Τάσος Σταυρουλάκης – Tamistas (1964-16.2.2026)

Δεν είναι για καλό το εμβόλιμο τούτο άρθρο. Πριν από λίγη ώρα, γυρίζοντας στο σπίτι, είδα το μέιλ της φίλης μας της Μαγδαληνής, που μου έφερνε το θλιβερότατο νέο για τον θάνατο του φίλου μας του Ταμίστα, του Τάσου Σταυρουλάκη, στα 62 του χρόνια. Το ξέραμε πως ήταν άρρωστος, το πάλεψε γενναία, αλλά τον είχε βάλει σημάδι ο Χάρος.

Ο Ταμίστας σπούδασε βιολόγος αλλά ασχολήθηκε ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια με το ραδιόφωνο και ήταν από τους πρωτοπόρους της ερασιτεχνικής ραδιοφωνίας και των περιοδικών στη Χαλκίδα, τη γενέτειρά του, όπου δούλευε δικαστικός υπάλληλος. 

Στο  ιστολόγιο σχολίαζε περιστασιακά, αλλά από  παλιά -το πρώτο σχόλιό του ήταν στην  πρώτη διαδικασία για τη Λέξη της Χρονιάς, το 2010, όταν είχε γραψει: ψηφίζω «υποταγή».
διότι η χρονιά που φεύγει (απλώς) την ανέδειξε ως καθολική στάση ζωής.
δεν είμαι σίγουρος για το σε τι ακριβώς (υποταγή).

Αλλά τον  ήξερα από πιο παλιά, είχε και δικό του ιστολόγιο, και έγραφε ωραία ποιήματα, και με μέτρο και ελεύθερα, με μια πικρή επίγευση  πολλά από αυτά.

Τον γνώρισα και τον γνωρίσαμε από κοντά τον Μάη του 2024, όταν μια παρέα φίλοι από το  ιστολόγιο πήγαμε εκδρομή στη Χαλκίδα -από εκεί είναι και η φωτογραφία, όταν το απόγευμα  ανεβήκαμε ψηλά στον Καραμπαμπά. Ήρεμος και γλυκός άνθρωπος. 

Η φίλη μας η Μαγδαληνή έγραψε τα εξής:

Καλημέρα Νίκο,

Σου γράφω με πολλή θλίψη για τον θάνατο του Tamista. Του αγαπημένου μας φίλου Τάσου Σταυρουλάκη που πέθανε λίγο πριν τα μεσάνυχτα χτες βράδυ στη Θεσσαλονίκη. Είχε μετακομίσει πριν τρεις, τέσσερις μήνες εκεί μαζί με την Ευδοκία (τη γυναίκα του) για να είναι κοντά στην μοναχοκόρη τους που ζει και εργάζεται μόνιμα εκεί. Για να μην πηγαινοέρχεται συνέχεια το κορίτσι μια και τα προβλήματα της υγείας του επιδεινώνονταν. Και για να είναι πιο κοντά σε μεγάλο νοσοκομείο και γιατρούς.

Δυστυχώς τίποτα δεν πήγε στον Τάσο από την αρχή καλά. Διαγνώστηκε με καρκίνο στον οισοφάγο τον Σεπτέμβριο του 2024, χειρουργήθηκε αρχές Οκτώβρη και ακολούθησε μια ατελείωτη ταλαιπωρία από τότε και μέχρι χτες. Μια επιθετικότατη μορφή τον βρήκε και τίποτα δεν τον βοήθησε.

Αλλά να σου πω δυο λόγια για τον Τασούλη, που ήταν από τους πιο παλιούς σχολιαστές (16/12/2010 βλέπω στο εξέλ του Στάζιμπου) και από τους πολύ ενδιαφέροντες.

Ο Τάσος γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1964 τον Ιούλιο από πατέρα Κρητικό και μάνα ντόπια. Τέλειωσε εδώ το σχολείο και μετά στο Πανεπιστήμιο Πάτρας σπούδασε Βιολογία. Μετά ασχολήθηκε για αρκετά χρόνια με την τοπική δημοσιογραφία. Ήταν μαζί με τον Αντρέα Ρουμελιώτη που έβγαλαν το «Μια απόπειρα στη Χαλκίδα» και στη συνέχεια εργάστηκε σε άλλα έντυπα. Αργότερα πέρασε μέσω ΑΣΕΠ και διορίστηκε στο Ειρηνοδικείο Χαλκίδας. Έκανε δύο μεταπτυχιακά (στην πληροφορική και στη διοίκηση), έγινε προϊστάμενος στην υπηρεσία του και δεν πρόλαβε να πάρει σύνταξη.

Όπως ο Τάσος πάνω από όλα ήταν καλλιτέχνης. Έγραφε ωραία κείμενα, έπαιζε ούτι, έφτιαχνε μουσικές και τραγούδια, έγραφε ποιήματα. Είχε χιούμορ, ανατρεπτική έκφραση, προοδευτική αντίληψη και προσφορά παντού και σε όλους. Στη δουλειά του, σε εκδηλώσεις με την μουσική ομάδα που συμμετείχε, στα σχολεία που έτυχε η Ευδοκία, παντού.

Το MHNYMAL είναι το blog του. Εκεί μπορεί κανείς να διαβάσει και να ακούσει τις ιδέες του Τάσου. Είναι πολύ υλικό το συγκεντρωμένο.

Εμείς ξέρουμε τον Τάσο από πάντα. Ήταν αδερφός του Μπάμπη του συμμαθητή και κολλητού μας (τρία  χρόνια μεγαλύτερου) που δυστυχώς πέθανε πριν από 20 περίπου χρόνια. Τον πειράζαμε σαν μικρότερος που ήταν, όπως πείραζαν εκείνα τα χρόνια τα παιδιά. Η μάνα τους ζει και οδύρεται…

Αντιγράφω την ανάρτηση του Αντρέα Ρουμελιώτη που ήταν μαζί στα νιάτα τους στην Απόπειρα.

Χτες το βράδυ στη Θεσσαλονίκη -όπου σπουδάζει η κόρη του -έφυγε ο παιδικός μας φίλος και σύντροφος, ο Τάσος ο Σταυρουλάκης, τσακισμένος από επιθετικότατο καρκίνο του οισοφάγου. Με τον Τασούλη εκδίδαμε μαζί στις αρχές της δεκαετίας του 80 το περιοδικό «Μια ΑΠΟΠΕΙΡΑ στην Χαλκίδα», φτιάξαμε το «Στέκι Νεολαίας» και τον πρώτο δημοτικό ραδιοσταθμό της χώρας, το «ΡΑΔΙΟ ΧΑΛΚΙΔΑ». Θα τον θυμάμαι πάντα με εκείνη την ντουντούκα έξω απ τα δικαστήρια Χαλκίδας, όπου μας δικάζανε με το ιδιώνυμο αδίκημα της «περιύβρισης αρχής δια του Τύπου» να καλεί σε συμπαράσταση, στην πρώτη πολιτική δίκη μετά την Αλλαγή. Κι ύστερα να φέρνουν, μαζί με τον Ζήση και τον Αλέκο, τον Διονύση Σαββόπουλο και τον συντοπίτη μας τον Μήτσο τον Παπαχρήστο, τον εκφωνητή του ραδιοσταθμού στο Πολυτεχνείο, για βασικούς μάρτυρες υπεράσπισής μας. Αγκαζέ με τον Τζιμάκο τον Πανούση, που μόλις τον είχαν συλλάβει στην Καρδίτσα, στην μεγάλη συναυλία των Μουσικών Ταξιαρχιών στο γήπεδο Χαλκίδας. Και να συνοδεύει τον Μανώλη Γλέζο στο κεφαλόσκαλο της παραλίας της Χαλκίδας στην εκδήλωση- συναυλία που οργανώσαμε πρώτοι σ όλη την Ευρώπη για το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνομπίλ όπου τραγούδησε για τελευταία φορά ο Νικόλας Άσημος. Μοιράζαμε μαζί προκηρύξεις ενάντια στα πυρηνικά εργοστάσια μέσα στις εκκλησίες στους επιταφίους την Μεγάλη Παρασκευή, μόλις είχε γίνει η έκρηξη και το πυρηνικό νέφος ήρθε και «κάθισε» πάνω από την Εύβοια. Είμαι ταραγμένος τώρα και δεν έχω και ίντερνετ, θα βρω τις φωτογραφίες Τασούλη και θα τις δημοσιεύσω. Στο υπόσχομαι.

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα να προσθέσω το πόσο πολύ χάρηκε όταν γνώρισε εσένα και τους άλλους σχολιαστές όταν ήρθατε στη μάζωξη της Χαλκίδας τον Μάιο του 2024. Είχε συγκινηθεί και υποσχόταν ότι πια θα συμμετέχει στις συγκεντρώσεις των Σαραντακιστών. Δεν πρόλαβε…

Μαγδαληνή

Να προσθέσω μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του Τάσου, ένα ηχητικό σε δύο μέρη, όπου μιλάει για το ραδιοερασιτεχνικό παρελθόν του. Έχει το καλό ότι μπορούμε να ακούσουμε και τη φωνή του. 

Ελαφρύ να είναι το χώμα, φίλε…