Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Ανδρέας Καρκαβίτσας’

Μηνολόγιον Αυγούστου

Posted by sarant στο 1 Αυγούστου, 2012

Το Μηνολόγιο, που το δημοσιεύω εδώ στις αρχές κάθε μήνα (συνήθως την πρώτη του μηνός), ήταν ιδέα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ο οποίος αρχικά το δημοσίευε στο περιοδικό Φιστίκι, που έβγαζε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα. Στο εδώ ιστολόγιο, το Μηνολόγιο άρχισε να δημοσιεύεται τον Οκτώβρη του 2010 και βέβαια μέσα σε 12 μήνες έκλεισε τον κύκλο. Τότε, αποφάσισα να εξακολουθήσω να το δημοσιεύω στις αρχές κάθε μήνα, επειδή έχει γίνει το σταθερό σημείο αναφοράς για τα γεγονότα του μήνα, που ενημερώνεται συνεχώς με δικά σας σχόλια μέσα στη διάρκεια του μήνα, σχόλια που συνήθως αφορούν επισήμανση ημερομηνιών, αν και κυρίως αγγελτήρια θανάτων.

Οπότε, συνεχίζω τις δημοσιεύσεις όσο θα υπάρχει ενδιαφέρον, προσθέτοντας πάντοτε δικές σας προτάσεις από πέρυσι. Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η επέτειος έχει εσκεμμένα μετατεθεί κατά μία ημέρα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Επετειακά, Μηνολόγιο | Με ετικέτα: , , , | 157 Σχόλια »

Επίκαιρα σχόλια του Α. Καρκαβίτσα (της Τζίνας Πολίτη, αναδημοσίευση από την Αυγή)

Posted by sarant στο 10 Ιουνίου, 2012

Τις Κυριακές βάζουμε θέμα λογοτεχνικό, αλλά επειδή αυτό το Σαββατοκύριακο λείπω και δεν πρόλαβα να ετοιμάσω τίποτα, δανείζομαι ένα άρθρο της Τζίνας Πολίτη από την Αυγή της περασμένης Κυριακής, μια επιλογή από στοχασμούς και σχόλια του Ανδρέα Καρκαβίτσα (1865-1922), που κάποιοι από αυτούς ηχούν εντυπωσιακά επίκαιροι. Το άρθρο ανεβαίνει με αυτόματο πιλότο, δεν θα μπορέσω να το δω ίσαμε το βραδάκι.

Επί τριακονταετίαν…

Μα θα ήθελα να ήξερα πόση πρέπει να έχουνε στο πρόσωπό τους πέτσα, με τί θώρακα να έχουν θωρακίσει τη συνείδησί τους για να τολμούν ακόμη σήμερα να θεωρούνε καύχημα το πολύχρονο βουλευτιλίκι τους!.. Εδώ δεν είναι μήνας που ένας Λαός -ο Λαός που τους εκλέγει- ολόψυχος τους αποδοκίμασε, οργισμένος τους ζήτησε λόγο γιατί έτσι τον κατάντησαν… Κι’ ακόμη δεν είναι δύο και κάτι, που ο Πρωθυπουργός -Πρωθυπουργός της πατρίδας τους- δεχότανε από τους Πρέσβεις ταπεινωτικές συμβουλές… Και όλα αυτά όχι βέβαια γιατί η Ελλάδα βρίσκεται στη Μεσόγειο και όχι στη Βόρειο Θάλασσα, ούτε γιατί ο ήλιος βγαίνει απ’ την Ανατολή κι’ όχι από τη Δύση…

Δεν το πιστεύω. Η μόνη και κύρια αφορμή είνε γιατί αυτοί «επί τριακονταετίαν και πλέον παρακάθηνται εν τω Κοινοβουλείω» και λογοκοπούν και σαχλοποιούν τα πάντα. Είνε γιατί, επί τριακονταετίαν και πλέον, βουλεύονται άδικα και υπουργεύουν παράνομα και διοικούν ασύστολα και σπαταλούν άπονα. Είναι γιατί αυτοί επι τριακονταετίαν και πλέον δεν άφησαν αισχρότητα που να μην έπραξαν και φαυλότητα που να μην υποστήριξαν και μηδαμινότητα που να μην ετίμησαν και αδοξίαν που να μην εδόξασαν…. Και τώρα έχουν το θάρρος να βγαίνουν μπροστά στο κύμα του Λαού… να του μιλούν για προγονικές περγαμηνές και για το μακροχρόνιο βουλευτιλίκι τους.

(Εφημ. Χρόνος, 12-10-1902)

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Εφημεριδογραφικά, Λογοτεχνία | Με ετικέτα: , , | 27 Σχόλια »