Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όλα όσα θέλατε να μάθετε για τα αγγούρια

Posted by sarant στο 16 Μαρτίου, 2010


… και δεν τολμούσατε ποτέ να ρωτήσετε; Μπα, υπερβάλλω. Δεν θα γράψω όλα όσα θέλετε να μάθετε, γιατί δεν τα ξέρω ούτε εγώ. Μερικά γλωσσικά και ετυμολογικά θα δούμε –του αγγουριού.

Το αγγούρι είναι καρπός που εμφανίστηκε στην Ινδία. Στα αρχαία ελληνικά λεγόταν σικυός ή σίκυος, αλλά τη λέξη αυτή τη χρησιμοποιούσαν επίσης για τα κολοκύθια, που άλλωστε είναι φυτό της ίδιας οικογένειας· από εκεί πήρε το όνομά της και η Σικυών, το σημερινό Κιάτο (περίπου), αλλά δεν ξέρουμε αν ήταν τόπος παραγωγής αγγουριών ή κολοκυθιών. Στα λατινικά λέγεται cucumis, και το επιστημονικό όνομα του αγγουριού είναι cucumis sativus. Η ελληνική λέξη πιθανώς είναι δάνειο, ίσως από κάποια ανατολίτικη γλώσσα, ενώ ο Ησύχιος έχει μια γλώσσα «κύκυον· τον σικυόν», αρκετή για να μας βάλει σε υποψίες μήπως η λατινική είναι δάνειο από την ελληνική ή και το αντίστροφο.

Εμείς όμως σήμερα, το λέμε αγγούρι. Και όχι μόνο σήμερα, αλλά αρκετά παλιά, ήδη από την ύστερη αρχαιότητα· το βρίσκω στον ψευδο-Ιπποκράτη, που δεν τον χρονολογεί το TLG, αλλά περίπου τότε πρέπει να χρονολογείται: οἱ δὲ σίκυοι ἤγουν τὰ ἀγγούρια τὰ ἥμερα διουρητικά εἰσι. Έτσι που το γράφει, συμπεραίνουμε ότι τα αγγούρια ήταν, από τότε, η λαϊκή λέξη.

Κατά το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη, είναι δάνειο από το αραβικό agur, που συνέπεσε φωνητικά με το μεσαιωνικό άγγουρος (= άγουρος). Στο γενικό λεξικό του Μπαμπινιώτη θα βρείτε ότι δίνεται σαν ετυμολογία η προέλευση από το άγγουρος. Στο ΛΚΝ, ο Πετρούνιας δίνει την αραβική ετυμολογία. Θα μπορούσε όμως να είναι και δάνειο από τα πέρσικα (angarah).

Στα γαλλικά το αγγούρι το λένε concombre, στα αγγλικά cucumber, στα ισπανικά cogombro, όλες αυτές οι λέξεις προέρχονται προφανώς από το λατινικό cucumis. Στα γερμανικά όμως το αγγούρι είναι gurke, το οποίο, θα αισθανθείτε περήφανοι αν το μάθετε, έχει ελληνική αρχή. Όμως δεν πήγε απευθείας η ελληνική λέξη στη γερμανική γλώσσα, αλλά… μέσω Πολωνίας. Δηλαδή, το βυζαντινό αγγούριν πέρασε σε ορισμένες σλάβικες γλώσσες (ogurec στα ρώσικα, okurka στα τσέχικα, ogórek στα πολωνικά) και από εκεί στα γερμανικά. Η γερμανική λέξη περνάει και στα ολλανδικά, και στα αγγλικά όπου gherkin λέγεται όχι το κανονικό αγγούρι (αυτό, είπαμε, είναι cucumber), αλλά το μικρό το αγγουράκι που το κάνουμε τουρσί.

Τώρα, στα ιταλικά, πρέπει να το πω, το αγγούρι λέγεται αλλού cetriolo, αλλού όμως cucumero, αλλά anguria (δάνειο από τα ελληνικά) λέγεται σε περιοχές της Βόρειας κυρίως Ιταλίας το… καρπούζι, το οποίο λέγεται σε άλλες περιοχές cocomero. Βέβαια, από φυτολογική άποψη, καρπούζι και αγγούρι είναι πολύ συγγενικοί καρποί, αλλά αρκεί αυτή η συγγένεια για να εξηγήσει το γλωσσικό μπέρδεμα των ιταλικών διαλέκτων; Αλλά για το καρπούζι θα πούμε άλλη φορά.

Το αγγούρι στη γλώσσα σημαίνει τη μεγάλη δυσκολία· τα βρήκε αγγούρια, λέμε, συνώνυμο του «τα βρήκε μπαστούνια» ή «τα βρήκε σκούρα» και αυτή η δουλειά είναι μεγάλο αγγούρι. Για κάποιον που πηγαίνει απαράσκευος σε δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά, λέμε «πηγαίνει ξεβράκωτος στ’ αγγούρια» -εδώ μπαίνει στη μέση και ο φαλλικός συμβολισμός– που είναι η πιο άσεμνη παραλλαγή του «πάει ξυπόλητος στ’ αγκάθια». Από την άλλη, όταν συμβαίνουν πράγματα άνω ποταμών που διαταράσσουν τη φυσική ιεραρχία των πραγμάτων, λέμε «σηκώθηκαν τ’ αγγούρια να γαμήσουν τον μανάβη», άσεμνη παραλλαγή του «σηκώθηκαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι», παροιμιακή φράση που έχει τουλάχιστον πεντέξι άλλες παραλλαγές, όλες λίγο-πολύ σχετικά πρόσφατες.

Τις τελευταίες μάλλον δεκαετίες, το αγγούρι έχει πάρει και μια άλλη σημασία: για κάποιον που στέκεται άκομψα ή αναίσθητος, ασυγκίνητος, λέμε ότι στέκεται σαν αγγούρι, περπατάει σαν αγγούρι. Στο slang.gr βρήκα ότι την ψηλή και άχαρη γυναίκα τη λέμε αγγούρω. Τους άντρες όχι, διότι όλοι μας έχουμε αρμονικές αναλογίες και είμαστε προσωποποίηση της χάρης. Βέβαια, ο μέγιστος Σμυρνιός ρεμπετοσυνθέτης Βαγγέλης Παπάζογλου είχε το παρατσούκλι «Αγγούρης», που δεν ξέρω γιατί του το βγάλανε. Όποιος έχει διαβάσει Τα χαΐρια μας εδώ, την αυτοβιογραφία της γυναίκας του της Αγγέλας, ίσως ξέρει να μας πει.

Για να συνεχίσουμε την παροιμιολογία, θα ξέρετε όλοι την παροιμία ότι, λέει, η ζωή είναι ένα αγγούρι που άλλος το τρώει και δροσίζεται και άλλος το τρώει και ζορίζεται. Για κάποιον που ζορίζεται, λέμε ότι του έχει μπει το αγγούρι ή έχει το αγγούρι (συχνά προσδιορίζουμε πού το έχει) –για παράδειγμα, στην αυτοβιογραφία του ο Γιάννης Παπαϊωάννου λέει κάπου ότι ο Αιμ. Σαββίδης, συνθέτης του ελαφρού που έγινε λογοκριτής και απηνής διώκτης του ρεμπέτικου, το έκανε αυτό «γιατί είχε τ’ αγγούρι κι έτρεχε», επειδή το ρεμπέτικο του είχε πάρει την πελατεία. Υπάρχει και μια λιγότερο γνωστή φράση, «δεν αξίζει έναν πάτο από αγγούρι», παναπεί δεν αξίζει τίποτα, γιατί το μέρος του αγγουριού που είναι κοντά στη ρίζα, ο πάτος, δεν τρώγεται και τον πετάμε. Ο Πολίτης στις παροιμίες του το δίνει κάπως αλλιώς: τον αγαπώ σαν πάτο από αγγούρι (δηλαδή καθόλου).

Ο Ρήγας στις σκιαθίτικες παροιμίες του δίνει την φράση «ξανόστησες σαν αγγούρι τον Αύγουστο» που τη λέγαν, λέει, σε γυναίκες περασμένης ηλικίας (οι άντρες, ως γνωστόν, διατηρούνταν ακμαίοι και λαχταριστοί ως τα βαθιά γεράματα), ενώ σε μια συλλογή λεσβιακών παροιμιών βρίσκω το περιπαικτικό «δες μια μούρη σαν αγγούρι», και ακολουθεί το υπόλοιπο ποιηματάκι: δε μια μύτη σα σημίτι, δες κάτ’ μάτια σαν κομμάτια, δες κάτ’ πόδια σαν χταπόδια, δες κάτ’ χέρια σαν μαχαίρια.

Υπάρχει επίσης το επιφώνημα αγγούρια καλαβρέζικα! που είναι ευφημισμός θαρρώ για το «αρχ… καλαβρέζικα» αλλά τι σχέση έχει η Καλαβρία δεν ξέρω. Υπάρχουν και τα καλυβιώτικα αγγούρια, τόσο στην πραγματική ζωή όσο και στη φρασεολογία.

Την παροιμία «τον αγαπώ σαν πάτο από αγγούρι», που είδαμε πιο πάνω, ο Πολίτης τη δίνει και σε παραλλαγή από τα Γιάννενα, «σαν πάτο από καστραβέτσι». Το καστραβέτσι δεν είναι το κάστρο του Τζον Κασσαβέτη, είναι το αγγούρι στα ηπειρώτικα και στα επτανησιακά. Θέλω να σταθώ λίγο σ’ αυτή τη λέξη.

Ξέρω ότι χρησιμοποιείται πολύ στη Λευκάδα, ξέρω και για την Κεφαλονιά, αλλά και για την Ήπειρο και τη Βόρεια Ήπειρο. Αν προχωράει και πιο ανατολικά ή πιο νότια δεν το ξέρω, όποιος την ξέρει από άλλη περιοχή ας το δηλώσει. Η λέξη έχει την αρχή της σε νότιες σλάβικες γλώσσες, (krastavac στα σέρβικα, κρασταβίτσα στα βουλγάρικα), αλλά εμείς την πήραμε μάλλον από τα βλάχικα όπου πράγματι είναι castravete στον ενικό και castravetsi στον πληθυντικό· κατά πάσα πιθανότητα δανειστήκαμε τον βλάχικο πληθυντικό (όπως οι Ιταλοί πιο πάνω δανείστηκαν τον ελληνικό πληθυντικό στα anguria). Και στα ρουμάνικα είναι ίδια η λέξη, αλλά το θεωρώ απίθανο να έγινε από εκεί ο δανεισμός· μπορεί όμως να έγινε από τα αλβανικά.

Πέρα από το αγγούρι, υπάρχει και το ξυλάγγουρο που καμιά φορά χρησιμοποιείται σαν επιτατικό του αγγουριού (και στο slang.gr βρίσκω ότι η ξυλαγγούρω είναι η μεγάλη αγγούρω). Θυμάμαι την αιγενήτισσα τη γιαγιά μου που τα έλεγε «αντζούρια», που ετυμολογικά έρχεται από τα τούρκικα (acur, κι εκεί το ξυλάγγουρο). Αλλά στα τούρκικα το κοινό αγγούρι λέγεται salatalιk, όπου salata είναι βέβαια η σαλάτα.

Τελειώνοντας, όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει εδώ μια ωδή στα αγγούρια, γραμμένη το 1881 στην εφημερίδα Μη Χάνεσαι. Την υπογράφει κάποιος με το ταιριαστό ψευδώνυμο Αγγούρ. Αν κάποιος φιλοτιμηθεί να τη γράψει, ας τη βάλει σε σχόλιο να περάσει και στο γκουγκλ. Με τη βοήθεια του cortlinux, την παραθέτω εδώ:

Τα αγγούρια!

Τ’ άνθη , τα δένδρα, τα πουλιά, τον ουρανό, την αύρα
Και όσα άλλα βρίσκονται στη φύσι κελεπούρια
Οι ποιηταί μας έψαλαν με δύναμη, με λαύρα,
Όμως κανείς δεν έγραψε μια λέξη για τ’ αγγούρια,
Σαν να καταραστήκανε τα μαύρ’ από τη μοίρα
Και της ποιήσεως για αυτά να κλείστηκε η θύρα.

Αι , είναι τώρα πια καιρός μ’ ολόρθο το κεφάλι
Και με επαναστατική αρειμανία φούρια
Να πούνε: – Είμαστ’ όμοιοι όλοι, μικροί και μεγάλοι
Κι αν είστε σεις τριαντάφυλλα, είμαστ’ εμείς αγγούρια!
Αι! κάτω τα προνόμια και ζήτω η ισότης
Γυναίκες, άστρα, λούλουδα κι αγγούρια αδελφότης!…

Έχουνε δίκηο…. μάλιστα είναι πικρά αλήθεια
Ότι πολλά στη φύσι μας παιδιά παραγκωνίζουν,
Ας πούμε τα λουκάνικα, τες μπάμιες, τα ρεβίθια
Και τόσα άλλα που της γης, το πρόσωπο στολίζουν,
Όμως αυτά για μια στιγμή εγώ θα παραιτήσω
Αφού τ’ αγγούρια μοναχά σκοπεύω να υμνήσω.

Θυμούμαι όταν ήμουνε μικρό παιδί ακόμα
που στο ποστάνι μ’ έτρεχα, όλο ζωή γεμάτο,
κι όταν κανένα έβλεπα να ακουμπά στο χώμα
σαν την ελπίδα πράσινο, σαν την αυγή δροσάτο
από τη ρίζα το’ κοφτα, και με τη μυρουδιά του,
κατάπινα τους σπόρους του, τες φλούδες, τη δροσιά του.

Κι όταν καμία έμπαινε περαστική κυρία
εις το μποστάνι, έκοφτα μικρά πρασινισμένα
και ύστερα -Κυρία μου, από αυτά τα τρία
τα τρυφερότατα, τολμώ να σας προσφέρω ένα…
Κι εκείνη με χαμόγελο ευθύς κρατούσε δύο
Λέγοντας -Σας ευχαριστώ! και έπειτα… αντίο!!

Και πάλι όταν έκοφτα κομμάτια τη ντομάτα
και μ’ ένα αγγούρι έκανα κομμάτια άλλα τόσα,
ψυχή μου! τ’ ήτανε αυτή η αγγουροσαλάτα
Και ποια που την δοκίμασε θα την ξεχάσει γλώσσα;
Κόκκινη εκείνη, τρυφερό τ’ αγγούρι σποριασμένο
Α! τέτοιο ντούο πουθενά δεν βρίσκεις ταιριασμένο!

Τόσο πολύ αγάπησα στη ζήση μου τ’ αγγούρια
Που ‘θελα και στον τάφο μου να φύτρωνε ποστάνι,
Κι όταν με βόδια, με αρνιά, με γίδια, με γαϊδούρια
Παίζοντας τη φλογέρα του ακούω τον τσοπάνη,
Θέλω από το μνήμα μου κάποτε να περνάει
Να τρώει εν’ αγγούρι μου και να με συχωρνάει!..

Αγγούρ.

Advertisements

117 Σχόλια to “Όλα όσα θέλατε να μάθετε για τα αγγούρια”

  1. cortlinux said

    Τα αγγούρια!

    Τ’ άνθη , τα δένδρα, τα πουλιά, τον ουρανό, την αύρα
    Και όσα άλλα βρίσκονται στη φύσι κελεπούρια
    Οι ποιηταί μας έψαλαν με δύναμη, με λαύρα,
    Όμως κανείς δεν έγραψε μια λέξη για τ’ αγγούρια,
    Σαν να καταραστήκανε τα μαύρ’ από τη μοίρα
    Και της ποιήσεως για αυτά να κλείστηκε η θύρα.

    Αι , είναι τώρα πια καιρός μ’ ολόρθο το κεφάλι
    Και με επαναστατική αρειμανία φούρια
    Να ‘πούνε: – Είμαστ’ όμοιοι όλοι, μικροί και μεγάλοι
    Κι αν είστε σεις τριαντάφυλλα, είμαστ’ εμείς αγγούρια!
    Αι! κάτω τα προνόμια και ζήτω η ισότης
    Γυναίκε, άστρα, λούλουδα κι αγγούρια αδελφότης!…

    Έχουνε δίκηο…. μάλιστα είναι πικρά αλήθεια
    Ότι πολλά στη φύσι μας παιδιά παραγκωνίζουν,
    Ας πούμε τα λουκάνικα, ταις μπάμιες, τα ρεβίθια
    Και τόσα άλλα που της γης, το πρόσωπο στολίζουν,
    Όμως αυτά για μια στιγμή εγώ θα παραιτήσω
    Αφού τ’ αγγούρια μοναχά σκοπεύω να υμνήσω.

    Αγγούρ

    και για την αντιγραφή cortlinux

  2. Άσχετο, αλλά Agur στα Βάσκικα είναι το «Χαίρετε» και «Αντίο».

  3. Voulagx said

    Σαραντ, το αγγούρι στα βλάχικα είναι câstrâvecu ( το â ρουμάνικο, tο u στο τελος συγκοπτόμενο) ), ο πληθυντικός câstrâvetsi ( το τελικό i συγκοπτόμενο).Δεν ξέρω αν λέγεται castravete ή câstrâvete στα φαρσαριώτικα.

  4. Voulagx said

    #2 .. και auguri οι ευχές στα ιταλικά.

  5. TLG: Δεν έχω ιδέα πότε χρονολογείται το ψευδο-Ιπποκράτειο «Περὶ διαφορᾶς τροφῶν πρὸς Πτολεμαῖον»: τα Αθηναϊκά Ανέκδοτα του Delatte που το συμπεριλαμβάνουν είναι φύρδην μίγδην βυζαντινά. Αλλά οι επόμενες αναφορές συνάδουν με αραβική αρχή: Απομάσαρ ο Αστρολόγος (Abu Ma’shar Ja’far, ibn Muhammad al Balkhi), και το Ονειροκριτικόν του Αχμέτ, και τα δύο πες του θ! αι. Μετά Συμεών Σηθ, ια! αι.: «Τὰ ἀγγούρια, ἃ πρὶν καὶ σικύα ἐλέγοντο»

  6. aerosol said

    «Σαν να καταραστήκανε τα μαύρ’ από τη μοίρα»
    Χμ, το «καταριέμαι» παθητικό;

  7. Μαρία said

    Η αγγούρω όπως και το αγγούρι, αγγούρας (υπάρχει και επώνυμο), ξυλάγγουρο δεν είναι απαραίτητα ψηλή. Γι’ αυτό υπάρχει η αλόγα. Αρκεί κανείς να είναι άχαρος ή κρύος. (Ωραίος, ρε παιδί μου, αλλά πολύ αγγούρι, λέγαμε για καθηγητή που συμπαθεί ο Δύτης)

    αγγούρια ξινά=κολοκύθια με τη ρίγανη, εκφράσεις που εξαφανίστηκαν απ’ την επέλαση της μαλακίας.

    Και ένας προστατευμένος αγγουρότοπος
    http://en.wikipedia.org/wiki/Spreewald_gherkins

  8. Φαίδων said

    Να φανταστούμε πως ο συνειρμός ήρθε από το αγγούρι του 21% ΦΠΑ;

  9. Μαρία said

    http://remacle.org/bloodwolf/erudits/athenee/livre3gr.htm

  10. Voulagx said

    #7:»αγγούρια ξινά=κολοκύθια με τη ρίγανη, εκφράσεις που εξαφανίστηκαν απ’την επέλαση της μαλακίας»! 12 points 😛
    Με παρόμοια έννοια υπάρχει στα βλαχικα η εκφραση «κουρουμπιάτι χιάρτι» = κολοκύθια βραστά, δηλ. παραμυύθια, μαλακίες.Δεν ξέρω αν απαντάται και στα ελληνικά.

  11. Voulagx said

    Παρόραμα: κουρκουμπιάτι

  12. π2 said

    Αμάν βρε Νίκο με τις παραβολές για την οικονομική κατάσταση πρωί πρωί… 🙂

  13. Γκχμ γκχμ, Μαρία (7), για ποιον λες;

  14. gbaloglou said

    Αγγούρια θα μάθουμε 🙂 🙂

  15. sarant said

    Καλημέρα -για τον συνειρμό, ας κάνει ο καθένας την υπόθεσή του 🙂

    Cortlinux, ευχαριστώ πολύ που πληκτρολόγησες το ποίημα, αλλά μάλλον σου ξέφυγε ότι έχει κι άλλες τέσσερις στροφές στη δεύτερη σελίδα -κανείς άλλος εθελοντής;

    Voulagx, φυσικά και λέμε: κολοκύθια νερόβραστα! – με τη ρίγανη! – στο πάτερο!

    Και επίσης ξέχασα το σύνθημα:

    Αγγούρι, αγγούρι στον (….) τον λιγούρη
    (συμπληρώνετε το δισύλλαβο όνομα της αρεσκείας σας’ εγώ το πρωτάκουσα το 1979(;) για τον Μπάρλο, τότε που είχε πάρει το Κύπελλο ο Πανιώνιος νικώντας 3-1 στον τελικό την ΑΕΚ).

    Στο ίδιο επίπεδο, ξέχασα επίσης το άλλο, εκλογικό, σύνθημα:
    Όσο ξημερώνει το αγγούρι μεγαλώνει, που το λέγανε σε βραδιές εκλογών.

    Γεγονός είναι ότι τα αγγούρια μεγαλώνουν πολύ γρήγορα κι όσοι έχουν μποστάνι λένε πως μπορείς να τ’ ακούσεις που τρίζουν μεγαλώνοντας.

  16. cortlinux said

    Τα αγγούρια!

    Τ’ άνθη , τα δένδρα, τα πουλιά, τον ουρανό, την αύρα
    Και όσα άλλα βρίσκονται στη φύσι κελεπούρια
    Οι ποιηταί μας έψαλαν με δύναμη, με λαύρα,
    Όμως κανείς δεν έγραψε μια λέξη για τ’ αγγούρια,
    Σαν να καταραστήκανε τα μαύρ’ από τη μοίρα
    Και της ποιήσεως για αυτά να κλείστηκε η θύρα.

    Αι , είναι τώρα πια καιρός μ’ ολόρθο το κεφάλι
    Και με επαναστατική αρειμανία φούρια
    Να ‘πούνε: – Είμαστ’ όμοιοι όλοι, μικροί και μεγάλοι
    Κι αν είστε σεις τριαντάφυλλα, είμαστ’ εμείς αγγούρια!
    Αι! κάτω τα προνόμια και ζήτω η ισότης
    Γυναίκε, άστρα, λούλουδα κι αγγούρια αδελφότης!…

    Έχουνε δίκηο…. μάλιστα είναι πικρά αλήθεια
    Ότι πολλά στη φύσι μας παιδιά παραγκωνίζουν,
    Ας πούμε τα λουκάνικα, ταις μπάμιες, τα ρεβίθια
    Και τόσα άλλα που της γης, το πρόσωπο στολίζουν,
    Όμως αυτά για μια στιγμή εγώ θα παραιτήσω
    Αφού τ’ αγγούρια μοναχά σκοπεύω να υμνήσω.

    Τόσο πολύ αγάπησα στη ζησί μου τ’ αγγούρια
    Που ‘θελα και στον τάφο μου να φύτρωνε ποστάνι,
    Κι όταν με βόδια, με αρνιά, με γίδια, με γαϊδούρια
    Παίζοντας τη φλογέρα του ακούω τον τσοπάνη,
    Θέλω από το μνήμα μου κάποτε να περνάη
    Να τρώη εν’ αγγούρι μου και να με συχωρνάη!..

    Αγγούρ.

    και για την αντιγραφή cortlinux

    ελπίζω να μην ξέχασα τώρα τίποτα.

  17. sarant said

    Βασικά, είχε άλλες τρεις στροφές, αλλά τις συμπλήρωσα -σ’ ευχαριστώ όμως πολύ!

    Αεροζόλ (6), κι εγώ δεν έχω συναντήσει το «καταραστήκανε» παθητικό.

    ΝικΝικ, πράγματι ενισχύεται η υπόθεση για αραβική αρχή.

  18. Lawgic said

    Καλημέρα! Συγχαρητήρια για το ιστολόγιο, σας παρακολουθώ εδώ και λίγο καιρό, αν και δεν έχω ξανασυμμετάσχει στην κουβέντα. Διαφωτιστικό το άρθρο κι επιτέλους, ο Αγγούρ δικαιώνεται! Μια ερώτηση μόνο: το ισπανικό «pepino» τι σχέση έχει γλωσσικά με όλα τα υπόλοιπα αγγούρια;

  19. xasodikis said

    Υπάρχει και αυτό το σάιτ για το αγγούρι που, αν δεν είναι ακριβώς σχετικό με το θέμα σας, είναι τουλάχιστον διασκεδαστικό 🙂

  20. Κάτι όμως δεν λειτουργεί με τον λίκνο.

  21. sarant said

    Lawgic, ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Το pepino δεν ξέρω πώς ετυμολογείται -πάντως υπάρχει και cogombro, συναφές με τα cucumber, concombre κτλ. Όποιος ξέρει, ας μας πει.

    Ο λίκνος του Χασοδίκη στο 19 δεν λειτουργεί, παρακαλείται να τον ξαναγράψει απλά.

  22. SophiaΟικ said

    Οι άντρες Νίκο δεν εχουν αναγκη απο επίθετα τυπου ξυλάγγουρος κλπ γιατί είναι εξορισμού, ενώ για τις γυναίκες είναι πιο σπάνιο και επομενως πιο φανερό.
    Τουλάχιστον έτσι λειτουργει η λαική σοφία, φαίνεται…

  23. Ηλεφούφουτος said

    Να σε συγχαρώ κι εγώ για το θέμα, Νικοδεσπότα!

    Τίποτε δεν είναι τυχαίο στη ζωή! Μόλις χτες ένας αλλοδαπός ελληνομαθής με ρώτησε πώς λέμε στα Ελληνικά τα μικρά αγγούρια που γίνονται τουρσί, περιμένοντας ότι, όπως οι Ολλανδοί, θα είχαμε κι εμείς ιδιαίτερη λέξη, αλλά εγώ αμήχανα του είπα «αγγουράκια».

    Αβυσσαλέο το πολιτισμικό χάσμα μεταξύ ημών και των βαρβάρων που, έχοντας συνηθίσει από τα αγγουράκια, εξακολουθούν να τρώνε τα αγγούρια με τη φλούδα (διαπολιτισμική παρατήρησις λαογραφικού ενδιαφέροντος).

    Ομολογουμένως ούτε εγώ έχω ακούσει αυτό το cogombro, που λες. Καμια διάλεκτος τοπική μήπως; Pepino μόνο το ξέρω, και έκφραση «no se me da un pepino» (δε δίνω δεκάρα, σκασίλα μου).

    Τέλος, συμφωνώ με τη Μαρία 7, ως προς το πώς θέτει το θέμα του άχαρου αγγουριού. Οι ηθοποιοί το συνηθίζουν πολύ σα χαρακτηρισμό για κάποιον που στέκεται στη σκηνή ή στην κάμερα αφύσικα, σφιγμένα.

  24. cortlinux said

    Συγνώμη, απλά με μπέρδεψε καθαρά το στήσιμο των σελίδων και δεν τις πρόσεξα. Σε αντίστοιχη περίπτωση θα είμαι πιο προσεχτικός.

    Κάτι σχετικό άσχετο, στο χωριό μου τα αγγουράκια τα λένε ποστανόπα. Νομίζω ότι έχει σχέση με την λέξη μποστάνι. Οι κάτοικοι του χωριού μου είναι Πόντιοι από την Τραπεζούντα κατά κύριο λόγο.

  25. Τώρα θυμήθηκα να προσθέσω, για το τούρκικο salatalık. Οι Τούρκοι το χρησιμοποιούν κατ’ ευφημισμόν αντί του παλιότερου (αραβικού) hıyar, που έχει σήμερα υβριστική σημασία: dolt, blockhead; uncouth and stupid, γράφει το λεξικό του Redhouse, αλλά νομίζω ότι είναι λίγο βαρύτερο.

  26. Μαρία said

    25, Με τη σημασία του ηλίθιου χρησιμοποιούσαν κι οι Γάλλοι το αγγουράκι το ξινό(cornichon)

    Και για θυμήσου σε ποιανού κούκλου αναγόρευση σε επίτιμο διδάκτορα είχες πάει το φθινόπωρο…

  27. Ναι, ναι, κατάλαβα…

  28. xasodikis said

    Κάποια γκάφα έκανα μάλλον…
    http://www.sosetoaggouri.gr/

    (ας ξανακάνω και μια προσπάθεια: κλικ)

  29. Μισιρλού... said

    Η «αγγούρω» :

    Να υπογραμμίσω αυτά που μας έγραψε η Μαρία, στο @7, σημειώνοντας ακόμα πως:
    Αγγούρω είναι η άκαμπτη, η άχαρη, η άγαρμπη και ίσια. Χωρίς καμπύλες και χυμούς!
    Και ακόμα πιο υβριστικά-υποτιμητικά σημαίνει την κρυόκωλη και ξινή στο χαρακτήρα. Την στημένη μια χαρά από εμφάνιση, αλλά χωρίς ενδιαφέρον και αξιόλογο περιεχόμενο.
    [ενώ αντιθέτως η αλόγα, την έχει τη θεωρία-θωριά. Είναι επιβλητική. Τα έχει πλούσια τα ελέη και τα καπούλια της! Την κουνάει την ουρά της και είναι προκλητική.]

    Καλλιτεχνικά «αγγούρια» :

    ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ «ΑΓΓΟΥΡΗΣ»
    Το παρατσούκλι «Αγγούρης» (ή Αγγούρι) του Βαγγέλη Παπάζογλου είχε να κάνει με το ύψος του και την αγέρωχη κορμοστασιά του βασικά, αλλά κυρίως με το σφιχτό, δύστροπο, σκληρό, άκαμπτο και ασυμβίβαστο χαρακτήρα του.
    Ο «Αγγούρης» δε νέρωνε ποτέ το κρασί του… Και στις συνεργασίες του και στη φιλοσοφία και στάση ζωής του. Πάντα πολύ πεισματάρης και αμετακίνητος στις απόψεις του. Δε μετακινήθηκε σπιθαμή από αυτά που πίστευε, ακόμα και στις πιο άσχημες στιγμές της ζωής του.
    Ο Βαγγέλης Παπάζογλου υπήρξε ένας από τους ελάχιστους ασυμβίβαστους στις επιταγές της Μεταξικής λογοκρισίας, στις προσπάθειές της για τον ευρωπαϊκό εξωραϊσμό στο σμυρνέικο (τουρκομερίτικο) τραγούδι, με αποτέλεσμα την εξαφάνισή του από τη δισκογραφία.
    Κι όταν μπήκανε οι Γερμανοί στην Αθήνα, μη θέλοντας να παίζει για να χορεύουνε οι «φχαριστημένοι και οι μαυραγορίτες», είπε στους συνεργάτες του:
    «Τώρα το παπιγιόν δεν έχει θέση. Ήρθε η ώρα να δείξουμε ο καθένας τι μετράει και τι μπορεί να κάνει. Εγώ δε θα την ξαναπάθω όπως στη Σμύρνη που έπαιζε ο κόσμος τα όργανα και χόρευε και ήτανε προδομένος. Εγώ από σήμερα δεν ξανατραγουδώ, ούτε παίζω όσο θα κρατήσει ο πόλεμος».
    Από τη στιγμή εκείνη παράτησε την κιθάρα, έριξε ένα τσουβάλι στον ώμο και πήρε τους δρόμους. Έγινε παλιατζής. Η απόφασή του στάθηκε μοιραία γι’ αυτόν. Η πείνα τον τσάκισε και πέθανε φυματικός. (Κυριακή, 27 Ιουνίου 1943).

    Ο ΖΑΜΠΕΤΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΕΙ ΜΕ…ΑΓΓΟΥΡΙ !
    Ο Ζαμπέτας (στα μέσα τής δεκαετίας τού ’60) για να σατιρίσει τη σοβαροφάνεια των συνθετών που διευθύνουν τους λαϊκούς τραγουδιστές με επίσημο ένδυμα, υποδύεται το μαέστρο στα «Δειλινά» με ημίψηλο καπέλο, άσπρα γάντια και ένα αγγούρι για μπαγκέτα!

    Ο ΚΑΝΙΑΡΗΣ ΤΥΛΙΓΕΙ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΤΟ ΑΓΓΟΥΡΙ
    Ο Βλάσης Κανιάρης (ο κατ’ εξοχήν «πολιτικός» Έλληνας εικαστικός) το 1988 εκπροσώπησε, μαζί με τον Νίκο Κεσσανλή, την Ελλάδα στη 43η Biennale της Βενετίας, με ένα έργο που αφορά στη σχέση Βορρά-Νότου :
    «Πού Βορράς, πού Νότος;» (ένα μεγάλο αγγούρι τυλιγμένο με τις σημαίες της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Τουρκίας και της Ελλάδας στο τραπέζι μιας μεσοαστικής οικογένειας της κεντρικής Ευρώπης).
    «Εκεί, στο τραπέζι συνεδριάσεων, τοποθετώ ένα τεράστιο αγγούρι. Εργο που ανάγεται στην εποχή των μεταναστών, το οποίο δούλεψα στη Γερμανία. Είναι από τα πρώιμα έργα εκείνης της περιόδου, το είχα σχεδιάσει, το είχα ζωγραφίσει, είχα κάνει και μια μεταξοτυπία. Η λογική ήταν να δημιουργήσω ένα αγγούρι δροσερό, που έρχεται από το Νότο. Γι’ αυτό είναι τυλιγμένο με τις σημαίες της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Τουρκίας, της Ελλάδας, των χωρών που έστελναν τότε στο εξωτερικό τούς περισσότερους μετανάστες. Μια μεσοαστική οικογένεια της κεντρικής Ευρώπης κάθεται στο τραπέζι με την ησυχία της και το τρώει», συμπληρώνει ο ίδιος.

    Και η εκπομπή μας, σας αποχαιρετά με τον ιδιόρρυθμο κι επαναστατικό Νικόλα Άσιμο :

    ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ – ΑΡΓΑ ΝΑ ΤΡΩΣ Τ’ ΑΓΓΟΥΡΙ

    Ένας Απάτσι στα pub
    Μουσική-Στίχοι-Ερμηνεία: Νικόλας Άσιμος

    Γελάς, πού και πού χαχανάς
    Και την ώρα περνάς
    Στα μπαρς, νυχτογυρνάς
    Και γνωστούς συναντάς

    Αργά να τρως τ’ αγγούρι, μπας και σου φέρει γούρι
    Τα ζωδιακά, να τα μάθεις απ’ έξω
    Πάει καλά, κι ο Μόρισσον ο Τζιμ
    Στη μόδα στα μπλου-τζιν;

    Μου σηκώνεσαι μωρό μου με μουσική στερεοφώνου
    Τατατατου-του-τατα;
    Επαναστάτες αναρχικοί ροκάδες φρικιά όλοι μαζί
    Μην καρφωνόμαστε μωρό μου, θ’ ανοίξω μαγαζί δικό μου

    Μαλλιά άφησες μακριά κόντρα στη μαμά
    Μετά θα τη βολέψεις και συ
    Όπως όλα τα παιδιά

    Πάλι καλά που οι μπάτσοι
    Μας θεωρούν Απάτσι
    Και μας μαζεύουν πού και πού
    Στα κρατητήριά τους
    Κι οι φυλακές, γεμίσανε κι αυτές
    Για να’ χεις και να λες

    Στη μπάντα η ζωή πεθαίνει
    Κι η μουσική μου αφήνει γένι

    Επαναστάτες;

    Μην καρφωνόμαστε μωρό μου
    Το μαγαζί είναι δικό μου

  30. sarant said

    Μισιρλού, καταπληκτική η συμπλήρωσή σου, σ’ ευχαριστώ πολύ!

    Χασοδίκη, τώρα το πέτυχες -μυστήριο σάιτ!

  31. xasodikis said

    Ε, προφανώς κάποιος διαφημιστής το έχει εμπνευστεί, ωστόσο έχει την πλάκα του. Δείτε την ενότητα «υιοθετήστε ένα αγγούρι» καθώς και τον δεκάλογο του αγγουριού, αν μη τι άλλο έχουν ενδιαφέρουσα εικονογράφηση 😉

  32. Μιάς και πιάσαμε τα δύσκολα, να αναφερθούμε και στο τηγανητό αγγούρι.
    Όχι ως έδεσμα αλλά ως κακόγουστη φάρσα. Η οποία, μου είπαν, συνέβη στον ελληνικό στρατό στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.
    Στην Κρήτη κάποιος αξιωματικός, εκνευρισμένος που ορισμένοι φαντάροι του τού σέρβιραν τηγανητή δενδρογαλιά (το γνωστό μεγάλο αλλά μη δηλητηριώδες φίδι), τους είπε πως θα τους δείξει να φτιάχνουν τηγανητό αγγούρι. Το κόβουν ροδέλες και το βουτούν με το πηρούνι για ένα δευτερόλεπτο σε λάδι που κοχλάζει. Μόλις την τελευταία στιγμή κατάλαβαν οι φαντάροι πως το νερό του αγγουριού θα έκανε έκρηξη με το καυτό λάδι και πρόλαβαν και τράβηξαν τα μάτια τους, τουλάχιστον.

    Και να τελειώσουμε με ένα ωραίο σύνθημα από τους τοίχους των Εξαρχείων
    ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΤΡΩΣ ΑΓΓΟΥΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥΛΑΣ ΜΟΥΡΗ!

  33. sarant said

    Σκύλε, ωραία!
    Θυμάμαι (αμυδρά, όμως) στον Τυχοδιώκτη του Χουρμούζη, που έχει τους Βαυαρούς, που είναι άσχετοι με τα ελληνικά λαχανικά -και τρώνε ωμά τα κολοκυθάκια και βραστά τα αγγούρια.

  34. Ηλεφούφουτος said

    Πάντως όλα αυτά με την αγγούρω και τον αγγούρη δεν ενέχουν έναν κατάφωρο ρατσισμό;
    Διότι πώς αγνοείτε έτσι, κύριοι, μια τόσο μεγάλη και αξιοσέβαστη κατηγορία του πληθυσμού των αγγγουριών, τα οποία είναι στραβά;
    Πού το είδατε ότι όλα τα αγγούρια είναι ίσια σαν στέκες;

    Θα πεταχτώ σε άλλο θέμα τώρα, χωρίς να ξεφεύγω από τα κηπευτικά. Μιας και έχει περάσει ο Νικοδεσπότης σε αυτό το χώρο, είναι πλέον η κατάλληλη περίσταση να εκφράσω κι εγώ την απορία μου για το μαϊντανό και να διατυπώσω την καταγγελία μου:
    Πώς είναι δυνατόν όλες οι γλώσσες της Ευρώπης να χρησιμοποιούν γι αυτό το φυτό την ελληνική ονομασία «πετροσέλινο» στις κατά τόπους προσαρμογές της και μόνη η Ελληνική, η Νέα λέγω (ντάξει, και καναδυό βαλκανικές ακόμη), να δανείζεται από τα Τούρκικα;;
    Άδικο έχουν οι Ευρωπαίοι που μας κράζουν για τη συνήθειά μας να το ρίχνουμε στα δανεικά;

  35. marulaki said

    α, το σύνθημα το ξέρω εγώ ‘κάθε μέρα τρως αγγούρι και το Σάββατο είσαι μούρη…΄ έχει κυκλοφορήσει και σε τοίχους εκτός Αθηνών το σύνθημα…

  36. Μισιρλού... said

    @34

    Πού το είδατε ότι όλα τα αγγούρια είναι ίσια σαν στέκες;

    Αγαπητέ Ηλεφούφου…
    Κι εσείς όταν ψωνίζετε το δροσερό κηπευτικό, διαλ(ι)έγετε προφανώς το ίσιο!
    Αλλιώς… «Στράβωσε τ’ αγγούρι», μόλις το δει ο σεφ τής κουζίνας σας.

    [Μωρ’ τι στριμμένο αγγούρι είναι αυτός! Άκου εκεί, ρατσισμός για τις… αγγούρες!]

  37. Jimakos said

    Θυμάστε μια τηλεοπτική διαφήμηση των σχολών ξένων γλωσσών Καπάτου, όπου έδειχνε έναν τύπο να ξεδιπλώνει μια πετσέτα όπου μέσα είχε τυλιγμένα αγγούρια, μπροστά σε έναν μαφιόζο, ενώ απο κάτω έγραφε Auguri = ευχές ? (είχε φυσικά κ άλλες με άλλες λέξεις, κυρίως απο ισπανικά κ ιταλικά).

  38. sarant said

    Ηλεφού, προσπαθούμε όμως να βγάλουμε αντιδάνειο τον μαϊντανό, μην το ξεχνάς.

  39. argosholos said

    Αν και δεν είναι άμεσα σχετικά με το λεξιλογικό μέρος, ας αναφερθούν μερικά ακόμα για τα αγγούρια:
    α) Παλιά υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να φας πικρό αγγούρι. Σήμερα τα καινούργια υβρίδια (τσάγαλα, μακριά κλπ) είναι γλυκά. Το ίδιο συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό με τις μελιτζάνες, που δεν χρειάζονται πάντα τηγάνισμα πριν τον μουσακά. Τείνει να εξαφανιστεί και η μύξα από τις μπάμιες.
    β) Έχω χρόνια να δω στην Αττική, αλλά και παραέξω, τις γνωστές πικραγγουριές που εκτοξεύουν τα σπόρια όταν τις αγγίξεις. Μάλλον έπεσαν θύματα των φαρμάκων και των διασταυρώσεων με άλλεες ποικιλίες
    γ) Τα αγγούρια, ιδίως των θερμοκηπίων, είναι τίγκα στο φυτοφάρμακο. Θα μου πεις ποιος το ελέγχει εδώ. Παλιά γινόντουσαν πολλές επιστροφές από τη Λαχαναγορά Μονάχου, όταν δηλαδή ακόμα κάναμε και εξαγωγές πριν κυριαρχήσουν οι Ολλανδοί και Ισραηλίτες στα κηπευτικά…
    δ) Η εθνική κληρονομιά δεν είναι μόνο οι λέξεις που χάνονται και θρηνούν οι γλωσσαμύντορες. Είναι και οι σπόροι ποικιλιών που ποτέ δεν θα ξαναδούμε και ξαναφάμε! Όπως και οι λέξεις, τα φυτά και τα ζώα εξελίσσονται σε νέα είδη. Aντε βρες ορίτζιναλ ντομάτες Ζαχάρως και αργίτικα πεπόνια…Σε λίγο δεν θα υπάρχουν και άσπρες μαργαρίτες!

  40. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 38 Μας πιστεύει κανείς;

    Αργόσχολε, τώρα που το λες αυνειδητοποιώ κι εγώ πόσα χρόνια είχα να δω πικραγγουριές.
    Για τις μελιντζάνες ότι δεν χρειάζονται ούτε προτηγάνισμα ούτε στράγγισμα για να φύγει η πίκρα (ποια πίκρα;) το είχα όντως προσέξει. Για τις ντομάτες απλά θρηνώ.

  41. Μαρία said

    Ηλεφού, στα μέρη του Μπουκάν περσέμολο και στα δικά μας οι παλιοί τον έλεγαν μακεδονίσι. Και παραδόξως γουγλίζεται π.χ. http://www.plantnames.unimelb.edu.au/new/Petroselinum.html

  42. …Και ένα ενδιαφέρον G(h)erkin (επειδή προκαλεί από θαυμασμό μέχρι απέχθεια), αρχιτεκτόνημα στη καρδιά του Λονδίνου.

  43. Υπάρχει επίσης και η φράση «Cool as a cucumber», συνήθως για τον πολύ ψύχραιμο, αλλά και με μεταφορική χροιά.

  44. Μαρία said

    Είδα χτες εδώ (σ. 41 κεξ) τα υβρίδια αγγουριάς και κουφάθηκα.
    http://nefeli.lib.teicrete.gr/browse/steg/fp/2006/Kouroupakis/attached-document/2006Kouroupakis.pdf

  45. Μισιρλού... said

    Ααααα!!! Τώρα που είπε -στο @39- ο argosholos για πικραγγουριά, θυμήθηκα δυο τραγούδια τού ρεμπέτικου!
    Κάτι συμβαίνει φαίνεται το 1952, και η λαϊκή μούσα σχολιάζει για «πικραγγουριές».
    Κάποιο φάρμακο από αυτή; Κα΄ποιο σκεύασμα κομπογιαννίτη;
    (Προς έρευνα!)

    [Πάντως, μου έχει πει μια γερόντισσα, από την Κριμαία, πως ακόμα στα χωριά τής περιοχής θεραπεύουν την ιγμορίτιδα και τα κρεατάκια με ζουμί από έναν καρπό σαν αγγούρι].

    ΟΙ ΠΙΚΡΑΓΓΟΥΡΙΕΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ :

    Με μια πικραγγουριά
    1952 – Γιάννης Παπαδόπουλος, Σούλα Καλφοπούλου, Γιάννης Τατασόπουλος
    [Ένα όμορφο μελωδικό συρτό, του Μπάμπη Μπακάλη]

    Με μια πικραγγουριά, με μια πικραγγουριά
    έγινε καλά!
    Κάποια μέρα στο χωριό, η όμορφη Μαριώ
    με μια πικραγγουριά έγινε καλά!

    Κι αυτή που μ’ αγαπά, κι αυτή που μ’ αγαπά
    ζητάει πικραγγουριά!
    Τι ‘ναι τούτο το κακό που μού ‘ρθε ξαφνικό
    κι αμέσως ξεκινώ να βρω το γιατρικό.

    Το μάθανε πολλές, το μάθανε πολλές
    και τρέξανε κι αυτές.
    Για να βρουν το γιατρικό, να γειάνουν τον καημό
    πήραν τις πλαγιές να βρουν πικραγγουριές.

    Και στις ακρογιαλιές, και στις ακρογιαλιές
    ζητάν πικραγγουριές!
    Κι όλα τα ‘κανε η Μαριώ που πήρε γιατρικό
    κι έγινε καλά με μια πικραγγουριά.

    Η πικραγγουριά
    1952, με : Ρένα Στάμου, Νίκος Καλλέργης, Νίκος Βούλγαρης
    [Ζεϊμπέκικο, σε σύνθεση Διονύση Φιλιππόπουλου]

    Ήταν στα χρόνια μας γραφτό
    το θαύμα αυτό να γίνει
    και κάθε αρρώστια μας βαριά
    ζουμί από πικραγγουριά
    μόλις θα πιεις να σβήνει.

    Και στης αγάπης την πληγή
    αυτό ‘ναι το βοτάνι.
    Ένα αγγουράκι τόσο δα
    που κάνει θαύματα πολλά
    κι όλα μπορεί να γειάνει.

    Γιατροί προσέξατε καλά
    αυτά τα γιατροσόφια
    αφού με την πικραγγουριά
    και δίχως έξοδα βαρειά
    εσώθηκε η φτώχεια.

  46. Μισιρλού... said

    Μάλιστα ! Νάτο :

    Αρχές του 1952. Η Ελλάδα προσπαθεί να ορθοποδήσει από τον πόλεμο και τον εμφύλιο, μέσα στη φτώχεια και τον πόνο, όταν, σαν βόμβα σκάει η είδηση ότι το αφέψημα ρίζας πικραγγουριάς θεραπεύει τον καρκίνο. Μαζική υστερία καταλαμβάνει το πανελλήνιο, το οποίο βλέπει στο ταπεινό ζιζάνιο «που φυτρώνει εις τα οικόπεδα και εις τας παρυφάς των κήπων και των αγρών», την πανάκεια για όλα τα δεινά του. «Ετελείωσεν πλέον», έγραφε σκωπτικά η «Κ» στις 13 Φεβρουαρίου 1952. «Η πικραγγουριά θεραπεύει τον καρκίνον, αλλά και κάθε νόσον, μέχρις ότου περάση κάποτε η μόδα της, όπως τόσων άλλων».

  47. Μισιρλού... said

    (όλη η συνέχεια και με άλλα στοιχεία : στο παραπάνω λινκ )
    π.χ.
    Ηταν τέτοια η υστερία του κόσμου για το μαντζούνι και τόσα τα ευτράπελα, που -τέλη Φεβρουαρίου του 1952- στο θέατρο Παπαϊωάννου της οδού Πατησίων, παράλληλα με την επιθεώρηση «Βρε Μανώλη Τραμπαρίφα», άρχισαν εντατικές πρόβες για το ανέβασμα της επιθεώρησης «Πικραγγουριά» των κ.κ. Ασημακόπουλου, Σπυρόπουλου, Παπαδούκα με τους Ρένα Ντορ, Μπελίντα, Λειβαδίτη, Αυλωνίτη, σε μουσική Μουζάκη. Λίγο πριν ανέβει το έργο, η θεατρική ομάδα ενισχύθηκε με τους Σπεράντζα Βρανά και Ρίζο, που έπαιζαν στο θίασο Βέμπο. Στο ραδιόφωνο, κάθε μέρα, μετά τις μεσημεριανές ειδήσεις, ακουγόταν η μουσικοποιητική εκπομπή «Πικραγγουριά».

  48. Μισιρλού... said

    Η πικραγγουριά
    [1952 – του λαϊκού ποιητή Στάθη Έγγαρχου, σε μουσική Μουζάκη]

    Είναι φάρμακο σπουδαίο φίλοι
    μου η πικραγγουριά
    και γιατρεύει ανεξαιρέτως
    νέους, γέρους και παιδιά,
    αφαιρεί τον κάθε πόνο και τον
    άρρωστο γλιτώνει
    κι απ’ το βέβαιο χαμό του η πικραγγουριά τον σώνει.

    Θεραπεύει τον καρκίνο, τον
    κοκίτη, την καρδιά,
    τη χολέρα, την πανούκλα η
    γνωστή πικραγγουριά.
    Τους χονδρούς αδυνατίζει, τους
    αδύνατους παχαίνει
    και κατάντησε μπροστά της
    φάρμακο άλλο να μη βγάνει.

    Τα αρθριτικά γιατρεύει ως και
    τους ρευματισμούς
    ιλαρά ή μαγουλίτες η γνωστή
    πικραγγουριά
    θεραπεύει και τους κάλους
    τους μικρούς και τους μεγάλους.

    Αλλά υπάρχει και το άλλο:
    αν δεν ξέρεις να τη φτιάξεις
    πιθανότητα μεγάλη, φίλε μου,
    να τα τινάξεις.
    Μα τι να κάνει ο πτωχός,
    πίνει και ξαναπίνει,
    αφού δεν έχει
    τη δραχμή ούτε
    για ασπιρίνη.

    (από : Η φραπελιά και οι πρόγονοί της – από άρθρο που έχει δημοσιευτεί και στο Exclusive Net Magazine.

  49. sarant said

    Ήξερα για την πικραγγουριά (από διαβάσματα, όχι εκ πείρας, σπεύδω να διευκρινίσω), αλλά δεν είχα υπόψη μου κανένα από τα άζματα. Άραγε τα έχει κανείς να τα ακούσουμε;

  50. Μισιρλού... said

    Ναι, Νίκο! Βεβαίως και τα έχω (τώρα τα απομαγνητοφώνισα).
    Θα τα λινκάρω πάραυτα!
    [δεν έχω τού Μουζάκη…]

  51. Μισιρλού... said

    :mrgreen:

  52. Μισιρλού... said

    Για απολαυστική πικραγγουρική ακρόαση, εδώ :

    Με μια πικραγγουριά (του Μπ. Μπακάλη) & Η πικραγγουριά (με Ρένα Στάμου)

  53. Immortalité said

    Καλά εχω ρίξει πολύ γέλιο! 🙂 Ειδικά με τα σχόλια ισότητας Νίκο στην ανάρτηση!
    Πάντως σχετικά με τα πικρά αγγούρια να σας πω ότι είναι δύο ειδών ή τουλάχιστον δύο ειδών ξέρω. Τα πικράγγουρα τα οποία είναι από τις πικραγγουριές αλλά τρωγονται για όποιον του αρέσει η γεύση τους και τα πικρά αγγούρια που καμώνονται πάνω σε γλυκές αγγουριές επειδή κάποιος απρόσεκτος τους πάτησε τα φύλλα. ΠΟΤΕ δεν πατάμε την αγγουριά όταν πάμε να ποτίσουμε. Αλλιώς η σαλάτα είναι μεγάλη πίκρα!
    Αν κατάλαβα καλά Νίκο ανέφερες ότι το ξυλάγγουρο είναι επιτακτικό του αγγουριού; Γιατί στην πραγματικότητα είναι άλλο είδος λίγο πιο στρουμπουλό και ανοιχτόχρωμο με χνούδι και μεγάλα σπόρια. Πάντως δροσερά και αλατισμένα όλα τα αγγουράκια με τη ρακή είναι τέλεια…

  54. sarant said

    Μισιρλού, ευχαριστούμε πολύ για τα τραγουδάκια!

    Μιχάλη, το είχα προσέξει τελευταία φορά που πήγα, αλλά δεν ήξερα ότι το λένε έτσι αυτό το κτίριο -αν και, εύλογα.

    Ιμόρ, εννοούσα ότι ο χαρακτηρισμός «ξυλάγγουρο» είναι επιτατικός του χαρακτηρισμού «αγγούρι» (= άγαρμπος, άχαρος)

  55. Μαρία said

    Αθανασία, μια που είσαι σχετική για πες αν τα λένε καλά.
    http://www.lexilogia.gr/forum/showthread.php?t=4409

    Μισιρλού, τα αντικαρκινικά πικραγγουράκια δε τα θυμάμαι αλλά θυμάμαι πολύ καλά οτι έκανα χρόνια να ξαναγοράσω τη «μεγάλη απογευματινή εφημερίδα» που διαφήμισε το νερό του Καματερού, δηλαδή τα ΝΕΑ για όσους ήταν μικροί ή αγέννητοι.

  56. Αγγελος said

    Θα έχετε δει στην τηλεόραση έναν κ. Αγγουράκη, εκλογολόγο του ΚΚΕ. Εγώ τον θυμάμαι από κάποιες εκλογές (του 81; του 85; του 89;) όπου είχε προβλέψει ότι το ΚΚΕ(εσ.), δεν θυμάμαι αν μόνο του ή με κάποιο άλλο σχήμα, θα έπαιρνε 2,95% (πράγμα που είχε σημασία, γιατι με λιγότερο από 3% δεν έμπαινε στη Βουλή) – και βγήκε ακριβέστατος ο άτιμος! Τον θυμάμαι όμως επίσης γιατί το παρουσιαστικό του έδειχνε να κουβαλάει απάνω του όλη τη δυστυχία της Ακροναυπλίας, των Βούρλων, της Μακρονήσου κλπ., ενώ η ηλικία του δεν εταίριαζε.

  57. sarant said

    Στις εκλογές του 1993 έγινε αυτό που λες, Άγγελε. Λίγο μετά τα πρώτα έξιτ πολ, ο Μπάμπης Αγγουράκης είχε προβλέψει ότι ο Συνασπισμός (με επικεφαλής τότε τη Δαμανάκη) θα έπαιρνε 2,95%. Τώρα είναι ευρωβουλευτής του ΚΚΕ.

  58. Ο Μπάμπης ο Αγγουράκης έχει σπουδάσει και υπολογιστές. Και διάφοροι καραγκιοζογκαλοπατζήδες βάζουνε βέτο να μην έρθει στα πάνελ, γιατί τους τα κάνει (αγγουρο)σαλάτα. Εχει επαληθευθεί πολλές φορές. Ναι, παρότι ανήκει στη γενιά της μεταπολίτευσης και άρα δεν έχει ταλαιπωρηθεί όσο άλλοι, λόγω φάτσας δικαιώνει λίγο το όνομά του. Αλλά από ακρίβεια στις προβλέψεις, τα αγγούρια τα βλέπουν οι άλλοι!

  59. Μαρία said

    Νίκο, με πρόλαβες. Το πλαφόν του 3% καθιερώθηκε το 93. Το 89 ΚΚΕεσ. δεν υπήρχε και είχε μείνει εκτός του νυμφώνος το 81.
    Ο Αγγουρ. είναι ένας με επιδερμίδα γκρο-μπετόν; Πάω να ψάξω φωτό.

  60. Μαρία said

    Σκύλε, δεν ανήκει στη γενιά της μεταπολίτευσης. Κοντεύει τα 60 και σπούδασε στη Δρέσδη.
    Καλή επιδερμίδα αλλά ξερακιανός.

  61. Ηλεφούφουτος said

    Αα, έτσι εξηγούνται τα καλά Γερμανικά που ξέρει.

    Μαρία 41, το πιστεύω ότι στην Κέρκυρα έτσι θα το έλεγαν, δεν ξέρω αν πιάνει όμως, γιατί ακούγεται σαν αντιδάνειο μέσω του ιταλικού prezzemolo. Θα μου πεις, αποκλείεται να προηγήθηκε φάση μαϊντανού.
    Το μακεδονήσι το ήξερα εγκυκλοπαιδικά, πρώτη φορά ακούω να μου λέει κάποιος ότι το έχει ακούσει έτσι, έστω κι απ τους παλιούς. Πάντως να προέρχεται από εκεί το «μαϊντανός» (αυτό εννοεί προφανώς ο Νικοκύρης σχ. 38) δεν μπορώ να το πιστέψω, πολύ περισσότερο όταν υπάρχει πειστική ετυμολογία του τούρκικου maydanoz από ανατολικότερη γλώσσα.

  62. Λευτέρης said

    #40
    Πικραγγουριές ξέρω ένα μέρος στην Κάτω Κηφισιά, που έχει
    μπόλικες. Μάλιστα παραδίπλα έχει κι ένα ρέμα με μπόλικο
    νερό ακόμη και το καλοκαίρι που έχει και ψάρια.
    Ειλικρινά και χωρίς πλάκα.

  63. sarant said

    Και ο Tietze πάντως μιλάει για δάνειο από το μακεδονήσι. Ο Πετρούνιας στο ΛΚΝ λέει ότι η τουρκική λέξη είναι δάνειο από ινδική.

  64. Μαρία said

    Το λεξικό τον έχει για ινδικό αλλά δε φανταζόμουν οτι σχετίζεται ετυμολογικά με το μακεδονίσι(πρώτη φορά το γράφω και δεν ήξερα οτι είναι με η)
    Ο Καμπύλης αναφέρει αυτή την εκδοχή:
    http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_3_19/10/2008_288789

    Πολλά φυτά και λουλούδια τα λέω με το παλιό, πάντα σε συνάρτηση με το χώρο και τους συνομιλητές.π.χ. οι πικροδάφνες όχι της εθνικής οδού αλλά της αυλής μας είναι ζουκούμια.

  65. Γλωσσολάγνος said

    Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να υπάρχει σχέση της λέξης αγγούρι με το angur (انگور) της Περσικής που έχει περάσει και στα Ουρντού και Χιντι (अंगूर, μεταγραφή: angūr/ãgūr). Μόνο που αυτή η λέξη σημαίνει καί στις τρεις αυτές γλώσσες «σταφύλι»!

  66. Immortalité said

    @55 Μαρία έχεις δίκιο και καλά έκανες και έδωσες το λινκ για να θυμηθώ ότι λέμε κλωσσούδια τα ξυλάγγουρα τα οποία είναι μικρά και στρογγυλούτσικα. Ισως γιατί μοιάζουν έτσι στρογγυλά χνουδωτά και στρουμπουλά που είναι με βεραμάν κλωσσοπουλάκια. Τα μεγαλύτερα τα λέμε ξυλάγγουρα κανονικά.

  67. Μαρία said

    Τι δίκιο να έχω που είμαι εντελώς άσχετη. Φαντάσου οτι θεωρούσα τα ξυλάγγουρα ανύπαρκτα, αυτό που νόμισες δηλαδή για το Νικοκύρη.

  68. Ηλεφούφουτος said

    Εγώ πάλι μόνο τα ατζούρια ήξερα. Ο παππούς μου τα είχε για αγαπημένο κρασομεζέ, όπως τον ολό (ξέρει κανείς τι είναι; χωρίς βοήθεια λεξικού, εννοώ) και τα θράψαλα. Όπως καλη ώρα έμαθα κι εγώ από έναν Κύπριο στα ξένα την κολούμπρα, και την έχω ενστερνιστεί κάργα.
    Τα ξυλάγγουρα τα ήξερα μόνο ως λέξη (ως χαρακτηρισμό μεταφορικά δηλαδή) αλλά ποτέ δεν είχα αναρωτηθεί τι είναι.

    Γλωσσολάγνε, χρόνια και ζαμάνια! Πέρασες και στις ανατολικές γλώσσες, βλέπω!

    Α ναι, και κάτι άλλο. Το αγγούρι στα Ρωσικά είναι πράγματι αγκουριέτς, υπάρχει όμως και η λέξη «ανγκούριγια» (aнгурия) για ένα άλλο είδος αγγουριού, εξωτικό, το Cucumis anguria, που εναλλακτικά ονομάζεται και «αγγούρι των Αντιλλών».

  69. Μαρία said

    Ηλεφού, με το μπαρδόν αλλά η κολούμπρα που παθαίνουμε, τρώγεται κιόλας;

    Α και ο Νικοκύρης έχει κάτι για σένα που θα σου το δώσει αύριο, αν λέει δεν τον επισκεφτεί ο Γερμανός. Και δες τι φράση βγαίνει στη συνέχεια: Ελπίζω να έχεις το κατάλληλο εργαλείο, για να την παίξεις.

  70. Βρε Ηλεφού, από πού είσαι; Εγώ ήξερα μόνο τα θράψαλα. Ατζούρια και ολός, δεν έχω ιδέα τι είναι· όσο για την κολούμπρα, έχω την ίδια απορία με τη Μαρία.
    Αλλά με το επόμενο, της Μαρίας, πολύ γέλασα!

  71. Μαρία said

    Δύτη, τα ατζούρια τα μάθαμε διαβάζοντας τα διάφορα για τ’ αγγούρια.
    Και για το άλλο, δεν είναι εύκολο τη σήμερον ημέρα να ακούσεις κασέτα.

  72. Α, ναι.
    Μένει ο ολός και η κολούμπρα.

  73. Μαρία said

    Απο την Πύλη:
    Π.Γ. Γεννάδιος, Λεξικόν Φυτολογικόν, τόμ. Α΄-Β΄, Β΄ έκδ., Αθήνα 1959, εκδοτικός οίκος Μόσχου Χρ. Γκιούρδα.
    1. Έκδοση
    Έντυπη Μορφή

    Η έκδοση (Β΄ έκδοση με συμπληρώσεις του 1959) περιλαμβάνει 2 τόμους (τόμος Α΄, σσ. 1-498, λ. Αβδελλόχορτο-Κολουβρίνα, τόμος Β΄, σσ. 501-976, λ. Κολούμπρα-Ώχρος, σσ. 977-1041, Κατάλογοι & σ. 1042, Περιεχόμενα).

    Ο ολός αγούγλιστος, βγαίνει όλος.

  74. Μηδέν εις το πηλίκον, δεν μάθαμε τι είναι…
    Θυμήθηκα τώρα ένα ωραίο διήγημα του Ντίνο Μπουτζάτι, με τον κολόμπρο.

  75. Μαρία said

    Δύτη, κι αυτός τρώγεται;

  76. Όχι, είναι κάτι σαν καρχαρίας-μαντατοφόρος…

  77. Κατσαγρίλι said

    @68 Για τους μυημένους στο ψάρεμα, ο ωλός είναι ο σάκος με το μελάνι του χταποδιού. Ο ωλός, το αβγό, και τα γλυκάδια του χταποδιού είναι τηγανητοί μεζέδες για μερακλήδες.

  78. Μαρία said

    Ευχαριστούμε, Κατσαγρίλι
    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=13065&subid=2&pubid=10421159

    Άτιμε Ηλεφού, επίτηδες το έγραψες το ο!

  79. ppan said

    η κολουμπρα ειναι καταπληκτικη. chou rave στα γαλλικα, στην Ελλαδα συχα τη λεμε «γουλι». Ανοιχτοπρασινη ή μωβ. Οι Εβραιοι την τρωνε παραδοσιακα στο γευμα του Πάσχα ως κατι πικρο.

  80. Μαρία said

    Ππαν, βρήκα αυτό που έχει και πλάκα:
    http://olharfeliz.typepad.com/cuisine/chou_rave/

    Η μωβ μπορεί να είναι το κοκκινογούλι;

  81. ppan said

    🙂 πλακα εχει αν κι η ρεμουλαντ δεν της ταιριαζει πιστευω, την καταπιέζει! Το κοκκινογούλι ειναι το παντζαρι, όχι; , η κολουμπρα ειναι αλλο πραγμα, να: http://www.auradeco.com/images/fleur/normal/60.png
    ούτε ραπανακι βεβαια, ειναι πιο γλυκια. Στη Ελλαδα υπάρχουν αφθονες κολουμπρες στις λαϊκες, κυρίως βιολετιες.

  82. SophiaΟικ said

    A, Ppan, είναι αυτό που εδώ οι ιθαγενείς το λένε kohlrabi ή γερμανική ρεβα, το οποίο ειναι οντως νοστιμότατο ωμό κομμένο φετουλες (δεν εχω καθίσει να το μαγειρέψω).

  83. SophiaΟικ said

    Κι όπως λεέι η Ppan, είναι στην υφή σα ραπανάκι, αλλά στη γέυση γλυκό και αρωματικό, κκαι δεν καίει.

  84. ppan said

    Α απο κει λοιπόν βγαινει το «κολουμπρα»; Και μας ήρθε μεσω Κύπρου; Διοτι απο κυπρίους την εχω μαθει την ονομασια αυτή. Ε ναι, ωμή. Σίγουρα θα μαγειρευεται, -όπως μαγειρευεται και το αγγούρι που λετε πιο πάνω- αλλα δεν αξιζει να την χαλαλισεις , που ειναι τοσο τραγανη και νοστιμη.

  85. Μαρία said

    Μπράβο, ρε συ, ρέβα τη λένε. Μας την κουβάλησε μια φίλη Γαλλίδα απ’ τη λαϊκή (στην Αθήνα).

  86. ppan said

    Η ρεβα δεν ειναι το ραπανι; Το navet που λέμε στο χωριο μου;

  87. SophiaΟικ said

    Η ρέβα είναι αυτό:

    Η γερμανική ρέβα είναι αυτό:

  88. Μαρία said

    Αυτή που έλεγα παραπάνω ήταν σαν τη γερμανική της Σοφίας, δεν ήταν ναβέ.

  89. ppan said

    Α, γερμανικη, οκ. Δεν τοχω ξανακουσει αυτο.

  90. sarant said

    Φοβερή ποικιλία 🙂

  91. Μπουκανιέρος said

    Σε επίπεδο λαϊκής, ρέβα είναι το turnip, ενώ αυτό που λέτε εδώ «γερμανική ρέβα» λέγεται γουλί.
    Τώρα, για τα κοκκινογούλια… Δεν ξέρω αν είναι θέμα τόπου ή χρόνου, πάντως παιδί μόνο έτσι τα ήξερα. Τώρα έχει επικρατήσει νομίζω η ονομασία παντζάρι.
    Αλλά έμεινε έξω απ’ την κουβέντα το τρομερό χορσράντις (ιπποραφανίς ή κάπως έτσι).
    Τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί και μακρουλά άσπρα ρεπανάκια, από σπόρους που έφεραν ινδοί μετανάστες.

  92. Ηλεφούφουτος said

    Μαρία, ευχαριστώ πολύ και ναι έχω το εργαλείο. Μέχρι και πικ-απ έχω. (Το μαγνητόφωνο δυστυχώς χάλασε, αλλά ευτυχώς δεν μου έδωσες μπομπίνες 🙂 ).

    Ολός είναι πράγματι αυτό που έγραψε το Κατσαγρίλι 77 και δεν το έγραψα επίτηδες έτσι. Η ετυμολογία που δίνεται (απαντά ήδη στα Αρχαία) είναι ότι πρόκειται για σύμφυρση του «θολός» με το «ορός».

    Μαρία, πράγματι όχι ναβέ όχι ρέβα αλλά κολούμπρα (το γουλί του Μπουκάν δεν το ήξερα, μόνο «θα σε κουρέψω γουλί»), όπως μου το έμαθε ο Κύπριος και γερμανιστί Kohlrabi/-rübi. Δεν διανοήθηκα ποτέ να το τηγανίσω. Ωμό σε φετούλες , όπως λέει η Σοφία, με λίγο λεμονάκι, άντε και αλάτι.

    Το χορσράντις (γερμ. Meerrettich) το ξέρω χράνο και χρένο ελληνιστί αλλά πιο πολλές πιθανότητες να με καταλάβουν έχω αν το πω στα ξένα. Οι Γερμανοί αρχίζουν να το σνομπάρουν, ενώ κάποτε ήταν βασικό στοιχείο στα μαγειρέματά τους και σύμβολο αφθονίας, λένε ότι βάζανε ένα στο πουγκί τους για γούρι.

  93. ppan said

    το ξαδελφακι του χορσραντις ειναι το ουαζαμπι , η πρασινη αλοιφη που βαζουν διπα στα σούσια. Γουλι τοξερα κι εγω.

  94. SophiaΟικ said

    Εγώ γουλί ήξερα αυτό που οι άγγλοι λένε swede
    Τα γογγύλια τι είναι;

  95. ppan said

    αυτο που λες σοφια ειναι ξαδερφακι του καροτου, κι οντως ερχεται απο την σκανδιναβια. κανει καλο ζωμο οταν το βραζεις. εμεις στην γαλλια το λεμε ρουταμπαγκα. το γογγυλι δεν ειναι το ραπανι;

  96. Νέος Τιπούκειτος said

    @92: Πράγματι, η κο(υ)λούμπρα με λεμονάκι και αλατάκι, κατά προτίμηση και με σφηνάκι ζιβανία, είναι ό,τι πρέπει.

    Τώρα κάτι έδωσε η Μαρία στον Ηλεφού, αλλά εμείς οι υπόλοιποι δεν καταλάβαμε, άσε που ζηλεύουμε κιόλας. 🙂

  97. Μπουκανιέρος said

    Ηλεφού, το γουλί δεν είναι δικό μου, στις (αθηνέικες) λαϊκές το έμαθα.
    Σε μας γουλί είναι το πετραδάκι, γενικώς, και ειδικότερα τα άσπρα και στρογγυλεμένα πετραδάκια με τα οποία φτιάχνανε λιθόστρωτο (γουλοστρωμένο).

  98. Μαρία said

    Τιπού, η απάντηση βρίσκεται στο 71 και 92.

  99. Μαρία said

    Και η κολούμπρα που παθαίνουμε πώς βγήκε; Πρόκειται για άλλη κυρία;

  100. Νέος Τιπούκειτος said

    @99: Μαρία, δεν ξέρω αν η κολούμπρα που παθαίνουμε είναι η λατινική colubra = φίδι, ερπετό.

  101. sarant said

    Ωραίο θέμα αυτό με την κολούμπρα. Θέλει ψάξιμο.

  102. Ηλεφούφουτος said

    Τιπού, εσύ θα ξέρεις ασφαλώς και τα τσιτσίραβλα.

  103. π2 said

    Ωραιότατα τα τσιτσίραβλα.

  104. sarant said

    Τσιτσί….;

  105. Ηλεφούφουτος said

    …ραβλα. Παίζει πολύ στο Βόλο, με όλη την κουλτούρα των τσιπουρομεζέδων.

  106. sarant said

    Πετάει, κολυμπάει ή φυτρώνει;

  107. Φυτρώνει

  108. π2 said

    Από τη φτέρη δεν είναι; Πάντως παρασκευάζονται συνήθως ως τουρσί.

  109. Μαρία said

    Τα τσιτσίραβλα μέχρι κι εγώ τα ξέρω, λόγω Βόλου φυσικά.

  110. Ηλεφούφουτος said

    Από κάτι χλωρό και τρυφερό. Μαρία, το βεληνεκές σου φτάνει τόσο κάτω;

  111. π2 said

    Από φτέρη λέει αυτή η συνταγή, από έναν θάμνο ο Μαμαλάκης, από την αγριοφιστικιά του Πηλίου ένα σχόλιο εδώ.

    Η τσιτσιραβλιά ή πιστάκια ή τερέβινθος (Pistasia
    Terebinthus),είναι η άγρια φιστικιά που φυτρώνει στο Πήλιο.Τα
    τσιτσίραβλα είναι νεότατοι μικροί βλαστοί μήκους μέχρι 4 εκ.που μαζεύονται τον Απρίλη.Είναι η σαλάτα που συνοδεύει τους μεζέδες το Πάσχα, αλλά και το Βολιώτικο τσίπουρο.
    Στο Πήλιο συνηθίζουν και ζεματισμένους βλαστούς από φτέρες
    ομελέτα.

  112. sarant said

    Μου ανοίξατε την όρεξη, κι ο Βόλος είναι πολύ μακριά…..

  113. Γλωσσολάγνος said

    @ Ηλεφούφουτε, # 68

    Καλώς σε ξαναβρήκα! Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως από πέρσι, έχω φύγει κι απ’ την Κέρκυρα… Θα χαρώ να επικοινωνήσουμε, είτε μέσω του Νικοκύρη είτε μέσω του κοινού Κερκυραίου γνωστού μας που βρίσκεται στο Λουξεμβούργο.
    Όσο για τις γλώσσες της Ν.Δ. Ασίας, είναι εδώ και χρόνια από τις μεγάλες αδυναμίες μου. 🙂

    Πάντως εξακολουθώ να απορώ με την ηχητική ομοιότητα που έχει η περσο-ινδική λέξη για το σταφύλι με τη λέξη αγγούρι

  114. βρῆκα ὅλως τυχαίως τὸ χαρτάκι ποὺ σημείωνα τὶς λέξεις ποὺ μοῦ ‘λεγε ἡ γιαγιά μου ἀπὸ τὴν γλῶσσα ποὺ μιλοῦσαν οἱ μικρασιάτες πρόγονοί της καὶ δὴ ἡ μητέρα της. καὶ τὸ ἀγγούρι ἔχω σημειώσει ὅτι λεγόταν καστραβίτσα. ἂν εἶναι κ τὸ πρῶτο γράμμα γιατὶ δὲν τὸ ἀναγνωρίζω καὶ καλά.

  115. Περαστικός said

    @65

    Ο Ησύχιος αναφέρει «άγγουρα – ράξ, σταφυλή». Ο Frisk πιστεύει πως η μεσαιωνική περσική λέξη (αλλά και η αραβική -της Αιγύπτου- για το αγγούρι, όμως) προήλθε από την ελληνική (άγγουρος < άγουρος < άωρος).

  116. Περαστικός said

    Απευθύνεται και στο OP αυτό φαντάζομαι 🙂

    «Κατά το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη, είναι δάνειο από το αραβικό agur, που συνέπεσε φωνητικά με το μεσαιωνικό άγγουρος (= άγουρος).»

    Η Β’ έκδοση που έχω, πάντως, αναφέρει «< μεσν. αγγούριν < αγγούριον…επειδή η σάρκα του καρπού τρώγεται άγουρη, με πρασινωπόη χρώμα. Κατ'άλλη άποψη η λ. ανάγεται στο αραβ. agur"

  117. Λεωνίδας said

    Θα παρακαλούσα αν ξέρει να μου πει κάποιος γιατί οι ξυλαγγουριές του ξαφνικά κάνουν μόνο μικρά αγγούρια και αν υπάρχει τρόπος να διορθωθεί.
    Ευχαριστώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: