Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Archive for the ‘Δικαιώματα’ Category

Ή ποτέ σου δεν τις έφαγες ή ποτέ σου δεν τις μέτρησες

Posted by sarant στο 17 Οκτώβριος, 2017

Ο μύθος λέει πως δίκαζαν κάποιον, και ο πασάς ή ο καδής (ή ο δικαστής, μην κολλάμε σε λεπτομέρειες) ατάραχος απάγγειλε την ποινή:

– Εκατό βουρδουλιές!

Και ύστερα, όπως θέλει το έθιμο, ρώτησε τον κατηγορούμενο αν έχει να πει τίποτα.

– Ή ποτέ σου δεν τις έφαγες ή ποτέ σου δεν τις μέτρησες, αφέντη, είπε εκείνος -κι έγινε παροιμία.

Δεν την έβγαλα από το μυαλό μου την ιστορία, την αφηγείται ο Γιάννης Βλαχογιάννης στην Ιστορική Ανθολογία του.

Η ιστορία αυτή μού ήρθε στο νου καθώς διάβαζα για την απόρριψη της αίτησης αναστολής της φυλάκισης της Ηριάννας Β.Λ. μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση στο Εφετείο. Παρόλο που, μεταξύ μας, δεν ήμουν και πολύ αισιόδοξος για την αίσια έκβαση της υπόθεσης, αυτό που κυρίως με εξόργισε ήταν τα αυτάρεσκα σχόλια του εισαγγελέα, ότι «δεν αποδείχτηκε ανεπανόρθωτη βλάβη» στη διδακτορική διατριβή της Ηριάννας αν συνεχιστεί η φυλάκιση έως την εκδίκαση της έφεσης.

Κοινώς, δεν χάθηκε ο κόσμος κι αν καθίσεις μέσα άλλους έξι μήνες τζάμπα και βερεσέ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Δικαιώματα, Επικαιρότητα, Παροιμίες | Με ετικέτα: , , , | 130 Σχόλια »

Θα οδηγούν καλά οι Σαουδαράβισσες;

Posted by sarant στο 29 Σεπτεμβρίου, 2017

Την είδηση θα την έχετε ήδη ακούσει, χτες ή προχτές. Σύμφωνα με βασιλικό διάταγμα που μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση της χώρας, οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία θα μπορούν πλέον να αποκτούν άδειες οδήγησης και να οδηγούν αυτοκίνητο -ως τώρα το συντηρητικό βασίλειο ήταν η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν αναγνώριζε στις γυναίκες αυτό το δικαίωμα.

Η ακτιβίστρια Μανάλ αλ-Σαρίφ φωτογραφίζεται να οδηγεί στο Ντουμπάι. Φυλακίστηκε γι’ αυτή τη φωτογραφία.

Ή μάλλον, που εξακολουθεί προς το παρόν να μην τους το αναγνωρίζει, αφού η σχετική απόφαση που επιτρέπει κάτι τέτοιο θα τεθεί σε ισχύ τον Ιούνιο του 2018. Αν και ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να βρω στοιχεία για το θέμα, υποθέτω ότι οι περισσότερες χώρες, οι ευρωπαϊκές τουλάχιστον, δεν αντιμετώπισαν διαφορετικά τους άντρες από τις γυναίκες στο θέμα των αδειών οδήγησης -ενώ διαφορές υπήρχαν, όπως ξέρουμε, και στα θέματα του δικαίου, και στο δικαίωμα ψήφου αλλά και στην πρόσβαση στην εκπαίδευση.

Κι έτσι στις περισσότερες άλλες χώρες οι γυναίκες μπορούσαν να οδηγούν πολλές δεκαετίες πριν αποκτήσουν π.χ. το δικαίωμα ψήφου. Για παράδειγμα, στη Γαλλία η δούκισσα του Ουζές, πάμπλουτη αριστοκράτισσα φεμινίστρια, ήταν η πρώτη γυναίκα που έβγαλε άδεια οδήγησης το 1898 (και η πρώτη που πήρε κλήση, λίγους μήνες αργότερα, επειδή έτρεχε στο Δάσος της Βουλώνης με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 15 χλμ την ώρα -το όριο ήταν 12). Ωστόσο, οι Γαλλίδες ψήφισαν για πρώτη φορά μόλις το 1945 (οι Ελληνίδες το 1930 σε δημοτικές εκλογές -αν και με περιορισμούς- και το 1952 σε βουλευτικές).

Αντίθετα, στη Σαουδική Αραβία οι γυναίκες πρώτα απέκτησαν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, πριν από μερικά χρόνια, ενώ το δικαίωμα να οδηγούν αυτοκίνητο μόλις τώρα. Βέβαια, προκειμένου για μια απόλυτη μοναρχία και για ένα κράτος που αποτελεί ουσιαστικά ιδιοκτησία μιας οικογένειας, το δικαίωμα ψήφου, γυναικών όπως και αντρών, είναι πολύ σχετικό: αφορά μόνο τις δημοτικές εκλογές, αφού κοινοβούλιο δεν υφίσταται στη χώρα, μονάχα ένα σώμα με συμβουλευτικές αρμοδιότητες. Ο βασιλιάς Αμπντουλάχ ανακοίνωσε το 2013 ότι στο εξής το 20% τουλάχιστον των μελών του Συμβουλίου αυτού θα είναι γυναίκες -δεδομένου δε ότι τα μέλη τα διορίζει ο ίδιος, η απόφασή του ουσιαστικά είναι υπόμνηση προς τον εαυτό του, σαν τα σημειώματα που βάζουμε πάνω στο ψυγείο εμείς οι κοινοί θνητοί με τις δουλειές που δεν πρέπει να ξεχάσουμε.

Ωστόσο, δεν πρέπει να δημιουργηθεί η εντύπωση πως η απαγόρευση της οδήγησης ήταν το τελευταίο προπύργιο της σαουδικής ανδροκρατίας και ότι στο εξής οι Σαουδαράβισσες είναι θεωρητικά ίσες ή σχεδόν ίσες με τους Σαουδάραβες -κάθε άλλο. Οι γυναίκες εξακολουθούν να στερούνται πολλά και πολύ πιο σημαντικά από την άδεια οδήγησης, όπως θα δούμε παρακάτω. Άλλωστε, η παραχώρηση του δικαιώματος δεν υπαγορεύτηκε (μόνο) από την επιθυμία εκσυγχρονισμού που διακατέχει τους ιθύνοντες της σαουδικής μοναρχίας, αλλά και (κυρίως, ίσως) από την οικονομική κρίση που περνάει η χώρα (κλαίνε οι χήρες, κλαίνε κι οι παντρεμένες) εξαιτίας της πτώσης της τιμής του πετρελαίου: ως τώρα, χρειάζονταν περίπλοκοι και δαπανηροί διακανονισμοί για να μπορέσει μια γυναίκα να μετακινηθεί με ιδιωτικό αυτοκίνητο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δύο φύλα, Δικαιώματα, Επικαιρότητα, Θηλυκό γένος | Με ετικέτα: , , , , | 148 Σχόλια »

Η χαμένη τιμή της Ηριάννας Β.Λ.

Posted by sarant στο 23 Ιουνίου, 2017

Στο μυθιστόρημα του Χάινριχ Μπελ «Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ», που η δράση του εκτυλίσσεται στη Δυτική Γερμανία των αρχών της δεκαετίας του 1970, μια απολιτική νοικοκυρά μπλέκει με την αστυνομία και διασύρεται από τον κίτρινο τύπο επειδή έκανε το έγκλημα να συνδεθεί ερωτικά με έναν ληστή τραπεζών, ύποπτο για τρομοκρατία. Ομολογώ πως δεν θυμάμαι αν το έχω διαβάσει, ασφαλώς όμως έχω δει την ταινία που γυρίστηκε το 1975 από τον Φόλκερ Σλέντορφ και τη Μαργκαρέτε φον Τρότα με βάση το μυθιστόρημα.

Βρίσκω πως η υπόθεση του μυθιστορήματος και της ταινίας έχει κάποιες ομοιότητες με μια υπόθεση που διαδραματίζεται αυτές τις μέρες στη χώρα μας, στην πραγματική ζωή, παρόλο που υπάρχουν πολλές και βασικές διαφορές μεταξύ τους -γι’ αυτό και έβαλα αυτόν τον τίτλο στο σημερινό άρθρο, που είναι αφιερωμένο στην υπόθεση της πανεπιστημιακού Ηριάννας Β.Λ. και στη χαμένη ελευθερία της.

Τον Μάρτιο του 2011 δυνάμεις των ΕΚΑΜ μπαίνουν ξημερώματα στο διαμέρισμα του φοιτητή του ΕΜΠ Κώστα Π. που θεωρείται ύποπτος για συμμετοχή στην οργάνωση Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς (ΣΠΦ). Μαζί του βρίσκεται η φοιτήτρια της Φιλοσοφικής και φίλη του Ηριάννα Β.Λ. που είχε κοιμηθεί μαζί του εκείνο το βράδυ. Η Ηριάννα προσάγεται, δίνει DNA και τα λοιπά, και αφήνεται ελεύθερη. Δυο χρόνια αργότερα, το 2013, ενώ ο φοιτητής δικάζεται, απαγγέλλεται κατηγορία στην Ηριάννα με βάση ένα αμφιλεγόμενο δείγμα DNA που βρέθηκε πάνω στη γεμιστήρα όπλου που υποτίθεται ότι έχει σχέση με την υπόθεση της ΣΠΦ.

Η Ηριάννα αφήνεται ελεύθερη με περιοριστικούς όρους και συνεχίζει τις σπουδές της και την έρευνά της ενώ τελικά ο Κώστας Π. αθωώνεται τελεσίδικα αφού δεν αποδείχτηκε καμιά συμμετοχή του στην οργάνωση ΣΠΦ, μόνο φιλικές σχέσεις με κάποια μέλη της.

Ωστόσο, τον Ιούνιο του 2017 η Ηριάννα δικάζεται και προς γενική έκπληξη καταδικάζεται σε 13 χρόνια φυλάκιση για οπλοκατοχή, χωρίς να της αναγνωριστούν ελαφρυντικά, χωρίς η έφεσή της να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα, χωρίς να γίνει δεκτή η αίτηση της οικογένειας να εξεταστεί το αμφιλεγόμενο δείγμα DNA από δικόν τους εμπειρογνώμονα (η αστυνομία απάντησε ότι «τελείωσε»).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δικαιώματα, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , , , , , | 443 Σχόλια »

Η Σώτη Τριανταφύλλου, ο Μάρκο Πόλο και η ελευθερία του λόγου

Posted by sarant στο 10 Μαΐου, 2017

Η είδηση έχει γίνει γνωστή εδώ και μερικές μέρες: όπως γράφτηκε, η γνωστή συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου πρόκειται να δικαστεί τον Ιούλιο ύστερα από μήνυση που κατέθεσε ο Παναγιώτης Δημητράς, για άρθρο της στην Άθενς Βόις το οποίο θεωρήθηκε ότι υποκινεί την ισλαμοφοβική βία και άρα εμπίπτει στις διατάξεις του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου (σημείωση: έτσι γράφτηκε, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι).

Το ιστολόγιο ενδιαφέρεται πολύ για την υπόθεση, επειδή αγγίζει θέματα που τα έχουμε συζητήσει κατ’ επανάληψη, επειδή τυχαίνει να έχω προσωπική γνωριμία και με τους δυο εμπλεκόμενους και κυρίως επειδή κατά κάποιο τρόπο έχουμε ήδη εμπλακεί στην υπόθεση, με την έννοια ότι είχα σχολιάσει το επίμαχο άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου τότε που δημοσιεύτηκε και μάλιστα το απόσπασμα που προκάλεσε τη δίωξη. Θα έγραφα νωρίτερα, αλλά οι προηγούμενες μέρες ήταν δεσμευμένες για άλλα άρθρα.

Πράγματι, σε άρθρο της που δημοσιεύτηκε την επομένη των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι, με το μακελειό στο Μπατακλάν και στα άλλα σημεία, η Σώτη Τριανταφύλλου είχε γράψει ένα άρθρο στην Αθενς Βόις, στο οποίο, ανάμεσα στ’ άλλα, γράφει:

Όμως, θα επιμείνω: όπως έλεγε ο Μάρκο Πόλο, «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι». Πολύ λίγα έχουν αλλάξει στο ισλάμ από τον ύστερο Μεσαίωνα.

Και εδώ έρχεται η εμπλοκή του ιστολογίου, διότι όπως είχα γράψει τότε:

Τώρα, κι ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι το ρητό αυτό ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να ειπώθηκε στα χρόνια του Μάρκο Πόλο, στα χρόνια του Μεσαίωνα, η ορολογία «φανατικός» και «μετριοπαθής» είναι οπωσδήποτε σύγχρονη. Πώς και δεν το κατάλαβε αυτό μια διαβασμένη και ευφυής συγγραφέας; Μάλλον δεν θέλει να το καταλάβει.

Και στη συνέχεια παρέπεμπα σε λινκ του μυθοκτόνου ιστότοπου snopes, που εξηγούσε τη γέννηση του ισλαμοφοβικού μύθου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δικαιώματα, Επικαιρότητα, Ελευθερία του λόγου, Ισλάμ | Με ετικέτα: , , , | 433 Σχόλια »

Οδοιπορώντας προς την Ειδομένη

Posted by sarant στο 26 Φεβρουαρίου, 2016

Θα την έχετε δει τη φωτογραφία που κοσμεί το σημερινό άρθρο, με τον πιτσιρικά που οδοιπορεί πάνω στην άσφαλτο, πάνω στην άδεια εθνική οδό, κρατώντας στο ένα χέρι το μπουφάν και σέρνοντας με τ’ άλλο το σακίδιο, με το πείσμα για ζωή ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

metapodia

Πολλά μπορεί να πει κανείς γι’ αυτόν τον μοναχικόν οδοιπόρο, αλλά δύσκολα θα βρεθούν λόγια πιο ταιριαστά από το συγκλονιστικό κείμενο «Εσύ η κιβωτός«, που το έγραψε στον ιστότοπο Νόστιμον Ήμαρ ο σχολιαστής με το ψευδώνυμο «Πρόβατο όχι αρνί» από τη Λευκάδα:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in πρόσφυγες, Δικαιώματα, Επικαιρότητα, Ευρωπαϊκή Ένωση, Μετανάστες | Με ετικέτα: , , | 328 Σχόλια »

Έχουμε Σύμφωνο!

Posted by sarant στο 23 Δεκέμβριος, 2015

Η χτεσινή μέρα ήταν ιστορική και για τη Βουλή των Ελλήνων και για τη χώρα. Χτες η Βουλή αφενός ενέκρινε ομόφωνα ψήφισμα αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους και στη συνέχεια, σε συνεδρίαση που διάρκεσε έως αργά το βράδυ, ψήφισε επιτέλους το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Κι έτσι σήμερα, με χαρά, με ανακούφιση θα έλεγα, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε Σύμφωνο, habemus pactum θα το λέγαμε λατινικά, ότι η χώρα μας κάνει, έστω και με σοβαρή καθυστέρηση, ένα πολύ σημαντικό βήμα, ότι θεραπεύει μιαν ανοιχτή πληγή, μιαν ανεπίτρεπτη διάκριση εναντίον μιας υπολογίσιμης μερίδας της κοινωνίας.

Οπότε, ναι, η χτεσινή μέρα δίκαια θα μείνει στην ιστορία -και θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω το άρθρο ακριβώς σε αυτή την πολύ σημαντική εξέλιξη, την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια.

Χρειάστηκε βέβαια να καταδικαστεί πρώτα η χώρα μας το 2013 από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ύστερα από μια μακρόχρονη διαδικασία, ενώ ρόλο στη μεταστροφή της κοινής γνώμης πρέπει να έπαιξε και ο πρόσφατος θάνατος του αγαπητού από όλους ηθοποιού Μηνά Χατζησάββα και η ταλαιπωρία του συντρόφου του, που έδειξε πολύ καθαρά τις διακρίσεις που υφίστανται τα ομόφυλα ζευγάρια όχι μόνο στις χαρούμενες αλλά και στις πιο τραγικές στιγμές της ζωής.

Και παρόλο που οι συνθήκες ήταν πλέον ώριμες, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ή να παραβλέψει ότι την επέκταση του Συμφώνου την καθιέρωσε η αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Και άλλες πολιτικές δυνάμεις είχαν εξαγγείλει στο παρελθόν την επέκταση του Συμφώνου, αλλά δεν την θέσπισαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ τη θέσπισε και δίκαια θα δρέπει εσαεί τα εύσημα για την ιστορική αυτή απόφαση -όπως εσαεί θα λέμε ότι τη δημοτική την καθιέρωσε η ΝΔ επί υπουργίας Ράλλη ή τον πολιτικό γάμο το ΠΑΣΟΚ.

Φυσικά, η επέκταση του Συμφώνου δεν πρέπει να θεωρηθεί συχωροχάρτι της κυβέρνησης για όσα στραβά έχει κάνει, αν έχει κάνει, σε άλλους τομείς. Έτερον εκάτερον. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι, επειδή στους μνημονιακούς καιρούς τα δικαιώματα περιστέλλονται και καταπατιούνται, πρέπει να θεωρηθεί αμελητέα πρόοδος η εξάλειψη των διακρίσεων κατά των ομόφυλων ζευγαριών ή να γίνει διάκριση ανάμεσα σε κατηγορίες δικαιωμάτων, λες και κάποια είναι παρακατιανά. Η επέκταση του Συμφώνου είναι μέτρο ισονομίας, που βγάζει από τη νομική ανυπαρξία μια ολόκληρη κατηγορία πολιτών -και έτσι, μόνο να τη χαιρετίσουμε μπορούμε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Βουλή, Δικαιώματα, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , , | 294 Σχόλια »

Η γενοκτονία της αντίθετης άποψης

Posted by sarant στο 6 Νοέμβριος, 2015

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, στο τέλος μιας τρίωρης ενδιαφέρουσας συνέντευξής του στον Ενικό, στην οποία προσπάθησε να εκθέσει την πολιτική που θα ακολουθήσει το υπουργείο του και να δώσει απαντήσεις στα φλέγοντα προβλήματα της παιδείας μας που έχει καίρια πληγεί από τη μνημονιακή λαίλαπα, ο Υπουργός Παιδείας κ. Νίκος Φίλης δέχτηκε μια ερώτηση για το αν επιμένει στην άποψή του σχετικά με τη γενοκτονία των Ποντίων.

Θυμίζω ότι ο Νίκος Φίλης, πέρυσι τον Αύγουστο, τότε που συζητιόταν το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, είχε γράψει στην Αυγή ένα εξαιρετικά εύστοχο (κατά τη γνώμη μου, πάντοτε) άρθρο σχετικά με τις προσπάθειες βουλευτών της ΝΔ (προσπάθειες που τελικά τελεσφόρησαν) να ποινικοποιηθεί στο τότε υπό ψήφιση νομοσχέδιο η άρνηση της γενοκτονίας των Χριστιανών της Μικρασίας, άρθρο στο οποίο κατάγγελλε την πολιτικάντικη προσπάθεια καπηλείας της σφαγής των Ποντίων και εξέφραζε την άποψη ότι επιστημονικά δεν στοιχειοθετείται γενοκτονία αλλά εθνοκάθαρση, χωρίς φυσικά να αρνείται τον πολύ πόνο και το πολύ αίμα, τα θύματα και τον ξεριζωμό.

Η άποψη αυτή του Φίλη, την οποία άλλωστε δεν εξέφραζε για πρώτη φορά, δεν ήταν καινοφανής -οι περισσότεροι ιστορικοί το ίδιο πιστεύουν, καθώς και πολιτικοί από την Αριστερά και όχι μόνο. Με την ανάληψη του υπουργείου Παιδείας, το παλιό εκείνο άρθρο ήρθε στην επιφάνεια ξανά και ο Νίκος Φίλης δέχτηκε κριτική από ακροδεξιούς ως αρνητής της γενοκτονίας των Ποντίων ενώ από (οΘντκ) αριστερούς δεχόταν κριτική για τον σωματότυπό του.

Για να μη μακρηγορώ, στο τέλος της συνέντευξης εκείνης γίνεται η ερώτηση προς τον Φίλη, και εκείνος απαντάει σαφέστατα και καθαρότατα, δηλώνοντας ρητά ότι η προσωπική του άποψη δεν εκφράζει την κρατική πολιτική και δεχόμενος ότι υπάρχουν αντίθετες απόψεις:

Δυστυχώς, τα εκατόν πενήντα λεπτά της υπόλοιπης συνέντευξης επισκιάστηκαν από τη δίλεπτη αυτή απάντηση και από την άλλη μέρα έχει ξεσπάσει θόρυβος μεγάλος για την «δήλωση Φίλη».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δικαιώματα, Επικαιρότητα, Ελευθερία του λόγου | Με ετικέτα: , , , , | 271 Σχόλια »

Ο υπουργός που με έκανε να ντρέπομαι

Posted by sarant στο 24 Σεπτεμβρίου, 2015

Όπως θα δείτε στην εισαγωγή του άρθρου, όταν το έγραφα εξέφραζα την ελπίδα ότι πριν το διαβάσετε θα έχει χάσει το αντικείμενό του, δηλαδή ότι ο Δ. Καμμένος δεν θα ήταν πια μέλος της κυβέρνησης.  Τελικά η ελπίδα μου πραγματώθηκε ακόμα νωρίτερα, αφού περί τις 11 το βράδυ έμαθα πως ο υφυπουργός παραιτήθηκε, πριν συμπληρώσει μία ημέρα στον θώκο. Χαίρομαι πολύ που έπιασαν τόπο οι διαμαρτυρίες μας από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης -αλλά βέβαια βρίσκομαι μπροστά σε ένα ευχάριστο πρόβλημα, διότι τώρα το άρθρο μου μένει ελαφρώς ξεκρέμαστο. Αφού το σκέφτηκα, αποφάσισα να μην το αντικαταστήσω με άλλο (δεν είχα και κανένα στο συρτάρι) και να το αφήσω όπως ηταν, αλλάζοντας μόνο τον τίτλο -αντί «με κάνει να ντρέπομαι» το άλλαξα σε «με έκανε να ντρέπομαι».

Τα άρθρα που ανεβαίνουν κάθε πρωί στο ιστολόγιο γράφονται από την προηγούμενη μέρα, οπότε έχουν υστέρηση ως προς την επικαιρότητα, ιδίως όταν αυτή τρέχει με λεπτά και ώρες και όχι με μέρες. Καμιά φορά, όταν δημοσιεύονται τα άρθρα έχουν χάσει την επικαιρότητά τους, κι αυτό δεν μου αρέσει βέβαια, γι’ αυτό και (κατά βάθος) προτιμώ να γράφω για θέματα ανεπίκαιρα, αν και πάλι μπορείς να βρεις τον μπελά σου (εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ ασχολείσαι με την ετυμολογία του μόρτη).

Παρ’ όλ’ αυτά, ελπίζω το σημερινό άρθρο, όταν θα έρθει η ώρα να το διαβάσετε, να έχει γίνει ανεπίκαιρο, δηλαδή «ο υπουργός που με κάνει να ντρέπομαι» να μην είναι πια υπουργός -διότι τώρα που το γράφω είναι ακόμα.

Εννοώ τον κ. Δημήτρη Καμμένο, βουλευτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων, ο οποίος χτες το πρωί ορκίστηκε υφυπουργός Μεταφορών και Δικτύων στη νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ορκίστηκε και η υπόλοιπη κυβέρνηση, αλλά την επικαιρότητα σχεδόν τη μονοπώλησε η τοποθέτηση αυτή -και όχι επειδή η θέση του υφυπουργού Δικτύων είναι τόσο νευραλγική, αλλά εξαιτίας μιας σειράς από απαράδεκτες τοποθετήσεις του Δημήτρη Καμμένου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Κατά τα άλλα, η σύνθεση της νέας κυβέρνησης δεν επεφύλασσε κάποια μεγάλη έκπληξη και προσωπικά μου φάνηκε καλή. Βέβαια, κάποιοι διαπίστωσαν ότι περιέχει πολλούς υπουργούς που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ -αλλά η ένταξη πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ χρονολογείται από το 2010, δεν είναι κάτι που έγινε χτες. Το πιο κωμικό είναι οταν την κριτική αυτή την κάνουν φίλοι που έχουν αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και ανήκουν τώρα στη ΛΑΕ, διότι και η προηγούμενη κυβέρνηση, του Γενάρη, περιείχε περίπου τον ίδιο αριθμό πασοκογενών στελεχών, αλλά τότε την είχαν χειροκροτήσει και είχαν συμμετάσχει και οι ίδιοι σ’ αυτήν -αν συνειδητοποίησαν μόνο τώρα τον μεγάλο αριθμό πασοκογενών, θυμίζουν την ταχύτητα αντίληψης του Ραν Ταν Πλαν. Άλλοι εξέφρασαν επιφυλάξεις για τον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη -ίσως φοβούνται ότι δεν θα καταφέρει να αντεπεξέλθει σε έναν θώκο που τον λάμπρυναν τιτάνες της σκέψης όπως ο Ευριπίδης Στυλιανίδης. Το πόστο του είναι πολύ δύσκολο, αλλά θα περιμένουμε να τον κρίνουμε από το έργο του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Διαδίκτυο, Δικαιώματα, Επικαιρότητα, Πολιτική | Με ετικέτα: , , | 194 Σχόλια »

Ο Ρωμανός κι εμείς

Posted by sarant στο 4 Δεκέμβριος, 2014

romanosΟ αναρχικός φοιτητής Νίκος Ρωμανός, 21 χρονών, καταδικασμένος και φυλακισμένος για ληστεία τραπέζης, βρίσκεται σήμερα στην 25η μέρα απεργίας πείνας, διεκδικώντας να του χορηγηθούν εκπαιδευτικές άδειες για να παρακολουθήσει τη σχολή στην οποία πέρασε ύστερα από πανελλήνιες εξετάσεις.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ρωμανός έρχεται αντιμέτωπος με την κρατική βία. Πριν από έξι χρόνια, σχεδόν σαν σήμερα, είδε τον κολλητό του, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο να πέφτει νεκρός, στα δεκαπέντε του, από τη σφαίρα του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα.

Έπειτα, πριν από ενάμιση-δυο χρόνια, είδαμε όλοι το καταμωλωπισμένο πρόσωπό του στις αδέξια φωτοσοπημένες φωτογραφίες των ληστών του Βελβεντού, που μοίρασε η αστυνομία, σαν τα κεφάλια των ανταρτών ή των ληστών στους φανοστάτες των πλατειών.

Προβάλλεται η άποψη ότι ο νόμος δεν επιτρέπει πλέον να δίνονται άδειες σε κρατουμένους σαν τον Ρωμανό. Πράγματι, το ότι δεν έγινε δεκτό το αίτημα του Ρωμανού για εκπαιδευτικές άδειες είναι δυστυχώς νομότυπο, αφού από το καλοκαίρι άλλαξε ο νόμος, και πλέον προβλέπει ότι «Στους κρατουμένους σε καταστήματα κράτησης Γ’ τύπου ή σε αυτοτελή τμήματα Γ’ τύπου δεν χορηγούνται άδειες» (ν. 4274/2014). [Και παρεμπιπτόντως, για όσους δεν βλέπουν καμιά διαφορά ανάμεσα σε ΝΔΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, ορίστε μία].

Ωστόσο, βάσει του Σωφρονιστικού Κώδικα, το αν κάποιος που έχει καταδικαστεί για ληστεία θα εγκλειστεί σε φυλακές Γ’ τύπου είναι θέμα εκτίμησης, άρα η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης έχει την απόλυτη ευχέρεια να τον μεταγάγει σε άλλον τύπο σωφρονιστικού καταστήματος όπου θα υπάρχει δυνατότητα χορήγησης εκπαιδευτικών αδειών.

Το αίτημα του Ρωμανού απορρίφτηκε με ένα επιχείρημα που μου φαίνεται ότι κατατάσσεται στα νομικίστικα τεχνάσματα, τερτίπια θα τα έλεγα: δεν μπορεί, λέει, να δοθεί άδεια σε κρατούμενο που είναι υπόδικος για άλλες περιπτώσεις, αν δεν δώσει την έγκρισή του ο ανακριτής που είχε διατάξει την κράτηση. Εδώ παραλείπεται το γεγονός ότι ο Ρωμανός είναι μεν υπόδικος με την κατηγορία της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση –Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς–, όμως το πρώτο δικαστήριο, που έχει ολοκληρωθεί, τον έχει ήδη αθωώσει ως προς το συγκεκριμένο σκέλος. Με τα λίγα που καταλαβαίνω από νομικά, βρίσκω πως έχουν δίκιο όσοι νομικοί υποστηρίζουν ότι δεν μπορεί να δικαστεί για την ίδια κατηγορία, συνεπώς τα επόμενα δικαστήρια δεν μπορεί παρά να είναι αθωωτικά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δικαιώματα, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , , | 522 Σχόλια »

Αντιρατσιστικά μεζεδάκια

Posted by sarant στο 6 Σεπτεμβρίου, 2014

Ο τίτλος του σημερινού άρθρου δεν αναφέρεται στο περιεχόμενό του, αλλά στο ότι γράφονται ενώ στη Βουλή συζητιέται το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο (για το οποίο γράψαμε χτες). Βέβαια, τα περισσότερα από τα μεζεδάκια της πιατέλας δεν είναι αλιευμένα από την κοινοβουλευτική συζήτηση του νομοσχεδίου αλλά δεν πειράζει.

Πάντως, έχουμε και μεζεδάκια από τη συζήτηση του αντιρατσιστικού. Για παράδειγμα, άκουσα τον ανεξάρτητο (πρώην ΝΔ) βουλευτή Κασαπίδη, ο οποίος επιστράτευσε τον απόστολο Παύλο για να χαρακτηρίσει ανώμαλους τους ομοφυλόφιλους, ενώ αποκάλεσε «εξέχων προσωπικότητα» τον υπουργό Δικαιοσύνης. Παρατήρησα επίσης αγαστή σύμπνοια του Άδωνη Γεωργιάδη, του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΧΑ κ. Ματθαιόπουλου και του ομολόγου του των Ανέλ κ. Καπερνάρου στην υπεράσπιση του όρου λαθρομετανάστης -ο τελευταίος μάλιστα ισχυρίστηκε ότι οι Έλληνες μετανάστες ουδέποτε υπήρξαν παράνομοι, αγνοώντας προφανώς ότι οι πρώτες εμφανίσεις των όρων «λαθρομετανάστης» και «λαθρομετανάστευση» στην ελληνική γλώσσα αφορούσαν, ακριβώς, Έλληνες μετανάστες προς την Αμερική.

Τέλος, ο (και αντιπρόεδρος της Βουλής) κ. Αναστάσιος Νεράντζης μάλλον κερδίζει το βραβείο της χαμέρπειας, αφού έσπευσε να εξομοιώσει την ομοφυλοφιλία με την κτηνοβασία και την παιδοφιλία. Αν το μεταφέρω σωστά, είπε: Υπάρχουν κόμματα στην Ολλανδία που αναγνωρίζουν την παιδοφιλία. Τι θα κάνουμε θα το υιοθετήσουμε και εμείς; Υπάρχουν επίσης και οίκοι ανοχής που επιτρέπουν την κτηνοβασία. Τι θα κάνουμε θα το υιοθετήσουμε και εμείς; Ε λοιπόν, το σύμφωνο συμβίωσης δεν μπορεί να βρει θέση σε εμάς. Μέχρι πού θα φτάσουμε για την πρόοδο;

Ο κ. Νεράντζης παραπληροφορεί. Δεν υπάρχουν κόμματα στην Ολλανδία που αναγνωρίζουν την παιδοφιλία. Είχε γίνει προσπάθεια να ιδρυθεί ένα τέτοιο κόμμα, το 2006, αλλά δεν συγκέντρωσε τις υπογραφές που ήταν απαραίτητες για να πάρει μέρος στις εκλογές και από το 2010 το κόμμα, που μόνο τρία μέλη του είχαν εμφανιστεί, έπαψε να ισχύει με απόφαση Δικαστηρίου (περισσότερα εδώ). Το θλιβερό είναι ότι πρώτη (μεταξύ των πολιτικών) πλάσαρε τον άθλιο αυτό μύθο η Λιάνα Κανέλλη (όπως και τόσους άλλους, ακούω κάποιον να λέει).

* Κατά σύμπτωση, τα περί παιδοφιλίας και κτηνοβασίας σε Ολλανδία και Γερμανία τα είχε αναφέρει πρόσφατα και ο βουλευτής Νικ. Νικολόπουλος, αυτός που πριν από καμιά δεκαριά μέρες ρεζίλεψε τη χώρα μας σε όλη την Ευρώπη.

* Και περνάμε τώρα στα… εξωκοινοβουλευτικά μεζεδάκια μας, ξεκινώντας με Χρήστο Γιανναρά, ο οποίος τις προάλλες σύστησε στους αναγνώστες του να διαβάσουν «το μελέτημα του Hering Gannard, «Oικουμενικό Πατριαρχείο και Eυρωπαϊκή Πολιτική 1620 – 1638» (Eκδόσεις MIET)». Με τη διαφορά ότι αν το αναζητήσουν με βάση το ονοματεπώνυμο του συγγραφέα δεν θα το βρουν, διότι στην πραγματικότητα λέγεται Gunnar Hering, ή τέλος πάντων λεγόταν πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Βουλή, Δικαιώματα, Μαργαριτάρια, Μεζεδάκια, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , | 144 Σχόλια »

Γενοκτονίες και ποινικοποίηση

Posted by sarant στο 5 Σεπτεμβρίου, 2014

Εκτός απροόπτου, ψηφίζεται σήμερα ένα κουτσουρεμένο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, που το περιμέναμε χρόνια και χρόνια, που μπήκε επανειλημμένα στο ψυγείο, ανασύρθηκε, ξαναπάγωσε και ξαναξεπάγωσε. Κι όπως τα κατεψυγμένα τρόφιμα που αποψύχονται και ξανακαταψύχονται μπορεί να μολυνθούν και να είναι επικίνδυνα για την υγεία, έτσι και το αντιρατσιστικό, παρόλο που περιέχει και θετικές διατάξεις, μπορεί ν’ αποδειχτεί ακόμα και επικίνδυνο για τη δημοκρατία, αν τουλάχιστον ψηφιστεί έτσι όπως έχει το άρθρο 2 του.

Βλέπετε, το άρθρο 2 του νομοσχεδίου προβλέπει την τιμωρία όποιου «με πρόθεση προφορικά ή διά του Τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιαδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, επιδοκιμάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται τη σοβαρότητα εγκλημάτων γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, του Ολοκαυτώματος και εγκλημάτων του ναζισμού και η συμπεριφορά αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, ή την αναπηρία, κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία, ή μίσος ή ενέχει απειλητικό, υβριστικό ή προσβλητικό χαρακτήρα κατά μίας τέτοιας ομάδας ή μέλους της». Μάλιστα, με ρητή δέσμευση του υπουργού Δικαιοσύνης (20.8.2014) η διάταξη θα διευρυνθεί συμπεριλαμβάνοντας και την «κακόβουλη άρνηση ή ευτελισμό» γενοκτονιών που έχουν αναγνωρίσει το ελληνικό Κοινοβούλιο, καθώς και «διεθνή ή ελληνικά δικαστήρια με αμετάκλητες αποφάσεις».

Επειδή όμως εμείς εδώ λεξιλογούμε μετ’ ευτελείας, θα κάνω εδώ μια στάση και θα αναφερθώ λίγο στην ιστορία της κομβικής λέξης του άρθρου 2, της λέξης «γενοκτονία». Σύμφωνα με το λεξικό, η γενοκτονία είναι «έγκλημα που διαπράττεται με σκοπό τη συστηματική εξόντωση μιας ομάδας ανθρώπων που ανήκουν στο ίδιο έθνος, στην ίδια φυλή ή στην ίδια θρησκεία». Το λεξικό φέρνει σαν παραδείγματα τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί και των Αρμενίων από τους Τούρκους. Η δεύτερη είναι φυσικά παλαιότερη της πρώτης, αλλά η πρώτη είναι εκείνη που εξαιτίας της ορίστηκε ο όρος.

Πράγματι, όλα (δηλαδή λεξικά και σώματα κειμένων) δείχνουν ότι η αγγλική λέξη genocide ή η γαλλική génocide πλάστηκαν προς το τέλος του Β’ Παγκ. Πολέμου, το 1944 ή το 1945, ειδικά για να αναφερθούν στην συστηματική προσπάθεια εξόντωσης των Εβραίων από το χιτλερικό καθεστώς. Η λέξη genocide, που σύμφωνα με το etymonline.com πλάστηκε από τον Αμερικανό νομικό Lemkin το 1944, είναι σύνθετη από το ελληνικό γένος και το λατινικό επίθημα -cide, που αντιστοιχεί στο ελληνικό -κτονία (homicide η ανθρωποκτονία). Τα σύνθετα αυτά, που τα συνθετικά τους προέρχονται από διαφορετικές γλώσσες λέγονται «νόθα» αν και ο χαρακτηρισμός αυτός ηχεί ενοχλητικά.

Κατά το génocide πλάστηκε και το ελληνικό «γενοκτονία», ίσως και τις αμέσως επόμενες εβδομάδες. Στο κάθε άλλο παρά τέλειο ψαχτήρι της Εθνικής Βιβλιοθήκης, εύλογα δεν βρίσκω καμιά ανεύρεση της λέξης πριν από το 1944. Ψάχνοντας στο σώμα της εφημ. Ελευθερία, η παλαιότερη ανεύρεση που εντοπίζω είναι από τον Μάρτιο του 1948, θα σας πω μετά ποιο θέμα αφορά.

Ορισμός της γενοκτονίας δίνεται στη σχετική σύμβαση του ΟΗΕ του 1948, που είναι αρκετά ευρύτερος από τον ορισμό του λεξικού. Με βάση τη σύμβαση αυτή θεωρήθηκαν γενοκτονίες τα εγκλήματα πολέμου που έγιναν στη Ρουάντα και στη Σρεμπρένιτσα. Αν πάρουμε τη νομολογία δηλαδή, γενοκτονία μπορεί να θεωρηθεί κι ένα εντοπισμένο στο χώρο και στον χρόνο έγκλημα, δεν είναι υποχρεωτικό να πρόκειται για μια διαδικασία μακράς πνοής.

Το ελληνικό κοινοβούλιο έχει αναγνωρίσει τις γενοκτονίες των Ποντίων και των Μικρασιατών από τους Τούρκους, με ψηφοφορίες που έγιναν το 1994 και το 1998 αντίστοιχα. Δεν συμφώνησαν όλες οι πολιτικές δυνάμεις με αυτές τις αποφάσεις, εξάλλου και η κύρωση αυτών των νόμων άργησε, ίσως επειδή η τότε κυβέρνηση (του Κ. Σημίτη) συναισθάνθηκε ότι δεν αρμόζει στη Βουλή να νομοθετεί την ιστορία. Για το πάγωμα της απόφασης του 1998 είχε δραστηριοποιηθεί, θυμάμαι, ο τότε ΣΥΝ -είχε γράψει σχετικά ο αείμνηστος Άγγελος Ελεφάντης αλλά το άρθρο του είναι κλειδωμένο. (Στο σημείο αυτό θα ήθελα και τη βοήθεια των ισχυρομνημόνων φίλων -ας πούμε ως προς το αν ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ ψήφισαν τους νόμους αυτούς -ο ΣΥΝ βέβαια ήταν εκτός Βουλής το 1994).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δικαιώματα, Επικαιρότητα, Ετυμολογικά, Ιστορίες λέξεων | Με ετικέτα: , , , , | 674 Σχόλια »

Ο βουλευτής που με κάνει να ντρέπομαι

Posted by sarant στο 29 Αύγουστος, 2014

Μια από τις εκφράσεις της μόδας, που δεν είναι και πάρα πολλά χρόνια που ακούγεται, είναι ότι «ο τάδε το τερμάτισε». Ίσως να προέρχεται από τον οδηγό που πατάει τέρμα το γκάζι, ίσως από άλλη αρχή, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα, κατ’ εξαίρεση σήμερα δεν θα λεξιλογήσω αλλά θα πολιτικολογήσω.

tweenik1Λοιπόν, ο βουλευτής Αχαΐας Νικ. Νικολόπουλος χτες το τερμάτισε. Μαθαίνοντας ότι ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Ξαβιέ Μπέτελ ανακοίνωσε ότι πρόκειται να παντρευτεί τον αρχιτέκτονα Γκοτιέ Ντεστενέ, με τον οποίο συζούν (με σύμφωνο  συμβίωσης δηλαδή) εδώ και μερικά χρόνια, o κ. Νικολόπουλος εξέμεσε στο Τουίτερ το άθλιο ομοφοβικό σχόλιο που βλέπετε αριστερά.

Ίσως ο βουλευτής (που έκανε και υφυπουργός ένα φεγγάρι, μην ξεχνάμε) να νόμισε ότι βρίσκεται σε καμιά συνεστίαση στην εκλογική του περιφέρεια και ότι κάνει αστεία για να διασκεδάσει τους ψηφοφόρους του (οι οποίοι πιστεύω πως θα’ναι τόσο χάπατα, που θα γελάνε ειλικρινά με τις κρυάδες του εκλεκτού τους, κι όχι για να τον καλοπιάσουν). Δυστυχώς όμως για τον εκλεκτό αντιπρόσωπο του έθνους μας, ζούμε πια σ’ ένα παγκόσμιο χωριό, κι όποια κοτσάνα ξεστομίσεις την παίρνει μια πεταλούδα και με δυο τινάγματα των φτερώντης τη μεταφέρει στην άλλη άκρη της γης -και άλλωστε το Λουξεμβούργο δεν είναι και τόσο μακριά.

tweenik2Ο Ξαβιέ Μπέτελ, φρέσκος σχετικά πρωθυπουργός της χώρας ύστερα από την δεκαοχτάχρονη θητεία του Γιούνκερ, επικεφαλής κυβέρνησης συνασπισμού που αποτελείται από το δικό του Δημοκρατικό Κόμμα (φιλελεύθεροι), τους Πράσινους και τους Σοσιαλιστές, απάντησε με διακριτικότητα και χιούμορ στο ρυπαρό σχόλιο. «Μου λένε ότι κάτι θέλεις να μου πεις, αλλά δεν μιλάω ελληνικά».

Να σημειωθεί ότι ο κ. Μπέτελ, φίλος της Ελλάδας, έχει σπουδάσει ένα εξάμηνο στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με πρόγραμμα Εράσμους όταν σπούδαζε νομικά, και ξέρει κάποια βασικά Ελληνικά. Αλλά έτσι κι αλλιώς, αυτός που τον ειδοποίησε για το χυδαίο μήνυμα του Νικολόπουλου θα του εξήγησε και το περιεχόμενό του.

Σαν Έλληνας που ζω στο Λουξεμβούργο, θεωρώ ότι η συμπεριφορά του βουλευτή με ντροπιάζει. Παρακάλεσα την Ελληνική Κοινότητα Λουξεμβούργου να εκφράσει προς τον πρωθυπουργό της χώρας που μας φιλοξενεί την απαρέσκειά της για την άθλια ομοφοβική συμπεριφορά του ανάξιου βουλευτή Νικ. Νικολόπουλου.

Πέρα από την ομοφοβική του χαμέρπεια, ο δήθεν πατριώτης Νικολόπουλος είχε την φαεινή ιδέα να προσβάλει τον πρωθυπουργό μιας χώρας που είναι ανέκαθεν φιλική προς την Ελλάδα και που συχνά παίρνει το μέρος της στα λεγόμενα «εθνικά θέματα», περισσότερο από άλλους εταίρους μας. Πρόσβαλε τον μοναδικό πρωθυπουργό στον κόσμο που έχει ως alma mater ένα ελληνικό πανεπιστήμιο (ο δικός μας έχει δυο αμερικάνικα). Αλλά οι ομοφοβικοί δεν τα κοιτάζουν αυτά, δεν ορρωδούν προ ουδενός αρκεί να ικανοποιήσουν το κουσούρι τους.

tweenik3Επιπλέον, όταν είδε την κατακραυγή που ξεσήκωσε το προηγούμενο σχόλιό του, ο κ. Νικολόπουλος θέλησε πονηρούτσικα να ανασκευάσει, κάνοντάς το σχεδόν χειρότερο. Αντικατέστησε τη λ. πουσταριό με τη λέξη κίναιδος. Αλλά η λέξη «κίναιδος» δεν είναι… καθαρευουσιάνικο συνώνυμο του «ομοφυλόφιλος», είναι λέξη που ανέκαθεν είχε έντονη αρνητική φόρτιση, γι’ αυτό άλλωστε και στα λεξικά χαρακτηρίζεται «μειωτικός» όρος. (Είναι αλήθεια ότι στο Λεξικό Συνωνύμων του, ο συντηρητικότατος κ. Μπαμπινιώτης θεωρεί απλώς λόγιο τον όρο και όχι μειωτικόν, αντιφάσκοντας σε σχέση με το μεγάλο λεξικό του -αλλά αυτό είναι μάλλον ένδειξη ομοφοβίας του συντάκτη του λεξικού, δείτε εδώ ένα αναλυτικό σχόλιό μου για το συγκεκριμένο θέμα, αν και θα πρέπει να κάνετε αναζήτηση της λέξης «κίναιδος», το άρθρο μου είναι τεράστιο).  Και για να μην πάμε αλεξιλόγητοι, οι σύγχρονοι ετυμολόγοι δεν δέχονται ότι το κίναιδος παράγεται από το ρήμα «κινώ» αφού η ποσότητα του «ι» είναι διαφορετική, δηλ. μακρό στη μια περίπτωση και βραχύ στην άλλη. Θα θυμίσω επίσης ότι πολύ πρόσφατα ένας μητροπολίτης απ’ αυτούς που ντροπιάζουν τη χώρα και τη θρησκεία έγραψε «κύναιδοι», εσκεμμένα παρετυμολογώντας τη λέξη ώστε να φέρνει σε σκυλιά.

xavier2Σε συζήτηση στην τηλεόραση, ο εκπρόσωπος τύπου του κόμματος του κ. Νικολόπουλου δικαιολόγησε την ομοφοβική εκτροπή του αρχηγού του λέγοντας ότι ο Λουξεμβούργιος πρωθυπουργός προκάλεσε με το να αναγγείλει ότι παντρεύεται και ότι η αναγγελία του επικείμενου γάμου του αποτελεί επίδειξη. Βλέπουμε εδώ πόσο μακριά πηγαίνει η ανοχή ορισμένων. Δέχονται να παντρεύονται (σε άλλες χώρες βέβαια, όχι εδώ) οι ομοφυλόφιλοι, αλλά να μην το διατυμπανίζουν, βρε αδερφέ! Είναι η ίδια διεστραμμένη λογική, που θεωρεί «προκλητικό» και απαράδεκτο να φιλιούνται στα πεταχτά δυο γκέι στο δρόμο, όχι όμως και ένα ετερόφυλο ζευγάρι. (Θυμίζω ότι το Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης έχει επιβάλει πρόστιμο σε σίριαλ που έδειξε δυο άντρες απλώς να φιλιούνται).

Να σημειώσουμε πάντως ότι ο Μπέτελ είχε έναν λόγο παραπάνω να αναφέρει τον επικείμενο γάμο του: ενώ ως τώρα ζούσε με σύμφωνο συμβίωσης, η κυβέρνησή του ακριβώς θέσπισε τη δυνατότητα του ομόφυλου γάμου, που θα τεθεί σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου του 2015.

Ο κ. Νικολόπουλος ήταν ως το 2012 βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, και μάλιστα όχι τυχαίος. Πρώτη φορά εκλέχτηκε το 1989, και από τότε εκλέγεται σχεδόν ανελλιπώς. Επί Μητσοτάκη ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος (1990-1993) ενώ μετά τις εκλογές του 2012 τοποθετήθηκε υφυπουργός Εργασίας, αν και γρήγορα παραιτήθηκε. Ο κ. Νικολόπουλος είναι αντιμνημονιακός, και η περίπτωσή του δείχνει ότι η διαχωριστική γραμμή «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» δεν μπορεί να αποτελέσει πάντοτε τη βάση, ότι όλοι οι αντιμνημονιακοί δεν αθροίζονται (κάτι που το ξέραμε βέβαια και για τους χρυσαβγίτες).

tweenik4Και παρόλο που διαφωνώ όσο πιο απερίφραστα γίνεται με το σχόλιο του Νικ. Νικολόπουλου, με ενοχλεί σχεδόν το ίδιο η απάντηση του υφυπουργού Εξωτερικών, και όχι μόνο επειδή θεωρώ ότι προσπαθεί να εκμεταλλευτεί πολιτικά την ομοφοβική ενέργεια. Βλέπετε, δεν βρίσκω και πολύ δεοντολογικό ένας υφυπουργός Εξωτερικών να αποκαλεί «ψεκασμένους» ή «ραντισμένους» κάποιους πολιτικούς της χώρας του, που δεν τους προσδιορίζει, σε μήνυμά του προς ξένο αξιωματούχο, βγάζοντας έτσι σε κοινή θέα τις μικροπρεπείς συγκρούσεις της εσωτερικής πολιτικής. Ούτε είναι θέαμα αξιοπρεπές να βρίζει ο υφυπουργός με γκρίκλις στο τουίτερ, λες κι είναι κανας ανώριμος δεκαεξάχρονος!

Κι έπειτα, θα περίμενα περισσότερον επαγγελματισμό από έναν διπλωμάτη -να έχει έναν άνθρωπο να του κοιτάζει τα σχόλια ώστε να αποφεύγει τα λάθη επιπέδου Α2 ή Β1, που δεν τα πιάνει ο αυτόματος ορθογραφικός διορθωτής, διότι βέβαια δεν είναι «merci d’avoir dévoiler», αλλά «merci d’avoir dévoilé», μετοχή και όχι απαρέμφατο. Και είναι χαρακτηριστικό ότι σε νεότερη έκδοση του τουίτ του, ο κ. Κούρκουλας διόρθωσε το RANTISMENOI σε PSEKASMENOI, αλλά άφησε την ασυνταξία να χάσκει. Μόνο πολλές ώρες αργότερα βρέθηκε κάποιος γαλλομαθής να του υποδείξει την κοτσάνα κι έτσι διόρθωσε το d’avoir dévoiler σε de dévoiler. Αλλά βέβαια, το εξευτελιστικό μήνυμα το είχε ήδη δει ο παραλήπτης, και ανορθόγραφο και αναξιοπρεπές. Κι αν ο βουλευτής δεν αντιπροσωπεύει παρά την περιφέρειά του, ο ανεπαρκής υπουργός δυστυχώς εκθέτει ολόκληρη τη χώρα.

Αφήνω ότι βασική ευθύνη για την αύξηση της περιρρέουσας ομοφοβίας έχει η κυβέρνηση, που κωλυσιεργεί για το αντιρατσιστικό, και προσωπικά ο κ. πρωθυπουργός που διατηρεί στους εξ απορρήτων του τον ανοιχτά ομοφοβικό κ. Φ. Κρανιδιώτη, εκείνον τον απίστευτο τύπο με τα «φιλάκια στο σβέρκο».

Αλλά, πολλά είπαμε της νύφης μας, ας πούμε και του γαμπρού μας. Κατά σύμπτωση, μια μέρα πριν από αυτό το γαϊτανάκι της ντροπής, ο Γ.Γ. του ΚΚΕ Δημ. Κουτσούμπας βάλθηκε να επαληθέψει τα χειρότερα στερεότυπα για το ιστορικό κόμμα του οποίου έχει την ηγεσία. Σε συνέντευξή του στην τηλεόραση, ο κ. Κουτσούμπας ξεκίνησε με μιαν αμίμητη δήλωση: «Αναγνωρίζουμε για παράδειγμα τη γενοκτονία των Ποντίων, των Μικρασιατών κλπ., όμως δεν θεωρούμε, για παράδειγμα, ότι πρέπει να φυλακιστεί η κ. Ρεπούση επειδή έχει διαφορετική άποψη σ’ αυτό το ζήτημα» -πάλι καλά που δεν είπε να την κλείσουν μέσα’ διότι βέβαια, όταν κάτι είναι αυτονόητο δεν το αναφέρεις.

Στη συνέχεια, σε ερώτηση για το σύμφωνο συμβίωσης απάντησε: «Εμείς συμφωνούμε να μην υπάρχει ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν επιλέξει να ζήσουν μαζί, αυτό θεωρούμε ότι είναι προσωπική υπόθεση. Δεν είναι δημόσια και ούτε πρέπει να γίνει και με τέτοια νομοθετική ρύθμιση όπως είναι το σύμφωνο συμβίωσης. Είναι άλλο ζήτημα η οικογένεια, τα ετερόφυλα ζευγάρια που μπορεί να κάνουν οικογένεια, γιατί μετά ανοίγει ένας δρόμος που αφορά το παιδί, το πώς μεγαλώνει, τα πρότυπα που έχει. Αυτό είναι διαφορετικό πράγμα».

Δεν ακούγεται λίγο σαν τον αντιπρόεδρο του Εδεσσαϊκού; Όμως ο Δημήτρης Κουτσούμπας είναι δοκιμασμένος ομιλητής -ο λόγος που έχασε ξαφνικά την ευφράδειά του είναι απλώς ότι είχε να υπερασπιστεί μια άκρως συντηρητική θέση, ότι ήταν αναγκασμένος να πει «όχι» στο σύμφωνο συμβίωσης χωρίς να το πει ρητά. Διότι η θλιβερή αλήθεια είναι ότι, πέρα από το ζήτημα της τεκνοθεσίας, το ΚΚΕ είναι αντίθετο και με το απλό σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών, παρέα με τη Χρυσή Αυγή και τον κ. Νικολόπουλο. Θεωρεί το ΚΚΕ πολίτες δεύτερης κατηγορίας τα ομόφυλα ζευγάρια, αδιαφορεί αν στερούνται βασικά αστικά δικαιώματα. Το μόνο παρήγορο είναι ότι οι καιροί έχουν αλλάξει: στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολλοί ήταν οι φίλοι του ΚΚΕ που ανοιχτά αποδοκίμασαν τη συντηρητική αναδίπλωση της ηγεσίας του κόμματός τους.

Ο βουλευτής που με ντροπιάζει, ο υπουργός που μας εκθέτει, το κόμμα που απογοητεύει… κακή μέρα η χτεσινή.

 

Posted in Δικαιώματα, Επικαιρότητα, Κοτσανολόγιο, Μεταμπλόγκειν | Με ετικέτα: , , , , , , | 291 Σχόλια »

Μια καινούργια και ύποπτη λέξη

Posted by sarant στο 27 Αύγουστος, 2014

Το ιστολόγιό μας ζει από τις λέξεις και για τις λέξεις, όσο κι αν συχνά ξεστρατίζει σε άλλα μονοπάτια, οπότε δύσκολα θα μπορούσε ν’ αφήσει ασχολίαστες τις δηλώσεις του μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου, στις οποίες γίνεται αναφορά σε μια «καινούργια και ύποπτη λέξη».

Η καινούργια και ύποπτη αυτή λέξη, είναι η ομοφοβία. Συγκεκριμένα, ο άγιος Μεσογαίας δήλωσε ότι: «το πρόβλημα είναι ότι, ενώ στην επικεφαλίδα [το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο] μιλάει και για ξενοφοβία, κάπου μέσα του είναι κρυμμένη και μια άλλη καινούργια και ύποπτη λέξη, η «ομοφοβία»».

Είχα την εντύπωση ότι όσα θα πω παρακάτω, εννοώ τα θέματα ορολογίας και λεξικογραφίας, τα έχουμε συζητήσει ξανά στο ιστολόγιο, αλλά μια αναζήτηση στο γκουγκλ μού έδειξε πως μάλλον λάθος έκανα, κι έτσι προέκυψε το σημερινό άρθρο.

Θα συμφωνήσω με τον άγιο Μεσογαίας ότι η λέξη «ομοφοβία» είναι σχετικά καινούργια. Σύμφωνα με το etymonline.com, η αντίστοιχη αγγλική λέξη που είναι πρότυπό της, η homophobia, δεν έχει ούτε μισόν αιώνα ζωής, αφού καταγράφεται πρώτη φορά το 1969. Όσο για την ελληνική ομοφοβία, μια πρόχειρη έρευνα που έκανα εντοπίζει τις πρώτες της ανευρέσεις γύρω στο 2004. Μάλιστα, στην παλιότερη εμφάνιση που βρήκα, στο περιοδικό ΑΝΤΙ (2004), δίνεται μαζί σε παρένθεση και ο αγγλικός όρος, σημάδι πως επρόκειτο για νεολογισμό.

Δέκα χρόνια ή και πενήντα δεν είναι τίποτα για ένα τόσο αργοκίνητο πράγμα όπως η γλώσσα: γλωσσολογικά μιλώντας, η ομοφοβία είναι καινούργια λέξη, παρά το γεγονός ότι το φαινόμενο που περιγράφει, δηλαδή ο παθολογικός φόβος, η αποστροφή, το μίσος και οι διακρίσεις κατά των ομοφυλοφίλων είναι πανάρχαιο. Αλλά βέβαια, 0 Χίτλερ δεν χρειαζόταν ειδική ορολογία για να στείλει τους ομοφυλόφιλους σε στρατόπεδα φορώντας τους το ροζ τρίγωνο.

Δεν έχω πρόχειρη την τελευταία έκδοση του λεξικού Μπαμπινιώτη για να δω αν περιλαμβάνει τον όρο «ομοφοβία» (και «ομοφοβικός»). Στη δεύτερη έκδοση, τη μόνη που έχω μαζί μου εδώ, δεν λημματογραφείται ο όρος, αλλά αυτό δεν λέει και πολλά αφού αυτή εκδόθηκε το 2005. (Προσθήκη: Η τέταρτη έκδοση (2012), με ενημερώνουν, λημματογραφεί: ομοφοβία, ομοφοβικός, ομοφοβικά).

Στα ελληνικά, η λέξη «ομοφοβία», που όπως είπαμε έχει μπει στη γλώσσα μας τα τελευταία δέκα χρόνια, συνάντησε (και ίσως ακόμα συναντάει) κάποιαν αντίσταση ωσότου γίνει αποδεκτή, όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις νεολογισμών, ιδίως όταν υπάρχουν εναλλακτικές προτάσεις.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δικαιώματα, Επικαιρότητα, Λεξικογραφικά, Ληξιαρχεία λέξεων, Νεολογισμοί, Ορολογία | Με ετικέτα: , , , , | 436 Σχόλια »

Το τέμενος και οι τεμενάδες

Posted by sarant στο 13 Μαΐου, 2014

Μπήκαμε στην τελική ευθεία πριν από τις αυτοδιοικητικές και τις ευρωπαϊκές εκλογές οπότε δεν είναι άτοπο να αφιερώσουμε το σημερινό άρθρο σε μια λέξη που ακούστηκε αρκετά κατά την προεκλογική περίοδο -θα έλεγα μάλιστα μια λέξη που δεν θα έπρεπε να ακούγεται και τόσο σε προεκλογική περίοδο: πρόκειται για τη λέξη τέμενος.

Το τέμενος είναι αρχαία λέξη, που σήμαινε τον ιερό χώρο που ήταν αφιερωμένος σε αρχαίο θεό ή ήρωα, ωστόσο στα νεότερα χρόνια η λέξη πήρε μια δεύτερη σημασία, αφού σημαίνει ειδικά τον μουσουλμανικό χώρο λατρείας, κοινώς το τζαμί, ενώ σπανιότερα έχει χρησιμοποιηθεί και για χώρους λατρείας άλλων θρησκειών εκτός της χριστιανικής. Έχει βέβαια το τέμενος και τη μεταφορική του σημασία, αφού χρησιμοποιείται επίσης για κάποιο ίδρυμα αφιερωμένο στις τέχνες και τα γράμματα (τέμενος των Μουσών, ας πούμε) -αλλά βέβαια στις δημοτικές και περιφερειακές μας εκλογές η λέξη δεν χρησιμοποιήθηκε με τη σημασία αυτή, τη μεταφορική, αλλά με την πολύ συγκεκριμένη σημασία του τζαμιού.

Και ειδικότερα, καταρχάς, του τζαμιού της Αθήνας -του μελλοντικού δηλαδή, αφού η Αθήνα, προς μεγάλη ντροπή όλων μας, παρόλο που υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες μουσουλμάνοι (από τους οποίους αρκετές χιλιάδες κατοικούν στο Λεκανοπέδιο) και πάρα πολλοί αλλοδαποί, είναι ίσως η μοναδική πρωτεύουσα που δεν διαθέτει επίσημο χώρο λατρείας, επίσημο τζαμί -απλώς έχει εξαγγελθεί η ανέγερσή του, εδώ και πολλά χρόνια, αλλά οι διαδικασίες προχωράνε με ρυθμούς χελώνας, διότι δεν πρόκειται για απολύσεις και διαθεσιμότητες να εφαρμοστεί το φαστ τρακ.

Εδώ και αρκετό καιρό, ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων κ. Σπηλιωτόπουλος, επίσημος υποψήφιος της ΝΔ, βλέποντας τα δημοσκοπικά ποσοστά του να κατρακυλάνε, αποφάσισε να παίξει το χαρτί της ακροδεξιάς, παρόλο που λογαριάζεται για φιλελεύθερος, κι έτσι έκανε λόγο για «δημοψήφισμα» με το ερώτημα αν θα χτιστεί το τζαμί στα όρια του Δήμου Αθηναίων. Αλλά και μόλις χτες, ο άλλος επίσημος υποψήφιος της ΝΔ για την περιφέρεια Αττικής αυτή τη φορά, ο κ. Κουμουτσάκος, ανέλαβε, λέει, πρωτοβουλία για να μη γίνει τέμενος (τζαμί δηλαδή) η Αγιασοφιά στην Πόλη.

Και με αυτόν τον στόχο δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει -αλλά δεν μπορεί και να μην παρατηρήσει πόσο υποκριτικό είναι να εγείρεται το θέμα αυτό στην προεκλογική περίοδο. Θα μπορούσε επίσης να παρατηρήσει κανείς ότι οι νεοδημοκράτες υποψήφιοι εμφανίζονται ανακόλουθοι: ο μεν κ. Σπηλιωτόπουλος ζητάει να αποφασίσουν οι κάτοικοι της πόλης, με την ψήφο τους, για τον χώρο λατρείας κάποιων συμπολιτών μας, αλλά ο κ. Κουμουτσάκος δεν φαίνεται να αναγνωρίζει ανάλογο δικαίωμα στους κατοίκους της Πόλης. Και βέβαια, πολύ περισσότερο ηθικό κύρος θα είχε το ελληνικό αίτημα για την Αγιασοφιά και για τη Χάλκη αν υπήρχε ήδη το αθηναϊκό τζαμί.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δικαιώματα, Επικαιρότητα, Ετυμολογικά, Εκλογές, Θρησκεία, Ισλάμ | Με ετικέτα: , , , , , , | 181 Σχόλια »