Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘ημερολόγια’

Όσα υποφέραμε από χρόνια ξεχάστηκαν σε μια στιγμή

Posted by sarant στο 8 Ιουλίου, 2012

Πριν από τρεις εβδομάδες περίπου, είχα ζητήσει εθελοντές για την πληκτρολόγηση των ημερολογίων που κρατούσε ο ποιητής Γιώργος Κοτζιούλας από την Κατοχή. Η ανταπόκριση ήταν πολύ θερμή κι έτσι το δυσκολότερο κομμάτι του έργου, τα χειρόγραφα ημερολόγια, έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Μένει ένα μεγάλο σε όγκο αλλά ευκολότερο κομμάτι, 170 δακτυλογραφημένες (σε παλιά γραφομηχανή) σελίδες. Και αυτό έχει μοιραστεί σε εθελοντές, αλλά ο ένας από αυτούς παραιτήθηκε επειδή κάτι έκτακτο του έτυχε κι έτσι περισσεύουν καμιά τριανταριά σελίδες. Αν υπάρχει ένας ή δυο εθελοντές, ας στείλουν μέιλ στο sarantπαπάκιpt.lu, αλλιώς θα τα βρούμε με όσους έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον.

Μια και σήμερα είναι Κυριακή, που βάζουμε λογοτεχνική ύλη, βρίσκω ταιριαστό να παρουσιάσω ένα κομμάτι από τα ημερολόγια που εσείς μεταγράψατε, καταγραφή μιας αποστολής με τους αντάρτες στην Αιτωλοακαρνανία και την Κεφαλονιά στα τέλη του 1944, μετά την αποχώρηση των Γερμανών, και επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Ο Κοτζιούλας καταγράφει τις εντυπώσεις του από το ταξίδι σε μικρές παραγράφους, σαν σκίτσα. Διαλέγω μερικά σκόρπια κομμάτια από διάφορα σημεία και τρία-τέσσερα από το τέλος του ημερολογίου, όταν οι αντάρτες μπαίνουν στην απελευθερωμένη Άρτα.

[Από το ταξίδι του πηγαιμού]

Το πρώτο χωριό που συναντούμε στη διαδρομή μας είναι η Κατούνα. Τα σπίτια της είναι ευπρόσωπα και συγκεντρωμένα. Από τα εξακόσια που είχε, καήκαν απάνω από εκατό. Απάνω στους καπνισμένους τοίχους, δίπλα στα κομπαστικά V του καταχτητή, έχουν γραφτεί με κόκινες και πράσινες μπογιές συνθήματα δικά μας, σφυροδρέπανα, οι πόθοι του λαού.

 Σ’ ένα χάλασμα, όπου χάσκουν οι πόρτες αδειανές, κάποιος χάραξε από τοίχο σε τοίχο κάτι το πολύ ταιριαστό:  «Προχωρείς – σε σωρούς – ερειπίων…»

  Ένας ανάπηρος με κομμένο το πόδι, ζωντανό ερείπιο κι αυτός, σέρνεται με τα δεκανίκια του. Από την πρώτη λεβεντιά του μοναχά το στριμμένο μουστάκι του ’χει μείνει.

  Στον κεντρικό δρόμο έχουν κι εδώ κρέας, πουλάνε κρασί. Πολλοί ντόπιοι έχουν μαζευτεί στα υπόστεγα, κοιτάν τους αντάρτες. Αλλά δε γνωρίζουμε κανέναν.

  Για να περάσει η ώρα, ώσπου να φύγει τ’ αυτοκίνητο, διαβάζουμε ανακοινωθέντα τοιχοκολλημένα.

                                                                 *

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αθησαύριστα, Αναμνήσεις, Κατοχή | Με ετικέτα: , , , , , | 81 Σχόλια »