Η συνάντηση του παλιού με τον νέο κόσμο (του Δημ. Σαραντάκου) – 11: Το πρώτο ταξίδι, συνέχεια και τέλος

Από τον  Νοέμβριο του 2024 άρχισα να δημοσιεύω το ανέκδοτο έργο του πατέρα μου «Η συνάντηση του παλιού με τον νέο κόσμο», που το άφησε σχεδόν έτοιμο αλλά όχι εντελώς τελειωμένο όταν αναπάντεχα έφυγε από τη ζωή τον Δεκέμβρη του 2011. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Οι δημοσιεύσεις γίνονται, κατά τα ειωθότα του ιστολογίου, κάθε δεύτερη Τρίτη, εκτός αν τύχει κάτι.

Βρισκόμαστε στο Β’ Μέρος του βιβλίου, που έχει τίτλο «Η αναζήτηση διαφορετικού δρόμου» και που αφηγείται το εγχείρημα του Χριστόφορου Κολόμβου. Σήμερα ολοκληρώνουμε το 4ο Κεφάλαιο, «Το πρώτο ταξίδι» (επειδή ήταν μεγάλο σε έκταση, το χώρισα σε δύο μέρη).

Μια και το κείμενο δεν είναι τελειωμένο, διορθώσεις και επισημάνσεις είναι καλοδεχούμενες.

Το πρώτο ταξίδι – Συνέχεια και τέλος

            Στην Αϊτή-Ισπανιόλα­

Στις 21 Νοεμβρίου ο Μαρτίν Αλόνσο Πινθόν με την ταχύπλοη «Πίντα», απομακρύνεται αυθαίρετα από τον στολίσκο, αγνοώντας τα σήματα του Ναυάρχου. Θέλει να βρεί μόνος του το ποθητό χρυσάφι και να επιστρέψει πρώτος στην Ισπανία κλέβοντας τη δόξα από τον Κολόμβο. Ο τελευταίος σημειώνει τη λιποταξία αυτή στο ημερολόγιο  και προσθέτει: «Ενεργεί έτσι από απληστία και πλεονεξία. Πιστεύει  πως ο ινδός που έχει μαζί του θα τον οδηγήσει στο μέρος όπου υπάρχει χρυσός». Συνεχίζει με τα δύο πλοία που του απόμειναν και φτάνει στις 4 Δεκεμβρίου στην ανατολικότερη άκρη της Κούβας από όπου σε λίγες ώρες αντίκρυσαν τις ακτές ενός άλλου μέρους. Ήταν η Αϊτή.

Η ομοιότητα των ακτών του νέου αυτού μέρους με τις ακτές της Ισπανίας έκανε τον Κολόμβο να το ονομάσει Ισπανιόλα. Στις 6 Δεκεμβρίου αποβιβάστηκαν για πρώτη φορά στο νησί αλλά την επομένη συνέχισαν να πλέουν προς τα ανατολικά και αγκυροβόλησαν σε ένα  βαθύ και ασφαλές λιμάνι στις εκβολές ενός ποταμού, που ο Κολόμβος βάφτισε Πουέρτο ντε λα Κονθεπθιόν. Εκεί έμειναν ως τις 12 του μηνός γιατί φυσούσε αντίθετος άνεμος. Εξερευνώντας τη γύρω περιοχή έφτασαν σε ένα μεγάλο χωριό, οι κάτοικοι του οποίου στη θέα τους το εγκατέλειψαν και κρύφτηκαν στο δάσος και μόνο σαν εξακρίβωσαν πως δεν κινδυνεύουν επέστρεψαν. Από όσα κατάλαβαν οι Ισπανοί οι ιθαγενείς τους πήραν για «Κανίμπας». Το όνομα αυτό θύμισε και πάλι στον Κολόμβο τον φευγαλέο Χαν, ενώ όπως αποδείχτηκε αφορούσε κάποιους άγριους νησιώτες που τους άρεσε πολύ το ανθρώπινο κρέας κι έκαναν συχνές επιδρομές στην Αϊτή. Ο Κολόμβος σημειώνει πως  μεταξύ των χωριών των ιθαγενών υπήρχε επικοινωνία και πως οι ειδήσεις μεταφέρονταν με μεγάλη ταχύτητα σε μακρινές αποστάσεις με συνθηματικές φωτιές που τις άναβαν σε υψηλά σημεία.

Απέναντι από το μέρος όπου αγκυροβόλησαν υπήρχε ένα όμορφο νησάκι που από το σχήμα του, που θύμιζε χελώνα: το βάφτισαν  Τορτούγκα. Στις 12 του μηνός αποπλεύσανε και πλέοντας προς τα ανατολικά συνάντησαν στις 16 αρκετά μακριά από την ακτή έναν άνθρωπο μέσα σ’ ένα μονόξυλο που ταξίδευε μόνος του. Τα μονόξυλα αυτά οι ντόπιοι τα ονόμαζαν «κανόε» και τα χρησιμοποιούσαν πολύ. Ανέβασαν τον ατρόμητο θαλασσοπόρο στο πλοίο και του έδωσαν διάφορα δώρα, αυτός δε τους οδήγησε σ’ ένα κοντινό παραθαλάσσιο χωριό με τον αρχηγό του οποίου αντάλλαξαν δώρα και φιλοφρονήσεις.  Την επομένη ο αρχηγός ήρθε στη ναυαρχίδα μαζί με την ακολουθία του. Πληροφόρησε τον Κολόμβο πως ανατολικότερα υπήρχε κάποιο μέρος που το έλεγε Τσιμπάο, όπου θα έβρισκε «ολόκληρο βουνό από χρυσάφι». Ο Κολόμβος πείσθηκε πως πλησίαζε στο θρυλικό Τσιμπάνγκο.[1]

Στις 20 Δεκεμβρίου έριξαν άγκυρα σ’ ένα θαυμάσιο λιμάνι εξαιρετικής ομορφιάς, που θα μπορούσε να χωρέσει ολόκληρο τον ισπανικό στόλο. Καθώς είχαν πια αποχτήσει την εμπιστοσύνη των ιθαγενών, ήρθαν να τους υποδεχτούν από τα γύρω χωριά φέρνοντας άσπρο ψωμί φτιαγμένο από ρίζες του φυτού γιαμ. Ήταν άοπλοι και κυκλοφορούσαν τελείως γυμνοί. «Ο,τι ζητούσαμε μας το φέρνανε με μεγάλη προθυμία και ευγένεια που προκαλούσε το θαυμασμό. Σ’ αντίθεση με τα προηγούμενα νησιά όπου οι άντρες επιτηρούσαν ζηλότυπα τις γυναίκες τους εδώ δε συνέβαινε κάτι τέτοιο«.

Στις 22 του μηνός συνέχισαν το ταξίδι τους. Ο άνεμος όμως δεν ήταν ευνοϊκός και ξανάριξαν άγκυρα. Την ημέρα των Χριστουγέννων, που ο Κολόμβος είχε ονειρευτεί να γιορτάσει σαν τα  πιο ευτυχισμένα της ζωής του, συνέβη ένα σοβαρό ατύχημα. Στις 11 το βράδυ, έχοντας μείνει 36 ώρες άγρυπνος πήγε για ύπνο. Το ίδιο έκανε όμως και ο πλοηγός του αφήνοντας το τιμόνι σ’ ένα μούτσο. Τα μεσάνυχτα η «Σάντα Μαρία» κάθισε σ’ έναν αμμώδη ύφαλο τόσο μαλακά, που κανείς δεν το πήρε είδηση. Προσπάθησαν να το σηκώσουν από κει με τη βοήθεια της «Νίνιας» αλλά το σκάφος έκανε νερά κι αποφάσισαν να το εγκαταλείψουν. Το πρωί ήρθαν πλήθος ιθαγενείς με κανώ με επικεφαλής τον αρχηγό τους Γκουακαναγκάρι και μαζί με τα πληρώματα των δύο πλοίων έσωσαν ό,τι μπορούσε να σωθεί. Στον Κολόμβο έκανε εντύπωση η ειλικρινής συμπάθεια που έδειξαν οι ντόπιοι για το ατύχημα.

Ο ναύαρχος αντιμετώπιζε τώρα σοβαρό πρόβλημα. Η «Πίντα» είχε εξαφανιστεί, η «Σάντα Μαρία» είχε βουλιάξει και η «Νίνια» δε μπορούσε να χωρέσει και τα δύο πληρώματα. Αποφάσισε να χτίσει στο μέρος αυτό που το βάφτισε Λα Ναβιδάδ, προς τιμή των Χριστουγέννων, ένα ξύλινο οχυρό, εφοδιασμένο με κανόνια, όπου θα έμεναν οι 39 άντρες του πληρώματος της Σάντα Μαρία. Αρχηγoύς της πρώτης αυτής ισπανικής αποικίας όρισε τους Ντιέγκο ντε Αράνια, Πέρρο Γκουτιέρεθ και Ροδρίγο ντε Εσκοβέδο.

            Η χαμένη «Πίντα» βρίσκεται και ξαναχάνεται­

Στις 31 Δεκεμβρίου παρουσιάστηκε απροσδόκητα στη Ναβιδάδ ένας ναύτης της «Πίντας» και πληροφόρησε τον Κολόμβο πως το καράβι βρισκόταν αγκυροβολημένο σ’ένα λιμάνι ανατολικότερα. Έστειλαν αμέσως ένα κανώ αλλά μάταια, η «Πίντα» είχε σαλπάρει. Ο Κολόμβος αποφάσισε την επιστροφή. Την 1 Ιανουαρίου 1793 διοργάνωσε μια στρατιωτική τελετή όπου έγινε επίδειξη των κανονιών και των τουφεκιών της φρουράς της αποικίας, «ώστε ο ηγεμόνας των ιθαγενών να θεωρεί φίλους του τους Ισπανούς που θα έμεναν εκεί, αλλά να τους φοβάται και λίγο«. Ανταλλάχτηκαν και από τις δυο πλευρές δώρα και ευχές και στις 4 του μηνός η «Νίνια» ξεκίνησε.

Στις 9 Ιανουαρίου τους πλησίασε η «Πίντα» και ο Πινθόν με βάρκα έφτασε στη «Νίνια» και παρουσιάστηκε στο ναύαρχο. Ο Κολόμβος άκουσε τις μπερδεμένες εξηγήσεις που του ΄δωσε, ότι δήθεν έχασε το δρόμο του και από τότε έψαχνε να βρει τα υπόλοιπα πλοία του στολίσκου και πως σαν έμαθε για το ναυάγιο έκανε τα αδύνατα δυνατά για να φτάσει κοντά τους και να τους βοηθήσει, κι έκανε πως τις πίστεψε. Δεν ήθελε να γυρίσει στην Ισπανία με ένα πλοίο. Οι δυο καραβέλες φτάσανε στις 12 Ιανουαρίου στην ανατολικότερη άκρη της Αϊτής και έμειναν ως τις 15 κάνοντας αστρονομικές παρατηρήσεις. Στις 16 Ιανουαρίου, τρεις ώρες πριν από την ανατολή του ήλιου άφησαν το τελευταίο τους αγκυροβόλιο σε αμερικάνικό έδαφος και έβαλαν πλώρη για την Ισπανία.

Ήταν ένα μακρύ, άθλιο και κουραστικό ταξίδι. Όλον το Γενάρη είχαν αντίθετους ανέμους που ταλαιπώρησαν τα μικρά σκάφη και στις 12 Φεβρουαρίου έπεσαν σε μια θύελλα από την οποία κινδύνεψαν. Μέσα στη θαλασσοταραχή εξαφανίστηκε για δεύτερη φορά η «Πίντα».  Ο Μαρτίν Αλόνσο Πινθόν αποφάσισε να φτάσει πρώτος στην Ισπανία και να σφετεριστεί τη δόξα του Κολόμβου αναγγέλλοντας αυτός την ανακάλυψη του δυτικού δρόμου για την Ασία. Ο Κολόμβος, που δε θα ξανάβλεπε ποτέ πια ούτε τον Πινθόν ούτε την «Πίντα», θεώρησε το πλοίο χαμένο. Στις 14 Φεβρουαρίου επειδή φοβήθηκε μήπως και η «Νίνια» είχε την ίδια τύχη έγραψε το ιστορικό του ταξιδιού σε περγαμηνή, την τύλιξε σε κερωμένο χαρτί, την έβαλε σ’ένα μικρό βαρέλι, που το γέμισε κερί και το έριξε στη θάλασσα, κρατώντας ένα αντίγραφο, χάρη στο οποίο ξέρουμε τι έγραφε.

Την επομένη ευτυχώς η θάλασσα γαλήνεψε και την άλλη αυγή αντίκρισαν στον ορίζοντα βουνά, που οι ναύτες τα θεώρησαν ότι ήταν της Μαδέρας αλλά ο Κολόμβος υποστήριξε, και σωστά, πως ανήκαν στις Αζόρες. Στις 18 έφτασαν πραγματικά στη Σάντα Μαρία των Αζορών όπου το μισό πλήρωμα βγήκε στη στεριά για να προσκυνήσουν στο ναό της Παρθένου, εκτελώντας τάμα που είχαν κάνει τις ώρες της θύελλας. Ο Πορτογάλος διοικητής όμως τους θεώρησε ύποπτους για λαθραία μετάβαση στη Γουινέα και τους συνέλαβε. Ο Κολόμβος είδε κι έπαθε να τους απελευθερώσει.

            Οι δυσκολίες των τελευταίων ημερών­

Στις 24 Φεβρουαρίου έφυγαν από τις Αζόρες αλλά συνάντησαν και πάλι κακοκαιρία και κινδύνεψαν για δεύτερη φορά και οι ναύτες κάνανε νέα τάματα. Στο ημερολόγιο ο Κολόμβος σημειώνει:

«Τη νύχτα βρεθήκαμε σε φοβερή καταιγίδα. Οι αστραπές έσχιζαν απ’ άκρη σ’ άκρη τον ουρανό και η βροχή έπεφτε με το τουλούμι. Επιτέλους όμως ο θεός μας λυπήθηκε κι αντικρίσαμε στεριά«.

Την αυγή στις 4 Μαρτίου ο ναύαρχος αναγνώρισε πως βρισκόταν στα ανοιχτά των βράχων της Σίντα, κοντά στις εκβολές του Τάγου.  Αποφάσισε να ρίξει άγκυρα εκεί κοντά. Έγραψε γράμμα στο βασιλιά της Πορτογαλίας και του ζητούσε την άδεια να μπει στο λιμάνι της Λισσαβόνας, γιατί το μέρος όπου αγκυροβολήσανε δεν ήταν ασφαλές ούτε κατά των κυμάτων ούτε κατά των ληστών, που αφθονούσαν στα νερά εκείνα. Πληροφορούσε ακόμα το βασιλιά πως δεν είχε επισκεφθεί τη Γουινέα, αλλά πως γύριζε από τις Ινδίες.

Λίγο μετά την άφιξή του Κολόμβου παρουσιάστηκε στη «Νίνια» ένας υπασπιστής του Βαρθολομαίου Ντιάς που διοικούσε ένα πλοίο αγκυροβολημένο εκεί κοντά και τον κάλεσε να παρουσιαστεί μπροστά του και να του δείξει τα χαρτιά του. Ο ναύαρχος απάντησε πως δεν είχε καμιάν υποχρέωση να υποβάλει τα χαρτιά του στον Ντιάς, αλλά αν ο τελευταίος ήθελε να ερχόταν στη Νίνια, ο Κολόμβος θα έθετε στη διάθεση του με όλα τα στοιχεία που είχε. Το επεισόδιο δεν είχε συνέχεια και άλλωστε σε λίγο παρουσιάστηκε ο λιμενάρχης της Λισσαβόνας και το πλοίο του Κολόμβου έγινε δεκτό στο λιμάνι με μουσικές και με μεγάλες τιμές.

Τις επόμενες τέσσερες μέρες η είδηση της άφιξης του Κολόμβου από τις Ινδίες αλλά από άλλο δρόμο διαδόθηκε σ’ όλη την πόλη. Άπειρο πλήθος ανθρώπων μαζεύτηκε στην προκυμαία κι όλοι θέλανε να συγχαρούν την Ισπανία αλλά κι όλη τη χριστιανοσύνη για τη νέα ανακάλυψη.

Στις 8 Μαρτίου ο Κολόμβος έγινε δεκτός σε ακρόαση από το βασιλιά της Πορτογαλίας στο Βαλπαραϊσο, όπου η Αυλή είχε αποσυρθεί εξαιτίας της επιδημίας πανούκλας, που θέριζε τον κόσμο στη Λισσαβόνα. Στον Κολόμβο αποδόθηκαν όλες οι τιμές που επέβαλε το υψηλό του αξίωμα.  Του επετράπη να φορά το καπέλο του μπροστά στο μονάρχη και να κάθεται όσην ώρα μιλούσε μαζί του. Κατά την ακρόαση ο Ιωάννης αναφέρθηκε στις παπικές βούλες, υπαινισσόμενος το ενδεχόμενο να μπήκε ο Κολόμβος σε περιοχές κατακυρωμένες στην Πορτογαλία. Εκείνος απάντησε πως τέτοιες περιοχές του ήταν άγνωστες και πως σε όλο το ταξίδι του τήρησε τη διαταγή που του είχαν δώσει οι καθολικοί βασιλείς να μη πλησιάσει στις ακτές της Γουινέας.

            Η θριαμβευτική επιστροφή

Στις 14 η «Νίνια» έφυγε από τη Λισσαβόνα και το μεσημέρι της 15ης Μαρτίου αγκυροβόλησε στο λιμάνι του Πάλος και έγινε δεκτή από ένα πλήθος που παραληρούσε από τον ενθουσιασμό. Οι άνθρωποι εκεί είχαν πια χάσει κάθε ελπίδα πως θα ξανάβλεπαν τον Κολόμβο και τους ναύτες του και να που αυτοί γύριζαν τώρα δαφνοστεφανωμένοι. Στο ημερολόγιο του ταξιδιού ο Κολόμβος γράφει την τελευταία καταχώρηση, που τελειώνει με τα παρακάτω λόγια:

«Με το γεγονός αυτού του ταξιδιού ξέρω ότι ο θεός απέδειξε με θαυμαστό τρόπο αυτό που υποστηρίζω, όπως μπορεί να το διαπιστώσει κανείς σε τούτο το γραπτό. Το απέδειξε με πολλά και ξεχωριστά θαύματα, μέσα από τα οποία φανερώθηκε στο μάκρος του ταξιδιού μου, αλλά και σε μένα, που τόσο μεγάλο διάστημα έμεινα κοντά στις υψηλότητες Σας στόχος των αρνήσεων και των αντιρρήσεων όλων εκείνων των διακεκριμένων προσώπων του οίκου σας οι οποίοι μου εναντιώθηκαν σύσσωμοι κατηγορώντας το σχέδιο μου για γελοίο. Έχω όμως την ελπίδα μου στον Κύριο ότι αυτή η επιχείρηση θα προσδώσει την πιο μεγάλη τιμή στη χριστιανοσύνη, ενώ καμιά άλλη ως τώρα με τόσο λίγα έξοδα δεν οδηγήθηκε σε τόσο καλή έκβαση«.

Και ο Λας Κάσας, στο αντίγραφο του οποίου χρωστάμε αυτό το ημερολόγιο, γιατί το πρωτότυπο του έχει χαθεί, συμπληρώνει:

«Αυτά είναι τα τελευταία λόγια της αφήγησης του Ναυάρχου δον Κριστομπάλ Κολόν από το πρώτο του ταξίδι στις Ινδίες και την ανακάλυψή τους και είχε βέβαια μεγάλο δίκιο και μίλησε σαν σοφός άνθρωπος, σχεδόν σαν προφήτης, αν και οι ανόητοι άνθρωποι δεν κατάλαβαν τι πνευματικά και κοσμικά αγαθά πρόσφερε ο Θεός στην Ισπανία. Έτσι από τη φιλοδοξία και την απληστία της η Ισπανία δε στάθηκε ικανή να χαρεί τα πνευματικά αγαθά, εκτός από μερικούς δούλους του Θεού.

                                           Τω Θεώ δόξα».

Στο μεταξύ η «Πίντα» είχε φτάσει από τις  2 Μαρτίου στο λιμάνι Λα Κορούνια της Γαλικίας, στη βορειοδυτική Ισπανία και ο  Μαρτίν Αλόνσο Πινθόν έστειλε μήνυμα στο Φερδινάνδο και την Ισαβέλλα, ζητώντας να παρουσιαστεί και να εκθέσει τα της ανακάλυψης, εκείνοι όμως αρνήθηκαν να ακούσουν οτιδήποτε και έδιωξαν  τον απεσταλμένο του, διατάσσοντας τον λιποτάχτη να παρουσιαστεί μαζί με το Ναύαρχο του, όπως επέβαλλε και η τάξη. Ο Πινθόν έπλευσε τότε προς το Πάλος όπου έφτασε λίγες ώρες μετά τη θριαμβευτική υποδοχή της «Νίνιας», όταν πια ο Κολόμβος είχε φύγει από το λιμάνι. Ο Πινθόν βγήκε χωρίς να τον προσέξει κανείς και κλείστηκε σπίτι του, όπου ύστερα από λίγες μέρες πέθανε. Είπαν τότε πως πέθανε από τη στεναχώρια του, αλλά νεώτερες έρευνες πείθουν πως υπήρξε το πρώτο επί ευρωπαϊκού εδάφους θύμα μιας νέας, άγνωστης ως τότε στον Παλιό Κόσμο αρρώστιας, που ονομάστηκε σύφιλη.[2]  Αργότερα στην οικογένεια του απονεμήθηκε τίτλος ευγενείας.

            Η υποδοχή από τους βασιλείς­

Ο Κολόμβος μόλις αποβιβάστηκε έστειλε μέσω του προστάτη του Λουίς ντε Σαντανχελ την αφήγηση του ταξιδιού του, που είχε γράψει κατά τη διάρκεια της καταιγίδας της 14 Φεβρουαρίου. Ύστερα από δεκατέσσερες μέρες, μέσα σε εκδηλώσεις ενθουσιασμού που έφταναν στα όρια του πανζουρλισμού έμπαινε θριαμβευτικά στη Σεβίλλη, όπου τον περίμενε η διαταγή να παρουσιαστεί αμέσως στην Αυλή που βρισκόταν τότε στη Βαρκελώνη. Η διαδρομή του από την Ανδαλουσία στην Καταλωνία ήταν πραγματικά θριαμβευτική. Σε όλες τις πόλεις από τις οποίες πέρασε οι αρχές οργάνωναν γιορτές και τιμητικές εκδηλώσεις. Το αποκορύφωμα φυσικά ήταν η υποδοχή του από το βασιλικό ζεύγος. Ήταν η ωραιότερη στιγμή της ζωής του, που τον αποζημίωσε για όλες τις προηγούμενες πίκρες και ταλαιπωρίες.

Οι βασιλείς τον περίμεναν καθισμένοι στους θρόνους τους και περιστοιχισμένοι από ολόκληρη την Αυλή και πλήθος άλλων αξιωματούχων και ευγενών. Όταν εμφανίστηκε ο Κολόμβος με τη συνοδεία του σηκώθηκαν και του έτειναν τα χέρια, που αυτός τα φίλησε. Κατόπιν τον κάλεσαν να καθίσει δίπλα τους, τιμή που πολύ σπάνια παραχωρούσαν σε άλλους εκτός από τους πρίγκηπες με βασιλικό αίμα.

Ο Κολόμβος μπορεί να μην είχε σπουδαίο συγγραφικό τάλαντο, ήταν όμως χωρίς αμφιβολία θαυμάσιος αφηγητής.  Με συναρπαστικό τρόπο περιέγραψε τις ομορφιές του κόσμου που ανακάλυψε, τον  ειρηνικό χαρακτήρα των κατοίκων του, τις τεράστιες δυνατότητες που ανοίγονταν μπροστά στην Ισπανία, ενώ δεν παράλειψε να τονίσει τα βάσανα και τους κινδύνους που αντιμετώπισαν αυτός και τα πληρώματα των πλοίων του. Μιλώντας απευθυνόταν περισσότερο στην Ισαβέλλα και λιγότερο στο Φερδινάνδο, επισημαίνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την αποφασιστική συμβολή της βασίλισσας στην πραγματοποίηση αυτού του ταξιδιού. Για να κάνει περισσότερο ζωντανή την αφήγησή του παρουσίασε τους έξι ιθαγενείς που είχε φέρει μαζί του, με όλα τους τα χρώματα και τα στολίδια, τους εκθαμβωτικούς παπαγάλους, ένα μικρό βαρελάκι με όλη τη χρυσόσκονη, που με κόπο συγκέντρωσαν από όλα τα νησιά, το βαμβακερά νήματα και τα δείγματα των δέντρων και φυτών που ήταν άγνωστα στους ευρωπαίους. Ο γλαφυρός και αρκετά θεατρικός αυτός τρόπος παρουσίασης ήταν ότι έπρεπε για τα ισπανικά γούστα και όταν τέλειωσε ξέσπασε σωστή θύελλα χειροκροτημάτων.

Όταν τέλειωσε η αφήγηση όλοι γονάτισαν κι έψαλαν ύμνους στο Θεό, κατόπιν δε οι βασιλείς επικύρωσαν όλα τα προνόμια και αξιώματα που ανέφερε το αρχικό συμβόλαιο, επί πλέον δε απένειμαν σ’ αυτόν, στους αδελφούς του και στους απογόνους του τον τίτλο του «δον». Ο Κολόμβος θα είχε το δικαίωμα να πηγαίνει έφιππος κοντά στους βασιλείς και να απολαμβάνει όλες τις τιμές των μεγιστάνων της Ισπανίας. Με διάταγμα της 20ης Μαϊου 1493 καθορίστηκε το οικόσημό του: μια ασπίδα χωρισμένη στα τέσσερα. Επάνω αριστερά το έμβλημα της Καστίλλης και δεξιά της Αραγόνας. Κάτω αριστερά η γαλάζια θάλασσα με σύμπλεγμα χρυσών νησιών και δεξιά πέντε χρυσές άγκυρες σε γαλάζιο φόντο.

Πιθανότατα σ’αυτήν την περίοδο της ζωής του Κολόμβου  αναφέρεται το πασίγνωστο ανέκδοτο για το αυγό. Κάποιοι ευγενείς, που μέσα τους ποτέ δε χώνεψαν το Ναύαρχο, εξαιτίας της ταπεινής καταγωγής του, έλεγαν παρουσία του πως δεν είναι δα και σπουδαίο κατόρθωμα να πλεύσει κανείς στις Ινδίες, πορευόμενος προς τη δύση. Ο Κολόμβος τότε ζήτησε και του φέρανε μερικά βρασμένα αυγά και παρακάλεσε τους ευγενείς να στηρίξουν ένα από αυτά όρθιο. Όταν όλοι απέτυχαν στις προσπάθειες τους, εκείνος στήριξε το αυγό όρθιο πιέζοντας το ελαφρά ώστε η άκρη στην οποία το στήριξε να σπάσει και να γίνει επίπεδη.

«Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο αυτό» φώναξαν οι ευγενείς κι ο Κολόμβος τους είπε χαμογελώντας:

«Είναι το ίδιο απλό με το ταξίδι στις Ινδίες. Πρέπει κάποιος να το σκεφτεί».

Ανάμεσα στις τελετές που συνόδεψαν την υποδοχή ήταν και η βάφτιση των έξι ιθαγενών που έφερε μαζί του ο Κολόμβος. Ανάδοχοι ήταν οι ίδιοι οι βασιλείς, που τους έδωσαν τα ονόματα, Φερδινάνδο στον πρώτο, Χουάν, (το όνομα του διαδόχου) τον δεύτερο, Κριστομπάλ τον τρίτο.

[1] Στην πραγματικότητα τσιμπάο στη γλώσσα των Αραουάκων σημαίνει απλώς βράχος ή βραχώδες βουνό. Ο Κολόμβος ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει την αληθινή σημασία του. Αργότερα θα εμφανίσει στους Ισπανούς βασιλείς έναν αιχμάλωτό του ως «ηγεμόνα του Τσιμπάο»

[2] Αν ο Μαρτίν Αλόνθο Πινθόν ήταν το πρώτο θύμα της ωχράς σπειροχαίτης στην Ευρώπη, πολύ σύντομα τα θύματα θα έφταναν τις εκατοντάδες χιλιάδες. Το 1494 η σύφιλη είχε απλωθεί στην Ισπανία και Πορτογαλία, το 1495 στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελβετία και την Ιταλία, το 1496 στις Κάτω Χώρες, την Αυστρία, τη Βοημία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το 1497 στην Αγγλία, το 1498 στην Ουγγαρία και τη Δανία, το 1499 στη Ρωσία, το 1502 τη βρίσκουμε στην Κίνα και το 1569 είχε πια φτάσει στην απόμακρη και απομονωμένη τότε Ιαπωνία. Στην Ιταλία μεταφέρθηκε από τους μισθοφόρους του Γάλλου βασιλιά κατά τους ιταλικούς πολέμους και  γι΄ αυτό ονομάστηκε «γαλλικό πάθος» (morbus gallicus ή maladia francese, από το οποίο προέρχεται η παλιά λαϊκή ονομασία «μαλαφράντζα»).