Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘ΕΔΑ’

Πριν από πενήντα χρόνια: Ο Μποστ για τον μεγάλο κομήτη

Posted by sarant στο 23 Οκτώβριος, 2015

Ο Μποστ αρέσει στο ιστολόγιο και, ελπίζω, σε αρκετούς αναγνώστες και φίλους. Εδώ και κάμποσο καιρό ανεβάζω, πότε-πότε, σκίτσα του Μποστ που σχολιάζουν γεγονότα που συνέβηκαν πριν από 50 χρόνια (εδώ το αμέσως προηγούμενο άρθρο αυτής της σειράς).

Μια τεχνική που χρησιμοποιούσε με μεγάλη επιτυχία ο Μποστ για τον σχολιασμό της επικαιρότητας, ήταν να συνδυάζει στο σκίτσο του δύο θέματα: ένα της εξωτερικής επικαιρότητας, συνήθως όχι αυστηρά πολιτικό, και ένα της τρέχουσας εσωτερικής πολιτικής επικαιρότητας.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με το σημερινό σκίτσο, όπου ο Μποστ καταφέρνει να παντρέψει μια αστρονομική ανακάλυψη με τα πρώτα αυταρχικά βήματα της κυβέρνησης Στ. Στεφανόπουλου (του «τρίτου κύματος» αποστατών) τον Οκτώβριο του 1965.

a65-10-24

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Posted in Γελοιογραφίες, Επετειακά, Μποστ, Πρόσφατη ιστορία | Με ετικέτα: , , , | 105 Σχόλια »

Πριν από 50 χρόνια: Ο Μποστ και η κυβέρνηση Τσιριμώκου

Posted by sarant στο 28 Αύγουστος, 2015

Ο Μποστ αρέσει στο ιστολόγιο και, ελπίζω, σε αρκετούς αναγνώστες και φίλους. Εδώ και κάμποσο καιρό ανεβάζω, πότε-πότε, σκίτσα του Μποστ που σχολιάζουν γεγονότα που συνέβηκαν πριν από 50 χρόνια (εδώ το αμέσως προηγούμενο άρθρο αυτής της σειράς).

Ο Αύγουστος του 1965, όπως και ο φετινός, ήταν μήνας μεστός από πολιτικές εξελίξεις, αλλά, σε αντίθεση με τον φετινόν Αύγουστο, ήταν πολύ πιο ταραγμένος, καθώς το ιουλιανό παλατιανό πραξικόπημα με τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του εκλεγμένου πρωθυπουργού είχε πυροδοτήσει μια χωρίς προηγούμενο (και χωρίς επόμενο, ίσως) λαϊκή κινητοποίηση, που εκφράστηκε με καθημερινές μαχητικές διαδηλώσεις επί εβδομήντα συναπτές ημέρες, από τις 15 Ιουλίου έως τα τέλη Σεπτεμβρίου.

Η κυβέρνηση Νόβα, με το πρώτο κύμα αποστατών,  δεν κατάφερε να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή (πήρε 131 ψήφους υπέρ: 98 της ΕΡΕ, 8 από τους Προοδευτικούς του Μαρκεζίνη και 25 «αποστάτες» του Κέντρου). Αυτό έγινε τις πρωινές ώρες της 5ης Αυγούστου 1965. Στη συνέχεια, ο βασιλιάς ξεκίνησε σειρά ακροάσεων με τους πολιτικούς αρχηγούς, θέλοντας να κερδίσει χρόνο ενώ στο παρασκήνιο μεθοδευόταν το επόμενο βήμα. Τελικά, στις 14 Αυγούστου ο Ηλίας Τσιριμώκος και ο Στέφανος Στεφανόπουλος δήλωσαν ότι ανεξαρτητοποιούνται από την Ένωση Κέντρου και στις 17 του μηνός δόθηκε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Τσιριμώκο.

mpost-tsirim2

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γελοιογραφίες, Επετειακά, Μποστ, Πρόσφατη ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , , , | 65 Σχόλια »

Πριν από πενήντα χρόνια: Ο Μποστ σχολιάζει την αναχώρηση Καραμανλή για το Παρίσι

Posted by sarant στο 9 Δεκέμβριος, 2013

Ο Μποστ αρέσει στο ιστολόγιο και, ελπίζω, σε αρκετούς αναγνώστες και φίλους. Εδώ και λίγο καιρό σκέφτηκα να ανεβάζω, πότε-πότε, σκίτσα του Μποστ που να σχολιάζουν σημαντικά γεγονότα που συνέβηκαν πριν από 50 χρόνια. Το προηγούμενο σκίτσο αυτής της σειράς, αφιερωμένο στη δολοφονία του Τζον Κένεντι, το είχαμε δημοσιεύσει στις 22 Νοεμβρίου.

Το σκίτσο που ανεβάζω σήμερα αφορά ένα γεγονός της εσωτερικής πολιτικής σκηνής, την αιφνιδιαστική αναχώρηση του Κ. Καραμανλή για το Παρίσι στις 9 Δεκεμβρίου 1963, δηλαδή πριν από 50 ακριβώς χρόνια.

aa63-12-10Το σκίτσο, που το βλέπετε αριστερά,  δημοσιεύτηκε πρωτοσέλιδο στην Αυγή, με την οποία συνεργαζόταν ο Μποστ, στις 10 Δεκεμβρίου 1963, την επομένη της αναχώρησης του Κ. Καραμανλή για το Παρίσι. Να σημειωθεί ότι το σκίτσο δημοσιεύτηκε εκτάκτως, αφού η 10η Δεκεμβρίου ήταν (όπως και φέτος) μέρα Τρίτη, ενώ ο Μποστ κανονικά δημοσίευε σκίτσο κάθε Κυριακή. Αλλά το γεγονός ήταν τόσο βαρυσήμαντο, που επέβαλλε να δημοσιευτεί έκτακτο σκίτσο.

Εκτός των άλλων, η αναχώρηση του Καραμανλή ήρθε αναπάντεχα. Ένα μήνα και κάτι μετά την ήττα του στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963, που όμως δεν έδωσε αυτοδύναμη πλειοψηφία στην Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, και χωρίς να προειδοποιήσει τους βουλευτές του, ο Κ. Καραμανλής δήλωσε ότι παραιτείται από αρχηγός της ΕΡΕ και αποχωρεί από την πολιτική. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που κυκλοφόρησε στις εφημερίδες εκείνων των ημερών, ότι οι θέσεις είχαν κρατηθεί στο όνομα «κ. και κα Τριανταφυλλίδη», μια λεπτομέρεια που δεν θα παρέλειπαν να του υπενθυμίζουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι στο μέλλον (και που ακόμα ακούγεται).

Η αποχώρηση προκάλεσε σεισμό στην ΕΡΕ. Εδώ εμφανίζεται ο Παν. Κανελλόπουλος, που ο Καραμανλής έχρισε διάδοχό του στην ηγεσία του κόμματος, να τον αποχαιρετά κλαίγοντας στο αεροδρόμιο.

Ο Καραμανλής αποκαλεί «θείο» τον Κανελλόπουλο, επειδή πράγματι ο πατρινός πολιτικός ήταν θείος της τότε συζύγου του, της Αμαλίας (μετέπειτα Μεγαπάνου), και «αηδόνι του Μορέως» επειδή είχε φήμη δεινού ρήτορα. Και τα δυο παρατσούκλια τα έχει χρησιμοποιήσει κατ’ επανάληψη ο Μποστ.

Η Μπιγκ Λιφτ ήταν στρατιωτική άσκηση των Αμερικανών οι οποίοι, τον Οκτώβριο του 1963, είχαν μεταφέρει με αερογέφυρα μια ολόκληρη τεθωρακισμένη μεραρχία στη Γερμανία μέσα σε λίγες ώρες. Υπήρχαν φήμες λεγόταν ότι ανάλογη άσκηση θα γινόταν στην Ελλάδα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γελοιογραφίες, Επετειακά, Μποστ, Πρόσφατη ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , | 59 Σχόλια »

Αρχίζει το πέμπτο καλοκαίρι (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 6 Αύγουστος, 2013

Συνεχίζω να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ‘Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια’. Το προηγούμενο απόσπασμα βρίσκεται εδώ. Με το σημερινό απόσπασμα περνάμε στο πέμπτο καλοκαίρι της αφήγησης, το καλοκαίρι του 1961, οπότε προτάσσεται μια σύντομη εισαγωγή του πατέρα μου (με πλάγια) και ένα συνδετικό κομμάτι που καλύπτει τα χρόνια που μεσολάβησαν. Η σημερινή λοιπόν αφήγηση φτάνει ίσαμε το 1958 περίπου.

mimis_jpeg_χχsmall

Εισαγωγή

Ανάμεσα σ΄αυτό και στο προηγούμενο ευτυχισμένο καλοκαίρι, μεσολάβησαν άλλα εννέα. Δε θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω “ευτυχισμένα”, ούτε πάλι “δυστυχισμένα”, πιο πολύ τους ταιριάζει το επίθετο “δύσκολα”. Η θητεία στο Στρατό για μένα, οι σπουδές στο Πανεπιστήμιο για εκείνη, η αναζήτηση εργασίας, ο γάμος μας, το στήσιμο του νοικοκυριού μας, ο ερχομός του πρώτου παιδιού μας, οι χίλιες δυο χαρές και λύπες, ελπίδες, σκοτούρες,  και προσπάθειες, έγνοιες και απολαύσεις, όσα δηλαδή γεμίζουν τη ζωή των συνηθισμένων ανθρώπων.

Αυτό το καλοκαίρι είχαμε πια πίσω μας τρία χρόνια γάμου και, παρά την αναπόφευκτη αναστάτωση που έφερε η γέννηση του γιου μας, είχαμε κατασταλάξει σ΄ έναν τρόπο ζωής που μας ικανοποιούσε. Το καλοκαίρι αυτό κύλησε ήρεμα, γεμάτο όμως μ΄ αυτή τη γαλήνια χαρά και ευτυχία της οικογενειακής ζωής.

Ήταν ένα καλοκαίρι ήσυχο και μάλλον δροσερό. Δε σημαδεύτηκε από κοσμοϊστορικά γεγονότα σε εθνικό ή διεθνές επίπεδο. Κυβερνούσε ο Καραμανλής και η ΕΡΕ, αλλά η ΕΔΑ ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, το δεύτερο κόμμα στη Βουλή και έλεγχε πολλούς μεγάλους δήμους. Στον πολιτιστικό τομέα η Αριστερά κυριαρχούσε. Ο Θεοδωράκης, Χατζηδάκης και ο Ξαρχάκος (άσχετα από την κομματική τοποθέτηση των δύο τελευταίων, εγώ τους θεωρούσα αριστερούς), ο Μποστ, ο Κατράκης, ο Τσαρούχης, ο Χατζής, ο Ιωάννου και ο Τσίρκας, δημιουργούσαν πολιτισμό υψηλού επιπέδου.

Η χώρα ήθελε να ησυχάσει, αλλά η Αντίδραση, το Παλάτι και οι Αμερικανοί δεν την άφηναν. Οι πιο διορατικοί μυρίζονταν πως κάτι μαγείρευαν, δυστυχώς όμως οι τότε αριστεροί δεν ανήκαμε σ΄ αυτήν την κατηγορία. Γιατί παρά το γεγονός πως υπήρχαν  οι παρακρατικοί, ίσχυαν οι νόμοι του Εμφυλίου και λειτουργούσαν πραχτικές, που  κρατούσαν το λαό διχασμένο, το γενικότερο κλίμα το χαρακτήριζε αέρας αισιοδοξίας. Ξεκινούσε ένα ρωμαλέο φιλειρηνικό κίνημα και οι φοιτητές έκαναν πέρα την ΕΚΟΦ και η Αριστερά κυριάρχησε σε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους και αργότερα στην ΕΦΕΕ. Η ανοδική πορεία της Αριστεράς ανησύχησε όχι μόνο τους συντηρητικούς αλλά και τους, υποτίθεται δημοκράτες κεντρώους, που ζήτησαν από τον Καραμανλή να πάρει μέτρα. Τα πήρε πράγματι στις εκλογές της «βίας και νοθείας», μόνο που τα πήρε επ΄ωφελεία του δικού του κόμματος, πράγμα που εξόργισε τους εισηγηθέντες.

Πριν από το πέμπτο καλοκαίρι

Το «πεντάχρονο πλάνο» που είχαμε βάλει, χωρατεύοντας, όταν γνωριστήκαμε, πραγματοποιήθηκε σε όλα τα σημεία του. Μέσα σε πέντε χρόνια από τη γνωριμία μας η Κική τέλειωσε το Γυμνάσιο (με άριστα), μπήκε στο Πανεπιστήμιο – στο Χημικό Τμήμα της Φυσικομαθηματικής Σχολής – και πήρε πτυχίο (λίαν καλώς), ενώ εγώ μετά την αποφοίτησή μου από το Πολυτεχνείο (κι εγώ με λίαν καλώς το πήρα), ξεμπέρδεψα με το στρατιωτικό και έπιασα δουλειά. Για την ακρίβεια τρεις δουλειές μαζί, γιατί όταν απολύθηκα από το Στρατό, οι χημικοί μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες ήταν οι κλάδοι των αποφοίτων του ΕΜΠ, που αντιμετώπιζαν οξύτατο πρόβλημα ανεργίας.

Για να τα βγάλω πέρα και με την προοπτική να παντρευτούμε με την Κική όσο πιο σύντομα γινόταν, δούλευα το πρωί σε μια εταιρεία αντιπροσωπειών στην Αθήνα, το απόγεμα σε ένα μικρό εργοστάσιο ανθρακικού ασβεστίου στον Πειραιά και το βράδυ δίδασκα Χημεία, Φυσική και Αντοχή υλικών στη νυχτερινή Σχολή Αρχιμήδης, επίσης στον Πειραιά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναμνήσεις, Δημήτρης Σαραντάκος, Μεταπολεμικά | Με ετικέτα: , | 73 Σχόλια »

Η καρδιά χτυπάει αριστερά

Posted by sarant στο 3 Ιουνίου, 2013

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε χτες, Κυριακή 2 Ιουνίου, στα Ενθέματα της κυριακάτικης Αυγής, στη στήλη «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία. Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο είναι επίσης από εκεί. Το άρθρο ανεβαίνει με αυτόματο πιλότο, αφού σήμερα βρίσκομαι στα Γιάννενα (όπου το βράδυ στις 9 θα γίνει και μια εκδήλωση παρουσίασης), και ίσως να μη μπορέσω να πάρω μέρος στη συζήτηση.

sarantakos chagall

Μαρκ Σαγκάλ, Επανάσταση (1937, λεπτομέρεια)

Στο προηγούμενο, πασχαλινό μας άρθρο είχαμε λεξιλογήσει γύρω από το κόκκινο χρώμα, οπότε ταιριάζει τώρα να εξετάσουμε τα λεξιλογικά της αριστεράς, της πολιτικής παράταξης εννοώ. Αμέσως βλέπουμε την πρώτη ιδιαιτερότητα του όρου: η Αριστερά, σαν λέξη, διατηρεί την καθαρευουσιάνικη κατάληξή της· κι ενώ το θηλυκό του επιθέτου «αριστερός» είναι «αριστερή», και λέμε, π.χ., για αριστερή πολιτική, αριστερή συμμαχία ή αριστερή συσπείρωση, όταν έχουμε το ουσιαστικοποιημένο επίθετο και θέλουμε να αναφερθούμε στην παράταξη, τότε υιοθετούμε τον καθαρεύοντα τύπο, η Αριστερά, και κανείς ποτέ δεν διανοήθηκε να πει «η Αριστερή», με εξαίρεση μερικούς αντίθετους που ειρωνεύονται, όχι και πολύ πρωτότυπα, τη χρήση δημοτικών τύπων (αλλά η σχέση Αριστεράς και γλώσσας είναι ένα άλλο ενδιαφέρον ζήτημα που αξίζει χωριστό άρθρο).

Μπορεί σαν έννοια η Αριστερά να είναι συνυφασμένη με το αίτημα της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, της προόδου και της αλληλεγγύης, ωστόσο λεξιλογικά κι ετυμολογικά είναι φορτωμένη με πανάρχαιες προκαταλήψεις, αφού το αριστερό χέρι είναι για τους περισσότερους λιγότερο ικανό από το δεξί, κι έτσι απ’ την αρχή του χρόνου η δεξιά πλευρά συνδέθηκε με την εύνοια της τύχης και την ικανότητα και η αριστερή πλευρά με την ανικανότητα και την κακοτυχία· στην αρχαιοελληνική οιωνοσκοπία, θεωριόταν κακό σημάδι όταν τα πουλιά πετούσαν προς τ’ αριστερά του μάντη, κάτι που εδραίωσε τον δυσοίωνο χαρακτήρα της αριστερής πλευράς. Ακόμα και οι λέξεις που δήλωναν την αριστερή πλευρά ήταν γρουσούζικες, και για να μετριαστεί το κακό επινοήθηκαν ευφημισμοί. Θα θυμόμαστε από τα σχολικά μας χρόνια ότι στα αρχαία υπήρχε η λέξη «ευώνυμος» για την αριστερή πλευρά, κατά λέξη «με καλό όνομα», χαρακτηριστικό παράδειγμα ευφημισμού, αλλά και η ίδια η λέξη «αριστερός» ευφημιστική είναι, αφού παράγεται από το άριστος. Ενδεικτική είναι η σημασιακή μετατόπιση της λέξης «σκαιός». Σκαιός αρχικά ήταν ο αριστερός και ο αριστερόχειρας, και μετά ο αδέξιος, ο απαίδευτος και ο δυσοίωνος, ενώ σήμερα είναι ο τραχύς, ο απότομος, ο βάναυσος (π.χ. μου φέρθηκε σκαιά).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αριστερά, Ετυμολογικά, Ιστορίες λέξεων, Συγκριτικά γλωσσικά | Με ετικέτα: , , , | 150 Σχόλια »

Απεραθίτικα δίστιχα για τον Μανώλη Γλέζο

Posted by sarant στο 26 Δεκέμβριος, 2012

Σήμερα γιορτάζουν οι Μανώληδες, ένα όνομα για το οποίο κάτι έχουμε γράψει παλιότερα στο ιστολόγιο (προσπαθώντας να απαντήσουμε στο ερώτημα γιατί τους Κρητικούς τους λένε Μανόληδες) οπότε σκέφτομαι να αφιερώσω το σημερινό γιορταστικό άρθρο στον Μανώλη Γλέζο. Θα προσέξατε βέβαια την ασυνέπεια την ορθογραφική, αλλά το όνομα αυτό γράφεται και με τους δυο τρόπους -το ωμέγα δεν έχει καμιά ετυμολογική βάση αλλά είναι η παλιότερη και πιο εδραιωμένη γραφή. Ο Τριανταφυλλίδης, ας πούμε, το έγραφε «Μανόλης», το ίδιο και ο Ανδρόνικος (θυμάμαι, όταν ήμουν πιτσιρικάς, πήγαινα και του έλεγα τα κάλαντα, έμενε στο Φάληρο, ήταν χουβαρντάς, και είχα προσέξει το όμικρον στο κουδούνι), ενώ ο Γλέζος νομίζω πως το γράφει με ωμέγα, παραδοσιακά.

Στο χωριό του Γλέζου, την Απείρανθο της Νάξου, συνηθιζόταν μέχρι σχετικά πρόσφατα να συνθέτονται και να τραγουδιούνται εύθυμα δίστιχα, σε ομοιοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους, με κάθε ευκαιρία, ανάμεσα στ’ άλλα και για τις εκλογές και την αντιπαράθεση των υποψηφίων, στιχάκια που παινεύουν τον εκλεκτό του στιχουργού και ειρωνεύονται τον αντίπαλο. Τα έχουν καταγράψει ντόπιοι μελετητές, και τα παρουσιάζει πολύ καλά στο ιστολόγιό της η Φωτεινή Παντογνώστρια, που είναι Απεραθίτισσα αν δεν κάνω λάθος -δείτε το ειδικό άρθρο που έχει γράψει για τα εκλογικά δίστιχα. Ακόμα, στιχάκια γράφονται και για τα μεγάλα γεγονότα -ας πούμε, πολλά γράφτηκαν για τη σφαγή της Απειράνθου, το 1917, που φυσικά στρέφονται κατά των βενιζελικών. Από το άρθρο της Φ.Π. ξεσηκώνω δύο:

Ο Βενιζέλος στο ντουνιά καμιά δεν έχει θέση,
γι’ αυτό και μεις τον στείλαμε στο διάβολο πεσκέσι.

Τριάντα μέρες έκαμα ‘ξορία και φυλάκα,
όμως δε προσεχώρησα στου Κρητικού τη βράκα.

Από την Απείρανθο καταγόταν ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, ένας από τους Έξι που εκτελέστηκαν το 1922, και αργότερα γράφτηκε και το δίστιχο: Το κόμμα το βασιλικό υποστηρίξετέ το / γιατί οι βενιζελικοί σκοτώσανε τον Πέτρο. Και οι επόμενοι Πρωτοπαπαδάκηδες έγιναν βουλευτές και υπουργοί (το επάγγελμα δεν είχε ακόμα ανοίξει) και απαθανατίζονται κι αυτοί σε στιχάκια.

Τα στιχάκια για τον Γλέζο δεν τα έχω βρει σε άλλη πηγή στο Διαδίκτυο, τα έχω αποδελτιώσει από ένα δημοσίευμα της Αυγής (σε τρεις συνέχειες) τον Ιούνιο του 1961. Ο Γλέζος, διευθυντής της Αυγής από το 1956 ως το 1959, εκείνη την εποχή ήταν κλεισμένος στη φυλακή, καταδικασμένος σε 5 χρόνια φυλακή για συμμετοχή σε υπόθεση κατασκοπίας υπέρ της ΕΣΣΔ. Η δίκη ήταν μία ακόμα αφορμή για να του συμπαρασταθούν οι συγχωριανοί του, όχι μόνο με εκκλήσεις για την αποφυλάκισή του (που υπογράφτηκαν από όλο το χωριό) αλλά και με στιχάκια. Μια άλλη ευκαιρία για στιχάκια ήταν η συμμετοχή του Γλέζου στο ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958, οι οποίες, σύμφωνα με το άρθρο, έγιναν και στ’ Απεράθου σε συνθήκες βίας και νοθείας. Το άρθρο, να προσθέσω, το υπογράφει ο Περαστικός, και ομολογώ πως δεν ξέρω σε ποιον συντάκτη αντιστοιχεί.

Στα στιχάκια, ο Γλέζος σπάνια αποκαλείται «Μανώλης», συνήθως χρησιμοποιείται το χαϊδευτικό «Νώλης» που πρέπει να συνηθιζόταν στα κυκλαδονήσια -έτσι αποκαλούσαν και τον Μαν. Κορτέση, τον φίλο του Λαπαθιώτη, που ήταν από την Ίο. Τα πρώτα στιχάκια, παινεύουν τον Γλέζο για το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ανώνυμη δημιουργία, Γραμματόσημα, Επετειακά, Λαογραφία, Πρόσφατη ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , , | 73 Σχόλια »

Η ώρα της πληρωμής

Posted by sarant στο 6 Μαΐου, 2012

Οι πιο πρωινοί θα έχουν ήδη ψηφίσει, άλλοι -όπως εγώ- θα το αφήνουν για αργότερα, αλλά το ιστολόγιο χρωστάει να ανεβάσει κάτι το εκλογικό, έστω και για να χρησιμέψει για την υποδοχή του σχολιασμού σας, τόσο για τη μέρα των εκλογών όσο και για τα αποτελέσματα, όταν θα αρχίσουν να βγαίνουν, πρώτα ως εκτιμήσεις από τις σφυγμομετρήσεις εξόδου και μετά ως πραγματικά αποτελέσματα, σε αυτές τις εντελώς απρόβλεπτες εκλογές, τις πιο ρευστές από… από πότε άραγε; Ίσως τις πιο ρευστές μεταπολεμικά.

Διάλεξα μια γελοιογραφία σαν μοναδικό σχόλιο, μια γελοιογραφία που δημοσιεύτηκε μιαν άλλη μέρα εκλογών, πριν από 54 χρόνια, σχεδόν τέτοια μέρα όπως σήμερα, στις 11 Μαΐου 1958, στο Βήμα, μια γελοιογραφία του μεγάλου Φωκίωνα Δημητριάδη:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γελοιογραφίες, Εκλογές | Με ετικέτα: , , , , , | 115 Σχόλια »