Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘ΤΤΤ’

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Ο κ. Θεόδωρος και οι απόφοιτοι του Διεθνούς Πανεπιστημίου

Posted by sarant στο 18 Φεβρουαρίου, 2014

mimis_jpeg_χχsmallΕδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή είναι η δέκατη συνέχεια.  Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Να θυμίσω ότι στην προηγούμενη συνέχεια είχαμε κάνει τη γνωριμία του κ. Θεόδωρου, ενός ιδιόρρυθμου, για να το πω επιεικώς, θεολόγου που σύχναζε στην παρέα του παππού μου περί το 1926. Και στη σημερινή συνέχεια, πρωταγωνιστεί ο κ. Θεόδωρος.

Τις επόμενες μέρες ο Νίκος Σαραντάκος αφού παρουσιάστηκε κι  ανέλαβε υπηρεσία στην Τράπεζα, στο Κεντρικό, προσωρινά κι ώσπου να  αποφασιστεί πού τελικά θα τον στέλναν, άρχισε να βγαίνει συστηματικά με  τους φίλους του που τόσο τούχαν λείψει.

Η παρέα του Νίκου, του Μιχάλη, του Βασίλη και του Χριστόδουλου, συμπληρωμένη τώρα και με  το Θεόδωρο, το ’χανε συνήθειο τα ηλιόλουστα φθινοπωρινά απομεσήμερα να  πίνουν τον καφέ τους σ’ ένα καφενείο της πλατείας Εξαρχείων, που έβγαζε  τραπεζάκια όχι μόνο στο τμήμα του πεζοδρομίου που του αναλογούσε αλλά  και στην κυρίως πλατεία, η οποία τότε ήταν τελείως αδιαμόρφωτη. Δίπλα  μάλιστα στα τραπεζάκια κάποιος γείτονας είχε κουβαλήσει και μαστόρευε… μια βάρκα. Ένα απόγεμα κει που πίναν τον καφέ τους και συζητούσαν επί παντός επιστητού, με κύριο ομιλητή φυσικά τον Θεόδωρο, τους πλησίασε ένας  γερο-ζητιάνος. Ο Νίκος παίρνοντας αφορμή τη βάρκα του ’πε το στίχο της  Ιλιάδας:

Μη σε γέρον κοίλησιν εγώ παρά νηυσί κιχείω [Ιλιάδα, Α26: Μη σε πετύχω γέροντα σιμά στα κοίλα πλοία]

Ο γέρος φυσικά δεν κατάλαβε τίποτα και πήγε σε άλλην παρέα, ο Θεόδωρος  όμως συνέχισε από κει που σταμάτησε ο Νίκος:

— ή νυν διθύοντα ή ύστερον ή αύθις ιόντα
μη νυ τοι ου χραίσμη σκήπτρον και στέμμα θεοίο

και εξακολούθησε να απαγγέλλει, χωρίς να τηρεί το δακτυλικό εξάμετρο,  περίπου σα να κουβέντιαζε, επί ώρα πολλή, ώσπου τέλειωσε και τους υπόλοιπους 503 στίχους του Α της Ιλιάδας, ενώ οι φίλοι τον άκουγαν υπομονετικά  επιφυλασσόμενοι να καρπαζώσουν εν καιρώ το Νίκο, που άθελά του  προκάλεσε τέτοια συμφορά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Άχθος Αρούρης, Αθηναιογραφία, Αναμνήσεις, Βιογραφίες, Δημήτρης Σαραντάκος | Με ετικέτα: , , | 33 Σχόλια »