Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘εκδόσεις Γνώση’

Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων (Δημ. Σαραντάκος) 1 – Εισαγωγή

Posted by sarant στο 31 Ιουλίου, 2018

Όταν ακόμα ζούσε ο πατέρας μου, ο Δημήτρης Σαραντάκος, είχαμε καθιερώσει στο ιστολόγιο να αναδημοσιεύουμε τις επιφυλλίδες που δημοσίευε κάθε Τρίτη στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης. Μετά τον θάνατό του, τον Δεκέμβριο του 2011, συνεχίσαμε να δημοσιεύουμε Τρίτη αποσπάσματα από τα βιβλία του, αν και η συχνότητα εσκεμμένα μειώθηκε, μια φορά κάθε δεύτερη Τρίτη πλέον, για να διαρκέσουν περισσότερο οι αναδημοσιεύσεις.

Με τον τρόπο αυτό παρουσιάσαμε, είτε ολόκληρα είτε σε αποσπάσματα, αρκετά βιβλία του πατέρα μου, με πιο πρόσφατο το βιβλίο του «Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες;» -μια δημοσίευση που ολοκληρώθηκε πριν από 15 μέρες.

Από σήμερα περνάμε στο τρίτο βιβλίο που εξέδωσε ο πατέρας μου στον εκδοτικό οίκο Γνώση, το 2011, με τίτλο Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων, μια ιστορία των εξερευνητών του αρχαίου κόσμου. Θα δημοσιεύσουμε και από αυτό αποσπάσματα, πάντα με την καθιερωμένη συχνότητα, Τρίτη παρά Τρίτη.

Ξεκινάμε σήμερα με τον πρόλογο και την εισαγωγή του συγγραφέα.

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το βιβλίο αυτό είναι το τρίτο βιβλίο μου το οποίο αναφέρεται στην Αρχαιότητα. Αυτή τη φορά, όμως, όχι αποκλειστικά στην ελληνική αρχαιότητα, ούτε στην αρχαία ελληνική γραμματεία, όπως τα προηγούμενα. Όχι γιατί έπαψα να αγαπώ και να θαυμάζω την αρχαία ελληνική σκέψη, αλλά γιατί, ερευνώντας τα όσα έχουν καταγραφεί για τους αρχαίους εξερευνητές, ταξιδιώτες και περιηγητές, είδα πως δίπλα στα ελληνικά επιτεύγματα, παρουσιάζουν το ίδιο ή και μεγαλύτερο ενδιαφέρον και συναφή κατορθώματα άλλων αρχαίων λαών. Εξάλλου, πιστός στο θεμελιώδες ρητό «μέτρον άριστον», απορρίπτω τις υπερβολές εκείνων που θέλουν τους Έλληνες (τους αρχαίους βεβαίως) να υπερτερούν και να προηγούνται σε όλα.

Μια άλλη διαπίστωση, που με παρακίνησε να γράψω αυτό το βιβλίο είναι πως τα θαυμάσια αυτά κατορθώματα, ελληνικά και ξένα, είναι άγνωστα στο πολύ κοινό, που θεωρεί ότι οι εξερευνήσεις και οι περιηγήσεις χαρακτηρίζουν μόνο τους νεότερους χρόνους, ενώ η αλήθεια είναι πως γίνονταν από τη βαθιά αρχαιότητα. Και η διαπίστωση, πως σε τόσο παλιούς καιρούς υπήρξαν άνθρωποι, που με τα πόδια ή σε ράχη υποζυγίου, ή με πρωτόγονα πλωτά μέσα πραγματοποιούσαν ταξίδια χιλιάδων χιλιομέτρων, που κρατούσαν χρόνια ολόκληρα, για να μάθουν τι κρύβεται πίσω από τη γραμμή των οριζόντων, προκαλεί δικαιολογημένα τον θαυμασμό μας. 

Με τους χάρτες που παρεμβάλω στην αφήγησή μου, προσπαθώ να κάνω πιο κατανοητές τις διαδρομές των εξερευνητών και να δείξω πως σε όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας, η Οικουμένη ήταν χωρισμένη σε τρεις τουλάχιστον υπο-πλανήτες, αλλά  οι κάτοικοι του καθενός αγνοούσαν την ύπαρξη των άλλων.

(…)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ανέκαθεν οι άνθρωποι πήγαιναν από τον ένα τόπο στον άλλο. Ίσως από τότε που οι ανθρωποειδείς πρόγονοι τους κατέβηκαν από τα δέντρα, τιθάσευσαν τη φωτιά, άρχισαν να φτιάχνουν εργαλεία και να μιλούν. Ίσως από τότε διατρέχανε μεγάλες αποστάσεις, αναζητώντας την τροφή τους.

Από τα άλλα ζωικά είδη συναντάμε αυτή την τάση μετακίνησης στα λεγόμενα αποδημητικά: πουλιά, κυρίως, αλλά και ορισμένα είδη τρωκτικών, ψαριών και χελιών. Πρόκειται όμως για τελείως διαφορετικές περιπτώσεις. Στα αποδημητικά κυριαρχεί το ένστικτο, που τα σπρώχνει να μεταναστεύουν ανάλογα με τις εποχές ή για λόγους πολλαπλασιασμού τους. Τα λοιπά ζωικά είδη είναι κατά κάποιον τρόπο δεμένα με τον τόπο όπου ζουν και για να επιβιώσουν  έχουν προσαρμοστεί απολύτως στις τοπικές συνθήκες.

Αντίθετα, οι άνθρωποι δεν ωθήθηκαν ποτέ από το ένστικτο, ενώ από πολύ νωρίς αποδεσμεύτηκαν από τα δεσμά που τους κρατούσαν δεμένους σε έναν τόπο. Οι φυλές των παλαιολιθικών ανθρώπων, συνεχώς και πολύ εύκολα, έφευγαν από τον ένα τόπο για να παν σε άλλον.

Φυσικά δεν ήταν μόνο η αναζήτηση τροφής που τους έσπρωχνε να μετακινούνται. Βασικό κίνητρο ήταν και η ικανοποίηση της έμφυτης περιέργειας, που χαρακτηρίζει το είδος άνθρωπος ο έμφρων. Θέλανε να μάθουν τι έκρυβε πίσω του το βουνό που έφραζε το δρόμο τους, πού ακουμπούσαν οι άκρες του ουράνιου τόξου, τί βρισκόταν πέρα από τη γραμμή του ορίζοντα.

Ενώ όμως κατά την παλαιολιθική και μεσολιθική εποχή οι άνθρωποι που κατοικούσαν στη Γη ήταν εξαιρετικά ολιγάριθμοι, όταν άρχισαν να καλλιεργούν τη γη και εξημέρωσαν πολλά ζώα, η αφθονία τροφής που εξασφάλισαν, αφενός μεν αύξησε τον αριθμό τους, αφετέρου δε τους μετέβαλε από νομάδες σε μόνιμους κάτοικους ενός τόπου. Κατά την, πραγματικά επαναστατική, νεολιθική εποχή σημειώθηκαν κολοσσιαίας σημασίας καινοτομίες. Εκτός από την καλλιέργεια της γης, και την κτηνοτροφία, εφευρέθηκε ο τροχός, η υφαντουργία, η κεραμική και η γραφή. Δημιουργήθηκαν μόνιμοι οικισμοί και σημειώθηκε αληθινή πληθυσμιακή έκρηξη.

Οι άνθρωποι δε χωρούσαν πια στον αρχικό τόπο τους και άρχισαν να φεύγουν σε άλλες περιοχές, δημιουργώντας εκεί νέες εστίες, αποικίες των παλιών. Με την αύξηση του πληθυσμού τα νεολιθικά χωριά έγιναν κώμες και αυτές με τη σειρά τους πόλεις. Το αμέσως επόμενο βήμα στην κοινωνική εξέλιξη των ανθρώπων ήταν ο σχηματισμός των πρώτων κρατικών σχημάτων και η διάσπαση της προηγούμενης ενιαίας κοινωνίας του γένους, σε τάξεις, ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους.

Οι άνθρωποι όμως δεν έπαψαν να μετακινούνται. Εκτός του ότι στην περίμετρο των μόνιμων νεολιθικών οικισμών εξακολουθούσαν να μετακινούνται οι νομαδικοί πληθυσμοί των τροφοσυλλεκτών και των κυνηγών, προστέθηκαν σ΄ αυτούς κτηνοτρόφοι που επέλεξαν τον νομαδικό τρόπο ζωής, ενώ σημειώνονται οι πρώτες οργανωμένες εξερευνητικές αποστολές, καθώς και τα μακρινά ταξίδια ανθρώπων στη στεριά και θάλασσα.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί πως κατά την αρχαιότητα τα χερσαία ταξίδια ήταν πολύ διαφορετικά από τα θαλάσσια. Κατά κανόνα ήταν πιο κουραστικά, πιο δαπανηρά και πιο επισφαλή, ενώ τα θαλασσινά ταξίδια ήταν σαφώς πιο άνετα και ασφαλή, μόνο που σταματούσαν τον χειμώνα, λόγω των κακών καιρικών συνθηκών.

Μολονότι ο τροχός είναι εφεύρεση της πρώιμης νεολιθικής εποχής, τα τροχοφόρα οχήματα ήταν σπάνια και δύσχρηστα. Υπήρχαν βέβαια τα ελαφρά και γρήγορα πολεμικά άρματα, ζεμένα σε ένα ή δύο άλογα, με τα οποία όμως μπορούσαν να μετακινηθούν δύο το πολύ άτομα σε μικρές σχετικές αποστάσεις και για μικρό χρονικό διάστημα. Για μεταφορά φορτίων ήταν απολύτως ακατάλληλα. Για τη μεταφορά εμπορευμάτων και λοιπών αγαθών υπήρχαν βαρύτερα ξύλινα οχήματα με τέσσερις συμπαγείς τροχούς, που τα έσερναν δύο ή περισσότερα γαϊδούρια ή άλογα ή μουλάρια ή ακόμη και βόδια.

Τη χρήση τροχοφόρων μεταφορικών μέσων δεν την περιόριζε μόνο η μικρή ταχύτητα τους. Ήταν και η πλήρης έλλειψη δρόμων κατάλληλων για να κινηθούν. Έτσι, σε πολλές περιπτώσεις έγινε συμφερότερη η μεταφορά των εμπορευμάτων και λοιπών αγαθών στη ράχη ζώων, κυρίως γαϊδουριών, που σχημάτιζαν αληθινά καραβάνια. Υπήρχε όμως και το πρόβλημα της ασφαλείας καθώς στην πορεία τους τόσο τα οχήματα όσο και τα ζώα, συναντούσαν ληστές, άγριους εχθρικούς πληθυσμούς ή ακόμα και άγρια θηρία.

Αντίθετα, τα θαλασσινά ή τα ποτάμια ταξίδια ήταν πολύ εύκολα, πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο ασφαλή. Σε χώρες που τις διασχίζανε μεγάλα ποτάμια, όπως ο Νείλος την Αίγυπτο, ο Ευφράτης και ο Τίγρης τη Μεσοποταμία, ο Ινδός και ο Γάγγης την Ινδική, ο Γιανγκ Τσε Γιανγκ και ο Χουάνγκ Χο την Κίνα, η μεταφορά με πλωτά μέσα ήταν ο καθιερωμένος τρόπος και συνετέλεσε αποφασιστικά στην προκοπή αυτών των χωρών. Αλλά και σε περιοχές με πολλά νησιά και κόλπους που εισχωρούσαν βαθιά στην ξηρά, όπως η Ελλάδα, οι θαλάσσιες μεταφορές καθιερώθηκαν ήδη από τα τέλη της παλαιολιθικής εποχής. Το μόνο σοβαρό μειονέκτημα των θαλασσινών ταξιδιών είναι πως τον χειμώνα σταματούσαν λόγω κακοκαιρίας.

ΕΙΚΟΝΑ 1

Ομοίωμα βάρκας από πηλό

(Εθν. Αρχαιολ. Μουσείο)

Από αμνημονεύτων ετών στη συλλογική μνήμη πολλών λαών έχουν καταγραφεί τα ταξίδια και οι περιπέτειες μεγάλων εξερευνητών και ταξιδευτών. Στην ελληνική μυθολογία έχουμε την «εκστρατεία» του Διονύσου στις Ινδίες, το ταξίδι του Περσέα στην Αιθιοπία, τις περιπλανήσεις του Ηρακλή στην Ιταλία και Δυτική Μεσόγειο και φυσικά την Αργοναυτική εκστρατεία και τις περιπέτειες του Οδυσσέα.

Δεν ήταν όμως  μόνο οι αρχαίοι Έλληνες που επιχειρούσαν εξερευνήσεις. Και άλλοι πολιτισμένοι λαοί της Αρχαιότητας, όπως οι Κινέζοι, οι Ινδοί, οι Σουμέριοι και οι Αιγύπτιοι είχαν στο ενεργητικό τους ανάλογα κατορθώματα. Ο μυθικός αυτοκράτορας Μου, είχε φθάσει το 3000 π.Χ. «στα τέσσερα σημεία του ορίζοντος», ενώ μνημονεύεται εξερεύνηση των ακτών της Καλιφορνίας από Κινέζους.

Οι Σουμέριοι φαίνεται πως είχαν εξερευνήσει τον Περσικό κόλπο από τον μυχό του ως τη μυθική χώρα Μαγκάν, από την οποία, κατά την παράδοση, προήλθαν. Οι Ινδοί είχαν από πολύ νωρίς περάσει στην Κεϋλάνη και είχαν εξερευνήσει τα νησιωτικά συμπλέγματα του Ινδικού ωκεανού. Τέλος, οι πρόγονοι των Πολυνησίων από τις ακτές της Νότιας Κίνας απλώθηκαν σ΄ολόκληρο τον Ειρηνικό ωκεανό, πραγματοποιώντας μιαν από τις μεγαλύτερες εποποιίες του ανθρώπου.

Από τους Αιγύπτιους έχουμε τις πρώτες καταγραμμένες πληροφορίες για εξερευνήσεις, που αρχίζουν από τον καιρό της Αρχαίας Αυτοκρατορίας και φθάνουν ως την εποχή της παρακμής της Αιγύπτου, τον καιρό της 23ης Δυναστείας.

Εξερευνήσεις έκαναν οπωσδήποτε και οι Φοίνικες, που δεν περιορίστηκαν μόνο στη Μεσόγειο αλλά ανοίχθηκαν στον Ατλαντικό και τον Ινδικό ωκεανό, είτε για λογαριασμό τους, είτε στην υπηρεσία ξένων ηγεμόνων.

Περισσότερες και πιο οργανωμένες εξερευνήσεις έκαναν οι Έλληνες της αρχαϊκής και της κλασσικής εποχής και αυτοί, επίσης, είτε για λογαριασμό τους, είτε στην υπηρεσία ξένων ηγεμόνων.

Οι γνώσεις για καινούργιες χώρες που έφεραν οι κατακτήσεις του μεγάλου Αλεξάνδρου συμπληρώθηκαν με τις εξερευνήσεις του Νέαρχου και αργότερα με τα ταξίδια του Κτησία και του Μεγασθένη.

Την ίδια περίπου εποχή, στην άλλη άκρη του Πανελλήνιου, οι Μασσαλιώτες θαλασσοπόροι και εξερευνητές Ευθυμένης και Πυθέας πραγματοποίησαν τολμηρά ταξίδια, ο πρώτος περιπλέοντας τις δυτικές ακτές της Αφρικής και ο δεύτερος εξερευνώντας τις ακτές της Δυτικής Ευρώπης, τα Βρετανικά νησιά και τη Βόρεια θάλασσα, φτάνοντας ως τη μυθική Θούλη.

Είχαν προηγηθεί, βέβαια, κατά μερικές δεκαετίες οι Καρχηδόνιοι. Ο Άννων περιέπλευσε τις ακτές της Αφρικής και έφτασε ως τον μυχό του κόλπου της Γουινέας και ο Ιμίλκων, αφού περιέπλευσε τις ακτές της Δυτικής Ευρώπης, ανοίχτηκε στον Ατλαντικό, φτάνοντας ως τη θάλασσα των Σαργασσών.

Χάρη σ΄ αυτές τις εξερευνήσεις, η όψη του κόσμου πλάταινε συνεχώς στα μάτια του ανθρώπου της Αρχαιότητας, αλλά αυτό δεν είχε σαν συνέπεια την ενοποίηση του κόσμου. Η Οικουμένη εξακολουθούσε να μένει χωρισμένη σε υπο-πλανήτες. Οι κάτοικοι της Μεσογείου αγνοούσαν την ύπαρξη της Κίνας, της Ινδονησίας και της Ιαπωνίας και οι κάτοικοι της Άπω Ανατολής αγνοούσαν την ύπαρξη μιας Άπω Δύσης, οι κάτοικοι της Ινδικής χερσονήσου αγνοούσαν την Ευρώπη, τη Σιβηρία, την Κίνα και την Ιαπωνία, για να μην αναφέρω τους κλειστούς απομονωμένους κόσμους της Αμερικής και της Ωκεανίας.

Η ενοποίηση του πλανήτη θα γινόταν χίλια χρόνια αργότερα, με τις εξερευνήσεις των Νεότερων Χρόνων, αλλά αυτό ξεφεύγει από τα όρια αυτού του βιβλίου.

 

Το βιβλίο αποτελείται από 7 κεφάλαια και το παράρτημα. Τα πρώτα έξι κεφάλαια έχουν μπει με  χρονολογική σειρά. Ξεκινούν από τους μυθικούς χρόνους και φθάνουν ως την ύστερη αρχαιότητα. Το έβδομο αφορά την εικόνα που είχαν οι άνθρωποι της Αρχαιότητας για τον πλανήτη μας. Στο παράρτημα τέλος αναφέρονται διάφορες γοητευτικές ή απλώς διασκεδαστικές θεωρίες, υποθέσεις και μύθοι για φανταστικές ηπείρους ή για εξερευνήσεις που ουδέποτε έγιναν.

Ανεξαρτήτως της δομής αυτής του βιβλίου, στα έξι κεφάλαιά του, που αναφέρονται σε εξερευνήσεις και περιηγήσεις ή μεταναστεύσεις, για λόγους ταξινόμησης και διαχείρισης του διαθέσιμου υλικού διακρίνω τις εξής περιπτώσεις:

α) Περιπλανήσεις ή ταξίδια μεμονωμένων ατόμων

β) Οργανωμένες εξερευνητικές αποστολές μεμονωμένων ατόμων

γ) Οργανωμένες εξερευνητικές αποστολές πολυμελών ομάδων

δ) Μετακινήσεις πληθυσμιακών ομάδων

ε) Οργανωμένοι αποικισμοί

 

Advertisements

Posted in Γεωγραφία, Δημήτρης Σαραντάκος, Εξερευνήσεις, Ιστορία | Με ετικέτα: , | 176 Σχόλια »

Ο βενετσιάνικος καθρέφτης, τρεις ιστορίες χωρίς επιμύθιο

Posted by sarant στο 14 Δεκέμβριος, 2012

ven-eksΤη Δευτέρα 17 του μήνα συμπληρώνεται ένας χρόνος που δεν έχουμε κοντά μας τον πατέρα μου, τον αξέχαστο Δημήτρη Σαραντάκο. Συνηθίζεται όταν κάποιος πεθαίνει να χαρακτηρίζουν τον θάνατό του «αδόκητο», δηλαδή απροσδόκητον, απρόσμενο, αλλά ο πατέρας μου πραγματικά έφυγε ξαφνικά, μέσα σε λίγες ώρες -και γι’ αυτό μας πήρε τόσο πολύ για να το χωνέψουμε: ακόμα πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται «θα ρωτήσω τον πατέρα μου», σίγουρος για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ότι θα βρω την απάντηση, κι ύστερα να συνειδητοποιώ με συντριβή ότι αυτό δεν γίνεται πια.

Πάνω στο γραφείο του πατέρα μου, τη μέρα που έφυγε, υπήρχε μια εκτύπωση από τον υπολογιστή, όπου απαριθμούσε τα βιβλία που είχε έτοιμα προς έκδοση, τα άλλα τα μισοέτοιμα ή τα μόλις αρχινισμένα. Λογάριαζε μέσα σ. την επόμενη πενταετία να τελειώσει και να εκδώσει πάνω από δέκα βιβλία… Ένα από αυτά, που ήταν έτοιμο προς έκδοση, τα «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια», το δημοσιεύω στο ιστολόγιο κάθε δεύτερη βδομάδα (εδώ η τελευταία συνέχεια) και αναζητώ και εκδότη. Κάποια άλλα δεν είναι εύκολο να συμπληρωθούν, ενώ φλερτάρω με την ιδέα της ηλεκτρονικής έκδοσης για κάποια άλλα βιβλία του που επίσης είναι έτοιμα.

Σήμερα όμως είμαι πολύ χαρούμενος γιατί θα πάρω στα χέρια μου το βιβλίο που βλέπετε αριστερά, και το οποίο πρέπει να βρίσκεται ήδη στα βιβλιοπωλεία, σίγουρα στην Πρωτοπορία (και στο τούβλινο και στο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο της). Πρόκειται για το βιβλίο του πατέρα μου «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης» με υπότιτλο «Τρεις ιστορίες χωρίς επιμύθιο», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες από τις εκδόσεις «Γνώση». Από τις ίδιες εκδόσεις είχε κυκλοφορήσει ο πατέρας μου τρία ακόμα βιβλία, «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους«, «Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες» και «Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων«, που είχαν αρκετή επιτυχία.

Σε αντίθεση με τα τρία προηγούμενα, ο Καθρέφτης είναι λογοτεχνικό βιβλίο, τρεις νουβέλες, που έχουν και οι τρεις, ως κοινό σημείο αναφοράς, τον εμφύλιο πόλεμο και ειδικά τον εμφύλιο στην Πελοπόννησο, αλλά δεν είναι αναμνήσεις (άλλωστε ο πατέρας μου δεν είχε συμμετοχή στον εμφύλιο) αλλά μυθοπλασία, έστω και με αφετηρία διηγήσεις ή μεταγενέστερα συμβάντα.

Όπως γράφω στο οπισθόφυλλο:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Εμφύλιος, Λογοτεχνία, Παρουσίαση βιβλίου | Με ετικέτα: , | 92 Σχόλια »

Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων

Posted by sarant στο 10 Μαΐου, 2011

Χτες κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις ΓΝΩΣΗ, το νέο βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, με τίτλο «Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων». Θυμίζω ότι είναι το τρίτο βιβλίο του πατέρα μου από τον ίδιο εκδοτικό οίκο. Είχαν προηγηθεί το «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» και το «Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες«.

Ο υπότιτλος του καινούργιου βιβλίου είναι: Εξερευνητές, περιηγητές και ταξιδιώτες κατά την αρχαιότητα και περιγράφει με ακρίβεια το περιεχόμενό του. Όπως  γράφει ο συγγραφέας στον πρόλογό του:

Το βιβλίο αυτό είναι το τρίτο βιβλίο μου το οποίο αναφέρεται στην Αρχαιότητα. Αυτή τη φορά, όμως, όχι αποκλειστικά στην ελληνική αρχαιότητα, ούτε στην αρχαία ελληνική γραμματεία, όπως τα προηγούμενα. Όχι γιατί έπαψα να αγαπώ και να θαυμάζω την αρχαία ελληνική σκέψη, αλλά γιατί, ερευνώντας τα όσα έχουν καταγραφεί για τους αρχαίους εξερευνητές, ταξιδιώτες και περιηγητές, είδα πως δίπλα στα ελληνικά επιτεύγματα, παρουσιάζουν το ίδιο ή και μεγαλύτερο ενδιαφέρον και συναφή κατορθώματα άλλων αρχαίων λαών. Εξάλλου, πιστός στο θεμελιώδες ρητό «μέτρον άριστον», απορρίπτω τις υπερβολές εκείνων που θέλουν τους Έλληνες (τους αρχαίους βεβαίως) να υπερτερούν και να προηγούνται σε όλα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαίοι, Δημήτρης Σαραντάκος, Διαφημίσεις | Με ετικέτα: , | 26 Σχόλια »