Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘ΜΜΕ’

Η απαξίωση του ρόλου των Μ.Μ.Ε.

Posted by sarant στο 15 Ιουνίου, 2011

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε σήμερα 15.6.2011, στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης.

Διαδήλωση, συγκέντρωση, πορεία και γενικά οποιαδήποτε μαζική εκδήλωση των πολιτών, δε νοείται χωρίς να σηκωθούν πανώ και πλακάτ και χωρίς να ακουστούν συνθήματα.
Τον καιρό της «αποστασίας» οι χιλιάδες των πολιτών που συγκεντρώνονταν στον «συνήθη τόπο των συγκεντρώσεων», που ήταν γωνία Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους, κραύγαζαν πολλά τέτοια συνθήματα, επικρατέστερο από τα οποία ήταν «δε σε θέλει ο λαός – παρ’ τη μάνα σου κι εμπρός».
Αργότερα στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ΠΑΣΟΚοι, ΚΚΕδες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις φώναζαν «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ – το ίδιο συνδικάτο». Κατά την πρώτη ΠΑΣΟΚοκρατία το σύνθημα αυτό φυσικά εγκαταλείφτηκε, αργότερα όμως, όταν οι υπεσχημένες «καλύτερες μέρες» δεν ήρθαν, ακούστηκε ένα άλλο, «ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία – εξάρτηση, λιτότητα και φαυλοκρατία».
Ένα σύνθημα για να πιάσει πρέπει οπωσδήποτε να έχει κάποιον εσωτερικό ρυθμό και μέτρο και, ακόμη καλύτερα, ομοιοκαταληξίες. Πολλά συνθήματα έχουν σαφώς ειρωνικό χαρακτήρα, όπως το «τρεις κι εξήντα παίρνετε – και τον κόσμο δέρνετε», που απευθύνεται προς τα όργανα τάξεως, όταν δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλον, άλλα όμως είναι καθαρώς υβριστικά, τα οποία να μου επιτρέψετε να μην τα μεταφέρω εδώ αυτούσια, γιατί δεν είναι στο στυλ της γραφής μου, αλλά να δώσω περιληπτικά το νόημά τους.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Φιλοξενίες | Με ετικέτα: , , , , | 10 Σχόλια »

Γιατί δεν τους εμπιστεύομαι

Posted by sarant στο 16 Ιουνίου, 2010

Το άρθρο αυτό του πατέρα μου, Δημήτρη Σαραντάκου, δημοσιεύτηκε χτες στην εφημερίδα «Εμπρός» της Μυτιλήνης.

Μέσα στο κλίμα φόβου και απαισιοδοξίας, που καλλιεργούν συστηματικά τα διάφορα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικού Εκμαυλισμού, ένα παρήγορο, κατά τη γνώμη μου, σημάδι είναι πως ο κόσμος ξανάρχισε να μιλάει πολιτικά. Όπου κι αν βρεθείς: σε ταξί, στο λεωφορείο, ακόμα και στο ψιλικατζίδικο ή το περίπτερο της γειτονιάς σου, με οποιαδήποτε αφορμή κάποιος θα ανοίξει πολιτική συζήτηση, στην οποία αμέσως θα μπούνε πολλοί παριστάμενοι, λέγοντας ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του.
Το ότι κανείς από τους τυχαίους, και για τον λόγον αυτόν αντιπροσωπευτικούς του κοινού αισθήματος, συζητητές δεν υπερασπίζεται την πολιτική, τόσο των κυβερνώντων, όσο και των προκατόχων τους, το θεωρώ φυσικό. Πώς να υπερασπιστεί κανείς την πολιτική εκείνων, που οχτώ μήνες τώρα πάνε να τα ρίξουν όλα τα στραβά στους προκατόχους τους και των άλλων που επικαλούνται συνεχώς την 20ετία της ΠΑΣΟΚικής διακυβέρνησης, αποσιωπώντας τα Βατοπέδια, τα δομημένα ομόλογα και μύρια άλλα. Ποιον να υπερασπιστείς όταν το μόνο που κάνει ο Ένας είναι να προσπαθεί να αποδείξει πως ο Άλλος είναι μεγαλύτερος κλέφτης από αυτόν;
Εκείνο, που με προβληματίζει όμως, είναι το γεγονός πως κανείς επίσης δεν προτείνει κάποιο άλλο κόμμα, από τα πέντε της Βουλής και τα… 50 εκτός Βουλής, σαν τον ενδεχόμενο φορέα κάποιας λύσης. Ούτε το θορυβώδη Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, ούτε το τιμημένο Κ.Κ.Ε. (κι αυτό το «τιμημένο» το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας, αλλά γιατί το πιστεύω), ούτε το μετέωρο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ΣΥΡΙΖΑ, ούτε και τον έντιμο Συνασπισμό (και αυτό επίσης, το «έντιμο», το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας, αλλά γιατί το πιστεύω).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δημήτρης Σαραντάκος, Πολιτική, Φιλοξενίες | Με ετικέτα: , , , , , , | 82 Σχόλια »