Παίδες εν Καμίνο, μερα δεύτερη

Χτες, την πρώτη μέρα του οδοιπορικού μας, είχαμε φτάσει στην κωμόπολη Ο Πορίνιο, όπου καταλύσαμε σε ένα αλμπέργκο που εχει το ελαφρως φεμινιστικό ονομα Το σπιτακι της προσκυνήτριας, ή ίσως το καλυβακι, Casucho da Peregrina στα ντόπια.

Λέω αλμπέργκο, εισάγοντας μια λέξη για να φτάσουμε τα 5 εκατομμύρια και να τρώμε με χρυσά κουτάλια. Κανονικά, ξενώνας. Και επειδή εδω λεξιλογούμε, η ισπανική λέξη είναι albergue, ιταλική albergo,  γαλλική auberge,  λέξη γερμανικής ετυμολογίας. Τα youth hostel λέγονται στα γαλλικά auberges de jeunesse.

Στο Καμίνο, ο πιο οικονομικός τρόπος είναι να μένεις σε τέτοιους ξενώνες, που πολλοι ανήκουν στον τοπικό Δήμο και είναι πολύ φτηνοί. Φυσικά, κοιμάσαι σε υπνωτηρια, σε κουκετες, μαζί με άλλους. Σε ένα τέτοιο κοιμηθηκαμε, αλλά μόνοι μας:

Είχαμε και δικό μας μπάνιο, καλά ήταν.

Η παράδοση θέλει στους ξενωνες του Καμινο να μη γίνονται κρατήσεις, αφου είναι για να υποδέχονται προσκυνητές, μάλιστα μερικά δημοτικά αλμπέργκα ακόμα και τώρα δεν δέχονται κρατήσεις. Στον δημοτικο ξενωνα της Ρεντόντελα, δεκτοι γίνονται μονο οσοι εχουν διαβατήριο προσκυνητή, και πρέπει να εχουν φύγει στις 8 το πρωί. Ωστόσο, αυτη η σπαρτιατική τάση βρίσκεται σε υποχώρηση.

Να πω με την ευκαιρία οτι, τόσο στο Αλμπέργκο του Πορινιο όσο και στον δρόμο, οι προσκυνήτριες ήταν πολύ περισσότερες, εννοώ πολύ περισσότερες γυναίκες πεζοπορουν στο Καμίνο παρά άντρες. Σπάνια βέβαια βλέπεις γυναίκα μόνη, συνήθως είναι δύο μαζι ή σσ τριμελεις έως πενταμελείς ομάδες.

Στη σημερινή μας διαδρομή είχαμε να κάνουμε μόνο 17 χιλιομετρα, αλλά επειδή ο καιρός ήταν ιδανικός, ήλιος με συννεφάκια (απο αύριο αρχίζουν βροχές) χωρις πολλή ζέστη, και το τοπίο ειδυλλιακό, κάναμε αμέτρητες στάσεις για φωτογραφίες ή για να αγοράσουμε σουβενίρ ή για καφέ κτλ. Πάντα είχε κοσμο στο δρόμο.

Σήμερα επίσης σπάσαμε την κατοστάρα, δηλαδή τα 100 χιλιομετρα απο την Κομποστέλα. Να πω εδω οτι η σήμανση είναι πολύ καλή, αποκλείεται να χαθείς, και κάθε τόσο εχει και κολονάκια με το κοχύλι και την απόσταση:

Εδώ διάφοροι περαστικοί άφησαν θυμηταρια στη βάση της κολονας.

Σήμερα μας πιάσανε την κουβέντα ενα ζευγάρι Αμερικανοί απο το Φοινιξ, Αριζόνα. Συμπορευτηκαμε μαζι καναδυο χιλιομετρα, αλλά κάποια στιγμή ο άντρας είπε πως είχε πολεμήσει στο Ιράκ και πως ήταν αποστρατος, και τι καλός που είναι ο πρόεδρος Τραμπ, οπότε σε πρώτη ευκαιρία τους αποχαιρετησαμε και επιταχυναμε.

Η διαδρομή ήταν γενικά ανηφορική. Φτάνοντας στο ψηλότερο σημείο, σταματήσαμε για καφέ και σάντουιτς κι ύστερα αρχίσαμε τον αποτομο κατήφορο. Στο σημείο αυτό με τη θέα μας βγάλανε φωτογραφία κάτι συμπαθέστατοι Αργεντίνοι της ηλικίας μου.

Πιο κατω, συναντήσαμε τους Αριζοναίους παλι, μας ειχαν προσπερασει οταν καναμε σταση για φαγητό. «Κουράστηκα πολυ», ειπε καθιδρος ο απόστρατος. «Οταν πατουσες το κουμπί και σκότωνες παιδάκια ηταν ξεκούραστα, ε;» ειπαμε μεσα μας.

Η Ρεντόντελα, στην οποια καταληξαμε, είναι μια πολυ όμορφη μικρη πολη, γενέτειρα του Ιγναθιο Ραμονέ, με δυο μεγαλες κοιλαδογέφυρες πάνωθέ της. Η μία:

Βρίσκεται κοντά στον Ατλαντικό, οπότε πήραμε ένα ταξί (τιμές Ελλάδας και πιο κατω) και πήγαμε για μια βουτιά.

Χάλια ηταν, μεταξύ μας. Αύριο το πρόγραμμα έχει πεζοπορία ως την Ποντεβεδρα, μεγάλη πόλη, κάπου 19 χιλιομετρα. Το απόγευμα προβλέπεται βροχή.