Η συνάντηση του παλιού με τον νέο κόσμο (του Δημ. Σαραντάκου) – 9: Τα πικρά χρόνια της αναμονής

Από τον  Νοέμβριο του 2024 άρχισα να δημοσιεύω το ανέκδοτο έργο του πατέρα μου «Η συνάντηση του παλιού με τον νέο κόσμο», που το άφησε σχεδόν έτοιμο αλλά όχι εντελώς τελειωμένο όταν αναπάντεχα έφυγε από τη ζωή τον Δεκέμβρη του 2011. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Οι δημοσιεύσεις θα γίνονται, κατά τα ειωθότα του ιστολογίου, κάθε δεύτερη Τρίτη, εκτός αν τύχει κάτι έκτακτο.

Βρισκόμαστε στο Β’ Μέρος του βιβλίου, που έχει τίτλο «Η αναζήτηση διαφορετικού δρόμου» και που αφηγείται το εγχείρημα του Χριστόφορου Κολόμβου. Σήμερα θα δούμε το 3ο Κεφάλαιο, «Τα πίκρά χρόνια της αναμονής» δηλαδή την περίοδο 1486-1492.

Μια και το κείμενο δεν είναι τελειωμένο, διορθώσεις και επισημάνσεις είναι καλοδεχούμενες.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3^ο

Τα πικρά χρόνια της αναμονής

         Περιμένοντας την έγκριση

Τα έξι χρόνια που ακολούθησαν, από το 1486 ως το 1492, ήταν για τον Κολόμβο τα πιο άχαρα, πικρά και σκοτεινά της ζωής του. Έβλεπε τον καιρό να περνά κι αυτός να μένει άπρακτος. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αντρές Μπερνάλντεθ (Andres Bernaldez), για να ζήσει έκανε τον πλανόδιο έμπορο τυπωμένων βιβλίων, που ήταν τότε καινοφανής νεωτερισμός και πολλοί υποψήφιοι πελάτες του τον έβλεπαν με δυσπιστία, προτιμώντας «τη ζεστασιά και την καλλιτεχνική εμφάνιση των χειρόγραφων βιβλίων». Ευτυχώς τον γιο του τον φρόντιζαν οι φίλοι του στο μοναστήρι της Ράπιντα.

Στο μεταξύ πληροφορήθηκε ότι το 1485, δυο τολμηροί Πορτογάλοι θαλασσοπόροι, υπέβαλαν στο βασιλιά Ιωάννη Β΄ παραπλήσια με τη δική του πρόταση, αποφεύγοντας όμως να προβάλουν υπερβολικές προσωπικές αξιώσεις, αναλαμβάνοντας μάλιστα να χρηματοδοτήσουν οι ίδιοι την επιχείρηση. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή  η πρωτοβουλία ήταν του ίδιου του βασιλιά, που σκέφτηκε να εκμεταλλευτεί την ιδέα του Κολόμβου, χωρίς να χρειαστεί να δώσει κανένα αντάλλαγμα. Εν πάση περιπτώσει, στα 1487 η αποστολή ξεκίνησε. Ακολούθησε βορειότερο δρομολόγιο,  αλλά πολύ σύντομα τα πλοία συνάντησαν ισχυρούς δυτικούς άνεμους. Ύστερα από πολυήμερη πάλη με τα κύματα, οι αρχηγοί της αποστολής απογοητευμένοι αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω.

Ενθαρρυμένος από την αποτυχία των ανταγωνιστών του ο Κολόμβος επανήλθε τον επόμενο χρόνο με νέο υπόμνημα. Ο βασιλιάς Ιωάννης τον κάλεσε σε ακρόαση και ο Κολόμβος έφθασε στην αυλή της Λισσαβόνας στις αρχές του 1488, δυστυχώς όμως ταυτόχρονα με τη θριαμβευτική επάνοδο του Βαρθολομαίου Ντιάς από το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Μπροστά σ΄ αυτή τη χειροπιαστή επιτυχία, που εγγυούταν το γρήγορο άνοιγμα του δρόμου για τις Ινδίες, ο βασιλιάς απέρριψε άλλη μια φορά την πρόταση του Κολόμβου. Ο δυτικός δρόμος δεν είχε καμιά προοπτική στα μάτια των Πορτογάλων.

Ο Κολόμβος γύρισε την ίδια χρονιά οριστικά πια στην Ισπανία. Στην απελπισία του έστειλε στην Αγγλία τον αδελφό του Βαρθολομαίο, που είχε μόλις επιστρέψει από την εξερευνητική αποστολή του Ντιάς, στην οποία είχε πάρει μέρος, υπηρετώντας στο πλοίο του, να υποβάλει στον βασιλιά της Ερρίκο Ζ΄ το υπόμνημα του για τον δυτικό δρόμο προς τις Ινδίες, ενώ παρόμοιο υπόμνημα υπέβαλε με επιστολή του και στον βασιλιά της Γαλλίας.

Από τον Γάλλο βασιλιά δεν πήρε καμιάν απάντηση, ενώ η αποστολή του αδελφού του στην Αγγλία καθυστέρησε από μιαν απροσδόκητη περιπέτεια. Η βενετσιάνικη γαλέρα με την οποία ταξίδεψε ο νεότερος Κολόμβος, δέχτηκε στα ανοιχτά του ακρωτηρίου του Αγίου Βικεντίου επίθεση πειρατών, ο αρχηγός των οποίων λεγόταν Γεώργιος ο Έλληνας. Ο Βαρθολομαίος έμεινε επί αρκετούς μήνες στα χέρια των πειρατών, ώσπου να συγκεντρωθούν τα λύτρα της εξαγοράς και να μπορέσει να συνεχίσει το ταξίδι του. Έτσι τελικά το υπόμνημα έφτασε στα χέρια του Άγγλου βασιλιά στα τέλη του 1489. Ο Ερρίκος το εξέτασε ευνοϊκά και στις αρχές του επόμενου χρόνου κάλεσε τον Κολόμβο κοντά του. Ήδη όμως οι διαπραγματεύσεις του τελευταίου με την ισπανική αυλή είχαν προχωρήσει πολύ και βρίσκονταν κοντά στην αίσια έκβαση και έτσι ο Κολόμβος δεν έδωσε συνέχεια.

Στα δύσκολα αυτά χρόνια, που πέρασε στην Ισπανία, μοναδική πηγή χαράς για τον, σαραντάρη και επί πλέον χήρο, Κολόμβο, ήταν ο δεσμός του με μια νεαρή γυναίκα μόλις είκοσι χρονών, κόρη απλού χωρικού, την  Βεατρίκη Ενρίκεθ ντε Αράνια (Beatriz Henriques de Haraña), από την οποία απέκτησε το 1488 τον δεύτερο γιο του, τον Φερνάνδο. Δεν έχει εξακριβωθεί ο λόγος που ο Κολόμβος δεν παντρεύτηκε τελικά τη δροσερή αυτή κόρη, που αποδεδειγμένως αγαπούσε. Ήθελε να είναι ελεύθερος για την περιπέτεια στην οποία είχε ολοκληρωτικά αφιερωθεί; Φοβόταν μήπως συγγενεύοντας με ανθρώπους ταπεινής καταγωγής, θα δημιουργούσε προσκόμματα στις σχέσεις του με τα υψηλά πρόσωπα, την εύνοια των οποίων τόσο χρειαζόταν; Άγνωστο. Το γεγονός πάντως είναι πως υιοθέτησε το παιδί τους και σε όλη τη ζωή του φρόντιζε τη Βεατρίκη, ενώ την αναφέρει στη διαθήκη του με αγάπη και σεβασμό. Είναι επίσης γνωστό, όπως εξομολογήθηκε στο τέλος της ζωής του στο μεγαλύτερο γιο του Διέγο, πως ένοιωθε μεγάλες τύψεις για τη συμπεριφορά του αυτή.

         Οι Ισπανοί σοφοί απορρίπτουν

Στο μεταξύ η επιτροπή των σοφών που είχε συσταθεί στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας το 1486, με διαταγή της Ισαβέλλας, έβγαλε ύστερα από συσκέψεις, που κράτησαν πέντε ολόκληρα χρόνια, το πόρισμά της. Μολονότι στην επιτροπή συμμετείχαν διάσημοι χαρτογράφοι, κοσμογράφοι και ναυτικοί, άνθρωποι που γνώριζαν και εκτιμούσαν το Κολόμβο, το πόρισμα ήταν απορριπτικό. Στη διαμόρφωση αυτής της αρνητικής θέσης της επιτροπής έπαιξαν ρόλο δύο παράγοντες: Αφ΄ ενός μεν η προηγηθείσα απόρριψη της πρότασης του Κολόμβου από την πορτογαλική Junta dos Mathematicos, «διότι δεν είναι δυνατόν να ξέρουν αυτοί περισσότερα από τους πορτογάλους σοφούς, αλλά λιγότερα». Αφ΄ ετέρου δε η επιχειρηματολογία του προέδρου της επιτροπής, Ερνάντο ντε Ταλαβέρα.

Ο Ερνάντο ντε Ταλαβέρα (Hernando de Talavera), δεν ήταν ούτε μαθηματικός ούτε γεωγράφος, αλλά απλός και μάλλον αμόρφωτος μοναχός. Ήταν όμως ο εξομολόγος της βασίλισσας και είχε τη φήμη αγίου ανθρώπου, διέθετε δηλαδή περγαμηνές αυθεντίας και επίφοβο κύρος. Επί πλέον τα επιχειρήματα που αντέταξε στην πρόταση του Κολόμβου ήταν συντριπτικά, καθώς στηριζόταν σε κείμενα των πατέρων της Εκκλησίας και ιδίως του ιερού Αυγουστίνου και του Λακτάντιου, οι οποίοι δεν δέχονταν ότι υπάρχουν αντίποδες.[1]

Ο Κολόμβος μετά το απορριπτικό πόρισμα της επιτροπής των σοφών αποφάσισε και πάλι να φύγει από τη Ισπανία. Περνά από το μοναστήρι της Ράπιντα για να πάρει το γιο του Διέγο, αλλά εκεί οι φίλοι του, ο ηγούμενος Χουάν Πέρεθ, ο Αντόνιο Μαρτσένα και ο γιατρός Γκαρθία Ερνάντεθ, τον πείθουν να προσπαθήσει ακόμα μια φορά. Ο Χουάν Πέρεθ μάλιστα έγραψε στην Ισαβέλλα, η οποία απάντησε αμέσως, προσκαλώντας τον Κολόμβο να πάει κοντά της.

Η συμβολή της Ισαβέλλας

Η Ισαβέλλα δεν ήταν απλώς η βασιλική σύζυγος του Φερδινάνδου. Ήταν ισότιμη μ΄ αυτόν βασίλισσα, καθ΄ όσον ήταν ήδη βασίλισσα της Καστίλης, όταν ο Φερδινάνδος ήταν ακόμη διάδοχος του θρόνου της Αραγώνας. Οι πατεράδες τους, Ιωάννης Δ΄ της Καστίλλης και Ιωάννης Β΄ της Αραγώνας, ήταν σύμμαχοι και αποφάσισαν να στερεώσουν τη συμμαχία τους με το γάμο των παιδιών τους, που έγινε το 1469 και ήταν καθαρά πολιτική ενέργεια.

Η άνοδος της Ισαβέλλας στο θρόνο της Καστίλλης πυροδότησε πόλεμο διαδοχής, στον οποίον αναμίχθηκε και η Πορτογαλία, στο πλευρό του διεκδικητή του θρόνου, μικρότερου αδελφού της Ισαβέλλας. Ο πόλεμος έληξε το 1479 με νίκη της Ισαβέλλας, η οποία στην συνθήκη που υπέγραψε με την Πορτογαλία, αναγνώρισε το μονοπώλιο της τελευταίας στους θαλάσσιους δρόμους κατά μήκος των ακτών της Αφρικής. Την ίδια χρονιά ανέβηκε και ο Φερδινάνδος στο θρόνο της Αραγώνας και τα Κορτές των δύο βασιλείων σε κοινή συνεδρίασή τους στο Τολέδο αποφάσισαν τη συνένωση της Καστίλλης και της Αραγώνας, με τους δύο βασιλείς τους να έχουν τις ίδιες εξουσίες.

Η συνένωση των δύο ισπανικών βασιλείων το 1479 σηματοδότησε το τέλος των σοβαρών εσωτερικών προβλημάτων, που είχαν αναστατώσει την ιβηρική χερσόνησο, τον περιορισμό της ισχύος των μεγάλων φεουδαρχών και την συγκρότηση συμμαχίας του στέμματος με τους μικροευγενείς της υπαίθρου, τους εμπόρους, βιοτέχνες και τραπεζίτες των πόλεων και τη συγκρότηση της «Αγίας Αδελφότητας» (Santa Hermanidad), ένοπλης πολιτοφυλακής, που περιβλήθηκε με φοροεισπρακτικές και αστυνομικές εξουσίες. Σήμανε επίσης την έναρξη του «ισπανικού αιώνα» (1479-1588) κατά τη διάρκεια του οποίου η Ισπανία ήταν η αδιαμφισβήτητη κοσμοκράτειρα.

Η Ισαβέλλα, που ανατράφηκε σαν άνδρας, είχε μεγαλύτερη επιβολή και κύρος από τον κάπως νωθρό και άβουλο σύζυγό της. Από το 1486, που πρωτοσυνάντησε τον Κολόμβο, ενστερνίστηκε το σχέδιό του σε αντίθεση με τον Φερδινάνδο, που ποτέ δεν είδε με καλό μάτι την προοπτική μιας τέτοιας περιπέτειας. Η Ισαβέλλα και ο Κολόμβος είχαν πολλά κοινά σημεία στον χαρακτήρα και στον τρόπο που ενεργούσαν. Είχαν ανοιχτό μυαλό και έδειχναν μεγάλη επιμονή στην επιδίωξη των σκοπών τους. Η μεγάλη τους ευλάβεια και η σχολαστική τήρηση των θρησκευτικών κανόνων, ήταν επίσης άλλο ένα κοινό σημείο τους.

Βρίσκονται χρηματοδότες

Ο Κολόμβος έφτασε στην αυλή, που βρισκόταν στη μικρή πόλη Σάντα Φε, πολύ κοντά στην πολιορκημένη Γρανάδα, τα Χριστούγεννα του 1491. Ο πόλεμος έμπαινε ήδη στον δέκατο χρόνο του, αλλά όλα έδειχναν πως η έκβασή του θα ήταν νικηφόρα και η πτώση της Γρανάδας ήταν θέμα ημερών. Στις 2 Ιανουαρίου 1492, ο τελευταίος των Αβενσαραγών ηγεμόνων, ο Μποαμπντίλ, παρέδωσε την πόλη στους βασιλείς της Καστίλλης και της Αραγώνας.

Μετά τη νίκη αυτή, η προετοιμασία για την αποστολή του Κολόμβου προχώρησε γοργά. Οι χρηματοδότες, που θα εξασφάλιζαν τη συγκέντρωση των απαιτούμενων δύο εκατομμυρίων μαραβεντιών (αντιστοιχούν σε περίπου 300.000 δολάρια ΗΠΑ), είχαν βρεθεί. Ήταν τραπεζίτες και μεγαλέμποροι, Γενοβέζοι και Φλωρεντινοί, εγκατεστημένοι από χρόνια στην Ισπανία, αλλά και ισπανοεβραίοι, όπως ο δον Ισαάκ Αμπραβανέλ (Isaac Abravanel), ο Αβραάμ Σενιόρ (Abraham Señor), ο Χουάν Καβρέρο (Juan Cabrero) και, κυρίως, ο δον Λουίς ντε Σαντάνχελ (Luis de Santangel), εκχριστιανισμένος Εβραίος, θησαυροφύλακας του Φερδινάνδου της Αραγώνας και φίλος του Κολόμβου από τον κύκλο της Λα Ράπιντα, ο οποίος με την εγγύηση των παραπάνω δανείστηκε από το ταμείο της Αγίας Αδελφότητας, της οποίας ταμίες ήταν ο ίδιος και ο Γενοβέζος Φραντσέσκο Πινέλλι (Francesco Pinelli), 1.400.000 μαραβεντιά. Ο  Σαντάνχελ έβαλε από την τσέπη του ακόμη 350.000 μαραβεντιά, ενώ το υπόλοιπο όγδοο (250.000 μαραβεντιά) καλύφθηκε από τον Κολόμβο, προφανώς με δανεικά από φίλους του. Η Ισαβέλλα, μολονότι σε μια έξαρση ενθουσιασμού πρότεινε να ενεχυριάσει τα κοσμήματά της, στην πραγματικότητα δεν έβαλε ούτε ένα μαραβεντί.

Ενώ όλα ήταν έτοιμα, η υπόθεση παρά λίγο να ναυαγήσει, αυτή τη φορά εξ αιτίας των απαιτήσεων που προέβαλε ο Κολόμβος. Ζητούσε και πάλι το ένα δέκατο από τα έσοδα που θα απέφερε η ανακάλυψη των χωρών που θα ανακάλυπτε, τον ισόβιο και κληρονομικό τίτλο του «Ναυάρχου του Ωκεανού», το αξίωμα του Αντιβασιλέα και Κυβερνήτη των εδαφών που θα ανακάλυπτε, μαζί με τους μισθούς και τις λοιπές απολαβές που συνεπάγονταν  αυτά τα αξιώματα καθώς και το δικαίωμα να επιλέγει ο ίδιος τους επικεφαλής των διοικητικών και δικαστικών αρχών  στις νέες χώρες.

Οι εκπρόσωποι των βασιλέων, σε συνεννόηση μαζί τους, δέχτηκαν την πρώτη αξίωση (που στο κάτω της γραφής θα μπορούσε εύκολα να καταστρατηγηθεί στο μέλλον), απέρριψαν όμως όλες τις άλλες. Ο Κολόμβος πεισμωμένος έφυγε πάνω σε μουλάρι για το μοναστήρι της Λα Ράπιντα, με σκοπό να πάει στην Αγγλία ή τη Γαλλία. Λίγες λεύγες όμως έξω από τη Γρανάδα τον πρόλαβε ένας αγγελιοφόρος και του ζήτησε να επιστρέψει. Οι όροι του είχαν γίνει δεκτοί.

Όπως φαίνεται στην απότομη αυτή μεταστροφή των διαθέσεων της αυλής συνέβαλε η ισχυρή πίεση της ομάδας των Ιταλών τραπεζιτών και εμπόρων, που κυριαρχούσαν στην ισπανική οικονομική ζωή, χωρίς μάλιστα ανταγωνιστές, καθώς η ισπανική κυβέρνηση είχε αποφασίσει την απέλαση από τη χώρα όλων των Εβραίων που επέμεναν να κρατούν τη θρησκεία τους. Οι Ιταλοί αυτοί τραπεζίτες προσεταιρίστηκαν και τον επίσκοπο της Σεβίλης Διέγο ντε Ντέθα (Diego de Deza), πρόεδρο της βασιλικής επιτροπής που έκανε τις διαπραγματεύσεις.

Η συμφωνία των βασιλέων και του Κολόμβου υπεγράφη τελικά με βάση όλους τους όρους που έβαλε ο τελευταίος στις 17 Απριλίου 1492. Ήταν μια πρωτοφανής συμφωνία μεταξύ ενός απλού ναυτικού και μιας από τις ισχυρότερες αυλές της Ευρώπης. Παρόμοια της δεν είχε ποτέ γίνει στο παρελθόν ούτε θα γινόταν ξανά στο μέλλον.

Τρία παλιά καράβια και ένα ετερόκλητο πλήρωμα

Ο Κολόμβος έχοντας στα χέρια του το πολύτιμο συμβόλαιο και τα χρήματα, πήγε στο λιμάνι του Πάλος στις 12 Μαϊου, για να συντονίσει τις εργασίες προετοιμασίας του στολίσκου του. Οι δυσκολίες όμως δεν είχαν τελειωμό. Η άφιξή του στο Πάλος και η γνωστοποίηση των προθέσεών του παρά λίγο να προκαλέσουν εξέγερση. Το Πάλος, μικρό λιμάνι στην Ανδαλουσία, βρισκόταν εκείνο τον καιρό υπό βασιλική δυσμένεια, λόγω της μεγάλης ροπής των κατοίκων του στο λαθρεμπόριο και την πειρατεία και του είχε επιβληθεί, ως συλλογική τιμωρία, η καταβολή μέρους της δαπάνης για τον εξοπλισμό των πλοίων και η επάνδρωση μέρους των πληρωμάτων.

Κανείς από τους κατοίκους, μπροστά στους κινδύνους που έκρυβε το παράτολμο ταξίδι, δεν ήθελε να ναυτολογηθεί και έτσι αναγκάστηκαν να απευθυνθούν στους καταδίκους των φυλακών της Ουέλβα και άλλων γειτονικών πόλεων, στους οποίους υποσχέθηκαν χάρη, αν συμμετείχαν στο ταξίδι. Και πάλι πολύ λίγοι δέχτηκαν να ανταλλάξουν τις αλυσίδες τους με τους κινδύνους του ωκεανού.

Στο σημείο αυτό βοήθησε πολύ τον Κολόμβο το γεγονός ότι ο Μαρτίν Αλόνθο Πινθόν (Martin Alonzo Pinzon) και ο αδελφός του Βινθένθε Ιάνεθ, (Vincence Ianez), τους οποίους είχε ορίσει κυβερνήτες των δύο από τα τρία πλοία του στολίσκου, ήταν από το Πάλος και πολύ γνωστοί καραβοκυραίοι. Όταν, παρουσία τους και του Κολόμβου, ο κήρυκας  διάβασε το βασιλικό διάταγμα από τα σκαλιά της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, ο μεγαλύτερος από τους αδελφούς Πινθόν,  απευθυνόμενος στους διστακτικούς κατοίκους τους είπε:

«Τι κάθεστε εδώ, μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία; Ελάτε μαζί μας εκεί, που μας περιμένουν σπίτια με σκεπές από χρυσάφι. Από το ταξίδι αυτό θα γυρίσουμε πλούσιοι και δοξασμένοι».

Τελικά συγκεντρώθηκαν εκατόν είκοσι άτομα, πολλοί από το Πάλος, αλλά περισσότεροι από τις φυλακές των γειτονικών πόλεων. Μεταξύ τους ήταν  και τέσσερις θανατοποινίτες από τη φυλακή της Ουέλβα, αρκετοί Καστιλιάνοι φυγόδικοι, μερικοί Βάσκοι λαθρέμποροι, με αρχηγό τον Χουάν ντε λα Κόσα (Juan de la Cosa), ακόμα και ένας Άγγλος, ο Τάλαρτ (Talart) και ένας Ιρλανδός, ο Ίρες Γκάρβεϋ (Ires Garvey). Οι τελευταίοι ήταν πειρατές που είχαν πιαστεί αιχμάλωτοι και περίμεναν την εκτέλεσή τους.

Οι επισκευές, οι μετατροπές και ο εξοπλισμός των πλοίων κράτησαν δύο και πάνω μήνες. Καμιά από τις τρεις καραβέλες της αποστολής δεν ήταν καινούργια. Η μεγαλύτερη, εκτοπίσματος 280 τόνων, λεγόταν «Μαρία Γκαλάντε» ή «Γκαγιέγκα» (Γαλικιανή), γιατί ο ιδιοκτήτης της, ο προαναφερθείς, ύποπτος για λαθρεμπόριο, Χουάν ντε λα Κόσα ήταν Γαλικιανός. Τη ναύλωσε στον Κολόμβο και πήρε μέρος στο ταξίδι ως υποπλοίαρχός του. Ήταν το μόνο από τα τρία πλοία, που διέθετε κατάστρωμα. Μετά τις απαραίτητες επισκευές και προσθήκες ο Κολόμβος το βάφτισε «Σάντα Μαρία» και το όρισε ναυαρχίδα του.

Το δεύτερο πλοίο, εκτοπίσματος 140 τόνων, λεγόταν από τον κόσμο «Πίντα» (Χρωματισμένη). Σ΄αυτό ορίστηκε κυβερνήτης ο μεγαλύτερος από τους αδελφούς Πινθόν, ενώ ο μικρότερος ανέλαβε τη διοίκηση του τρίτου πλοίου, εκτοπίσματος 100 τόνων, που λεγόταν «Νίνια» γιατί ανήκε στην οικογένεια Νίνια του Πάλος. Στην πραγματικότητα λεγόταν «Σάντα Κλάρα». Η ιστορία δε διέσωσε το επίσημο όνομα της «Πίντας».

Τελικά από τους εκατόν είκοσι ναύτες που συγκεντρώθηκαν, στα πλοία επιβιβάστηκαν ογδόντα επτά: 39 στη «Σάντα Μαρία», 26 στην «Πίντα» και 22 στη «Νίνια». Η αποστολή διέθετε ένα συμβολαιογράφο και ένα γιατρό, ο οποίος μάλιστα  μιλούσε πολλές γλώσσες και θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως διερμηνέας. Το ότι δεν συμμετείχε στο ταξίδι ιερέας δεν είναι περίεργο, Από όσα στοιχεία έχουμε στη διάθεσή μας προκύπτει ότι σκοπός της εξερεύνησης ήταν η ανακάλυψη χρυσού, πολυτίμων λίθων, μπαχαρικών και άλλων αγαθών. Η διάδοση του Χριστιανισμού δεν αναφερόταν καθαρά.

Τις τελευταίες μέρες ο αγγελιοφόρος των βασιλέων έδωσε στον Κολόμβο ιδιόχειρη επιστολή του Φερδινάνδου προς τον Μεγάλο Χάνο της Κίνας, μια που προορισμός του ταξιδιού δεν ήταν μόνο οι Ινδίες αλλά και οι μυθικές χώρες που είχε περιγράψει ο Μάρκο Πόλο, το Κιτάι (Κίνα) και το Τσιπάγκο (Ιαπωνία). Βέβαια εδώ και εκατόν είκοσι τέσσερα χρόνια δεν υπήρχε Μεγάλος Χάνος στην Κίνα, διότι η μογγολική δυναστεία είχε ανατραπεί το 1368, αλλά η μικρή αυτή λεπτομέρεια ήταν άγνωστη στην Ευρώπη.

[1] Ο Ταλαβέρα αργότερα, τον Ιούλιο του 1492, όταν, μετά την άλωση της Γρανάδας,  οι καθολικοί βασιλείς δέχτηκαν την πρόταση του Κολόμβου, με γράμμα του στην Ισαβέλλα ζητούσε να παραπεμφθεί ο Κολόμβος στην Ιερά Εξέταση με το επιχείρημα ότι: «αμαρτάνει, ξεπερνώντας τα καθορισμένα από τον Θεό σύνορα του κόσμου, τυχόν δε ολοκλήρωση του σχεδίου του μας απειλεί με την απώλεια των ψυχών μας και θα εγκαινιάσει την εποχή φρικτών αναστατώσεων» – ο καλόγερος έβλεπε μακριά.