Λαμπρομεζεδάκια

Πασχαλινά τα έχουμε πει, πασχαλιάτικα τα έχουμε πει, αναστάσιμα  τα έχουμε πει, λαμπριάτικα τα έχουμε πει τα μεζεδάκια του Μεγάλου Σαββάτου, λαμπρομεζεδάκια όχι, οπότε θα βάλω σήμερα αυτόν τον τίτλο -ας πούμε μάλιστα πως είναι προσφορά του φίλου μας του Λάμπρου. Να δούμε τι θα βρω για το αντίστοιχο άρθρο του χρόνου, αλλά ως τότε κάτι θα σκεφτώ.

Kαι ξεκινάμε με ένα πασχαλινό και πολιτικό  μεζεδάκι, που μας  απασχόλησε στο  Τουίτερ.

Ο πρόεδρος του κόμματος Νίκη διαμαρτυρήθηκε διότι μέσα στη Μεγάλη Βδομάδα (νομίζω την Τετάρτη) ο Σκάι πρόβαλε «τον Τελευταίο Πειρασμό του Καζαντζάκη».  Την  ταινία του Σκορτσέζε πρόβαλε βέβαια ο Σκάι, που βασίζεται στο μυθιστόρημα  του Καζαντζάκη,  αλλά δεν  είναι εκεί το θέμα.

Πέρα από την ουσία του μηνύματος, φίλος του ιστολογίου  επισήμανε ότι ο κ.  Νατσιός εδώ έκανε ορθογραφικό λάθος, διότι χρησιμοποιεί παρατατικό («πρόβαλλε») αντί για τον αναμενόμενο αόριστο («πρόβαλε»). Λάθος συχνό, θα πείτε. Αλλά από έναν  δάσκαλο (το επάγγελμα που έκανε ο κ. Νατσιός, που έχει σπουδάσει και θεολογία αν  δεν κάνω λάθος) έχουμε απαιτήσεις.

Αλλά,  για να τα λέμε  όλα, νομίζω πως στέκει και  ο παρατατικός, και για να το δούμε αυτό ας κάνουμε το τεστ και ας βάλουμε ένα άλλο ρήμα, π.χ. δείχνω.

Ενώ το συχνότερο είναι να πει κάποιος «Χτες ο Σκάι έδειξε την  ταινία του Σκορτσέζε», λέγεται και ο παρατατικός:  «Χτες ο Σκάι έδειχνε την ταινία του Σκορτσέζε». Θα πει κάποιος ότι κανονικά ο παρατατικός λέγεται συνήθως σε φράσεις όπως «Χτες  ο Σκάι έδειχνε την ταινία του Σκορτσέζε την  ώρα που εσύ κοιμόσουν», αλλά και σκέτο στέκει.

Οπότε, για  λάθος ορθογραφικό δεν τον κατηγορούμε τον κ. Νατσιό.

Βέβαια, εγώ του έγραψα στο Τουίτερ,  «Η  διαφορά που έχετε από τους αγιατολάχ είναι ότι εσείς ξυρίζεστε».

* Κι άλλο ένα πολιτικό μεζεδάκι αλλά όχι πασχαλινό. Από τον Άδωνη.

«Της κυρίας Όλγας Δάλλας» γράφει ο αρχαιομαθής Άδωνις. Συμπαθέστατος λαϊκός τύπος,  δεν λέω,  αλλά τυπικά είναι λάθος αυτή η «ομαλή» γενική.

Παρεμπιπτόντως, αυτό το «της κας» δεν μου αρέσει. Εγώ γράφω «η κ.» και «της κ.», το άρθρο αρκεί για να ξεχωρίσει αν λέμε «κύριος» ή «κυρία».

* Αυτό μου το έστειλε φίλος λέγοντας «βρείτε το λάθος». Πιο σωστά, μου έστειλε ένα  μεγαλύτερο απόσπασμα, εγώ εδώ το περιέκοψα, οπότε θα το βρείτε αμέσως.

Το λάθος βέβαια είναι το «29η Φεβρουαρίου 2023. Το 2023 έγινε δίσεκτος χρόνος μετά τις 28 Φεβρουαρίου, με τους 57 νεκρούς,  αλλά δεν  ήταν εξαρχής δίσεκτο κι έτσι ο Φλεβάρης δεν είχε 29 μέρες.

Το απόσπασμα προέρχεται από άρθρο της Άννας Παναγιωταρέα, και η πλάκα είναι ότι η ανύπαρκτη ημερομηνία υπάρχει κι άλλη μία φορά στο άρθρο!

* Κι ένα αθλητικό, μπασκετικό μάλιστα.

Play-in της Euroleague: Αυτή είναι η τετράδα που θα προκύψει η αντίπαλος του Ολυμπιακού

Ο  φίλος που το στέλνει θεωρεί ότι η φράση είναι παράδειγμα «πουπουισμού», διότι το «που» εδώ, σε θέση  εμπρόθετου, προκαλεί ασάφεια.

Πράγματι, προτιμότερο είναι το «η τετράδα από την οποία…». Αλλά στον προφορικό λόγο, όλοι το λέμε. Θα πούμε «Αυτό είναι το βιβλίο που σου έλεγα χτες» και όχι «…για το οποίο σου έλεγα».

Και στους τίτλους των αθλητικών  άρθρων μάλλον οιονεί προφορικός λόγος χρησιμοποιείται.

Κι ένας τίτλος που δεν  στέκει πολύ  καλά.

Κίνδυνος ύπαρξης, κανονικά, είναι  «κίνδυνος να υπάρξει η ΕΕ» όπως και «κίνδυνος διάλυσης» είναι «κίνδυνος να  διαλυθεί».

Αν θέλει να πει ότι κινδυνεύει η ύπαρξη της ΕΕ, τότε ας έγραφε απλώς «Κινδυνεύει η ύπαρξη» ή «Κίνδυνος για την ύπαρξη της ΕΕ».

* Τίτλος της ΕφΣυν με ίσως περιττά εισαγωγικά:

Ο Νετανιάχου «τραβάει» το αυτί του Μακρόν για το παλαιστινιακό κράτος

Αφού είναι σε εισαγωγικά το «τραβάει» και όχι το αυτί, να καταλάβουμε άραγε ότι ασχολείται μεν με το αυτί του Μακρόν αλλά δεν το τραβάει ακριβώς;

Βέβαια, ο συντάκτης ήθελε να  πει πως ο Νετανιάχου επέπληξε τον  Μακρόν. Αλλά τότε ή θα βάλει τα εισαγωγικά σε ολόκληρη  την έκφραση, που εδώ χρησιμοποιείται μεταφορικά, («τραβάει το αυτί» του Μακρόν) ή καθόλου διότι δεν νομίζω να το διάβαζε κανείς και να σκεφτοταν ότι κυριολεκτεί.

* Και ένα αθώο ή ίσως όχι λάθος.

Η Seajets είναι  μία από τις μεγαλύτερες ακτοπλοϊκές εταιρείες, και όχι βέβαια εταίρες.

Δεδομένου όμως ότι ο ιδιοκτήτης της είναι πρόεδρος μεγάλου σωματείου, ο φίλος που το στέλνει εικάζει ότι ο συντάκτης ήταν οπαδός αντίπαλης ομάδας. Τι να πω,  αποδοκιμάζω.

* Σε άρθρο για το φοβερό δυστύχημα στα  διόδια, διαβάζουμε τι δήλωσε αυτόπτης μάρτυρας:

Ακούστηκε πρώτα ένας τρομοκρατικός θόρυβος στα αριστερά μας…

Τρομακτικός, βέβαια.  Μπορεί να είναι και του κορέκτορα το λάθος.

* Ο σινεφίλος στέλνει κάτι που είναι εμμέσως μόνο κινηματογραφικό.  Έγραφε  στο Word κάτι για μια παλιά ελληνική κωμωδία, και χρησιμοποίησε τη  λέξη «συμπτωματικά».

Παραξενεύτηκε όταν  είδε ότι ο Σπελ Τσέκερ το κοκκινίζει, και ζήτησε διευκρινίσεις.

Πράγματι, ο ορθογράφος του Word προτείνει «συμπωματικά» ή «συμπτωματικέ» ή «συμπτωματικό». Το «συμπτωματικά» το θεωρεί λανθασμένο!

Δοκίμασα  κι εγώ και πράγματι και σε μένα  ο Σπελ Τσέκερ κοκκινίζει τη λέξη «συμπτωματικά». Άμα αρχίσετε να βλέπετε γραμμένο «συμπωματικά», να ξέρετε ότι ανέλαβε δράση η αυτόματη  διόρθωση του Word.

* Και κάτι ιδιωματικό. Τη φωτογραφία τη στέλνει φίλος. Όπως λέει, την  τράβηξε σε πρόσφατη βόλτα στο εγκαταλειμένο εργοστάσιο ξυλείας στη Μόρνα της Πιερίας.

Αν προσέξετε, στην πινακίδα το δάσος απευθύνεται στον  διαβάτη και του λέει: Σε χαρίζω πολλά, φύλαξέ  με.

Είναι σπάνιο να βλέπει κανείς γραμμένο, έστω και σε ανεπίσημη πινακίδα, το διαλεκτικό «σε», που βέβαια είναι κοινότατο στη Βόρειο Ελλάδα στον προφορικό λογο.

* Kαι μια ακλισιά, θύμα της οποίας έπεσε ο πολύ καλός Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης.

To όνομα Πυγμαλίων κλίνεται όπως το όνομα Απόλλων, δηλαδή:

ή

α. Ο Πυγμαλίωνας του Πυγμαλίωνα, τον Πυγμαλίωνα

ή

β.  Ο Πυγμαλίων του Πυγμαλίων, τον  Πυγμαλίων.

* Αρθρο του καθηγητή Βασίλη Βαμβακά στην Καθημερινή για το «καθεστώς της μετα-αλήθειας». Φίλος επισημαίνει την  εξής  παράγραφο:

Η πληροφορία έτσι ερχόταν μέσα από συγκεκριμένους διαύλους, τους οποίους το κοινό μπορούσε εύκολα να ταυτοποιήσει είτε για τις ιδεολογικοπολιτικές είτε για τις ευρύτερα υφολογικές τους προτιμήσεις. Το τι εφημερίδα διάβαζε κανείς, τι μέσο παρακολουθούσε λίγο-πολύ σηματοδοτούσε και μια πολιτική επιλογή για το ποιο φίλτρο προέκρινε ως περισσότερο αξιόπιστο για την προσέγγιση της αλήθειας. Επίσης το πιο φίλτρο κυριαρχούσε (κεντροδεξιό, κεντροαριστερό, εκσυγχρονιστικό, λαϊκιστικό κ.τ.λ.) σηματοδοτούσε και το ποιο «καθεστώς» αλήθειας ήταν πιο πειστικό για την αποκωδικοποίηση της πραγματικότητας.

Πιο-Ποιο 2-1, αλλά το ένα γκολ των  νικητών είναι αυτογκόλ: «το πιο φίλτρο» έπρεπε να  είναι «το ποιο φίλτρο», βέβαια.

* Κλείνουμε με μια αυτόματη μετάφραση.

Ο φίλος που το στέλνει σχολιάζει:

Υπάρχει Αυστραλός σπρίντερ ονόματι Gout Gout , ατυχήσας στο να σημαίνει η ίδια λέξη την ουρική αρθρίτιδα , ήτοι ποδάγρα (μεσαιωνικα λεγόταν «ο βασιλεύς των νόσων και η νόσος των βασιλέων» καθότι μόνο αυτοί έτρωγαν αρνάκια, κυνήγια, θαλασσινά κττ)

Κι έτσι το μηχανάκι τα μπέρδεψε.

Προσέξτε επίσης ότι ο κ. Αρθρίτιδας έχει το ρεκόρ «της Αυστραλίας και του Ωκεανού».

Καλή Ανάσταση  να έχουμε, υγεία και αγάπη!