Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Posts Tagged ‘Wordblitz’

Εσείς παίζετε;

Posted by sarant στο 4 Αυγούστου, 2021

Ο τίτλος είναι ασαφής, μεταξύ άλλων επειδή το ρήμα «παίζω» είναι πολυσήμαντο. Μπορεί κανείς να παίζει ποδόσφαιρο ή θέατρο, να παίζει σκάκι ή βιολοντσέλο, να παίζει κρυφτό ή πόκερ, για να μην πούμε για όσους παίζουν με τη φωτιά, παίζουν διπλό παιχνίδι, παίζουν με τον πόνο μας ή το παίζουν ειδήμονες.

Όμως το θέμα του σημερινού άρθρου δεν είναι οι πολλές σημασίες του ρήματος (κάτι έχουμε γράψει, αλλά πρέπει να ξαναγράψουμε). Η ερώτηση που σας κάνω είναι ειδικότερη: παίζετε παιχνίδια στον υπολογιστή ή σε κινητή συσκευή, στην ταμπλέτα ή στο σμαρτόφωνο;

Βέβαια, ηλεκτρονικά παιχνίδια υπήρχαν ήδη πριν από την εποχή των προσωπικών υπολογιστών, όταν στη δεκαετία του 1980 τα παίζαμε στις αίθουσες που τις έλεγαν ουφάδικα, σε ειδικά μηχανήματα που λειτουργούσαν με κερματοδέκτη, δεκαρικομηχανές που τα λέγαμε, και που κάποια από αυτά προσομοίωναν τα παλιότερα μηχανικά φλιπεράκια των δεκαετιών 1950-60.

Στους προσωπικούς υπολογιστές της προϊντερνετικής περιόδου υπήρχαν παιχνίδια, ας πούμε η πασιέντζα ή ο ναρκαλιευτής, και συνεχίστηκαν βέβαια και όταν γενικεύτηκε το διαδίκτυο στη σημερινή μορφή του, αλλά το διαδίκτυο είναι αυτό που ανέδειξε τα παιχνίδια, τα games, σε ένα από τα μείζονα καινούργια φαινόμενα στις δυτικές κοινωνίες στον αιώνα μας.

Ο νεαρός στην εικόνα βέβαια παίζει κάποιο παιχνίδι κονσόλας. Τέτοιο ομολογώ πως δεν έχω παίξει ποτέ μου -ήμουν πολύ μεγάλος όταν εμφανίστηκαν και όταν έγινα πατέρας οι κόρες μου δεν μας ζήτησαν ποτέ τέτοιες συσκευές. Έπαιζαν βέβαια, αλλά μόνο στον υπολογιστή.

Από τις κόρες μου πάντως κόλλησα δυο παιχνίδια, που συνέχισα να τα παίζω και όταν εκείνες τα άφησαν. Το ένα ήταν το Pokemon go, το καλοκαίρι του 2016 που είχε πιάσει υστερία τον μισό πλανήτη να κυνηγάνε τον Πίκατσου στην πλατεία της γειτονιάς ή στον κήπο του γείτονα. Το Pokemon Go μού άρεσε πολύ, επειδή μου αρέσουν οι χάρτες και η πεζοπορία, και το παιχνίδι αυτό εμφάνιζε τα τερατάκια πάνω στο υπαρκτό τοπίο και σε καλούσε να τα πιάσεις, να τα εξελίξεις, και να τα τοποθετείς σε «γυμναστήρια», που και αυτά ήταν τοπόσημα όπως εκκλησίες, αγάλματα, σχολεία κτλ.

Η εταιρεία που έβγαλε το παιχνίδι βασίστηκε πάνω σε μια λεπτομερή χαρτογράφηση που είχε γίνει από τους παίκτες ενός προηγούμενου παιχνιδιού, που το αγόρασε. Μπορούσες να παίζεις δωρεάν, αλλά το παιχνίδι είχε πολλούς τρόπους για να σε δελεάζει να βάζεις το χέρι στην τσέπη, π.χ. για να αγοράσεις επιπλέον μπάλες και γενικά για να επιταχύνεις την πρόοδό σου.

Είναι πολλά τα παιχνίδια που ακολουθούν αυτό το οικονομικό μοντέλο, δωρεάν καταρχήν, αλλά με χρέωση για διάφορα έξτρα, που φαίνεται αρκετά αποτελεσματικό αρκεί να συγκροτήσουν μια πολυπληθή βάση παικτών. Διάβασα κάπου ότι οι νεαροί, που αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία των παικτών, αποκαλούν whales (φάλαινες) τους παίκτες μεγαλύτερης ηλικίας που έχουν την οικονομική άνεση να ξοδεύουν 50-100 ευρώ το μήνα για να αγοράζουν καλύτερα όπλα ας πούμε, κι έτσι να επιταχύνουν την πρόοδό τους στα παιχνίδια αυτού του είδους, αφού ο δωρεάν παίκτης για να αποκτήσει τα ίδια θα πρέπει να αφιερώσει πολλές ώρες ή μέρες παιχνιδιού.

Το άλλο παιχνίδι που μου κόλλησαν οι κόρες μου, που το έχω παρουσιάσει αναλυτικά σε άρθρο του ιστολογίου, είναι το WordBlitz, ένα είδος σκραμπλ για δύο παίχτες, που το παίζεις εναντίον κάποιου γνωστού σου μέσα από το Μέσεντζερ του Φέισμπουκ. Το WordBlitz το συνεχίζω ακόμα, ενώ το Πόκεμον το παράτησα ύστερα από κανένα χρόνο (αλλά το παιχνίδι, βέβαια, ακόμα συνεχίζεται).

Αν το πάμε έτσι, παλιότερα έπαιζα αρκετές ώρες την εβδομάδα μπριτζ διαδικτυακά, ενω πρόσφατα, ύστερα από το άρθρο που έγραψα για το μπριτζ, νοστάλγησα τα παλιά και έπαιξα ξανά (όπου διαπίστωσα πως δεν τα έχω ξεχάσει όλα). Υπάρχουν σέρβερ για να παίζεις μπριτζ, είτε με ανθρώπους για αντιπάλους είτε με ρομπότ, όπως και για να παίζεις σκάκι, τάβλι, ακόμα και πρέφα. Αλλά τα παιχνίδια αυτά δεν είναι ακριβώς αυτό που με ενδιαφέρει στο σημερινό άρθρο, αφού στην ουσία δεν αποτελούν παρά τις ηλεκτρονικές και από απόσταση υλοποιούμενες εκδόσεις των αντίστοιχων παιχνιδιών του υλικού κόσμου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisement

Posted in Διαδίκτυο, Παιχνίδια, Υπολογιστικά | Με ετικέτα: , , , , | 163 Σχόλια »

Αστραπιαίες λέξεις

Posted by sarant στο 6 Σεπτεμβρίου, 2019

Παίζετε παιχνίδια στον υπολογιστή; Εγώ, να πω την αμαρτία μου, παίζω -και σ’ ένα από αυτά τα παιχνίδια θ’αφιερώσω το σημερινό άρθρο, που δεν θα είναι και μεγάλο, Παρασκευή γαρ. Βέβαια, δεν αποκλείω το άρθρο να είναι βαρετό για αρκετούς -ε, ας κάνουν υπομονή μια μέρα.

Παιχνίδι λοιπόν, αλλά με λέξεις, οπότε μπορεί κανείς να πει πως έχει τη θέση του σ’ ένα ιστολόγιο που τιτλοφορείται «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία».

Λέγεται Word Blitz, και είναι παιχνίδι που παίζεται μέσα από τον Messenger, την εφαρμογή του Φέισμπουκ. Μου το μάθανε οι κόρες μου το Πάσχα, αλλά εμένα μού κόλλησε ενώ εκείνες δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα στη συνέχεια -έχει ξανασυμβεί αυτό. Το παιχνίδι μοιάζει κάπως με το Σκραμπλ.

Μην κοιτάτε το λογότυπο του παιχνιδιού, στην πραγματικότητα το παιχνίδι παίζεται σε έναν πίνακα 4×4, δηλ. με 16 γράμματα σε 16 τετράγωνα. Ο παίκτης με το ποντίκι στον υπολογιστή ή με το δάχτυλο στην οθόνη αφής της ταμπλέτας ή του κινητού σχηματίζει λέξεις από αυτά τα γράμματα και παίρνει πόντους ανάλογα με την αξία κάθε γράμματος, που είναι ανάλογη της σπανιότητάς του, όπως στο Σκραμπλ.

Το κόλπο είναι να σχηματίσεις όσο το δυνατόν περισσότερες λέξεις μέσα σε ένα ορισμένο διάστημα -γύρω στα 2 λεπτά αν και δεν το έχω χρονομετρήσει. Υπάρχουν επίσης, όπως και στο Σκραμπλ, τετράγωνα που διπλασιάζουν ή τριπλασιάζουν την αξία του γράμματος και τετράγωνα που διπλασιάζουν ή τριπλασιάζουν την αξία της λέξης. Φυσικά τη βαθμολογία δεν την υπολογίζουν οι παίχτες αλλά τη βγάζει αυτόματα η εφαρμογή.

Το παιχνίδι είναι ανταγωνιστικό, ένας εναντίον ενός. Παίζεις με τους γνωστούς σου στο Φέισμπουκ, όσους από τους φίλους σου έχουν κατεβάσει επίσης την εφαρμογή. Αυτό έχει πλάκα, διότι συχνά παίζεις με φίλους σου, ειτε του κυβερνοχώρου είτε με την παλιά έννοια της λέξης, τότε που για να είσαι φίλος έπρεπε να έχεις γνωριστεί με τον αλλον με σάρκα και οστά, να έχετε συζητήσει, γελάσει, συγκινηθεί, μαλώσει απο κοντά. Μου συνέβη μάλιστα μια φορά σε ένα φιλικό σπίτι να παίζουμε στα κινητά μας τέσσερις φίλοι ο ένας κόντρα στον άλλο.

Παίζοντας μαζεύεις πόντους, ή, όπως τα λένε, «κύπελλα»: ο νικητής κάθε αναμέτρησης παίρνει «κύπελλα» από τον ηττημένο, αλλά με τρόπο που να ευνοεί τους αρχάριους παίχτες ή τέλος πάντων αυτούς που δεν έχουν συγκεντρώσει πολλούς πόντους. Αν δηλαδη εγώ που έχω 3000 κύπελλα παίξω με κάποιον που έχει 2000, αν κερδίσω την παρτίδα θα πάρω 1 κύπελλο από τον αντίπαλό μου. Αν όμως χάσω εκείνος θα πάρει 10 από μένα. Αν πάλι είμαστε περίπου ισοδύναμοι, ο νικητής θα πάρει 5 από τον χαμένο, κι αν η διαφορά μας είναι σχετικά μικρή αυτός που έχει μεγαλύτερη βαθμολογία θα πάρει 4 και θα χάσει 6 ή θα πάρει 3 αλλά θα χάσει 7.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Διαδίκτυο, Λογολογία, Παιχνίδια | Με ετικέτα: , , , | 398 Σχόλια »