Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Δ’

Τα αλαμπουρνέζικα ρητά του (υφυπουργού πλέον) Κ. Κουκοδήμου

Posted by sarant στο 10 Ιουνίου, 2014

Άλλο θέμα είχα διαλέξει για το σημερινό άρθρο και είχα ξεκινήσει να το γράφω, όταν μαθεύτηκαν  τα νέα για τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Βέβαια, ο ανασχηματισμός ήταν αναμενόμενος, κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ύστερα από κυοφορία τόσων ημέρων το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν τόσο κωμικοτραγικό. Αισθάνθηκα λοιπόν μεγάλο πειρασμό να αλλάξω θέμα και να σχολιάσω τον ανασχηματισμό, και τελικά ακολούθησα τη σοφή συμβουλή του Όσκαρ Ουάιλντ, που έλεγε ότι ο καλύτερος τρόπος για να απαλλαγείς από έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν.

Οπότε, το σημερινό άρθρο αφιερώνεται στον χτεσινό ανασχηματισμό, που βέβαια τον σχολιάσαμε και από χτες το βράδυ. Παρόλο που ο ανασχηματισμός έγινε ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, το αποτέλεσμά του μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί «Το μεγάλο μας τσίρκο», αφού το νέο κυβερνητικό σχήμα είναι πολύ χειρότερο από το προηγούμενο, με αρκετά φαιδρά πρόσωπα στους υπουργικούς θώκους και με έναν από τους ελάχιστους αθόρυβους και σοβαρούς υπουργούς του προηγούμενου σχήματος (εννοώ τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης) να αποχωρεί, θύμα των ποσοστώσεων ανάμεσα στους δυο εταίρους.

Όπως έλεγε κι ένας φίλος, φαίνεται πως είναι μνημονιακή υποχρέωση της χώρας το υπουργείο Υγείας να το παίρνει ακροδεξιός (στον επόμενο ανασχηματισμό να περιμένουμε Θ. Πλεύρη, εκτός αν ο Κασιδιάρης έχει ως τότε κάνει την υπέρβαση), καθώς και να αναλαμβάνει υπουργός Οικονομικών κάποιος φίλος του Κ. Σημίτη. Παρατηρούμε επίσης πως όσοι υπερεκτίθενται και γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως συχνά παίρνουν για αμοιβή του ζήλου τους τα παπούτσια στο χέρι, όπως ο Άδωνης ή ο Σίμος Κεδίκογλου. Ας το έχουν αυτό υπόψη τους όσοι ορκιστούν σήμερα.

Η αποπομπή του Άδωνη Γεωργιάδη από την κυβέρνηση λέγεται πως προκάλεσε τις έντονες διαμαρτυρίες του Συλλόγου Επιθεωρησιογράφων και Ευθυμογράφων, οπότε για αντιστάθμισμα ο πρωθυπουργός έσπευσε να υπεραναπληρώσει τον δημοφιλή πολιτικό, τοποθετώντας στην κυβέρνηση τον κ. Ντινόπουλο και τον κ. Γιακουμάτο. Όχι τυχαία, στα κοινωνικά μέσα ήταν πάρα πολλά τα σχόλια του τύπου «Πείτε μου ότι κάνετε πλάκα» ή «Εντάξει, καλό, πες μας τώρα την πραγματική σύνθεση της κυβέρνησης», ενώ η τοποθέτηση του κ. Λοβέρδου στο υπουργείο Παιδείας προκάλεσε το ερώτημα αν θα διαπομπεύονται οι μαθητές που πιάνονται να αντιγράφουν.

Ακόμα και σε σαμαρικούς ιστότοπους όπως το antinews τα περισσότερα σχόλια ήταν ή οργισμένα ή ειρωνικά, ενώ «Άφωνος» δήλωσε στο τουίτερ ο Ευάγγελος Αντώναρος. Η πιο μελαγχολική ίσως διαπίστωση είναι ότι πολλά από τα φαιδρά πρόσωπα που υπουργοποιήθηκαν είναι τακτικοί θαμώνες των τηλεοπτικών καναλιών και παραθύρων -μ’ άλλα λόγια, η τηλεοπτική προβολή, εκτός του ότι εξασφαλίζει, όπως είναι γνωστό, θέση στα βουλευτικά (και ευρωβουλευτικά) έδρανα, φαίνεται ότι έχει μετατραπεί σε διαβατήριο για υπουργικούς θώκους.

Μεγάλη τηλεοπτική προβολή πάντως δεν νομίζω να έχει ο νέος υφυπουργός Παιδείας, ο βουλευτής Κ. Κουκοδήμος, παλιός πρωταθλητής του άλματος σε μήκος. Για τον κ. Κουκοδήμο είχα γράψει παλιότερα, πριν ακόμα ανοίξω το ιστολόγιο. Τότε, ο βουλευτής Πιερίας είχε εμπλακεί στη λεγόμενη υπόθεση Κλαδά, η οποία πάντως τέθηκε στο αρχείο. (Είχε καταγγελθεί από τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο ότι του μετέφερε πρόταση συναλλαγής). Με την ευκαιρία εκείνη, ο Κ. Κουκοδήμος είχε κάνει επίδειξη της… αρχαιομάθειάς του, καθώς, βγαίνοντας από τον ανακριτή, είχε απαντήσει στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων με ένα ανύπαρκτο αρχαιοελληνικό ρητό.  Μερικοί φίλοι θυμήθηκαν εκείνο το παλιό άρθρο και κάποιοι ζήτησαν να το αναδημοσιεύσω, αφενός επειδή δεν έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο ποτέ (παρά μόνο στον παλιό μου ιστότοπο) και αφετέρου επειδή δεν αποκλείεται ο διορισμός του Κ. Κουκοδήμου στο Υπ. Παιδείας να οφείλεται ακριβώς στις επιδόσεις του στα αρχαία ελληνικά.

Αναδημοσιεύω λοιπόν το παλιό άρθρο, αφαιρώντας μερικές παλιές ιστορίες. Πάντως, εκτός από την υπόθεση Κουκοδήμου καθαυτή, το άρθρο κάνει και μερικές σκέψεις σχετικά με τη μαγική, θα λέγαμε, χρήση αρχαίων ελληνικών φράσεων και αποφθεγμάτων στη δημόσια ζωή μας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία ελληνικά, Επικαιρότητα, Κοτσανολόγιο | Με ετικέτα: , , , , , , | 189 Σχόλια »

Άλλος για το Νόμπελ;

Posted by sarant στο 7 Ιουλίου, 2013

Η είδηση κυκλοφορεί εδώ και καμιά δεκαριά μέρες στο ελληνικό Διαδίκτυο: ένας Έλληνας, ο Λαρισαίος γιατρός και ποιητής Δημήτρης Π. Κρανιώτης, είναι υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ. Όχι το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής, ούτε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, αλλά το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Και όχι μόνος του, αλλά ως ένας από τους 76 συγγραφείς από 26 χώρες, μέλη του Οργανισμού Global Harmony Association, που έγραψαν το βιβλίο για την παγκόσμια ειρήνη «The ABC of Harmony». Ο πολυβραβευμένος ποιητής, που ζει και εργάζεται στη Λάρισα ως ειδικός παθολόγος γιατρός, συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο με τρία ποιήματα του, λέει ένα δελτίο τύπου.

Κι έτσι όμως, η τιμή δεν παύει να είναι μεγάλη, σκέφτηκαν διάφορα μέσα ενημέρωσης, έντυπα και διαδικτυακά, που έσπευσαν να αναδημοσιεύσουν την «είδηση», ανάμεσά τους και κάποια που μπορούμε, έστω και με επιείκεια, να τα χαρακτηρίσουμε «σχετικά σοβαρά ή γνωστά», όπως Το Ποντίκι, το Πρώτο Θέμα ή το iefimerida.gr, ενώ στο protagon.gr η κ. Στέλλα Αλαφούζου έφτασε στο σημείο να πάρει συνέντευξη από τον «πολυβραβευμένο ποιητή».

Τελικά, ο Άρης Δημοκίδης στη Lifo ήταν ο πρώτος (απ’ όσο πρόσεξα) που είχε την κοινή λογική να ερευνήσει το θέμα αντί να αποδεχτεί άκριτα τα δελτία τύπου. Όπως εξηγεί, οι υποψήφιοι για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, όπως και για όλα τα βραβεία Νόμπελ, δεν ανακοινώνονται, ούτε πριν από την απονομή ούτε μετά, παρά μόνο ύστερα από 50 χρόνια, οπότε δεν μπορούμε να επαληθεύσουμε ότι όντως ο οργανισμός Global Harmony Association προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης. Επίσης, είναι αμφιλεγόμενο αν προτάθηκε ο οργανισμός GHA ή ειδικότερα οι 76 συγγραφείς (μέλη του οργανισμού) που συνέγραψαν το βιβλίο, ανάμεσά τους και ο κ. Κρανιώτης. Πάνω σ’ αυτό το ζήτημα υπάρχει αντιπαράθεση (στο λινκ που δίνω) μεταξύ Δημοκίδη και Κρανιώτη -μάλλον έχει δίκιο ο Δημοκίδης.

Δεδομένου ότι κάθε χρόνο προτείνονται πάνω από 200 υποψήφιοι για το Νόμπελ Ειρήνης, επόμενο είναι περίπου το 80% των υποψηφιοτήτων αυτών να είναι όχι και τόσο σοβαρές, έως καθόλου σοβαρές. Η επιτροπή Νόμπελ δεν φαίνεται να κάνει κάποιο αρχικό ξεσκαρτάρισμα και να αποκλείει τις εντελώς ασόβαρες υποψηφιότητες, όμως καταρτίζει μια ‘μικρή λίστα’ υποψηφίων (αγγλιστί short list, αν θέλετε να την πούμε ‘βραχεία’ δεν θα σας κάνω τη χάρη) που οι υποψηφιότητές τους αναλύονται πολύ διεξοδικά,  με τη βοήθεια συμβούλων, από τον Μάρτιο ως τον Αύγουστο κάθε χρόνου, και τελικά καταλήγει στην επιλογή της που ανακοινώνεται τον Οκτώβριο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Λογοτεχνία, Μεταμπλόγκειν, Πρόσφατη ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | 137 Σχόλια »

Πώς αλέθουν οι σκύλοι;

Posted by sarant στο 23 Ιανουαρίου, 2012

 

Μια πολύ γνωστή παροιμιακή έκφραση είναι η «μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώστε», που τη χρησιμοποιούμε για καταστάσεις στις οποίες δεν υπάρχει κανένας έλεγχος και καμιά πειθαρχία, ας πούμε σε μια οικογένεια ή μια δημόσια υπηρεσία, ή και σε μια χώρα, όταν υπάρχει κακοδιοίκηση, επικρατεί πλήρης ασυδοσία και ο καθένας κάνει ό,τι θέλει. Τις περισσότερες φορές λέμε μόνο το πρώτο μισό της φράσης, μπάτε σκύλοι αλέστε, και το υπόλοιπο εννοείται. Και συχνά αυτό το πρώτο μισό χρησιμοποιείται ως κατηγορούμενο: εκεί είναι μπάτε σκύλοι αλέστε.

Αν και δεν είναι απολύτως απαραίτητο, ας δώσουμε μερικά παραδείγματα χρήσης. Ο Τσιρκας στη Λέσχη λέει: «οι φίλοι στη διοίκηση της Ταξιαρχίας κατάφεραν να με περάσουν στην κατάσταση του Φρουραρχείου Καΐρου, κι εκεί είναι μπάτε σκύλοι αλέστε», δεν υπήρχε δηλαδή κανείς έλεγχος. Πολύ πιο κοντά στην εποχή μας, σε πρόσφατη συζήτηση που κάναμε, εδώ στο ιστολόγιο, για την απελευθέρωση των ταξί, είχα γράψει ότι «ανοιχτό επάγγελμα δεν θα πει μπάτε σκύλοι αλέστε». Συχνά τη φράση τη χρησιμοποιούμε σαν συνώνυμη ή περίπου συνώνυμη με την «είναι ξέφραγο αμπέλι», όχι άδικα άλλωστε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γιατί (δεν) το λέμε έτσι, Παροιμίες, Φρασεολογικά | Με ετικέτα: , , , , , | 140 Σχόλια »