Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Archive for the ‘Δημήτρης Σαραντάκος’ Category

Τα έπη των Αριμασπών – 21 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 14 Φεβρουαρίου, 2017

Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη συνήθως, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η εικοστή πρώτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Η σημερινή συνέχεια είναι το όγδοο κεφάλαιο του βιβλίου που έχει τον τίτλο «Η ανασύνθεση των επών – Η Γρυπομαχία». Ολοκληρώνεται στη σημερινή συνέχεια η ανάγνωση της νεοελληνικής μετάφρασης των Επών. Η συνέχεια είναι κάπως μεγάλη, διότι δεν βόλευε να την κόψω σε κάποιο σημείο. Επιπλέον, συνοδεύεται από χάρτη, σκαναρισμένον από το βιβλίο, που τον έφτιαξε ο πατέρας μου, που μια από τις αγαπημένες ασχολίες του ήταν να φτιάχνει χάρτες.

Είχαμε σταματήσει σε ένα σημείο όπου οι τέσσερις φίλοι διάβασαν το μεγαλύτερο μέρος από τη μετάφραση των Αριμάσπειων Επών και το υπόλοιπο το άφησαν για κάποια επόμενη συνάντησή τους. Διευκρινίζω ότι δεν έχει σωθεί αραβικό ή άλλο κείμενο των Αριμάσπειων Επών, πρόκειται για μυθοπλαστικό εύρημα του πατέρα μου!

mimis_jpeg_χχsmallΠέρασε πάνω από μια βδομάδα ώσπου να ξανασυναντηθούμε. Μου τύχαν πολλές δουλειές, η Λασκαρίνα πήγε για τρεις μέρες σ΄ένα συνέδριο στη Θεσσαλονίκη και μόνο ο Δημήτρης, που “ως πολυάσχολος άνθρωπος είχε πάντοτε ελεύθερο χρόνο”, μου τηλεφωνούσε κάπου κάπου για να μου υπενθυμίσει πως εκκρεμεί η συνέχιση της ανάγνωσης και του σχολιασμού των Επών.

Ο Χρήστος εξακολουθούσε να είναι άφαντος. Έβαλα το Θόδωρο να ρωτήσει τους γνωστούς του Πόντιους, τηλεφώνησα στον Κερασόπουλο και στον παπα-Ισίδωρο, αλλά το μόνο που έμαθα, κι αυτό όχι διασταυρωμένο, ήταν πως είχε γυρίσει στην Ελλάδα. Πού αλώνιζε όμως και τι έκανε – άγνωστο.

Τελικά ένα Σάββατο βράδυ μαζευτήκαμε και πάλι οι τέσσερις στο σπίτι μας και ξαναπιάσαμε το διάβασμα.

“Όπως ξέρετε έχω μανία με τους χάρτες” άρχισε ο Δημήτρης, καθώς ετοιμαζόμουν να ξεκινήσω το διάβασμα. “Έκατσα λοιπόν και έφτιαξα το χάρτη του ταξιδιού του Αριστέα από την Προποντίδα ως τη χώρα των Αριμασπών. Τα τοπωνύμια και τα εθνωνύμια, τα πήρα από τον Ηρόδοτο, το Στράβωνα και τον Πτολεμαίο”

Και μας άπλωσε ένα χάρτη της Ευρώπης και της Ασίας. Αφού τον περιεργαστήκαμε όλοι με περιέργεια, άρχισα να διαβάζω.

arimap

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Καβαφικά, Μυθιστόρημα, Χάρτες | Με ετικέτα: , , | 73 Comments »

Μηνολόγιον Φεβρουαρίου γι’ άλλη μια φορά

Posted by sarant στο 1 Φεβρουαρίου, 2017

Το Μηνολόγιο, που το δημοσιεύω εδώ στις αρχές κάθε μήνα (συνήθως, αλλά όχι πάντα, την πρώτη του μηνός), ήταν ιδέα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ο οποίος αρχικά το δημοσίευε στο περιοδικό Φιστίκι, που έβγαζε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα. Στο εδώ ιστολόγιο, το Μηνολόγιο άρχισε να δημοσιεύεται τον Οκτώβρη του 2010 και βέβαια μέσα σε 12 μήνες έκλεισε τον κύκλο. Τότε, αποφάσισα να εξακολουθήσω να το δημοσιεύω στις αρχές κάθε μήνα, επειδή έχει γίνει το σταθερό σημείο αναφοράς που ενημερώνεται συνεχώς με δικά σας σχόλια μέσα στη διάρκεια του μήνα, σχόλια που συνήθως αφορούν επισήμανση ημερομηνιών, αν και κυρίως αγγελτήρια θανάτων.

Οπότε, συνεχίζω τις δημοσιεύσεις όσο θα υπάρχει ενδιαφέρον, προσθέτοντας πάντοτε δικές σας προτάσεις από πέρυσι. Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η επέτειος έχει εσκεμμένα μετατεθεί κατά μία ημέρα.

 

Τε 1 † Ζαχαρίου Παπαντωνίου
Πε 2 Γενέσιον Γεωργίου Σουρή· επίσης Δημητρίου Μενδελέγεφ και του Περιοδικού Συστήματος αυτού
Πα 3 Προσεδάφισις επί της Σελήνης του πρώτου γηίνου αντικειμένου
Σα 4 † Τελευτή Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Και Δύτου Ανάδυσις
Κυ 5 † Ιωάννου Γαβριήλ Εϋνάρδου
Δε 6 Δυστύχημα του αεροδρομίου του Μονάχου
Τρ 7 Καρόλου Ντίκενς
Τε 8 Μάρκου Βαμβακάρη και Νικολάου Ξυλούρη, των γνησίων μελωδών
Πε 9 † Κοίμησις Διονυσίου Σολωμού
Πα 10 † Νικολάου Καββαδία, βάρδου των ναυτικών
Σα 11 † Καρτεσίου «σκέπτομαι άρα υπάρχω».
Κυ 12 Γενέσιον Καρόλου Δαρβίνου
Δε 13 Εφεύρεσις κινηματογραφίας υπό αδελφών Λυμιέρ και θανή Ιωάννου Καλαϊτζή του δαιμονίου γελοιογράφου
Τρ 14 Έρωτος του ανικήτου
Τε 15 Γενέσιον Γαλιλαίου
Πε 16 Ιστολογίου ίδρυσις· και Δημοκρίτου του Αβδηρίτου
Πα 17 † Θανάτωσις Ιορδάνου Μπρούνο επί της πυράς
Σα 18 Κοίμησις Μιχαήλ Αγγέλου και γενέσιον Νικολάου Καζαντζάκη, Κρητός
Κυ 19 Γενέσιον Κοπερνίκου του ανατροπέως
Δε 20 Εφεύρεσις φωνογράφου υπό Θωμά Έδισων. Και Σπειροειδούς Αρχιτέκτονος γενέθλιον
Τρ 21 Παγκόσμια ημέρα μητρικής γλώσσης
Τε 22 † Αμερίκου Βεσπουκίου
Πε 23 † Ιωάννου Γουτεμβεργίου και της τυπογραφίας εν Ευρώπη. Και ίδρυσις της ΕΠΟΝ
Πα 24 † Τένεση Γουίλιαμς
Σα 25 Γενέσιον Καρόλου Γκολντόνι
Κυ 26 Γενέσιον Βίκτωρος Ουγκώ
Δε 27 Ανακάλυψις της δομής του DNA
Τρ 28 † Κήδευσις Κωνσταντίνου Παλαμά – «Ηχήστε οι σάλπιγγες!…»

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Επετειακά, Λαογραφία, Μηνολόγιο | Με ετικέτα: , , | 187 Comments »

Τα έπη των Αριμασπών – 20 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 31 Ιανουαρίου, 2017

Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη συνήθως, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η εικοστή. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Η σημερινή συνέχεια είναι η τρίτη και τελευταία από το έβδομο κεφάλαιο που έχει τον τίτλο «Η ανασύνθεση των επών – Το ταξίδι του Αριστέα». Τόσο σε τούτο το κεφάλαιο (που σήμερα ολοκληρώνεται) όσο και στο επόμενο θα δούμε τους τέσσερις φίλους να διαβάζουν τη νεοελληνική μετάφραση των Επών, που έφτασαν στα χέρια τους εκεί που δεν το περίμεναν. Αναπόφευκτα, η δράση δεν προχωρεί και τα κεφάλαια είναι κατάφορτα από ιστορικές αναφορές. Ίσως κάποιοι το βρουν βαρετό.

Διευκρινίζω ότι δεν έχει σωθεί αραβικό ή άλλο κείμενο των Αριμάσπειων Επών, πρόκειται για μυθοπλαστικό εύρημα του πατέρα μου! Συνεχίζουμε λοιπόν με την ανάγνωση των Επών, που τα αντέγραψε ο κύριος Αντωνάκης κρυφά από τον Χρήστο και τα έδωσε στους τέσσερις φίλους.

[Είχαμε σταματήσει σε μια διακοπή της ανάγνωσης και συνεχίζουμε]

mimis_jpeg_χχsmallΠϊσω από τα Ριπαία όρη και πέρα από τις χώρες των Θυσσαγετών, των Ιυρκών και των Αγριππαίων, υπάρχει αχανής έκταση, σκοτεινή και γεμάτη με πούπουλα πουλιών, την οποία κατοικούν κακοποιά πνεύματα και γι΄ αυτό αποφύγαμε να τη διασχίσουμε. Στρεφόμενοι προς νοτιοανατολικά μπήκαμε σε χώρα επίπεδη και άδενδρη. Χρειάστηκε να περάσουμε πλατιά ποτάμια και να γνωρίσουμε λαούς που ζούνε στην κατάσταση των ζώων.  Δε χτίζουν κατοικίες, δεν έχουν άρχοντες και νόμους, ούτε πιστεύουν σε θεούς ή δαίμονες. Είναι ντυμένοι με προβιές και το χειμώνα αλείβονται με λίπος ζώων, που τους προστατεύει από το κρύο. Δε γνωρίζουν να πλάθουν και να ψήνουν τον πηλό και έτσι τα σκεύη τους είναι όλα από φλοιούς δένδρων ή από πετσιά. Για να ετοιμάσουν το φαγητό τους πυρακτώνουν σε μεγάλες φωτιές πέτρες, που τις ρίχνουν κατόπιν σε δερμάτινους ασκούς γεμάτους νερό που μ΄ αυτόν τον τρόπο ζεσταίνεται. Δε μπορέσαμε να συνεννοηθούμε μαζί τους σε καμιά γλώσσα παρά μόνο με νοήματα και χειρονομίες. Στη χώρα των άγριων αυτών ανθρώπων υπάρχουν βράχοι από συμπαγές αλάτι και έρχονται άνθρωποι από τόπους μακρινούς, που σπάνε με πέτρινα πελέκια αυτούς τους βράχους και μεταφέρουν αυτό το αλάτι στον τόπο τους, όπου είναι πιο πολύτιμο και από το χρυσάφι.

Ύστερα από πορεία τριάντα ημερών μπήκαμε σε χώρα δασώδη και ορεινή, γεμάτη μεγάλες λίμνες, που τη διασχίζουν ορμητικά ποτάμια με καθαρό και γάργαρο νερό. Είναι χώρα μεγάλη, που χρειάζεται ενός μηνός πορεία με άλογο για να τη διασχίσεις. Την κατοικούν οι ευγενικοί και δίκαιοι  Ισσηδόνες και την κυβερνούν οι γενναίες και τολμηρές γυναίκες τους, που μπαίνουν επικεφαλής ακόμη και σε εκστρατείες. Όταν μια γυναίκα αναλάβει την ηγεσία της φυλής της, είτε για να την οδηγήσει σε πόλεμο είτε για να την κυβερνήσει σε έργα ειρηνικά, της χαράζουν στο αριστερό της μπράτσο, κοντά στον ώμο με τρόπο ανεξίτιλο, το έμβλημα της γενιάς της,  που είναι συνήθως κάποιο άνθος ή πουλί.  Στους Ισσηδόνες οι γυναίκες είναι τελείως ελεύθερες. Μπορούν να παντρευτούν ταυτόχρονα πολλούς άντρες και αν το επιθυμούν μπορούν να δεχτούν στο κρεβάτι τους κάθε ξένο που περνά από τη χώρα τους. Ο επισκέπτης κρεμά στην είσοδο του σπιτιού, όπου φιλοξενείται, τον μανδύα του και μένει όσον καιρό επιθυμεί, απολαμβάνοντας κάθε περιποίηση από τις γυναίκες, ενώ οι άντρες του σπιτιού φεύγουν και πάνε αλλού και επιστρέφουν όταν δούνε ότι ο μανδύας του ξένου δεν κρέμεται πια στην είσοδο του σπιτιού τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δύο φύλα, Δημήτρης Σαραντάκος, Μυθιστόρημα | Με ετικέτα: , , , | 82 Comments »

Τα έπη των Αριμασπών – 19 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 17 Ιανουαρίου, 2017

Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη συνήθως, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη ένατη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Κανονικά έπρεπε να συνεχίσουμε την προηγούμενη Τρίτη, αλλά είχα κάποιο τεχνικό πρόβλημα.

Η σημερινή συνέχεια είναι η δεύτερη από το έβδομο κεφάλαιο που έχει τον τίτλο «Η ανασύνθεση των επών – Το ταξίδι του Αριστέα». Τόσο σε τούτο το κεφάλαιο (με τρεις συνολικά συνέχειες) όσο και στο επόμενο θα δούμε τους τέσσερις φίλους να διαβάζουν τη νεοελληνική μετάφραση των Επών, που έφτασαν στα χέρια τους εκεί που δεν το περίμεναν. Αναπόφευκτα, η δράση δεν προχωρεί και τα κεφάλαια είναι κατάφορτα από ιστορικές αναφορές. Ίσως κάποιοι το βρουν βαρετό.

Διευκρινίζω ότι δεν έχει σωθεί αραβικό ή άλλο κείμενο των Αριμάσπειων Επών, πρόκειται για μυθοπλαστικό εύρημα του πατέρα μου! Συνεχίζουμε λοιπόν με την ανάγνωση των Επών, που τα αντέγραψε ο κύριος Αντωνάκης κρυφά από τον Χρήστο και τα έδωσε στους τέσσερις φίλους:

mimis_jpeg_χχsmallΣτους Γελωνούς έμεινα, ω Μουσηγέτη! όλο το φθινόπωρο και τον βαρύ χειμώνα, τον ήλιο και τη θάλασσα της Προποντίδας νοσταλγώντας. Ζήτησα την άδεια από τους ιερείς της πόλης και έχτισα βωμό για σένα και θυσίασα ένα βόδι. Έτσι έφερα τη λατρεία σου στη χώρα των Βουδίνων, που μόνο τον νεφεληγερέτη Δία γνωρίζουν και λατρεύουν ονομάζοντάς τον Περύνον, όπως οι Σκύθες τον αποκαλούν Παπαίον. Οι Σκύθες όμως όπως και οι Έλληνες λατρεύουν πολλούς θεούς εκτός από τον Παπαίο. Την συνετή και αυστηρή Ταβιτί, που οι Ελληνες ονομάζουμε Εστία, την θελκτική Αργίμπασα, την Αφροδίτη των Ελλήνων, την ευρύστερνη και γόνιμη Γαία, που την ονομάζουν Απί, τον ενοσίγαιο Ποσειδωνα, που τον αποκαλούν Θαγιμάσαδα και εσένα ω Φοίβε Μουσηγέτη και Πυθοκτόνε, που σε ταυτίζουν με τον θεόν τους τον Οιτόσυρο.

Όταν το άρμα του Φοίβου άρχισε και πάλι να περνά κοντά στη χώρα των Βουδίνων, λυώνοντας τα χιόνια και στεγνώνοντας την ευρύστερνη γή, κινήσαμε ω Μουσηγέτη για την Ανατολή, προς τη χώρα των θείων Θυσσαγετών. Αφήσαμε τη μεγάλη και φιλόξενη πόλη του Γελωνού,  διαβαίνοντας την ανατολική της πύλη. Ψηλά από τα ξύλινα τείχη μας αποχαιρετούσαν οι ευγενικοί της κάτοικοι. Μας συνόδευαν έφιπποι τρεις ευπατρίδες Γελωνοί, ο Βίας Ανδροκίδου, ο Ίππων Ατέου  και ο Σπενδίας Αγαθύρσου, που θα μας προστάτευαν από τους μιαρούς Ανδροφάγους, που διασχίζουν τα δάση και τις πεδιάδες, σκοτώνουν τους μοναχικούς ταξιδιώτες και ευωχούνται με τις σάρκες τους

Μετά από πορεία επτά ημερών, διασχίσαμε την έρημο που βρίσκεται  πέρα από τη χώρα των Βουδίνων και κατόπιν πορευθήκαμε προς την ανατολή. Επί δέκα ημέρες περνούσαμε μέσα από πυκνά δάση και χλοερούς λειμώνες, ξεπερνώντας τα εμπόδια που δημιουργούσαν τα ρυάκια κι οι μικροί ποταμοί ως που φθάσαμε στη μητέρα των ποταμών, τον πλατύ σαν τη  θάλασσα, τον πολύυδρο Όαρο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Μυθιστόρημα | Με ετικέτα: , , , | 113 Comments »

Μηνολόγιον Ιανουαρίου και για φέτος

Posted by sarant στο 2 Ιανουαρίου, 2017

Χτες είχαμε πρωτοχρονιά αλλά βέβαια και πρωτομηνιά -κι έτσι το πρωτοχρονιάτικο θέμα του χτεσινού άρθρου δεν άφησε χώρο για το καθιερωμένο Μηνολόγιο, οπότε το δημοσιεύω σήμερα.

Θυμίζω ότι το Μηνολόγιο, που δημοσιεύεται συνήθως την πρώτη του μηνός, ήταν ιδέα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ο οποίος αρχικά το δημοσίευε στο περιοδικό Φιστίκι, που έβγαζε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα. Στο εδώ ιστολόγιο, το Μηνολόγιο άρχισε να δημοσιεύεται τον Οκτώβρη του 2010 και μέσα σε 12 μήνες έκλεισε τον κύκλο. Τότε, αποφάσισα να εξακολουθήσω να το δημοσιεύω στις αρχές κάθε μήνα, επειδή έχει γίνει το σταθερό σημείο αναφοράς για τα γεγονότα του μήνα, που ενημερώνεται συνεχώς με δικά σας σχόλια μέσα στη διάρκεια του μήνα, σχόλια που συνήθως αφορούν επισήμανση ημερομηνιών, αν και κυρίως αγγελτήρια θανάτων.

Οπότε, συνεχίζω τις δημοσιεύσεις όσο θα υπάρχει ενδιαφέρον, προσθέτοντας πάντοτε δικές σας προτάσεις από πέρυσι. Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η επέτειος έχει εσκεμμένα μετατεθεί κατά μία ημέρα.

Όπως είχα κάνει και προηγούμενες χρονιές, μετά το μηνολόγιο παραθέτω και κάποια περιαυτομπλογκικά, μια ανασκόπηση του ιστολογικού 2016.

Κυ   1 Της πρασίνης τσόχας
Δε  2 Έναρξις αγώνος ανυπακοής και μη βίας υπό Μαχάτμα Γκάντι
Τρ  3 † Κοίμησις Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, συγγραφέως των ταπεινών
Τε   4 † Νικολάου Γύζη τελευτή
Πε   5 Γενέσιον Σωκράτους του φιλοσόφου
Πα   6 Εφεύρεσις τηλεγράφου υπό Μορς
Σα 7 Ανακάλυψις των δορυφόρων του Διός υπό Γαλιλαίου
Κυ  8 † Γαλιλαίου τελευτή και Ναπολέοντος Λαπαθιώτη αυτοκτονία
Δε  9 † Θεοφίλου Καΐρη του μεγάλου διδασκάλου τελευτή
Τρ 10 Νίκη Θρασυβούλου κατά των τριάκοντα τυράννων
Τε 11 Γενέσιον Νικολάου Καββαδία του μαρκονιστή και αυτοκτονία Ααρών Σβαρτς του διαδικτυομάρτυρος
Πε 12 Γενέσιον Σπυρίδωνος Λούη του μαραθωνοδρόμου
Πα 13 Το «Κατηγορώ» του Αιμιλίου Ζολά
Σα 14 Της Αλκυόνης· και τελευτή Γρηγορίου Ξενοπούλου του Ζακυνθίου
Κυ 15 Γενέσιον Ιωάννου Ποκελέν ή Μολιέρου, ηθοποιού και συγγραφέως
Δε 16 † Ευστρατίου Αναστασέλλη του σκωπτικού
Τρ 17 Γενέσιον Βενιαμίν Φραγκλίνου
Τε 18 Γενέσιον και τελευτή Βασιλείου Τσιτσάνη, λαϊκού μουσουργού
Πε 19 Γενέσιον Εδγάρδου Άλλαν Πόε
Πα 20 † Κοίμησις Χρήστου Καπράλου
Σα 21 Των τριών Λάμδα
Κυ 22 Γενέσιον Λόρδου Βύρωνος, του φιλέλληνος ποιητού
Δε 23 Γενέσιον Αντωνίου Γκράμσι
Τρ 24 † Αμεδαίου Μοντιλιάνι
Τε 25 Γενέσιον Γεωργίου Ζαμπέτα, του μεγάλου διασκεδαστού και θανή Θεόδωρου Αγγελόπουλου επί των επάλξεων
Πε 26 Του Ολοκαυτώματος
Πα 27 † Κοίμησις Ιωσήφ Βέρντι
Σα 28 † Κοίμησις Θεοδώρου Δοστογέφσκι
Κυ 29 † Θανή Αλεξάνδρου Πούσκιν, του ποιητού
Δε 30 † Μεθοδίου Ανθρακίτου, του διαφωτιστού
Τρ 31 † Αλεξάνδρου Υψηλάντου τελευτή

Για να προλάβω την ερώτηση για τα τρία Λ, στις  21 Ιανουαρίου: πρόκειται για τον Λένιν, τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ. Για περισσότερα, δείτε κάποια παλιότερα σχόλια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Απολογισμοί, Δημήτρης Σαραντάκος, Επετειακά, Μηνολόγιο, Περιαυτομπλογκίες | Με ετικέτα: , | 236 Comments »

Τα έπη των Αριμασπών – 18 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 26 Δεκεμβρίου, 2016

Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη συνήθως, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη όγδοη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Σήμερα που είναι μεγάλη αργία σκέφτηκα πως ταιριάζει ένα ανάγνωσμα, κι έτσι διάλεξα να επισπεύσω τη δημοσίευση της συνέχειας των Αριμασπών, υπολογίζοντας αύριο να ανεβάσω «κανονικό» άρθρο. Διαταράχτηκε έτσι η ρουτίνα της Τρίτης.

Η σημερινή συνέχεια είναι η πρώτη από το έβδομο κεφάλαιο που έχει τον τίτλο «Η ανασύνθεση των επών – Το ταξίδι του Αριστέα». Τόσο σε τούτο το κεφάλαιο (με τρεις συνολικά συνέχειες) όσο και στο επόμενο θα δούμε τους τέσσερις φίλους να διαβάζουν τη νεοελληνική μετάφραση των Επών, που έφτασαν στα χέρια τους εκεί που δεν το περίμεναν. Αναπόφευκτα, η δράση δεν προχωρεί και τα κεφάλαια είναι κατάφορτα από ιστορικές αναφορές.

Διευκρινίζω ότι δεν έχει σωθεί αραβικό ή άλλο κείμενο των Αριμάσπειων Επών, πρόκειται για μυθοπλαστικό εύρημα του πατέρα μου. Θυμίζω επίσης ότι μέσω του παλιού Πόντιου αντάρτη Λεωνίδα Τουμανίδη οι φίλοι βρήκαν απτά ίχνη του Χρήστου ο οποίος συνεταιριζόταν στη Ζοφριά με έναν γιγαντόσωμο παπά και είχε ύποπτες εμπορικές συναλλαγές με τη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, τα Έπη ήρθαν στα χέρια τους από άλλη μεριά…

mimis_jpeg_χχsmallΗ ειδοποίηση που μας υποσχέθηκε ο παπα-Γολιάθ, δεν ερχόταν και στις βδομάδες που ακολούθησαν καθόμασταν σε αναμμένα κάρβουνα. Η αδημονία μας μεταδόθηκε και στις γυναίκες μας. Η Λασκαρίνα είχε δίκιο. Τα Έπη των Αριμασπών μας είχαν γίνει έμμονη ιδέα. Δεν είχαμε και τίποτα το χειροπιαστό, μόνο όσα είχαμε συγκρατήσει ακούγοντας το Χρήστο, ιδίως ο Δημήτρης με τη μοναδική απομνημονευτική του ικανότητα. Η Μαργαρίτα πιο πραχτική, μια μέρα που μαζεμένοι κι οι τέσσερις στο σπίτι του Δημήτρη συζητούσαμε για τα Έπη, μας έκανε μια ενδιαφέρουσα πρόταση.

“Δεν καθόμαστε βρε παιδιά να γράψουμε όσα μπορέσουμε να θυμηθούμε από αυτά που μας διάβασε ο Χρήστος; Εσύ Δημήτρη έτσι εύκολα που απομνημονεύεις, πρέπει να θυμάσαι πολλά. Θα βοηθήσουμε κι εμείς”.

Η πρόταση έγινε ομόφωνα δεκτή από την ολομέλεια της παρέας και, με τη βοήθεια μαγνητοφώνου καταπιαστήκαμε με ζέση στην ανασύνθεση των Επών από μνήμης. Περάσαμε είναι η αλήθεια αρκετές ευχάριστες βραδιές, αλλά τα αποτελέσματα ήταν μάλλον πενιχρά. Τελικά ουσιαστική, όσο και ανέλπιστη, βοήθεια μας έδωσε ο κύριος Αντώνης. Ένα απόγεμα μου τηλεφώνησε, με αρκετά μυστηριώδες ύφος, πως έχει κάτι σημαντικό να μου πει και το βράδυ ήρθε σπίτι μου, όπου με τον Δημήτρη και τις γυναίκες μας, προσπαθούσαμε να ανασυστήσουμε το κείμενο των Επών. Μετά τους χαιρετισμούς μπήκε αμέσως στο θέμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Μυθιστόρημα | Με ετικέτα: , | 78 Comments »

Ο Δημήτρης Σαραντάκος θυμάται το Go back του 1944 στη Μυτιλήνη

Posted by sarant στο 20 Δεκεμβρίου, 2016

Πριν από λίγες μέρες συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια χωρίς τον πατέρα μου, τον αξέχαστο Δημήτρη Σαραντάκο. Για να τιμήσω τη μνήμη του, που βέβαια πολύ συχνά τη μνημονεύουμε στο ιστολόγιο, ανεβάζω ξανά σήμερα ένα παλιό μου άρθρο, στο οποίο ο πατέρας μου θυμάται την απόκρουση των Άγγλων τα Χριστούγεννα του 1944 στη Μυτιλήνη. Το αρχικό άρθρο είχε δημοσιευτεί πριν από εφτά χρόνια, οπότε δεν θα είναι πολύ γνωστό.

Πέρα από την επικαιρότητα, αφού και τώρα έχουμε Χριστούγεννα, το νέο ανέβασμα δικαιολογείται και από το ότι στο προηγούμενο άρθρο υπήρχαν δυο ηχογραφήσεις με τον πατέρα μου να τραγουδάει αυτοσχέδια τραγούδια της εποχής, οι οποίες στο μεταξύ είχαν πάψει να λειτουργούν -οπότε τις ανέβασα σε άλλον ιστότοπο για να τις ακούσετε.

Ακόμα, το παλιό εκείνο άρθρο είχε πιο παλιά, πριν αποκτήσω εγώ ιστολόγιο, δημοσιευτεί στο ιστολόγιο του επίσης αξέχαστου φίλου Αλλού Φαν Μαρξ το 2007, που τόσο νωρίς έφυγε από κοντά μας -κι έτσι θα τιμήσουμε και τη δική του μνήμη.

Κάτ’ αγριγιαθρώπ’ μας φέραν…

Την προπαραμονή των Χριστουγέννων του 1944 είχα περάσει από την Τράπεζα και με τον πατέρα μου πήγαμε στην αγορά για ψώνια. Ήταν γύρω στις 10 το πρωί και αντιληφθήκαμε κόσμο να τρέχει προς το λιμάνι. Ακολουθήσαμε κι εμείς και τότε είδαμε πως έξω από το λιμάνι είχαν έρθει 4 αγγλικά πολεμικά και 7 μεγάλα μεταγωγικά, από ένα από τα οποία προερχόταν μια ατμάκατος γεμάτη με ινδούς στρατιώτες, που κατευθυνόταν στο μέσα λιμάνι. Μη ξεχνάτε, πως εκείνες τις ημέρες στην Αθήνα μαίνονταν οι μάχες μεταξύ του ΕΛΑΣ και των Άγγλων.

image001

Ήταν η πρώτη απόπειρά τους να αποβιβάσουν στρατό στη Μυτιλήνη, η οποία, σημειωτέον, μαζί με τη Σάμο ήταν τα μόνα νησιά του Αιγαίου που βρίσκονταν σταθερά κάτω από τον έλεγχο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Από την Απελευθέρωση και μετά στο νησί υπήρχε κάποια δυαδική εξουσία. Από τη μια υπήρχε η εξουσία του ΕΑΜ, με δικιά της Τοπική Αυτοδιοίκηση, Νομάρχη, Πολιτοφυλακή και το 22ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ. Από την άλλη υπήρχε η Συμμαχική Αποστολή από καμιά δεκαριά αξιωματικούς (όλους Άγγλους), η (ελληνική) Ναυτική Διοίκησις Αιγαίου, με τον πλοίαρχο Μίλτωνα Ιατρίδη (αυτόν του «Παπανικολή»), ένα άγημα ναυτών και το αντιτορπιλικό «Αετός», που ήταν αραγμένο στο μέσα λιμάνι και μία διμοιρία Ιερολοχιτών. Όλοι αυτοί όμως δεν είχαν καμιάν ουσιαστική δύναμη, αλλά σε συνεργασία με τους ντόπιους αντιδραστικούς βυσσοδομούσαν κατά της εαμικής εξουσίας.
Με την αποβίβαση των ινδικών στρατευμάτων θα αποχτούσαν τη δύναμη που δεν είχαν και θα ανέτρεπαν την εαμοκρατία, όπως είχαν κάνει, από τον Σεπτέμβρη ήδη, στη Χίο, τη Λήμνο και τις Κυκλάδες. Η ηγεσία του ΕΑΜ ήταν ενήμερη για τις προθέσεις των Άγγλων, γιατί από την προηγούμενη βδομάδα η Συμμαχική Αποστολή στη Μυτιλήνη είχε συγκεντρώσει στα Μπλόκια (τον προσφορότερο χώρο αποβίβασης – εκεί που σήμερα αράζουν τα φερυ-μπωτ), όλα τα φορτηγά αυτοκίνητα της Ούνρα, που είχαν έρθει με την απελευθέρωση στο νησί για τη μεταφορά στα χωριά της συμμαχικής βοήθειας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Εθνική αντίσταση, Μυτιλήνη, Πρόσφατη ιστορία, Τραγούδια | Με ετικέτα: , , | 92 Comments »

Τα έπη των Αριμασπών – 17 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 13 Δεκεμβρίου, 2016

Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη έβδομη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Η σημερινή συνέχεια είναι η δεύτερη από το έκτο κεφάλαιο που έχει τον τίτλο Η Οδύσσεια του Λεωνίδα Τουμανίδη.  Έχουμε σταματήσει στο σημείο όπου ο παλιός αντάρτης Χρήστος, που ισχυρίζεται ότι έχει στα χέρια του την αραβική μετάφραση των χαμένων Αριμασπείων επών εξαφανίζεται αφού έχει αποσπάσει μια γενναία προκαταβολή από τον μεγαλοεκδότη Βελή. Τα δυο φιλικά ζευγάρια ταξιδεύουν στη Θεσσαλονίκη όπου βρίσκουν τον Λεωνίδα Τουμανίδη, παλιό συμπολεμιστή του πατέρα του αφηγητή, ο οποίος τους ενημερώνει για τις κινήσεις του Χρήστου στην Τασκένδη και τον επαναπατρισμό του.

mimis_jpeg_χχsmallΓυρίσαμε την άλλη μέρα. Οδηγούσαμε και πάλι εκ περιτροπής, στην αρχή χωρίς να μιλάμε. Συνεχώς όλοι συλλογιζόμασταν τα όσα μας είπαν ο Λεωνίδας και η Σεβαστή. Ήμασταν πολύ στεναχωρημένοι με τη μοίρα αυτών των ανθρώπων. Πρώτος έσπασε τη σιωπή ο Δημήτρης:

“Έχεις διαβάσει τους “Ρομαντικούς” του Ναζίμ Χικμέτ;” με ρώτησε

“Φυσικά, του λέω. Νομίζω πως είναι το μοναδικό πεζό έργο του. Είχε εκδοθεί πριν από τη δικτατορία από το Θεμέλιο”

“Θυμάσαι τι έγραφε για τη νεαρή τότε ΕΣΣΔ; “Υπάρχει μια χώρα στον κόσμο όπου δέχονται όποιον καταφύγει  σ’ αυτήν,  χωρίς να ρωτάνε από πού είναι και τι πιστεύει. Φτάνει μόνο να δηλώσει πως δε ζει εκμεταλλευόμενος την εργασία άλλων”. Έτσι θα ήταν στα πρώτα χρόνια, γιατί καταφύγαν τότε στην ΕΣΣΔ ένα σωρό εργάτες από άλλες χώρες. Ακόμα και Αμερικανοί νέγροι εγκαταστάθηκαν εκεί τον καιρό της μεγάλης κρίσης”.

“Οι εξελίξεις όμως οδήγησαν αλλού τα πράγματα. Η ανοιχτή σε όλους χώρα περιχαρακώθηκε και έκλεισε. Ούτε να μπεις ούτε να βγεις”.

“Ξέρεις ο Χικμέτ έγραψε και ένα θεατρικό έργο με τον τίτλο “Υπήρξε λοιπόν ο Ιβάν Ιβάνοβιτς;”, όπου καταγγέλλει τις στρεβλώσεις του επαναστατικού πνεύματος”

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Μυθιστόρημα | Με ετικέτα: , , | 221 Comments »

Μηνολόγιον Δεκεμβρίου για μιαν ακόμα φορά

Posted by sarant στο 1 Δεκεμβρίου, 2016

Το Μηνολόγιο, που το δημοσιεύω εδώ συνήθως την πρώτη του μηνός, ήταν ιδέα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ο οποίος αρχικά το δημοσίευε στο περιοδικό Φιστίκι, που έβγαζε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα. Στο εδώ ιστολόγιο, το Μηνολόγιο άρχισε να δημοσιεύεται τον Οκτώβρη του 2010 και βέβαια μέσα σε 12 μήνες έκλεισε τον κύκλο. Τότε, αποφάσισα να εξακολουθήσω να το δημοσιεύω στις αρχές κάθε μήνα, επειδή έχει γίνει το σταθερό σημείο αναφοράς για τα γεγονότα του μήνα, που ενημερώνεται συνεχώς με δικά σας σχόλια μέσα στη διάρκεια του μήνα, σχόλια που συνήθως αφορούν επισήμανση ημερομηνιών, αν και κυρίως αγγελτήρια θανάτων.

Οπότε, συνεχίζω τις δημοσιεύσεις όσο θα υπάρχει ενδιαφέρον, προσθέτοντας πάντοτε δικές σας προτάσεις από πέρυσι. Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η επέτειος έχει εσκεμμένα μετατεθεί κατά μία ημέρα.

Το μηνολόγιο τούτου του μήνα έχει μιαν ιδιαιτερότητα, μια και στις 17 του Δεκέμβρη κλείνουν τα πέντε χρόνια από τότε που χάσαμε τον πατέρα μου. Δεν θεώρησα άτοπο να μνημονέψω τον πατέρα μου στο μηνολόγιο, που ήταν άλλωστε δικη του ιδέα: ανάμεσα σε έναν ποιητή που αγαπούσε και σ’ έναν επαναστάτη που θαύμαζε πιστεύω πως θα έχει καλή παρέα.

Πε  1 Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS  και γενέσιον Ιωάννου Συκουτρή
Πα 2 Αντιφώντος   του σοφιστού, Μαρίας Καλογεροπούλου της καλλιφώνου και Διονυσίου Σαββόπουλου της νιότης μας
Σα 3 Αυγούστου Ρενουάρ και γενέσιον Νίνου Ρότα του μουσουργού
Κυ   4 Ο Θωμάς Έδισον εφευρίσκει τον ηλεκτρικόν λαμπτήρα  
Δε 5 Θεοφίλου Μόζαρτ τελευτή
 
Τρ   6 Νικολάου Μύρων και των Διοσκούρων, προστατών των πλοϊζομένων και Αλεξάνδρου Γρηγοροπούλου αναίρεσις
 
Τε 7 Των τριών Χαρίτων  
Πε 8 Δάμωνος και Φιντίου· και Ιωάννου Λένον του πολυκλαύστου αναίρεσις  
Πα   9 Ιωάννου Βοκκακίου και της Ανθρωπίνης Κωμωδίας του  
Σα 10 Των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  και τελευτή Άλκη Αλκαίου του στιχουργού
Κυ 11 Γενέσιον Μαξίμου Γκόρκι  
Δε 12 Διογένους του  Κυνός  
Τρ 13 Γαλιλαίου ταπείνωσις και Μέντη Μποσταντζόγλου τελευτή  
Τε 14 Ανάληψις Απολλωνίου του Τυανέως εκ του ιερού της Δικτύννης  
Πε 15
Αναξαγόρου του φιλοσόφου  
Πα 16  Τελευτή Κωνσταντίνου Βάρναλη, ποιητού των Μοιραίων  
Σα 17 Δημητρίου Σαραντάκου του συγγραφέως και Σίμωνος Μπολιβάρ του ελευθερωτού  
Κυ 18 Του χορού του Ζαλόγγου  
Δεα 19 Προμηθέως καθήλωσις επί του Καυκάσου  
Τρυ 20 Της εν Επιδαύρω πρώτης Εθνοσυνελεύσεως  
Τε 21 Χειμερινόν ηλιοστάσιον   
Πε 22 Ησιόδου του Ασκραίου και των Έργων και Ημερών αυτού  
Πα 23 Κρυσταλλοτριόδου της θαυματουργού γενέσιον
 
Σα 24 Λουδοβίκου Αραγκόν τελευτή
  
Κυ 25 Γέννησις Ιησού του Ναζωραίου, Ορφέως και Μίθρα  
Δε 26 Σωτηρίας Μπέλλου της υμνωδού  
Τρ 27 Πινδάρου του Θηβαίου  
Τε 28 Κινηματογράφου γέννησις  
Πε 29 Γενέσιον Παύλου Καζάλς
Πα 30   Ίδρυσις Σοβιετικής Ενώσεως
Σα 31 Εφεύρεσις του τηλεσκοπίου  

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Επετειακά, Μηνολόγιο | Με ετικέτα: , , , , | 215 Comments »

Τα έπη των Αριμασπών – 16 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 29 Νοεμβρίου, 2016

Επειδή χτες είχα διάφορες ταξιδιωτικές περιπέτειες και δεν προλάβαινα να γράψω, αποφάσισα να επισπεύσω κατά μία εβδομάδα τη δημοσίευση της επόμενης συνέχειας από το μυθιστόρημα του πατέρα μου.

Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη (συνήθως), το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη έκτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Η σημερινή συνέχεια είναι η πρώτη από το έκτο κεφάλαιο που έχει τον τίτλο Η Οδύσσεια του Λεωνίδα Τουμανίδη.  Έχουμε σταματήσει στο σημείο όπου ο παλιός αντάρτης Χρήστος, που ισχυρίζεται ότι έχει στα χέρια του την αραβική μετάφραση των χαμένων Αριμασπείων επών εξαφανίζεται αφού έχει αποσπάσει μια γενναία προκαταβολή από τον μεγαλοεκδότη Βελή. Τα δυο φιλικά ζευγάρια που τον αναζητούν έχουν φτάσει σε αδιέξοδο.

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗ

mimis_jpeg_χχsmallΕνώ η αναζήτηση του Χρήστου βρισκόταν σε νεκρό σημείο, ήρθε ξαφνικά στη σύνταξη της Εγκυκλοπαίδειας ένα γράμμα, απευθυνόμενο προς εμένα. Έτσι τουλάχιστον υπέθεσε η Άννα, η κοπέλα της γραμματείας, γιατί η διεύθυνση στο φάκελο ήταν εξαιρετικά κακογραμμένη, όταν δε  τον άνοιξα είδα πως και το περιεχόμενο ήταν το ίδιο και χειρότερο. Πίθηκος, που θα του μάθαιναν να γράφει, θά ΄κανε καλύτερα γράμματα από αυτή την εναλλαγή από μπαστουνάκια και ρόμβους που θέλανε να παραστήσουν τα ψηφία του ελληνικού αλφαβήτου. Ο Γιώργος ο Λαμπρόπουλος, που τού  ‘δειξα το γράμμα επανέλαβε το παλιό αστείο, να απευθυνθώ σε φαρμακοποιό, να μου το διαβάσει.

Ευτυχώς το γράμμα ήταν λίγες αράδες και τελικά με πολύν κόπο κατάφερα να το αποκρυπτογραφήσω, χωρίς μ΄αυτό να φωτιστώ περισσότερο. Προερχόταν από κάποια  κυρία Σεβαστή Τουμανίδου και έλεγε πως ο άντρας της ήταν βαριά άρρωστος και ήθελε οπωσδήποτε να με δεί για να μου δώσει μια σημαντική πληροφορία. Το επώνυμο κάτι μου θύμιζε, κάποιος φίλος του πατέρα μου, τον καιρό που ήμουνα παιδί, μου φαινόταν πως λεγόταν έτσι, αλλά δε μπορούσα να θυμηθώ περισσότερα. Άλλωστε η οικογένεια Τουμανίδου έμενε στην Καλαμαριά, στη Θεσσαλονίκη, όπου εμείς ποτέ δεν είχαμε πάει.

Το μυστηριώδες γράμμα προκάλεσε όπως ήταν επόμενο πολλές συζητήσεις ανάμεσα σε μένα την Μαργαρίτα, το Δημήτρη και τη Λασκαρίνα, κατά τις οποίες  διατυπώθηκαν κάθε είδους εικασίες. Αποδείχτηκε ότι, έτσι που μας είχε γίνει έμμονη ιδέα, ενδόμυχα όλοι μας πιστεύαμε πως το γράμμα πρέπει να είχε σχέση με τον απολεσθέντα Χρήστο ή με τα Αριμάσπεια Έπη. Τελικά αποφασίσαμε να πάμε στη Σαλονίκη. Επωφελούμενοι από το γεγονός ότι η 28η Οκτωβρίου έπεφτε Παρασκευή είπαμε να συνδυάσουμε τη λύση του μυστηρίου με μιαν εκδρομή κει πάνω. Ξεκινήσαμε νωρίς το απόγεμα της Πέμπτης με το αμάξι του Δημήτρη που είναι πιο ευρύχωρο από το δικό μου, αλλά συμφωνήσαμε να οδηγούμε εκ περιτροπής και οι τέσσερις, ώστε να μη μας κουράσει το ταξίδι. Πραγματικά όχι μόνο δεν κουραστήκαμε αλλά γλεντήσαμε τη διαδρομή, καθώς μάλιστα ο καιρός ήταν λαμπρός και είχε και φεγγάρι. Ένας από τους πολλούς λόγους που ταιριάσαμε οι τέσσερις μας είναι η κοινή κλίση προς το τραγούδι. Όχι πως έχουμε τίποτα εξαιρετικές φωνές, μόνο πειθαρχημένες είναι, αλλά διαθέτουμε μουσικό αυτί. Άσε που διαπιστώθηκε πως ξέρουμε όλοι έναν περίδρομο τραγούδια και το σπουδαιότερο, γνωστά και στους τέσσερις. Μόλις βγήκαμε από την Αθήνα πιάσαμε Λοΐζο, Χατζηδάκη, Θεοδωράκη και Σαββόπουλο. Η Μαργαρίτα πρίμο, εγώ κι ο Δημήτρης σεγκόντο κι η Λασκαρίνα ένα καταπληχτικό τέρτσο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Κομμουνιστικό κίνημα, Μυθιστόρημα | Με ετικέτα: , , , | 192 Comments »

Τα έπη των Αριμασπών – 15 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 22 Νοεμβρίου, 2016

Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη πέμπτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Η σημερινή συνέχεια είναι η τρίτη και τελευταία από το πέμπτο κεφάλαιο που έχει τον τίτλο Άκαρπες αναζητήσεις. Όπως ίσως μπορεί να συμπεράνει κανείς από τον τίτλο, στο κεφάλαιο αυτό δεν προχωράει και πολύ η δράση (οι δυο φίλοι αναζητούν τον Χρήστο που έχει γίνει άφαντος), δίνει όμως στον συγγραφέα την ευκαιρία να πλουτίσει την προσωπογραφία της Αριστεράς. Έχουμε σταματήσει στο σημείο όπου ο παλιός αντάρτης Χρήστος, που ισχυρίζεται ότι έχει στα χέρια του την αραβική μετάφραση των χαμένων Αριμασπείων επών εξαφανίζεται αφού έχει αποσπάσει μια γενναία προκαταβολή από τον μεγαλοεκδότη Βελή. Τα δυο φιλικά ζευγάρια που τον αναζητούν βρήκαν κάποιον που τον έχει συναντήσει.

Η σημερινή συνέχεια είναι μάλλον μεγάλη, αλλά δεν βόλευε να τη χωρίσω.

mimis_jpeg_χχsmallΤην επομένη τηλεφώνησα του Χάρη στον αριθμό που μου έδωσε ο γιος του. Με θυμήθηκε αμέσως και φάνηκε ότι χάρηκε πολύ. Όπως μου είπε, πράγματι τον είχε δει το Χρήστο, αλλά ο ίδιος θα αργούσε να ανέβει στην Αθήνα για να μου πει λεπτομέρειες. Μου πρότεινε όμως να πάω στο χωριό του να τα πούμε

“Γιατί δεν κατηφορίζεις κατά δω βρε Νίκο να ιδωθούμε ύστερα από τόσα χρόνια. Τώρα ο δρόμος είναι καλός και το να’ ρθεις είναι παιχνιδάκι. Ούτε τέσσερις ώρες.  Έλα το Σαββατοκύριακο”.

Στην αρχή δίσταζα. Πού να τρέχω τώρα στη Μάνη, αλλά καθώς το κουβεντιάζαμε οι τέσσερις μας, ο Δημήτρης φάνηκε πρόθυμος

“Δεν πάμε το Σαββατοκύριακό σαν εκδρομή;”

“Εγώ δεν μπορώ, έχω εφημερία”, λέει η Λασκαρίνα

“Ούτε εγώ, θέλω να φυλάξω τα χειμωνιάτικα και να συγυρίσω το σπίτι με τις κόρες μου”, συμπλήρωσε η δικιά μου

“Κρίμα. Θα ήταν ωραία. Την άνοιξη η Μάνη είναι υπέροχη”

“Γιατί δεν πάτε οι δυό σας;”

Έτσι το πρωί του Σαββάτου ξεκινήσαμε με το δικό μου αυτοκίνητο για τη Μάνη. Είχα να πάω στη Νότια Πελοπόννησο πολύν καιρό και με ευχαρίστηση διαπίστωσα πως ο νέος δρόμος, που παρακάμπτει τον Αχλαδόκαμπο και τις κορδέλες του ήταν άνετος και ασφαλής. Στη διαδρομή μου δόθηκε η ευκαιρία να τα πούμε με το Δημήτρη. Στην αρχή εκείνος ήταν, ως συνήθως, λιγομίλητος και επιφυλακτικός, σιγά σιγά όμως η λαμπρή ανοιξιάτικη μέρα και η ωραία διαδρομή τον έφεραν στο κέφι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Μυθιστόρημα, Μάνη | Με ετικέτα: | 151 Comments »

Τα έπη των Αριμασπών – 14 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 8 Νοεμβρίου, 2016

Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, τώρα πια κάθε δεύτερη Τρίτη, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη τέταρτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Η σημερινή συνέχεια είναι η δεύτερη από το πέμπτο κεφάλαιο που έχει τον τίτλο Άκαρπες αναζητήσεις. Όπως ίσως μπορεί να συμπεράνει κανείς από τον τίτλο, στο κεφάλαιο αυτό δεν προχωράει και πολύ η δράση (οι δυο φίλοι αναζητούν τον Χρήστο που έχει γίνει άφαντος), δίνει όμως στον συγγραφέα την ευκαιρία να πλουτίσει την προσωπογραφία της Αριστεράς. Να θυμίσω ότι έχουμε σταματήσει στο σημείο όπου ο παλιός αντάρτης Χρήστος, που ισχυρίζεται ότι έχει στα χέρια του την αραβική μετάφραση των χαμένων Αριμασπείων επών εξαφανίζεται αφού έχει αποσπάσει μια γενναία προκαταβολή από τον μεγαλοεκδότη Βελή.

mimis_jpeg_χχsmallΓύρισα σπίτι και καθίσαμε με την Μαργαρίτα να σκεφτούμε όλους τους φίλους και γνωστούς που θα μπορούσε να ξέρουνε κάτι για το Χρήστο. Η Μαργαρίτα έχει πραχτικό μυαλό και με βοήθησε πολύ στο να κατατάξουμε τις περιπτώσεις των ενδεχομένων πληροφοριοδοτών μας σε κατηγορίες. Η πρώτη περιλάμβανε τους παλιούς φίλους και γνωστούς, από τον καιρό της Κατοχής και της ΕΠΟΝ. Βέβαια ύστερα από σαράντα και πάνω χρόνια και με όλα όσα γίνανε, με άλλους έχασα κάθε επαφή και με άλλους ξέκοψα με δική μου πρωτοβουλία. Ύστερα, με δεδομένη τη στάση που τηρούσε απέναντί μου, σ’ ό,τι αφορά την πολιτική,  θεωρούσα πως θα ήταν μάλλον απίθανο να επιζητούσε ο Χρήστος επαφή με τους παλιoύς μας συναγωνιστές. Ίσως όμως και να ξέρανε κάτι. Ο κόσμος είναι μικρός.  Η δεύτερη κατηγορία ήταν οι επαναπατρισθέντες από την Τασκένδη. Σ’ αυτό θα με βοηθούσε ο Γιώργος, γιατί εγώ δεν ήξερα κανέναν άλλον. Η τρίτη κατηγορία, με τις μεγαλύτερες ίσως πιθανότητες επιτυχίας, αλλά η πιο δυσπρόσιτη για μένα, ήταν η κατηγορία των εισαγωγέων-εξαγωγέων, που είχαν συναλλαγές με τις σοσιαλιστικές χώρες.

Άρχισα από τους παλιούς φίλους, με πρώτον τον Απόστολο τον Δημητρίου. Μια τάξη πιο πάνω από μας στο γυμνάσιο, ήταν ο διαφωτιστής της επονίτικης ομάδας μας. Μετά τη Βάρκιζα κατάφερε και πήγε στην Αμερική για σπουδές σε κάτι θείους του και έμεινε εκεί πολλά χρόνια. Ξαναγύρισε μετά τη Μεταπολίτευση και  διορίστηκε σε κάποιον Οργανισμό. Στην Αμερική φαίνεται πως ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ, γιατί μόλις εγκαταστάθηκε εδώ εντάχθηκε ξανά στο κίνημα, έγινε μέλος του Κόμματος και εξελίχθηκε σε στέλεχος του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που μ΄ επισκέφθηκε στα γραφεία του “Σύμπαντος”. Ήταν λίγο μετά το 6ο, αν δεν κάνω λάθος, Φεστιβάλ ΚΝΕ- Οδηγητή, τότε που είχε μιλήσει και ο Γκας Χωλ. Ο Απόστολος επηρεασμένος από την πανηγυρική ατμόσφαιρα, με τα τεράστια πλήθη που συνέρρεαν κάθε βράδυ στο Περιστέρι, στο χώρο του Φεστιβάλ, καθώς μάλιστα τα συνέκρινε με τις αναιμικές συγκεντρώσεις του κόμματος στην Αμερική, είχε την πεποίθηση πως όπου να΄ναι θα παίρναμε την εξουσία με εκλογές και πως εν πάση περιπτώσει είχαμε μαζί μας την πλειοψηφία του λαού. Έτσι, στην κουβέντα μας προχώρησε μεγαλοφώνως σε ενθουσιώδη σχόλια για το Φεστιβάλ και την ομιλία του Γκας Χωλ. Περίμενε φαίνεται να σηκωθούν οι παρευρισκόμενοι συντάκτες και να αρχίζουν να φωνάζουν ρυθμικά “Τιμημένο Κουκουέ!”. Δεν έγινε φυσικά κάτι τέτοιο και με κατάλληλα νοήματα κατεύνασα τον ενθουσιασμό του.

Έκτοτε βλεπόμαστε ταχτικά και κατά κανόνα ανοίγουμε κουβέντα σε θεωρητικά κυρίως θέματα. Από το γυμνάσιο του είχε κολλήσει η μανία να ασχολείται με τις κοινωνικές επιστήμες. Με υποδέχτηκε στο γραφείο του στον Οργανισμό πολύ εγκάρδια και φαινόταν πως έκανε κρα για κουβέντα

“Πρέπει να συζητήσουμε, μου λέει. Τώρα τελευταία με απασχολεί ένα σοβαρό πρόβλημα. Μήπως είμαστε μάρτυρες μιας τρίτης αμοιβαίας εξαφάνισης των κυρίων ανταγωνιζομένων τάξεων, όπως γράφει το Μανιφέστο; Ως τώρα είχαμε την αμοιβαία εξαφάνιση των δούλων και δουλοκτητών στο πέρασμα από την αρχαιότητα στο μεσαίωνα και των δουλοπάροικων και φεουδαρχών, στο πέρασμα από το μεσαίωνα στη βιομηχανική εποχή. Μήπως επέρχεται τώρα η αμοιβαία εξαφάνιση εργατών και καπιταλιστών;”

Χωρίς να έχω εγκύψει στο θέμα είχα τις αντιρρήσεις μου και με μεγάλο κόπο αντιστάθηκα στον πειρασμό μιας μονομαχίας μαζί του σε τέτοια θεωρητικά ύψη. Περιορίστηκα μόνο να τον ρωτήσω αν είδε τώρα τελευταία το Χρήστο. Φάνηκε αμέσως, πρώτον, πως τον είχε δει αλλά πριν από μήνες και, δεύτερον, πως δεν τον απασχολούσε καθόλου η τύχη του παλιού μας φίλου. Τον έτρωγε περισσότερο η τύχη του σοσιαλισμού γενικότερα.

«Ώστε δε θα κάτσεις να συζητήσουμε;» μου λέει σαν με είδε να φεύγω. «Κρίμα γιατί εκτιμώ πολύ την κρίση σου. Όσο για το φίλο μας, ρώτα τον Πάνο τον Αναστόπουλο, μήπως τον είδε τελευταία”.

Τον χαιρέτησα κι έφυγα. Πώς δεν τον συλλογίστηκα από την αρχή; Με τον Πάνο τον Αναστόπουλο ήμασταν συμμαθητές από το Δημοτικό και συνεχίσαμε και στο Γυμνάσιο. Δε σπούδασε. Από τη μια τα πολιτικά κι από την άλλη  η οικογενειακή ανέχεια, τον έριξαν από νωρίς στη βιοπάλη. Δοκίμασε πολλά επαγγέλματα και κατέληξε ράφτης και μάλιστα καλός. Τελικά φαίνεται πως αυτή ήταν η κλίση του. Δεν έχουμε στενές σχέσεις, γιατί η ζωή μας χώρισε. Αλλάξαμε άλλωστε κι οι δυο γειτονιά. Αυτός τώρα μένει στην Κυψέλη κι εγώ στο Καλαμάκι. Πάντως όταν βλεπόμαστε διαπιστώνω πως η παλιά φιλία και εγκαρδιότητα παραμένει ζωντανή. Συναντιόμαστε συνήθως στις πορείες της Ειρήνης, σε προεκλογικές συγκεντρώσεις και σε συλλαλητήρια, καθότι μέλη κι οι δύο του Κόμματος. Θυμόμουνα πως το ραφείο του είναι στην οδό Μιλτιάδου και πήγα ένα απόγεμα να τον δω. Το κτίριο είναι παλιό, προπολεμικό και ανέβηκα με το κλυδωνιζόμενο ασανσέρ-κλουβί ως τον δεύτερο όροφο. Τον βρήκα στον πάγκο του να ράβει τις βάτες ενός σακακιού.

“Γειά σου Πανολιάσκο λεβεντιά”, τον προσφώνησα με το παλιό του παρατσούκλι, που τού ΄χαμε κολλήσει το ΄46, από το όνομα κάποιου χίτη του Μεταξουργείου.

“Βρε καλώς τονε. Πώς από δώ;”

Ο Πάνος είναι τύπος  πρόσχαρος και καλαμπουριτζής. Επί Χούντας τον είχανε πιάσει και τον έκλεισαν δύο χρονάκια στο Παρθένι. Όταν βγήκε, κυκλοφόρησε μεταξύ πελατών και φίλων φέιγ-βολάν που έγραφαν:

Ο διάσημος ράπτης της πόλεως μας Παναγιώτης Αναστόπουλος
επανελθών, μετά διετή παραμονήν, εκ Λονδίνου
μεταφέρει εις την Ελλάδα την τελευταίαν λέξιν της ανδρικής μόδας

“Κάτσε, θα πιείς καφέ;” με ρώτησε κι όταν έγνεψα καταφατικά έδωσε την παραγγελία από το εσωτερικό τηλέφωνο της πολυκατοικίας

“Μήτσο, ένα μέτριο, περιποιημένον και σβέλτα”

“Λοιπόν τι νέα από το Σύμπαν και τα περίχωρα;”

Μπήκα αμέσως στο θέμα μου.  Από το ύφος του όμως κατάλαβα πως δεν είχε καν ακούσει για την επάνοδο του Χρήστου στην Ελλάδα.

“Βρε τι μου θύμισες τώρα! Υποθέσεις προ τεσσαρακονταετίας. Κοίτα όμως σύμπτωση. Ξέρεις ποιάν είδα όλως τυχαίως την περασμένη βδομάδα; Τη Λούλα. Τη θυμάσαι; Ήταν το κορίτσι του Χρήστου, λίγο πριν αυτός βγεί στο βουνό”.

“Πώς δεν τη θυμάμαι. Τη Λούλα της κυρίας Δανάης. Το ομορφότερο κορίτσι της Νέας Σμύρνης”

“Το ομορφότερο κορίτσι ίσως αλλά η μητέρα της την έβαζε κάτω”.

“Τι γίνεται;”

“Η μάνα της; Πέθανε πρόπερσι. Εκείνη, αν θυμάσαι, στην ογδόη κλέφτηκε με τον μαθηματικό τους στο θηλέων και δεν τέλειωσε το γυμνάσιο”.

“Ναι μωρέ, αλλά έμαθα πως ο άντρας της πέθανε λίγα χρόνια μετά…”

“Έμφραγμα. Της άφησε ένα διώροφο στην Καλλιθέα κι εκείνη το ΄δωσε σ΄έναν πολιτικό μηχανικό, αντιπαροχή. Την ερωτεύεται λοιπόν ο μηχανικός, την παντρεύεται και σε πέντε χρόνια πάει κι αυτός από καρδιά. Παντρεύτηκε εν συνεχεία τον συμβολαιογράφο, που της έκανε τα διάφορα συμβόλαια, με τον οποίον έζησε κάπου δέκα χρόνια αλλά τελικά πάει κι αυτός από ανακοπή…”

“Σα να λέμε η Λούλα είναι γυνή ανδροβόρος, που γράφει κι η Εγκυκλοπαίδεια”

“Φαρμακομούνα, κατά το κοινώς λεγόμενον. Τώρα είναι παντρεμένη, για τέταρτη φορά,  με ένα γιατρό, καρδιολόγο”.

“Αυτός μια φορά δεν έχει φόβο”

“Όταν έμαθε πως είμαι ράφτης, μού ’πε πως θα μου τον φέρει να του ράψω ένα κουστούμι. Να τη δεις βρε Νίκο  πως διατηρείται η αφιλότιμη. Γιατί δε θα τά’ χει περάσει τα πενηνταπέντε;”

Ήρθε ο καφές και συνεχισαμε την κουβέντα μας

“Λοιπόν για το Χρήστο ιδέαν δεν έχω. Τον νόμιζα ακόμα στο  εξωτερικό. Αλλά μου φαίνεται πως κάτι μπορεί να ξέρει ο Μπάμπης”

“Ποιος Μπάμπης;”

“Έλα μωρέ, ο Μπάμπης ο Γιαννόπουλος, δεν τον θυμάσαι; Ο βασιλεύς της γρουσουζιάς…”

“Ο πρίγκηπας της γρουσουζιάς”, τον διόρθωσα, “έτσι τον λέγαμε. Θυμάσαι; Η ατυχία που τον κυνηγούσε ήταν ιστορική. Γινότανε καζούρα στο μάθημα; Αυτόν θα πέταγε έξω ο καθηγητής. Στα μπλόκα, έναν να ψάχνανε οι μπουραντάδες, αυτός θα ήταν”.

“Αμ τότε που πήγαμε Σαββατόβραδο μπουρδελότσαρκα και στης Καλλέργαινας, στην οδό Σωκράτους, πέσαμε φάτσα με φάτσα με τον καθηγητή μας τον Παντελίδη; Από όλη την παρέα, το Μπάμπη θυμήθηκε τη Δευτέρα”.

“Τι γίνεται τώρα. Τον βλέπεις;”

“Όχι και πολύ συχνά. Βλέπεις αυτός είναι με τους αναθεωρητές. Μπορεί όμως να ξέρει κάτι. Δουλεύει σε μια επιχείρηση  με αντιπροσωπείες. Στάσου να δεις. Κάπου έχω γραμμένο το τηλέφωνό του”.

Έψαξε σ’ ένα συρτάρι, βρήκε μιαν ατζέντα αντέγραψε σ’ ένα χαρτί ένα νούμερο και μου τό ΄δωκε.

Συνεχίσαμε για κάμποσην ώρα συζητώντας για τα παλιά. Κάποτε σηκώθηκα να τον αφήσω να κάνει τη δουλειά του, τον χαιρέτησα και έφυγα.

Πήγα να δω τον Μπάμπη την επόμενη βδομάδα, αφού προηγήθηκε τηλεφώνημα. Τα γραφεία όπου δούλευε πιάνανε ολόκληρο πάτωμα ενός υπερμοντέρνου πολυόροφου κτιρίου, όλο γιαλί και ατσάλι, στη λεωφόρο Κηφισίας. Το πάτωμα ήταν χωρισμένο με χαμηλά ξύλινα χωρίσματα, σε μικρότερα γραφεία, στο καθένα από τα οποία δούλευαν πεντέξι υπάλληλοι. Όλοι σχεδόν είχαν στο τραπέζι τους κομπιούτερ. Τελείως αμερικάνικη εικόνα. Ο Μπάμπης μόλις με είδε, με γνώρισε και σηκώθηκε χαμογελώντας. Ευτυχώς γιατί διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να τον αναγνωρίσω. Είχε γίνει ολότελα φαλακρός κι είχε παχύνει. Ξαφνικά, βλέποντας τον παλιό μου συμμαθητή, συνειδητοποίησα πως κι εγώ πρέπει να έχω μεγαλώσει πολύ.

Έκατσα σε μια καρέκλα δίπλα του, πήγε, παρά τις αντιρρήσεις μου, και μού ΄φερε καφέ (εσπρέσο φυσικά) από ένα αυτόματο μηχάνημα στο διάδρομο και πιάσαμε κουβέντα. Κατάλαβα όμως πως δεν είχαμε πολλές δυνατότητες για φλυαρία. Ήδη μια ψυχρή και όμορφη ξανθιά, πασαλειμένη με μέικ απ, που από τη θέση του γραφείου της φαινόταν πως ήταν προϊσταμένη, μας είχε ρίξει δυο πολυσήμαντες ματιές. Εν πάση περιπτώσει τα είπαμε, αλλά και πάλι δεν έμαθα τίποτα το θετικό.

“Τό ΄μαθα πως ήρθε στην Ελλάδα από τον Χάρη, τον θυμάσαι;”

“Τον Χάρη τον Καπερναράκο; Πώς δεν τον θυμάμαι. Στη γειτονιά μας δεν έμενε το ΄52; Θαρρώ όμως πως έχει από τότε εγκατασταθεί στο χωριό του”.

“Ήρθε φέτος, για να μείνει  πια μονίμως στην Αθήνα. Να τον δεις δε θα τον γνωρίσεις. Λεφτάς ο Χάρης, ο συγγληνοβιομήχανος, που τον λέγαμε. Πιάστηκε για καλά. Που λες ήρθε από δω πριν μερικούς μήνες για μια δουλειά του. Κάνει εξαγωγές στην Αγγλία. Ναι ο Χάρης, εξαγωγές στην Αγγλία! Ηρθε λοιπόν και θυμηθήκαμε τα παλιά. Τότε μου είπε για το Χρήστο. Είχε πάει να τον βρει και μάλιστα του ζήτησε δανεικά. Σκέψου. Άλλο τίποτα δε μού ‘πε. Πρέπει όμως να ξέρει τη διεύθυνσή του”.

 

Πήρα τη διεύθυνση του Χάρη, τον χαιρέτησα και έφυγα ικανοποιημένος. Επί τέλους κάτι βρήκα. Τη μεθεπομένη πήγα στη διεύθυνση που μού ΄δωσε ο Μπάμπης, σε μια πολυκατοικία στην οδό Βουλής. Δυστυχώς όμως εκεί βρήκα μονάχα έναν εικοσιπεντάρη, που σαν άκουσε τα καθέκαστα με πληροφόρησε, πολύ ευγενικά και πρόθυμα, πως ο πατέρας του είχε ξαναφύγει για το χωριό του, όπου θα έμενε για καιρό.  Η νέα αναποδιά αντί να με απογοητεύσει με πείσμωσε. Γύρισα σπίτι και το ίδιο βράδυ βγήκαμε με το Δημήτρη και τη Λασκαρίνα και με την ευκαιρία κουβεντιάσαμε τις εξελίξεις. Ως τώρα δεν είχα κατορθώσει να βρώ κανένα ίχνος του Χρήστου και χωρίς αυτόν η πιθανότητα να μάθουμε περισσότερα για τα Έπη εκμηδενιζόταν. Όσο κουβεντιάζαμε η Λασκαρίνα με κοιτούσε περίεργα

“Η στάση σου αρχίζει να με ενδιαφέρει επαγγελματικά. Σου έγιναν έμμονη ιδέα τα Έπη βλέπω”.

“Πραγματικά, όπως το λες είναι. Μου έγιναν έμμονη ιδέα. Με απασχολούν συνεχώς” παραδέχτηκα

“Και σε μένα το ίδιο” είπε απροσδόκητα ο Δημήτρης. “Ξέρετε η πιθανότητα να έφτασε τόσο βαθιά στην Ασία και σε τόσο παλιά εποχή ένας Έλληνας ταξιδευτής, με συναρπάζει.

Τελικά αποδείχτηκε πως και οι τέσσερις νοιώθαμε ανάλογα. Ο Χρήστος με όσα μας διάβασε μας είχε ανοίξει ένα παράθυρο σε μιαν άγνωστη, γοητευτική, περιπέτεια, κάποιου μακρινού Έλληνα στα βάθη της Ασίας, παράθυρο που η εξαφάνισή του το έκλεισε αμέσως και είχαμε μείνει με τη γεύση του ανικανοποίητου. Θέλαμε πολύ να μάθουμε τι έγινε παρακάτω.

Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την αναζήτηση.

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Μυθιστόρημα | Με ετικέτα: | 291 Comments »

Μηνολόγιον Νοεμβρίου και φέτος

Posted by sarant στο 1 Νοεμβρίου, 2016

Το Μηνολόγιο, που το δημοσιεύω εδώ συνήθως την πρώτη του μηνός, ήταν ιδέα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ο οποίος αρχικά το δημοσίευε στο περιοδικό Φιστίκι, που έβγαζε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα. Στο εδώ ιστολόγιο, το Μηνολόγιο άρχισε να δημοσιεύεται τον Οκτώβρη του 2010 και βέβαια μέσα σε 12 μήνες έκλεισε τον κύκλο. Τότε, αποφάσισα να εξακολουθήσω να το δημοσιεύω στις αρχές κάθε μήνα, επειδή έχει γίνει το σταθερό σημείο αναφοράς για τα γεγονότα του μήνα, που ενημερώνεται συνεχώς με δικά σας σχόλια μέσα στη διάρκεια του μήνα, σχόλια που συνήθως αφορούν επισήμανση ημερομηνιών, αν και κυρίως αγγελτήρια θανάτων.

Οπότε, συνεχίζω τις δημοσιεύσεις όσο θα υπάρχει ενδιαφέρον, προσθέτοντας πάντοτε δικές σας προτάσεις από πέρυσι. Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η επέτειος έχει εσκεμμένα μετατεθεί κατά μία ημέρα:

Τρ  1
Των Αγίων Αναργύρων – Ημέρα  πατάξεως της δωροδοκίας – Διεθνής μέρα βεγκανισμού
Τε  2
Θαλού, Αναξιμένη και Αναξιμάνδρου των Μιλησίων φιλοσόφων, Οδυσσέα Ελύτη και Νικοκύρη γενέθλια
Πε   3
† Ανδρέου Κάλβου του ασυμβιβάστου
Πα   4
† Κοίμησις Αυγούστου Ροντέν
Σα  5
† Γεωργίου Πλήθωνος Γεμιστού
Κυ   6
Παγκόσμια ημέρα αποτροπής της καταστροφής του περιβάλλοντος λόγω πολέμου
Δε  7
Της δευτέρας προς τον ουρανόν εφόδου
Τρ   8
Των εν ερημίαις και όρεσιν αγωνισθέντων
Τε   9
 † Έκτορος Κακναβάτου
Πε 10
† Αρθούρου Ρεμπώ
Πα 11
Σαπφούς και Αλκαίου των Λεσβίων ποιητών -και Ιωάννη Ρίτσου τελευτή
Σα 12
† Τελευτή Τέλλου Άγρα
Κυ 13
† Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον
Δε 14
Επικούρου του Ελευθερωτού των ανθρώπων εκ του φόβου
Τρ 15
Της «Ελληνικής Νομαρχίας»
Τε 16
Διεθνής  ημέρα κατά της μισαλλοδοξίας – Βολταίρου  του φιλοσόφου
Πε 17
Των εν Πολυτεχνείω αναιρεθέντων
Πα 18
Πυθέου του Μασσαλιώτου και θαλασσοπόρου
Σα 19
Διγενή του Ακρίτα
Κυ 20
Παγκόσμια ημέρα των δικαιωμάτων των παιδίων
Δε 21
Πρώτη ανύψωσις επηνδρωμένου αεροστάτου
Τρ 22
Μαρτύριον Ιωάννας της Λωρραίνης και τελευτή Αργύρη Κουνάδη του συνθέτη
Τε 23
Φρίξου και Έλλης
Πε 24
† Εμπεδοκλέους του Ακραγαντίνου εις Αίτναν κατάβασις
Πα 25
Μαρτύριον Υπατίας, του αχράντου άστρου της σοφής παιδεύσεως
Σα 26
Της Εθνικής Αντιστάσεως
Κυ 27
†Τεύκρου Ανθία και των συριγμών του αλήτου
Δε 28
Είσπλους Μαγελάνου εις τον Ειρηνικόν ωκεανόν
Τρ 29
Διεθνής ημέρα αλληλεγγύης προς τον  παλαιστινιακόν λαόν
Τε 30
Ανδρέου Λασκαράτου

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Επετειακά, Μηνολόγιο | Με ετικέτα: , , , | 146 Comments »

Τα έπη των Αριμασπών – 13 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 25 Οκτωβρίου, 2016

Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη τρίτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Το καλοκαίρι οι δημοσιεύσεις ήταν εβδομαδιαίες, από σήμερα επιστρέφουμε στη δεκαπενθήμερη συχνότητα.

Η σημερινή συνέχεια είναι η πρώτη από το πέμπτο κεφάλαιο που έχει τον τίτλο Άκαρπες αναζητήσεις. Όπως ίσως μπορεί να συμπεράνει κανείς από τον τίτλο, στο κεφάλαιο αυτό δεν προχωράει και πολύ η δράση (οι δυο φίλοι αναζητούν τον Χρήστο που έχει γίνει άφαντος), δίνει όμως στον συγγραφέα την ευκαιρία να πλουτίσει την προσωπογραφία της Αριστεράς. Να θυμίσω ότι έχουμε σταματήσει στο σημείο όπου ο παλιός αντάρτης Χρήστος, που ισχυρίζεται ότι έχει στα χέρια του την αραβική μετάφραση των χαμένων Αριμασπείων επών εξαφανίζεται αφού έχει αποσπάσει μια γενναία προκαταβολή από τον μεγαλοεκδότη Βελή.

Η σημερινή συνέχεια είναι κάπως μικρή, για τεχνικούς λόγους (αλλιώς θα γινόταν πολύ μεγάλη). Ίσως γελάσετε με το καμάρι του κύριου Αντωνάκη, που περηφανεύεται πως ο υπολογιστής του είναι 486 και παρουσιάζει τα Γουίντοζ σαν καινοτομία. Αλλά έτσι έγινε (αν και ίσως υπάρχει ένας αναχρονισμός, αφού οι 486 πρέπει να ήρθαν κάπως αργότερα ενώ η δράση εκτυλίσσεται γύρω στο 1987).

mimis_jpeg_χχsmall5

ΑΚΑΡΠΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ

Τον πρώτο που σκέφτηκα να ρωτήσω για τον Χρήστο, ήταν ο κύριος Αντωνάκης, αφ’ ενός γιατί είχα μαζί του θάρρος και αφ’ ετέρου γιατί πολλές φορές τον είδα να κουβεντιάζει  συχνά με τον απολεσθέντα φίλο μου και κάποτε να φεύγουνε μαζί από το γραφείο. Τον πήρα στο τηλέφωνα και εκείνος με κάλεσε σπίτι του να τα πούμε.

Ο συγγραφέας της παράλληλης ιστορίας έμενε με τη γυναίκα του σ΄ένα ευρύχωρο τριάρι στο Κουκάκι. Με υποδέχτηκε εγκάρδια και μου αποκάλυψε ότι ήξερε καλά τον πατέρα μου και το θείο μου.

“Ελα να σου δείξω κάτι, που μπορεί να σε ξαφνιάσει”

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Μυθιστόρημα | Με ετικέτα: , | 189 Comments »