Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘κίνημα 1935’

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Η ζωή στην Καλλιθέα

Posted by sarant στο 17 Ιουνίου, 2014

Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή είναι η δέκατη όγδοη συνέχεια.  Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

mimis_jpeg_χχsmallΒρισκόμαστε στα 1934, όταν ο παππούς μου, ο ποιητής Άχθος Αρούρης, έχει παραιτηθεί από την Εμπορική Τράπεζα για να ανοίξει επινικελωτήριο μαζί με δυο από τ’ αδέλφια του. Στη σημερινή συνέχεια γίνεται λόγος και για τον Κώστα Δαβάκη, τον ήρωα της Αλβανίας, πρωτοξάδελφο του παππού. Η μητέρα του ήταν αδελφή με την μητέρα του παππού μου, την προγιαγιά μου την Ισαβέλα. Όταν πέθανε η προγιαγιά μου, ήμουν 4 χρονών περίπου -και στην κηδεία της, μου λένε ή θυμάμαι (είναι από τα οικογενειακά μας αστεία), βλέποντας την αδελφή της προγιαγιάς μου, τη μητέρα του Δαβάκη δηλαδή, μαζί με άλλες γριές, ρώτησα φωναχτά τον πατέρα μου: Μπαμπά, μετά θα τις θάψουμε κι αυτές; Και γέλασε όλο το νεκροταφείο.

Τον Σεπτέμβρη του 1934 πήγαν οικογενειακώς στην Αθήνα και νοίκιασαν μια μονοκατοικία στην Καλλιθέα, στην οδό Αριστείδου. Νοι­κιάζοντας σπίτι στην Καλλιθέα ο Νίκος βρέθηκε ανάμεσα σε στενούς συγγενείς, γιατί μπορεί τα ανύπαντρα αδέλφια του να μέναν στο πατρικό του Παγκρατίου αλλά λίγο πιο πέρα, στην οδό Ανδρομάχης, είχε νοικιάσει σπίτι ο νεόνυμφος τότε αδελφός του Μιχάλης, ενώ στην οδό Δήμητρος έμενε ο ξάδελφός του Κώστας Δαβάκης και στην οδό Δημοσθένους ο θείος του Κώστας Οικονομίδης. Εξάλλου στην Καλ­λιθέα είχε ανοίξει εμπορικό ο αδελφός του ο Θόδωρος. Άλλοι συγ­γενείς, κυρίως Δαβιάνοι, κατοικούσαν λίγο πιο κάτω, στην Αγία Ελεούσα. Στην Καλλιθέα έμεναν επίσης κι ο παλιός φίλος του Νίκου, ο Βασίλης ο Σπανόπουλος, που κατά σύμπτωση είχε παντρευτεί συμμαθήτρια της Ελένης στο Αρσάκειο, καθώς και η μεγαλύτερη ξαδέρφη της Ελένης, η Μυρσίνη η Καραβία. Έτσι από πλευράς παρέας δεν είχαν παράπονο. Στην Καλλιθέα, του Νίκου τού δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστεί καλύτερα με τον ξάδελφό του Κώστα Δαβάκη, που έμενε πολύ κοντά στο σπίτι του, στην οδό Δήμητρος [σήμερα λέγεται οδός Δαβάκη], με τον οποίο μικρός μεν δεν έκανε παρέα, γιατί ο Κώστας ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερός του, αλλά ούτε και αργότερα, γιατί η ζωή τούς είχε χωρίσει.

Εκείνο τον καιρό ο Κώστας είχε γυρίσει από το τρίτο ταξίδι του στη Γαλλία, όπου είχε μετεκπαιδευτεί στα άρματα μάχης. Εν συνεχεία είχε πάει στην Αγγλία για να παραλάβει τα πρώτα άρματα του ελληνικού στρατού. Είχε γράψει και ένα βιβλίο με τίτλο Ο στρατός του μέλλοντος, όπου πρόβλεπε τον καθοριστικό ρόλο των αρμάτων μάχης και της μηχανοκίνησης στις μελλοντικές πολεμικές συγκρούσεις. Το βιβλίο εντούτοις έγινε δεκτό με ειρωνικά σχόλια από τους περισσότερους ανώτερους αξιωματικούς. Τώρα ο Κώστας, που σε ηλικία μόλις 33 χρονών είχε γίνει αντισυνταγματάρχης, υπηρετούσε στο Γενικό Επιτελείο και δίδασκε στη Σχολή Πολέμου.

Τύπος ασυμβίβαστος και αντικομφορμιστής, δεν απολάμβανε της εύνοιας των κρατούντων και παρά την εξαιρετική του μόρφωση, τις διοικητικές του ικανότητες, τα τραύματα που πήρε και τον ηρωισμό που έδειξε στο Σκρα και στη Μικρασία, η ηγεσία του Στρατού τον είχε ουσιαστικά στο περιθώριο. Κι ο ίδιος άλλωστε κατάφερνε πάντα να βρίσκεται πολιτικώς σε λάθος παράταξη. Μολονότι απέφευγε να αναμιγνύεται στα πολιτικά, οι συμπάθειές του από το 1922 ως το 1933 ήταν με το Λαϊκό Κόμμα, αλλά μετά το 1933, όταν το Λαϊκό Κόμμα ήρθε στα πράγματα, ο Δαβάκης εκδηλώθηκε εχθρικά απένα­ντί του. Αποτέλεσμα της στάσης του αυτής ήταν να βρεθεί στα τέλη του ’34 στην Καστοριά, να διοικεί μια μικρή μονάδα, κι όταν το χειμώνα του ’35-’36 έπεσε άρρωστος, το Επιτελείο βρήκε αφορμή και τον αποστράτευσε, προάγοντάς τον σε συνταγματάρχη. [Ανεκλήθη στην ενέργεια τον Αύγουστο του 40 και του ανετέθη η διοίκηση του Αποσπάσματος Πίνδου].

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Άχθος Αρούρης, Αναμνήσεις, Βιογραφίες, Δημήτρης Σαραντάκος | Με ετικέτα: , , , | 50 Σχόλια »