Παιδες εν Καμίνο, μέρα τέταρτη

Συνεχίζω λοιπόν τις ταξιδιωτικές μου ανταποκρίσεις, πολύ περισσότερο που ένα πολυπληθές πλήθος δύο σχολιαστών έγραψε χτες στα σχόλια πως δεν είναι βαρετές (τα ποτά κερασμένα απο μένα).

Τη χτεσινή μέρα, το τέταρτο ετάπ, τη φοβόμουν, διότι η απόσταση ήταν η μεγαλύτερη ως τώρα, 23,1 χλμ, ενώ η πρόβλεψη των μετεωρολόγων, στην αρχή της εβδομάδας, ήταν για βροχή όλη μέρα.

Και η μεν απόσταση μεγάλωσε, διότι γίνονταν κάτι έργα και έπρεπε να πάρουμε μια παρακαμπτήρια διαδρομή, αλλά η πρόβλεψη για τον καιρό ευτυχώς δεν επαληθεύτηκε στην ολότητά της.

Πάντως, ξεκινήσαμε με ψιλή αλλά επίμονη, αγγλική βροχή, και με χαμηλή ορατότητα. Εδώ περνάμε τη γέφυρα του ποταμού Λέρεθ, στην Ποντεβεδρα

Όχι πολυ λαμπρές προοπτικές… Τα πρώτα πεντεξι χιλιομετρα της διαδρομής δεν είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ίσως επειδή είχα αγχος μη δυναμώσει η βροχή.

Μετά μπήκαμε σε δάσος και η βροχή σιγανεψε. Εμείς επιταχυναμε. Λίγο πριν απο τα μισά της διαδρομής, σε ένα χωριό, σταματήσαμε για φαγητό. Εδώ, εκτός απο θαλασσινά, τρώνε πολλά αυγά.

Εγώ πήρα μια τίμια και ορθόδοξη τορτιγια εσπανιόλα, με πατάτες, 4 ευρώ. Πισω, στήθος κοτόπουλο, pechuga de pollo, μπετης που λένε οι Κρητικοί, αλλά με δύο αυγά μάτια για ενίσχυση, 12 ευρώ.

Τα τελευταία 8 χιλιομετρα ήταν τα ωραιότερα, είχε βγει ήλιος και διασχίζαμε αμπέλια, τα τρυγουσαμε κιόλας (κόκκινο σταφύλι, πολύ βαφτικό)

Επειδή εδω λεξιλογούμε, να πω οτι στη Γαλικία, οπου βρισκόμαστε, μιλάνε και γαλικιανά, που τα ξεχωρίζεις επειδή είναι συχνό το γράμμα x, πχ xunta αντί junta, xeral  είναι το general, urxencias είναι τα επείγοντα, urgencias στα ισπανικά.

Falar  είναι το μιλώ, όπως και στα πορτογαλικά, ενώ στα ισπανικά είναι hablar. Το αρσενικό άρθρο είναι o,   όπως στα πορτογαλικά, πχ o encontro  είναι η συνάντηση, el encuentro στα ισπανικά. Σα να λέμε, τα γαλικιανά είναι ισπανοπορτογαλικά. Παλιότερα ήταν ακόμα περισσότερες οι ομοιότητες, μου έλεγε μια ντόπια κυρία. Θυμάμαι κάτι που διάβασα στον Ερενμπουργκ, οτι οι Γκαλιεγοι είναι πιο ανοιχτόχρωμοι απο τους άλλους Ισπανούς, και έχουν πιο πολλούς ξανθους, οπότε τους Σοβιετικούς αξιωματικούς που συμμετείχαν στον ισπανικό εμφύλιο οι δημοκρατικοί Ισπανοί τους έλεγαν Γκαλιέγους. Τέλος της παρένθεσης.

Με τα πολλά, φτασαμε στον προορισμό μας, στο Caldas de Reis, σα να λέμε τις θέρμες των βασιλιάδων. Ο ήλιος έλαμπε, κάντε σύγκριση τον ποταμό Umia με τον Λέρεθ της πρώτης εικόνας.

Έχει πράγματι θερμά λουτρά, 49 βαθμους και οι προσκυνητές χαίρονται να βουτάνε τα πόδια τους στις γούρνες  με το καυτό νερό. 

Πολύ όμορφη μικρη πόλη. Αλλά και ποια πόλη με ποτάμι δεν είναι όμορφη;