Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Archive for the ‘Ραμόνια’ Category

Φρεγάδες στο Αιγαίο

Posted by sarant στο 27 Απρίλιος, 2018

Συζητήθηκε τις τελευταίες μέρες η είδηση για τις δύο γαλλικές φρεγάτες, που αρχικά ανακοινώθηκε ότι θα νοικιάζαμε από τη Γαλλία για το καλοκαίρι, με χρηματοδοτική μίσθωση μάλιστα, μια συμφωνία που όμως ακυρώθηκε τελικά.

Η ιστορία φαίνεται ότι έχει παρασκήνιο που δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει, αν πιστέψουμε τουλάχιστον τα ρεπορτάζ που κάνουν λογο για γερμανική ενόχληση από την ελληνογαλλική συμφωνία και τη σύνδεσή της με τις γαλλικες προτάσεις για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Μάλιστα, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, και το 2011 ο τότε πρόεδρος Ολάντ είχε θελήσει να μας νοικιάσει τις ίδιες φρεγάτες, αλλά και τότε η συμφωνία ματαιώθηκε έπειτα από γερμανική παρέμβαση.

Το ιστολόγιο δεν σκαμπάζει πολλά πράγματα από όπλα και οπλικά συστήματα, οπότε δεν θα σχολιάσω αν οι δυο γαλλικές φρεγάτες ήταν απαραίτητες για το Πολεμικό Ναυτικό μας και τι εναλλακτικές υπάρχουν. Πάντως, η ιστορία αυτή έδειξε για μια ακόμα φορά πόσο μικρά είναι τα περιθώρια κινήσεων που έχει η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση.

Φρεγάτες βεβαίως διαθέτει το πολεμικό ναυτικό, τέσσερις τον αριθμό, τύπου ΜΕΚΟ (αγνοώ τι ειναι αυτό). Μία απο αυτές, νομίζω την Ύδρα, βλέπετε στη φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο. Στη στρατιωτική ορολογία, η σύντμηση για τις φρεγάτες είναι Φ/Γ.

Εμείς εδώ λεξιλογούμε, οπότε θα λεξιλογήσουμε σημερα για τη φρεγάτα.

Σύμφωνα με το Χρηστικο Λεξικό, η φρεγάτα είναι «πολεμικό πλοίο μεσαίου μεγέθους», ενώ το ΛΚΝ προσθέτει ότι είναι πλοίο «συνοδείας», άλλων πλοίων εννοείται. Ωστόσο, αυτή είναι η σημερινή σημασία της φρεγάτας. Τα λεξικά καταγράφουν επίσης, την παλαιότερη σημασία «τρικάταρτο ιστιοφόρο πολεμικό πλοίο». Βλέπετε, η γλώσσα είναι πράγμα συντηρητικο και η ίδια λέξη μπορεί μέσα στους αιώνες να περιγράφει πολύ διαφορετικά πράγματα.

Φρεγάτα ήταν και ένα απο τα πλοία που αγοράστηκαν με το δεύτερο πολεμικό δάνειο της Επανάστασης, το 1826, η Ελλάς. Μάς κόστισε ο κούκος αηδόνι και ελάχιστα πολέμησε -τελικά την έκαψε ο Μιαούλης το 1831 στον ναύσταθμο του Πόρου, στην ανταρσία κατά του Καποδίστρια κι ενας Θεός ξέρει ως πότε την πληρώναμε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Posted in 1821, Δυσετυμολόγητα, Ετυμολογικά, Ιστορίες λέξεων, Ραμόνια, Ρεμπέτικα | Με ετικέτα: , , | 112 Σχόλια »

Μητσοτακικά μεζεδάκια

Posted by sarant στο 3 Ιουνίου, 2017

Αφιερώσαμε και άρθρο στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ταιριάζει όμως να τιτλοφορήσουμε προς τιμή του και το πολυσυλλεκτικό μας άρθρο τούτης της εβδομάδας, αν μη τι άλλο σαν αναγνώριση του γεγονότος ότι αρκετά από τα μεζεδάκια μας προέρχονται από τις αντιδράσεις στον θάνατο και στην κηδεία του Επίτιμου -«αν δεν ήταν ο Μητσοτάκης, δεν θα γέμιζε η πιατέλα μας»!

Ξεκινάμε όμως με ένα ορντέβρ που δεν έχει σχέση με τον εκλιπόντα. Διαβάζω στο Χάφιποστ τις εντυπώσεις της ορειβάτισσας Κικής Τσακαλδήμη, η οποία προσπάθησε να γίνει η πρώτη Ελληνίδα που θα κατακτούσε την κορυφή του Έβερεστ. Η προσπάθειά της αυτή δεν στέφθηκε από επιτυχία, όπως εξηγεί και η ίδια, μια και συνάντησαν αξεπέραστες δυσκολίες:

Ήμασταν μόλις 600 μέτρα κάτω από την κορυφή (στα 8250 μ. υψόμετρο), ασθμαίνοντας και παλεύοντας ανάμεσα σε φούριους ανέμους των 100-110 χλμ./ώρα.

Τι είναι όμως οι «φούριοι» άνεμοι; Υποθέτω πως είναι ασυναίσθητος αγγλισμός, προσπάθεια να μεταφερθεί το furious και με επιρροή από το «ούριοι άνεμοι». Μόνο που οι ούριοι άνεμοι είναι ευνοϊκοί, ενώ οι άλλοι είναι λυσσασμένοι!

Ευχόμαστε επιτυχία την επόμενη φορά!

* Ραμονικός τίτλος καταστήματος πρόχειρου φαγητού, όπως μου τον έστειλε φίλος του ιστολογίου -το κακό είναι πως δεν βρίσκω τώρα το ηλεμήνυμά του κι έτσι δεν θυμάμαι αν μου έγραφε πού ακριβώς βρίσκεται το Bonna Petito.

Ραμονικός αλλά και μπερδεμένος, διότι στα γαλλικά το «Καλή όρεξη» είναι Bon appétit και στα ιταλικά Buon appetito.

Nα σημειωθεί ότι το appétit δεν έχει ετυμολογική σχέση με το petit (μικρός) ενώ petito ή κάτι ανάλογο δεν υπάρχει σε άλλη ρωμανική γλώσσα -είναι piccolo, pequeño κτλ.

* Για να μη λέτε ότι μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν ψώνια που υποστηρίζουν ότι π.χ. το I can προέρχεται από το κάνω και το after από το ομηρικό «αυτάρ», ιδού κι ένα δείγμα ετυμολογικού σοβινισμού που έρχεται από αλλού.

Aνώτερο στέλεχος μιας ακροδεξιάς ινδικής οργάνωσης, υποστήριξε σε διεθνές οικονομικό συνέδριο ότι η λέξη industry προέρχεται από τον Ινδό ποταμό, Indus!

When the British came to India and saw how advanced it was, they coined the word “industry” after the river Indus…

Βλέπετε, από τη στιγμή που τα πορτοκάλια προέρχονται από την Ινδία, είναι λογικό και οι πορτοκαλισμοί να ευδοκιμούν στη χώρα αυτή!

* Και προχωράμε στα καθαυτό μητσοτακικά μας μεζεδάκια, κάνοντας σεφτέ με ένα ραμόνι.

Στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου πήρε μέρος και ο συνεργάτης του εκλιπόντος, ο Γιάννης Πευκιανάκης, ο οποίος αναφέρθηκε στη συμφωνία με το ΕΑΜ της Κρήτης (που δεν απέτρεψε ούτε τις συνεννοήσεις της ΕΟΚ με τους Γερμανούς, ούτε τους φόνους αριστερών, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).

Μιλάει λοιπόν ο Πευκιανάκης και ταυτόχρονα γίνεται μεταγραφή στην οθόνη -δεν ξέρω αν γίνεται αυτόματα ή αν την έχει επιμεληθεί δημοσιογράφος. Και, ω του θαύματος, η φράση «με τον Πορφυρογένη του ΕΑΜ» γίνεται «με τον πορφυρογέννητο ΕΑΜ»! (περίπου στο 35.07 του βίντεο).

Το μηχανάκι ή ο συντάκτης δεν ήξεραν τον Μιλτιάδη Πορφυρογένη -αλλά φαίνεται ότι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της οικογένειας έβαλε κι αυτή το χεράκι της ώστε να προτιμηθεί η εκδοχή «πορφυρογέννητος», σαν τον Κούλη ας πούμε.

* Συνεχίζουμε με μαργαριτάρι του Άδωνη, που είναι βέβαια πολύ συνηθισμένο στις μέρες μας, που η λέξη «σορός» χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο στα μέσα ενημέρωσης μια και η λέξη «πτώμα» θεωρείται δυσοίωνη.

Έχουμε ήδη συζητήσει για τη χρήση και την κατάχρηση του όρου «σορός». Στην περίπτωση της κηδείας του Κ. Μητσοτάκη, είχαμε πράγματι σορό, πτώμα έτοιμο να ενταφιαστεί. Δεν είχαμε ασφαλώς «σωρό» όπως θέλησε το ανορθόγραφο τουίτ του αντιπροέδρου της ΝΔ Άδωνη Γεωργιάδη.

Ο Άδωνης έχει δώσει την εντύπωση του ευρυμαθούς επειδή εκδίδει και πουλάει αριστουργήματα της αρχαίας γραμματείας (και άφθονη τοξική ελληνοβαρεμένη σαβούρα) αλλά τα φαινόμενα απατούν. Είναι σαν τον φούρναρη του Καραγκιόζη: ψήνει και πουλάει χιλιάδες φρατζόλες τη μέρα, αλλά ο ίδιος το πολύ να τρώει μία.

Να σημειωθεί ότι, απαντώντας σε κάποιους που τον έψεγαν για το λαθάκι, ο Άδωνης ισχυρίστηκε ότι ο κορέκτορας του κινητού του άλλαξε το «σορός» σε «σωρός». Μπορεί να λέει αλήθεια, αλλά είμαι δύσπιστος διότι έβαλα στο δικό μου κινητό τη φράση «υποδοχή της σορού» και όχι μόνο δεν μου τη διόρθωσε αλλά και, ενώ την έγραφα, μου πρότεινε το «σορού» ενώ είχα γράψει «σορ». Θα συμβούλευα πάντως τον Άδωνη να μην αφήνει ανεξέλεγκτο τον κορέκτορα να διορθώνει, γιατί κινδυνεύει να την πάθει άσχημα, όπως έχουμε δει πολλές φορές και θα δούμε και παρακάτω.

* Πάντως, και κάνω μια παρένθεση από τα μητσοτακικά, για το μαργαριτάρι αυτό του Άδωνη μάλλον δεν φταίει ο κορέκτορας.

Ο Άδωνης δεν πήγε σε συγκέντρωση χήρων (ούτε… χοίρων βέβαια -το μη χείρον βέλτιστον!) αλλά σε συγκέντρωση χηρών -η «ΑΞΙΑ» είναι σύλλογος που έχει ιδρυθεί από χήρες αξιωματικών, όχι από χήρους αξιωματικινών.

Η χήρα, οι χήρες, των χηρών. Ο χήρος, οι χήροι, των χήρων. Μπορούν να γίνουν πάρα πολλά λογοπαίγνια με αυτές τις λέξεις, από το «πότερος Χίρων εστί» μέχρι το «ποίος ήρξατο χηρών αδίκων». Και όπως θα έλεγε κι ένας μουσουλμάνος, το μη χοίρον βέλτιστον.

* Και επιστρέφουμε στα μητσοτακικά μεζεδάκια, όπου βλέπετε ότι και νεκροί αναστήθηκαν, τουλάχιστον σύμφωνα με το newsit.gr το οποίο είδε ανάμεσα στους παρόντες και τον σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη, παρόλο που ο σκηνοθέτης άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο πέρυσι τον Μάρτιο. Αγνοώ ποιος είναι ο εικονιζόμενος.

* Έγραψα πιο πάνω για τον κορέκτορα του Άδωνη, που δήθεν προκάλεσε το λάθος και έκανε σωρό τη σορό, αλλά κατά σύμπτωση κορέκτορας πραγματικος χτύπησε και το ρεπορτάζ του Κουτιού της Πανδώρας.

Έχω πάρει οθονιά, αλλά προς το παρόν το κείμενο δεν έχει διορθωθεί, οπότε το λινκ ισχύει. Λοιπόν, συμφωνα με το άρθρο :

Παρόντες στην νεκρώσιμη ακολουθία, στην όποια χοροστάτησε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ήταν επίσης ο πρόεδρος της βουλής Νίκος Βουτσάς οι πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Καραμέλας, Κώστας Σημίτης και Γιώργος Παπανδρέου.

Επίσης, παρευρέθηκαν η Φώτη Γεννήματα, ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ο Σταυρός Θεοδωράκης, ο Βασίλης Λεβέντης, ο Θανάσης Θεοχαροπουλος και δεκάδας υπουργοί, βουλευτές και κορυφαία στελέχη της ΝΔ και άλλων κόμματων

Τα μαυρισμένα δικά μου. Εντάξει, υπάρχει τσαπατσουλιά, αλλά για να γίνει Καραμέλας ο Καραμανλής πρέπει να δούλεψε κορέκτορας ή μάλλον το αυτόματο συμπληρωτήρι λέξεων.

Και πριν εκφραστείτε υποτιμητικά για την κατάντια των ελληνικών ιστότοπων, να θυμίσω ότι κοτζάμ CNN είχε παλιότερα μετατρέψει σε Costa Summit τον Κ. Σημίτη και Christ Protoplast τον Χρ.Πρωτόπαπα!

* Και επιστρέφουμε σε μη μητσοτακικά μεζεδάκια, με ένα διπλό μαργαριτάρι από τον Στάθη Σταυρόπουλο, ο οποίος σε πρόσφατη επιφυλλίδα του έγραψε ότι ο Τσίπρας «γεμίζει τα αυτιά του λαού με αναλύσεις επιπέδου λοχία Χίλμεστος για μέτωπα του Νότου»

Λοχίας Χίλμεστος δεν υπάρχει, ούτε λοχίας ήταν, ούτε Χίλμεστος λεγόταν: έχει γίνει αναγραμματισμός και… έχει δοθεί προαγωγή. Πρόκειται για τον τυραννικό δεκανέα Χίμελστος (Himmelstoss), ήρωα του κλασικού πολεμικού μυθιστορήματος «Ουδέν νεότερον από το δυτικό μέτωπο» του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, ο οποίος έκανε δύσκολη τη ζωή των πρωταγωνιστών στο κέντρο εκπαιδεύσεως.

Καλό είναι όποιος κάνει επίδειξη γνώσεων να προσέχει τι γράφει.

 * Φίλος στο Φέισμπουκ εντόπισε μαργαριτάρι σε ξένο σοβαρό βιβλίο -είπαμε, συμβαίνουν και εις Παρισίους.

Ο συγγραφέας ήθελε να παραθέσει τη λατινική μορφή της ελληνικής φράσης «από μηχανής θεός», που είναι deus ex machina, αλλά μάλλον προδόθηκε από τον κ. Σπελ Τσέκερ, που δεν αναγνώρισε το deus και το έκανε deux, που είναι το «δύο» στα γαλλικά.

Δύο από μηχανής, λοιπόν.

* Αλλά βέβαια θα άξιζε ακόμα και ξεχωριστό άρθρο στη λέξη της εβδομάδας, που πιθανώς θα αναδειχθεί και σε (αγγλική) λέξη της χρονιάς. Αν μάλιστα δεν ήταν η κηδεία του Μητσοτάκη και ο ασυγχώρητος (να τα λέμε όλα) επαρχιωτισμός μας, το σημερινό άρθρο θα είχε τιτλοφορηθεί «Μεζεδάκια με κοβφεφε».

Τι είναι το κοβφεφε; Είναι, προφανώς, η ελληνική απόδοση του covfefe -αλλά πώς θα αναδειχτεί αγγλική λέξη της χρονιάς αφού τίποτα το αγγλικό δεν έχει;

Αλλά ασφαλώς θα ξέρετε την απάντηση, οπότε δεν υπάρχει λόγος να παρατείνουμε το σασπένς. Πρόκειται για το διασημότερο τουίτ απ’ όσα έχει εκπέμψει έως τώρα ο Πρόεδρος Τραμπ. Το έστειλε πριν απο μερικές μέρες: Despite the constant negative press covfefe

Ολοφάνερα, ο Τραμπ ήθελε να γράψει coverage. Τι θα έλεγε παρακάτω δεν το ξέρουμε, η φράση έμεινε ξεκρέμαστη: «Παρά τη συνεχή αρνητική δημοσιογραφική κάλυψη….»

Ήθελε λοιπόν να γράψει coverage, αλλά μετά το cov… είτε αποκοιμήθηκε είτε κάτι άλλο έπαθε και απλώς τα δάχτυλά του πάτησαν τυχαία πλήκτρα κι έτσι δημιουργήθηκε το covfefe.

Το παράξενο είναι πως το μήνυμα έμεινε έξι ολόκληρες ώρες στον επίσημο λογαριασμό του Τραμπ -και αναμεταδόθηκε πάνω από 100.000 φορές. Καλά, δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να κοιτάζει τον λογαριασμό του Προέδρου όταν αυτός κοιμάται; Ή κανείς δεν τολμάει να τον διορθώσει;

Το ακόμα πιο παράξενο είναι ότι ο εκπρόσωπος του Προέδρου, όταν ρωτήθηκε, αντί να παραδεχτεί ότι ήταν ένα απλό πληκτρολάθος, απάντησε πως «Ο Πρόεδρος και μια μικρή ομάδα συνεργατών του ξέρουν ακριβώς τι ήθελε να πει»!

Εννοείται ότι η λέξη covfefe προκάλεσε παγκόσμιο διαδικτυακό πανζουρλισμό και καταγράφτηκε σε διαδικτυακά λεξικά με διάφορες ευφάνταστες ερμηνείες -για παράδειγμα, στο Urban dictionary δινονται διάφοροι ορισμοί της όπως:

(n.) When you want to say «coverage» but your hands are too small to hit all the letters on your keyboard.

Δεν θα πλήξουμε με τον Τραμπ, αυτό είναι βέβαιο.

* Και επειδή τη Δευτέρα είναι του Αγίου Πνεύματος, που είναι αργία, δείτε τη φωτογραφία αριστερά, ανακοίνωση από παιδικό σταθμό.

Ο φίλος που τη στέλνει θεωρεί αξιοσχολίαστη τη διατύπωση «λόγω αργίας του Αγίου Πνεύματος». Ομολογώ ότι κι εγώ τη βρίσκω αφύσικη -θα έβαζα «λόγω της αργίας του Αγίου Πνεύματος», νομίζω πως το νόημα αλλάζει.

Ή μήπως παραείμαστε αυστηροί;

Σε κάθε περίπτωση, καλά να περάσετε το τριήμερο!

 

Posted in Λάθη του κορέκτορα, Μαργαριτάρια, Μεζεδάκια, Ραμόνια | Με ετικέτα: , , | 220 Σχόλια »

Ο Ροβιόλης στην οδό Γραφημώνος και άλλα ραμόνια

Posted by sarant στο 10 Ιανουαρίου, 2017

Άρθρο για τα ραμόνια, δηλαδή τα παρακούσματα τραγουδιών, έχω βάλει και παλιότερα -τελευταία φορά πριν απο τριάμισι χρόνια. Νομίζω πως το διάστημα που μεσολάβησε είναι αρκετό ώστε κάποιοι παλαιότεροι να μην θυμούνται καλά το προηγούμενο άρθρο και κάποιοι νεότεροι φίλοι να μην έχουν προσθέσει δικά τους σχόλια. Το σημερινό ενσωματώνει τα καλύτερα παραδείγματα από τα προηγούμενα άρθρα μαζί με μερικά καινούργια -και βγήκε σε διάσταση έξτρα λαρτζ.

Ο τίτλος του σημειώματος περιέχει τουλάχιστον μιαν άγνωστη λέξη, χώρια τα δυο κύρια ονόματα. Τι να είναι τάχα το ραμόνι;

Το ραμόνι είναι λέξη παιδική, περίπου ιδιωτική, και στην προκειμένη περίπτωση δική μου. Μικρός, άκουγα τους γονείς μου να τραγουδούν Θεοδωράκη, τον Επιτάφιο, και να λένε:

Μα το καράβι βούλιαξε κι έσπασε το τιμόνι
και στου πελάγου το βυθό πλανιέμαι τώρα μόνη.

Ίσως επειδή δεν μου πήγαινε να συνδέσω την αρρενωπή φωνή του Μπιθικώτση με θηλυκό επίθετο (τώρα μόνη), το παράκουσα: πλανιέμαι το ραμόνι, κι έπλασα με το νου μου κάποιο μικρό ανυπεράσπιστο ζωάκι που περιπλανιέται στο βυθό του πελάγου. Και, «μπαμπά, τι είναι το ραμόνι;» οπότε έγινε μεγάλο γέλιο.

Τέτοια παρακούσματα είναι πολύ διαδεδομένα, ο καθένας έχει τα δικά του, άλλοτε από την παιδική ηλικία και άλλοτε ως ενήλικος. Αποφάσισα να τα λέω ραμόνια, όχι μόνο επειδή το ραμόνι είναι δικό μου, αλλά διότι το ραμόνι χτύπησε δυο φορές. Τι εννοώ; Πριν από μερικά χρόνια, συζητώντας με συνάδελφο που είναι καμιά δεκαριά χρόνια μικρότερος, βρήκα ότι κι εκείνος είχε, σαν παιδί, πλάσει το δικό του ραμόνι, κι εκείνος από τραγούδι του Μίκη, αλλά όχι από τον «Επιτάφιο», παρά από τα «Τραγούδια του αγώνα» -λογικό άλλωστε, αφού είναι μικρότερος δέκα χρόνια. Και στον Ωρωπό, εκεί που λέει: Κλαίει η μάνα τώρα μόνη, κλαιν τα δέντρα τα βουνά, ο φίλος μου συγκινιόταν για το καημένο το ραμόνι που το έκλαιγε η μάνα του. Ίσως επειδή είχε χαθεί και περιπλανιόταν στου πελάγου το βυθό!

Στην αγγλόφωνη ορολογία, τα ραμόνια ονομάζονται Mondegreen, όρος που τον έπλασε η Αμερικανίδα συγγραφέας Σίλβια Ράιτ, το 1954, επειδή όταν ήταν μικρή, παράκουσε τα λόγια μιας παραδοσιακής μπαλάντας, και στον τελευταίο στίχο αντί για

Ye Highlands and ye Lowlands,
Oh, where hae ye been?
They hae slain the Earl O’ Moray,
and laid him on the green

νόμιζε πως λέει: And Lady Mondegreen.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γλωσσικά ευτράπελα, Επαναλήψεις, Λογολογία, Ραμόνια, Τραγούδια | Με ετικέτα: , , , , , , | 465 Σχόλια »

Μεζεδάκια για την Ολυμπιονίκισσα

Posted by sarant στο 13 Αύγουστος, 2016

1358846Η Άννα Κορακάκη νωρίς νωρίς κέρδισε τα πρώτα ελληνικά μετάλλια στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο και ήδη επέστρεψε στη γενέθλια Δράμα με το χρυσό και το χάλκινο στις αποσκευές της. Τον παλιό καιρό, λέει η εξιδανικευμένη αφήγηση για τους Ολυμπιακούς της αρχαιότητας, η πόλη που υποδεχόταν ολυμπιονίκη γκρέμιζε τα τείχη της για να δείξει πως δεν τα έχει ανάγκη αφού έχει τέτοιους λεβέντες να την υπερασπίζονται. Δεν νομίζω πως πρέπει να το πάρουμε αυτό τοις μετρητοίς, κανένα τοιχαλάκι θα γκρέμιζαν συμβολικά -πάντως, ο δήμαρχος Δράμας εμπνεύστηκε από τους αρχαίους ημών και γκρέμισε το παράπηγμα στο οποίο προπονιόταν η ολυμπιονίκισσα για να μην το φωτογραφίζουν οι δημοσιογράφοι και γινόμαστε ρεζίλι.

Οπότε, τιμής ένεκεν, τα σημερινά μεζεδάκια αφιερώνονται στην Άννα Κορακάκη, την ολυμπιονίκισσα. Ο τύπος που χρησιμοποιώ ίσως ξενίζει, αλλά το θηλυκό του ολυμπιονίκη, αν θέλουμε έμφυλο τύπο, δεν μπορεί να είναι άλλο από την ολυμπιονίκισσα. Η ολυμπιονικήτρια, που επίσης ακούστηκε, θα ήταν το θηλυκό του ολυμπιονικητή. Ολυμπιονίκισσα λοιπόν, και θυμίζω ότι ο Μαβίλης στο ποίημα για την Καλλιπάτειρα την αποκαλεί «Αρχόντισσα Ροδίτισσα»και όχι «Αρχόντισσα γυναίκα Ροδίτη».

Συγχαρητήρια αξίζουν επίσης στην Άννα Κορακάκη για τις πολύ σοβαρές και μετρημένες δηλώσεις της, πολύ μακριά από τις ανοησίες περί «DNA των νικητών» που είχαμε ακούσει από άλλες ολυμπιονίκισσες. Είναι και σε πολύ νεαρή ηλικία, και καθώς οι σκοπεύτριες διακρίνονται για την αθλητική τους μακροβιότητα μπορεί να πετύχει πολλές ακόμα διακρίσεις.

Χάρη στην επιτυχία της δραμινής σκοπεύτριας, η Ελλάδα ξεπέρασε ήδη τη συγκομιδή των μεταλλίων της Ολυμπιάδας του 2012 (που ήταν μάλλον φτωχή, μόνο δύο χάλκινα). Να σημειωθεί ότι το Ασοσιέιτεντ Πρες έχει προβλέψει ότι στην Ολυμπιάδα του Ρίο η Ελλάδα θα κατακτήσει πέντε μετάλλια συνολικά -δύο χρυσά και τρία χάλκινα. Για την Κορακάκη είχε προβλέψει ένα χάλκινο μετάλλιο, στα 25 μέτρα (εκεί που πήρε το χρυσό), οπότε είμαστε ήδη κατά ένα χρυσό μπροστά από τις προβλέψεις.

Να πούμε ακόμα ότι χρυσό είχαμε να κερδίσουμε από την Ολυμπιάδα του 2004, ενώ το κατόρθωμα της κατάκτησης δύο μεταλλίων στην ίδια διοργάνωση το έχει πετύχει ένας μόνο Έλληνας στο παρελθόν, ο Κώστας Τσικλητήρας, το 1912 με 1 χρυσό και ένα χάλκινο στο μήκος και στο ύψος άνευ φοράς (χωρίς φόρα) και το 1908 με δύο ασημένια, στα ίδια αγωνίσματα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αθλήματα, Επικαιρότητα, Θηλυκό γένος, Μαργαριτάρια, Μεταφραστικά, Μεζεδάκια, Ραμόνια, λεπτές διακρίσεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , | 119 Σχόλια »

Ποιος στογκά; Γιατί μποχιώνει; (ένα μεταραμόνι)

Posted by sarant στο 4 Σεπτεμβρίου, 2014

Τα ρήματα «στογκώ» και «μποχιώνω» είναι σπανιότατα, ωστόσο τα χρησιμοποίησε ο Γιάννης Λογοθέτης στους στίχους του τραγουδιού «Αχ Μαρία», που έγινε δημοφιλέστατο σε μουσική Λουκιανού Κηλαηδόνη τραγουδισμένο από τον Μανώλη Μητσιά.

Η δεύτερη στροφή του τραγουδιού, όπως θα θυμάστε, λέει:

Φεύγει το τρένο, στογκά, μποχιώνει
θα μου κρυώνεις που θα’σαι μόνη
λιώνει η καρδιά μου στην αγωνία
μπήκε το τρένο στη Γερμανία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ευτράπελα, Ραμόνια, Χόακες | Με ετικέτα: , , , , | 267 Σχόλια »

Ο Τζανμπατίστα Ροβιόλι δεν μένει πια εδώ

Posted by sarant στο 5 Ιουλίου, 2013

Ένα από τα αγαπημένα θέματα του ιστολογίου είναι τα «ραμόνια», όπως έχουμε ονομάσει τα παρακούσματα τραγουδιών που όλοι έχουμε κάνει, ιδίως στην παιδική μας ηλικία. Ο ίδιος ο όρος ραμόνι προέρχεται από ένα δικό μου παράκουσμα. Μικρός, άκουγα τους γονείς μου να τραγουδούν Θεοδωράκη, τον Επιτάφιο, και να λένε:

Μα το καράβι βούλιαξε κι έσπασε το τιμόνι
και στου πελάγου το βυθό πλανιέμαι τώρα μόνη.

Ίσως επειδή δεν μου πήγαινε να συνδέσω την αρρενωπή φωνή του Μπιθικώτση με θηλυκό επίθετο (τώρα μόνη), το παράκουσα: πλανιέμαι το ραμόνι, κι έπλασα με το νου μου κάποιο μικρό ανυπεράσπιστο ζωάκι που περιπλανιέται στο βυθό του πελάγου. Και, «μπαμπά, τι είναι το ραμόνι;» οπότε έγινε μεγάλο γέλιο.

Άλλο διάσημο «ραμόνι» είναι τα λουμπέσα, όπου πολλά παιδιά (και η αδελφή μου μαζί) ακούγοντας τον στίχο «δεν έχεις διόλου μπέσα» από το Κορόιδο Μουσολίνι, και αγνοώντας ίσως τις λέξεις «διόλου» και «μπέσα», σκέφτηκαν ότι ο φτωχός Ντούτσε δεν είχε «δυο λουμπέσα» (κάποιο ξένο νόμισμα, ασφαλώς). Ραμόνια υπάρχουν πάμπολλα, και τα έχουμε συζητήσει σε δυο άρθρα του ιστολογίου, ένα παλιότερο στο οποίο έγινε μια πρώτη καταγραφή, κι ένα δεύτερο, που είχε τίτλο Ο Ροβιόλης κατοικεί στην οδό Γραφημώνος, φτιαγμένο από δυο διάσημα ραμόνια -η οδός Γραφημώνος είναι από το τραγούδι του Τερζή «στην οδό γράφει ‘μόνος'», ενώ ο Ροβιόλης είναι ένα από τα δημοφιλέστερα ραμόνια όλων των εποχών, παρμένος από τον στίχο του τραγουδιού «Στου Θωμά» στο Ρεμπέτικο του Ξαρχάκου Με βιολί σαν του Ροβιόλη θα χορέψουν κι οι διαβόλοι.Βιρτουόζος ο Ροβιόλης, θα έλεγε κανείς, αφού κάνει και διαβόλους να χορέψουν.

Μόνο που το τραγούδι δεν λέει έτσι· ο Φέρρης έγραψε «με βιολί σαντουροβιόλι». Το πιο αστείο είναι ότι κάθε φορά που συζητάμε τα ραμόνια, θα πεταχτεί κάποιος φίλος και θα πει «Μη μου πείτε ότι ο Ροβιόλης δεν υπάρχει και είναι παράκουσμα!»

Στο άρθρο περί Ροβιόλη, παρόλο που έχει γραφτεί εδώ και δυόμιση χρόνια, γίνονται κάθε τόσο και νέα σχόλια, επειδή κάποιος νέος φίλος το ανακαλύπτει, και κρίνει σκόπιμο (και πολύ καλά κάνει!) να προσθέσει το δικό του ραμόνι στον κατάλογο. Τις προάλλες όμως έγινε ένα σχόλιο διαφορετικό από τα άλλα, ένα σχόλιο που έβγαλε στον αφρό λαβράκι. Έγραφε ο άγνωστος επισκέπτης: Άκου Ροβιόλης. Μου θυμίζεις ένα φίλο που νόμιζε ότι στον ΠΑΟ παίζει ο Βαζέχας! Ιδού η αλήθεια για το μεγάλο Ροβιόλι:… Και ακολουθούσε ένας λίκνος προς ένα άρθρο της Βικιπαίδειας. Δεν βάζω το λινκ γιατί το άρθρο στο μεταξύ έχει σβηστεί (αλλά θα σας το παρουσιάσω πιο κάτω).

Όπως ίσως καταλαβαίνετε, το άρθρο για τον «μεγάλο Τζανμπατίστα Ροβιόλι» ήταν εξολοκλήρου πλαστό, μούφα, τρολιά. Ευφυέστατο, όπως θα δείτε παρακάτω, με πολλή φροντίδα γραμμένο, αλλά πλαστό.  Αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, το παραθέτω:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ευτράπελα, Μεταμπλόγκειν, Ραμόνια, Φάρσες | Με ετικέτα: , , , , | 145 Σχόλια »

Ο Πρόεδρος Ταμέλης (Γιώργος Ιωάννου)

Posted by sarant στο 28 Απρίλιος, 2013

Το σημερινό διήγημα του αγαπημένου μου Γιώργου Ιωάννου, που περιγράφει το πώς έζησε ο ίδιος αλλά και οι Θεσσαλονικιοί γενικά τη μέρα του πραξικοπήματος στις 21 Απριλίου 1967 είχα σκοπό να το ανεβάσω την περασμένη εβδομάδα, που είχαμε την αποφράδα επέτειο, αλλά για τεχνικούς, που λέμε, λόγους, δηλαδή επειδή δεν είχα φροντίσει να το βρω, τελικά έβαλα ένα άλλο διήγημα, τον Αγνοημένο φιλέλληνα του Μάριου Χάκκα. Στο μεταξύ, χάρη στη βοήθεια της αγαπητής φίλης Έφης το διήγημα του Ιωάννου βρέθηκε, και πληκτρολογήθηκε χάρη στη φίλη Μαριλένα, οπότε το ανεβάζω σήμερα. Έτσι κι αλλιώς η επικαιρότητα διατηρείται κατά κάποιο τρόπο, αφού η 21.4.1967 ήταν Παρασκευή του Λαζάρου, σαν προχτές δηλαδή -και την Κυριακή των Βαΐων ήταν προγραμματισμένη η συγκέντρωση του Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη.

Ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να ξεδιαλύνω μερικές αναφορές του Ιωάννου, π.χ. στον Βλαχοδήμο (μια καλή φίλη με πληροφορεί ότι ήταν κατάστημα με δερμάτινα είδη, άρα από κει θα αγόρασε ο «μπουρτζόβλαχος» τα γάντια του ίσως ήταν κάποιος ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας) ή για τον «γιο της συφιλιδικής», ούτε ξέρω ποιον εννοεί ότι αργότερα λύγισε και έκανε μεγάλο κακό στη Δημοκρατική Άμυνα. Ωστόσο, το φύλλο της Μακεδονίας της 21ης Απριλίου, αυτό που αγόρασε ο Ιωάννου πριν πάρει χαμπάρι ότι έχει γίνει πραξικόπημα, υπάρχει ονλάιν. Αν δείτε το πρωτοσέλιδο, που καλά το θυμάται ο Ιωάννου, ίσως προσέξετε ότι μερικοί τίτλοι είναι γραμμένοι με «τονισμό κουκκίδας» δηλ. έχουν μια κουκκίδα αντί για πνεύματα ή τόνους. Αυτό το είχε ξεκινήσει η Μακεδονία από το 1964.

Ο Πρόεδρος Ταμέλης είναι περίπτωση ραμονιού, αλλά αν δεν ξέρετε τι σημαίνει ραμόνι καλύτερα να διαβάσετε πρώτα το διήγημα για να μη σας χαλάσει το σασπένς. Το διήγημα περιλαμβάνεται στη συλλογή «Εφήβων και μη», και εδώ παρουσιάζεται με μετατροπή σε μονοτονικό αλλά διατήρηση της (έτσι κι αλλιώς σύγχρονης) ορθογραφίας του πρωτοτύπου.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΑΜΕΛΗΣ

Στις 21 Απριλίου 1967 το πρωί στη Θεσσαλονίκη ήταν ήλιος και ωραίος καιρός. Όμως δεν ξέραμε ακόμα τι μας γινότανε, ώστε να ψάλλουμε τον παλιό μας ύμνο «Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;». Κι έτσι αποδίδαμε τον καλό καιρό στην εποχή του και στο ότι – άλλη λογική αυτή– σε εννιά μέρες ήτανε Πάσχα. Αυτή η μέρα, δηλαδή η Παρασκευή, κι ακόμα μία, το Σάββατο των Βαΐων, απόμνεισκε για τα σχολεία. Μετά κλείνανε για τις διακοπές και για δεκαπέντε μέρες ησυχάζαμε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Διηγήματα, Δικτατορία 1967-74, Πρόσφατη ιστορία, Ραμόνια | Με ετικέτα: , , , , | 43 Σχόλια »