Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τρία στιγμιότυπα από το Μακεδονικό Μέτωπο

Posted by sarant στο 25 Νοέμβριος, 2009


Δρόμος κοντά στη Φλώρινα, από φωτογραφία Αμερικάνων εθελοντών νοσοκόμων

Λέγοντας Μακεδονικό Μέτωπο εννοώ το μέτωπο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μακεδονία από το 1915 έως το 1918. Αν και η Ελλάδα δεν είχε ακόμα μπει στον πόλεμο, ο πόλεμος είχε μπει στην Ελλάδα: πολλές από τις μάχες έγιναν σε ελληνικό έδαφος και τα μετόπισθεν της Αντάντ ήταν η Θεσσαλονίκη με το περίφημο περιχαρακωμένο της στρατόπεδο.

Θα δώσω σύντομα την ιστορία του μετώπου. Τον Σεπτέμβριο του 1915, ύστερα από σκληρό παζάρι, η Βουλγαρία αποφασίζει να μπει στον πόλεμο με τις Κεντρικές δυνάμεις (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Τουρκία). Αμέσως η πλάστιγγα στα Βαλκάνια γέρνει με τη μεριά των Κεντρικών: η θέση των Σέρβων γίνεται απελπιστική. Η Ελλάδα είχε αμυντική συνθήκη με τη Σερβία, άρα έπρεπε κι αυτή να μπει στον πόλεμο. Ο Βενιζέλος, που είναι οπαδός της εξόδου στον πόλεμο, εξαναγκάζεται σε παραίτηση, αλλά τις τελευταίες ώρες της πρωθυπουργίας του αγγλογαλλικά στρατεύματα αποβιβάζονται στη Θεσσαλονίκη (με άδειά του ή χωρίς, οι γνώμες διίστανται). Η νέα ελληνική κυβέρνηση αρνείται να βοηθήσει τη Σερβία, με το πρόσχημα ή επιχείρημα ότι ο πόλεμος δεν είναι βαλκανικός αλλά πανευρωπαϊκός, όμως κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και ανέχεται την αγγλογαλλική παρουσία στη Θεσσαλονίκη.

Ωστόσο, οι δυνάμεις της Αντάντ είναι απαράσκευες και μικρές κι έτσι ελάχιστη βοήθεια στους Σέρβους θα καταφέρουν να προσφέρουν. Έχοντας να πολεμήσουν σε δυο μέτωπα, οι Σέρβοι μοιραία καταρρέουν. Ο κύριος όγκος του στρατού τους επιλέγει να περάσει μέσα από την Αλβανία υπό εφιαλτικές συνθήκες, και όσοι δεν άφησαν τα κόκαλά τους μέσα στο χιόνι από τις αρρώστιες και τις επιθέσεις ατάκτων φτάνουν τελικά στις ακτές της Αδριατικής και με γαλλικά πλοία περνάνε κυρίως στην Κέρκυρα, η οποία για ένα διάστημα μετατρέπεται σε πρωτεύουσα της κατακτημένης Σερβίας, και εκεί μεταφέρεται και η Βουλή (Σκουπτσίνα). Πολλοί Σέρβοι, ήδη άρρωστοι και ταλαιπωρημένοι, πεθαίνουν στο νησάκι Βίδο. Τελικά όμως τα σερβικά στρατεύματα ανασυγκροτούνται, αναλαμβάνουν δυνάμεις και ξαναπερνούν (υποθέτω δια θαλάσσης) στη Θεσσαλονίκη για να συνεχίσουν τον πόλεμο.

Το 1916 στη Βόρεια Ελλάδα η κυριαρχία του ελληνικού κράτους είναι τυπική· οι Γερμανοί καταλαμβάνουν το Ρούπελ και σε λίγο την Καβάλα, που την παραδίδουν στους Βούλγαρους, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της φρουράς της πόλης, χιλιάδες στρατιώτες, το μεταφέρουν στη Γερμανία, στο Γκαίρλιτς, υπό ένα ιδιότυπο καθεστώς «φιλόξενης αιχμαλωσίας» -εκεί θα μείνουν ως το τέλος του πολέμου. Στη Δυτική Μακεδονία οι Κεντρικοί είχαν αποφύγει να περάσουν τα ελληνικά σύνορα, αλλά τελικά εξαπέλυσαν την επίθεσή τους τον Αύγουστο του 1916, προλαβαίνοντας τις δυνάμεις της Αντάντ που κι αυτές ετοίμαζαν επίθεση. Με το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, οι Βουλγαρογερμανικές δυνάμεις έχουν αρκετές επιτυχίες, καταλαμβάνουν τη Φλώρινα και το Αμύνταιο, αλλά οι Σέρβοι τους σταματούν λίγο κάτω από το Όστροβο (Άρνισσα σήμερα) όπου δίνονται μεγάλες μάχες.

Στις 29 Αυγούστου ξεσπάει στη Θεσσαλονίκη το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας, με αίτημα την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο· ίσως να μην είχε επικρατήσει χωρίς τη στήριξη του Γάλλου αρχιστράτηγου Σεράιγ. Όμως επικρατεί και όταν έρχεται και ο Βενιζέλος και σχηματίζει κυβέρνηση (από τον Οκτώβριο) την οποία αναγνώρισε η Αντάντ, στην Ελλάδα υπάρχουν πλέον δύο κράτη. Εντωμεταξύ τον Σεπτέμβριο οι δυνάμεις της Αντάντ περνούν στην αντεπίθεση, ανακαταλαμβάνουν το Αμύνταιο και τη Φλώρινα (στις 17.9 από γαλλορωσικές δυνάμεις) και περνάνε και στην κατακτημένη Σερβία.

Λόγω της μορφολογίας του εδάφους, η πρόοδος είναι αργή τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο. Τελικά οι δυνάμεις της Αντάντ στις 19.11 μπαίνουν στο Μοναστήρι ενώ οι Σέρβοι δίνουν εξαιρετικά φονικές μάχες με τους Βούλγαρους στο Καϊμακτσαλάν ακριβώς πάνω στην ελληνοσερβική μεθόριο. Όμως δεν καταφέρνουν να πάρουν το στρατηγικής σημασίας υψίπεδο Ντόμπρο Πόλιε (Καλή Κοιλάδα) που μένει στους Βούλγαρους μέχρι σχεδόν το τέλος του πολέμου.

Στο μεταξύ, στις 23 και 24 Νοεμβρίου 1916 η επαναστατική ελληνική κυβέρνηση κηρύττει τον πόλεμο στη Βουλγαρία και τη Γερμανία, αλλά η ελληνική συμμετοχή σε σημαντικές μάχες δεν θα έρθει παρά το 1918.

Μετά τη μεγάλη επίθεση στο Καϊμακτσαλάν και την πτώση του Μοναστηριού τον Νοέμβριο του 1916, η κατάσταση σταθεροποιείται και οι γραμμές του μετώπου δεν αλλάζουν επί 22 μήνες έως την τελική συμμαχική επίθεση τον Σεπτέμβριο του 1918. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έγιναν στρατιωτικές επιχειρήσεις στο διάστημα αυτό· ωστόσο, και οι δυο αντιμαχόμενοι έδειχναν να φοβούνται να ρισκάρουν πρώτοι επίθεση μεγάλης κλίμακας.

Τον καιρό αυτό μελετάω την περίοδο εκείνη. Λοιπόν, θα αναφέρω τρία στιγμιότυπα, κάπως ξεκάρφωτα, που έχω κρατήσει στις σημειώσεις μου.

Περάσαμε τα σύνορα, αλλά χωρίς να το προσέξουμε επειδή ήταν πόλεμος και εδώ είναι η Zone des Armées, όπου μετράνε μόνο οι διαταγές της Διασυμμαχικής Διοίκησης. Ωστόσο, οι Σέρβοι έδιναν μεγάλη σημασία στο ότι είχαν απελευθερώσει μια πρώτη λουρίδα της πατρίδας τους, και παρόλο που ο άμαχος πληθυσμός ήταν ακόμα ελάχιστος –η περιοχή βρισκόταν πολύ κοντά στο μέτωπο– η σερβική κυβέρνηση είχε εγκαταστήσει νομάρχες, αντινομάρχες και δημάρχους, ακόμα και μια στρατιωτική-γεωργική επιτροπή επιφορτισμένη με την εισαγωγή επιστημονικών βελτιώσεων στην τοπική γεωργία. Το πρώτο σέρβικο χωριό είναι το Μπατς, όπου έμενε συχνά ο Διάδοχος, έχοντας το επιτελείο του στο σχολείο του χωριού. (…) Εδώ επίσης, αλλά από την ελληνική πλευρά των συνόρων, βρισκόταν το σκωτσέζικο γυναικείο νοσοκομείο, όπου συνέβη το διάσημο επεισόδιο με τον Ρώσο στρατιώτη, που τον τραυμάτισε ένα ιταλικό φορτηγό αυτοκίνητο και τον μετέφερε ένα γαλλικό ασθενοφόρο σε ένα σκωτσέζικο νοσοκομείο που βρισκόταν σε ελληνικό έδαφος και συνήθως φρόντιζε Σέρβους τραυματίες· εκεί τον θεράπευσε ένας Καναδός γιατρός και η μόνη γλώσσα στην οποία μπόρεσαν να συνεννοηθούν ήταν τα γερμανικά.

Παρμένο από το βιβλίο The Macedonian Campaign, του Luigi Villari, σελ. 103. Το επεισόδιο με τον Ρώσο στρατιώτη ίσως να είναι μπεντροβάτο κι όχι αληθινό, δίνει όμως σωστή εικόνα για το ανακάτεμα που επικρατούσε στο μακεδονικό μέτωπο.

Και άλλο ένα ανακάτεμα, από το βιβλίο The Story of the Salonica Army του G. Ward Price, που υπάρχει και ονλάιν και συγκεκριμένα από το 7ο κεφάλαιο:

Σχεδιάγραμμα που είχαν οι αμερικάνοι οδηγοί ασθενοφόρων

Χιλιάδες Έλληνες, άντρες, γυναίκες και παιδιά, έχουν προσληφθεί στην υπηρεσία του Βρετανικού Στρατού ως εργάτες και μουλαράδες. Το σπάσιμο της πέτρας για τις αδιάκοπες επιδιορθώσεις όλων αυτών των καινούργιων και εντατικά χρησιμοποιούμενων δρόμων που έχουμε σπείρει στη μακεδονική έρημο γίνεται από εργατικά χέρια πολιτών, οι οποίοι πληρώνονται από τρία μέχρι εφτά φράγκα την ημέρα (η υψηλότερη αμοιβή είναι για τους επιστάτες), τρέφονται και κοιμούνται σε μεγάλους καταυλισμούς υπό την εποπτεία Βρετανών αξιωματικών που μιλούν τα τοπικά ιδιώματα. Όπως οδηγείς, κάθε ένα ή δυο μίλια συναντάς κι από τις δυο μεριές του δρόμου μια μαύρη φράντζα από αυτούς τους χωριάτες, πρόσφυγες ή ντόπιους, απ’ όλες τις φυλές των Βαλκανίων, Σέρβους, Τούρκους, Βούλγαρους (αν και ελληνικών φρονημάτων), την ανάμικτη ράτσα που αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες», Κουτσόβλαχους και Έλληνες. Γκριζομάλλες γιαγιάδες με παντελόνια σφυροκοπάνε ευσυνείδητα την πέτρα, πλάι σε νεαρούς με παχουλά (και πολύ βρόμικα) γυμνά πόδια που πελεκάνε με την ίδια ζωηράδα. Οι άντρες και τ’ αγόρια (τόσο δουλευτάρικα αγόρια δεν έχω ξαναδεί σε άλλο μέρος του κόσμου) κάνουν τη βαρύτερη δουλειά με το καροτσάκι, όλοι υπό τον καλοσυνάτο αλλά άγρυπνο έλεγχο ενός Άγγλου λοχία, που η γνωριμία του με τις βαλκανικές γλώσσες φτάνει μέχρι το «Χάιντε» -ένα γενικό επιφώνημα παρακίνησης- αλλά ο οποίος δίνει διαταγές χρησιμοποιώντας τη φράση «Χάι, Τζόνι» και συνεχίζοντας με εκφραστική παντομίμα.

Και το τρίτο στιγμιότυπο, από τον Ριζοσπάστη τον Μάρτη του 1918. Ο Ριζοσπάστης τότε ήταν «εφημερίς δημοκρατικών αρχών» που υποστήριζε την πολεμική προσπάθεια εναντίον της «ράτσας των Τευτόνων».

 Αγαπητέ Ριζοσπάστη,

Κάποτε είχες γράψει για την τύχη των Ελλήνων που ελιποτάκτησαν κατά διαφόρους εποχάς εκ του βουλγαρικού στρατού και που βρίσκονται σήμερα αιχμάλωτοι στα χέρια των συμμάχων μας Σέρβων. Όπως μανθάνω η θέσις των δυστυχών αυτών συμπατριωτών μας εξακολουθεί να παραμένει η αυτή. Η κυβέρνησις στα τόσα «πάνε κι έλα» στη Θεσσαλονίκη, απησχολημένη με τα επίσημα γεύματα, δεν βρήκε, φαίνεται, καιρό να ζητήσει από το συμμαχικό σερβικό επιτελείο την απελευθέρωσίν των. Τη στιγμή που αγωνιζόμεθα για την απελευθέρωση των υποδούλων, πώς επιτρέπουμε την ύπαρξι μέσα στο Κράτος μας, σκλάβων αδελφών; Χρειάζεται, μου φαίνεται, λιγότερος ζαμανφουτισμός, προκειμένου για ανθρώπους που ελιποτάκτησαν προς την πατρίδα Ελλάδα.

Με πολλήν εκτίμησιν,

Λ.

Ο Λ. που υπογράφει θα μπορούσε να είναι ο Θεόδωρος Λασκαρίδης, που αργότερα έμελλε να γίνει αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη. Ο ίδιος είχε περάσει αρκετό καιρό σε στρατόπεδα αιχμαλώτων, πρώτα στο περιχαρακωμένο στρατόπεδο της Θεσσαλονίκης και μετά στη Μπάνιτσα (Βεύη) απ’ όπου απέδρασε με τη βοήθεια των τοπικών ελληνικών αρχών, ακόμα και του νομάρχη Φλώρινας!

Αναμνήσεις μελών της αμερικανικής εθελοντικής υπηρεσίας ασθενοφόρων, απ’ όπου και η φωτογραφία επάνω, μπορείτε να βρείτε εδώ, από την εφημ. Φωνή της Φλωρίνης.

Advertisements

154 Σχόλια to “Τρία στιγμιότυπα από το Μακεδονικό Μέτωπο”

  1. π2 said

    Πολλοί Σέρβοι, ήδη άρρωστοι και ταλαιπωρημένοι, πεθαίνουν στο νησάκι Βίδο, αλλά μετά αναλαμβάνουν δυνάμεις και ξαναπερνούν (υποθέτω δια θαλάσσης) στη Θεσσαλονίκη για να συνεχίσουν τον πόλεμο.

    Νίκο, μάλλον χρειάζεται ένα χτενισματάκι η πρόταση. Αλλιώς θα ξαναπιάσουμε την κουβέντα για τους βουρκόλακες των Βαλκανίων. 😀

  2. sarant said

    Πιδύε σ’ ευχαριστώ, έγραφα πολύ βιαστικά και μπορεί να έχει κι άλλα λαθάκια.

  3. π2 said

    Εξαιρετική ανάρτηση και συναρπαστικά ιστορικά συμφραζόμενα. Για τα τεκταινόμενα από την επίσημη οπτική γωνία του βρετανικού στρατού υπάρχει ένα δίτομο έργο που είχα ξεφυλλίσει παλαιότερα (παρουσίασή του εδώ και εδώ). Ο Α΄ ΠΠ είναι τελευταία πολύ δημοφιλής και βρίσκει κανείς άπειρους εξειδικευμένους ιστότοπους με ένα κάρο υλικό (το λήμμα της wikipedia παραθέτει τα βασικά). Υπάρχει και ειδικό wiki με κείμενα της εποχής.

    Να προσθέσω κάτι: εκτός των άλλων, η περίοδος αυτή σηματοδοτεί και τις απαρχές της επιστημονικής αρχαιολογικής επισκόπησης της Μακεδονίας. Τόσο ο βρετανικός όσο και ο γαλλικός στρατός είχαν στις δυνάμεις τους αρχαιολόγους που επωφελήθηκαν από την περίσταση για επιφανειακές έρευνες (τότε αρχίζει η μελέτη της προϊστορικής Μακεδονίας) και άλλες αρχαιολογικές ασχολίες.

  4. sarant said

    Πιδύε, ευχαριστώ για τα λινκ· ο πόλεμος στην υπηρεσία της αρχαιολογίας αλλά και η αρχαιολογία στην υπηρεσία του πολέμου· οι αρχαιολογικές σχολές στην Αθήνα το 1914-17 χρησίμεψαν ουσιαστικά σαν κέντρα κατασκόπων, έτσι τουλάχιστο διάβασα τελευταία στο Ξιφίρ Φαλέρ (που είναι βέβαια μυθιστόρημα και που η συγγραφέας του δεν κρύβει την τοποθέτησή της).

  5. SophiaΟικ said

    Είχα πάει προχτες σε μια εκδήλωση της Βρετανικής Αρχαιολογικής σχολής με αφορμή ένα βιβλίο με τα πρακτικά συνεδρίου για τις μη- αρχαιολογικές δραστηριότητες της σχολής (λαογραφία κλπ). Ο ενας ομιλητής αναφέρθηκε ακριβώς στους κατασκόπους (intelligence gatherers) κατά τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Ειπε φυσικά ότι δεν είχαν οι Άγγλοι την αποκε΄λιστικότητα. Ο διευθυντής της Γερμανικής αρχαιολογικής σχολής την περίοδο 37-44 είχε κύριο καθήκον να επιβλέπει τους Γερμανούς που ζούσαν στην Ελλάδακαι να καταδίδει τους αντικαθεστωτικους, ενώ οι Γάλλοι έχουν παραδεχτέι την αντίστοιχη δ΄ραση τους.

    Ο ομιλητής τελείωσε «it is now time for some other arcaeological schools to come clean». Τι κανει νιάου νιάου – όσοι δεν θεωρουν ότι είναι ακόμα παντοδύναμοι δεν εχουν πρόβλημα να παραδεχτουν τη δραση τους τότε 🙂

  6. π2 said

    Ναι, ισχύουν αυτά. Ήδη πριν από τον πόλεμο, κάποια μέλη των ξένων αρχαιολογικών σχολών συνέλεγαν πληροφορίες για τις μυστικές υπηρεσίες, ενώ τον Νοέμβριο του 1916 ζητήθηκε από τους διευθυντές του Γερμανικού και του Αυστριακού Ινστιτούτου να φύγουν από την χώρα, επειδή κατηγορήθηκαν για κατασκοπία και πράξεις εχθρικές προς την Αντάντ. Κάποιες πληροφορίες και βιβλιογραφία σε αυτό το άρθρο (αν δεν έχεις πρόσβαση, μπορώ να το στείλω το απόγευμα).

  7. π2 said

    Να προσθέσω επίσης ότι θαυμάσιο φωτογραφικό υλικό από τη Μακεδονία της εποχής έχουν τα αρχεία του Γαλλικού στρατού (ένα δείγμα εδώ).

  8. sarant said

    Πιδύε, δεν έχουμε πρόσβαση στο άρθρο 🙂

  9. Μια και μιλάμε για επιστήμονες-κατασκόπους, τυχαία έπεσα τις προάλλες στην πληροφορία ότι η σπουδαία ιρανολόγος Αν Λάμπτον έπαιξε ρόλο στην ανατροπή του Μοσαντέκ στο Ιράν, μαζί με ένα συνάδελφό της εκκεντρικό θρησκειολόγο: εδώ, και εδώ η εντυπωσιακή βιογραφία του θρησκειολόγου-κατασκόπου.

  10. gbaloglou said

    Ειναι συναρπαστικη η ιστορια των Ελληνων του Γκαιρλιτς — μικρο δειγμα εδω

  11. gbaloglou said

    Κατα την διαρκεια της αιχμαλωσιας οι Γερμανοι μαγνητοφωνησαν απο Βυζαντινους υμνους μεχρι λα.ι.κα τραγουδια — εχουμε μαλιστα εκει την δευτερη ηχογραφηση μπουζουκιου συμφωνα με την επα.ι.ουσα Ελενη

  12. Και τούτο επίσης για τις ηχογραφήσεις στο Γκαίρλιτς. Ο υπεύθυνος Αύγουστος Χάιζενμπεργκ — βυζαντινολόγος, και πατέρας του Βέρνερ — δημοσίευσε και συλλογή διαλεκτικού λόγου από τους αιχμάλωτους: Heisenberg, A. 1934. Neugriechische Dialekttexte. Leipzig: Otto Harrassowitz. (Μεταθανάτια έκδοση, και από τις πρώτες εκδόσεις νεοελληνικών κειμένων σε φωνητική μεταγραφή.)

  13. @9 Δύτα: και εδώ το άρθρο που καταγγέλλει την Λάμπτον. (Από τη γραμματική της προσπάθησα να μάθω πέρσικα προ αμνημονεύτων χρόνων.)

    Πάντως τη νοοτροπία του άρθρου, πως επιστήμονας που ανατρέπει πρωθυπουργό δεν μπορεί να είναι καλός επιστήμονας και η γραμματεία του δεν γίνεται να μετράει — λες και είναι το ίδιο ο καλός επιστήμονας και ο καλός άνθρωπος — τη βρίσκω τρομακατικά αφελή.

    Ανοίγω πάντως μεγάλο θέμα…

  14. ΝΝ (13 -πώς σου φαίνεται αυτή η συντομογραφία; ), δεν έχουν διαβάσει Τζον Λε Καρέ.
    Είναι ωραία η γραμματική της! αλλά όχι για να ξεκινήσεις χωρίς δάσκαλο. Εγώ τη χρησιμοποίησα για, ας πούμε, τελειοποίηση -γκουχ, γκουχ, μη βλέπετε τώρα που τα έχω ξεχάσει. 🙂

  15. @13 Δύτα: πώς μού φαίνεται η συντομογραφία; Οικεία. 🙂

    Ε, ναι, είναι «γραμματική αναφοράς» η γραμματική της, δεν είναι δα Περσικά Άνευ Διδασκάλου· αλλά δεν ήμουν τόσο ανάποδος ώστε να περιοριστώ σ’ αυτό! Πάντως τώρα πια θυμάμαι μόνο το «Χοντά Φεζ»…

  16. Στην πραγματικότητα, ΄μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως «Περσικά άνευ διδασκάλου». Και φωνολογία έχει στην αρχή (ακατανόητη για μένα, που ευτυχώς είχα προλάβει να μάθω αλλού ότι το μακρό α προφέρεται σαν ω), και ασκήσεις. Για ανθρώπους με βρετανική επιμονή και αυτοπειθαρχία!

  17. Μαρία said

    Το καλύτερο σάιτ, που είχα εντοπίσει παλιότερα, αφιερωμένο στο Γκέρλιτς και με εξαιρετικό φωτογραφικό υλικό καθώς και μικρές αγγελίες απ’ «Τα νέα του Γκέρλιτς»
    http://www.paradoxon-klangorchester.de/paramithi/arthra/kato-o-polemos.html

    Σήμερα στο μισό Γκέρλιτς, που ανήκει στη Γερμανία, ζουν απόγονοι των φαντάρων και στο άλλο μισό, το πολωνικό, ζουν απόγονοι πολιτικών προσφύγων.

    Ωραία ανάρτηση, Νίκο.

  18. π2 said

    Νικοκύρη, έχεις μήνυμα.

  19. sarant said

    Το περίεργο είναι ότι και η γερμανική ακόμα Βικιπαίδεια στο άρθρο για το Γκέρλιτς δεν λέει λέξη για τους Έλληνες αιχμαλώτους. Περίεργο, γιατί τόσες χιλιάδες άτομα δεν ήταν ευκαταφρόνητο νούμερο, το Γκέρλιτς δεν είναι δα και μεγαλούπολη. Πάντως γόνοι του Γκέρλιτς είναι ο Μίκαελ Μπάλακ και ο Γιέρεμις (ποδοσφαιριστές).

    Νομίζω ότι έχω στα κιτάπια μου κάμποσα Νέα του Γκέρλιτς, θα κοιτάξω να δω αν και τι μπορεί να βγει.

    Πιδύε, σ’ ευχαριστώ για το μέιλ θα το δω το βράδυ.

    Πιδύε, οι φωτογραφίες οι γαλλικές που βρήκες(λινκ παραπάνω) είναι θησαυρός. Μου έλυσαν πολλές απορίες εκτός από μία, αν υπήρχε στρατόπεδο αιχμαλώτων στο Όστροβο. Ξέρω ότι υπήρχε μεγάλο νοσοκομείο.

  20. gbaloglou said

    Aληθευει οτι ο πρωτος ειναι Ελληνικης καταγωγης (Μιχαλης Μπαλακης)?

  21. π2 said

    Για στρατόπεδο αιχμαλώτων στο Όστροβο δεν ξέρω, και δεν ξέρω πού να ψάξω. Πάντως, οι New York Times της εποχής είχαν αναλυτικές καθημερινές αναφορές από το βαλκανικό μέτωπο. Μια πρόχειρη έρευνα για Ostrovo απέδωσε καμιά πενηνταριά αποτελέσματα, σχεδόν όλα από το 1916-1917. Οπότε, αν έχεις κουράγιο για ηλεξεφύλλισμα, μπορεί να βρεις και στρατόπεδο αιχμαλώτων.

  22. (15) Χοντά χαφέζ, ξέχασες ένα χα- ! 🙂

  23. dokiskaki said

    Για τους Έλληνες του Γκαίρλιτς γυρίστηκε σε ελληνογερμανική συμπαραγωγή πριν μερικά χρόνια ένα ντοκιμαντέρ (που παρουσιάστηκε και στο Goethe στην Αθήνα). Πολύ υλικό από αυτό το ντοκιμαντέρ υπάρχει .

  24. dokiskaki said

    εδώ http://www.3sat.de/dynamic/sitegen/bin/sitegen.php?tab=2&source=/specials/98216/index.html
    (Νικοκύρη συμμάζεψε το χάλι σε παρακαλώ) 🙂

  25. Μαρία said

    Σκάκη, το σάιτ που έβαλα φτιάχτηκε με αφορμή την εκδήλωση στο Γκαίτε.
    Την προηγούμενη εβδομάδα στην εκπομπή της ΕΤ3 «αληθινά σενάρια» είδαμε εκτενές ρεπορτάζ με γιαγιά, γόνο Έλληνα και Γερμανίδας και περιπετειώδη ζωή.

  26. dokiskaki said

    Μαρία, απλώς άνοιξα επιφανειακά (ντροπή μου και όνειδος) το σάιτ που έβαλες, ενώ το γερμανικό μου καρφώθηκε αμέσως επειδή μου θύμισε το ντοκιμαντέρ όπως το είδα στο Γκαίτε.

    Δεν πήρα είδηση το ρεπορτάζ της ΕΤ-3 (πού να τα προλάβεις όλα), αν και αυτή η ιστορία του Γκέρλιτς (σε δύο χρόνους, γερμανικό στον α’ πόλεμο και πολωνικό στον β’) μου φαινόταν πάντα εντυπωσιακή και πολυσήμαντη (τρέχα γύρευε γιατί).

  27. Μαρία said

    Σκάκη, αυτή είναι η εκπομπή, που είδα σε επανάληψη.
    http://rebetcafe.blogspot.com/2009/03/goerlitz.html

    Εγώ πάλι είχα εντυπωσιαστεί με τους περίπου 7.000 αιχμαλώτους που οδηγήθηκαν στη Γερμανία.

  28. Abravanel said

    Το θαύμα του Goerlitz

    Ο ιστότοπος του Δήμου Θεσσαλονίκης έχει μερικές εκατοντάδες φωτογραφίες από την εποχή – όταν θέλω να προσθέσω φωτογραφίες σε κάποια σαλονικιώτικη ανάρτηση πάντα το συμβουλεύομαι.

  29. sarant said

    Πάντως, η εφημερίδα «Νέα του Γκέρλιτς» δεν έχει και τρομερό ενδιαφέρον. Είναι σε μικρό σχήμα, 4σέλιδη, ως επί το πλείστο μετάφραση από τα γερμανικά, ειδήσεις του πολέμου. Ελάχιστα κείμενα γραμμένα από Έλληνες, σπάνια χρονογραφήματα.

  30. arcades said

    Η γιαγιά μου, στα περίχωρα της Καστοριάς, θυμόταν τον γαλλικό στρατό που στρατοπέδευε κάπου εκεί γύρω. Φόβος και τρόμος των κοριτσιών ήταν οι εξωτικοί «αραπάδες» στρατιώτες που φαίνεται ήταν υπέρ του δέοντος τολμηροί. Έτσι ο πατέρας της, μοναδικός γαλλομαθής, επισκέφτηκε κάποιον υπεύθυνο αξιωματικό και διαμαρτυρήθηκε για τα καμώματά τους.

    Οι φωτογραφίες της περιοχής που τραβήχτηκαν απ’ το γαλλικό στρατό είναι μοναδικές για την εποχή, κατά πως λέει και ο π2. Έχω υπόψη μου μανιώδεις συλλέκτες τέτοιων φωτογραφιών.

    (Εννοείται, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάρτηση)

  31. Nicolas said

    Ο γείτονάς μου έγραψε για εκείνη την εποχή:
    http://www.skroutz.gr/books/a.46976.%CE%A0%CE%B1%CF%83%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82.html
    Το άρθρο δεν το έχω διαβάσει, το βιβλίο το έχω κάπου καταχωμένο σε ένα κιβώτιο. Έχω και το μεγάλο για τα γεγονότα της Δράμας (πολύ ενδιαφέρουσα εργασία).

  32. Nicolas said

    Και αναμνήσεις από εκείνες τις εποχές στο γαλλικό έδαφος:
    http://www.jacobins.mairie-toulouse.fr/patrhist/edifices/textes/terre_cabade/cimetiere_actuel.htm

  33. Μπουκανιέρος said

    Γενικά, ο γαλλικός στρατός δεν άφησε καλές αναμνήσεις (σε μας τουλάχιστον) και υπάρχει ολόκληρο κόρπους με αντιγαλλικές ιστορίες εποχής (σε μερικές απ’ αυτές εμφανίζονται και οι σενεγαλέζοι, που είπε ο Arcades). Απεναντίας, καλές εντυπώσεις άφησαν οι σέρβοι και οι ιταλοί στρατιώτες. Στηρίζομαι βασικά σε προφορικό υλικό, αλλά κι ο Στίνας λέει πάνω-κάτω το ίδιο.

  34. Nicolas said

    Ούτε σ΄ αυτούς άφησε καλές αναμνήσεις La campagne d’Orient :
    http://www.histoire-genealogie.com/spip.php?article1428
    Πιστεύω ότι θα αναρωτιόνταν κι αυτοί όπως άλλοι σήμερα (σε Αφγανιστάν και αλλού): τι δουλειά έχω εδώ.
    Γύρω μου έχω κάμποσες οικογένειες που έχουν παππούδες που κάναν την Campagne d’Orient, αλλά διηγήσεις καθόλου. Γενικά ήταν τραυματική εμπειρία για τους απλούς στρατιώτες που έβγαιναν για πρώτη φορά όχι μόνον από τη Γαλλία, αλλά και από το χωριό τους.

  35. Μαρία said

    >Τελικά όμως τα σερβικά στρατεύματα ανασυγκροτούνται, αναλαμβάνουν δυνάμεις και ξαναπερνούν (υποθέτω δια θαλάσσης) στη Θεσσαλονίκη για να συνεχίσουν τον πόλεμο.

    Για τη μεταφορά του σερβικού στρατού στη Μακεδονία, βλ. Λουκιανός Χασιώτης, Ελληνοσερβικές σχέσεις 1913-1918, Θεσσαλονίκη 2004, σ.152-159.

    Η συζήτηση μεταξύ των συμμάχων και της ελληνικής κυβέρνησης για τον τρόπο μεταφοράς ξεκίνησε στα τέλη Μαρτίου 1916, άρχισε στις 11 Απριλίου και ολοκληρώθηκε στις 30 Μαΐου χωρίς καμία απώλεια.

    Μπουκάν, 70.000 Σέρβους και 5.000 Γάλλους, πού τους βάλατε;

  36. SophiaΟικ said

    Για το ντοκυμανταίρ για τους έλληνες του Γκέρλιτς ειχα προσπαθήσει να οργανώσω προβολή στο Λονδινο, το Gκαίτε είχε δείξει γενικά ενδιαφέρον, αλλά σκοντάψαμε στους… Άγγλους. Μου είχε πει πολύ χαρακτηριστικά ένας ότι αυτά τα ντοκυμανταίρ εχουν σκοπό να βγάλουν τους Γερμανούς λάδι και ότι αρνούνται να συνεργαστoύν στο ξέπλυμα της ιστορίας. Έτσι τελικά η προβολή ναυάγησε.

  37. #10.
    Εξαιρετική σύμπτωση το λινκ. Έχω περάσει αρκετές φορές μπροστά από το μνημείο με το F104 στο Αίγιο, και ούτε που είχα ιδέα για την σχετική ιστορία. Ευχαριστώ!

  38. Nicolas said

    Μερικές σημερινές φωτογραφίες (λίγο από παντού):
    http://www.panoramio.com/photo/8634947
    http://www.panoramio.com/photo/8634550
    http://www.panoramio.com/photo/8436067
    http://www.panoramio.com/photo/8435388
    http://www.panoramio.com/photo/8435237
    http://www.panoramio.com/photo/8144962
    http://www.panoramio.com/photo/8144359
    http://www.panoramio.com/photo/7895207
    http://www.panoramio.com/photo/7685860
    http://www.panoramio.com/photo/7685710
    http://www.panoramio.com/photo/4718029

  39. sarant said

    Νικόλα ευχαριστώ αν και μ’ έπιασε η ψυχή μου που τις είδα, όπως τότε που είχα πάει στο Βερντέν.

  40. π2 said

    Επανέρχομαι στο ψηφιοποιημένο φωτογραφικό αρχείο της Médiathèque de l’architecture et du patrimoine (το ελληνικό υλικό της οποίας στηρίζεται κυρίως στο αρχείο της Στρατιάς της Ανατολής), γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος του ψηφιοποιημένου υλικού. Περιλαμβάνει 7528 φωτογραφίες από την Ελλάδα (κυρίως από τη Μακεδονία και το Άγιο Όρος, αλλά και από την Κέρκυρα, την Αθήνα και τη Βοιωτία). Για όποιον ενδιαφέρεται για την εποχή, για ζητήματα εθνογραφίας των περιοχών αυτών, για αρχιτεκτονική ποικίλων εποχών, είναι θησαυρός.

  41. sarant said

    Πιδύε, ναι, είναι θησαυρός. Χτες κάθισα και χάζευα ώρες ολόκληρες.

  42. Nicolas said

    Και πού να πας και στο Oradour-sur-Glane :
    http://oradoursurglane.free.fr/
    Θα ήταν καλά να τα κοιτάζουμε αυτά πριν πάρουμε την απόφαση ν΄ αρχίσουμε πόλεμο. Αλλά…

  43. Ti zoe sauto to blog said

    Π2 #40
    Ο Άλκης Ξανθάκης στην «Ιστορία της ελληνικής φωτογραφίας» (εκδόσεις Πάπυρος, σελ.256 ),γράφει ότι το SPAO έχει καταγράψει την περίοδο 1915-19, 4.000 αρνητικά και 2.500 μέτρα κινηματογραφικό φίλμ!!
    (το φιλμ πως το βρίσκει κανείς άραγε; ρωτάω εγώ)
    Το υλικό αυτό, λέει ,είναι σήμερα διάσπαρτο σε διάφορα αρχεία στο Παρίσι.
    Και για τους θεσσαλονικιούς:
    Η έδρα του SPAO δεν ήταν σε στρατόπεδο αλλά , σε μια επιταγμένη βίλα της Λεωφόρου των Εξοχών (σημερινή Β.Όλγας!).
    Αυτό έγινε διότι -κατά το συγγραφέα πάντα, ο Σαράιγ ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την προβολή των δραστηριοτήτων του και ήθελε τους φωτογράφους να μένουν κοντά του,(σελ.253).

  44. Δείτε κι αυτό από τα σημερινά Νέα
    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4547976&ct=1

  45. Μαρία said

    Σκύλε, ούτε παραγγελιά να το ‘κανε ο Νικοδεσπότης!

  46. sarant said

    Σκύλε, ευχαριστώ -μπράβο σύμπτωση!

    Μαρία, το Ζεϊτινλίκ είναι σήμερα η Σταυρούπολη; Εκεί υπήρχε και στρατόπεδο αιχμαλώτων, απ’ όσο ξέρω, είχαν κλείσει και έλληνες αντιβενιζελικούς.

  47. ppan said

    Πολύ εντυπωσιακή η σύμπτωση κι ωραία ανάρτηση και χωρίς την σύμπτωση!

  48. Λέτε να ήταν παραγγελιά;
    Διότι τελευταία φορά που κάποιος Νίκος έκανε παραγγελιά, ξεφώνιζε όπως τον εσέρναν…
    Στα σοβαρά, τώρα, στην κορυφή του Καϊμάκτσαλαν υπάρχει ένα σέρβικο εκκλησάκι, απομεινάρι του πολέμου, με περίβολο από τους κάλυκες των οβίδων

  49. sarant said

    Ο Προφητηλίας. Πάνω στα σύνορα. Ισχύει ότι έχουν και οστά στην τοιχοποιία;

  50. Μαρία said

    Γιατρέ, δες στη σελίδα 17 την έπαυλη όπου έμεινε ο Δεσπερές.
    http://wwk.kathimerini.gr/kath/7days/1997/03/30031997.pdf

    Είναι τυπικά στα όρια με το δήμο Σταυρούπολης.
    Οδός Ζεϊτενλίκ, ελαιώνων, πρέπει να λεγόταν η σημερινή Λαγκαδά που ξεκινάει απο Βαρδάρη και πάει προς Σταυρούπολη.
    http://culture.thessaloniki.gr/gr/cartpostal_details.asp?newsid=1155

  51. Μαρία said

    Να το, Σκύλε, και χιονισμένο.
    http://www.snowcat.gr/ilias.php

  52. Μαρία said

    # ΦΕΚ – 16/05/1928
    Αναγνώριση του οικισμού Ζεϊτενλίκ και προσάρτησή του στο Δήμο
    # ΦΕΚ 239Α – 22/07/1929
    Ο οικισμός Λεμπέτ αποσπάται από την Κοινότητα Σταθμού και προσαρτάται στο Δήμο
    # ΦΕΚ 23Α – 18/01/1934
    Ο οικισμός Λεμπέτ του Δήμου μετονομάζεται σε Σταυρούπολις
    http://www.eetaa.gr/metaboles/show_metaboles.jsp?ota_code=3578

    (Είναι για το Λεμπέτ=Είναι για το Δαφνί)

  53. Μαρία said

    Νίκο, 49, αυτή τη μακάβρια πληροφορία τη δίνει μόνο το λαμπρό σάιτ βουλγκαρμακ. Άρα χρειάζεται διερεύνηση.

  54. sarant said

    Μα, γι’ αυτό και ρώτησα 🙂

  55. Από επιτόπιο ρεπορτάζ του περιοδικού «Εψιλον» του 1993 αντιγράφω:
    «Λίγο πια χαμηλά από το εκκλησάκι βρίσκονται δύο εγκαταλελειμμένα κτίρια που χρησιμοποιήθκαν από τους έλληνες αντάρτες στον Εμφύλιο και στα ανατολικά του οι Σέρβοι έχτισαν το μαυσωλείο των νεκρών. Από μια καταπακτή, η απότομη σιδερένια σκάλα οδηγεί στη μικρή αίθουσα όπου έχουν «αρχειοθετηθεί» στα ράφια μιας μεταλλικής οστεοθήκης στοιχημένα-ζυγισμένα τα οστά και οι νεκροκεφαλές των Σέρβων που έπεσαν στο σφαγείο της μεγάλης μάχης. Κρανία με διαμπερή τραύματα, χέρια, πόδια, λεκάνες, ωμοπλάτες, μηροί είναι τοποθετημένα χωριστά στη μακάβρια ντουλάπα, ενώ στην άκρη της αίθουσας έχει συσσωρευθεί ένας όγκος πάγου, και η ήδη χαμηλή -υπό το μηδέν- θερμοκρασία πέφτει ακόμα περισσότερο από την ανατριχίλα… Τα δάχτυλα, παγωμένα, δύσκολα υπακούουν στις εντολές του φωτογράφου για να απαθανατιστεί ο νεκρικός θάλαμος… Ενα κόκκαλο κουνιέται από το ράφι του και πέφτει στο τσιμεντένιο δάπεδο… Βγαίνουμε από τον ομαδικό ανοιχτό τάφο βιαστικά, σαν να φοβόμαστε ότι κάποιος θα κλείσει ξαφνικά την καταπακτή…»
    Πρόκειται, λοιπόν, για οστεοφυλάκιο κι όχι για εκκλησιά φτιαγμένη απ’ τα κόκκαλα των σέρβων τα ιερά…

  56. Ti zoe sauto to blog said

    Μαρία,εξαιρετικό!
    Θυμάμαι τη φράση «οι κηπουροί των βαλκανίων» και βιβλίο ενός εγγλέζου μ’αυτό τον τίτλο.Το γκουγκλίζω αλλά, τζίφος.Σου λέει τίποτα;

  57. Μαρία said

    Οι κηπουροί της Σαλονίκης. Το γούγλισα στα αγγλικά και ιδού:
    http://books.google.gr/books?id=DicVpKMgBY8C&pg=PA7&lpg=PA7&dq=the+gardners+of+balkans&source=bl&ots=JAVAsGD2mR&sig=1Inraq6mCToaRvXLNzu8F0axONs&hl=el&ei=u6sOS9KwCtqgjAfviYjPAw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=2&ved=0CA4Q6AEwAQ#v=onepage&q=&f=false

  58. Μαρία, τι συμβαίνει μ’ αυτό το βιβλίο όμως; Πουθενά στην προεπισκόπηση δεν βλέπω τον τίτλο αυτόν.

  59. Ti zoe sauto to blog said

    Μάλλον το ίδιο είναι αλλά κυκλοφορούσε και στα ελληνικά.Μου το είχαν δανείσει πριν χρόνια,το φυλλομέτρησα, και έκτοτε δεν το ξαναείδα πουθενά.

  60. Μαρία said

    Και μια που πρόκειται για απαξιωτική διατύπωση του Κλεμανσώ, δες στο σάιτ που έδωσε ο πιδύος την τελευταία παράγραφο, άμα διαβάζεις γαλλικά.
    http://www.mediatheque-patrimoine.culture.gouv.fr/fr/archives_photo/visites_guidees/balkans.html#4

  61. Μαρία said

    Δύτη, δε ξέρω αν είναι τίτλος βιβλίου. Αλλά και να είναι θα το βρούμε.

  62. Ti zoe sauto to blog said

    Όχι,δεν είναι το ίδιο,έχει δίκιο ο δύτης.Αποκλείεται να κυκλοφόρησε το 2001,πέρα από τον τίτλο.Άλλωστε «οι κηπουροί» αναφέρεται μόνο στη Θεσ/νικη.

  63. Μαρία said

    Αυτό;
    http://www.amazon.com/Gardeners-Salonika-Palmer/dp/0671280058

    Το έβαλα για να δούμε οτι πρόκειται για κηπουρούς της Σαλονίκης κατά Κλεμανσώ.

    Τώρα να βρούμε και τη μετάφραση.

  64. (60) Διαβάζω στην ίδια παράγραφο: Ce n’est qu’en mars 1919 que les poilus d’Orient sont rembarqués d’Odessa avec le sentiment d’avoir injustement été les oubliés de la Grande Guerre. (και μεταφράζω πρόχειρα: μόνο το ΄Μάρτιο του ’19 έφυγαν οι τελευταίοι Γάλλοι φαντάροι της Ανατολής από την Οδησσό κλπ). Άραγε συμμετείχαν και στην εκστρατεία της Ουκρανίας; Θυμάμαι ένα βιβλίο συγκλονιστικό και παντελώς άγνωστο, έκδοση (αυτοέκδοση; θα το ψάξω στην Αθήνα) του ’70τόσο νομίζω, με τις αναμνήσεις ενός Έλληνα φαντάρου ο οποίος πολέμησε διαδοχικά στο Μακεδονικό μέτωπο, την εκστρατεία της Ουκρανίας κατά των Μπολσεβίκων, και το Μικρασιατικό μέτωπο.

  65. Μαρία said

    Γιατρέ το βρήκαμε. Οι μάγκες για να πουλήσουν, του αλλάζαν τον τίτλο : Το μακεδονικό μέτωπο και ο εθνικός διχασμός:
    http://alfeiosbooks.com/taxonomy/term/36

    Δύτη, υπάρχει πολύ πίκρα στην τελευταία παράγραφο. Έκανα την ίδια σκέψη.

  66. Ti zoe sauto to blog said

    The gardeners of Salonika.Alan Palmer

  67. Ti zoe sauto to blog said

    Συμπέσαμε,ακριβώς, είναι το «les jardiniers de Salonique» του Κλεμανσώ,όχι κηπουροί των Βαλκανίων που το έψαχνα.

  68. Ti zoe sauto to blog said

    Δύτης και Μαρία είστε αστέρια!

  69. Μα εγώ δεν έκανα τίποτα! 🙂

  70. π2 said

    Το γνωστό αρχείο με το οποίο σας έχω πρήξει (#40) έχει 213 φωτογραφίες από τα στρατόπεδα και τα νοσοκομεία του Ζεϊτενλίκ. Δεν έχω πάει στα συμμαχικά κοιμητήρια. Μαθαίνω ότι υπάρχει ακόμη και ινδικό.

  71. Ένας φίλος μου από τη Φλώρινα μου έλεγε για την κοινότητα των μαύρων της πόλης, οι οποίοι πιθανότατα είναι απόγονοι των ζουάβων του γαλλικού στρατού. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό ισχύει, ωστόσο.

  72. sarant said

    Απ’ το άρθρο του Πιδύου πρόσεξα και ότι: Η δυνατότητα εισόδου στο συγκεκριμένο κοιμητήριο [το εβραϊκό] πληροί κάποια μέτρα ασφαλείας.

  73. π2 said

    Και στο Λεμπέτ φυσικά βρίσκεται μια σημαντική προϊστορική τούμπα. Πράγμα που μου θυμίζει το γνωστό πρόβλημα των αρχαιολόγων στις ανασκαφές στο Καραμπουρνάκι (στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα). O χώρος χρησιμοποιήθηκε από τον γαλλικό, αγγλικό και ρωσικό στρατό στον Α΄ Παγκόσμιο, και στη συνέχεια από τον ελληνικό στρατό ως, μεταξύ άλλων, νεκροταφείο αλόγων. Το αποτέλεσμα είναι πως καθώς σκάβουν τον αρχαίο οικισμό, οι αρχαιολόγοι πέφτουν σε άφθονο πολεμικό υλικό του Α΄ Παγκοσμίου και σε μπόλικους σκελετούς αλόγων.

  74. Μαρία said

    Τι μάτι είν’ αυτό! Εγώ κοίταξα κατευθείαν το ινδικό. Στο Δενδροπόταμο έχω πάει αλλά μέχρι το σχολείο. Πού να το φανταστώ οτι έχει και Ινδούς.
    Πάντως πριν απο χρόνια κέρδισα στοίχημα μπαίνοντας νύχτα στο αρμένικο. Ούτε φύλακα είχε τότε και τα σκυλιά δεμένα.

  75. (64) όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Αμέσως πριν το λέει καθαρά ότι συμμετείχαν και στην εκστρατεία της Ουκρανίας.

  76. Μαρία said

    Δύτη, αυτή τη στιγμή χαζεύω φωτογραφίες απ’ τις θεατρικές παραστάσεις των Σέρβων φαντάρων στη Σαλονίκη. Είναι απ’ το αρχείο του Μουσείου θεατρικής τέχνης του Βελιγραδίου.
    Μια είναι απο παράσταση στο αναρρωτήριο του Ζεϊτενλίκ. Οι ηθοποιοί με τοπικές ενδυμασίες λες και παίζουν τη Γκόλφω.

  77. Nicolas said

    @70 Τους Ινδούς τους χρησιμοποιούσαν οι Άγγλοι παντού. Στο Δεύτερο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, π.χ., στο κίνημα των ελληνικών δυνάμεων, όταν ο Τσόρτσιλ θέλησε να τους χτυπήσει:
    «Η διαταγή στους Άγγλους ήταν να αναβάλουν την επίθεση για τις μέρες μετά το ελληνικό Πάσχα. Τη νύχτα της 22ας προς την 23η Απριλίου [1944] άρχισε η επίθεση στον ελληνικό στόλο. Με απολογισμό 11 νεκρούς και 30 τραυματίες (ο Τσόρτσιλ αναφέρει μόνο τους τραυματίες…) οι ναύτες παραδόθηκαν για να σταματήσει η αιματοχυσία. Στις 24 Απριλίου δέχτηκε επίθεση η 1η Ταξιαρχία. Οι Άγγλοι στρατιώτες αρνήθηκαν να πυροβολήσουν και αντικαταστάθηκαν αμέσως με Γκούρκας της ινδικής μεραρχίας.»
    Ρ. Μανθούλης, Το ημερολόγιο του Εμφύλιου Διχασμού

  78. Nicolas said

    Κι όλες αυτές οι ιστορίες με τα νεκροταφεία μου θυμίζουν αυτή την ιστορία (μήπως το είχε διαβάσει ο Clemenceau?) :
    http://home.clara.net/stevebrown/html/expeience_of_war/kipling_the_gardener.htm

  79. Μαρία said

    Βρε Νικολά, αν είναι να φτάσουμε μέχρι το 2ο πόλεμο, τους έχουμε απαθανατίσει καλύτερα στο «Τίνος είναι, ρε γυναίκα, τα παιδιά…»
    Ο καθείς και οι δούλοι του. Οι Γάλλοι με τους Σενεγαλέζους, οι Εγγλέζοι με τους Ινδούς. Στα μέρη μου είχαμε και γόνιμο ειδύλλιο Ελληνίδας Εγγλεζοπανιστανού.

  80. Nicolas said

    Απλώς τσόντα ήτανε επειδή ήμουν σ΄ αυτό το επεισόδιο του Δεύτερου, αν αρχίσουμε να κάνουμε ανάλυση, δεν τελειώσαμε.
    Για ποια παιδιά, λες, αυτά:
    http://valiacaldadog.blogspot.com/2007/02/blog-post_13.html
    😉

  81. sarant said

    Ινδούς είχαν και οι αγγλικές δυνάμεις που θέλησαν να αποβιβαστούν στη Μυτιλήνη τα Χριστούγεννα του 1944 -και τότε βγήκε το τραγούδι «Κάτ’ αγριανθρώπ’ μας φέραν». Θα το παρουσιάσω σε λίγες μέρες.

  82. Μαρία said

    Όχι, αυτά απ’: Τα κορίτσια που είχαν πρώτα Γερμανούς(δις)/ τώρα έχουν εγγλεζάκια με κοντά παντελονάκια/ κι απο πίσω ένα σύνταγμα Ινδούς.

  83. Μαρία said

    Για Μπουκάν
    http://www.culture.gouv.fr/public/mistral/memsap_fr?ACTION=CHERCHER&FIELD_6=SERIE&VALUE_6=%27Transfert%20de%20l%92arm%e9e%20serbe%20%e0%20Corfou%27

  84. Abravanel said

    Εκπληκτικός ο γαλλικός ιστότοπος – θενξ π2!

  85. Μαρία said

    Αμπραβανέλ, είδες τον εναγκαλισμό Δεσπερέ Μεγάλου Ραβίνου;

  86. Μπουκανιέρος said

    Μαρία ευχαριστώ – είδα και το σπίτι που γεννήθηκα (αργότερα, πάντως!)
    Πολύ υλικό έπεσε, αλλά ποιος έχει τον καιρό…

    παραλλαγή του 82:
    τώρα έχουν εγγλεζάκια με κοντά παντελονάκια
    κι ένα σύνταγμα αραπάδες και Ινδούς.

  87. Μαρία said

    Μπουκάν στο βιβλίο που παρέπεμψα στο 35, διαβάζω οτι με τους Ιταλούς δεν ήταν καλά τα πράματα. Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα που σχετίζεται με την καθημερινή ζωή:

    «Η προπαγάνδα των Ιταλών εκφράστηκε με την ίδρυση ιταλικών σχολείων στο νησί, τη χορήγηση υποτροφιών για τη φοίτηση ντόπιων σε ιταλικές σχολές, την ίδρυση μοναστηριού ρωμαιοκαθολικών, την αγορά ακινήτων και τη γενικότερη προσπάθεια ανάδειξης της παρουσίας τους μέσω των συχνών σημαιοστολισμών και της μπάντας του ιταλικού στρατού, που έπαιζε καθημερινά στην κεντρική πλατεία της Κέρκυρας* Στις 26 Μαΐου σημειώθηκε σοβαρό επεισόδιο ανάμεσα σε Έλληνες και Ιταλούς, όταν οι τελευταίοι χρησιμοποίησαν προσβλητικές εκφράσεις για τον ελληνικό λαό και το ελληνικό κράτος. Η συμπλοκή που ακολούθησε έληξε πριν υπάρξουν θύματα, μόνο όμως μετά την παρέμβαση γαλλικής περιπόλου. Την άλλη μέρα ο Ιταλός πρόξενος, φανερά εκνευρισμένος, δήλωσε στον Γάλλο ομόλογό του οτι οι Ιταλοί είχαν ως τότε ανεχθεί πολλές προκλήσεις σε βάρος τους και οτι είχαν αποφασίσει να διώξουν τους Έλληνες αστυνομικούς και να εγκαταστήσουν τη δική τους χωροφυλακή

    *Σύμφωνα με τον πρώην βουλευτή Κέρκυρας Κωνσταντίνο Ζαβιτζιάνο, οι Κερκυραίοι επέλεξαν την παθητική αντίσταση ως μοναδική δυνατότητα άμυνας στις ιταλικές αυθαιρεσίες.»

    Σε διπλωματικό επίπεδο τα πράγματα ήταν χειρότερα, αφού μετά την αποχώρηση των Γάλλων επιδώκουν και πάλι να αναλάβουν τη στρατιωτική και αστυνομική διοίκηση του νησιού, με προφανή στόχο την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας.

    Και κάτι χαριτωμένο: ο Γάλλος κι όχι ο Ιταλός πρόξενος λεγόταν Begnini άρα Μπενινί.

  88. Μπουκανιέρος said

    Το Αχίλλειο πάντως το βανδάλισαν άγρια οι Φραντσέζοι, καθότι σπίτι του Κάιζερ.

    Υπάρχει κι ένας γλυκερός μύθος (νομίζω) για το πώς σταμάτησαν να το βανδαλίζουν, βαριέμαι όμως να τον γράψω.

  89. τώρα το λένε outsourcing…

  90. Το 57 είναι εδώ (10,9 MB). Αν ζητήσει κωδικό, nikos

  91. Μαρία said

    Είσαι μεγάλο κλεφτρόνι.

  92. Μπουκανιέρος said

    #87 Κοίτα Μαρία, είναι κάπως μπερδεμένο.
    1) Η Κέρκυρα ήταν, για προφανείς λόγους, ένας απ’ τους στόχους του ιταλικού αλυτρωτισμού (ή μεγαλοϊδεατισμού, αν θες). Από τη μία, αυτό δημιουργούσε κόντρες κι εντάσεις με τους πιο ένθερμους πατριώτες, όπως το επεισόδιο που λες. Για τον ίδιο λόγο, από την άλλη, η ιταλική διοίκηση προσπαθούσε να είναι φιλική, καλή, με παροχές απέναντι στους Κερκυραίους. Σκέτο γλύψιμο θα μου πεις, αλλά κάποιες απ’ τις ενέργειες που λέει το βιβλίο σου, αν τις δεις με ευνοϊκό μάτι, μπορείς να τις πεις «θετικές».
    Τώρα, ίσως ο λαουτζίκος να έδινε λιγότερη σημασία σε όλ’ αυτά τα πράγματα της υψηλής πολιτικής και να συγκράτησε περισσότερο π.χ. τα ιταλικά συσσίτια (που λέει κι ο Στίνας). Είχε πέσει πείνα στα χρόνια του Πολέμου – και η ιταλική έγνοια έκανε κοντράστο με την οικονομική αγριότητα, αν μπορούμε να την πούμε έτσι, των Γάλλων. Εμ, είχανε να θρέψουν και τόσες χιλιάδες, όπως είπες – κι είναι αλήθεια ότι στάθηκαν πολύ σκληροί, αδιάφοροι και μοναχοφαγάδες σ’αυτό το ζήτημα. (Δε θέλω να περάσω τώρα στις γαλλικές ιστορίες, αλλά μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι οι ήρωες του αντιγαλλικού αγώνα ήταν κοντραμπαντιέρηδες, όπως ο θρυλικός Μπουρέλας)

    2)Τώρα, σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα υπήρχε μια σχέση αγάπης-μίσους μεταξύ Ιταλίας και Κερκυραίων (για λόγους που τους φανταζόμαστε), πάντως αυτή η σχέση γνώρισε διακυμάνσεις. Οι ιστορίες που φτάσανε ως εμένα λένε καλά (ή κυρίως καλά) λόγια για του Ιταλούς του 1916, όμως δεν έχουν τίποτα καλό να πούνε για τους Ιταλούς του 1923. Είχε έρθει κι ο Ντούτσε στο προσκήνιο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό, νομίζω.
    Στην κατοχή πάλη, η εικόνα δεν είναι ασπρόμαυρη. Καταρχήν, από νομική άποψη δεν ήταν κατοχή αλλά αυτονόμηση (Isole Ionie), με προφανή στόχο την προσάρτηση. Οπότε… (ΟΚ, το κόβω, αυτό θέλει ολόκληρο κεφάλαιο, ή μάλλον βιβλίο).

    3) Μέσα σ’ όλα αυτά, ανεξάρτητα με τη γνώμη που είχε ο καθένας απέναντι στην ιταλική κυβέρνηση, το ιταλικό κράτος, τις ιταλικές βλέψεις, κλπ., εμφανίζεται ξανά και ξανά μια καλή εικόνα για τους μεμονωμένους Ιταλούς, ή ακόμα και για το «πνεύμα» του ιταλικού λαού. Δε θα ανεκδοτολογήσω με τις δικές μου ιστορίες, ας γράψω καλύτερα μια τυπωμένη ιστορία, από βιβλίο. Ο Βασίλης ο Άνθης ήταν παλιός ακροναυπλιώτης, έμεινε φυλακισμένος σ’ όλη την κατοχή κλπ (και με τη γνωστή συνέχεια, εμφύλιος, καταδίκη σε θάνατο, φυγή στις ανατολικές χώρες κλπ.), ήταν λοιπόν εντελώς αντιφασίστας κι έχει μόνο χολή για όσους συνεργάζονται, ή υποψιάζεται ότι συνεργάζονται, με τις ιταλικές αρχές. Κι όμως, κάθεται και σημειώνει τις περιπτώσεις που οι (μεμονωμένοι) ιταλοί δεσμοφύλακές του έδειξαν ευγένεια, ανθρωπισμό, ιπποτισμό (πραγματικά ή στο μυαλό του, δεν έχει σημασία) και πετάει μια κορώνα για «τον υπέροχο αυτό λαό που δεν μπόρεσε να τον διαφθείρει ο φασισμός, ενώ οι Γερμανοί έγιναν … (ακολουθούν δυστυχώς μερικά τυποποιημένα στερεότυπα περί Γερμανών)» [από μνήμης παράθεμα απ’ το βιβλίο «Ένα ταξίδι μια ζωή»]

    Πολύ φοβάμαι ότι δεν μπόρεσα να εκφράσω σωστά αυτό που ήθελα να πω, φοβάμαι ότι σολιψίζομαι (όποιος κρατάει το λογαριασμό ας προσθέσει μια λέξη!) και τζάμπα έπιακα τόσο χώρο.

  93. Μαρία said

    Μαζί με το στερεότυπο του Γερμανού συμβάλλει και στο μύθο του αγαθού Ιταλού, που επιμελέστατα καλλιέργησαν οι Ιταλοί αμέσως μετά τον πόλεμο. Οι μεμονωμένοι θα μπορούσαν να είναι και Γερμανοί. Αλλά και η αναπαραγωγή ενός μύθου δείχνει αυτά που λες.

    Το βιβλίο του Άνθη βγήκε στη μεταπολίτευση; Τον ανέφερες και τις προάλλες με το 1891.

  94. Μπουκανιέρος said

    Τίποτα ασφαλώς δε σου ξεφεύγει.
    Έχω την τρίτη, συμπληρωμένη έκδοση του 1997. Η β’ έκδοση έγινε το 1993 – αλλά δε λέει και δε θυμάμαι πότε έγινε η πρώτη. Μετά το 1980, που επαναπατρίστηκε ο Άνθης, οπωσδήποτε.
    Ενδιαφέρουσα περίπτωση, αν όχι για τίποτ’ άλλο επειδή τα τσούγκρισε με το Κόμμα ενώ βρισκόταν αποκεί (και όντας από κείνους που είχαν ταυτίσει τη ζωή τους με το Κόμμα).
    Πήρα το βιβλίο, μέσω κοινού φίλου, απ’ το γιο του. Ο ίδιος ήταν ξαπλωμένος, άρρωστος, τότε. Πέθανε λίγο καιρό μετά. Ζήτησε να τον κάψουν και να σκορπίσουν τις στάχτες του στο Λαζαρέτο, εκεί που ντουφεκίστηκαν οι φίλοι της νιότης του.
    (τώρα που το σκέφτομαι, τα νησάκια μας είναι όλο κόκκαλα)

  95. Μαρία said

    Τσεχία ήταν; Αυτά οι γιορτές στο Λαζαρέτο λένε τίποτα; Πρέπει να ήταν κολαστήριο. Κι οι φυλακές της Λευκάδας δε πήγαιναν πίσω.
    Εκπληρώθηκε η επιθυμία του; Γιατί η καύση απαιτεί χρήμα αν κι εμείς έχουμε κοντά τη Σόφια.

  96. τς τς τς! ἀκόμη γιὰ τὴν καῦσι τῶν νεκρῶν μιλᾶτε! νόμιζα πὼς ἤδη θὰ διεκδικούσατε τὴν καῦσι τῶν ζωντανῶν! 🙂

  97. Μπουκανιέρος said

    Βασικά Τσεχοσλοβακία, αλλά ήταν τριγυριστερός, μέχρι και Γαλλία και Ιταλία «για παράνομη κομματική δουλεία»
    Ναι, τα κατάφερε, είχε μαζέψει οικονομίες γι’ αυτό, κι έπειτα τα είχε κανονίσει με τους φίλους του εκεί, δε θυμάμαι στην Πράγα ή στη Βουδαπέστη.
    (εδώ και χωρίς καύση θέλει λεφτά – π.χ. άμα πεθάνεις εκτός έδρας πληρώνεις διπλά κοράκια.)

    #96 Μόνον ορισμένων. 🙂

  98. Μαρία said

    Βλέπω οτι γέρασε ωραία.
    http://www.enimerosi.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1252:2009-10-29-07-41-43&catid=36:2009-07-23-06-41-12&Itemid=83

    Έτσι όπως έγινε και το νοίκι στα νεκροταφεία + κόρακες σούπα μούπες, συμφέρει να πας μέχρι τη Σόφια. Θα κάνουν κι εδώ αποτεφρωτήρια, φαίνεται πως έχουν ζήτηση.

  99. sarant said

    Πράγματι, φοβερή μορφή φαίνεται ο Άνθης.
    Μπουκανιέρε, το σχ. 92 και τα επόμενα εξαιρετικό!

  100. Η παράδοση στους Βουλγάρους της Καβάλας και ολόκληρης μεραρχίας του ελληνικού στρατού στους Γερμανούς, γίνανε με τη συναίνεση της βασιλικής κυβέρνησης της Αθήνας (ο Βενιζέλος είχε παραιτηθεί) και με προσωπική εντολή του Κωνσταντίνου.
    Ο θείος, αξιωματικός της Εθνικής Αμύνης,που πολέμησε στη Φλώρινα και στο Σκρα μου είχε μάθει δυο τραγούδια της εποχής: το ένα είναι το γνωστό (από το «Ρεμπέτικο» του Φέρη «της Αμύνης τα παιδιά, διώξανε τον βασιλιά» το άλλο σχετικά άγνωστο λέει:
    Ο προδότης βασιλιάς
    δεν είναι Έλληνας αυτός
    είναι του Κάιζερ γαμπρός
    γέννημα θρέμμα Γερμανός.

    Παράδωσε στον Βούλγαρο
    τα εκατό κανόνια μας
    δέκα χιλιάδες μαχητάς
    ο προδότης βασιλιάς

    Όσο για τους αιχμαλώτουςπου μεταφέρθηκαν στο Γκαίρλιτς, φαίνεται πως πέρασαν πολύ καλά και όσοι γύρισαν στην Ελλάδα ήταν ένθερμοι γερμανόφιλοι και πολλοί (κυρίως αξιωματικοί) σταδιοδρόμησαν στην Κατοχή στα Τάγματα Ασφαλείας, στο απόσπασμα Πούλου και σε άλλα ένοπλα σώματα στην υπηρεσία των Γερμανών.

  101. sarant said

    Το τραγουδάκι για τον προδότη βασιλιά εμφανίζεται (με τον τελευταίο στίχο παραλλαγμένο) στο διήγημα «Ο Κορίνος» του Τόλη Καζαντζή:
    http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/kazantzhs_korinos.html

  102. Μπουκανιέρος said

    Καλημέρα, Μαρία και Νίκο.
    Καλά τα λέει ο Κοσκινάς στο λινκ του 98 – αλλά είναι μεγάλη υπόθεση.
    Σημειωτέον ότι στο επεισόδιο-αντισαμποτάζ της Ηλεκτρικής (που αναφέρει) σκοτώθηκαν πολεμώντας με τη δική μας πλευρά μερικοί στρατιώτες της Βέρμαχτ. Ο Άνθης καταγράφει όσα ονόματα θυμάται. Μερικοί απ’ αυτούς ήταν Πολωνοί, οι υπόλοιποι κανονικοί Γερμανοί.

  103. gbaloglou said

    #93:

    Νομιζω οτι δεν προκειται για μυθο αλλα για νομοτελειακη σχεδον συνεπεια της σχεσης των δυο λαων με την πειθαρχια και υποταγη στην εξουσια. [Αν και ενας πιο απειθαρχος κατακτητης θα μπορουσε να ειναι και σκληροτερος.] Παραθετω ενα χαρακτηριστικο αποσπασμα απο το βιβλιο του αξιωματικου ΕΔΕΣ Βασιλη Παυλιδη ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΤΣΑΜΗΔΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΟΧΗ (σελιδα 124):

    Παντως οι Ιταλοι εις τον ορεινον πολεμον ησαν καλοι στρατιωται,
    παρ’ ολα τα περιφρονητικα που ελεγοντο δι’ αυτους, καλυτεροι των
    γερμανων και ητο ευτυχημα οτι κατα την παμψηφιαν των σχεδον, μοναδικην
    σκεψιν ειχαν πως να επιστρεψουν σωοι εις την Ιταλιαν, εις τας αγκαλας
    καποιας νεαρας που τους περιμενε. Οι γερμανοι σπανιωτατα και μαλλον
    τυχαιως ελαμβανον καλην θεσιν προς μαχην.

    [Το βιβλιο του Παυλιδη ηθελα/επρεπε να το αναφερω στην συζητηση για τους Τσαμηδες — περισσοτερες πληροφοριες (συμπεριλαμβανομενου λεπτομερους πινακα περιεχομενων στα Ελληνικα) εδω]

  104. π2 said

    Θυμήθηκα την απορία του Νικοκύρη για το στρατόπεδο αιχμαλώτων στο Όστροβο και προσπάθησα να βρω κάτι σχετικό. Απέτυχα, αλλά σκόνταψα σε ένα αγγλικό μυθιστόρημα (βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, λέει) που εκτυλίσσεται στα Βαλκάνια κατά τον Α΄ Παγκόσμιο. Τα έξι πρώτα κεφάλαια είναι διαθέσιμα.

  105. sarant said

    Πιδύε, να είσαι καλά. Θα το διαβάσω. Έχω ψάξει κι εγώ πολύ, έχω διαβάσει τρία-τέσσερα βιβλία με αναμνήσεις αγγλογάλλων από τον πόλεμο, χωρίς να το βρω.

    Στα διηγήματά του ο Θ. Λασκαρίδης έχει τον αυτόμολο ήρωά του (πρωτοπρόσωπη αφήγηση) να στέλνεται στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Όστροβου (είπαμε, σήμερα Άρνισσα). Όμως, αργότερα, δίνοντας στοιχεία για τη ζωή του (διότι ο ίδιος αυτομόλησε όντως από τον βουλγάρικο στρατό) λέει ότι κρατήθηκε πρώτα στο περιχαρακωμένο στρατόπεδο της Θεσσαλονίκης και μετά στη Μπάνιτσα (Βεύη), όπου έσπαγε πέτρες (τις χρειάζονταν για την οδοποιία).

  106. π2 said

    Τότε γιατί ψάχνεις στο Όστροβο για στρατόπεδο και όχι στην Μπάνιστα;

  107. sarant said

    Στη Μπάνιτσα ξέρω ότι υπήρξε στρατόπεδο και ότι πήγε εκεί ο Λασκαρίδης. Θέλω να δω αν υπάρχει πιθανότητα να ήταν πριν στο Όστροβο ή αν είναι «ποιητική άδεια» η αναφορά που κάνει στα διηγήματα.

  108. π2 said

    Δεν ξέρω αν σε βοηθάει η παράλληλη ιστορία του Γιόζεφ Σράμεκ Τσέχου στρατιώτη του Αυστροουγγρικού στρατού. Απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Σέρβους και μεταφερόταν από το ένα μέρος στο άλλο, συμμετέχοντας σε (αμειβόμενη αλλά καταναγκαστική) εργασία στο σιδηρόδρομο και σε οικοδομές, μεταξύ άλλων. Τη διαδρομή του μου είναι δύσκολο να την καταλάβω, καθώς τα περίεργα μεταγραμμένα τοπωνύμια δεν με βοηθούν. Λίγο μετά τα Σκόπια και το Knazhevats (;;) πάντως βρέθηκε σε μια Μπάνιτσα. Η βασική του δουλειά τις επόμενες ημέρες ήταν να σπάει πέτρες. 🙂

  109. gbaloglou said

    Mπάνιτσα = η γνωστη και εντος Ελλαδας Βεύη.

  110. sarant said

    Γιώργο, η Βεύη μνημονεύεται στο 105. Αλλά η παλιά ονομασία είναι χρήσιμη διότι στη βιβλιογραφία της εποχής μόνο Banitza και Ostrovo βρίσκεις. Και στα ελληνικά κείμενα άλλωστε (Μπάνιτζα πιο πολύ παρά Μπάνιτσα).

  111. Μαρία said

    Δες εδώ στα περιεχόμενα:
    http://www.bdic.fr/pdf/journal_bdic_22.pdf
    Εδώ η Revue Franco-Macedonienne
    http://flora.u-paris10.fr:8082/flora/jsp/index_view_direct.jsp?record=default:NOTICES:40514

    Μπορεί βέβαια να τα έχεις υπόψη σου. Έπεσα τυχαία σε ένα άρθρο του Δεκεμβρίου του 1917 που αναφέρεται στην επιθυμία των βορειοαφρικανών φαντάρων να εγκατασταθούν στη Μακεδονία, αφού διαπίστωσαν τις ομοιότητες με τις χώρες τους, στο κλίμα, στα ήθη κλπ. Αρέστηκαν, που λέμε.

    Αυτό το στρατόπεδο-φάντασμα στο Όστροβο είναι μάλλον της φαντασίας του Λασκαρίδη. Βέβαια το γνωστό λαμπρό σάιτ δε διαστάζει να χρησιμοποιήσει ως πηγή για την ύπαρξή του τον προδότη Λασκαρίδη. Στο διήγημα γράφει οτι βασανίστηκε;

  112. sarant said

    Μαρία, σ’ ευχαριστώ.

    Τα περί βασανιστηρίων είναι προσθήκη δική τους 🙂

  113. Μαρία said

    Το Όστροβο να ευχαριστήσεις.

  114. Abravanel said

    Τον είδα Μαρία #85 – υπάρχει και μια καλύτερη φωτογραφία από αυτή:

    όπου όλοι μαζί εμφανίζονται στην ίδια γραμμή.

  115. Μαρία said

    Ω ω! Το ιερατείο σε απαρτία.

  116. Αθηνά Κακούρη said

    Επεσα τυχαία στό μπλόγκ σας καί σάς χάρηκα!Υπάρχει τίποτα πιό διασκεδαστικό απ το νά ψάχνεις τήν αλήθεια; Μέ αμφισβήτηση καί διασταύρωση καί αντίλογο καί αμφιβολία…καί αναθεωρήσεις, πάλι καί πάλι.
    Νά εισαι καλά καί μέ τά μυαλά σας πάντα ανοιχτά κι αγρυπνα!
    Αθηνά Κακούρη, αύτή πού έχει γράψει τό Ξιφίρ Φαλέρ καί πού θεωρεί οτι δουλειά τού συγγραφέα ιστορικού μυθιστορήματος δέν ειναι νά διαλαλλήσει τί πιστεύει ο ιδιος, αλλά νά αποδόσει – οσο πιό πιστά μπορεί – τίς απόψεις καί τήν νοοτροπία καί τά αισθήματα έκείνου του τμήματος της κοινωνίας οπου επέλεξε νά εστιάσει τό ενδιαφέρον του.

  117. sarant said

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια και για την επίσκεψη!

    Έχω σκοπό να γράψω για το Ξιφίρ Φαλέρ, ίσως αμέσως μετά τις γιορτές.

  118. Μαρία said

    Νίκο, η κυρία Κακούρη σκέφτηκε οτι έπεσε σε πιτσιρικαρία και ανέφερε το Ξιφίρ Φαλέρ. Πού να φανταστεί οτι την ξέρουμε απ’ την εποχή του Ταχυδρόμου!

  119. sarant said

    Αλάτι στα φιστίκια, πράγματι. Αστυνομικά διηγήματα με χιούμορ, πολύ καλά. Αν και για να πω την αμαρτία μου, δεν θυμάμαι τα διηγήματα στο περιοδικό σε εικονογράφηση Μποστ, μόνο το βιβλίο, που βγήκε λιγάκι αργότερα.

  120. π2 said

    Επανέρχομαι μόνο για να σημειώσω ένα βαρετό ανάγνωσμα που μπορεί όμως να ενδιαφέρει τον νικοκύρη ή άλλους συλλέκτες υλικού για τις δεκαετίες ’10 και ’20.

  121. sarant said

    Πιδυε, σ’ευχαριστώ. Βαρετό πράγματι και απερίγραπτα κακογραμμένο -ωστόσο έχει ενδιαφέρουσες στιγμές αλλά δεν ξέρω κατά πόσον είναι έγκυρο

  122. π2 said

    Δεν μπήκα στον κόπο να το διαβάσω. Αυτές τις αφηγήσεις τις διαβάζει κανείς μόνο για πιθανές λεπτομέρειες που γνωρίζει ο συγγραφέας εκ των έσω. Αν εννοείς έγκυρο ως προς την ακρίβεια των λεπτομερειών του, δεν το γνωρίζω. Κατά τα άλλα, υποθέτω πως είναι έγκυρο όσο το Φωτιά και τσεκούρι του Αβέρωφ για τον εμφύλιο.

  123. Εδώ πάει αυτό, αλλά δεν θυμάμαι αν έχει ήδη αναφερθεί:
    Ένα εξαίρετο λεύκωμα και μια, αναγκαία, διόρθωση

  124. sarant said

    Στάζιμπε, πολύ καλό, δεν έχει αναφερθεί αλλά ίσως το υλικό που χρησιμοποιείται στο βιβλίο να είναι ίδιο με το υλικό που ανέφερε ο Πιδύος στο σχόλιο 7.

  125. π2 said

    Νίκο, βλέπουν τόσα σχόλια σ’ αυτή την ανάρτηση οι εκδότες, ε, άρχισαν να βγάζουν και σχετικά βιβλία (το δέύτερο). 🙂

  126. The Salonika Front
    By A. J. Mann, William. T. Wood

  127. Η δε RAF φοβερή ως Βασιλικό Ιπτάμενο Σώμα…

  128. Καπάκι τρίτο σχόλιο σερί, αλλά ένα-ένα τα βρίσκω. Ολόκληρο το βιβλίο (αν σκεφτώ ότι από κει ξεκίνησε η «αρπαχτή»…) στον συνήθη ύποπτο:
    http://www.archive.org/details/salonikafront00mannuoft

  129. π2 said

    Ωραίο reader το archive.org. Ξεκούραστο και απολαυστικό.

  130. Μόνο που δεν μυρίζει το κιτρινισμένο χαρτί… 🙂

  131. π2 said

    Από το ίδιο μαγαζί, το βιβλίο του Abastado για τη Θεσσαλονίκη αμέσως μετά την πυρκαγιά του 1917. Να με διορθώσει ο Abravanel αν κάνω λάθος, αλλά ο Αμπαστάδο ήταν ντόπιος Εβραίος, αν θυμάμαι καλά.

  132. SophiaΟικ said

    127: Νομίζω ότισοτ εξής θα ακούω ΡΑΦ και θα σκέφτομαι τνω Ελιβάβετ να υπερίπταται…

  133. akindynos said

    Royal Flying Corps

  134. sarant said

    Ωραία ευρήματα, μπράβο παιδιά!
    Αν και η μετάφραση φοβάμαι πως θα κρύβει εκπλήξεις.

  135. #133 μάλιστα

  136. #134 παρακαταθήκη για μελλοντικό άρθρο…

  137. Οι σημερινοί Ανταποκριτές, στη ΝΕΤ στις 5:00 το απόγευμα, είδα στο τρέιλερ ότι αναφέρονται στους Έλληνες μετανάστες. Ανάμεσα στα άλλα άκουσα και το Γκέρλιτς (για την Οντίν δεν θα πω τη γνώμη μου).

  138. #137 Αν δεν κατέβει, για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων:

  139. #137 Κι απ’ την άλλη μεριά του ποταμού:

    Όλη η λίστα του επεισοδίου:

  140. […] ελληνικές δυνάμεις στο Μακεδονικόν μέτωπον συλλαμβάνουν αρκετόν αριθμόν Γερμανοβουλγάρων […]

  141. π2 said

    Κι ένα σχετικό τραγουδάκι [via Κουκουζέλης].

  142. gbaloglou said

    Και εδώ το τραγουδάκι (και με τους στίχους στην «Εμφάνιση περισσότερων»).

  143. π2 said

    Τους στίχους (και άλλες πληροφορίες) τους έχει και το λινκάκι που δίνει ο Κουκουζέλης.

  144. π2 said

    Μια που είχαμε συζητήσει για αρχαιολόγους κατασκόπους, να και μονογραφία για το θέμα, με αδημοσίευτα τεκμήρια (βλ. και εδώ. Περισσότερα αύριο…

  145. sarant said

    Α, ωραία!

  146. π2 said

    Ξέρει κανείς αν βρέθηκαν Αυστραλοί στη Θεσσαλονίκη κατά τον Α΄ Παγκόσμιο; Κρίνοντας από αυτήν την περιγραφή, μάλλον όχι, με εξαίρεση μια ομάδα από νοσοκόμες, απογοητευμένες που δεν μπορούσαν να φροντίσουν ομοεθνείς και απελπισμένες από τα κουνούπια.

    Ρωτάω γιατί έχω εντοπίσει την περίεργη ιστορία ενός αρχαιοελληνικού επιτυμβίου που βρέθηκε από τη Θεσσαλονίκη στο Ηράκλειο μέσω Περθ (!), και το πιθανότερο χρονικό σημείο για την αρχή του μακρινού του ταξιδιού είναι το τέλος του Α΄ ΠΠ.

  147. sarant said

    Εδώ όμως γιατί αναφέρει και το μέτωπ της Θεσσαλονίκης; Μόνο εγκυκλοπαιδικά;

    https://www.awm.gov.au/military-event/E102/

  148. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εξ αιτίας του σχολίου του Π2 διάβασα για πρώτη φορά αυτή την ανάρτηση. Ζέιτενλικ σημαίνει ελεαιώνας, η περιοχή ανήκει σήμερα στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης και ένα μικρό τμήμα στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης – το σημείο που είναι τα συμμαχικά και τα καθολικά νεκροταφεία. Είναι αριστερά της οδού Λαγκαδά, όπως πάμε για Καβάλα. Σημαντικό μνημείο στην περιοχή του Ζέιτενλικ είναι η Μονή Λαζαριστών.

    Λεμπέτ σημαίνει σταύλος, στην περιοχή λειτούργησε από πολύ παλιά Ψυχιατρείο, εξ ού και η μεταφορική έννοια Δαφνί.

    Εγώ ξέρω το βιβλίο «Ένα καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη, Απρίλιος – Σεπτεμβριος 1916, της Τινάγερ Μαρσέγ, η οποία επισης γράφει για τους Γάλλους κηπουρούς, μήπως ψάχνετε γι’ αυτό;

    Υπήρχαν πολλοί Ινδοί, με τους Άγγλους, υπάρχει και αυτών Νεκροταφείο, βρίσκεται στη Μενεμένη.

    Η τούμπα – αρχαίος τάφος – ανήκει στη Σταυρούπολη, προς τη έξοδο όπως πάμε για Λαγκαδά, σήμερα έγινε αόρατη, η περιοχή χτίστηκε.

    Λόγω Καλλικράτη, οι περιοχές αυτές αποτελούν νέους Δήμους με άλλα ονόματα, πχ η Σταυρούπολη σήμερα ανήκει στο Δήμο Παύλου Μελά.

  149. π2 said

    147: Ευχαριστώ, θέλει ψάξιμο. Μ’ ένα πρώτο ξεφύλλισμα, το υλικό που έχουν από τη Θεσσαλονίκη προέρχεται κυρίως από τις νοσοκόμες που έλεγα, αλλά έχει και άντρες.

  150. π2 said

    Δύο πλοία του αυστραλιανού ναυτικού που πέρασαν από τη Θεσσαλονίκη, έστω για λίγο, το 1918, ενώ τμήμα της 22ης Μεραρχίας δεν πήγε στην Καλλίπολη αλλά στη Θεσσαλονίκη για να στηρίξει τους Σέρβους. Σε κάθε περίπτωση τεκμηριώνεται πέρασμα Αυστραλών από την πόλη.

  151. sarant said

    150 Aυτό με το τμήμα της Μεραρχίας θα έγινε στα τέλη του 1915, δηλαδή.

  152. π2 said

    Χμμ, the plot thickens. Επιβεβαίωσα ότι όντως ότι η επιγραφή που επεστράφη από την Αυστραλία στο Ηράκλειο είναι όντως εκείνη της Θεσσαλονίκης, μόνο που ο φαντάρος που την πήρε από την Κρήτη την πήρε στη διάρκεια του Β΄ και όχι του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οπότε μου μένει το μυστήριο πώς και πότε ταξίδεψε από τη Θεσσαλονίκη στην Κρήτη.

  153. sarant said

    Οπότε γι’ αυτό επεστράφη και στο Ηράκλειο και όχι στη Θεσσαλονίκη.

  154. Theo said

    @64:
    Κι ο εκ μητρός παππούς μου «πολέμησε διαδοχικά στο Μακεδονικό μέτωπο, την εκστρατεία της Ουκρανίας κατά των Μπολσεβίκων, και το Μικρασιατικό μέτωπο.»
    Στρατεύτηκε το 1917 ή ’18 στη 2η Μεραρχία (της Έδεσσας), εκπαιδεύτηκε στο «έμπεδο» της Τούμπας, πολέμησε κάπου στα βόρεια της Αλμωπίας και Κιλκίς, αναχώρησε με τη μεραρχία του από την Αμφίπολη για Οδησσό, πολέμησε κατά των Μπολσεβίκων, με την υποχώρηση διέβη τον Προύθο και για ένα δυο μήνες φύλαγε τα σύνορα Ρωσίας-Βεσσαραβίας, αποβιβάστηκε στη Σμύρνη τον Ιούλιο του 1919, φύλαγε στα Σώκια τα όρια του ελληνικού με τον ιταλικό τομέα, συμμετείχε στην προς Ανατολάς προώθηση ως χειριστής οπλοπολυβόλου και ανακριτής αιχμαλώτων -γνώστης των τουρκικών από τα τέσσερα χρόνια που τα διδάχτηκε σε δημοτικό και γυμνάσιο- τραυματίστηκε στο Τουμλού Μπουνάρ στις 25.3.1921, έκανε ένα μήνα σε νοσοκομείο της Σμύρνης κι άλλους έντεκα στην Αθήνα κι επέστρεψε ανάπηρος πολέμου στο χωριό του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: