Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Βαλερί Τριερβελέρ’

Προπρωτομαγιάτικα μεζεδάκια

Posted by sarant στο 29 Απρίλιος, 2017

Δεν είναι ό,τι το πιο εύηχο αυτή η επανάληψη του /pro/ στην αρχή της λέξης αλλά δεν έβρισκα άλλον τίτλο για το σημερινό μας άρθρο. Πάντως, ο τίτλος που διάλεξα έχει το πλεονέκτημα ότι μας βοηθάει να φτάσουμε τα 5 εκατομμύρια λέξεις για να μας χαρίσει το ΔΝΤ το χρέος και να τρώμε με χρυσά κουτάλια -και εκτός αυτού είναι και ακριβής αφού φέτος η Πρωτομαγιά κάνει τριήμερο, το οποίο θα εκμεταλλευτώ για μια εκδρομή στο περβόλι με τις φοράδες.

* Tο περασμένο σαββατοκύριακο είχαμε γαλλικές προεδρικές εκλογές, το επόμενο σαββατοκύριακο έχουμε γαλλικές προεδρικές εκλογές, τούτο εδώ είναι το ανάμεσα, που δεν έχουμε -όπως δεν θα έχουμε και στα επόμενα διακόσα πενήντα, εκτός απροόπτου. Αλλά η εκλογική αναμέτρηση παραμένει ψηλά στην επικαιρότητα. Πολύ συζητήθηκε στα κοινωνικά μέσα η διαφορά ηλικίας του Εμανουέλ Μακρόν από τη σύζυγό του, πολύ λιγότερο βέβαια από του Τραμπ με την πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ανάμεσα σε όσα γράφτηκαν από επώνυμους, ένα από τα πιο ανόητα ήταν και το τουήτ του Νίκου Δήμου.

Ενδιαφέρον είναι ότι ύστερα από την κατακραυγή που προκάλεσε το ανόητο σχόλιό του, ο Ν.Δ. το απέσυρε και ζήτησε συγγνώμη. Αλλά το καταχωρούμε στα μεζεδάκια επειδή αποτελεί και μια (μικρούλα, έστω) επιβεβαίωση του νόμου του Μέφρι.

Διότι βέβαια, ο Ν. Δήμου, που τον εκτιμώ και τον διαβάζω, στην ίδια παράγραφο όπου αποκαλεί αμόρφωτον κάποιον άλλο, διαπράττει ο ίδιος ορθογραφικό λάθος -η κνίτισσα, όπως και η μαγείρισσα, η αρχόντισσα και η βασίλισσα και όλα τα ανάλογα θηλυκά ουσιαστικά, γράφεται με δύο σίγμα. Θα μου πείτε ότι το ένα ορθογραφικό λάθος (ή και τα ορθογραφικά λάθη γενικώς) δεν είναι δείκτης αμορφωσιάς -και θα συμφωνήσω. Και άλλα δεν είναι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in τούρκικα, Βουλή, Γαλλία, Γκας Πορτοκάλος, Εκλογές, Μαργαριτάρια, Μεταφραστικά, Μεζεδάκια | Με ετικέτα: , , , , , , | 166 Σχόλια »

Τα λοίσθια που πλέουν και άλλα μεζεδάκια

Posted by sarant στο 25 Ιανουαρίου, 2014

Έτσι για αλλαγή, ο τίτλος του σημερινού μας σημειώματος είναι εμπνευσμένος από ένα από τα μεζεδάκια της πιατέλας, όπως πολλές φορές μια συλλογή διηγημάτων παίρνει τον τίτλο της από τον τίτλο ενός διηγήματος (Παράδειγμα, για να κάνω και ρεκλάμα: Ο μυστηριώδης φίλος και άλλες ιστορίες).

Νόμιζα ότι έχω γράψει άρθρο για την προέλευση της νεοελληνικής φράσης «πνέει τα λοίσθια», αλλά μάλλον λάθος έκανα -ίσως γράψω κάποτε, έχει κάποιο ενδιαφέρον. Το θέμα είναι πάντως ότι «πνέει» κάποιος τα λοίσθια, δηλαδή, περίπου, ανασαίνει τις τελευταίες του ανάσες, αφού λοίσθιος είναι ο τελευταίος, ο ύστατος, και σίγουρα δεν τα «πλέει», όπως γράφτηκε στον τίτλο ενός άρθρου, που μπήκε σε αρκετούς ιστότοπους, ότι «Το εξάμβλωμα πλέει τα λοίσθια«. Ο φίλος που μου το επισήμανε, ρώτησε καλού-κακού: «Λάθος δεν είναι;» «Λάθος είναι», του απάντησα, «το σωστό είναι ‘πλέει τα νοίσθια'», κι έβαλα, καλού-καλού κι εγώ, μια χαμογελαστή φατσούλα.

Για να μη διαμαρτύρεται ο Καίσαρας, το μαργαριτάρι το διέπραξε αρχικά ο υλατζής του Ποντικιού, αλλά ευτυχώς το είδαν και το διόρθωσαν. Ωστόσο, όπως συνήθως συμβαίνει, είχε προλάβει να αναδημοσιευτεί εδώ κι εκεί.

* Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο για τον ευρωσκεπτικισμό πρόσεξα μερικά ονόματα, κατά σύμπτωση αξιωματούχων της ναζιστικής Γερμανίας, που έχουν αποδοθεί λάθος. Πιο φτηνά τη γλίτωσε ο Σεσίλ φον Ρέντε Φινκ (Cécil von Renthe-Fink) που έγινε Ρένθε (αλλά τα γερμανικά δεν έχουν φθόγγο θήτα), ενώ βαρύτερες απώλειες υπέστη ο Arthur Seyß-Inquart που έγινε και Άρθουρ (είπαμε, δεν έχουν θήτα, Άρτουρ επομένως) και Σέιζ αντί για Ζάις. Όσο για τον Ρίμπεντροπ, αυτός παρά λίγο να γίνει… Ισπανός, αφού τον βάφτισαν «Χοακίμ» -το γερμανικό Joachim προφέρεται Γιοάχιμ αν δεν κάνω λάθος, αλλά και Γιοαχίμ να γράψει κανείς δεν θα μαλώσουμε.

* Το Διαδίκτυο ισοπεδώνει τον χρόνο, το έχουμε ξαναπεί. Ειδήσεις παλιές έρχονται και ξανάρχονται, και διαδίδονται κάθε φορά σαν καινούργιες, γιατί όταν βλέπουμε μια είδηση σε έναν ειδησεογραφικόν ιστότοπο θεωρούμε δεδομένο ότι συνέβη τώρα, ή έστω πρόσφατα. Πολύ συχνά δεν είναι έτσι. Τις τελευταίες μέρες γέμισε η ελληνική μπλογκόσφαιρα και τα κοινωνικά μέσα με την είδηση για τον Νιγηριανό που έχει ανοίξει το μοναδικό ελληνικό βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη -ιδού, για παράδειγμα, προχτεσινό άρθρο σε σχετικά σοβαρόν ιστότοπο, που μάλιστα συνοδεύεται από βίντεο με σχετικό ρεπορτάζ του καναλιού Star, όπου φαίνεται ο συμπαθέστατος κύριος Τσέκουας να εξηγεί σε σχεδόν άψογα ελληνικά (έχει σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη) το εγχείρημά του. Όχι άδικα, η είδηση συγκίνησε και αναδημοσιεύτηκε από πάρα πολλούς.

Μόνο που… μόνο που η είδηση έρχεται κατόπιν εορτής. Το βιβλιοπωλείο του κ. Τσέκουας, που δεν ήταν μόνο το μοναδικό ελληνικό βιβλιοπωλείο της Νέας Υόρκης αλλά και το μοναδικό ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο της Αστόριας, έχει πια κλείσει, και μάλιστα εδώ και δυο χρόνια, από τα τέλη του 2011. Το κατάστημα, που είχε ανοίξει γύρω στο 1995, δεν μπόρεσε να αντέξει στον ανταγωνισμό των διαδικτυακών πωλήσεων και στο υψηλό ενοίκιο. Όπως βλέπετε και από τη φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο, αμιγώς ελληνικό δεν ήταν το βιβλιοπωλείο, αλλά θα είχε και ελληνικά βιβλία.

Το κακό είναι ότι, με την χρονική ισοπέδωση που κυριαρχεί στο Διαδίκτυο, τίποτα δεν αποκλείει σε κανα-δυο χρόνια να υπάρξει και νέο κύμα διάδοσης της είδησης, και να ξαναδούμε τον κ. Τσέκουας. Προηγούμενα υπάρχουν. Ένας αστυνομικός, που τον είχαν τραυματίσει σοβαρά αναρχικοί πριν από κάμποσα χρόνια, αλλά στο μεταξύ έγινε καλά, έχει «πεθάνει», σε υποβολιμαίες ειδήσεις εθνικιστικών ιστολογίων, ίσαμε πέντε φορές από τότε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ανακοινώσεις, Βιβλία, Μαργαριτάρια, Μεταφραστικά, Μεζεδάκια | Με ετικέτα: , , , , , | 260 Σχόλια »