Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Καλιγούλας’

Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες, ιστορικό μυθιστόρημα του Δημ. Σαραντάκου – 13

Posted by sarant στο 2 Μαρτίου, 2021

Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη, το ιστορικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Οι εσταυρωμένοι σωτήρες». Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη τρίτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Βάζω μαζι και τις υποσημειώσεις, παρόλο που είναι πάρα πολλές.

Σήμερα θα διαβάσουμε το 9ο κεφάλαιο, που είναι μεταβατικό και ιστορικό, αλλά περιγράφει και τι απόγιναν οι οπαδοί και σύντροφοι του Γαλιλαίου Χριστού, του ζηλωτή.

9

ΣΤΑΣΕΩΝ ΔΕ ΚΑΙ ΛΙΜΩΝ ΕΧΕΙΜΑΖΕΤΟ ΠΑΣΑ Η ΧΩΡΑ

Τα κατασταλτικά μέτρα που είχε πάρει ο Πιλάτος κατά τα τρία τελευταία χρόνια της ηγεμονίας του δεν έφεραν αποτέλεσμα. Μπορεί η σταύρωση του πρίγκηπα Ιησού του γιου του Ιούδα να έσβησε το παράτολμο και ανεδαφικό όραμα της ανασύστασης του βασιλείου του Ισραήλ. Μπορεί με τη σταύρωση του Ιησού του γιου του ξυλουργού και των δύο συντρόφων του, να διαλύθηκε η ομάδα των Γαλιλαίων. Η τάξη όμως και η ησυχία δεν αποκαταστάθηκαν στην Ιουδαία. Ούτε η εκδίωξη του Πιλάτου εκτόνωσε την κρίση.  Ο Μάρκελος, ο νέος επίτροπος, που ορίστηκε στη θέση του Πιλάτου, δεν πρόφτασε να κάνει τίποτα, γιατί έμεινε μόνο ένα χρόνο στη θέση αυτή. Ο Γάιος, o νέος Καίσαρας που διαδέχθηκε τον Τιβέριο, γνωστότερος με το παρωνύμιο Καλιγούλας, τον αντικατέστησε με τον Μάρουλλο1.

Οι σύντροφοι του Γαλιλαίου Χριστού είχαν σκορπίσει σε όλη τη χώρα και κρύβονταν. Στους οπαδούς τους βεβαίωναν πως ο Ιησούς γλύτωσε από τη σταύρωση, ήταν ζωντανός και σύντομα θα επανεμφανιζόταν. Σιγά σιγά το πίστεψαν και οι ίδιοι. Η ζωντάνια και η ακτινοβολία του, ήταν τόσο μεγάλη, που όσο ζούσε μαζί τους, τους συνάρπαζε και τώρα, που δεν τον είχαν δίπλα τους, κρατούσε την ανάμνησή του τόσο ζωηρή, που δε μπορούσαν να αποδεχτούν τον χαμό του. Μεταξύ τους και με τους δικούς τους, μιλούσαν συνεχώς για τον «Κύριο», μνημόνευαν τις κουβέντες που τους έλεγε και αναπολούσαν την κοινή τους δράση και θέλαν να συνεχίσουν το έργο του.

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τη σταύρωση του Γαλιλαίου Χριστού και ένας οπαδός του, ο Ελεάζαρος γιος του Δινναίου2,συγκρότησε νέα ομάδα Ζηλωτών, στην οποία πήραν μέρος και μερικοί παλιοί Γαλιλαίοι3: ο Ιούδας ο επιλεγόμενος Θαδδαίος, ο Σίμων, ο Ανδρέας ο αδελφός του και άλλοι και άρχισαν να δρουν στην Περαία. Αλλη ομάδα συγκρότησε ο απροσδόκητα απελευθερωμένος  Ιησούς ο Βαρραβάς και βγήκε στα βουνά της Γαλιλαίας4.

Αφορμές όμως για αναταραχή έδιναν, εκτός από τους επαναστάτες, και οι Ρωμαίοι ή καλύτερα ο ίδιος ο Καίσαρας, που αυτοανακηρύχθηκε θεός και ζήτησε να τοποθετηθούν αγάλματά του σε όλα τα μέρη της Αυτοκρατορίας και να προσφέρονται σ΄αυτά θυσίες5. Ενα τέτοιο άγαλμα στήθηκε έξω από την ιουδαϊκή πόλη Ιάμνεια, αλλά μια νύχτα κάποιοι Ζηλωτές το κατέστρεψαν6. Ο Γάιος όταν το έμαθε εξοργίστηκε τόσο, που απαίτησε να στηθεί άγαλμά του μέσα στο Ναό στα Ιεροσόλυμα και μάλιστα στα Άγια των Αγίων  και να του προσφέρονται τιμές και θυσίες! Και μόνη η σκέψη τέτοιας ασύληπτης ιεροσυλίας, έκανε τους πιστούς τηρητές του Μωσαϊκού Νόμου να ξεσηκωθούν, αποφασισμένοι, να πεθάνουν παρά να την αφήσουν να πραγματοποιηθεί7.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Ευαγγέλιο, Θρησκεία, Μυθιστόρημα | Με ετικέτα: , , | 34 Σχόλια »

Ένα για το δρόμο

Posted by sarant στο 24 Ιουλίου, 2009

Ή, πιο σωστά, ένα μικρούτσικο ποστάκι πριν φύγω, αύριο πουρνό, για λίγες μέρες. Αν και δεν θα σας αφήσω παραπονεμένους όσους απομείνατε, έχω προγραμματίσει να ανεβούν δυο κείμενα από τις παλιές μου σελίδες, ένα τη Δευτέρα κι ένα άλλο την Πέμπτη.

Καλά να περνάτε όσοι θα φύγετε, ακόμα καλύτερα όσοι μείνετε στις πόλεις και στις δουλειές σας. Κι όποιος ξέρει, ας μου λύσει την απορία που θα εξηγήσω πιο κάτω.

Διάβαζα χτες στην Ελευθεροτυπία (της Πέμπτης 23/7) ένα αθλητικοφιλοσοφικό άρθρο, στο οποίο γινόταν λόγος για τα καπρίτσια των αυτοκρατόρων -ανάμεσα στ’ άλλα, για τον Καλιγούλα.  Και λέει ο δημοσιογράφος: Μόλις κυβέρνησε τη Ρώμη, ονόμασε γερουσιαστή το άλογό του «eqvus».

Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Ότι ο Καλιγούλας έκανε το άλογό του γερουσιαστή, είναι γνωστό. Αυτό όμως το εντός εισαγωγικών eqvus, τι ρόλο παίζει; Έτσι όπως το έχει, ο αναγνώστης συμπεραίνει πως έτσι λεγόταν το άλογο του Καλιγούλα. Όμως όχι. Όσοι ξέρουν λίγα λατινικά, ξέρουν ότι equus σημαίνει άλογο. Δεν είναι το όνομα ενός συγκεκριμένου αλόγου! (Ακριβέστερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι equus σημαίνει «ίππος», μια και αυτή ήταν η κλασική λέξη που εκτοπίστηκε από το caballus αλλά διατηρείται σε λέξεις όπως equestrian κτλ.)

Μάλιστα, το άλογο του Καλιγούλα ξέρουμε πώς λεγόταν (αυτό έλειπε, κοτζάμ γερουσιαστής!) και φυσικά δεν λεγόταν equus, αλλά Incitatus.

Οπότε, η απορία μου είναι: μήπως το διάβασα βιαστικά και κάτι άλλο εννοεί ο δημοσιογράφος; Κι αν όχι, πώς κατάφερε να κατασκευάσει τέτοιο λάθος;

Posted in Εφημεριδογραφικά, Κοτσανολόγιο | Με ετικέτα: | 44 Σχόλια »