Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Καραθανάσης’

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Στην Τράπεζα

Posted by sarant στο 22 Απριλίου, 2014

Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή είναι η δέκατη τέταρτη συνέχεια.  Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

mimis_jpeg_χχsmallΒρισκόμαστε στο τέταρτο κεφάλαιο του βιβλίου, που έχει τον γενικό τίτλο “Ένας μέτοικος στη Μυτιλήνη του μεσοπολέμου” και παρακολουθεί τη ζωή του παππού μου από το 1928 που παντρεύτηκε τη γιαγιά μου, την Ελένη Μυρογιάννη, και εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη. Το ποίημα του παππού μου που παραθέτει ο Βαγγέλης Καραγιάννης στο τέλος της σημερινής συνέχειας είναι μεν «α λα μανιέρ ντε» Βάρναλης, αλλά νομίζω ότι έχει αυτοτελή αξία -δεν είμαι βέβαια αμερόληπτος, το αναγνωρίζω.

Ο καδενάτσος ή καδινάτσος ή το καδενάτσο ή το καντινάτσο είναι ο σύρτης σε πόρτα ή παράθυρο, το μάνταλο ή η αμπάρα, που ασφαλίζει από μέσα. Η λέξη, που υπάρχει στα παλιότερα λεξικά, αλλά όχι στα σημερινά, ακούγεται τουλάχιστον στα Επτάνησα, τη Λέσβο και την Κρήτη. Δάνειο από το ενετικό cadenazzo (ιταλικό catenaccio), που ανάγεται στο λατινικό catena, την αλυσίδα, απ’ όπου και η καδένα, αλλά και η ιδιωματική κατίνα, η σπονδυλική στήλη. Και ίσως θα αναγνωρίσατε ότι η ιταλική λ. είναι ακριβώς το κατενάτσιο, το κλειστό αμυντικό σύστημα που λανσάρισε στη δεκαετία του 1960 ο προπονητής Ελένιο Ερέρα, που έκλεινε σαν με αμπάρα τις διόδους προς το τέρμα της ομάδας του.

ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ

Στην Τράπεζα όπως ήταν φυσικό έκαναν κουμάντο ο διευθυντής κι ο υποδιευθυντής. Ο πρώτος ήταν άνθρωπος σκαιός και σατραπικός ενώ ο δεύτερος, επτανησιακής καταγωγής, είχε περισσότερο εκλε­πτυσμένους τρόπους. Και οι δυο είχαν τάξει σκοπό της ζωής τους την αύξηση των εσόδων της Τράπεζας, συχνά με τρόπους που δεν ήταν και τόσο ορθόδοξοι. Χρέωναν στους πελάτες απίθανες προμήθειες και άλλες επιβαρύνσεις και στις απλούστερες δοσοληψίες. Όταν, πράγμα σπάνιο, ο πελάτης διαμαρτυρόταν, ο διευθυντής αναλάμβα­νε να τον καθησυχάσει, απαριθμώντας με στομφώδες ύφος, για το οποίο ήταν διάσημος στη Μυτιλήνη, το πλήθος των ενεργειών που συ­νεπαγόταν η διεκπεραίωση της δοσοληψίας (και οι οποίες φυσικά θα γίνονταν οπωσδήποτε), σαν να ’ταν κάτι το εξαιρετικά επίμοχθο και δαπανηρό, ώστε να δικαιολογείται κάθε επιβάρυνση:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Άχθος Αρούρης, Αναμνήσεις, Βιογραφίες, Δημήτρης Σαραντάκος, Μυτιλήνη, Ποίηση | Με ετικέτα: , , | 47 Σχόλια »