Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Ιλλέλ’

Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες, ιστορικό μυθιστόρημα του Δημ. Σαραντάκου – 6

Posted by sarant στο 24 Νοεμβρίου, 2020

Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη, το ιστορικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Οι εσταυρωμένοι σωτήρες». Η σημερινή συνέχεια είναι η έκτη. Η προηγούμενη βρίσκεται εδώ. Βάζω μαζι και τις υποσημειώσεις, παρόλο που είναι πάρα πολλές.
Σήμερα θα διαβάσουμε το τέταρτο κεφάλαιο όπου γίνεται λόγος και για τους τρεις πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος.

ΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

 Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για το τί έκαναν και πώς έζησαν οι ήρωες της ιστορίας μου κατά τα χρόνια που ακολούθησαν. Τα αρχαία βιβλία γενικώς σιωπούν1 και όσα αναφέρω παρακάτω βασίζονται σε εικασίες ή σε ανεπιβεβαίωτες φήμες, μερικές από τις οποίες όμως, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο,  καταγράφηκαν σε κάποια βιβλία. Άλλωστε και σε πολιτικά γεγονότα ολόκληρη σχεδόν  η εικοσαετία2 που ακολούθησε, ήταν φτωχή.

Μετά τον Κοπώνιο διορίστηκαν από τον Αύγουστο έπαρχοι της Ιουδαίας, διαδοχικά οι Μάρκος Αμπίβιος και Ανναίος Ρούφος. Όπως και ο πρώτος έτσι και οι επόμενοι έπαρχοι ηγεμόνευσαν μόνο τρία χρόνια ο καθένας. Αυτήν την ταχτική ακολουθούσε ο Σεβαστός Καίσαρας. Την άλλαξε ο Τιβέριος σαν διαδέχτηκε τον Αύγουστο: τον επόμενο χρόνο της διακυβέρνησής του, διόρισε στη θέση του Ρούφου  τον Βαλέριο Γράτο και τον άφησε να κυβερνά την Ιουδαία επί ένδεκα ολόκληρα χρόνια.

         Ο Γράτος ήταν, όπως και οι προκάτοχοί του, άνθρωπος έντιμος και ικανός, που γνώριζε επί πλέον   καλά τη χώρα και τους κατοίκους της, γιατί είχε υπηρετήσει εκεί και παλαιότερα ως στρατηγός3. Μολονότι είχε καταστείλει πολλές στάσεις και εξεγέρσεις, πριν από δέκα χρόνια, δεν ήταν σκληρός ούτε  αυταρχικός. Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του απέφυγε κάθε πράξη που θα τη θεωρούσαν οι Εβραίοι παραβίαση των εθίμων τους ή των κανόνων της θρησκείας τους. Έτσι δεν υπήρξαν αφορμές για στάσεις και εξεγέρσεις στην Ιουδαία4. Άλλωστε  ο λαός είχε κουραστεί και εξαντληθεί από τις ταραχές που είχαν σημειωθεί κατά τα δέκα χρόνια που βασίλεψε ο Αρχέλαος, ο γιος του Ηρώδη.

Αλλά και στην τετραρχία του Ηρώδη Αντίπα, μετά την καταστολή της εξέγερσης του Ιούδα από τα Γάμαλα και των στάσεων στην Περαία, βασίλεψε για αρκετά χρόνια ησυχία και τάξη. Ο τετράρχης ανοικοδόμησε και επανεποίκησε την πυρπολημένη Σεπφώριδα, κάνοντάς την «στολίδι της Γαλιλαίας»5 αλλά αργότερα, μη θέλοντας να έχει πια την καθέδρα του πάνω στα βουνά, έχτισε, το εικοστό έβδομο έτος της βασιλείας του6, νέα πρωτεύουσα στις όχθες της λίμνης της Γαλιλαίας, που την ονόμασε Τιβεριάδα, προς τιμή του Καίσαρα Τιβέριου7,  ο οποίος είχε στο μεταξύ διαδεχθεί τον Αύγουστο. Στη νέα πόλη κάλεσε να εγκατασταθούν άνθρωποι όχι μόνο από τη Γαλιλαία αλλά και από άλλες περιοχές. Οι ευσεβείς Ιουδαίοι όμως δεν ήθελαν να κατοικήσουν εκεί, γιατί η νέα πόλη χτίστηκε κατά μεγάλο μέρος πάνω σε αρχαίο νεκροταφείο, πράγμα που εθεωρείτο μεγάλη αμαρτία. Τελικά ο Αντίπας προσείλκυσε κόσμο με την προσφορά φοροαπαλλαγών και άλλων προνομίων. Ακόμα και δούλους απελευθέρωσε και εγκατέστησε στη νέα πόλη8.

Ο Φίλιππος, ο άλλος γιος του Ηρώδη9, ακόμα πιο πειθήνιο όργανο των Ρωμαίων, εξακολούθησε να κυβερνά απρόσκοπτα την τετραρχία του, μολονότι μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της ήταν φημισμένοι ληστές και άνομοι10. Και αυτός μετονόμασε την πρωτεύουσα του, την Πανιάδα, σε Καισάρεια, προς τιμήν του Καίσαρα. Σε αντίθεση όμως με τα άλλα παιδιά του Ηρώδη, ο Φίλιππος ήταν άνθρωπος αγαθός, πράος και συνετός11. Πολύ μορφωμένος, κάτοχος τέλειος της ελληνικής, αγαπούσε τα γράμματα και τις τέχνες και είχε επιστημονικά ενδιαφέροντα. Μελετούσε τη γεωγραφία και αναζήτούσε τις πραγματικές πηγές του Ιορδάνη12.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Ευαγγέλιο, Εβραϊσμός, Θρησκεία, Μυθιστόρημα | Με ετικέτα: , , | 81 Σχόλια »