Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Μαγκουφάνα’

Γιατί η θεία μου η Μαρίνα μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο – IX (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 31 Μαΐου, 2016

Εδώ και μερικούς μήνες δημοσιεύουμε σε συνέχειες τη συλλογή διηγημάτων του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο«. Έχουμε περάσει στη δεύτερη από τις τρεις νουβέλες που απαρτίζουν το βιβλίο,  που είναι και η εκτενέστερη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Είχαμε αφήσει τη θεία Μαρίνα, όμηρο στα Δεκεμβριανά, να δέχεται την απρόσμενη βοήθεια της εαμίτισσας νύφης της. Με τη σημερινή συνέχεια ολοκληρώνεται η νουβέλα. Ίσως το τέλος να μην είναι τόσο συνταραχτικό όσο το περιμένατε. Από τη μεθεπόμενη Τρίτη θα δούμε την τρίτη και τελευταία νουβέλα του βιβλίου.

mimis_jpeg_χχsmallΕπιστρέφοντας η Μαρίνα είχε το φωτοστέφανο του μάρτυρα και όμηρου. Όλα τα παλιά είχαν ξεχαστεί. Το κίνημα και η έκβασή του έδωσε συγχωροχάρτι σε κάθε είδους γερμανόφιλους, δωσίλογους και προδότες ακόμα. Όλοι τους τώρα καμάρωναν σαν εθνικιστές και πατριώτες. Αντίθετα η θέση των εαμιτών κι ακόμα χειρότερο όσων είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ ή την Πολιτοφυλακή ήταν πολύ επισφαλής. Είχαν ήδη γίνει αρκετές συλλήψεις και τις νύχτες χίτες και εθνοφύλακες έδερναν ή τραυμάτιζαν όσους αριστερούς συναντούσαν να περπατούν μοναχοί.

Η Μαρίνα ένοιωσε πως ήρθε η ώρα της ανταπόδοσης. Αποφάσισε να το παίξει μεγαλόψυχη και πήγε στο σπίτι του αδερφού της με ένα ξινό χαμόγελο συγκατάβασης και συγγνώμης στο πρόσωπο. Αντί όμως να βρει τους ταπεινωμένους και καταπτοημένους ανθρώπους που περίμενε, τους βρήκε με πολύ ψηλά τον αμανέ. Δε σηκώνανε μύγα στο σπαθί τους.

— Ούτε μετανιώσαμε ούτε ζητάμε συγγνώμη. Το καθήκον μας κάναμε απέναντι στην πατρίδα την ώρα που κάποιοι άλλοι παίζανε με τους Γερμανούς

της είπε η νύφη της ορθά κοφτά

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Διηγήματα, Μεταπολεμικά | Με ετικέτα: | 152 Σχόλια »