Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘αγραμματοσύνη’

Να γυρίσουμε στην εκπαίδευση του 1955;

Posted by sarant στο 29 Αυγούστου, 2011

Το σαββατιάτικο άρθρο του Κ. Γεωργουσόπουλου στα Νέα, με τίτλο «Ολική επαναφορά«, περιέχει αναμνήσεις του αρθρογράφου από την εποχή που έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις στη Φιλοσοφική Σχολή, το 1955. Ο Κ.Γ. αφηγείται παραστατικά το κλίμα που επικρατούσε το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1950 στην επαρχιακή πόλη στην οποία τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο (δεν την κατονομάζει, αλλά πρέπει να είναι η Λαμία), αμέσως μετά τον εμφύλιο:

Γυμνάσιο αρρένων με τμήματα 80-90 μαθητές το καθένα, αλλά και μερικοί (όχι λίγοι πάντως) φωτισμένοι καθηγητές (…) Σε μια εποχή που στην πόλη όπου μεγάλωνα δεν υπήρχε δημοτική ή άλλη βιβλιοθήκη, ούτε ωδείο, ούτε μουσείο, ούτε μια αίθουσα τελετών, όπου μας τρομοκρατούσαν ο χωροφύλακας και ο παπάς ώστε να μην πηγαίνουμε σινεμά (εκτός ομαδικά με το σχολείο) και να πηγαίνουμε – με ποινή, αν δεν γραφόμασταν, αποβολή – στο κατηχητικό σχολείο, όταν για να γράψουμε διαγωνίσματα φέρναμε από το σπίτι τις κόλλες, πληρώναμε τα σχολικά βιβλία και κουρευόμαστε σαν γίδια με την ψιλή. Οταν η κυκλοφορία ήταν επιτρεπτή τον χειμώνα έως τις εννέα το βράδυ και φορούσαμε υποχρεωτικά πηλήκια με τον αριθμό μαθητολογίου στο γείσο, όταν σε κάθε εκατό νοικοκυριά υπήρχε τηλέφωνο και σε κάθε 300 σπίτια ραδιόφωνο, μάθαμε γράμματα γερά και πολλά.

Κι όμως, έμαθαν γράμματα γερά και πολλά, μας λέει. Επομένως, παραθέτω το τέλος του άρθρου, η λύση είναι να γυρίσουμε στο 1955 ή έστω στο 1965:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εφημεριδογραφικά, Εκπαίδευση, Λαθολογία | Με ετικέτα: , , , , , , | 331 Σχόλια »

Το κύμα της αγραματωσύνης (Δημήτρης Γληνός)

Posted by sarant στο 29 Απριλίου, 2009

Η ελληνική κοινωνία υποκρίνεται τον κατάπληχτο. Εφημεριδογράφοι, αποθηκάριοι της σοφίας στο Πανεπιστήμιο, Πρυτάνεις, «γονείς» και πολίτες, «που πονούν τον τόπο», βγήκαν στις εφημερίδες και σκίζουν τάχα τα ρούχα τους, γιατί πλάκωσε «κύμα αγραματωσύνης». Και αναζητούν τα αίτια και τη θεραπεία. Μα αν είναι κάτι θλιβερό, θλιβερότερο και από την αγραματωσύνη είναι ο τρόπος, που αντικρίζεται το πρόβλημα. Αληθινή παράκρουση. Καμιά αντικειμενικότητα. Ο καθένας, όπου μισεί, εκεί και λαλεί και καταλαλεί. Φταίει ο Βενιζέλος, φταίει το Πανεπιστήμιο, φταίνε οι καθηγητές της Μέσης Παιδείας, φταίνε οι δημοδιδάσκαλοι, φταίνε οι ελληνοδιδάσκαλοι, φταίει ο πόλεμος, φταίνε τα θρανία, φταίνε οι μιστοί, φταίει το Κράτος, μα προ πάντων φταίνε οι μαλιαροί, οι κομουνιστές, οι άθεοι. Ποιοι άλλοι; Αν δεν ήταν… η κ. Ρόζα Ιμβριώτη δε θα είχαμε αφτό το απαίσιο κατάντημα. Και κανένας δεν αντικρίζει νηφάλια την κατάσταση. Κανένας δεν αναλύει το φαινόμενο, που είναι τόσο πολυσύνθετο, τόσο βαθιά ριζωμένο στον οργανισμό μας, με αληθινή στοργή, με αληθινό πόνο για το λαό, που γι’ αφτόν ουσιαστικά πρόκειται.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γενικά γλωσσικά | Με ετικέτα: , , | 62 Σχόλια »