Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘σχολή Αρχιμήδης’

Αρχίζει το πέμπτο καλοκαίρι (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 6 Αυγούστου, 2013

Συνεχίζω να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ‘Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια’. Το προηγούμενο απόσπασμα βρίσκεται εδώ. Με το σημερινό απόσπασμα περνάμε στο πέμπτο καλοκαίρι της αφήγησης, το καλοκαίρι του 1961, οπότε προτάσσεται μια σύντομη εισαγωγή του πατέρα μου (με πλάγια) και ένα συνδετικό κομμάτι που καλύπτει τα χρόνια που μεσολάβησαν. Η σημερινή λοιπόν αφήγηση φτάνει ίσαμε το 1958 περίπου.

mimis_jpeg_χχsmall

Εισαγωγή

Ανάμεσα σ΄αυτό και στο προηγούμενο ευτυχισμένο καλοκαίρι, μεσολάβησαν άλλα εννέα. Δε θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω “ευτυχισμένα”, ούτε πάλι “δυστυχισμένα”, πιο πολύ τους ταιριάζει το επίθετο “δύσκολα”. Η θητεία στο Στρατό για μένα, οι σπουδές στο Πανεπιστήμιο για εκείνη, η αναζήτηση εργασίας, ο γάμος μας, το στήσιμο του νοικοκυριού μας, ο ερχομός του πρώτου παιδιού μας, οι χίλιες δυο χαρές και λύπες, ελπίδες, σκοτούρες,  και προσπάθειες, έγνοιες και απολαύσεις, όσα δηλαδή γεμίζουν τη ζωή των συνηθισμένων ανθρώπων.

Αυτό το καλοκαίρι είχαμε πια πίσω μας τρία χρόνια γάμου και, παρά την αναπόφευκτη αναστάτωση που έφερε η γέννηση του γιου μας, είχαμε κατασταλάξει σ΄ έναν τρόπο ζωής που μας ικανοποιούσε. Το καλοκαίρι αυτό κύλησε ήρεμα, γεμάτο όμως μ΄ αυτή τη γαλήνια χαρά και ευτυχία της οικογενειακής ζωής.

Ήταν ένα καλοκαίρι ήσυχο και μάλλον δροσερό. Δε σημαδεύτηκε από κοσμοϊστορικά γεγονότα σε εθνικό ή διεθνές επίπεδο. Κυβερνούσε ο Καραμανλής και η ΕΡΕ, αλλά η ΕΔΑ ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, το δεύτερο κόμμα στη Βουλή και έλεγχε πολλούς μεγάλους δήμους. Στον πολιτιστικό τομέα η Αριστερά κυριαρχούσε. Ο Θεοδωράκης, Χατζηδάκης και ο Ξαρχάκος (άσχετα από την κομματική τοποθέτηση των δύο τελευταίων, εγώ τους θεωρούσα αριστερούς), ο Μποστ, ο Κατράκης, ο Τσαρούχης, ο Χατζής, ο Ιωάννου και ο Τσίρκας, δημιουργούσαν πολιτισμό υψηλού επιπέδου.

Η χώρα ήθελε να ησυχάσει, αλλά η Αντίδραση, το Παλάτι και οι Αμερικανοί δεν την άφηναν. Οι πιο διορατικοί μυρίζονταν πως κάτι μαγείρευαν, δυστυχώς όμως οι τότε αριστεροί δεν ανήκαμε σ΄ αυτήν την κατηγορία. Γιατί παρά το γεγονός πως υπήρχαν  οι παρακρατικοί, ίσχυαν οι νόμοι του Εμφυλίου και λειτουργούσαν πραχτικές, που  κρατούσαν το λαό διχασμένο, το γενικότερο κλίμα το χαρακτήριζε αέρας αισιοδοξίας. Ξεκινούσε ένα ρωμαλέο φιλειρηνικό κίνημα και οι φοιτητές έκαναν πέρα την ΕΚΟΦ και η Αριστερά κυριάρχησε σε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους και αργότερα στην ΕΦΕΕ. Η ανοδική πορεία της Αριστεράς ανησύχησε όχι μόνο τους συντηρητικούς αλλά και τους, υποτίθεται δημοκράτες κεντρώους, που ζήτησαν από τον Καραμανλή να πάρει μέτρα. Τα πήρε πράγματι στις εκλογές της «βίας και νοθείας», μόνο που τα πήρε επ΄ωφελεία του δικού του κόμματος, πράγμα που εξόργισε τους εισηγηθέντες.

Πριν από το πέμπτο καλοκαίρι

Το «πεντάχρονο πλάνο» που είχαμε βάλει, χωρατεύοντας, όταν γνωριστήκαμε, πραγματοποιήθηκε σε όλα τα σημεία του. Μέσα σε πέντε χρόνια από τη γνωριμία μας η Κική τέλειωσε το Γυμνάσιο (με άριστα), μπήκε στο Πανεπιστήμιο – στο Χημικό Τμήμα της Φυσικομαθηματικής Σχολής – και πήρε πτυχίο (λίαν καλώς), ενώ εγώ μετά την αποφοίτησή μου από το Πολυτεχνείο (κι εγώ με λίαν καλώς το πήρα), ξεμπέρδεψα με το στρατιωτικό και έπιασα δουλειά. Για την ακρίβεια τρεις δουλειές μαζί, γιατί όταν απολύθηκα από το Στρατό, οι χημικοί μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες ήταν οι κλάδοι των αποφοίτων του ΕΜΠ, που αντιμετώπιζαν οξύτατο πρόβλημα ανεργίας.

Για να τα βγάλω πέρα και με την προοπτική να παντρευτούμε με την Κική όσο πιο σύντομα γινόταν, δούλευα το πρωί σε μια εταιρεία αντιπροσωπειών στην Αθήνα, το απόγεμα σε ένα μικρό εργοστάσιο ανθρακικού ασβεστίου στον Πειραιά και το βράδυ δίδασκα Χημεία, Φυσική και Αντοχή υλικών στη νυχτερινή Σχολή Αρχιμήδης, επίσης στον Πειραιά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναμνήσεις, Δημήτρης Σαραντάκος, Μεταπολεμικά | Με ετικέτα: , | 73 Σχόλια »

Μνήμη Νίκου Κατσικάρου

Posted by sarant στο 19 Αυγούστου, 2010

Το κείμενο αυτό του πατέρα μου, Δημ. Σαραντάκου, θα δημοσιευτεί στο περιοδικό «Μάνη». Η φωτογραφία παρακάτω είναι από την τελευταία δικιά μου επίσκεψη στο πατρογονικό μας σπίτι, στο χωριό Γέρμα Λακωνίας, πριν από κάμποσα χρόνια.

Τις πρώτες μέρες του Αυγούστου βρεθήκαμε οικογενειακώς στη Μάνη. Είχα αρκετά χρόνια να έρθω στα πατρογονικά μου και με ξάφνιασε ευχάριστα η αλλαγή προς το καλύτερο, που διαπίστωσα, σε όλα τα πεδία, όχι μόνο στις υποδομές (άνετοι καλοφτιαγμένοι δρόμοι, δίκτυα ηλεκτροδότησης και ύδρευσης, πολύ ωραία κτίσματα), αλλά και στο εποικοδόμημα, στον πολιτισμό. Παρακολουθήσαμε θεατρικές παραστάσεις,  και συναυλίες, επισκεφθήκαμε εκθέσεις ζωγραφικής και γλυπτικής, απολαύσαμε το πρωτότυπο «Φεστιβάλ Γευσιγνωσίας» στην Αρεόπολη και γενικά περάσαμε ωραία.

Μέναμε σε συγγενικό μας σπίτι στο Σκουτάρι και κολυμπούσαμε συνήθως στη θαυμάσια ακρογιαλιά της Αγίας Βαρβάρας, με την πεντακάθαρη θάλασσα της. Το πρώτο πράγμα που μου χτύπησε στο μάτι και με συγκίνησε ήταν η επιγραφή «Κατσικάρος» μιας ταβέρνας, εκεί στην ακτή, γιατί μου θύμισε έναν σπουδαίο άνθρωπο που είχα γνωρίσει στα νιάτα μου και που λεγόταν έτσι.

Φθινόπωρο του 1955. Μόλις είχα απολυθεί από τον Στρατό και οι καιροί ήταν δύσκολοι. Ειδικότερα εμείς οι χημικοί μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες, αντιμετωπίζαμε οξύτατο πρόβλημα ανεργίας, καθώς δεν είχε αρχίσει ακόμα ούτε η εκβιομηχάνιση, ούτε η ανοικοδόμηση, που σημάδεψαν τη δεκαετία 55-65.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναμνήσεις, Δημήτρης Σαραντάκος, Φιλοξενίες | Με ετικέτα: , , , , , | 11 Σχόλια »