Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Καζαντζάκης’

Η ενοχλητική γριά (Μποστ)

Posted by sarant στο 3 Μαρτίου, 2010

Σκίτσο του Μποστ (πατήστε για να μεγαλώσει) που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 19 Απριλίου 1964. Στα Χανιά γίνονται τα γυρίσματα του Ζορμπά από τον Μιχάλη Κακογιάννη. Ο Γεώργιος Παπανδρέου επισκέπτεται τον σκηνοθέτη και τον παρακαλεί να κρατήσει εκεί, μαζί του, την «ενοχλητική γριά» δηλαδή τη Δημοκρατία, που έχει την εκνευριστική συνήθεια να θυμάται και να υπενθυμίζει όλες τις αθετημένες προεκλογικές υποσχέσεις.

Το σκίτσο δημοσιεύεται δυο μήνες μετά τις εκλογές του Φεβρουαρίου 1964, όταν η ΕΚ ανήλθε πανηγυρικά στην εξουσία. Καθώς οι πανηγυρισμοί καταλαγιάζουν και η περίοδος χάριτος εκπνέει, τα προβλήματα γίνονται πάλι αισθητά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γελοιογραφίες, Μποστ, Πρόσφατη ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , | 57 Σχόλια »

Πολύ πίζουλο, καθόλου μαϊτζέβελο

Posted by sarant στο 28 Σεπτεμβρίου, 2009

Ο φίλος μου ο Θέμος, που δεν ιντερνετιάζεται και πολύ, μου έστειλε το εξής ηλεμήνυμα:

Έxω μία μνήμη USB κρεμασμένη στα κλειδιά μου που ανοίγει σα σουγιάς.Ένας συνάδελφος το είδε και με ρώτησε:

— Πως ανοίγει τούτο δω;
— Δύσκολα, του λέω. Είναι πολύ πίζουλο (= δύσχρηστο / περίεργο ;;;)
Δηλαδή; Ρωτάει,
— Να ρε παιδί μου, δεν είναι καθόλου μαϊτζέβελο (=εύχρηστο ;;;).

Τις δύο αυτές λέξεις τις έλεγε ο πατέρας μου. Πρέπει να είναι τεχνικοί όροι, «της μαστοράντζας»

1. Αν ξέρεις ή μπορείς να βρεις από πού βγαίνουν (μπορεί να μη θυμάμαι και καλά και να τις χρησιμοποίησα «λάθος»)
2. έχει κανένα λεξικό με τέτοιους «τεχνικούς» όρους;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Όχι στα λεξικά | Με ετικέτα: , , | 49 Σχόλια »

Μια φιλολογική φάρσα πριν από 80 χρόνια

Posted by sarant στο 1 Απριλίου, 2009

icon_kazantzakhsΤο 1928, το νεαρό (τότε) λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Εστία» κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο εκτενές απόσπασμα από την Οδύσσεια του Νίκου Καζαντζάκη. Δεν εννοώ τη μετάφραση του ομηρικού έπους, αλλά την επική σύνθεση που έγραψε ο Καζαντζάκης και «συνεχίζει» την αφήγηση εκεί που την άφησε ο Όμηρος. Το ποίημα αυτό, ίσως και λόγω της έκτασής του (33.333 στίχοι!) αλλά και του στρυφνού 17σύλλαβου στίχου του, είναι από τα πιο αδικημένα της γραμματείας μας. Ο Καζαντζάκης είχε αρχίσει να το γράφει από το 1925 και είχε ήδη δημοσιεύσει κάμποσα αποσπάσματα σε περιοδικά (50, 100 ή περισσότερους στίχους).

Το περιοδικό σημειώνει σε υποσημείωση ότι το κομμάτι το έστειλε ο ποιητής στη Νέα Εστία «που η συμβολή της στη Νεοελληνική Φιλολογία είναι σοβαρή κι αξιοπρόσεχτη» προσθέτοντας: «Ας θεωρηθεί κι ως απάντηση δική μου στην πολεμική κάποιας στείρας, αρνητικής κριτικής».

Το απόσπασμα ξεκινάει ως εξής:

Μα ξάφνου ξέσπασε σφοδρή μια ανεμική, του σούρπου η στρίγγλα,
στην ερημιά’ και λέει φρικιάζοντας ο λόγγος του βαράγκου:
«Δώθε το κούφιο σκέλεθρο μολύβηνε και με σγουλίζει,
τι πεια το κάμα δε γροικάω να καψαλιάζει τις κορφές μου,
μα τα ριζάκουλά μου, σαν οχιές φριχτές, παγροκομένες,
βαθειά μαρμάζουν άβουλα’ κι ως στυλαφτιάστηκα μού εκάστη
πως κιόλας ούρια χούμηξαν τα ανεμοαγκάστρωτα τα νέφη
και τ’ άντερά τους γρούζουν. Ω Θεοί, γιατί χολιάσατε ούλοι;»
Κι ο βαθύς βάραγκας, αγέρωχος, το λόγγο αντροκαλιέται:
«Ώχου αδερφέ! κι αν σ’ έχω αυτού βαρδιάτορα, δε μου κοστίζει
ξέγδαρμα, κι αν ήταν μπορετό, νεροποντής να σ’ απολάψω.
Και, μα το Θεό, τα σάπια ξύλα σου λιπαίνουν την κοιλιά μου».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Λαπαθιώτης, Λογοτεχνία, Παρωδίες, Ποίηση, Ψυχαγωγικά | Με ετικέτα: , | 59 Σχόλια »