Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘skakistiko.blogspot.com’

Η μπαλαφάρα των αναπολλαπλασιασμών (επανάληψη)

Posted by sarant στο 25 Φεβρουαρίου, 2016

Κοίταζα χτες τον πίνακα των περιεχομένων του ιστολογίου και έπεσε το μάτι μου στα άρθρα που είχα δημοσιεύσει την ίδια μέρα τα περασμένα χρόνια. Απορροφήθηκα διαβάζοντας ένα από αυτά, που μου άρεσε πολύ όπως το ξαναδιάβασα, και σας το παρουσιάζω τώρα -και μάλιστα ελάχιστα επικαιροποιημένο, με πολύ λίγες αλλαγές και χωρίς καμία ουσιαστική προσθήκη.

Βέβαια, κάποιοι θα το θυμούνται, αλλά καθώς το κοινό του ιστολογίου έχει πληθύνει κι έχει ανανεωθεί, αρκετοί θα είναι εκείνοι που δεν θα το ξέρουν.

Κατά σύμπτωση, το σημερινό άρθρο είναι το υπ’ αριθ. 2600 του ιστολογίου -ε, αν από τα 2600 τα 100 είναι επαναλήψεις δεν χάθηκε ο κόσμος, θαρρώ. Οι μέρες είναι δύσκολες, το ξέρω, αλλά δεν κάνει κακό να ξεσκάσουμε λίγο με μια μπαλαφάρα, που φτιάχτηκε πριν από έξι χρόνια και μια μέρα. 

Οπότε, σας παρουσιάζω σε επανάληψη, τη…..

Μπαλαφάρα των αναπολλαπλασιασμών…..

ή πώς μια συζήτηση στο σκακιστικό ιστολόγιο του Γάτου του Σρέντινγκερ, που είχε αρχικά ως θέμα της τα διπλωμένα πιόνια, εξελίχτηκε σε γλωσσικο-τραγουδιστική πραγματεία για τις αναδιπλασιασμένες (και βάλε) λέξεις, με τη συμμετοχή του Καλοπροαίρετου, του Παναγιώτη Κονιδάρη και του Ελισσαίου, και με τα εκ των υστέρων σχόλια και γιουτουμπάκια του υποφαινόμενου. (Γιατί μπαλαφάρα; Διότι στο ίδιο ιστολόγιο είχε δυο χρόνια νωρίτερα δημοσιευτεί σε συνέχειες η διάσημη Μπαλαφάρα των τεσσάρων, από Κονιδάρη, Ελισσαίο, Καλοπροαίρετο με ψευδώνυμο και Γάτο).

Κι όμως, όλα άρχισαν αθώα.

Λουμπάγκο: κάνει ρίμα με το παλάγκο, με τον οργανίστα των Ολύμπιανς Άλκη Κακαλιάγκο, με τον παλιό πρωταθλητή Αλέξανδρο Άγγο, με τον καραγκιοζοπαίκτη Βάγγο, με τον δόκτορα Ζιβάγκο, με την αφρικανική γλώσσα σάνγκο, έγραψε και ο Αλεξάκης ένα σχετικό βιβλίο, και με το Πάγκο Πάγκο.

Βέβαια, αν έμενε ο Καλοπροαίρετος στα λήγοντα εις –άγκο το πολύ πολύ να έβρισκε και τον αγωνιστή του 1821 Ανδρέα Ράγκο (απ’ όπου βγήκε και η ξεχασμένη πια παροιμιώδης φράση Γράφε Ράγκο) αλλά και το κατάστημα υφασμάτων που είχε πριν από καμιά εικοσαετία τη διαφήμιση Στον Ράγκο, μετράει το φράγκο!), άντε και στο πολύ καλό ποίημα του Ασημάκη Πανσέληνου για το πλημμελειοδικείο:

ένας εργάτης κάθεται στον πάγκο
από έναν σπάγκο κρέμεται ο Χριστός
κι απ’ τον Χριστό κρεμιέται δίχως σπάγκο
το καθεστώς

Αλλά όχι, ο Καλοπροαίρετος με έναυσμα το Πάγκο Πάγκο το έστριψε στις διπλές (και τριπλές και βάλε) επαναλήψεις μιας λέξης και ανοίχτηκε πεδίο δόξης λαμπρόν μεν, αχανές δε, η αναπολλαπλασιασμένη μπαλαφάρα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γενικά γλωσσικά, Γιουτουμπάκια, Επαναλήψεις, Ευτράπελα, Τραγούδια, Ψυχαγωγικά | Με ετικέτα: , | 259 Σχόλια »

Η μπαλαφάρα των αναπολλαπλασιασμών

Posted by sarant στο 24 Φεβρουαρίου, 2010

ή πώς μια συζήτηση στο σκακιστικό ιστολόγιο του Γάτου του Σρέντινγκερ, που είχε αρχικά ως θέμα της τα διπλωμένα πιόνια, εξελίχτηκε σε γλωσσικο-τραγουδιστική πραγματεία για τις αναδιπλασιασμένες (και βάλε) λέξεις, με τη συμμετοχή του Καλοπροαίρετου, του Παναγιώτη Κονιδάρη και του Ελισσαίου, και με τα εκ των υστέρων σχόλια και γιουτουμπάκια του υποφαινόμενου. (Γιατί μπαλαφάρα; Διότι στο ίδιο ιστολόγιο είχε πρόπερσι δημοσιευτεί σε συνέχειες η διάσημη μπαλαφάρα των τεσσάρων, από Κονιδάρη, Ελισσαίο, Καλοπροαίρετο με ψευδώνυμο και Γάτο).

Κι όμως, όλα άρχισαν αθώα.

Λουμπάγκο: κάνει ρίμα με το παλάγκο, με τον οργανίστα των Ολύμπιανς Άλκη Κακαλιάγκο, με τον παλιό πρωταθλητή Αλέξανδρο Άγγο, με τον καραγκιοζοπαίκτη Βάγγο, με τον δόκτορα Ζιβάγκο, με την αφρικανική γλώσσα σάνγκο, έγραψε και ο Αλεξάκης ένα σχετικό βιβλίο, και με το Πάγκο Πάγκο.

Βέβαια, αν έμενε ο Καλοπροαίρετος στα λήγοντα εις –άγκο το πολύ πολύ να έβρισκε και τον αγωνιστή του 1821 Ανδρέα Ράγκο (απ’ όπου βγήκε και η ξεχασμένη πια παροιμιώδης φράση Γράφε Ράγκο) αλλά και το κατάστημα (ηλεκτρικών;) που είχε πριν από καμιά εικοσαετία τη διαφήμιση Στον Ράγκο, μετράει το φράγκο!), άντε και στο πολύ καλό ποίημα του Ασημάκη Πανσέληνου για το πλημμελειοδικείο:

ένας εργάτης κάθεται στον πάγκο
από έναν σπάγκο κρέμεται ο Χριστός
κι απ’ τον Χριστό κρεμιέται δίχως σπάγκο
το καθεστώς

Αλλά όχι, ο Καλοπροαίρετος με έναυσμα το Πάγκο Πάγκο το έστριψε στις διπλές (και τριπλές και βάλε) επαναλήψεις μιας λέξης και ανοίχτηκε πεδίο δόξης λαμπρόν μεν, αχανές δε, η αναπολλαπλασιασμένη μπαλαφάρα.

Άλλες τοποθεσίες με την ίδια λέξη δύο φορές: Μπόρα Μπόρα, Σινγκ Σινγκ (οι αμερικανικές φυλακές υψίστης ασφαλείας), Μπάντεν-Μπάντεν (το μόνο που γράφεται με ενωτικό· τα άλλα όχι). Άτομα με το ίδιο όνομα δύο φορές: ο πρώην ΓΓ του ΟΗΕ Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι, ο δολοφόνος του Κέννεντυ Σιρχάν Σιρχάν, ο αφγανός πολιτικός Αμπντάλα Αμπντάλα, ο Τζων-Τζων της Μπίμπι-Μπο, εκείνου του ελληνικού φτηνέκτυπου της Μπάρμπι (-Γιατί η Μπίμπι-Μπο διαζευγμένη είναι ακριβότερη απ΄ όλες τις Μπίμπι-Μπο; -Γιατί, εκτός από την ίδια, το σετ περιλαμβάνει το αμάξι του Τζων-Τζων, το σπίτι του Τζων-Τζων και τις πιστωτικές κάρτες του Τζων-Τζων), ο καμερουνέζος παλιός μπασκετμπωλίστας του Πανελληνίου Μπούμτζε Μπούμτζε, ο επίσης καμερουνέζος παλιός επιθετικός του Εθνικού Αστέρα Μισέ Μισέ, και βέβαια ο κονγκολέζος Λούα Λούα (ο ένας Λούα από δεξιά, ο άλλος από αριστερά, δραμαμίνες θα θέλουν ο Σαριέγκι και ο Καντέ). Τις διάφορες καρέτες καρέτες («πριν εξαφανιστώ σαν τη διπλή καρέτα», που λένε και τα Ημισκούμπρια στη «Μαγική τσατσάρα») και μονάχους μονάχους (δε μονάχιστερ και ο μοναχόντας, που λένε, πάλι τα Ημίζ, αλλού) τις προσπερνώ ως τετριμμένες. Στην εποχή μου μεσουρανούσαν στο σινεμά η Μπε-Μπε (Β.Β., Μπριζίτ Μπαρντό) και η Τσε-Τσε (όχι η υπνοφόρος μύγα, η C.C., Κλάουντια Καρντινάλε). Τον περίφημο Μιχαήλ Μιχαήλ του Μιχαήλ, ως άνθρωπος της τέχνης και του θεάματος, θα τον ξέρεις. Έχουμε ακόμα την ηρωική κενυάτικη φυλή των Μάου Μάου, το τραγούδι του Μουφλουζέλη «Λάου λάου το πηγαίνεις να ξαναγενώ εργένης», τη συμμετοχή της Ισπανίας στη (N)Eurovision «El chiki chiki» και την ελληνική διασκευή «El fiki fiki» από τους Moufa Eranous, τον Γεωργίου και το μπούρου μπούρου στην πλατεία ΚουμουΝΤούρου, τον κουφό στην «Κόρη του ιερωμένου» του Όργουελλ να τραγουδά, μονότονα και αυτιστικά, «With my willy willy, with my willy willy», και τα γούτσου-γούτσου και γκίλι-γκίλι που λέμε όταν γαργαλάμε κοιλίτσες και λαιμουδάκια. Επίσης, τα πάντα (όχι τα πάντα όλα· α ρε Αλέφαντε γίγαν, όπως λέγαμε: γεια σου Δομάζε μέγαν· το γίγας και το μέγας είναι τριτόκλιτα και έτσι κάνουν στην κλητική· άλλες κλητικές που φαντάζουν στον ανεξοικείωτο ως ορθογραφικά λάθη και/ή παρατονισμοί: ω άνερ, ω γύναι, ω πάτερ –πάτερ παντοκράτορ και υιέ μονογενές, που λέει μια προσευχή–, ω μήτερ, ω παι, ω θύγατερ, ω γέρον, ω γραυ, ω βασιλεύ, ω εισαγγελεύ, όχι το ελελεύ, είναι επιφώνημα, γενιά με το φευ, ω Αχιλλεύ, ω Οδυσσεύ, ω Ζευ, ω Άπολλον, ω Πόσειδον, ω Άρες, ω Δήμητερ –και ο δωρικός τύπος ω Δάματερ–, ω Σώκρατες –από κει βγαίνουν και οι Socrates drank the conium· ο Σπάθας ήταν ο καλύτερος ευρωπαίος κιθαρίστας στην εποχή του· από κει και ο παλιός βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής–, ω Περίκλεις, ω Θεμιστόκλεις –εξ ου και το υποκοριστικό Μιστόκλης, πρωτόκλιτο πλέον: «Πού ΄ν΄ ο Μιστόκλης ο νταής / που έκανε για δύο / και που τον έτρεμε η γης / μες στο Μεταξουργείο» –, ω Πραξίτελες, ω Δημόσθενες, ω Χαράλαμπες, ω Αγάμεμνον, ω Αριστόγειτον, ω Κλειοί, ω Σαπφοί, ω Λητοί) των ζωολογικών κήπων συχνά έχουν ονόματα όπως Πάο Πάο, Τάο Τάο και τέτοια. Μην ξεχάσουμε και την κινεζούλα WGM Xu Yuanyuan (αποφεύγω να την αποδώσω στα ελληνικά, πριν βελτιώσω τα κινεζικά μου), και το λουλούδι υλάνγκ υλάνγκ, που…
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γενικά γλωσσικά, Τραγούδια, Ψυχαγωγικά, Uncategorized | Με ετικέτα: , | 195 Σχόλια »