Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Γ. Τζαβέλλας’

Η μέρα με τα τρία εννιάρια

Posted by sarant στο 9 Σεπτεμβρίου, 2009

Θα το προσέξατε ασφαλώς, σήμερα ο μήνας έχει εννιά. Είναι 9 του Σεπτέμβρη του 2009, δηλαδή 9/9/09 –κι επειδή το μηδέν το προσπερνάμε, είναι η μέρα με τα τρία εννιάρια.

Οπότε, σκέφτηκα να γράψω πρόχειρα μερικά πράγματα για τη φράση Ο μήνας έχει εννιά. Βέβαια, επειδή το ιστολόγιο έχει κι άλλη επίκαιρη ύλη, είπα να τ’ αφήσω για την επόμενη φορά (για τις 9 Σεπτεμβρίου του 2099 που θα έχουμε τέσσερα εννιάρια), αλλά μπορεί να τα ξεχάσω ως τότε.

Τι σημαίνει «ο μήνας έχει εννιά», το ξέρουμε όλοι. Πρόκειται για έκφραση απόλυτης αμεριμνησίας. Όπως λέω στο παλιό μου βιβλίο «Το αλφαβητάρι των ιδιωματικών εκφράσεων», λέγεται για κάποιον τελείως ξένοιαστο που δεν σκέπτεται τίποτε άλλο πέρα από τις διασκεδάσεις και την καλοπέραση. Θα έλεγα μάλιστα ότι σε σύγκριση με άλλες εκφράσεις που δείχνουν απόλυτη αδιαφορία (αγρόν ηγόρασε, πέρα βρέχει, δεν δίνει πεντάρα), η έκφρ. ο μήνας έχει εννιά είναι η πιο απενοχοποιημένη, δηλ. δεν περιέχει μομφή όπως οι άλλες για τον αδιάφορο –αλλά εδώ μπορεί να μεταφέρω κάτι που είναι απλώς προσωπική μου εντύπωση.

Δηλαδή, η έκφραση ο μήνας έχει εννιά (ή: εννιά έχει ο μήνας) δεν δείχνει απλώς απόλυτη αμεριμνησία, αλλά έχει έντονο το στοιχείο του γλεντιού –αυτός που αδιαφορεί, το γλεντάει κιόλας.

— Οι κυρίες, αν θες να ξέρεις, δε σκοτίζονται για τίποτα. Κάθονται κι εννιά έχει ο μήνας! Γ. Χασάπογλου, Οι κουραμπιέδες, σ.71

Μ’ έχεις κάνει άλλο άνθρωπο… Μ’ είχανε οι δρόμοι και οι παρέες… εννιά είχ’ ο μήνας… Για γυναίκες πεντάρα δεν έδινα. Κάθε νύχτα ήμουνα με άλλη. Καμπανέλλης, Η αυλή των θαυμάτων, σ. 134

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Φρασεολογικά | Με ετικέτα: , , , | 28 Σχόλια »