Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Ηλιούπολη’

Υμηττός, το βουνό μας

Posted by sarant στο 5 Μαΐου, 2021

Ο Υμηττός δεν είναι ούτε το ψηλότερο βουνό της Αττικής ούτε το πιο δασωμένο, ούτε αυτό που προσφέρει μεγαλύτερη ποικιλία τοπίου. Είναι όμως το πιο προσιτό, το πιο κοντινό, καθώς τώρα πια εφάπτεται στον αστικό ιστό του Λεκανοπεδίου. Κι επειδή είναι πολύ μακρύ βουνό, που ξεκινάει από την Αγία Παρασκευή και φτάνει σχεδόν ως τη θάλασσα, στη Βούλα, είναι συνεχώς μπροστά στα μάτια μας και είναι εύκολο να το επισκεφτούμε από πολλές περιοχές. Μ’ άλλα λόγια, είναι το βουνό της Αθήνας, ενώ η Πάρνηθα και η Πεντέλη ακόμα, περισσότερο βουνά της Αττικής πρέπει να τα θεωρήσουμε.

Μπορεί βέβαια να είμαι προκατειλημμένος αφού, σαν κάτοικος των νοτίων προαστίων τον Υμηττό μπορώ να τον επισκεφτώ πολύ πιο εύκολα. Μάλιστα, τώρα με την καραντίνα, σε μια περίοδο που δεν επιτρεπόταν να πας με το αυτοκίνητο για σωματική άσκηση, αλλά μπορούσες να πας με τα πόδια όσο μακριά ήθελες ή άντεχες, είχα ανέβει από το Φάληρο στον Υμηττό πεζή, αν και μόλις που τον ακούμπησα κι έπειτα γύρισα πίσω.

Το Φάληρο βέβαια δεν συνορεύει με τον Υμηττό αλλά πολλοί δήμοι του Λεκανοπεδίου τον ακουμπάνε: Βούλα, Γλυφάδα, Αργυρούπολη, Ηλιούπολη, Βύρωνας, Καισαριανή, Ζωγράφου, Παπάγου, Χολαργός, Αγία Παρασκευή, Γέρακας, και στην πίσω πλευρά Παλλήνη, Παιανία, Σπάτα, Κορωπί και Βάρη για να κλείσει ο κύκλος. (Διορθώστε με αν έκανα κάποιο λάθος). Ένα παράδοξο είναι ότι η συνοικία του Υμηττού, κάποτε δήμος, σήμερα τμήμα του δήμου Δάφνης-Υμηττού, δεν φαίνεται να συνορεύει με το βουνό (και πάλι αν κάνω λάθος διορθώστε με).

Ο αξέχαστος φίλος μας ο Γς, που ήταν Βυρωνιώτης, είχε πει μια φορά πως όταν ήταν μικρά τα παιδιά του τα έπαιρνε πολύ συχνά και έκαναν βόλτες στον Υμηττό και είχε χαρτογραφήσει τα διάφορα μονοπάτια σε μακέτες του βουνού, που τις είχε φτιάξει ο ίδιος. Σήμερα η τεχνολογία κάνει πολύ πιο εύκολη την αποτύπωση των διαδρομών που κάνει κάποιος μόνος του, αλλά και των επίσημων «μονοπατιών» που διατρέχουν ή διασχίζουν το βουνό και που είναι πολλά.

Πράγματι, με το να είναι τόσο προσιτός, ο Υμηττός έχει πολλά σημαδεμένα μονοπάτια, αριθμημένα -το μεγαλύτερο είναι το μονοπάτι 10 που ξεκινάει από την Αγία Παρασκευή, το μοναστήρι του Αγιάννη του Κυνηγού, και αφού ανέβει στην κορυφή τελειώνει στην Τερψιθέα, στη Γλυφάδα. Φυσικά δεν είναι υποχρεωτικό να ακολουθεί κανείς συνεχώς το ίδιο μονοπάτι: Σε μια πρόσφατη πεζοπορία, από το πυροφυλάκιο της Καισαριανής ακολούθησα το 5, μετά το 10, κατηφορικά το 8, και τελικά το 3 νομίζω, και κατέληξα στα Γλυκά Νερά.

Το πυροφυλάκιο της Καισαριανής είναι μαλλον το πιο αγαπημένο και πολυσύχναστο σημείο εισόδου στον Υμηττό. Έχει εκεί κοντά και διάφορα αξιοθέατα, όπως το μοναστήρι της Καισαριανής, το αναψυκτήριο της Καλοπούλας, το Φραγκομονάστηρο, λίγο πιο πέρα τη Μονή Αστερίου και τον πύργο της Ανθούσας. Και, πολύ σημαντικό, εκεί το τοπίο είναι δασωμένο, πολύ περισσότερο από τον νοτιότερο Υμηττό.

Από την Καισαριανή είναι και ο πιο γρήγορος δρόμος προς την κορυφή, τον Εύζωνα, σε υψόμετρο λίγο πάνω από τα 1000 μέτρα. Πέρσι τον Οκτώβρη είχα ακολουθήσει πορεία σχεδόν συνεχώς ευθεία, ανεβαίνοντας αδιάκοπα και αδυσώπητα -το μονοπάτι στα τελευταία 400 μέτρα, με κλίσεις κοντά στο 36%, έχει την εύστοχη ονομασία «Γολγοθάς»- και έφτασα στην κορυφή διανύοντας περίπου 4 χιλιόμετρα. Η επιστροφή, από τον δρόμο, με κορδέλες, πήρε οχτώ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αττική, Αθηναιογραφία, Γιατί (δεν) το λέμε έτσι, Ετυμολογικά, Τοπωνύμια | Με ετικέτα: , , , , , | 165 Σχόλια »

Ένα άρθρο 8.888 λέξεων

Posted by sarant στο 4 Μαΐου, 2016

Η παροιμία το λέει, μια εικόνα (ή μια φωτογραφία στο πιο μοντέρνο) αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Με απλά μαθηματικά βρίσκουμε ότι δυο εικόνες ή φωτογραφίες αξίζουν όσο 2.000 λέξεις, τρεις φωτογραφίες 3.000 λέξεις, και ούτω καθεξής.

Με τη λογική αυτή πρόπερσι είχα παρουσιάσει ένα άρθρο με 7 φωτογραφίες, που το τιτλοφόρησα Ένα άρθρο 8.000 λέξεων, αφού οι 7 φωτογραφίες αντιστοιχούσαν σε 7.000 λέξεις και άλλες 1000 λέξεις έπιανε ο σχολιασμός τους. Δεν ξέρω αν μια τέτοια επιχειρηματολογία θα έπειθε έναν εκδότη του παλιού καιρού, που πλήρωνε τους συνεργάτες του εντύπου του με τη λέξη -αλλά το ερώτημα είναι ακαδημαϊκό, αφού εκδότης που να πληρώνει είναι σπάνιο είδος. Προς το παρόν, σκέφτηκα να επαναλάβω το προπέρσινο άρθρο, με μια σειρά φωτογραφίες, που τις τράβηξα εγώ τον τελευταίο καιρό, και που έχουν όλες τους κάποιο γλωσσικό ενδιαφέρον.

ph1Και ξεκινάμε με ένα δείγμα ευπρεπισμού από το σουπερμάρκετ της γειτονιάς.

Ανάμεσα στα μήλα, πουλούσαν ένα σύνεργο για να τα κόβεις (δεν φαίνεται στη φωτογραφία). Αυτό το σύνεργο λέγεται «κόφτης» στα ελληνικά, αλλά ο υπεύθυνος του σουπερμάρκετ θεώρησε χυδαίο το «φτ» κι έτσι το ευπρέπισε σε «κόπτης».

Βέβαια, Κόπτης είναι στα ελληνικά ο Χριστιανός της Αιγύπτου. Κόπτες υπάρχουν και στην Αιθιοπία. Όπως φαίνεται όμως, μια μικρή παροικία υπάρχει και στη Μήλο.

* H επόμενη φωτογραφία έχει πολυγλωσσικό περιεχόμενο. Είναι μια επιγραφή που υπάρχει στην είσοδο της Χριστιανίας, της ελεύθερης πόλης της Κοπεγχάγης, που την επισκέφτηκα πριν από ένα μήνα. Η Χριστιανία ήταν πρώην στρατόπεδο, που όταν το άδειασε ο στρατός, πριν από πολλά χρόνια, το κατέλαβαν διάφοροι αναρχικοί-χίπηδες. Οι προσπάθειες να τους διώξουν δεν έχουν σταματήσει, ενώ οι κάτοικοι της «πόλης» προωθούν ένα σύστημα ιδιοκτησίας, και εκδίδουν μετοχές (αν και είναι γενικά προβληματικό το νομικό καθεστώς).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ευτράπελα, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , | 166 Σχόλια »