Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Χρυσή Αυγή’

Ο υγιώς σκεπτόμενος μικροεμποράκος πουλάει σβάστικες (από δεύτερο χέρι)

Posted by sarant στο 13 Σεπτεμβρίου, 2012

Περίμενα μερικές μέρες πριν γράψω το άρθρο αυτό, μήπως και εκδηλωθεί κανείς νομικός, αλλά δεν είδα τίποτε οπότε, μοιραία, θα γράψω εγώ κι ελπίζω να μην με κατηγορήσετε για αντιποίηση αρμοδιοτήτων, αν όχι επαγγέλματος. Άλλωστε το άρθρο δεν θα έχει νομικό θέμα, απλώς σε ένα σημείο θα αναφερθούμε στον Ποινικό Κώδικα. Θέμα μου είναι τα πρόσφατα απανωτά επεισόδια όπου θρασύδειλοι μπράβοι της Χρυσής Αυγής, μερικοί με βουλευτική ασυλία, επιτέθηκαν και κατέστρεψαν πάγκους αλλοδαπών μικροπωλητών, στη Ραφήνα και στο Μεσολόγγι, στα δυο πιο τρανταχτά επεισόδια ρατσιστικής βίας των τελευταίων ημερών -όχι και τα μοναδικά βέβαια· κι από μια άποψη, σοβαρότερη ήταν η εμπρηστική επίθεση στο κουρείο του Πακιστανού στη Μεταμόρφωση, ωστόσο στα δυο επεισόδια της Ραφήνας και του Μεσολογγιού υπάρχει κάτι ποιοτικά διαφορετικό.

Η διαφορά με όλα τα προηγούμενα επεισόδια είναι ότι στη Ραφήνα και στο Μεσολόγγι οι θρασύδειλοι εγκληματίες καταρχάς είχαν για γκεσέμια τους βουλευτές, κατά δεύτερο έκαναν ό,τι έκαναν ανοιχτά (μάλιστα βιντεοσκόπησαν οι ίδιοι τις εγκληματικές πράξεις τους) και τρίτον υποστήριξαν στη συνέχεια πως ζήτησαν πιστοποιητικά από τους αλλοδαπούς μικροπωλητές και έσπασαν (ή, τέλος πάντων, «απομάκρυναν» σύμφωνα με τον κασιδιάρικο ευφημισμό που χρησιμοποίησαν) τους πάγκους όσων πλανόδιων δεν είχαν χαρτιά. Αργότερα μαθεύτηκε ότι στο Μεσολόγγι συμμετείχε στους τραμπουκισμούς ο αστυνομικός που είχε διατεθεί για την… προστασία του βουλευτή Μπαρμπαρούση, και άλλωστε γι’ αυτό το λόγο τέθηκε σε διαθεσιμότητα.

Πρώτη φορά η ΧΑ εξαγγέλλει τόσο καθαρά την πρόθεσή της να πραγματοποιεί σε τακτική βάση ρατσιστικά πογκρόμ, με σαφή παρακρατικά χαρακτηριστικά, και αντιποιούμενη αρμοδιότητες που κανονικά μόνο στην αστυνομία ανήκουν. Το επιχείρημα ότι «όπου η πολιτεία δεν εφαρμόζει το νόμο» θα βρεθεί ένας χρυσαυγίτης, βουλευτής ή απλό μέλος, να τον εφαρμόσει, είναι διάτρητο και έωλο, μια και η αυτοδικία αποτελεί την πιο σίγουρη συνταγή για πλήρη κατάρρευση του κράτους δικαίου -αλλά εδώ δεν έχουμε καν αυτοδικία, έχουμε ρατσιστικές επιθέσεις μασκαρεμένες σε πράξεις αυτοδικίας, διότι βέβαια κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη στην ορθή κρίση ή την αμεροληψία των αυτόκλητων τιμωρών. Ήδη, ο δήμαρχος Ραφήνας διέψευσε τους ισχυρισμούς για μικροπωλητές χωρίς άδεια, αφήνοντας τους θρασύδειλους  ναζιστές χωρίς έστω κι αυτό το μικροσκοπικό φύλλο συκής.

Ωστόσο, οι χρυσαυγίτες επικαλέστηκαν κάποιες νομικές διατάξεις -εκεί είναι που περίμενα σχόλιο από νομικούς, αλλά δεν είδα κανένα, οπότε είπα να το κοιτάξω μόνος μου -κι αν κάνω κάποιο λάθος, ας με διορθώσουν οι νομικοί. Λοιπόν, ο Κασιδιάρης επικαλέστηκε το άρθρο 275 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Το μεταφέρω:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ακροδεξιά, Επικαιρότητα, Νομικά | Με ετικέτα: , , , , , | 232 Σχόλια »

Το ρατσιστικό τιτίβισμα και οι ναζιστικοί κρωγμοί

Posted by sarant στο 27 Ιουλίου, 2012

Χτες που έπρεπε να γράψω προτίμησα να το αποφύγω, κάποιοι από σας περιμένατε ότι θα έγραφα, μου το ζητήσατε κιόλας, οπότε γράφω σήμερα με τον κίνδυνο να είναι το άρθρο μπαγιάτικο, αφού θα έχουν πλεον όλα ειπωθεί για το θέμα του αποκλεισμού της τριπλουνίστριας Βούλας Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, εξαιτίας του τιτιβίσματος που έστειλε (ή που αναμετάδωσε) τις προάλλες, και που θεωρήθηκε ρατσιστικό και αντίθετο με το πνεύμα των Αγώνων. Ο λόγος που δεν έγραψα χτες, ήταν πως δεν είχα αποφασίσει· και τώρα που γράφω, ακόμα διχασμένος είμαι. Όπως έλεγε εκείνη η παλιά ατάκα, «Η απάντησή μου είναι ίσως, και είναι οριστική».

Να θυμίσω τα γεγονότα είναι ίσως περιττό, αφού αυτή τη φορά δεν έχουμε ένα σκανδαλάκι της μπλογκόσφαιρας, από εκείνα που προκαλούν πανδαιμόνιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά περνάνε απαρατήρητα απ’ όλους τους «φυσιολογικούς» (άντε, να το πω ‘παραδοσιακούς’) ανθρώπους, εκείνους που δεν ξημεροβραδιάζονται στο Διαδίκτυο αλλά ενημερώνονται από τα συμβατικά μέσα. Εδώ, το τιτίβισμα ακούστηκε μέχρι το Λονδίνο. Αλλά για να ξέρουμε ακριβώς για ποιο πράγμα μιλάμε, δείτε την εικόνα αριστερά. Χωρίς να βάζω το χέρι μου στη φωτιά, αφού το πήρα από τρίτο ή τέταρτο χέρι, η εικόνα πρέπει να δείχνει το αρχικό τιτίβισμα.

Είναι ρατσιστικό το μήνυμα που διαβάσατε; Μπορούμε να το συζητήσουμε. Για μένα είναι οριακά ρατσιστικό. Οριακά, αλλά είναι. Εκφράζεται υποτιμητικά, έστω και έμμεσα, για τους Αφρικανούς. Και ρατσιστικό να μην είναι, ασφαλώς δεν προωθεί την ιδέα της συναδέλφωσης των λαών, άρα αντίκειται στο Ολυμπιακό ιδεώδες. Βέβαια, συμφωνώ ότι κάθε μέρα ακούγονται πολύ χειρότερα, και όχι μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και σε τηλεοπτικές εκπομπές μεγάλων καναλιών. Αυτό όμως δεν σημαίνει και πολλά από τη στιγμή που οι άλλοι που λένε τα χειρότερα δεν πρόκειται να αγωνιστούν στους Ολυμπιακούς. Το (οριακά) ρατσιστικό τιτίβισμα της τριπλουνίστριας δεν είναι ποινικά κολάσιμη πράξη (αν πιστεύετε ότι είναι ή ότι θα έπρεπε να είναι πείτε το, αλλά θα διαφωνήσουμε), είναι όμως πράξη που αντίκειται στις αξίες του Ολυμπισμού (για τις αξίες αυτές θα πούμε περισσότερα παρακάτω). Το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχουμε μια κουλτούρα υπερανεκτικότητας στο ρατσισμό και στη γαϊδουριά δεν κάνει λιγότερο επιλήψιμες τις ρατσιστικές (και τις γαϊδουρινές) πράξεις, αν και υπό προϋποθέσεις αποτελεί ελαφρυντικό. Στο κάτω-κάτω, μια κοινωνία που όχι απλώς ανέχεται αλλά επιδοκιμάζει π.χ. τον Σεραφείμ Πειραιώς όταν βρίζει τους ομοφυλόφιλους συμπολίτες μας ή όλες τις άλλες θρησκείες ή τον Άδωνη όταν προβάλλει στην εκπομπή του τα βιβλία του Πλεύρη ή… (ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ) λογικό είναι να σοκάρεται όταν τιμωρείται μια νεαρή αθλήτρια επειδή αναμετάδωσε ένα χαζό ανέκδοτο έστω και οριακά ρατσιστικό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αθλήματα, Επικαιρότητα, Ελευθερία του λόγου, Ρατσισμός | Με ετικέτα: , , , | 243 Σχόλια »

Μόρα και κασίδα

Posted by sarant στο 8 Ιουνίου, 2012

Δεν είναι ανάγκη να βάλω κι εγώ το βιντεάκι όπου ο κασιδιάρης πετάει το νερό στην Ρένα Δούρου και γρονθοκοπεί τη Λιάνα Κανέλλη. Θα το έχετε δει πολλές φορές. Θέλω να πω μια-δυο σκόρπιες σκέψεις μου όμως, παρόλο που το περιστατικό το σχολιάσαμε αρκετά στο ιστολόγιο. Σκέψεις όχι μόνο για το περιστατικό καθαυτό, αλλά και για τις αντιδράσεις ορισμένων.

Καταρχάς, μετά από το χτεσινό, νομίζω ότι κανείς εκπρόσωπος δημοκρατικού κόμματος δεν πρέπει να καθίσει ξανά σε πάνελ μαζί με χρυσαυγίτες, ακόμα κι αν η ΧΑ ανακαλέσει την απόφασή της να μην εμφανίζεται στα κανάλια. Είναι, στο κάτω-κάτω, θέμα αξιοπρέπειας. Δεύτερον, πιστεύω ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες να τεθεί εκτός νόμου η εγκληματική αυτή οργάνωση -αλλά σε κάθε περίπτωση, αν μπει στην επόμενη Βουλή η ΧΑ θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν κόμμα-παρίας: με το θεσμικό μίνιμουμ, χωρίς χαμόγελα, χωρίς εγκάρδιες χειραψίες (όπως έκανε η Ντόρα Μητσοτάκη με τον Μιχαλολιάκο).

Τρίτον, πρέπει να συγχαρώ τις δυο βουλευτίνες (εδώ ο έμφυλος τύπος δείχνει την αξία του, αλλιώς πρέπει να πούμε το άκομψο «γυναίκες βουλευτές») των αριστερών κομμάτων για τη θαρραλέα και αξιοπρεπή στάση τους απέναντι στον μαινόμενο ναζιστή. Για τους άντρες του πάνελ δεν μπορώ να πω το ίδιο. Πολύ χειρότεροι όμως είναι εκείνοι οι δημοσιογράφοι που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και επιδιώκουν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις. Παράδειγμα, από το Βήμα: Εκεί, ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης, εξοργισμένος από τα κοσμητικά επίθετα με τα οποία τον στόλισε η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη, της επιτέθηκε με μπουνιές, αφού προηγουμένως είχε πετάξει ένα ποτήρι νερό στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου. Αν όμως δείτε προσεχτικά το βίντεο, θα δείτε ότι ο Κασιδιάρης αφενός εκτόξευσε και ο ίδιος άφθονα κοσμητικά επίθετα (παλιοκομμούνι, παλιορουφιάνα, ρουφιάνα, νούμερο) και αφετέρου καθόλου δεν εξοργίστηκε από την έντονη φυσικά λεκτική αψιμαχία του με την Κανέλλη, στη διάρκεια της οποίας είναι ψυχραιμότατος. Εξοργίζεται μόλις η Ρένα Δούρου τον πατάει εκεί που πονάει, με την φαινομενικά αθώα ερώτηση «Αναβολή πήρατε;» -διότι ο κασιδιάρης είναι υπόδικος, κατηγορούμενος για κακούργημα. Και ακόμα περισσότερο εξοργίζεται που βλέπει μια γυναίκα να αγνοεί τις προσπάθειές του να τη διακόψει του και να συνεχίζει να μιλάει -και τότε χάνει την ψυχραιμία του, όχι από τις βρισιές που δήθεν δέχτηκε αλλά από την παρρησία  των γυναικών της αριστεράς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ακροδεξιά, Επικαιρότητα, Ετυμολογικά, Λαογραφία, Φρασεολογικά | Με ετικέτα: , , , | 418 Σχόλια »

Μια ελληνογαλλική καραβίδα και άλλα μετεκλογικά μεζεδάκια

Posted by sarant στο 12 Μαΐου, 2012

Τα σχεδόν καθιερωμένα σαββατιάτικα μεζεδάκια μας αναμενόμενο είναι να χαρακτηριστούν «μετεκλογικά», αλλά ο υπόλοιπος τίτλος χρειάζεται διευκρίνιση. Στη διάλεκτο του ιστολογίου μας, καραβίδα είναι μια μικρή πρόταση, ιδίως σε λεξικό ή έργο αναφοράς, που οι περισσότερες πληροφορίες της (ιδανικά όλες) είναι λανθασμένες. Αν έχετε περιέργεια να δείτε πώς βγήκε η ονομασία αυτή, διαβάστε το σχετικό άρθρο, αν πάλι θέλετε να δείτε ποια ήταν η καραβίδα και γιατί ονομάστηκε ελληνογαλλική, μείνετε εδώ.

Η καραβίδα αλιεύθηκε στη γαλλική Λιμπερασιόν, στο φύλλο της Τρίτης 8 Μαΐου, σε ένα άρθρο της ελληνίδας ανταποκρίτριας για τις εκλογές στην Ελλάδα -εξού και ελληνογαλλική. Μιλώντας για το σκυθρωπό ύφος που είχε ο Αντώνης Σαμαράς όταν διαπίστωσε ότι αδυνατεί να σχηματίσει κυβέρνηση, η ανταποκρίτρια έκανε πρώτα ένα τεράστιο άλμα και προσγειώθηκε πάνω στην καραβίδα. Γράφει: Sa sortie de scène sans gloire n’est pas sans évoquer la fin tragique de sa célèbre grand-mère : la poétesse nationaliste Penelope Delta, qui s’est suicidée le jour de l’entrée des Allemands dans Athènes en 1940. Μεταφράζω πρόχειρα: Η άδοξη αποχώρησή του από το προσκήνιο θυμίζει κάπως το τραγικό τέλος της διάσημης γιαγιάς του, της εθνικίστριας ποιήτριας Πηνελόπης Δέλτα, που αυτοκτόνησε τη μέρα που μπήκαν στην Αθήνα οι Γερμανοί, το 1940.

Το άλμα της ανταποκρίτριας, που παίρνει άνετα χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιάδα, είναι ότι παραλλήλισε την αποτυχία (ή την πύρρειο νίκη) σε εκλογές με μια αυτοκτονία ύστερα από ήττα σε πόλεμο. Όσο για την καραβίδα, συνίσταται στην πρόταση: της διάσημης γιαγιάς του, της εθνικίστριας ποιήτριας Πηνελόπης Δέλτα, που αυτοκτόνησε τη μέρα που μπήκαν στην Αθήνα οι Γερμανοί, το 1940. Και μετράμε λάθη:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γιουτουμπάκια, Εκλογές, Θηλυκό γένος, Μαργαριτάρια, Μεζεδάκια | Με ετικέτα: , , , | 111 Σχόλια »

Θρασύδειλα «λεβεντόπαιδα»

Posted by sarant στο 10 Μαΐου, 2012

Προβληματίστηκα αν πρέπει να γράψω το σημερινό άρθρο· και χτες είχα αρχίσει να το γράφω και το παράτησα· δεν φταίνε τίποτα οι αναγνώστες του ιστολογίου να δεχτούν και τρίτη δόση από τα νοσηρά κηρύγματα της μαυροντυμένης συμμορίας, σκεφτόμουν (γιατί ήδη έχω αφιερώσει δυο άρθρα, το προχτεσινό, κι ένα προεκλογικό στα ξυρισμένα κρανία). Ωστόσο, πολλοί μού ζήτησαν αυτό το άρθρο, και η πλάστιγγα έγειρε όταν σημειώθηκαν εξελίξεις στο θέμα· άλλωστε, βρίσκομαι στα χωράφια μου· θέλω να πω, το θέμα μας κάθε άλλο παρά αμιγώς πολιτικό είναι: αφορά και τη γλώσσα, και τη μετάφραση και τη φρασεολογία, αλλά και το Διαδίκτυο.

Πριν από ένα περίπου μήνα, η δημοσιογράφος Ξένια Κουναλάκη έγραψε ένα άρθρο στην Καθημερινή, με τίτλο «Η κοινοτοπία του κακού» και με θέμα του με την τακτική που θα έπρεπε να κρατήσουν τα ΜΜΕ και οι πολιτικές δυνάμεις απέναντι στην Χρυσή Αυγή, ενόψει της διαφαινόμενης εισόδου της στη Βουλή. Εύλογα η Κουναλάκη υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ούτε υπόνοια διαλόγου με την ΧΑ, ενδεχόμενο που το θεωρεί εξίσου αδιανόητο με το να δημοσίευαν οι εφημερίδες μια συνέντευξη περί ανέμων και υδάτων με τον Χίτλερ.

Μερικές μέρες αργότερα, στο ιστολόγιο των χρυσαυγιτών δημοσιεύτηκε μια «απάντηση στο άρθρο της Κουναλάκη». Με τίτλο «Η κοινοτοπία της παροξυντικής αυτοϊκανοποίησης», είναι ένα εκτενέστατο άρθρο, σχεδόν εξαπλάσιο σε έκταση από εκείνο στο οποίο απαντάει, γεμάτο χυδαίους χαρακτηρισμούς και προσωπικές επιθέσεις στη δημοσιογράφο. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ, αν και οφείλω να σας προειδοποιήσω ότι είναι εξαιρετικά νοσηρό (Ενημέρωση: αυτή τη στιγμή το χρυσαυγίτικο ιστολόγιο έχει τεθεί εκτός λειτουργίας, το άρθρο πάντως έχει αναπαραχθεί εδώ). Εγώ ανατρίχιασα διαβάζοντας πόσες προσωπικές λεπτομέρειες για τη ζωή της Ξ. Κουναλάκη φαινόταν να γνωρίζει ο ανώνυμος αρθρογράφος (υπογράφει με τα αρχικά Θ.Π.), όχι μόνο ότι είναι κόρη του πολιτικού Πέτρου Κουναλάκη αλλά και την ηλικία της, όλες τις επαγγελματικές της δραστηριότητες, το ότι έχει μια 13χρονη κόρη, ακόμα και τα χαρακτηριστικά του προσώπου της -και, στο αποκορύφωμα, διατυπώνει μια συγκαλυμμένη απειλή για επίθεση εναντίον της δημοσιογράφου (περισσότερα παρακάτω). Φυσικά, η αναφορά στα προσωπικά του αντιπάλου αντί για απάντηση στα όσα υποστηρίζει είναι αρκετά εύγλωττη για την ένδεια επιχειρημάτων της συμμορίας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ακροδεξιά, Επικαιρότητα, Μεταμπλόγκειν | Με ετικέτα: , , , | 505 Σχόλια »

Εγέρθητοι στα βουλευτικά έδρανα

Posted by sarant στο 8 Μαΐου, 2012

Στην αρχή δεν ήθελα να γράψω για το θέμα, παρόλο που καναδυό φίλοι μού το ζήτησαν, διότι σκέφτηκα πως δεν είναι σωστό να μετατραπεί το ιστολόγιο σε παρατηρητήριο των χρυσαυγιτών -όμως το θέμα έχει και γλωσσικό ενδιαφέρον, οπότε θεωρήστε ότι λεξιλογώ και δεν χρυσαυγολογώ.

Την ιστορία βέβαια θα την ξέρετε και το στιγμιότυπο θα το έχετε ήδη παρακολουθήσει -αλλά για την απίθανη περίπτωση που σας ξέφυγε, μπορείτε να δείτε το βιντεάκι που ακολουθεί, αν δηλαδή δεν βγάζετε φλύκταινες βλέποντας νεοναζιστές επί το έργο. Θυμίζω ότι οι σκηνές διαδραματίστηκαν το βράδυ της Κυριακής σε ένα ξενοδοχείο όπου οι δημοσιογράφοι είχαν προσκληθεί να ακούσουν τη δήλωση του φύρερ Μιχαλολιάκου για το εκλογικό αποτέλεσμα της ναζιστικής Χρυσής Αυγής.

Και ενώ οι δημοσιογράφοι περιμένουν, ένα πρωτοπαλίκαρο της οργάνωσης ανακοινώνει ότι μόλις μπει ο αρχηγός οι παριστάμενοι πρέπει να σηκωθούν «σαν ένδειξη σεβασμού, το ‘χουμε εμείς οι χρυσαυγίτες». Και πράγματι λίγο αργότερα…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Επικαιρότητα, Εκλογές | Με ετικέτα: , | 210 Σχόλια »

Ο Ιός φεύγει, οι χρυσαυγίτες έρχονται…

Posted by sarant στο 9 Νοεμβρίου, 2010

Συχνό κλισέ των δημοσιογράφων, όταν πεθαίνει («φεύγει») κάποιος άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών, είναι να ξεκινούν τα ρεπορτάζ τους με τη φράση «Από σήμερα, ο (αντίστοιχος τομέας π.χ. κινηματογράφος, ποίηση, θέατρο) είναι φτωχότερος». Κλισέ είναι βέβαια η φράση και μάλιστα από τα πιο πολυφορεμένα, αλλά, όσο κι αν προσπαθώ να αποφεύγω τα κλισέ, νιώθω υποχρεωμένος να το χρησιμοποιήσω, και να γράψω πως από τις 7 Νοεμβρίου 2010 η ελληνική μαχητική, ερευνητική, αξιόπιστη δημοσιογραφία είναι απελπιστικά φτωχότερη. Φτωχότερη επειδή ύστερα από 20 χρόνια παρουσίας, σταμάτησε η σελίδα του Ιού από την σαββατιάτικη και την κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Μπορεί να μη συμφωνούσα πάντοτε με τα άρθρα της ομάδας του Ιού, ωστόσο πιστεύω ότι αποτελούσαν κόσμημα για τον ελληνικό Τύπο. Εκτιμούσα τη μεθοδικότητα των ερευνών τους, τη σχολαστική τεκμηρίωση, το θάρρος τους να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ιός δεν είχε μόνο πολλούς πιστούς φίλους (κάποιοι αγόραζαν την εφημερίδα μόνο και μόνο για τον Ιό), αλλά και εξίσου πολλούς ορκισμένους εχθρούς, που τώρα ασφαλώς θα πανηγυρίζουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Επικαιρότητα, Εφημεριδογραφικά, Εκλογές | Με ετικέτα: , , , , | 331 Σχόλια »