Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘ΕΟΤ’

Στον ΕΟΤ και στο Μον Παρνές (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 20 Αυγούστου, 2013

Συνεχίζω να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ‘Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια’. Το προηγούμενο απόσπασμα βρίσκεται εδώ. Με εξαίρεση μια σύντομη αναφορά στον γάμο των γονιών μου, η αφήγηση επικεντρώνεται στην εποχή που ο πατέρας μου δούλευε στον ΕΟΤ, το 1960 και μετά. Πιθανόν να είναι και το τελευταίο απόσπασμα, επειδή έχουμε φτάσει σε κοντινές εποχές και πολλοί άνθρωποι που μνημονεύονται στην αφήγηση βρίσκονται ακόμα στη ζωή. 

mimis_jpeg_χχsmallΠαντρευτήκαμε το 1958, στις 23 Φεβρουαρίου – την επέτειο της ίδρυσης της ΕΠΟΝ – και εγκατασταθήκαμε σε ένα οιονεί διαμέρισμα από δυο μεγάλα δωμάτια, μικρό χωλ και ευρύχωρο λουτρό, που μας χτίσανε οι γονείς μου, πάνω από το κυρίως σπίτι. Το ένα το είχαμε κοιτώνα και το άλλο ήταν ταυτόχρονα καθιστικό, κουζίνα και τραπεζαρία. Το πρώτο εξάμηνο, παρασυρμένοι από τη μοντέρνα νοοτροπία, που ήταν τότε του συρμού, είχαμε δυο μονά κρεβάτια, τα οποία φυσικά ενώσαμε όταν γυρίσαμε από το πολύ σύντομο και φτωχικό «ταξίδι του μέλιτος», με αποτέλεσμα να κοιμάμαι πάνω στη γραμμή επαφής τους επί έξι μήνες.

[…]

Στον ΕΟΤ διορίστηκα το 1960, έκτακτος, με ετήσια σύμβαση εργασίας, αλλά το μειονέκτημα αυτό αντισταθμιζόταν από το ότι δεν ψιλοκοσκίνιζαν τα φρονήματά σου, ούτε σου ζητούσαν χαρτί νομιμοφροσύνης.

Όταν ο Διευθυντής Τεχνικών έργων μου είπε το μισθό που θα έπαιρνα, τα έχασα.

“Θα παίρνετε 7.500 δραχμές το μήνα” μου είπε και μάλιστα με κάπως απολογητικό ύφος.

Στην αρχή νόμισα πως παράκουσα. Με τις τρεις δουλειές που έκανα συγκέντρωνα γύρω στις 4.000 δραχμές και ο αρχικός μισθός των χημικών μηχανικών, σύμφωνα με τη συλλογική σύμβαση, δεν ξεπερνούσε τις 3.500.

Στον Οργανισμό από την αρχή τα πήγα πολύ καλά. Ήταν καινούργια υπηρεσία, στελεχωμένη με ικανούς ανθρώπους, που δεν είχαν ακόμα διαφθαρεί, ούτε είχαν πέσει στη ρουτίνα. Ίσως βοηθούσε το γεγονός ότι στην πλειοψηφία τους οι υπάλληλοι του Οργανισμού ήταν έκτακτοι με ετήσιες συμβάσεις, που ανανεώνονταν κάθε Ιούλιο.

Ο Νικόλαος Φωκάς, ο Γενικός Γραμματέας, πανέξυπνος Κεφαλλονίτης, είχε αντιληφθεί πως την απόδοση των μηχανικών και των  επιστημόνων γενικότερα, δε μπορείς να τη μετρήσεις με τις ώρες που μένουνε στο γραφείο τους, αλλά με το έργο που παράγουν. Έτσι μας απάλλαξε από την υποχρέωση να χτυπάμε κάρτα ή να υπογράφουμε σε κατάσταση, από την άλλη μεριά όμως μας χρέωνε προσωπικά με τις διάφορες εργασίες και τα λοιπά καθήκοντα και αλίμονό σου αν δεν ήσουν συνεπής.

Τη δουλειά στον Οργανισμό τη βρήκα ενδιαφέρουσα, γιατί ήταν μέσα στο γνωστικό μου πεδίο. Ασχολήθηκα με τις προδιαγραφές των υλικών που προτείνανε στις μελέτες τους οι αρχιτέκτονές του, οι οποίοι ήταν πολύ επιρρεπείς να υιοθετούν ότι τους πλάσαραν οι διάφοροι εισαγωγείς μονωτικών ή διακοσμητικών υλικών, χρωμάτων κλπ. Σε δυο μήνες παρουσίασα στον διευθυντή της Διεύθυνσης Τεχνικών Έργων (τον άμεσο προϊστάμενό μου) κατάλογο των πιο δόκιμων υλικών για κάθε περίπτωση. Αργότερα άρχισα να μελετώ ιδιαίτερα τα στεγανωτικά και μονωτικά υλικά και τις τεχνικές εφαρμογής τους στις οικοδομές. Ήταν ένας τομέας καινούργιος ακόμα στον τόπο μας και η σχετική βιβλιογραφία σχεδόν ανύπαρκτη στη γλώσσα μας. Το υλικό που μάζεψα γι΄ αυτή τη δουλειά, μου επέτρεψε τρία χρόνια αργότερα να εκδώσω το δεύτερο βιβλίο μου, «Στεγανώσεις και Στεγανωτικά υλικά», το πρώτο ελληνικό βιβλίο μ΄ αυτό το θέμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναμνήσεις, Δημήτρης Σαραντάκος, Μεταπολεμικά | Με ετικέτα: , , | 80 Σχόλια »

Αι υγιείς φωναί των βιομηχάνων διά την τέχνην (Μποστ)

Posted by sarant στο 5 Αυγούστου, 2010

Τις προάλλες γιορτάστηκαν τα 85α γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη με μια μεγάλη συναυλία στον Λυκαβηττό. Έρχομαι να τιμήσω το γεγονός με μικρή καθυστέρηση, παρουσιάζοντας ένα σκίτσο του Μποστ αφιερωμένο στον Μίκη -στον Μίκη μας, όπως λέει. Μποστ και Θεοδωράκης συνεργάστηκαν πάμπολλες φορές, και υπάρχουν πασίγνωστα σκίτσα του πρώτου για τον δεύτερο, όπως αυτό που είχαμε παρουσιάσει πριν από καιρό, που εκτός από τον Μίκη παρουσιάζει και άλλες μεγάλες μορφές του ελληνικού τραγουδιού. Το σημερινό όμως σκίτσο είναι εντελώς άγνωστο, παρόλο που κι αυτό παρουσιάζει, μαζί με τον Μίκη, κι άλλα μεγάλα ονόματα, φυσικά κατά 46 χρόνια νεότερους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γελοιογραφίες, Μποστ, Πρόσφατη ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , , | 56 Σχόλια »