Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Κάρολος Ντίκενς’

Ελληνική αποκριά – Eustace Clare Grenville-Murray

Posted by sarant στο 27 Φεβρουαρίου, 2017

Συνεχίζουμε και σήμερα, μέρα αργίας και γιορτής που επιστεγάζει τον αποκριάτικο γιορτασμό, με λογοτεχνικό κείμενο αποκριάτικης θεματολογίας. Θα σας παρουσιάσω ένα ταξιδιωτικό, αναπάντεχο κείμενο, που δεν ξέρω αν είναι ευρύτερα γνωστό. Εγώ πάντως ομολογώ πως δεν το ήξερα και το ανακάλυψα πριν από μερικά χρόνια, καθώς φυλλομετρούσα παλιά τεύχη του Μπουκέτου της κατοχικής περιόδου – του 1942, πραγματικά απρόσμενο διαμάντι μέσα στον ζόφο.

Ο συγγραφέας Ντίκενς περιγράφει στο άρθρο αυτό τις εντυπώσεις του από τον γιορτασμό της Αποκριάς σε ένα ελληνικό χωριό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Από τις γεωγραφικές πληροφορίες που δίνονται, ο φίλος μας ο Σκύλος, που τον αγγάρεψα να πληκτρολογήσει το κείμενο, συμπεραίνει ότι ο τόπος είναι ο Μόλυβος της Λέσβου.

Χάρη στις δυνατότητες που απλόχερα μας δίνει το Διαδίκτυο, μπόρεσα και βρήκα ότι το αγγλικό άρθρο δημοσιεύτηκε το 1854 στο εβδομαδιαίο περιοδικό Household words, που το εξέδιδε ο Ντίκενς στη δεκαετία του 1850 και όπου παρουσίαζε δικά του κείμενα και άλλων, λογοτεχνικά και μη -στο περιοδικό αυτό δημοσίευσε σε συνέχειες μυθιστορήματα όπως τα Δύσκολα χρόνια.

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε στη ρουμπρίκα The Roving Englishman (Ο περιπλανώμενος Εγγλέζος) με τίτλο A Greek Carnival. Επειδή γράφω βιαστικά, δεν έχω τσεκάρει πότε ακριβώς επισκέφθηκε ο Ντίκενς τα μέρη μας και τι άλλο έχει γράψει σχετικά, κι αν τα όσα έχει γράψει έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά -οπότε υπάρχει πιθανότητα να κομίζω γλαύκα.

Όπως με διόρθωσε ο φίλος μας ο ΣΠ στο σχόλιο 11, συγγραφέας δεν είναι ο Ντίκενς όπως αναφέρει το Μπουκέτο, αλλά ο Βρετανός δημοσιογράφος Eustace Clare Grenville Murray. Λάθος μου που δεν το ερεύνησα περισσότερο.

Το πρωτότυπο άρθρο θα το βρείτε εδώ, στη σελίδα 375 του τόμου. Δεν πρόλαβα να ελέγξω την ελληνική μετάφραση, που αγνοώ ποιος την έκανε, προσέχω πάντως ότι στην αρχή αρχή ο συγγραφέας απευθύνεται σε κάποιον Demetraki, που ο μεταφραστής τον αναβαθμίζει σε Δημήτρη. Ευχαριστώ και πάλι τον φίλο μας τον Σκύλο για την πληκτρολόγηση.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΚΡΙΑ

ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΝΤΙΚΕΝΣ [έτσι αναφέρει το Μπουκέτο]

(Μια άγνωστη κι εξαιρετικώς ενδιαφέρουσα επίκαιρη σελίδα του μεγάλου μυθιστοριογράφου Καρόλου Ντίκενς, στην οποία ο διάσημος συγγραφεύς περιγράφει τον εορτασμόν της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς σε κάποια ελληνική πόλη της Ανατολής).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Posted in Αθησαύριστα, Αναδημοσιεύσεις, Μυτιλήνη, Ταξιδιωτικά | Με ετικέτα: , , , , | 108 Σχόλια »

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Όπου γνωρίζουμε τον κύριο Θεόδωρο

Posted by sarant στο 4 Φεβρουαρίου, 2014

mimis_jpeg_χχsmallΕδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή είναι η ένατη συνέχεια, και κανονικά θα δημοσιευόταν την προηγούμενη Τρίτη, δημοσίευση που αναβλήθηκε για προσωπικούς λόγους. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Να θυμίσω ότι στην προηγούμενη συνέχεια είχαμε δει τον παππού μου τραπεζικό υπάλληλο στη Μυτιλήνη, που αναγκάστηκε να αφήσει το νησί αναπάντεχα (και μαζί την κοπέλα που είχε ερωτευτεί) όταν κλήθηκε να υπηρετήσει το υπόλοιπο της θητείας του. Παρέλειψα το σύντομο κεφάλαιο της θητείας στη Θεσσαλονίκη και τώρα φτάνουμε σε ένα ιντερμέτζο, γύρω στα 1925 ή 1926, όπου ο παππούς μου έχει απολυθεί από τον Στρατό και επιστρέφει στην Αθήνα, στα κεντρικά της Εμπορικής Τράπεζας, περιμένοντας να τοποθετηθεί κάπου.

Γυρίζοντας από τη Θεσσαλονίκη ο Νίκος Σαραντάκος ξανάσμιξε με την παλιά του παρέα, στην οποία όμως είχε, κατά την απουσία του, προστεθεί ένα καινούργιο μέλος. Να πώς περιγράφει το ξανασμίξιμό του με την παρέα και τη γνωριμία του με το νέο μέλος της ο ίδιος σ’ ένα κείμενο του, που έμεινε ημιτελές:

Ήτανε βράδυ. Εκείνη την ημέρα είχα έρθει απ’ τη Θεσσαλονίκη κι όπως ήταν φυσικό έσπευσα μόλις βράδυασε στο μαγέρικο του Χαράλαμπου, όπου όλοι οι φίλοι ανυπομονούσαν να με δουν και να με  καλοσωρίσουν. Ήτανε φυσικό επίσης να γίνουν σπονδές και να καεί το  πελεκούδι.

Έλειπα στη Θεσσαλονίκη ένα χρόνο περίπου κι η ανυπομονησία των  φίλων, όταν έμαθαν πως γύρισα, ήτανε στο σημείο ζέσης. Έτσι μόλις μπήκα  το βράδυ στο μαγέρικο τους ηύρα όλους εκεί, στην καθημερινή γωνιά της  παρέας, στην οποία σύμφωνα με μια σιωπηλή συμφωνία δεν πήγαιναν ποτέ  άλλοι πελάτες. Καλωσορίσματα, αγκαλιές, φιλιά, χτυπήματα στην πλάτη κι όλες  γενικώς οι εκδηλώσεις εγκαρδιότητας και αγάπης. Μόνο ένας, ψηλός και  μαύρος, με γένια και τραγιάσκα, που καθότανε με την παρέα μου, δε με  καλωσόρισε αλλά απλώς σηκώθηκε και με κοίταζε βλοσυρός και μάλιστα με  κάποιαν εχθρότητα.

Μόλις πέρασε ο πρώτος ενθουσιασμός μου λέει ο Μιχάλης: «Αλήθεια, να σε συστήσω με τον κύριο Θεόδωρο. Κύριε Θεόδωρε ο  αδερφός μου ο Νίκος».

Ο ούτω αποκληθείς κύριος Θεόδωρος έφερε το αριστερό του χέρι  μπροστά στο στόμα του σε απόσταση δέκα περίπου πόντων με την παλάμη  προς τα μέσα, ενώ ταυτοχρόνως μου έτεινε το δεξί για χειραψία. Η  χειραψία που ακολούθησε όμως ήταν εντελώς μονομερής. Έμοιαζε σα να  επιχειρούσα χειραψία με ένα ξύλο ή ένα οποιοδήποτε άλλο άψυχο αντικείμενο θερμοκρασίας 36 1/2 βαθμών Κελσίου. Το χέρι που μου έτεινε  ο μουσοτραφής άγνωστος έμεινε τελείως ουδέτερο όταν το αγκάλιασε η  παλάμη μου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Άχθος Αρούρης, Αναμνήσεις, Βιογραφίες, Δημήτρης Σαραντάκος | Με ετικέτα: , | 55 Σχόλια »