Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Κ. Πλεύρης’

Ο μύθος της μίας ψήφου

Posted by sarant στο 9 Απριλίου, 2012

Προχτές αναφέρθηκα στο κοτσανούργημα (έτσι ονομάζω μια περίτεχνη κοτσάνα θηριωδών διαστάσεων) μιας δικηγόρου που πρόσκειται στο κόμμα του κ. Καμμένου, η οποία κατηγόρησε την κ. Άννα Διαμαντοπούλου ότι η Ελληνική γλώσσα δεν έγινε η επίσημη γλώσσα της Ευρώπης, με διαφορά μιας ψήφου από την Αγγλική, της δικής της αρνητικής σε βάρος της Ελληνικής γλώσσας ψήφου. Φυσικά, κάτι τέτοιο ποτέ δεν συνέβη, η κυρία αυτή μέσα στο μυαλό της έχει μπλέξει μια αλήθεια (η κ. Διαμαντοπούλου πρότεινε να γίνουν τα αγγλικά επίσημη γλώσσα της χώρας μας) και έναν γνωστό, παλιό μύθο (ότι τάχα τα ελληνικά για μία ψήφο δεν έγιναν επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ). Με την ευκαιρία λοιπόν, κι επειδή στο ιστολόγιο δεν έχουμε μιλήσει για τον μύθο αυτό, δημοσιεύω σήμερα, ξαναδουλεμένο, ένα παλιό μου άρθρο για τον μύθο της μίας ψήφου, που είχε πρωτοδημοσιευτεί στον παλιό μου ιστότοπο και στο βιβλίο μου «Γλώσσα μετ’ εμποδίων«.

Αυτός ο μύθος είναι παλιός: τον θυμάμαι από τα χρόνια που πήγαινα δημοτικό σχολείο, και σίγουρα ακούγεται από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Αν έχετε κάποια ηλικία, είναι πολύ πιθανό να τον έχετε κι εσείς ακούσει όταν πηγαίνατε σχολείο. Σε αντίθεση με άλλους μύθους, π.χ. το Λερναίο, ο μύθος της μίας ψήφου δεν διαδόθηκε χάρη στο Διαδίκτυο, αλλά αντίθετα χάρη στο Διαδίκτυο διευκολύνθηκε η ανασκευή του.

Ο μύθος λοιπόν λέει ότι μόλις κέρδισαν την ανεξαρτησία τους οι Ηνωμένες Πολιτείες το 1776, οι νομοθέτες τους θέλησαν να αποφασίσουν ποια γλώσσα θα είναι η επίσημη του νεοσύστατου κράτους. Και καθώς τα αγγλικά θύμιζαν την αποικιοκρατία, κάποιοι πρότειναν (λέει ο μύθος) να επιλεγούν τα ελληνικά σαν επίσημη γλώσσα του κράτους, αφού τα ελληνικά ήταν η γλώσσα που γέννησε τη δημοκρατία. Η ψηφοφορία έγινε και για μία μόνο ψήφο τα ελληνικά ηττήθηκαν και προκρίθηκαν τα αγγλικά, λέει ο μύθος, κι έτσι χάσαμε την ευκαιρία να έχουμε τη γλώσσα μας κοσμοκράτειρα κι εμείς να τρώμε με χρυσά κουτάλια σαν προνομιακοί της εκπρόσωποι (αυτό δεν το λέει ο μύθος αλλά το σκέφτονται ίσως μερικοί). Ποια ελληνικά όμως υποτίθεται ότι έχασαν την ψηφοφορία; Τα αρχαία ελληνικά, υποθέτω -αλλά αυτό σπάνια δηλώνεται σαφώς (δείτε όμως και στο τέλος).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γλωσσικοί μύθοι, Λαθροχειρίες, Μύθοι | Με ετικέτα: , , , , , | 104 Σχόλια »

Τα κλαμπ, το γκλομπ και το κλουβί του Πλεύρη

Posted by sarant στο 1 Δεκεμβρίου, 2009

Προειδοποίηση: Λίγα είχα σκοπό να γράψω, αλλά τελικά βγήκε σεντονάρα. Να το βάλω σε συνέχειες, δεν λέει. Συγνώμη, αλλά Λάκωνας είμαι τρίτης γενεάς, οπότε όσο και να πεις τα σχετικά παραγγέλματα έχουν ατονήσει. Και μια ανακοίνωση: ύστερα από προτροπή ομοτέχνου, έβαλα ένα κουμπί, επάνω δεξιά, που λέει «Ηλενημέρωνέ με!» Αν το πατήσετε γράφεστε «συνδρομητές» , που σημαίνει πως θα σας έρχεται ημέιλ κάθε φορά που υπάρχει καινούργιο άρθρο -διότι αν σας ξεφύγει κανένα θα χάσει η Βενετιά βελόνι.

Πολύ διασκεδάζω καμιά φορά που διαβάζω να λένε για τον Κ. Πλεύρη ότι ναι μεν είναι ακραίος, ρατσιστής και δεν συμμαζεύεται, αλλά, το σωστό να λέγεται, είναι «επιστήμων» -εννοώ τις περιπτώσεις που αυτό το λένε άνθρωποι καλοπροαίρετοι, διότι τα εγκώμια που έπλεξαν στην… επιστημοσύνη του Πλεύρη ορισμένοι δικαστές στις πρόσφατες άστοχες δίκες του δεν νομίζω ότι εντάσσονται σ’ αυτή την κατηγορία. Και λέω ότι διασκεδάζω, διότι  τα βιβλία του Πλεύρη είναι γραμμένα με μέθοδο εντελώς αντιεπιστημονική και είναι γεμάτα (πέρα από τις αναρίθμητες συνειδητές διαστρεβλώσεις) με παιδαριώδη λάθη.

Πριν από κάμποσο καιρό, σε μια συζήτηση σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο για τις ελληνοβαρεμένες ετυμολογήσεις, ο Καλοπροαίρετος είχε εισφέρει ένα τέτοιο μαργαριτάρι του Πλεύρη. Στο βιβλίο του «Οι κίναιδοι», ο μέγας επιστήμων αποκαλύπτει ότι η λέξη πούστης προέρχεται «εκ του πού στή, δηλαδή, πού ίσταται, προς αλίευσιν επιβητόρων». Φυσικά, η λέξη είναι τούρκικη και όχι αρχαία, και όλη αυτή η πλευρική ετυμολογία ταιριάζει περισσότερο σε κρύα γυμνασιακά αστεία δεκατριάχρονων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γκας Πορτοκάλος, Ετυμολογικά, Ιστορίες λέξεων | Με ετικέτα: , , , , , | 96 Σχόλια »

Πας μη Έλλην βάρβαρος – ποιος το είπε;

Posted by sarant στο 9 Αυγούστου, 2009

Μια και ο Δύτης με… μαρτύρησε, δημοσιεύω εδώ (αν και κατακαλόκαιρο) ένα σημείωμα που ετοίμαζα, που ανήκει σε ένα ευρύτερο άρθρο για την ιστορία της λέξης ‘βάρβαρος’.

Ξέρουμε βέβαια ότι «πας μη Έλλην βάρβαρος». Το μάθαμε στο σχολείο. Ανάλογα με τις εποχές, άλλοι δάσκαλοι έσπευδαν να διευκρινίσουν ότι η λέξη ‘βάρβαρος’ δεν έχει μειωτική χροιά αλλά απλώς περιγράφει τον αλλόγλωσσο ή τον αλλοδαπό, ενώ άλλοι δεν θεωρούσαν αναγκαία καμιά διευκρίνιση. Ποιος πρωτοείπε όμως το ρητό αυτό; Δεν ξέρουμε. Ξέρουμε ποιος δεν το είπε. Τι εννοώ;

Απλούστατα, σε όλη την αρχαία ελληνική γραμματεία, μαζί και τη βυζαντινή, όπως διασώζεται στο Thesaurus Linguae Graecae, το περίφημο TLG, δεν υπάρχει πουθενά τέτοιο ρητό. Ούτε αυτούσιο, ούτε παρόμοιο, ούτε περίπου. Προκαλεί εντύπωση, αλλά είναι απολύτως βεβαιωμένο –τέτοιο αρχαίο ρητό δεν υπάρχει. Δεν αποκλείεται να είναι πολύ μεταγενέστερη κατασκευή, ίσως και του 19ου αιώνα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ετυμολογικά, Ιστορίες λέξεων | Με ετικέτα: , , | 72 Σχόλια »

Μια ακόμα «πλευρική» λαθροχειρία

Posted by sarant στο 3 Απριλίου, 2009

meadowsΠροσωπικά ήμουν αντίθετος με την άσκηση δίωξης εναντίον του Κ. Πλεύρη για το αντισημιτικό βιβλίο του, το έχω άλλωστε ήδη γράψει μετά την πρωτόδικη απόφαση (όπου είχα προβλέψει, δυστυχώς σωστά, την τελική έκβαση). Ωστόσο, θα συμφωνήσω με τα περισσότερα απ’ όσα έγραψαν τις προάλλες οι Ιοί της Ελευθεροτυπίας μετά την αθώωση.

Το πιο ενδιαφέρον, από νομική πλευρά, είναι πώς μια διάταξη που θεσπίστηκε για την προστασία των θυμάτων, και εννοώ εδώ το αυτεπάγγελτο της δίωξης βάσει του ν. 927/79, λειτούργησε τελικά σαν μπούμερανγκ, αφού επειδή η δίωξη ήταν αυτεπάγγελτη το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα εβραίων και άλλων συμπολιτών μας να παρασταθούν ως πολιτική αγωγή. Αν αυτό μπορούσε να αποφευχθεί, δηλ. αν το δικαστήριο μπορούσε να αποδεχτεί την πολιτική αγωγή, δεν το ξέρω, ίσως ο αγαπητός Χασοδίκης ή άλλος νομομαθής να μας διαφωτίσει. Το γεγονός είναι ότι χωρίς πολιτική αγωγή η δίκη ήταν ετεροβαρής και η απουσία της επέτρεψε στον κατηγορούμενο να περνάει στο ντούκου, χωρίς αντίρρηση, εντελώς ψευδείς ισχυρισμούς, όπως π.χ. ότι δεν είχε διαβάσει πριν από τη δίκη τον ν. 927/79 -τη στιγμή που τον παραθέτει στο βιβλίο του!! Αλλά δεν υπήρχε πολιτική αγωγή να το επισημάνει!

Επειδή όμως η ουσιαστική δίκη γίνεται μπροστά στο δικαστήριο της κοινής γνώμης, το οποίο δεν έχει βγάλει ετυμηγορία ακόμα, θέλω να θίξω μιαν άλλη πτυχή του θέματος. Έχει καλλιεργηθεί δηλαδή η άποψη, τεχνηέντως, ότι μπορεί να είναι ακραίος ο Πλεύρης, αλλά πάντως είναι επιστήμων, ότι τα συγγράμματά του είναι σοβαρό επιστημονικό έργο. Μύθος! Όσα βιβλία του έχω διαβάσει είναι εντελώς αντιεπιστημονικά γραμμένα και το τελευταίο πόνημα περί Εβραίων είναι και χειρότερο λόγω του όγκου του. Λοιπόν, θα αφιερώσω το σημείωμα αυτό στην ανύπαρκτη επιστημοσύνη του Πλεύρη. Παραβιάζω ανοιχτές πόρτες, θα πείτε· έτσι θα έπρεπε να είναι, αλλά κακό δεν κάνει να το επαναλαμβάνουμε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Λαθροχειρίες | Με ετικέτα: | 88 Σχόλια »