Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Γ. Παπανδρέου’

Πριν από 50 χρόνια: η ήττα της ΕΡΕ στις εκλογές μέσα από το πενάκι του Μποστ

Posted by sarant στο 8 Νοεμβρίου, 2013

Το ιστολόγιο παρουσιάζει αρκετά συχνά σκίτσα του Μποστ που δεν έχουν ξαναδημοσιευτεί στη μπλογκόσφαιρα, και καθώς η πρώτη δημιουργική περίοδος του Μποστ ως σκιτσογράφου σε περιοδικά και εφημερίδες (1959-1966) συνέβη πριν από μισόν αιώνα, σκέφτηκα να δημοσιεύω εδώ, πότε-πότε, κάποια σκίτσα του δημοσιευμένα, κάθε φορά, πριν από 50 χρόνια ακριβώς (συν πλην κάτι μέρες, βέβαια). Θα  μπορούσα να το σκεφτώ νωρίτερα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Πριν από 50 χρόνια λοιπόν, τον Νοέμβριο του 1963, είχε συμβεί ένας πολιτικός σεισμός στην Ελλάδα, η ήττα της ΕΡΕ στις εκλογές, ύστερα από οχτώ χρόνια πρωθυπουργίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή και ακόμα περισσότερα με διακυβέρνηση της χώρας από τη δεξιά παράταξη. Την πρώτη Κυριακή μετά τις εκλογές, λοιπόν, ο Μποστ δημοσίευσε στην Αυγή, με την οποία συνεργαζόταν τότε, το εξής σκίτσο:

mpost-metalo2

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γελοιογραφίες, Εκλογές, Μποστ, Πρόσφατη ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , , | 77 Σχόλια »

Η απεμπολή της ηθοποιούς και άλλα μεζεδάκια

Posted by sarant στο 7 Μαΐου, 2011

Για πολλά και διάφορα θα γράψω σήμερα, όπως συχνά κάνω. Ο τίτλος, βέβαια, είναι συρραφή από δυο διαφορετικά θέματα. Και ξεκινάω αμέσως, με την «απεμπολή».

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, απαντώντας σε επίκαιρες ερωτήσεις για το θέμα της ΔΕΗ κατά την «ώρα του πρωθυπουργού», ο Γ. Παπανδρέου δήλωσε «Δεν απεμπολούμε τον έλεγχο», και κατέληξε λέγοντας: «η ισχυρή παρουσία του δημοσίου στη μετοχική της σύνθεση διασφαλίζει ότι δεν πρόκειται να υπάρξει απεμπολή ελέγχου, αλλά θα παρέχονται δημόσιες υπηρεσίες για το καλό του πολίτη».  (Βάζω σε εισαγωγικά τις φράσεις γιατί τις πήρα από τα πρακτικά της Βουλής).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ακλισιά, Εφημεριδογραφικά, Μαργαριτάρια, Μεζεδάκια | Με ετικέτα: , , , , | 51 Σχόλια »

Μια ανταπόκριση από το Βερολίνο

Posted by sarant στο 23 Φεβρουαρίου, 2011

Όπως οι περισσότεροι ξέρετε, προχτές 21.2.2011, ενώ ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου έδινε διάλεξη στο πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου, ομάδα Ελλήνων φοιτητών έκανε παρέμβαση φωνάζοντας συνθήματα αποδοκιμασίας, ιδίως «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και ληστεύει το λαό». Ο Μάκης Τσαμαλίκος, που κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Βερολίνο και που συμμετείχε στην παρέμβαση, μου έστειλε μια «ανταπόκριση από το Βερολίνο» την οποία και δημοσιεύω παρακάτω. Ένα δικό του προηγούμενο κείμενο, γραμμένο ενθερμώ, έχει ήδη κάνει τον γύρο του ελληνικού Διαδικτύου, αυτό που δημοσιεύω εδώ έχει αρκετές διαφορές, για παράδειγμα διευκρινίζει ότι έγιναν δύο ξεχωριστές παρεμβάσεις. Κυκλοφορούν επίσης πολλά βιντεάκια με στιγμιότυπα. Ίσως το πληρέστερο είναι αυτό εδώ. Επίσης, εδώ υπάρχει το κείμενο που μοιράστηκε κατά την παρέμβαση, μαζί με φωτογραφίες.

Και ένα ακόμα βίντεο:

http://www.youtube.com/watch?v=gjdKKW4yLNw

Ας αρχίσουμε με τα βασικά. Δεν είμαι πολιτικός επιστήμονας, μουσικολόγος είμαι, οπότε την Δημοκρατία την αντιλαμβάνομαι μάλλον εμπειρικά. Θεωρώ προαπαιτούμενά της την ελευθερία του λόγου και τον σεβασμό της διαφορετικής άποψης. Ίσως και την ειλικρίνεια των αρχόντων. Οπωσδήποτε όμως την αντικειμενικότητα των μέσων ενημέρωσης. Τέσσερα τα κρατούμενα.

Θα είχε ενδιαφέρον να μεταφέρω την άποψη του Γιώργου Παπανδρέου για την Δημοκρατία. Στο κάτω-κάτω, αυτό ήταν το θέμα της χτεσινής του ομιλίας στο Humboldt Universität του Βερολίνου. Δεν μπορώ να το κάνω. Αφενός γιατί ήμουν τόσο σοκαρισμένος απ’ όσα διαδραματίστηκαν στην αίθουσα, που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στην ομιλία του Πρωθυπουργού, αφετέρου γιατί τελικά αυτό που έχει σημασία είναι οι πράξεις, όχι οι απόψεις του.

[Απαραίτητη διευκρίνηση: το παρόν άρθρο απειχεί τις αποκλειστικά τις δικές μου απόψεις. Το γεγονός ότι συμμετέχω σε μια συλλογικότητα δεν σημαίνει ότι μιλάω εκ μέρους της. Το γεγονός ότι είμαι από τους λίγους νέους που έμειναν στην αίθουσα μέχρι το τέλος της εκδήλωσης είναι μάλλον αποτέλεσμα συγκυριών.]

Η αίθουσα τελετών του πανεπιστημίου, που χωράει λίγο πάνω από 100 άτομα, είναι ασφυκτικά γεμάτη. Οι πρώτες 45 θέσεις είναι κρατημένες για «επισήμους» και δημοσιογράφους. Κατά τα άλλα το κοινό αποτελείται κυρίως από μεσήλικες και υπερήλικες που τον υποδέχονται χειροκροτώντας όρθιοι (λεπτομέρεια: και που δεν μιλάνε αγγλικά). Οι λίγοι νέοι ακροατές στριμώχνονται στο βάθος της αίθουσας. Ο Κοσμήτορας, όταν συστήνει τον Γιώργο Παπανδρέου, τον συγχαίρει που είναι ο τρίτος Παπανδρέου που θα μιλήσει σ’ αυτήν την αίθουσα, τον ευχαριστεί που ήρθε να μιλήσει στους φοιτητές και αμέσως αναρωτιέται: «where are they?», ενώ κάνει την χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι στο μέτωπο, σαν να προσπαθεί να δει μακριά.

Η ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου ξεκίνησε με την περιγραφή της πρώτης του επίσκεψη στο Βερολίνο σε ηλικία δεκαέξι ετών και με μια σύντομη αναφορά στα γεγονότα της χούντας. Επέμεινε στο γεγονός ότι οι δικτάτορες περιόρισαν τις δημοκρατικές ελευθερίες με πρόσχημα την ολίσθηση της Δημοκρατίας. Δήλωναν, είπε, ότι ήταν απαραίτητο να αναστείλουν κάποιες από τις ελευθερίες, προκειμένου να σώσουν την Δημοκρατία από τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Με αυτήν την αφορμή πέρασε στην σημερινή προσπάθεια της δικής του κυβέρνησης να εμβαθύνει την δημοκρατία στην Ελλάδα. Κάπου τότε μια ακροάτρια από το βάθος της αίθουσας εκστόμισε την πρώτη «βρισιά»: «ψεύτη!». Μια ολιγομελής ομάδα άρχισε να φωνάζει συνθήματα, πέταξε φυλλάδια και προσπάθησε να σηκώσει ένα πανό. Η φρουρά του Παπανδρέου έσπευσε να κατεβάσει το πανό και στην συνέχεια αποτραβήχτηκε. Τότε ανέλαβαν δράση τα στελέχη της τοπικής οργάνωσης ΠαΣοΚ. Στα βίντεο που τραβήξαμε μας σοκάρει η βιαιότητα με την οποία επιτέθηκαν στους νέους και τους έβγαλαν σηκωτούς από την αίθουσα. Από το μικρόφωνο ο Παπανδρέου καλούσε τους διαμαρτυρόμενους πρώτα να ακούσουν και μετά να διαμαρτυρηθούν. Όλη αυτήν την ώρα, οι γερμανοί αστυνομικοί παρακολουθούσαν αμέτοχοι από μικρή απόσταση.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο σε ό,τι αφορά την πρώτη ομάδα διαμαρτυρίας. Δεν έχω καμία σχέση με τα μέλη της, δεν γνωρίζω τίποτα για τις προθέσεις και τα αιτήματά της. Δεν κατάφερα ούτε να διαβάσω το πανό, ούτε να ακούσω όλα τα συνθήματα. Θα μείνω μόνο στο γεγονός ότι το οπτικοακουστικό υλικό που διαθέτουμε αποδεικνύει πως οι δράστες της βίαιης απώθησης ήταν σχεδόν αποκλειστικά στελέχη της τοπικής οργάνωσης ΠαΣοΚ Βερολίνου.

Μέσα σε λιγότερο από πέντε λεπτά η κατάσταση είχε ηρεμήσει πλήρως και ο Γιώργος Παπανδρέου συνέχισε την ομιλία του. Η πρώτη ομάδα διαμαρτυρίας επανήλθε, χτυπώντας δυο-τρεις φορές την πόρτα και φωνάζοντας συνθήματα, για άλλο ένα λεπτό περίπου.

Όσον αφορά την δράση της δεύτερης ομάδας, η προετοιμασία της διαμαρτυρίας ξεκίνησε τρεις μέρες πριν, όταν κάποια μέλη της παλιάς Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Βερολίνου ενημερώθηκαν για την επικείμενη ομιλία του πρωθυπουργού και ενημέρωσαν ανθρώπους που είχαν γνωρίσει μέσω της Πρωτοβουλίας. Υπενθυμίζω ότι η Πρωτοβουλία δημιουργήθηκε αυθόρμητα τον Δεκέμβρη του 2008, την μεθεπόμενη της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου, έξω από την κατάληψη του ελληνικού Προξενείου (στην οποία κατάληψη δεν εμπλέκονταν με κανέναν τρόπο) και φιλοξένησε νέους ανθρώπους από ένα ευρύ πολιτικό φάσμα. Το απόγευμα του Σαββάτου, λοιπόν, συναντήθηκαν οκτώ ελληνίδες φοιτήτριες. Συζήτησαν για μορφές ενδεχόμενης δράσης – έκφρασης δυσαρέσκειας και κατέληξαν στα εξής: φυλλάδιο, αφίσες και πανό.

Περίπου δέκα λεπτά μετά την πρώτη διαμαρτυρία, λοιπόν, οι δύο πρώτες φοιτήτριες σηκώθηκαν και άνοιξαν σιωπηλές το πανό τους στο βάθος της αίθουσας. Και πάλι τα πλάνα που τραβήξαμε είναι αποκαλυπτικά. Καταρχήν, την προσοχή στο πανό την στρέφει ο ίδιος ο Παπανδρέου. Σταματά τον λόγο του, κοιτά το πανό και ρωτάει δύο φορές «Again?». Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ένας από τους φρουρούς κινείται προς τα παιδιά και τους αρπάζει βίαια το πανό. Ταυτόχρονα σηκώνονται τα στελέχη του ΠαΣοΚ και επιτίθενται φραστικά και σωματικά στις δύο κοπέλες. Μόνο τότε σηκώθηκε το δεύτερο ζευγάρι και προσπάθησε να ανοίξει το πανό του, χωρίς επιτυχία, ενώ οι πρώτες δύο άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα. Πολλοί από τους νέους που παρακολουθούσαν την ομιλία ρωτάνε αν αυτή η βίαιη επίθεση σε μια σιωπηλή διαμαρτυρία είναι δημοκρατία και ελευθερία λόγου, ενώ οπαδοί του ΠαΣοΚ αισχρολογούν σε βάρος των φοιτητριών. Για δεύτερη φορά, οι άντρες της ασφάλειας παίρνουν τα πανό και υποχωρούν, ενώ αναλαμβάνουν τα στελέχη του ΠαΣοΚ. Πάνω στην αναμπουμπούλα άνοιξε το τρίτο πανό, το οποίο έμεινε ανοιχτό για λίγα δευτερόλεπτα, καθώς πέρασε απαρατήρητο από τα στελέχη του ΠαΣοΚ. Οι δύο γερμανοί αστυνομικοί που βρίσκονται ακριβώς πίσω από το τρίτο πανό, δεν αντιδρούν καθόλου.

Εγώ σ’ αυτό το διάστημα σηκώθηκα από την θέση μου (στο κέντρο περίπου της αίθουσας) και κατευθύνθηκα προς τον πρωθυπουργό. Οι δύο φρουροί του ήταν δίπλα μου, αλλά δεν έκαναν καμία προσπάθεια να με σταματήσουν, πιθανότατα γιατί δεν θεώρησαν απειλητική την παρουσία μου. Ούτε ο ίδιος όμως έδειξε να ανησυχεί. Σταμάτησα μερικά μέτρα μακριά, σε σημείο που να μπορεί να με ακούσει καθαρά και ρώτησα έτσι εννοεί την δημοκρατία. Τότε ήταν που με προτροπή του Κοσμήτορα άρχισε να καλεί εκπρόσωπο.

Όλα τα πλάνα που μετέδωσαν τα ελληνικά μέσα είναι κοντινά στον Παπανδρέου. Η φωνή του ακούγεται δυνατά και καθαρά. Όσο προσκαλεί σε διάλογο, καμία κάμερα δεν στρέφεται στο κοινό. Οι δικές μας λήψεις όμως δείχνουν ότι μέσα στην αίθουσα η φωνή του δεν ακούγεται καθόλου. Επιστρέφω στο βάθος για να μεταφέρω την πρόσκληση. Επιτόπου οι έξι φοιτήτριες ορίζουν εκπρόσωπο, κάτι που εξαγριώνει τα κομματικά στελέχη. Προσπαθώ να την οδηγήσω στο βήμα, αλλά τα στελέχη μας φράζουν τον δρόμο. Πρώτη φορά με πλησιάζει άνδρας της ασφάλειας και με ακινητοποιεί, λίγα μέτρα από το βήμα. Φωνάζω ότι η κοπέλα που είναι μαζί μου είναι η εκπρόσωπος που ζητά ο Παπανδρέου. Την ώρα που τα στελέχη του κόμματός του την απομακρύνουν σηκωτή μπροστά στα μάτια του, ο Γιώργος Παπανδρέου φωνάζει «μην φεύγετε, ελάτε να μιλήσουμε». Έτσι σκηνοθετείται η «άρνηση των φοιτητών να συζητήσουν», που προβάλεται απ’ όλα ανεξαιρέτως τα μέσα. Αλλιώς: πώς η διαστρέβλωση των ειδήσεων εξυπηρετεί την κρατική προπαγάνδα.

Τα στελέχη της τοπικής οργάνωσης απομακρύνουν βίαια όλους τους νέους από την αίθουσα. Εμένα με «σώζουν» οι φρουροί που με κρατούν ακινητοποιημένο κι έτσι όταν ηρεμούν καταφέρνω να επιστρέψω στην θέση μου. Αμέσως με πλησιάζει κάποιος από την διοργάνωση. Με ρωτά αν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους αυτών που αποχώρησαν. Απαντώ ότι δεν αποχώρησαν, ότι εκδιώχτηκαν (εν τω μεταξύ η αστυνομία τους είχε απομακρύνει από το κτίριο). Η κοπέλα της διοργάνωσης επιστρέφει σε λίγο και μου ζητά να βγω έξω, ενώ εγγυάται την επιστροφή μου στην θέση μου. Έξω με περιμένει ο κοσμήτορας, που προσπαθεί να καταλάβει τι συνέβη. Του εξηγώ και με ρωτά ευγενικά αν θα μπορούσα να μείνω μέχρι το τέλος της ομιλίας, να θέσω ερώτηση. Απαντώ θετικά και μου υπόσχεται να μου δώσει τον λόγο. Η κοπέλα της διοργάνωσης με συνοδεύει στην θέση μου, όπου δέχομαι για άλλη μια φορά επίθεση από οπαδούς του ΠαΣοΚ.

Στην φάση των ερωτήσεων μου δίνεται πράγματι ο λόγος. Ρωτάω τον Πρωθυπουργό (θυμίζω ότι το θέμα της ομιλίας του ήταν η Δημοκρατία) αν είναι δημοκρατία το να εφαρμόζει αντιδιαμετρική πολιτική από αυτήν που εξήγγειλε προεκλογικά. Το να μην επιτρέπει στους βουλευτές του να ψηφίζουν κατά συνείδηση. Το να μην απαιτείται η έγκριση της Βουλής για τις αποφάσεις του Υπουργού Οικονομικών. Το να μην αγγίζει ποτέ η Δικαιοσύνη προβεβλημένα στελέχη των μεγάλων κομμάτων. Τον ρωτάω αν εγκρίνει την βίαιη αντίδραση του περιβάλλοντός του σε μία απολύτως ειρηνική διαμαρτυρία. Τον ρωτάω αν τον ενδιαφέρει να ακούσει την φωνή της νέας γενιάς, που οι άνθρωποί του απέβαλαν από την αίθουσα και γενικά την αντίθετη άποψη ή αν ήρθε στο Βερολίνο για να χειροκροτηθεί από τα κομματικά του στελέχη.

Στο δεύτερο σκέλος απαντά με τους γνωστούς αφορισμούς: «Διαμαρτυρία για την διαμαρτυρία δεν βγάζει πουθενά, ελάτε να μιλήσουμε, φέρτε τις ιδέες σας και τις προτάσεις σας». Για να απαντήσει στο πρώτο σκέλος, έπρεπε δυστυχώς να ανατρέξει στον Γεώργιο Παπαδόπουλο.

Καθώς έβγαινα από την αίθουσα, με πλησίασε ο Υπ. Εξωτερικών Δ. Δρούτσας. Μου έτεινε το χέρι. Δήλωσε ότι ενδιαφέρονται να ακούσουν τις απόψεις των νέων. Απάντησα ότι αφού θα μείνουν τρεις μέρες στο Βερολίνο, ας ψάξουν να μας βρουν. Ζήτησε το τηλέφωνό μου και δεσμεύτηκε ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να βρεθεί χρόνος για μια συνάντηση, αλλά φυσικά δεν υποσχέθηκε ότι θα τα καταφέρει. Δεκτό. Απαράδεκτο αυτό που γράφτηκε στον αθηναϊκό τύπο, ότι ο Υπουργός κανόνισε συνάντηση με εκπρόσωπο των νεαρών. Αλλιώς: πώς η διαστρέβλωση των ειδήσεων εξυπηρετεί την κρατική προπαγάνδα. (Την στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο προσπαθώ ανεπιτυχώς να εντοπίσω την είδηση. Δυστυχώς οι online εκδόσεις των εφημερίδων ανανεώνονται διαρκώς χωρίς να αφήνουν ίχνη.)

Έρχομαι τώρα στην αντιμετώπιση των δημοσιογράφων. Δυο Έλληνες δημοσιογράφοι μίλησαν τελικά μαζί μας. Ρώτησαν επίμονα αν η ομάδα μας συνδέεται με την κατάληψη του ελληνικού προξενείου τον Δεκέμβρη του 2008. Παρά την κατηγορηματική άρνησή μας, το ΒΗΜΑ γράφει: «Οι δράσεις τους, όσο μαχητικές και να είναι -όπως παλιότερα η κατάληψη του ελληνικού προξενείου στο Βερολίνο- δεν έχουν εκτραπεί ωστόσο ποτέ σε βία εναντίον προσώπων».

(http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=385998&ct=32&dt=22/02/2011, αυτήν την φορά προνόησα να κάνω screenshot)

Στο ίδιο πλαίσιο παραπληροφόρησης, αυτήν την στιγμή το άρθρο του ΒΗΜΑτος αποδίδει λανθασμένα την χτεσινή δράση στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Βερολίνου, την οποία χαρακτηρίζει «αριστερά διακείμενη». Λίγες ώρες πριν ο χαρακτηρισμός που απέδιδε ήταν «ακροαριστερή». Η Ελευθεροτυπία μιλούσε νωρίτερα για «γκασταρμπάιτερ», αλλά η λέξη απουσιάζει από την τωρινή εκδοχή του άρθρου. Οι αρχικές εκδοχές των άρθρων των εφημερίδων μιλούσαν για «ομάδα αναρχικών που διέκοψε την ομιλία», μετά άλλαξαν σε «προσπάθησε να διακόψει» και τελικά αντικατέστησαν το «αναρχικών» με «φοιτητών». Αρχικά έκαναν λόγο για μία ομάδα, μετά δέχτηκαν την ύπαρξη δύο ξεχωριστών. Ο αριθμός των διαμαρτυρόμενων έπαιξε από 40 ως 10. Επειδή όμως η δύναμη των δημοσιογράφων είναι πλέον κυρίως η εικόνα, αξίζει να επανέλθω στην τηλεοπτική παρουσίαση της είδησης και να θυμίσω πως τα μέσα ενημέρωσης σκηνοθέτησαν την εικόνα από την μια ενός πρωθυπουργού που καλεί σε διάλογο αυτούς που τον διέκοψαν και από την άλλη μιας ομάδας ταραξιών που τα κάνουν λίμπα και αποχωρούν, ανίκανοι να συνομιλήσουν πολιτισμένα. Κι όλα αυτά, ενώ στην πραγματικότητα ο Γιώργος Παπανδρέου έβλεπε πώς οι άνθρωποί του πέταξαν έξω τους νέους που προσπαθούσαν να του μιλήσουν.

Θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον, αν δεν χρειαζόταν να μεταφέρω όλα όσα συνέβησαν χτες στο Βερολίνο. Αν είχαμε ένα στέρεο έδαφος, αν η δημοσιογραφία στην Ελλάδα λειτουργούσε ανεξάρτητη από την πολιτική εξουσία. Το άρθρο αυτό θα είχε διαφορετικό περιεχόμενο.

Θα μπορούσε για παράδειγμα να αναλύσει διεξοδικά την συμπεριφορά των στελεχών της τοπικής οργάνωσης ΠαΣοΚ Βερολίνου και να κάνει προεκτάσεις σε σχέση με τα κομματικά στελέχη στην Ελλάδα. Μία μόνο λέξη μπορώ να σκεφτώ για να τους χαρακτηρίσω: τραμπούκοι. Έχουμε στην διάθεσή μας άφθονες φωτογραφίες, βίντεο και ηχητικό υλικό που αποτυπώνει απλά στελέχη της «δημοκρατικής παράταξης» να βρίζουν, να τρομοκρατούν, να σπρώχνουν και να τραβάνε φοιτήτριες, να απειλούν ότι θα καταστρέψουν φωτογραφικές μηχανές κι ύστερα να ισιώνουν τις γραβάτες, αφού ξεφορτώθηκαν τους παρείσακτους.

Ή θα μπορούσε να καταλογήσει ευθύνες στον Γιώργο Παπανδρέου για την υποκρισία του αλλά και για την εξόφθαλμη αδυναμία του να ελέγξει τον κομματικό του μηχανισμό. Εννοώ να τον εκδημοκρατίσει, αφού αυτό (λέει πως) είναι το όραμά του.

Θα μπορούσε να εστιάσει στις καταγγελίες των φοιτητών, στο κείμενο διαμαρτυρίας, τις αφίσες, τα πανό και τα συνθήματα. Στα αιτήματα των νέων, τις απόψεις τους, τις προτάσεις τους. Στα προβλήματα της ομογένειας. Στους λόγους που οδήγησαν εικοσάρηδες και εικοσιπεντάρηδες να φύγουν από την Ελλάδα. Ή να αναρωτηθεί γιατί αυτοί οι νέοι που ζουν, σπουδάζουν και εργάζονται στο εξωτερικό καίγονται τόσο για ό,τι συμβαίνει στην πατρίδα που εγκατέλειψαν.

Όμως δεν μπορεί να κάνει τίποτα από αυτά. Γιατί η αλήθεια που έμαθε η κοινή γνώμη είναι ότι ορισμένοι υπερόπτες αναρχικοί-ταραξίες-νέοι προσπάθησαν να τα σπάσουν και αποχώρησαν. Γιατί αλήθεια είναι η αλήθεια της τηλεόρασης.

Πού θέλω να καταλήξω;

Χτες το απόγευμα κανείς δεν είχε αυταπάτες. Δεν προσπαθήσαμε να ρίξουμε την κυβέρνηση, δεν προσπαθήσαμε να νουθετήσουμε τον πρωθυπουργό, δεν περιμέναμε να ακούσει την φωνή μας, ούτε πιστέψαμε ότι θα μας έδινε μια ειλικρινή απάντηση στις ερωτήσεις μας. Τα κορίτσια που διαμαρτυρήθηκαν ήξεραν ότι το μόνο που μπορούσαν ήταν να του δείξουν ότι για κάποιους Έλληνες φοιτητές στο Βερολίνο είναι ανεπιθύμητος, ότι δεν μπορούμε να ανεχτούμε να έρχεται στο γερμανικό πανεπιστήμιο και να αυτοδιαφημίζεται ως ο προστάτης της δημοκρατίας. Συμπληρώνω: η φωνή μας θα ακουστεί. Κι όσο τα αστικά μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να αγνοούν φωνές σαν την δική μας, τόσο θα χειροτερεύουν την θέση τους στην συνείδηση του κόσμου.

Μάκης Τσαμαλίκος
Βερολίνο, 22.2.2011

Ας αρχίσουμε με τα βασικά. Δεν είμαι πολιτικός επιστήμονας, μουσικολόγος είμαι, οπότε την Δημοκρατία την αντιλαμβάνομαι μάλλον εμπειρικά. Θεωρώ προαπαιτούμενά της την ελευθερία του λόγου και τον σεβασμό της διαφορετικής άποψης. Ίσως και την ειλικρίνεια των αρχόντων. Οπωσδήποτε όμως την αντικειμενικότητα των μέσων ενημέρωσης. Τέσσερα τα κρατούμενα.

Θα είχε ενδιαφέρον να μεταφέρω την άποψη του Γιώργου Παπανδρέου για την Δημοκρατία. Στο κάτω-κάτω, αυτό ήταν το θέμα της χτεσινής του ομιλίας στο Humboldt Universität του Βερολίνου. Δεν μπορώ να το κάνω. Αφενός γιατί ήμουν τόσο σοκαρισμένος απ' όσα διαδραματίστηκαν στην αίθουσα, που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στην ομιλία του Πρωθυπουργού, αφετέρου γιατί τελικά αυτό που έχει σημασία είναι οι πράξεις, όχι οι απόψεις του.

[Απαραίτητη διευκρίνηση: το παρόν άρθρο απειχεί τις αποκλειστικά τις δικές μου απόψεις. Το γεγονός ότι συμμετέχω σε μια συλλογικότητα δεν σημαίνει ότι μιλάω εκ μέρους της. Το γεγονός ότι είμαι από τους λίγους νέους που έμειναν στην αίθουσα μέχρι το τέλος της εκδήλωσης είναι μάλλον αποτέλεσμα συγκυριών.]

Η αίθουσα τελετών του πανεπιστημίου, που χωράει λίγο πάνω από 100 άτομα, είναι ασφυκτικά γεμάτη. Οι πρώτες 45 θέσεις είναι κρατημένες για "επισήμους" και δημοσιογράφους. Κατά τα άλλα το κοινό αποτελείται κυρίως από μεσήλικες και υπερήλικες που τον υποδέχονται χειροκροτώντας όρθιοι (λεπτομέρεια: και που δεν μιλάνε αγγλικά). Οι λίγοι νέοι ακροατές στριμώχνονται στο βάθος της αίθουσας. Ο Κοσμήτορας, όταν συστήνει τον Γιώργο Παπανδρέου, τον συγχαίρει που είναι ο τρίτος Παπανδρέου που θα μιλήσει σ' αυτήν την αίθουσα, τον ευχαριστεί που ήρθε να μιλήσει στους φοιτητές και αμέσως αναρωτιέται: "where are they?", ενώ κάνει την χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι στο μέτωπο, σαν να προσπαθεί να δει μακριά.

Η ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου ξεκίνησε με την περιγραφή της πρώτης του επίσκεψη στο Βερολίνο σε ηλικία δεκαέξι ετών και με μια σύντομη αναφορά στα γεγονότα της χούντας. Επέμεινε στο γεγονός ότι οι δικτάτορες περιόρισαν τις δημοκρατικές ελευθερίες με πρόσχημα την ολίσθηση της Δημοκρατίας. Δήλωναν, είπε, ότι ήταν απαραίτητο να αναστείλουν κάποιες από τις ελευθερίες, προκειμένου να σώσουν την Δημοκρατία από τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Με αυτήν την αφορμή πέρασε στην σημερινή προσπάθεια της δικής του κυβέρνησης να εμβαθύνει την δημοκρατία στην Ελλάδα. Κάπου τότε μια ακροάτρια από το βάθος της αίθουσας εκστόμισε την πρώτη "βρισιά": "ψεύτη!". Μια ολιγομελής ομάδα άρχισε να φωνάζει συνθήματα, πέταξε φυλλάδια και προσπάθησε να σηκώσει ένα πανό. Η φρουρά του Παπανδρέου έσπευσε να κατεβάσει το πανό και στην συνέχεια αποτραβήχτηκε. Τότε ανέλαβαν δράση τα στελέχη της τοπικής οργάνωσης ΠαΣοΚ. Στα βίντεο που τραβήξαμε μας σοκάρει η βιαιότητα με την οποία επιτέθηκαν στους νέους και τους έβγαλαν σηκωτούς από την αίθουσα. Από το μικρόφωνο ο Παπανδρέου καλούσε τους διαμαρτυρόμενους πρώτα να ακούσουν και μετά να διαμαρτυρηθούν. Όλη αυτήν την ώρα, οι γερμανοί αστυνομικοί παρακολουθούσαν αμέτοχοι από μικρή απόσταση.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο σε ό,τι αφορά την πρώτη ομάδα διαμαρτυρίας. Δεν έχω καμία σχέση με τα μέλη της, δεν γνωρίζω τίποτα για τις προθέσεις και τα αιτήματά της. Δεν κατάφερα ούτε να διαβάσω το πανό, ούτε να ακούσω όλα τα συνθήματα. Θα μείνω μόνο στο γεγονός ότι το οπτικοακουστικό υλικό που διαθέτουμε αποδεικνύει πως οι δράστες της βίαιης απώθησης ήταν σχεδόν αποκλειστικά στελέχη της τοπικής οργάνωσης ΠαΣοΚ Βερολίνου.

Μέσα σε λιγότερο από πέντε λεπτά η κατάσταση είχε ηρεμήσει πλήρως και ο Γιώργος Παπανδρέου συνέχισε την ομιλία του. Η πρώτη ομάδα διαμαρτυρίας επανήλθε, χτυπώντας δυο-τρεις φορές την πόρτα και φωνάζοντας συνθήματα, για άλλο ένα λεπτό περίπου.

Όσον αφορά την δράση της δεύτερης ομάδας, η προετοιμασία της διαμαρτυρίας ξεκίνησε τρεις μέρες πριν, όταν κάποια μέλη της παλιάς Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Βερολίνου ενημερώθηκαν για την επικείμενη ομιλία του πρωθυπουργού και ενημέρωσαν ανθρώπους που είχαν γνωρίσει μέσω της Πρωτοβουλίας. Υπενθυμίζω ότι η Πρωτοβουλία δημιουργήθηκε αυθόρμητα τον Δεκέμβρη του 2008, την μεθεπόμενη της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου, έξω από την κατάληψη του ελληνικού Προξενείου (στην οποία κατάληψη δεν εμπλέκονταν με κανέναν τρόπο) και φιλοξένησε νέους ανθρώπους από ένα ευρύ πολιτικό φάσμα. Το απόγευμα του Σαββάτου, λοιπόν, συναντήθηκαν οκτώ ελληνίδες φοιτήτριες. Συζήτησαν για μορφές ενδεχόμενης δράσης - έκφρασης δυσαρέσκειας και κατέληξαν στα εξής: φυλλάδιο, αφίσες και πανό.

Περίπου δέκα λεπτά μετά την πρώτη διαμαρτυρία, λοιπόν, οι δύο πρώτες φοιτήτριες σηκώθηκαν και άνοιξαν σιωπηλές το πανό τους στο βάθος της αίθουσας. Και πάλι τα πλάνα που τραβήξαμε είναι αποκαλυπτικά. Καταρχήν, την προσοχή στο πανό την στρέφει ο ίδιος ο Παπανδρέου. Σταματά τον λόγο του, κοιτά το πανό και ρωτάει δύο φορές "Again?". Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ένας από τους φρουρούς κινείται προς τα παιδιά και τους αρπάζει βίαια το πανό. Ταυτόχρονα σηκώνονται τα στελέχη του ΠαΣοΚ και επιτίθενται φραστικά και σωματικά στις δύο κοπέλες. Μόνο τότε σηκώθηκε το δεύτερο ζευγάρι και προσπάθησε να ανοίξει το πανό του, χωρίς επιτυχία, ενώ οι πρώτες δύο άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα. Πολλοί από τους νέους που παρακολουθούσαν την ομιλία ρωτάνε αν αυτή η βίαιη επίθεση σε μια σιωπηλή διαμαρτυρία είναι δημοκρατία και ελευθερία λόγου, ενώ οπαδοί του ΠαΣοΚ αισχρολογούν σε βάρος των φοιτητριών. Για δεύτερη φορά, οι άντρες της ασφάλειας παίρνουν τα πανό και υποχωρούν, ενώ αναλαμβάνουν τα στελέχη του ΠαΣοΚ. Πάνω στην αναμπουμπούλα άνοιξε το τρίτο πανό, το οποίο έμεινε ανοιχτό για λίγα δευτερόλεπτα, καθώς πέρασε απαρατήρητο από τα στελέχη του ΠαΣοΚ. Οι δύο γερμανοί αστυνομικοί που βρίσκονται ακριβώς πίσω από το τρίτο πανό, δεν αντιδρούν καθόλου.

Εγώ σ' αυτό το διάστημα σηκώθηκα από την θέση μου (στο κέντρο περίπου της αίθουσας) και κατευθύνθηκα προς τον πρωθυπουργό. Οι δύο φρουροί του ήταν δίπλα μου, αλλά δεν έκαναν καμία προσπάθεια να με σταματήσουν, πιθανότατα γιατί δεν θεώρησαν απειλητική την παρουσία μου. Ούτε ο ίδιος όμως έδειξε να ανησυχεί. Σταμάτησα μερικά μέτρα μακριά, σε σημείο που να μπορεί να με ακούσει καθαρά και ρώτησα έτσι εννοεί την δημοκρατία. Τότε ήταν που με προτροπή του Κοσμήτορα άρχισε να καλεί εκπρόσωπο.

Όλα τα πλάνα που μετέδωσαν τα ελληνικά μέσα είναι κοντινά στον Παπανδρέου. Η φωνή του ακούγεται δυνατά και καθαρά. Όσο προσκαλεί σε διάλογο, καμία κάμερα δεν στρέφεται στο κοινό. Οι δικές μας λήψεις όμως δείχνουν ότι μέσα στην αίθουσα η φωνή του δεν ακούγεται καθόλου. Επιστρέφω στο βάθος για να μεταφέρω την πρόσκληση. Επιτόπου οι έξι φοιτήτριες ορίζουν εκπρόσωπο, κάτι που εξαγριώνει τα κομματικά στελέχη. Προσπαθώ να την οδηγήσω στο βήμα, αλλά τα στελέχη μας φράζουν τον δρόμο. Πρώτη φορά με πλησιάζει άνδρας της ασφάλειας και με ακινητοποιεί, λίγα μέτρα από το βήμα. Φωνάζω ότι η κοπέλα που είναι μαζί μου είναι η εκπρόσωπος που ζητά ο Παπανδρέου. Την ώρα που τα στελέχη του κόμματός του την απομακρύνουν σηκωτή μπροστά στα μάτια του, ο Γιώργος Παπανδρέου φωνάζει "μην φεύγετε, ελάτε να μιλήσουμε". Έτσι σκηνοθετείται η "άρνηση των φοιτητών να συζητήσουν", που προβάλεται απ' όλα ανεξαιρέτως τα μέσα. Αλλιώς: πώς η διαστρέβλωση των ειδήσεων εξυπηρετεί την κρατική προπαγάνδα.

Τα στελέχη της τοπικής οργάνωσης απομακρύνουν βίαια όλους τους νέους από την αίθουσα. Εμένα με "σώζουν" οι φρουροί που με κρατούν ακινητοποιημένο κι έτσι όταν ηρεμούν καταφέρνω να επιστρέψω στην θέση μου. Αμέσως με πλησιάζει κάποιος από την διοργάνωση. Με ρωτά αν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους αυτών που αποχώρησαν. Απαντώ ότι δεν αποχώρησαν, ότι εκδιώχτηκαν (εν τω μεταξύ η αστυνομία τους είχε απομακρύνει από το κτίριο). Η κοπέλα της διοργάνωσης επιστρέφει σε λίγο και μου ζητά να βγω έξω, ενώ εγγυάται την επιστροφή μου στην θέση μου. Έξω με περιμένει ο κοσμήτορας, που προσπαθεί να καταλάβει τι συνέβη. Του εξηγώ και με ρωτά ευγενικά αν θα μπορούσα να μείνω μέχρι το τέλος της ομιλίας, να θέσω ερώτηση. Απαντώ θετικά και μου υπόσχεται να μου δώσει τον λόγο. Η κοπέλα της διοργάνωσης με συνοδεύει στην θέση μου, όπου δέχομαι για άλλη μια φορά επίθεση από οπαδούς του ΠαΣοΚ.

Στην φάση των ερωτήσεων μου δίνεται πράγματι ο λόγος. Ρωτάω τον Πρωθυπουργό (θυμίζω ότι το θέμα της ομιλίας του ήταν η Δημοκρατία) αν είναι δημοκρατία το να εφαρμόζει αντιδιαμετρική πολιτική από αυτήν που εξήγγειλε προεκλογικά. Το να μην επιτρέπει στους βουλευτές του να ψηφίζουν κατά συνείδηση. Το να μην απαιτείται η έγκριση της Βουλής για τις αποφάσεις του Υπουργού Οικονομικών. Το να μην αγγίζει ποτέ η Δικαιοσύνη προβεβλημένα στελέχη των μεγάλων κομμάτων. Τον ρωτάω αν εγκρίνει την βίαιη αντίδραση του περιβάλλοντός του σε μία απολύτως ειρηνική διαμαρτυρία. Τον ρωτάω αν τον ενδιαφέρει να ακούσει την φωνή της νέας γενιάς, που οι άνθρωποί του απέβαλαν από την αίθουσα και γενικά την αντίθετη άποψη ή αν ήρθε στο Βερολίνο για να χειροκροτηθεί από τα κομματικά του στελέχη.

Στο δεύτερο σκέλος απαντά με τους γνωστούς αφορισμούς: "Διαμαρτυρία για την διαμαρτυρία δεν βγάζει πουθενά, ελάτε να μιλήσουμε, φέρτε τις ιδέες σας και τις προτάσεις σας". Για να απαντήσει στο πρώτο σκέλος, έπρεπε δυστυχώς να ανατρέξει στον Γεώργιο Παπαδόπουλο.

Καθώς έβγαινα από την αίθουσα, με πλησίασε ο Υπ. Εξωτερικών Δ. Δρούτσας. Μου έτεινε το χέρι. Δήλωσε ότι ενδιαφέρονται να ακούσουν τις απόψεις των νέων. Απάντησα ότι αφού θα μείνουν τρεις μέρες στο Βερολίνο, ας ψάξουν να μας βρουν. Ζήτησε το τηλέφωνό μου και δεσμεύτηκε ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να βρεθεί χρόνος για μια συνάντηση, αλλά φυσικά δεν υποσχέθηκε ότι θα τα καταφέρει. Δεκτό. Απαράδεκτο αυτό που γράφτηκε στον αθηναϊκό τύπο, ότι ο Υπουργός κανόνισε συνάντηση με εκπρόσωπο των νεαρών. Αλλιώς: πώς η διαστρέβλωση των ειδήσεων εξυπηρετεί την κρατική προπαγάνδα. (Την στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο προσπαθώ ανεπιτυχώς να εντοπίσω την είδηση. Δυστυχώς οι online εκδόσεις των εφημερίδων ανανεώνονται διαρκώς χωρίς να αφήνουν ίχνη.)

Έρχομαι τώρα στην αντιμετώπιση των δημοσιογράφων. Δυο Έλληνες δημοσιογράφοι μίλησαν τελικά μαζί μας. Ρώτησαν επίμονα αν η ομάδα μας συνδέεται με την κατάληψη του ελληνικού προξενείου τον Δεκέμβρη του 2008. Παρά την κατηγορηματική άρνησή μας, το ΒΗΜΑ γράφει: "Οι δράσεις τους, όσο μαχητικές και να είναι -όπως παλιότερα η κατάληψη του ελληνικού προξενείου στο Βερολίνο- δεν έχουν εκτραπεί ωστόσο ποτέ σε βία εναντίον προσώπων".
(http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=385998&ct=32&dt=22/02/2011, αυτήν την φορά προνόησα να κάνω screenshot)

Στο ίδιο πλαίσιο παραπληροφόρησης, αυτήν την στιγμή το άρθρο του ΒΗΜΑτος αποδίδει λανθασμένα την χτεσινή δράση στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Βερολίνου, την οποία χαρακτηρίζει "αριστερά διακείμενη". Λίγες ώρες πριν ο χαρακτηρισμός που απέδιδε ήταν "ακροαριστερή". Η Ελευθεροτυπία μιλούσε νωρίτερα για "γκασταρμπάιτερ", αλλά η λέξη απουσιάζει από την τωρινή εκδοχή του άρθρου. Οι αρχικές εκδοχές των άρθρων των εφημερίδων μιλούσαν για "ομάδα αναρχικών που διέκοψε την ομιλία", μετά άλλαξαν σε "προσπάθησε να διακόψει" και τελικά αντικατέστησαν το "αναρχικών" με "φοιτητών". Αρχικά έκαναν λόγο για μία ομάδα, μετά δέχτηκαν την ύπαρξη δύο ξεχωριστών. Ο αριθμός των διαμαρτυρόμενων έπαιξε από 40 ως 10. Επειδή όμως η δύναμη των δημοσιογράφων είναι πλέον κυρίως η εικόνα, αξίζει να επανέλθω στην τηλεοπτική παρουσίαση της είδησης και να θυμίσω πως τα μέσα ενημέρωσης σκηνοθέτησαν την εικόνα από την μια ενός πρωθυπουργού που καλεί σε διάλογο αυτούς που τον διέκοψαν και από την άλλη μιας ομάδας ταραξιών που τα κάνουν λίμπα και αποχωρούν, ανίκανοι να συνομιλήσουν πολιτισμένα. Κι όλα αυτά, ενώ στην πραγματικότητα ο Γιώργος Παπανδρέου έβλεπε πώς οι άνθρωποί του πέταξαν έξω τους νέους που προσπαθούσαν να του μιλήσουν.

Θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον, αν δεν χρειαζόταν να μεταφέρω όλα όσα συνέβησαν χτες στο Βερολίνο. Αν είχαμε ένα στέρεο έδαφος, αν η δημοσιογραφία στην Ελλάδα λειτουργούσε ανεξάρτητη από την πολιτική εξουσία. Το άρθρο αυτό θα είχε διαφορετικό περιεχόμενο.
Θα μπορούσε για παράδειγμα να αναλύσει διεξοδικά την συμπεριφορά των στελεχών της τοπικής οργάνωσης ΠαΣοΚ Βερολίνου και να κάνει προεκτάσεις σε σχέση με τα κομματικά στελέχη στην Ελλάδα. Μία μόνο λέξη μπορώ να σκεφτώ για να τους χαρακτηρίσω: τραμπούκοι. Έχουμε στην διάθεσή μας άφθονες φωτογραφίες, βίντεο και ηχητικό υλικό που αποτυπώνει απλά στελέχη της "δημοκρατικής παράταξης" να βρίζουν, να τρομοκρατούν, να σπρώχνουν και να τραβάνε φοιτήτριες, να απειλούν ότι θα καταστρέψουν φωτογραφικές μηχανές κι ύστερα να ισιώνουν τις γραβάτες, αφού ξεφορτώθηκαν τους παρείσακτους.
Ή θα μπορούσε να καταλογήσει ευθύνες στον Γιώργο Παπανδρέου για την υποκρισία του αλλά και για την εξόφθαλμη αδυναμία του να ελέγξει τον κομματικό του μηχανισμό. Εννοώ να τον εκδημοκρατίσει, αφού αυτό (λέει πως) είναι το όραμά του.
Θα μπορούσε να εστιάσει στις καταγγελίες των φοιτητών, στο κείμενο διαμαρτυρίας, τις αφίσες, τα πανό και τα συνθήματα. Στα αιτήματα των νέων, τις απόψεις τους, τις προτάσεις τους. Στα προβλήματα της ομογένειας. Στους λόγους που οδήγησαν εικοσάρηδες και εικοσιπεντάρηδες να φύγουν από την Ελλάδα. Ή να αναρωτηθεί γιατί αυτοί οι νέοι που ζουν, σπουδάζουν και εργάζονται στο εξωτερικό καίγονται τόσο για ό,τι συμβαίνει στην πατρίδα που εγκατέλειψαν.

Όμως δεν μπορεί να κάνει τίποτα από αυτά. Γιατί η αλήθεια που έμαθε η κοινή γνώμη είναι ότι ορισμένοι υπερόπτες αναρχικοί-ταραξίες-νέοι προσπάθησαν να τα σπάσουν και αποχώρησαν. Γιατί αλήθεια είναι η αλήθεια της τηλεόρασης.

Πού θέλω να καταλήξω;
Χτες το απόγευμα κανείς δεν είχε αυταπάτες. Δεν προσπαθήσαμε να ρίξουμε την κυβέρνηση, δεν προσπαθήσαμε να νουθετήσουμε τον πρωθυπουργό, δεν περιμέναμε να ακούσει την φωνή μας, ούτε πιστέψαμε ότι θα μας έδινε μια ειλικρινή απάντηση στις ερωτήσεις μας. Τα κορίτσια που διαμαρτυρήθηκαν ήξεραν ότι το μόνο που μπορούσαν ήταν να του δείξουν ότι για κάποιους Έλληνες φοιτητές στο Βερολίνο είναι ανεπιθύμητος, ότι δεν μπορούμε να ανεχτούμε να έρχεται στο γερμανικό πανεπιστήμιο και να αυτοδιαφημίζεται ως ο προστάτης της δημοκρατίας. Συμπληρώνω: η φωνή μας θα ακουστεί. Κι όσο τα αστικά μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να αγνοούν φωνές σαν την δική μας, τόσο θα χειροτερεύουν την θέση τους στην συνείδηση του κόσμου.

Μάκης Τσαμαλίκος
Βερολίνο, 22.2.2011

Posted in Ανταποκρίσεις, Επικαιρότητα, Τηλεοπτικά | Με ετικέτα: , , , | 123 Σχόλια »

Λέσχη τρισάθλιων ελληνικών

Posted by sarant στο 2 Νοεμβρίου, 2010

Άστραψε και βρόντησε στη σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία ο κ. Γ. Σταματόπουλος: Γεγονός είναι -ουδείς μπορεί να το αμφισβητήσει- ότι τα περισσότερα μέλη τούτης της κυβέρνησης ομιλούν άθλια ελληνικά.

Φαντάστηκε μάλιστα και μια «Λέσχη Αθλίων (sic) Ελληνικών», μέλη της οποίας εγγράφει τον πρωθυπουργό, την υπουργό Παιδείας και τους περισσότερους άλλους υπουργούς, μερικούς ονομαστικά. Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ, εγώ θα επαναλάβω ορισμένα αποσπάσματα.

Θα περίμενε κανείς ένα τόσο σοβαρό κατηγορητήριο να στηρίζεται σε πολυάριθμα παραθέματα «αθλίων» ελληνικών, αλλά, περιέργως, ο γλωσσοδίκης κ. Σταμ. δίνει δύο μόνο παραδείγματα, στο τέλος-τέλος του άρθρου του μάλιστα: «Ανεξαρτησία της χώρας μας από δάνειες δυνάμεις» και «Επανάκτηση αξιοπρέπειας». Και το πρώτο από αυτά, που το είπε ο πρωθυπουργός, πράγματι είναι μαργαριτάρι –το συζητήσαμε και σ’ αυτό το ιστολόγιο· το δεύτερο όμως αδυνατώ να καταλάβω γιατί είναι λανθασμένο –και πολύ περισσότερο «άθλιο», διότι βέβαια ένα απλό λαθάκι δεν αρκεί για να στηρίξει τόσο βαριούς χαρακτηρισμούς. Ίσως ο κ. Σταμ. θεωρεί αδόκιμη την «επανάκτηση», αλλά τα λεξικά την δέχονται τη λέξη, συνώνυμη της ανάκτησης βέβαια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εφημεριδογραφικά, Λαθολογία | Με ετικέτα: , , , , , | 75 Σχόλια »

Για να πούμε και του στραβού το δίκιο…

Posted by sarant στο 8 Σεπτεμβρίου, 2010

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε χτες στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης.

Τι να σας πω, αγαπητοί αναγνώστες, κατά βάθος τον συμπαθώ τον Γιωργάκη και πιστεύω πως είναι καλοπροαίρετος, όταν υπόσχεται, όσα υπόσχεται. Αρκεί όμως αυτό; Και ο Σημίτης, καλή του ώρα, ήταν προσωπικά ο ίδιος έντιμος και καλοπροαίρετος, αλλά οι παρατρεχάμενοί του οργίασαν σε βάρος της Εθνικής Οικονομίας και του Δημοσίου. Για να πάω ακόμα πιο παλιά, ανατρέχοντας στις περίφημες «Ονολογίες» του Ροΐδη, και ο Κουμουνδούρος ήταν προσωπικά έντιμος και καλότατος άνθρωπος, αλλά επί των ημερών του παγιώθηκε η φαυλοκρατία, που γιγαντώθηκε με τον διάδοχό του Δεληγιάννη.
Ο Σημίτης, για παράδειγμα, δεν έβαλε μόνο την Ελλάδα στην ΟΝΕ, δημιούργησε θεσμούς χρησιμότατους, όπως το ΑΣΕΠ (δεν θυμάμαι τι ακριβώς σημαίνουν τα αρχικά, όλοι όμως γνωρίζουμε τον ρόλο του θεσμού) και τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ). Βεβαίως η ίδρυση και λειτουργία του ΑΣΕΠ δεν εμπόδισε τον διορισμό στο Δημόσιο και στους Οργανισμούς που ελέγχονται από αυτό χιλιάδων αργόμισθων, πράσινων επί Σημίτη και γαλάζιων επί Καραμανλή, όπως και τα ΚΕΠ δε σταμάτησαν την ταλαιπωρία των πολιτών, που και μετά την ίδρυσή τους εξακολουθούσαν να στέκονται με τις ώρες στους προθαλάμους υπουργών και γραμματέων και να λαδώνουν καμμιά φορά τους αρμόδιους για να εξυπηρετηθούν.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Φιλοξενίες | Με ετικέτα: , , , | 5 Σχόλια »

Η μπάρα, η παγάδα κι άλλα μεζεδάκια

Posted by sarant στο 8 Ιουνίου, 2010

Καιρό έχω να γράψω μεζεδάκια, δηλαδή ένα άρθρο με ποικιλία από θέματα. Ας σερβίρω λοιπόν μια πιατέλα.

* Μου έγραψε ένας φίλος του ιστολογίου, αρχαιολόγος από το Βόλο, και με ρωτάει: Πρόσφατα σε μια από τις πολλές περιοδείες μου στις κορφές και τις πλαγιές του Πηλίου για επαγγελματικούς λόγους (αναζητώντας αρχαιότητες και ίχνη του παρελθόντος) έπεσα πάνω στη λέξη «μπάρες». Αρχικά ως ονομασία περιοχής. Ωστόσο όπως μου εξήγησε κάποιος ντόπιος έτσι ονομάζουν τις μικρές τεχνητές ή μη λίμνες της βροχής ή για το πότισμα των ζώων. Ως τώρα τις είχα συναντήσει τις λίμνες αυτές με το όνομα «Σουβάλα» ή «Ουβάλα» (άλλη μια λέξη που μάλλον προέρχεται από μακριά; ), αλλά ποτέ ως «μπάρα». Η αλήθεια είναι ότι έβλεπα στο χάρτη τέτοιες τοποθεσίες αλλά δεν τις είχα συνδέσει με το νερό. Μια γρήγορη και πρόχειρη αναζήτηση με το google στο internet με έπεισε ότι είναι γνωστή η σύνδεση της λέξης με τις λίμνες και το νερό. Αλλά από πού; Πως; Γιατί;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Όχι στα λεξικά, Εφημεριδογραφικά, Κοτσανολόγιο, Λεξικογραφικά, Μεζεδάκια | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | 139 Σχόλια »

Τα απαλά νύχια ξαναχτυπούν

Posted by sarant στο 6 Μαΐου, 2010

Παρακολουθώ από το κανάλι της Βουλής (μέσω Διαδικτύου) τη συζήτηση για το νομοσχέδιο που υλοποιεί τον μηχανισμό στήριξης από το ΔΝΤ. Μέσα σε όλα, ανέκυψε και γλωσσικό θέμα και δεν μπορώ να μην το σχολιάσω. Μάλιστα, κράτησα σημειώσεις που είναι αρκετά ακριβείς.

Στη δευτερολογία του, γύρω στις 16.3ο, ο κ. Παπανδρέου λέει ότι η εισηγητική έκθεση του νομοσχεδίου «μιλάει εξ απαλών ονύχων για τις ευθύνες της προηγούμενης κυβέρνησης». Φυσικά, εννοούσε ότι ασκεί ήπια κριτική. Αμέσως μόλις λέει αυτά τα λόγια, ακούγονται έντονες φωνές από τα έδρανα της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είναι καθαρό τι λένε, αλλά είναι μάλλον βέβαιο ότι επικρίνουν το γλωσσικό λάθος του πρωθυπουργού!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Επικαιρότητα, Λαθολογία, Φρασεολογικά, Uncategorized | Με ετικέτα: , , | 69 Σχόλια »

Ο λίκνος του πρωθυπουργού

Posted by sarant στο 6 Μαρτίου, 2010

Το άκουσα με τ’ αυτιά μου, καθώς παρακολουθούσα τις δηλώσεις Παπανδρέου-Μέρκελ σε απευθείας μετάδοση, το άκουσα καθαρά, καθώς το είπε δυο φορές, αλλά και πάλι δεν το πίστευα και γι’ αυτό δεν έγραψα αμέσως αλλά περίμενα να το βρω γραμμένο. Και πράγματι το βρίσκω και μάλιστα στον πιο έγκυρο για το θεμα ιστότοπο, του ίδιου του ΠΑΣΟΚ.

Στο κλείσιμο της ομιλίας του, ο Γ. Παπανδρέου θέλησε να πει δυο λόγια για τις σχέσεις του ελληνικού με τον γερμανικό λαό, είπε λοιπόν για τους Γερμανούς τουρίστες που έρχονται στην Ελλάδα, είπε και για τους Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία:

Αλλά υπάρχουν και οι Έλληνες που ζουν εδώ, στη Γερμανία, και είναι πολλοί, όχι μόνο μια γενιά, και δύο και τρεις γενιές τώρα, και έχουν δουλέψει στα εργοστάσια, έχουν δουλέψει σε εταιρείες, έχουν δουλέψει στα σχολεία, είναι καθηγητές στα Πανεπιστήμια, έχουν ανοίξει επιχειρήσεις, είναι μέρος της γερμανικής κοινωνίας και είναι ένας λίκνος, ένας πολύ σημαντικός λίκνος, μεταξύ του Γερμανικού και του Ελληνικού λαού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in σαρδάμ, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: , | 178 Σχόλια »

Δυναστείες και υπουργεία

Posted by sarant στο 2 Νοεμβρίου, 2009

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε χτες 1.11.2009 στην κυριακάτικη Αυγή. Επειδή τα κομμάτια που δίνω, μια φορά το μήνα, στην Αυγή έχουν ανώτατο όριο λέξεων, ενώ εδώ το Διαδίκτυο είναι η χαρά του φλύαρου, σκεφτόμουν να ξαναδουλέψω το άρθρο προσθέτοντας μερικά πράγματα ακόμα: κάτι για την τηλεοπτική σειρά «Δυναστεία», ας πούμε ή κάποια αποσπάσματα από Μακρυγιάννη ή να εμπλουτίσω μέχρις εξαντλήσεως το παιχνίδι με τα δάνεια στην τέταρτη παράγραφο. Διερωτώμαι επίσης αν η βλαστήμια «γ… τα υπουργεία σας» αναφέρεται στα υπουργεία με τη σημερινή έννοια ή με την παλιότερη (Υπουργείον Τρικούπη = η κυβέρνηση Τρικούπη). Όμως, τελικά αποφάσισα να αφήσω έτσι το κείμενο -τουλάχιστο προς το παρόν.

Η αναμενόμενη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές ανέδειξε πρωθυπουργό τον Γιώργο (τέως Γιωργάκη) Παπανδρέου, γιο του Ανδρέα και εγγονό του Γεωργίου Παπανδρέου που και οι δυο τους είχαν διατελέσει πρωθυπουργοί. Ήδη, οι πρωτότυπες ονομασίες των υπουργείων της νέας κυβέρνησης προκάλεσαν αρκετά σχόλια, που μερικά τα βρίσκω αδικαιολόγητα.

Για παράδειγμα, ειρωνεύτηκαν πολλοί τη μετονομασία του υπουργείου Δημοσίας Τάξης σε «Προστασίας του Πολίτη». Προς τι η ειρωνεία; Μήπως ο Λάτσης κι ο Βαρδινογιάννης δεν είναι πολίτες; Αυτούς τους πολίτες καλείται να προστατέψει το νέο υπουργείο και με τα πρώτα δείγματα γραφής καλά τα καταφέρνει. Όμως εμείς δεν πολιτικολογούμε, λεξιλογούμε. Και ξεκινάμε από τη λέξη «υπουργός».

Ακούγεται συχνά-πυκνά πως οι υπουργοί είναι υπηρέτες του πολίτη· φυσικά, αυτό είναι κλισέ και ηχηρή κουβέντα, που όμως έχει ετυμολογική επικύρωση. Θέλω να πω, η λέξη υπουργός, που ετυμολογείται από το υπό και το έργον, σήμαινε στην αρχαιότητα τον υπηρέτη, τον βοηθό και το ρήμα «υπουργώ» σήμαινε «βοηθώ, παρέχω υπηρεσίες». Όταν, με την επανάσταση του 1821 σχηματίστηκε η επαναστατική κυβέρνηση (προσωρινή διοίκησις της Ελλάδος), δεν είχε υπουργούς αλλά μινίστρους.

Έτσι, λογουχάρη, ο Κωλέττης ήταν Μινίστρος Εσωτερικών και ο Πανούτσος Νοταράς Μινίστρος της Οικονομίας, και ούτω καθεξής, ενώ αντί για υπουργεία υπήρχαν μινιστέρια, λέξεις δανεικές από τα ιταλικά. Όταν έπαψε το ντουφεκίδι, βρήκαν οι λόγιοι καιρό να «καθαρίσουν» τη γλώσσα από τα ξένα δάνεια, κι έτσι ανάστησαν την παλιά λέξη «υπουργός» –και επειδή επρόκειτο για θεσμική λέξη ο καθαρισμός έπιασε, ενώ μέσα στο σπίτι μας (λατινικό δάνειο) ο καθαρισμός έσπασε τα μούτρα του (ιταλικό δάνειο) κι έτσι ακόμα τρώμε κεφτέδες (τουρκικό δάνειο) στην κουζίνα (ενετικό δάνειο) πίνοντας ουζάκι (άγνωστης προέλευσης δάνειο). Αλλά πλατειάζω.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ετυμολογικά, Ιστορίες λέξεων | Με ετικέτα: , , , | 188 Σχόλια »

Πολλά και διάφορα…

Posted by sarant στο 14 Οκτωβρίου, 2009

Πολλά και διάφορα…

Τέλειωσε πιο γρήγορα απ’ όσο λογάριαζα το ποιητικό κουίζ, ας όψεται ο μνήμων Καλοπροαίρετος που το θυμήθηκε, ο αθεόφοβος (μισέω μνάμονα συμπόταν, έλεγαν οι αρχαίοι, κάτι ήξεραν), οπότε πρόχειρα σερβίρω μεζεδάκια μετεκλογικά που έχω στο ψυγείο, το καθένα με το ενδιαφέρον του, ελπίζω.

Ξεκινώντας με τα ορντέβρ, πρόσεξα ότι στο κυριακάτικο άρθρο του στην Καθημερινή ο ελληνομέτρης κ. Γιανναράς αποδεικνύεται και σχιζολέκτης, αφού γράφει: Σώζεται ακόμα ένα φθίνον γλωσσικό ιδίωμα, μια ρητορική και ευτελισμένη «εθνική ιδεολογία», κάποιο φολκ-λορ γραφικών ιδιαιτεροτήτων. Τον ίδιο φριχτό διαμελισμό της αθώας λέξης φολκλόρ, και μάλιστα χωρίς παύλα, είχε διαπράξει και σε προηγούμενο άρθρο του, εκείνο στο οποίο είχε προφητέψει (για νιοστή φορά) το τέλος του ελληνισμού: την ελληνική ταυτότητα μεταποιημένη σε φολκ λορ και ιδεολόγημα. (Και μη με ψέξετε που από τόσο «βαρυσήμαντα» άρθρα επιλέγω να σχολιάσω το αν χωρίζει τις λέξεις· δεν νομίζω ότι αξίζουν περισσότερη προσοχή).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Επικαιρότητα, Εφημεριδογραφικά, Κοτσανολόγιο, Μεζεδάκια | Με ετικέτα: , , , , , , , , | 126 Σχόλια »

Ένας μικρός μαθητής 15 ετών και άλλα προεκλογικά

Posted by sarant στο 1 Οκτωβρίου, 2009

Μερικά προεκλογικά μεζεδάκια, μάλλον τα τελευταία πριν από τις κάλπες -μπορεί όμως και όχι. Σε λίγες ώρες ταξιδεύω προς τα πάτρια, θα προγραμματίσω ένα ακόμα κείμενο για αύριο που θα το ανεβάσει ο αυτόματος πιλότος και μάλλον θα συνεχίσουμε να τα λέμε έως τις εκλογές.

* Θα παρακαλούσα τους αγαπητούς δημοσιογράφους που βλέποντας τα σημάδια έχουν επιδοθεί σε ένα άνευ προηγουμένου ξεσκόνισμα του Γ. Παπανδρέου να μην το παρακάνουν, διότι το πολύ ξεσκόνισμα είναι κωμικό, άσε που μπορεί να τον γρατζουνίσουν τον άνθρωπο. Πολύ γέλασα διαβάζοντας το εξής ωραίο του Ριχ. Σωμερίτη στο σημερινό Βήμα (αν και για να είμαι δίκαιος, ο Ριχάρδος δεν είναι από τους ξεσκονιστές της τελευταίας στιγμής). Ο λόγος είναι για τις ειρωνείες σχετικά με τα γλωσσικά λάθη του Γ.Παπανδρέου:

κάνει (ο «ανελλήνιστος») λάθη στα ελληνικά, έχει ρίζες «ξένες», δεν ζυμώθηκε παιδί με τη χώρα και τον λαό της. Δηλαδή, φταίει ο Γιώργος Παπανδρέου γιατί η χούντα ανάγκασε όλη την οικογένειά του να προσφύγει μαχόμενη στο εξωτερικό όταν αυτός ήταν ακόμα μικρός μαθητής,

Προσπερνάω το «προσφύγει»  για να έρθω στο «ήταν ακόμα μικρός μαθητής» (τα έντονα στοιχεία δικά μου). Αν δεν κάνω λάθος, ο ΓΑΠ γεννήθηκε το 1952, επομένως το 1967 ήταν 15χρονος. Δεν ξέρω τα δικά σας κριτήρια, αλλά εγώ έναν 15χρονο είμαι πιο κοντά στο να τον πω «κοτζάμ μαντράχαλο» παρά «μικρό μαθητή». Για ορισμένα πράγματα συμφωνώ ότι ο 15χρονος είναι μικρός, όχι όμως και για τις γλωσσικές γνώσεις. Και είμαι γενναιόδωρος, διότι η οικογένεια του Αντρέα Παπανδρέου έφυγε για το εξωτερικό πολλούς μήνες μετά την επιβολή της χούντας (τον Γενάρη του 1968), άρα πλησίαζε τα 16 ο μικρός μαθητής!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εφήμερα, Εφημεριδογραφικά, Κοτσανολόγιο, Μουστάκια της Τζοκόντας | Με ετικέτα: , , , , | 30 Σχόλια »

Το πηλήκιο του ελληνομέτρη

Posted by sarant στο 28 Σεπτεμβρίου, 2009

Στη χτεσινή Καθημερινή, ο Χ. Γιανναράς ξεκινάει το άρθρο του ως εξής:

Ναι, το είπε ο ανελλήνιστος: «Και τι κατάφεραν οι αντίπαλοί μας; Μηδέν στο πηλήκιο»!
Υπήρξε υπουργός Παιδείας, υπουργός Εξωτερικών, ετοιμάζεται να είναι αυριανός πρωθυπουργός των Ελλήνων. Και δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» (αποτέλεσμα της διαίρεσης δύο αριθμών) από το «πηλήκιο» (στρατιωτικό κάλυμμα της κεφαλής).

Αναφέρεται βέβαια στον Γ. Παπανδρέου, ο οποίος πράγματι, σε προεκλογική ομιλία του στην Κοζάνη στις 10 Σεπτεμβρίου φαίνεται να είπε «Μηδέν στο πηλήκιο» αντί για «πηλίκο». Ακούστε το και μόνοι σας (χάρη στον φίλτατο Ακίνδυνο που το ψάρεψε):
http://www.youtube.com/watch?v=Nvg8LG3aRNw#t=1m40s

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Επικαιρότητα, Λαθολογία | Με ετικέτα: , , , , , | 216 Σχόλια »

Ο δαίμων του ορθογραφείου ξαναχτυπά!

Posted by sarant στο 6 Σεπτεμβρίου, 2009

Τις προάλλες είχα κάνει λόγο για ένα μαργαριτάρι που (υπέθεσα ότι) προκλήθηκε από τη διόρθωση, και γι’ αυτό το ονόμασα,  με λογιοτατίστικη διάθεση, διορθωσιγενές. Θα μπορούσαμε να το χρεώσουμε στον δαίμονα του τυπογραφείου.

Όμως, τώρα με τη νέα τεχνολογία ο δαίμονας έχει αποκτήσει και κάμποσα καινούργια ποδάρια (αυτό το έχει γράψει παλιότερα ο Παντελής ο Μπουκάλας και το είχα πει κι εγώ στην παρουσίαση του βιβλίου του Ηρακλή Κακαβάνη, που ήταν αφιερωμένο, ακριβώς, στον δαίμονα του τυπογραφείου).

Ένα από αυτά τα ποδάρια είναι ο αυτόματος ελεγκτής ορθογραφίας, το σπελτσέκερ που λέμε, που αν αφεθεί ανεξέλεγκτο μπορεί να δώσει εξαιρετικά γουστόζικα «σωστά λάθη», κάτι που δυστυχώς συμβαίνει, όπως έχω γράψει, και στις καλύτερες οικογένειες.

Καμιά φορά όμως αυτός ο… δαίμονας του ορθογραφείου χτυπάει ύπουλα. Τουλάχιστον αυτό φαίνεται πως συνέβη προχτές, όταν η υποτίθεται έγκυρη Καθημερινή εμφάνισε τον ΓΑ Παπανδρέου να λέει:

«Η σύγχρονη «ρίζα της συμφοράς» είναι η συγκέντρωση της εξουσίας στους λίγους»,είπε ο κ. Παπανδρέου επισημαίνοντας ότι «στην Ελλάδα αυτή η αυτοσυγκέντρωση εξουσίας καταλήγει στην εξάρτηση της πολιτικής από κάθε είδους μικρό ή μεγάλο ανεξέλεγκτο συμφέρον επιχειρηματικό, ιδιωτικό, κομματικό, μιντιακό ή όποιο άλλο».

Αυτοσυγκέντρωση εξουσίας; Τι είναι πάλι τούτο; Προφανώς μαργαριτάρι. Κι επειδή ο ΓΑΠ έχει κάνει κι άλλες φορές γλωσσικά λάθη και σαρδάμ, ο αναγνώστης της εφημερίδας απλώς κουνάει το κεφάλι με συγκατάβαση, αν δεν αρχίσει να ολοφύρεται για τον «ανελλήνιστο» που όπως όλα δείχνουν θα μας κυβερνήσει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δαίμων του τυπογραφείου, Εφημεριδογραφικά, Λαθολογία | Με ετικέτα: , , , , , , , | 27 Σχόλια »

Τελευταία προεκλογικά μεζεδάκια

Posted by sarant στο 6 Ιουνίου, 2009

imagesΗ τρίτη δόση από «μεζεδάκια», δηλαδή μικρά σχόλια κυρίως για μαργαριτάρια γλωσσικά ή μεταφραστικά, σερβίρεται ενώ τελειώνει η προεκλογική περίοδος και αύριο πάμε στις κάλπες -ή στις κάλτσες όπως είπε κάποιος πολιτικός αρχηγός. (Αυτό το τελευταίο το αναφέρω για να διευκρινίσω ότι τα μεζεδάκια δεν ασχολούνται με σαρδάμ).

Ελληνικά και ευπρεπιστικά

Βέβαια, η έννοια «προεκλογικά» είναι κυρίως ημερολογιακή, αλλά έχω και δύο μαργαριτάρια, σχετικά φρέσκα, που είναι και ακραιφνώς προεκλογικά, δηλαδή τα διέπραξαν πολιτικοί στην προεκλογική εκστρατεία, όπως τα είδα στην Ελληνοφρένεια της Πέμπτης 4/6. Έτσι, ο Γ. Παπανδρέου είπε σε συνέντευξη «εγώ είχα ζητήσει και ζητώ πλήρης διαφάνεια» και στη συνέχεια κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «απολύει μύδρους λασπολογίας» (Κύμα απολύσεων ήταν ο ευφυέστατος τίτλος που έβαλαν στο στιγμιότυπο). Και μετά, η Ντόρα Μπακογιάννη ξεκίνησε λέγοντας ότι «ουδείς περισσότερο από την ίδια την κυβέρνηση…» αλλά μετά αναφέρθηκε σε κάτι άλλο, ξεχάστηκε, κι όταν ξανάπιασε τον ειρμό του λόγου της συνέχισε στα ελληνικά:«δεν θα ήθελε τον κύριο Κ. στην Ελλάδα». Δυο αρνήσεις κάνουν μια κατάφαση, ήταν το αναπόφευκτο σχόλιο της εκπομπής. Για να μην παρεξηγηθώ, ξέρω τι άτιμο πράγμα είναι ο προφορικός λόγος, έστω και σε σχετικά ελεγχόμενες συνθήκες (σε συνεντεύξεις, όχι σε παράθυρο) και γι’ αυτό δεν νομίζω πως βγαίνει κάποιο συμπέρασμα από τα λαθάκια, αλλά, ειδικά στην δεύτερη περίπτωση, τα πράγματα θα ήταν πολύ απλούστερα αν η ομιλήτρια ξεκινούσε την πρότασή της στα ελληνικά και όχι στα ευπρεπιστικά, δηλαδή με το «κανένας» και όχι με το «ουδείς».

Προεκλογική ακλισιά

Ως γνωστόν, στη γραμματική του ευπρεπισμού τα γυναικεία ονόματα ή μένουν άκλιτα (της Νταϊάνα, της Μαρία Κάλλας) ή κλίνονται αρχαιόπρεπα (της Μαντούς, της Αργυρούς, της Μυρτούς). Το όνομα Διαμάντω φαίνεται πως  ανήκει στην πρώτη κατηγορία, διότι διάβασα τις προάλλες στον Ριζοσπάστη για «Περιοδεία της Διαμάντω Μανωλάκου, μέλους της ΚΕ και βουλευτή Α’ Πειραιά και Νήσων του ΚΚΕ…» (Με χαρά διαπιστώνω ότι η ακλισιά σταματάει εδώ, διότι σε προχωρημένο στάδιο θα έγραφε: ‘της Διαμάντω Μανωλάκου, μέλος της ΚΕ και βουλευτής’).

Βέβαια, ακλισιά υπάρχει και ανεξάρτητα από τις εκλογές κι ένα μη εκλογικό παράδειγμα ψάρεψα στην Ημερησία: Εκκλησία και υπουργείο Παιδείας έχουν συμφωνήσει στη διάσπαση της μητρόπολης Αττικής σε δύο τμήματα, της Κηφισιάς και του Ίλιον. Πώς λέγαμε Άκρον Ίλιον Κρυστάλ, έτσι!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Κοτσανολόγιο, Μεταφραστικά, Μεζεδάκια | Με ετικέτα: , , , | 67 Σχόλια »