Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η Ελληνίδα καμαριέρα

Posted by sarant στο 18 Μαΐου, 2011


Όταν δεν έχουμε δεδομένα για σοβαρή συζήτηση το ρίχνουμε στην πλάκα, κι όταν οι δυνατοί παραπατάνε, ο κοσμάκης το γλεντάει· οπότε, δεν είναι περίεργο που η σύλληψη του Ντομινίκ Στρος Καν στη Νέα Υόρκη, για απόπειρα βιασμού της καμαριέρας του ξενοδοχείου, έδωσε αφορμή σε αφθονότατα ανέκδοτα, ατάκες, λογοπαίγνια, που μάλιστα, στη σημερινή διαδικτυακή και δικτυωμένη εποχή μας, δεν περιορίστηκαν στα στενά όρια μιας παρέας αλλά έκαναν το γύρο του παγκόσμιου χωριού.

Ειπώθηκε επίσης, με αστεία διάθεση ως επί το πλείστον, ότι αν το περιστατικό συνέβαινε στην Ελλάδα και η καμαριέρα ήταν Ελληνίδα, θα γινόταν το ένα και το άλλο. Όμως, η καμαριέρα είναι Ελληνίδα. Προσοχή, δεν εννοώ την καμαριέρα του νιουγιορκέζικου Σοφιτέλ· αυτή, όπως μάθαμε, είναι αφρικανή. Εννοώ την καμαριέρα γενικώς, ή μάλλον τη λέξη καμαριέρα, η οποία έχει απώτατη ελληνική καταγωγή, κοινώς είναι αντιδάνειο.

(Για τα επόμενα, παίρνω στοιχεία από ένα πολύ ωραίο άρθρο του Νίκου Λίγγρη στη Λεξιλογία).

Η καμαριέρα ανήκει σε μια πολυμελή οικογένεια αντιδανείων που όλα τους προέρχονται από την αρχαία καμάρα. Η αρχαία καμάρα ήταν αρχικά η θολωτή στέγη, αλλά και οτιδήποτε έχει θολωτή στέγη ή κάλυμμα, δηλαδή ο θολωτός θάλαμος, η σκεπαστή άμαξα, η σκεπαστή βάρκα, ακόμα και ο θόλος του ουρανού. Η πρώτη χρονολογικά εμφάνιση της λέξης, στον Ηρόδοτο, αφορά σκεπαστή άμαξα, και –δεν μπορεί να είναι τυχαίο! – έχει θέμα σκαμπρόζικο. Λέει ο Ηρόδοτος (παραθέτω σε μετάφραση γιατί ήταν… φοινικιστής και δεν τον καταλαβαίνουμε, σε αντίθεση με όλους τους άλλους αρχαίους που τους παίζουμε στα δάχτυλα):

Το αισχρότερο έθιμο των Βαβυλωνίων είναι αυτό εδώ: Κάθε γυναίκα ντόπια πρέπει μια φορά στη ζωή της να πάει να καθίσει σ’ ένα ιερό της Αφροδίτης και να συνευρεθεί με έναν ξένο. Είναι πολλές που, επειδή δεν καταδέχονται να ανακατώνονται με άλλες, γιατί από τα πλούτη είναι ψηλομύτες, πηγαίνουν στο ιερό πάνω σε κλειστά αμάξια και πίσω τους ακολουθεί μεγάλη συνοδεία υπηρέτες.

Αυτό με τα κλειστά αμάξια, ο Ηρόδοτος το λέει: ἐπὶ ζευγέων ἐν καμάρῃσι ἐλάσασαι πρὸς τὸ ἱρὸν ἑστᾶσι. Όπως λέει και το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη, από τον 1ο αιώνα π.Χ. η λέξη καμάρα εμφανίζεται στη σημασία «θολωτό δωμάτιο», με την οποία περνάει στα λατινικά, ως camara/camera. Και ενώ στα ελληνικά η καμάρα συνεχίζει με σημασίες όπως αψίδα, θόλος, θολωτή κατασκευή με ημικυκλικό σχήμα, στα λατινικά της ύστερης αρχαιότητας παίρνει τη σημασία «δωμάτιο, θάλαμος» και μ’ αυτήν κάνει τη σταδιοδρομία της στις δυτικές γλώσσες (γαλλ. chambre, αγγλ. chamber) ενώ νωρίς, από τα μεσαιωνικά χρόνια, επιστρέφει ως αντιδάνειο στα ελληνικά, ως κάμαρα και κάμαρη.

Έτσι, πλάι στην καμάρα (είπαμε, αψίδα, σαν του Γαλέριου στη Θεσσαλονίκη) εμφανίστηκε η κάμαρα, και κάμαρη, καμαράκι και καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία, η κάμαρα που ήταν μέχρι τον πόλεμο λέξη συχνότερη από το δωμάτιο, τουλάχιστον στον λαϊκό κόσμο. Σήμερα, βέβαια, όλοι έχουμε δωμάτια· η κάμαρη ήταν για τους παππούδες μας. Στην Κύπρο, που τελευταία άρχισε να υιοθετεί τα καλαμαρίστικα, ένας σαρανταπενηντάρης θα πει στο παιδί του να συγυρίσει «την κάμαρή του» και το παιδί θα του απαντήσει «το δωμάτιό μου λάμπει, μπαμπά». Το παράδειγμα το πήρα από ένα πολύ συγκινητικό και πολύ ενδιαφέρον άρθρο κυπριακού ιστολογίου, που ισχυρίζεται, ίσως όχι αβάσιμα, ότι η χρήση της λέξης δωμάτιο προαναγγέλλει τον θάνατο της κυπριακής λαλιάς του 1960-70.

Αν διαβάσετε το κυπριακό άρθρο, θα δείτε ότι γίνεται λόγος και για μια παλιότερη κυπριακή λέξη για το δωμάτιο, την τσιάπρα, που είναι αντιδάνειο μέσω του γαλλικού chambre, από την εποχή της φραγκοκρατίας.

Δεν είναι το μόνο αντιδάνειο της οικογένειας. Αντιγράφω από τον Λίγγρη: Η λατινική φράση in camera περιγράφει υποθέσεις που δικάζονταν όχι ενώπιον ακροατηρίου αλλά, παλιά, στο γραφείο του δικαστή (στα αγγλικά: in chambers), σήμερα «κεκλεισμένων των θυρών» (όπως πληροφορούμαι ότι θα γίνει η δίκη του Στρος Καν). Αργότερα, από τον σκοτεινό θάλαμο (camera obscura) φτάσαμε στη φωτογραφική μηχανή camera, που γύρισε στα ελληνικά σαν τηλεοπτική κάμερα.

Η ισπανική camarilla, που σημαίνει «καμαράκι, αντικάμαρα, αντιθάλαμος», μας έδωσε την καμαρίλα για τα άτομα που περιβάλλουν κάποιον ισχυρό, έναν ηγεμόνα, και τον επηρεάζουν παρασκηνιακά — μια πολύ ταιριαστή λέξη, αφού ριμάρει με διάφορες κακόσημες σε –ίλα, π.χ. σαπίλα, ξεφτίλα. Στα χρόνια του βασιλιά της Ισπανίας Φερδινάνδου Ζ΄ η καμαρίλα περιέγραφε τους μυστικοσύμβουλους του βασιλιά που συσκέπτονταν και συνωμοτούσαν στον αντιθάλαμο (μέχρι που έκαναν… αντικάμαρα και τον ανέτρεψαν).

Το καμαρίνι των ηθοποιών είναι από βενετσιάνικο υποκοριστικό camarin, όπως και ο καμαρότος από βενετσιάνικο camaroto για τον θαλαμηπόλο.

Προσθέτω ότι λίγο πιο μακρινό, από τον πικαρδικό τύπο camberete «δωματιάκι», που πέρασε στα ολλανδικά (cambret, cabret) και από εκεί επέστρεψε στα γαλλικά ως cabaret, έχουμετο καμπαρέ.

Τέλος, από το βενετικό camarier, μας ήρθε ο καμαριέρης (θαλαμηπόλος) και η καμαριέρα –οπότε, η καμαριέρα έχει ελληνική την απώτερη αρχή. Το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη λέει ότι η καμαριέρα είναι μεσαιωνική, αλλά ο Κριαράς δεν έχει τη λέξη, ούτε και το TLG, οπότε θα μου επιτραπεί να αμφιβάλλω· και ο καμαριέρης άλλωστε, που εμφανίζεται σε ένα έργο ενός ενετοζακυθιανού του 1646, καθόλου σίγουρο δεν είναι ότι πέρασε από τότε στη γλώσσα.

Όμως, εκτός από την καμάρα δηλαδή την αψίδα, έχουμε και το καμάρι, την περηφάνια δηλαδή, και αν το καμαρώ στα ελληνιστικά χρόνια σήμαινε «κατασκευάζω θολωτή αψίδα», το καμαρώνω, βέβαια, σημαίνει «αισθάνομαι περήφανος». Πώς έγινε αυτή η όχι ασήμαντη σημασιολογική μεταβολή, από το θολωτό σχήμα στην περηφάνια; Στο ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη έχει ένα εκτενέστατο σημείωμα, με πολλά «ίσως», που ένα μεγάλο του απόσπασμα μεταφέρω εδώ:

Φαίνεται ότι ήδη κατά την ελληνιστική εποχή η λ. καμάρα πρέπει να είχε αρχίσει να συνδέεται με τη σημασία «κάτι το ξεχωριστό, που δηλώνει διάκριση». Υποκοριστικό τής λ. καμάρα είναι το ελληνιστικό καμάριον «μικρό δωμάτιο με καμάρες», ενώ το επίθ. καμαρωτός σήμαινε «αυτός που έχει καμάρες, αψιδωτός». Είναι γνωστό ότι οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες έχτιζαν αψίδες για να απαθανατίσουν τους στρατιωτικούς θριάμβους τους, αλλά και για αρχιτεκτονικό διάκοσμο, ως κάτι εντυπωσιακό και ωραίο. Στοιχείο εντυπωσιακό, επίσης, ήταν οι αψιδωτές στοές, οι καμάρες στη ναοδομία στο Βυζάντιο κ.λπ., καθώς και η κατασκευή θολωτών στεγών σε ναούς και κτήρια. Από εκεί ίσως το επίθ.καμαρωτός να πέρασε βαθμηδόν στη σημασία «υπερήφανος», αφού καμαρωτά, δηλ. με καμάρες, ήταν τα σπουδαία κτήρια, δημόσια και ιδιωτικά, όχι τα χαμηλά φτωχόσπιτα (πβ. χαμόσπιτα). Συνεπώς, το μεσαιωνικό ρήμα καμαρώνω, εξέλιξη τού ελληνιστικού καμαρόω «διακοσμώ με καμάρες», μπορεί να απέκτησε ομοίως τη σημασία «υπερηφανεύομαι, καυχιέμαι για κάτι». Η λ. καμάρι, που μορφολογικά μπορεί να προέρχεται από το ελληνιστικό καμάριον «θολωτό δωμάτιο», δεν αποκλείεται να προέκυψε υποχωρητικά από το ρήμα καμαρώνω, όταν αυτό είχε ήδη αποκτήσει τη σημασία της καύχησης, οπότε να πρόκειται για μεσαιωνικό τύπο που είχε εξ αρχής αυτή τη σημασία. Στήριξη στην υπόθεση τής σημασιολογικής εξέλιξης από τη σημασία «καμάρα, αψίδα» στη σημασία «καύχηση, υπερηφάνεια για κάτι» παρέχει ίσως και το γεγονός ότι στη λαϊκή γλώσσα αφ’ ενός η λ. καμάρα χρησιμοποιείται σε σύνθετα όπως καμαροφρύδα, για να δηλώσει την ωραιότητα που προσδίδει σε κάτι η τοξωτή γραμμή τής καμάρας, αφ’ ετέρου το μεσαιωνικό καμαρώνω απαντά και με τις σημασίες «χαίρομαι, έχω εορταστική όψη», «θαυμάζω κάποιον για κάτι» και, προκειμένου για άλογα, «κυρτώνω τον τράχηλο (σχηματίζοντας καμάρα)», το δε καμαρωτός σήμαινε επίσης «αξιοζήλευτος, αξιοθαύμαστος». Οπότε από το «προκαλώ τον θαυμασμό» πέρασε στο «καυχιέμαι επειδή με θαυμάζουν» και απλώς «καυχιέμαι για κάτι». […]

Προσωπικά, δεν πείθομαι. Πολύ πιθανότερο θεωρώ η σημασία της περήφανης στάσης να αναπτύχθηκε π.χ. από το «καμαρωτός». Όποιος περπατάει καμαρωτός, κυρτώνει το σώμα του, φέρνοντας το στήθος ή την κοιλιά προς τα μπρος, κι έτσι καμαρώνει.

Τέλος πάντων, η ετυμολογία του «καμαρώνω, καμάρι» έχει απασχολήσει πολλούς μεγάλους και τρανούς λογίους, δεν είναι δυνατόν να την ξεπετάξουμε σε τρεις αράδες. Ας μείνει για κάποια άλλη φορά και ας προχωρήσουμε προς το κλείσιμο του άρθρου, διότι παραμάκρυνε.

Η καμαριέρα, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου δεν είναι μεσαιωνική λέξη, αλλά υποψιάζομαι ότι θα μπήκε στη γλώσσα τον 19ο αιώνα. Το αστείο είναι ότι γκουγκλίζοντας βρήκα στον πέμπτο τόμο της Λαογραφίας (που δυστυχώς δεν τον έχω πρόχειρο) ένα δημοτικό τραγούδι, όπου υπάρχει η καμαριέρα αλλά όχι αυτή που σκεφτήκατε:

Περπάτα, κόρη μ’ γλήγορα, περπάτα καμαριέρα,
μη σου βαραίνουν τα φλουριά, μη σου βαραίνουν τ’ άσπρα;
—Δε μου βαραίνουν τα φλουριά, δε μου βαραίνουν τ’ άσπρα,
μόν’ μου βαραίνει η σκλαβιά, το πούειμαι σκλαβωμένη

Εδώ, ασφαλώς, «καμαριέρα» σημαίνει «καμαρωτή».

Και με την καμαριέρα θα κλείσουμε το άρθρο, χωρίς να ξέρουμε τι συνέβη στη σουίτα 2806 του Σοφιτέλ, κι αν πράγματι ο Στρος Καν επιτέθηκε στην καμαριέρα ή αν έπεσε θύμα σκευωρίας. Πάντως, και ένοχος να είναι, που καθόλου δεν το αποκλείω, οι φωτογραφίες που τόσο απλόχερα μοίρασαν οι Αμερικάνοι προχωρώντας στην πολιτική του εξόντωση πριν από τη δίκη, ενισχύουν μέσα μου την απόφαση ποτέ να μην επισκεφτώ τις Ηνωμένες Πολιτείες («με τον αγαπημένο σας, όταν μεγαλώσετε» λέω στις κόρες μου όταν με ρωτάνε πότε θα πάμε), πολύ περισσότερο που, ως άσημος, δεν θα έχω την μεταχείριση του Στρος Καν αλλά του Φρανκ Μουλέ, του φοιτητή που πέρασε είκοσι μέρες στη φυλακή Ρίκερς για πλάκα.

Οπότε, μακριά κι αγαπημένοι· και, για πλάκα, σκάρωσα στο ρυθμό της Ταμπακιέρας, την Καμαριέρα:

Γιατί τη στρίμωξα αυτή την καμαριέρα,
το μεσημέρι πονηρά που είχα σκεφτεί
και τώρα θέλουν όλοι να με κάνουν πέρα
αχ, τι τη στρίμωξα την καμαριέρα αυτή;

Την καμαριέρα αυτή δεν έπρεπε να πάρω
κι όταν το σκέφτομαι πικρά μελαγχολώ
και μες στο φρέσκο δεν μου φέρνουνε τσιγάρο
να ξεθολώσει πια λιγάκι το μυαλό

Ποτέ μου τώρα δεν θα δω μιαν άσπρη μέρα
είχα μιαν έμπνευση απερίγραπτα χαζή
κι ίσως μου σπρώξανε αυτή την καμαριέρα
στις εκλογές για να νικήσει ο Σαρκοζί!

Advertisements

106 Σχόλια to “Η Ελληνίδα καμαριέρα”

  1. Καλημέρα, Νίκο. Να προσθέσω ότι στην Κεφαλλονιά, απ’ όπου πέρασε και στον βορειο-δυτικό Μωριά, το ρήμα «καμαρώνω» χρησιμοποιείται και με την έννοια του χαϊδεύω.
    «Καμαρώνει το γατί της
    κι αγαλλιάζει η ψυχή της…»

    Κατά τη δεκαετία του ’60 με αρχές ’70 άλλωστε, η λέξη καμάρα σήμαινε μεταξύ όλων των άλλων και τη συγκεκριμένη στάση του σώματος «προς επίτευξιν παρά φύσιν συνουσίας». Βέβαια η λέξη χάθηκε τα τελευταία χρόνια, ίσως γιατί η εν λόγω στάση γενικεύθηκε και θεωρείται πλέον τόσο συνηθισμένη (= φυσιολογική), που δεν χρειάζεται καν να κατονομάζεται.

    Περί κάμαρας επίσης είναι νομίζω γνωστή η σύγχρονη παραλλαγή του παλιού λιανοτράγουδου, όπου ο εραστής καλεί το ταίρι του, συνήθως θηλυκού γένους:
    «Έλα στην κάμαρά μου
    κρυφά απ’ τη μάνα σου
    και πες πως θα το κάνεις
    στη φιλενάδα σου».

  2. atheofobos said

    Δηλαδή αν δεν είναι προιόν παρακάμερας ή της καμαρίλας του Σαρκοζί,μια καμαριέρα μπήκε στην κάμαρα και επειδή δεν υπήρχε κάμερα βγήκε από το καμάριον δηλαδή το μπανιο του, καμαρωτός ο Στρος και με το καμάρι του όρθιο χίμηξε στην καμαροφρύδα καμαριέρα !

  3. #1 #1 …εξ ου και το φοιτητικό ανέκδοτο με το λεωφορείο στη Θεσσαλονίκη, στην Εγνατία: -Οδηγέ, στάση Καμάρα θα με κάνετε; -Και Καμάρα κι ό,τι στάση θες κορίτσι μου.

  4. bernardina said

    Το ρήμα καμαρώνω έχει και την έννοια του θαυμάζω κάτι ή κάποιον, συνήθως ειρωνικά -«καμάρωσε τα καμώματα της κόρης σου», άκουγα συχνά τον πατέρα μου να λέει στη μάνα όποτε έκανα καμιά κουτσουκέλα.
    Τώρα βέβαια δεν ξέρω τι να πρωτοκαμαρώσω. Τα πλείστα όσα καμώματα του Στρος-Καν ή τη στάση της αμερικάνικης αστυνομίας που τον διαπόμπευσε πριν καν αποδειχτεί η ενοχή του, λησμονώντας (;) το τεκμήριο της αθωότητας;

  5. Δημήτρης Κ. said

    Και στα ισπανικά υπάρχει η λέξη recamara που είναι το υπνοδωμάτιο.Οσο για το camarilla θα έπρεπε να περάσει ως καμαρίγια λόγω του διπλού -ll.

  6. Καλημέρα καλέ μου. Απίθανος!!!! Να είσαι καλά

  7. ti zoe sauto to blog said

    Στο νησί μου η καμάρα λέγεται βόλτος (το), η στοά στε(γ)αστό και παραδόξως λότζα δεν είναι η στοά ούτε καν η σκεπαστή αγορά αλλά το δημόσιο μέρος που βγαίνεις για κουβεντολόϊ.

    Παράδειγμα :
    Το βόλτος τσή σάλας τζη ηγέμισε ρογιές (αράχνες) τσαι αυτή σουλατσάριζε στη πλάτζα (πλατεία) τσαι ήκαμε λότζα με τσι (γ)ειτόνισσες . Από του στεαστού μου το παραθύρι τη θωρούσα τσαι εστσέφτουμουν (σκεφτόμουνα) -ωω κα(η)μένη ραβδί που το θες !

  8. 7
    Βόλτο και στην Κέρκυρα.

  9. Y N said

    Στην Κοζάνη η ιδιωματική έκφραση ‘τις καμάρωσε» (στο τοπικό ιδίωμα ‘τς καμάρουσιν’) σημαίνει πέθανε (ή ‘τα τίναξε’). Το γιατί το εξηγεί ο συμπατριώτης (σχεδόν, απ’ του Βιλίστ’ είνι) κ. Πάσχος Μανδραβέλης, εδώ: http://www.medium.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2689:l–r&catid=66:2008-09-01-08-36-20&Itemid=88

    Ξέρω ότι σε αρκετούς δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθής αλλά δε φταίω εγώ, είναι το πρώτο άρθρο που βγαίνει αν ψάξει κανείς στο γκουγκλ τη σπάνια λέξη ‘μασκαρέτες’ (τι είναι αυτές σας το εξηγεί επίσης ο ίδιος).

  10. ti zoe sauto to blog said

    Αρχιτεκτονική

    Για να καταλάβετε τι είναι το στεαστό με το παραθύρι του, δείτε την 8η φωτογραφία (εκεί που λέει λαϊκά σπίτια ). Υπάρχει και ένα σύντομο γλωσσάρι.

  11. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Είναι πολύ ενδιαφέρον το άρθρο, και με γλωσσολογικό σασπένς ενίοτε.
    Όμως εγώ θα μείνω στην αρχή του (και κυριολεκτικά και μεταφορικά): «Όταν δεν έχουμε δεδομένα για σοβαρή συζήτηση το ρίχνουμε στην πλάκα.» Θα μπορούσε να έχει συμπληρώσει «οι έλληνες». Αλλά, μάλλον, δεν χρειάζεται. Υπάρχουν κι άλλοι, φαίνεται.

    Όσον αφορά τις καμαριέρες και τον διαβρωτικό τους ρόλο (στην περίπτωση του Ντομινίκ Στρωςς-Κάν: βιτριολικό), θυμάμαι ένα ωραίο βιβλίο του Οκτάβ Μιρμπώ «Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας», που έκανε ταινία και ο Λουίς Μπουνιουέλ, με τον ίδιο τίτλο. Εκ των υστέρων, μετά πολλές δεκαετίες, μοιάζει με σενάριο που είχε γραφτεί γι’ αυτόν: τροφοδότησε -τουλάχιστον- τις εμμονές του αλλά και τις δικαιολόγησε.
    Ο ρόλος της καμαριέρας του Σοφιτέλ, τόσο κακόγουστος σε μια τόσο κακόγουστη χώρα (συμφωνώ, εδώ, μαζί σου, Νίκο: ούτε εγώ έχω πάει ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά τη βίζα που καμαρώνει εδώ και χρόνια στα διαβατήριά μου και, πλέον, φοβάμαι και να πάω), ο ρόλος, λοιπόν, αυτής της καμαριέρας μόνο για ένα πολιτικό θρίλλερ χρησιμεύει, της σειράς, χωρίς αναστολές, για τα βιντεοκλάμπ του μέλλοντός μας.

  12. μήτσκος said

    Ξέχασες την καμεράτα, ορχήστρα μουσικής δωματίου.
    Σημειώνω ότι τη μουσική δωματίου οι Ευρωπαίοι (και όχι μόνο) τη λένε «μουσική της κάμαρας» (Kammermusik, musique de chambre, chamber music, música de cámara, kamerna muzika, камерная музыка,…)

  13. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια, τα λίνκια και τις γλωσσικές παρατηρήσεις!

    Καμάρωσε τις μασκαρέτες, λοιπόν! Καλό, δεν το ήξερα.

  14. Πράγματι στην κυπριακή διάλεκτο (η) κάμαρη είναι το δωμάτιο (πληθ. κάμαρες) και κυρίως η κρεββατοκάμαρα. Και μια και μιλάμε για κρεββατοκάμαρα, το κρεββάτι λέγεται καρκόλα (μάλλον από το ιταλικό Carri(u)ola).
    Δηλαδή μιλώντας στην κυπριακή διάλεκτο θα έλεγα ότι «όταν μπήκε η καμαριέρα στην κάμαρη, ο Στ. Καν άρπαξε την τζιαί έριξεν την στην καρκόλα».

  15. Το Καμερούν είναι Ελληνικό και ο Κάμερον Έλλην. 🙂

    Άλλες λέξεις από κάμ- : κάμα, κάμπτω-καμπή-κάμπα-γάμπα, καμπούρα, καμπύλη.
    Ενδεχομένως (λέω εγώ ο άσχετος) να έχει να κάνει με την καμπυλοειδή είσοδο των καμαρών.

  16. ti zoe sauto to blog said

    γμτμ , ψιλόβροχο και πρέπει να πάω και στο Σούπερ-Μαρξ πριν φύγω για τη δουλειά.

    Όταν έκανα το αγροτικό μου , στη Θεσσαλία , είχα μια γειτόνισσα την κυρα-Ζωή.
    – γιατρούλη μου , θα μι πιτάξεις στου Σούπερ-Μάρξ ; μου έλεγε. Καλή της ώρα , μια ψυχούλα ήτανε .
    Ελπίζω πάντως να μη γκουγκλίζει τις σελίδες του Σαραντάκου και δει ότι την ξεφωνίζω στο ιντερνέτι.

    Βρε Δύτη , εκείνος ο Κερκυραίος τι απόγινε ; Ακούγονται πολλά τελευταία για καμαριέρες και ανησυχώ ! 🙂

  17. 9,
    δε μου φαίνεται σωστή η ερμηνεία του Πάσχου. Ότι δηλαδή ο νεκρός θαυμάζει τα παπούτσια του. Την έκφραση δεν την ξέρω,αλλά αυτό το σενάριο(δικό μου)μου φαίνεται πιο λογικό: αλλά μάλλον τα καμάρωσε σημαίνει, ότι ο νεκρός τεντώθηκε, όπως το ‘χουν συνήθειο οι νεκροί. Απέκτησε δηλαδή τη στάση τη σχετιζόμενη με το rigor mortis (νεκρική ακαμψία) . Και για πιο αστείο, αυτή η έκφραση συνδυάστηκε με κάποια άλλη πιθανή έκφραση των παπουτσήδων, που προσπαθούν με καλαπόδια να διατηρήσουν την καμάρα της άκρης των παπουτσιών.

  18. Immortalité said

    (γράφομαι γιατί δεν προφταίνω και σας διαβάζω μετά 🙂 )

  19. Αυτά που λέει ο Πάσχος κατά του Πολυτεχνείου, είναι για να ξερνάς καλαπόδια. Όλος αυτός ο ντόρος περί του «Τέλους της μεταπολίτευσης» εύκολα παρεκτρέπεται για να σημάνει το τέλος της Αριστεράς και το θρίαμβο του νεο-φιλελευθερισμού. Εν μέσω κρίσης!!!

    Νομίζω, ότι μετά τα διάφορα γιαουρτώματα των πολιτικών, και οι δημοσιογράφοι ένοιωσαν αλληλέγγυοι, ταυτίστηκαν μ΄αυτούς και σκλήρυναν τη στάση τους. Δεν έχουν καταλάβει, πως το Μεγάλο Πάσχα του μεγάλου Πάσχου τώρα αρχίζει.

  20. Immortalité said

    (Ε! τσέκαρε και το κουτί ξεμυαλισμένη! )

  21. bernardina said

    Έχει άραγε καμιά σχέση το «καμαρώνω» με το «κακαρώνω»;

    http://www.slang.gr/lemma/show/kakarono_9584:%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%8E%CE%BD%CF%89

  22. gbaloglou said

    Φρανκ Μουλέ: he talked too much!

  23. Back Door Man said

    Στην Κρήτη η λέξη κάμερα χρησιμοποιείται και για το δωμάτιο, πχ κρεβατοκάμερα και όχι κρεβατοκάμαρα

  24. gbaloglou said

    22

    Διευκρινήσεις όσον αφορά την χρήση της λέξης «shit»: είναι ευρύτατη, πχ «he knows his shit» = «ξέρει τι λέει», «είναι άριστα ενημερωμένος στον τομέα του».

    Όταν λοιπόν ο ατυχής Γάλλος είπε στην αναμένουσα Αμερικανίδα «my shit doesn’t explode» (αντί πχ «this may take a while»), η λέξη «shit» παρέπεμπε δυνητικά σε κάτι πολύ πιο περίπλοκο από αυτό που παράγεται αφειδώς στις τουαλέτες … και, εντέλει, «shit happens»! (Άλλο παράδειγμα μεταφορικής χρήσης: «το κακό γίνεται», «το τελείως αναπάντεχο μπορεί να συμβεί» — αν φυσικά είχε χρησιμοποιήσει αυτήν την έκφραση αντί της άλλης της αχρείαστα πολεμοχαρούς ο ατυχής Γάλλος θα ήταν ιδιαζόντως χιουμοριστικό, «grace under pressure» που λένε…)

  25. Παραμένει η απορία :
    Στην γνωστή φράση «ψηλό μουνί, καμαρωτό γαμήσι» το καμαρωτό προέρχεται από την καμάρα των ποδιών ώστε να φτάσει ή από το καμάρι για την άλωση της δίμετρης ;

  26. Ο Στρος Καν είχε παραγγείλει από γραφείο κολγκέρλ μία κοπέλλα να είναι ντυμένη καμαριέρα και είχε ζητήσει να του κάνει την δύσκολη γιατί έτσι φιαχνότανε. Οταν βγήκε από το μπάνιο είδε μια καμαριέρα και της όρμησε, εκεί δε που προσπαθούσε να την κουτουπώσει κτύπησε η πόρτα και είδε μιά άλλη καμαριέρα να του λέει «Γειά σας, με στέλνει το γραφείο» …
    Αθώος, αθώος, νοτ γκίλτυ !!!

  27. Παραλείψαμε τον Καμερλέγκο, αξίωμα του Βατικανού, ας πούμε ο αρχιθαλαμηπόλος του Πάπα (καρδινάλιος), ο οποίος έχει κάτι περίεργα καθήκοντα όταν αποδημήσει ο Πάπας.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Camerlengo

    Για το καμαρωτό, νομίζω πως ξεκινάει από τα σπίτια με καμάρες, που βεβαίως ήταν πιο ψηλά και πιο μεγάλα από τα κανονικά σπιτάκια, καθώς η αψίδα μπορεί να σηκώσει μεγαλύτερο βάρος.
    Και πάντα η μεταφορά της λέξης καμαρωτός από το κτίσμα στον άνθρωπο μου θύμιζε τη μεταφορά της λέξης τρικούβερτος από τα μεγάλα ιστιοφόρα με τρία καταστρώματα στα έντονα γλέντια.

  28. #9 YN Διατηρώ μεγάλη επιφύλαξη για την πάσχουσα λαογραφική πληροφορία – αν και λόγω της καταγωγής του δεν τον αμφισβητώ ολικά – διότι αυτός ο τρόπος της ταφής, το κεφάλι να κοιτάζει τις μασκαρέτες είναι ο καθολικός τρόπος, βάζουν ένα ψηλό μαξιλάρι στο φέρετρο. Τον έχουμε δει πλειστάκις σε αμερικανικές ταινίες και σήριαλ, σε εμάς εδώ το κεφάλι του νεκρού βρίσκεται σε ευθυγράμμιση με τον κορμό. Πάντως αν όντως ισχύει αυτή η εξήγηση πρόκειται για τοπική ιδιαιτερότητα. Αλλά έχω την υποψία ότι μπορεί η έκφραση μπορεί να έχει μια πιο βίαιη εξήγηση. Το κρέμασμα σε εποχές δύσκολες ιστορικά ήταν συνηθισμένη πρακτική οπότε ταιριάζει καλύτερα η εξήγηση της έκφρασης.

  29. τὸ ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι ὑπάρχει ἕνας ὁλόκληρος κλάδος στὴν χειρόγραφη παράδοσι τοῦ Ἡροδότου ποὺ παραλείπει τὸ περὶ τῆς ἱερᾶς πορνείας ἔθιμο τῶν Βαβυλωνίων. λογοκρισία!

  30. Hellegennes said

    Η κάμαρη είναι πολύ συχνή στην δημώδη αλλά και στην δημοτική, ιδίως τοπικά. Δεν είναι μόνο στην Κρήτη ή στην Κύπρο που ακούγεται αλλά μάλλον παντού. Ακούγεται στην Χαλκιδική, ακούγεται και στην Δράμα, ακούγεται κι από Πόντιους κι από Θρακιώτες. Μόνο στην καθομιλουμένη νεοελληνική δεν βρίσκεται, γιατί έχει περιέλθει σε αχρηστία.

  31. Ολα τα λεφτά η Καμαριέρα στο ρυθμό της ταμπακιέρας! Μπορώ να το αναδημοσιεύσω αυτό συγκεκριμένα;

  32. Nicolas said

    Την αυτώνεις ή δεν την αυτώνεις, κύριε Πρόεδρε;
    Δεν φταίει αυτός!

    Αυτή η χώρα (για να μην κατακρίνουμε τον λαό, μέσα στον οποίο υπάρχουν ΚΑΙ κανονικοί άνθρωποι) είναι υβριστικός με την αρχαιοελληνική έννοια. Το τελευταίο παράδειγμα (από τα άπειρα) είναι η επιστροφή στην προανθρωπική περίοδο της ανθρωπότητας. Υποτίθεται ότι ο άνθρωπος έγινε Άνθρωπος από τη στιγμή που άρχισε να θάβει τους νεκρούς. Το να πετάς ένα πτώμα στη θάλασσα, ακόμη και του εχθρού σου, αυτό εάν δεν είναι ύβρις, τι είναι;

    Ονειρεύομαι μερικές φορές ότι κόβω βόλτες στη Νέα Υόρκη. Όλοι οι φίλοι μου μου λένε να πάω μια βόλτα στο Μακρινό Ουέστ, αλλά (όπως λέει κι ο Καζαντζίδης):
    Όσο η καρδιά κι αν λαχταρά
    εκεί δεν θα πατήσω!

  33. Y N said

    # 17 Για να μην παρεξηγούμαστε, ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης απλώς μεταφέρει αυτό που είναι παγκοίνως (… Παγκοζονιακώς, ούτως ειπείν) γνωστό, δεν είναι δική του εξήγηση. Την εξήγηση αυτή την ήξερα κι εγώ πολύ πριν τη δημοσιεύσει ο Πάσχος. Άλλωστε, επειδή συνηθίζω να τον διαβάζω, το χρησιμοποιεί κατά κόρον αυτό το «τέχνασμα» (η λέξη όχι με κακή έννοια), να παρουσιάζει μια ιστοριούλα, έκφραση κλπ. από την Κοζάνη, για να εισαγάγει το θέμα του και να πει αυτά τα οποία θέλει να πει, με τα οποία, βεβαίως, μπορεί να συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς. Πεποίθησή μου είναι ότι η έκφραση «καμάρουσιν τς μασκαρέτις» υπάρχει επίσης και το «τς καμάρουσιν» είναι, απλώς, η συντετμημένη μορφή της. Προφανώς αυτό δεν ήταν σαφές από το προηγούμενο σχόλιό μου, ζητώ συγγνώμη.

    # 19 Χωρίς να θέλω να μπω στην ουσία αυτών που λέει ο Πάσχος για το Πολυτεχνείο, τα οποία διάβασα εντελώς βιαστικά, επισημαίνω απλώς ότι το άρθρο του είναι του 2004. Το «εν μέσω κρίσης» δύσκολα κολλάει.

    # 21 Δε νομίζω, το ρήμα ‘κακαρώνω’ είναι εντελώς άγνωστο στην Κοζάνη.

    # 28 Όπως λέω παραπάνω, δεν είναι εξήγηση του Πάσχου, είναι ‘εξήγηση’ ή έκφραση που την ξέρει ο καθένας στην Κοζάνη. Εξάλλου, η έκφραση είναι ‘τις καμάρωσε’ και μπορεί ο κρεμασμένος να καμαρώνει, αλλά ποιες; Πάντως, αυτή τη λεπτομέρεια με τα μαξιλάρια στα φέρετρα (μπρρρ….) δεν την ήξερα, δεν νομίζω να υπάρχει σχετική τοπική ιδιαιτερότητα αλλά, ακόμη και ευθυγραμμισμένος, ο νεκρός ‘βλέπει’ τις μύτες των παπουτσιών του…

  34. Δομηνίκε, άνε ντην εδείς στην κάμαρά τζη έμπα
    και στρώσου στο κρεβάτι τζη να λιώσουν τα τσιμέντα

  35. Νιούς Μπούλετινκ

    Συγκλονισμένος από τους ανορθόγραφους συνέλληνες που έσπασαν το αυτοκίνητο του Γιώργου Πήττα, και έγραψαν συνθήματα στην συναγωγή Βόλου, προτείνω τα εξής:

    Οι Έλληνες Εβραίοι να υποχρεωθούν -με τροποποίηση του Συντάγματος- να γράφουν μόνοι τους υβριστικά συνθήματα στους τοίχους των ναών τους, ώστε να σταματήσει επιτέλους ο διασυρμός των Ελλήνων πατριωτών.

    Ο Γιώργος Πήττας να υποχρεωθεί δικαστικά να σπάει μόνος του κάθε πρωί το αυτοκίνητό του μέχρι να το πάρει απόφαση και να πάρει ποδήλατο.
    Και να ξυρίσει επιτέλους αυτό το μούσι που θυμίζει Μαρξ, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν είχαν μούσια κυρ Πίττα.

    Η ηρωική Ελληνίδα δασκάλα πρότυπο Χαρά Νικολοπούλου, να αποσπαστεί στα γραφεία της χρυσής αυγής μόλις εκπολιτίσει τους Μουσουλμάνους της Θράκης.
    Αν καταφέρει να διδάξει την Ελληνική αλφάβητο στους νεοναζί, να προταθεί από την Ακαδημία Αθηνών για το βραβείο Νόμπελ.

  36. 33 ΥΝ, γράψε λάθος.
    32, Nicolas, δεν νομίζω οτι ισχύει αυτό: Υποτίθεται ότι ο άνθρωπος έγινε Άνθρωπος από τη στιγμή που άρχισε να θάβει τους νεκρούς.
    Οι Νεάντερταλ δεν ήταν άνθρωποι, αλλά έθαβαν τους νεκρούς.

    http://hoopermuseum.earthsci.carleton.ca/neanderthal/n-burial.html

    Οι Ζωροαστριστές είναι άνθρωποι, παρ’ όλο που ταΐζουν τους νεκρούς τους στα όρνια.
    Και οι Θιβετιανοί:

    ΠΡΟΣΟΧΗ!!!ΜΗ ΔΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΥΤΌ ΑΝ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ:

  37. Δεν ήξερα οτι η καμάρα ήταν στο καμασούτρα.

  38. sarant said

    27: Το είχα στα κιτάπια μου, αλλά το παρέλειψα ως πολύ σπάνιο. Ωστόσο, το έχουμε πάρει από τα ιταλικά, οπότε είναι «καμερλίγκος» -υπάρχει και επώνυμο «καμαρλίγκος»

    29: Αυτό δεν το ήξερα!

    31: Πολύ ευχαρίστως, Σοφία!

  39. Και βεβαίως: comrade camarade

    Ω Καμαράντ, ώ Καμαράντ,
    εμένα με λένε ….κλπ

  40. Αγγελος said

    Μου θυμίσατε τώρα μια γαλλική ταινία, όπου δυό λευκοί κάπου στη Σενεγάλη πυροβολούν για γούστο κάποια πτώματα που παίρνει το ποτάμι και εκφράζονται με βαθύτατη περιφρόνηση για «σκυλαραπάδες που τους φουντάρουν στο νερό άμα ψοφολογήσουν», και ο ήρωας (ίσως ο Gérard Juniot, αλλά δεν τον καλοθυμάμαι), Γάλλος χωροφύλακας εκεί, απαντά «On ne les fout pas dans l’eau, Messieurs, on les confie à l’élément sacré pour qu’il les conduise à leur ultime demeure; vous êtes coupables de violation de sépulture!» (Περίπου: «δεν τους φουντάρουν στο νερό, κύριοι, τους εναποθέτουν στα ιερά νάματα του ποταμού για να τους μεταφέρει στην τελευταία τους κατοικία. Είστε ένοχοι περιύβρισης νεκρού.»)

  41. Λουκιανοῦ Περὶ Πένθους, 21

    τὸ δὲ ἀπὸ τούτου διελόμενοι κατὰ ἔθνη τὰς ταφὰς ὁ μὲν Ἕλλην ἔκαυσεν, ὁ δὲ Πέρσης ἔθαψεν, ὁ δὲ Ἰνδὸς ὑάλω περιχρίει, ὁ δὲ Σκύθης κατεσθίει, ταριχεύει δὲ ὁ Αἰγύπτιος.

  42. sarant said

    32: Κι εγώ τα ίδια σκέφτηκα!

    34: Δεν το είχα μάθει για τον Γ.Π.

    37: Ούτε αυτό το ήξερα!

  43. gbaloglou said

    40

    «Ο νεκρός» (4:50-)

  44. #43 ἄχ τί μοῦ θύμισες! εἶναι ἡ μοναδικὴ φορὰ ποὺ εἶχα πάει θερινὸ σινεμὰ γιὰ νὰ δῶ αὐτὴν τὴν ταινία.

    καὶ ἡ Ὀδύσσεια τοῦ Καζαντζάκη θαρρῶ κάπως ἔτσι τελειώνει.

  45. Οι Καλμούκοι, λέει ο Εβλιγιά Τσελεμπή, τρώνε (ορισμένες φορές, αν αυτό κριθεί ευοίωνο) τους νεκρούς τους. Και οι Μπόρχες-Κασάρες, στην ανθολογία τους με τις «Σύντομες και παράξενες ιστορίες», έχουν ένα χωρίο του Κικέρωνα, Questiones Tusculanes, I: Στην Υρκανία, ο λαός τρέφει δημόσια σκυλιά: τα μεγάλα και επιβλητικά ντόπια σκυλιά (…) Αυτά τα σκυλιά τα ανατρέφει ο καθένας κατά τις δυνάμεις του, έτσι ώστε μετά θάνατον να τους καταβροχθίζουν. Πιστεύουν ότι αυτός είναι ο καλύτερος τάφος.

  46. τυφλός said

    Νικολά, αν μου επιτρέπεις, μπορείς να το ξεκαθαρίσεις μια και καλή: i am sentimental, if you know what i mean, i love the country but i can’t stand the scene.
    Εμένα με εκφράζει το: in a fundamental way Democracy is coming to the u.s.a.
    Συγκρατάω το fundamental way, γιατί η δημοκρατία θα φτάσει σ’ αυτή τη χώρα όταν φτάσει και ο Γκοντό στη σκηνή.

  47. sarant said

    Το σχόλιο 34 το είχε τσακώσει η σπαμοπαγίδα.

    Επίσης, κυκλοφόρησε η πραγματική φωτογραφία της καμαριέρας:

  48. Μπα, άλλη είναι η φωτογραφία.

  49. Μαρία said

    Αφού το γυρίσατε στους πεθαμένους μετά το κοζανίτικο καμάρουμα, πάρτε άλλη μια χρήση του καμαρώνω/καμαρωτός.
    -Βλέπω καμαρών’ς.(Ή: Καμαρωτή σε βλέπω.)Για να βάλουμε θερμόμετρο.
    Το καμάρωμα εδώ σχετίζεται με την ακινησία κι έτσι γίνεται σύμπτωμα αδιαθεσίας.

  50. #48-49 Μέγα σφάλμα, αυτή δεν είναι η καμαριέρα, είναι κανονική σχέση. Η συγκεκριμένη καμαριέρα δεν θα έκανε ποτέ καταγγελία, γουστάρει σας λέω, γουστάρει τρελά.

  51. Ντομιnίque, nίque, nίque,
    ειδικά αφιερωμένο στον μουρντάρη Ντομινίκ, για τον συνονόματό του άγιο, από την Αδελφή χαμόγελο:

    Άλλη σκοτεινή ιστορία: καλόγρια, ίσως λεσβία, αποσχηματισμένη, την εξόντωσαν οικονομικά οι καθολικοί και αυτοκτόνησε. (Δεν έχω δεί την ταινία και δεν ξέρω αν τα δείχνει έτσι).

    Εεεμ, τον Δομίνικο, τον Άγιο των Δομινικανών, αυτών των σκυλιών(domini cani) και της Ιεράς εξέτασης,τι τον ήθελε;

  52. Αν και ο Άγιος Δομήνικος, στον πόλεμό του εναντίον των Αλβηγινών, μάλλον τους έκλεψε, αντέγραψε τις ιδέες τους για την απλότητα του κλήρου. Τώρα το πώς… Ίσως όπως ο Καρατζαφέρης κλέβει τη δημοκρατία.
    Αυτά ένας θεός τα ξέρει.
    Ή ένας Rogerios.

  53. Μαρία said

    Και σίγουρα η καλόγρια δεν ήξερε τι σημαίνει niquer.

  54. Nicolas said

    Δεν ήξερε, δεν ήξερε. Παραμύθια:
    Ένας παπάς προσφέρθηκε να οδηγήσει μια καλόγρια με το αυτοκίνητό του.
    Μπαίνει η καλόγρια στο αυτοκίνητο και καθώς κάθεται, ανοίγει το ρούχο της και αποκαλύπτει τα πόδια της. Ο παπάς παραλίγο να τρακάρει. Αφού κέρδισε τον έλεγχο του αυτοκινήτου, διστακτικά άπλωσε το χέρι του στο γόνατό της.
    Η καλόγρια γυρίζει και του λέει: « Πάτερ θυμάσαι τον ψαλμό 129;»
    Ο παπάς δαγκώθηκε. Μετά από λίγο όμως δεν άντεξε τον πειρασμό και ξαναάπλωσε το χέρι του.
    Η καλόγρια επανέλαβε: «Πάτερ, θυμάσαι τον ψαλμό 129;»
    Ο παπάς απολογήθηκε: «Συγνώμη, αδερφή, αλλά η σάρκα είναι αδύνατη».
    Με τα πολλά έφτασαν στη Μονή και η καλόγρια πήγε στη δουλειά της. Φτάνοντας στην εκκλησία, ο παπάς τρέχει στο βιβλίο των ψαλμών και ψάχνει να βρει τον 129.
    Διαβάζει: «Προχώρα μπροστά και ψάξε ψηλά, θα βρεις τη δόξα»
    Ηθικό Δίδαγμα: Αν δεν είσαι καλά πληροφορημένος στη δουλειά σου, μπορεί να χάσεις μια σπουδαία ευκαιρία.

  55. Μαρία said

    55 Στη Δράμα το έμαθες ή λέγεται και στην εσπερία;
    Απροπό οι ΝΤΜ το διέλυσαν ε; Μετά τις δικαστικές τους περιπέτειες ή για άλλο λόγο;

  56. Μπααα, δε θα ήξερε. Προσευχόταν νύκ-τα μέρ-α.

    Χωρίς πλάκα, πάντως, είναι θλιβερή η ιστορία της.

  57. YN said

    55 Πάντως ο αληθινός Ψαλμός 129 άλλα λέει:

    http://www.apostoliki-diakonia.gr/bible/bible.asp?contents=old_testament/contents_Psalmoi.asp&main=psalmoi&file=24.129.htm

  58. Alexis said

    Σχετικά με το σχ. 23 είναι γνωστός και ο στίχος από τον Ερωτόκριτο:
    «και κάθε μήνα μια φορά μέσα στην κάμερά σου
    λόγιαζε ‘ντα παθα για σε να με πονεί η καρδιά σου»

    Νίκο εξαιρετική η παρωδία της «ταμπακέρας»!

    Και μια κι ο λόγος για παρωδίες, οι «Ράδιο Αρβύλα» έπαιξαν χτες ένα καταπληκτικό βιντεάκι με παρωδίες ρεμπέτικων τραγουδιών εμπνευσμένες από την περιπέτεια του Στρος Καν και τίτλο «Τα μάγκικα της φυλακής».
    Απολαύστε το:

  59. rogerios said

    Για τον καμερλένγκο, το θέμα έχει συζητηθεί και στη Λεξιλογία : στα ελληνικά ο όρος αποδίδεται ευλόγως ως «καμεράριος» (τέσπα, το ενδιαφέρον φαντάζομαι ότι έχει να κάνει και με το πρώτο «έργο» αυτού του συφοριασμένου του Νταν Μπράουν).

    Καπετάνιε (σχόλιο 53): μια σειρά ποστ για τους Καθαρούς την έχω υποσχεθεί και στον ίδιο μου τον εαυτό, έλα μου όμως που η βιβλιογραφία είναι σκέτη Λερναία Ύδρα: έχω τρία βιβλία της Μπρεννόν, τα δυο μισοδιαβασμένα, το τρίτο εντελώς αδιάβαστο, κι άμα δεν τα τελειώσω δεν γράφω τίποτε! 🙂

    Πάντως, ο άγιος Δομήνικος δεν είναι και τόσο για περιφρόνηση. Όντως προσπάθησε να ακολουθήσει τον αγνό τρόπο ζωής των Τέλειων των Καθαρών, αλλά πάντως δεν βαρύνεται με διώξεις ή εγκλήματα, άλλο το τι ρόλο έπαιξε κατόπιν το τάγμα που ίδρυσε στο πλαίσιο της Ιεράς Εξέτασης (πάντως δεν ήταν το μόνο που μπλέχθηκε σ’ αυτή την ιστορία, loin s’en faut). Κι έπειτα, τι τα θες, κουρέλια βρίσκεις παντού. Γιατί, τι να πεις για τον Γουλιέλμο Μπελιμπάστ, που ναι μεν τέλειος και «άγιος», αλλά μάλλον είχε τα χούγια του Ντε-Ες-Κα και ουκ ολίγες νεαρές «αγίασε». Ας μην επιμείνω, όμως, στο κάτω-κάτω οι αμαρτίες του καψερού εξαγνίστηκαν στο τέλος.

    Οικοδεσπότη, γλίτωσες σήμερα μεγάλο πήξιμο! 😉

  60. Nicolas said

    @49 Δηλαδή κι αυτή ήταν Αλβανίδα βαλμένη από τον Σύριζα; Πάγκαλος DSK même combat !

    @56 Παλιό. Διαλύθηκαν γιατί τέλειωσε η ιστορία. Ο καθένας πήρε τον πού… τον δρόμο του.

  61. sarant said

    60: Κυκλοφοριακό πήξιμο;

  62. rogerios said

    @60: Ά, όχι, μάλλον… διοργανικό (style guide και άλλα γλυκά πράγματα).

  63. […] (στο ρυθμό της «Ταμπακιέρας» ) από τον Νίκο Σαραντάκο https://sarantakos.wordpress.com/2011/05/18/kamariera/ και το σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη […]

  64. http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/2061

  65. sarant said

    Σοφία, ευχαριστώ!

  66. Rodia said

    ααα.. εμπνέομαι! (έγραψα στης Σοφίας, αλλά εδώ γράφω… «ζήλεψα»!)

    Στου γυαλού το βοτσαλάκι
    κάθετ’ ένα καβουράκι
    είναι παραπονεμένο
    κι όλο κλαίει το καημένο

    Του την πέφτει μια λάγνα καμαριέρα
    του ρημάζει τη ζωή και την καριέρα
    Κι όλο κλαίει το καβουράκι
    στου γυαλού στου γυαλού το βοτσαλάκι

    Πάει στο μοτέλ το βράδυ
    το λουτρό είναι ρημάδι
    ψάχνεται για τα γυαλιά του
    και το βρίσκει η συμφορά του

    Μπρατσωμένη και νταρντάνα δύο μέτρα
    το κεφάλι τού κοπάνισε με πέτρα
    Κι όλο κλαίει το καβουράκι
    στου γυαλού στου γυαλού το βοτσαλάκι

    Το ξημέρωμα ροδίζει
    το καβούρι ξενερίζει
    τρέχει για τ’ αεροπλάνο
    να ξεφύγει απ’ το πλάνο

    Απ’ το πλάνο πού’χε στήσει η καμαριέρα
    να τού θάψει τη ζωή και την καριέρα
    Κι όλο κλαίει το καβουράκι
    στου γυαλού στου γυαλού το βοτσαλάκι

    Μα το πιάνουνε οι τζέδες
    του φοράνε χειροπέδες
    το γιουχάρουνε κι οι σκύλοι
    και το κάνουνε ρεζίλι

    Παίζει τώρα στα ρηχά η καμαριέρα
    κι αρχινάει τη δική της την καριέρα
    Κι όλο κλαίει το καβουράκι
    στου γυαλού στου γυαλού το βοτσαλάκι

    :))

  67. tamistas said

    Άτιμε χρόνε, πιεστικέ. Κι εγώ ζηλεύω (τουάις), μα αδυνατώ.

    Στα πεταχτά ρίχνω ματιές στις αναρτήσεις,
    αχ Ντομινίκ, βρήκες καιρό να αμαρτήσεις…

  68. Βασίλης Ορφανός said

    Μήπως η ελληνική «καμάρα» έχει συγγένεια με το πέρσικο kamar, το οποίο -κατά το Νisanyan, στο Διαδίκτυο- έδωσε το τούρκικο kemer, που εκτός από «ζώνη» σημαίνει επίσης «αψίς, θόλος κτιρίου, καμάρα» (Τουρκοελληνικό Λεξικό Χλωρού, Β 1418); su kemeri = αψίδες υδραγωγείου, εξού και το «κεμέρι» (=υδραγωγείο) που ήταν άδειο στον «Κεμάλ» του Γκάτσου. Υπάρχει και ως τοπωνύμιο (Κεμέρι ή Υδρογέφυρα)του Αγίου Πνεύματος στις Σέρρες) ή μικροτοπωνύμιο (Κιμέρι στα Σχινοκάψαλα Ιεράπετρας,λόγω ακριβώς ενός παλιού μικρού θολωτού υδραγωγείου, ακόμη εν χρήσει). Τι λένε οι ειδικοί στα ετυμολογικά;

  69. Η «καμάρα» ανάγεται, βλέπω, στην παλαιοινδοευρωπαϊκή ρίζα *kam- «to arch.»
    Και πράγματι, συμφωνεί και ο Νisanyan, μια και το περσικό kemer προέρχεται από την Αβέστα, δηλαδή ας πούμε ανατολικοϊρανική, ρίζα kamarā- «καμπύλη, ζώνη».

  70. Και μια εκμάθηση παλαιοΑβέστα για τους μερακλήδες (ή τους μαζοχιστές): http://www.fas.harvard.edu/~iranian/OldAvestan/oldavestanprimer.pdf

  71. #70 Δύτη δες το σχ.15, δικό μου μεν αλλά δεν είναι κακό να συμφωνήσεις μαζί μου.
    Βέβαια δεν ξέρω γιατί πρέπει να είναι και καλά Περσικό και «Ινδοευρωπαϊκό» (το τουρκικό δεν το συζητάμε καν) όταν εμείς έχουμε την καμπή, κάμψη κ.α.
    Θα έλεγα γενικότερα όχι ζώνη αλλά ότι μπορεί να καμφθεί ώστε να πάρει σχήμα καμπύλης.

  72. Μαρία said

    69,70 Παρόλο που είχαμε χωράφι στη θέση Κεμέρ’, στο στίχο του Γκάτσου δεν είχα μέχρι τώρα συνδυάσει το μουχλιασμένο νερό, που ακολουθεί, με το κεμέρι. Τη λέξη την πρόλαβα ζωντανή με τη σημασία της ζώνης όπου κρύβουν τους παράδες, κι αφού στο τραγούδι ήταν άδειο, καταλάβαινα οτι δεν είχε μία!

  73. Δεν έχω πρόχειρο ετυμολογικό της αρχαίας αυτή τη στιγμή, αλλά αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι η ρίζα καμ- με αυτή την έννοια συναντάται και στα αρχαία ανατολικά ιρανικά, άρα υπάρχει κοινή ΙΕ ρίζα. Από αυτή την άποψη πρέπει να έχεις δίκιο ότι καμπές, κάμψεις κλπ έχουν συγγένεια με την καμάρα. Αν είναι όμως να αρχίσουμε πάλι συζήτηση για το τι σημαίνει Ινδοευρωπαϊκή ομογλωσσία (δεν είμαι σίγουρος για τον όρο), ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

  74. Το παραπάνω πάει στο 72 βέβαια.

  75. Λοιπόν μόλις το τσέκαρα στο ΛΝΕΓ, τον Μπαμπινιώτη δλδ. Όντως ΙΕ ρίζα *kam(p)-.

  76. ti zoe sauto to blog said

    Χαιρετίσματα στα νταρνακοχώρια , και στο Βενζίκιοϊ ! Βρε τι μου θυμήσατε τώρα ! 🙂

  77. Mιχαλιός said

    Η καμάρα του Ηροδότου ασφαλώς και μπορεί να είναι ανατολίτικο δάνειο, όταν μάλιστα την έχει για να περιγράψει κάτι βαβυλωνιακό. Το αν έχει σχέση ή όχι η λέξη αυτή με την «Ινδοευρωπαϊκή ρίζα kam» είναι τελείως άλλο πρόβλημα.
    Και η καμάρα ως αρχιτεκτονικό στοιχείο έχει επίσης βαβυλωνιακή προέλευση, και μάλιστα όχι πολύ παλιά (http://en.wikipedia.org/wiki/Arch).
    Ο καμερλέγκος δεν είναι ο τζαμπερλάνος;

  78. Μαρία said

    77 Γιατρέ, έκανες αγροτικό στο Βεζνίκο; (Το εκτούρκισες αλλά συγχωρεμένος.)

  79. ti zoe sauto to blog said

    Μαρία , όχι, στη Θεσσαλία έκανα αγροτικό , το έλεγα χθες.
    Εκεί είχα γνωριμίες στα νιάτα μου !

  80. Ηλεφούφουτος said

    Εξαιρετική η ανάρτηση!

    Τώρα μπερδεύτηκα όμως με το «άδειο κεμέρι», διότι όντως η σημασία «υδραγωγείο» δένει με το στίχο περί μουχλιασμένου νερού.

    Δύτη, πολλές ευχαριστίες από έναν μαζοχιστή!

  81. ti zoe sauto to blog said

    Το γκουγκλισα και βγάζει ότι το χωριό Άγιο Πνεύμα ή Βενζίκου: Στη Χάρτα του Ρήγα Φερραίου αναφέρεται και ως Βέζνα. Επί Τουρκοκρατίας λεγόταν Βεζνίκιόϊ, «Vezne – Βέζνε» = ζυγός και «Κιόι» = χωριό,
    Έτσι λέει ο πατριώτης σου , οπότε κι εγώ 20 χρόνια μετά … θα το ετυμολόγησα φαίνεται.

  82. Μαρία said

    81 Ηλεφού, δένει αλλά εγώ δεν το έδενα.

    82 Μη τον πιστεύεις, τον Νταρνάκα. Πάει να βγάλει το σλάβικο τούρκικο.

  83. ti zoe sauto to blog said

    83
    αλήθεια τι είναι όλη αυτή η ιστορία με τα νταρνάκικα , μέχρι κάτι κουφά μου λέγανε τότε για Δαρείο, Αρταξέρξη ; ούτε που θυμάμαι.

  84. Ηλεφού, σκοπεύεις να μάθεις Αβέστα; Έχει και ωραίο αλφάβητο. 🙂
    Επιπλέον υλικό, θα βρεις εδώ.
    Περιμένω το πρώτο αβεστιανό σχόλιο! 🙂

  85. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια!

    Σχετικά με το κεμέρι και την καμάρα, να σημειωθεί αυτό που γράφει ο Ησύχιος, καμάραι = ζώναι στρατιωτικαί.

  86. «Ζώναι στρατιωτικαί» μάλλον περσικής προέλευσης, έτσι δεν είναι;

  87. sarant said

    Δεν λέει, αλλά έτσι θα έλεγα.

  88. YOSEF22ADAR said

    H καμάρα ως αρχιτεκτονικό στοιχείο,
    απουσιαζε παντελως στην αρχαια Αιγυπτο
    (δεν ηξεραν η’ δεν τους ενδιεφερε να τη φτιαξουν).
    Αυτο δεν ειχε παρατηρηθει παλαιοτερα,
    εγινε γνωστο προσφατα χαρη στην συνδυασμενη παρατηρητικοτητα
    ενος αμερικανου φοιτητη αραχαιολογιας.
    Καλησπερα σε ολους.

  89. Μαρία said

    87,88 Δεν ξέρω τι λέει ο Ησύχιος. Εμείς το χρησιμοποιούσαμε όπως το γράφει το ΛΚΝ
    http://tinyurl.com/5uhxltw
    ενώ τις κοινές αντρικές ζώνες, τα λουριά, τις έλεγαν καΐσια.

    84 Γιατρέ, ναι, στην προσπάθεια να ετυμολογήσουν το Νταρνάκας έχουν επινοήσει μια ιστορία με το Δαρείο απ’ όπου το νταρ.

  90. YOSEF22ADAR said

    http://www.springerlink.com/content/22243t217x76553x/
    Arches and Culture
    ( Don Hanlon – School Of Architecture and Urban Planning
    – University of Wisconsin – Milwaukee )

    DOWNLOAD:
    http://www.springerlink.com/content/22243t217x76553x/fulltext.pdf

    Introduction
    … …
    The role of the arch – and its derivative, the vault – in architectural history
    reveals a third way of understanding how values shape architecture. Though the
    arch can be understood aesthetically as a sculptural form and technologically as a
    structural form, it is first and foremost a cultural form because ancient people
    distinguished architecture from mere building not on the basis of aesthetics or
    technological ingenuity, but on the basis of cultural meaning. To illustrate this
    assertion, let us examine two architectural traditions, the Egyptian and the Greek.
    There is extensive evidence to show that both the Egyptians and the Greeks
    understood the arch as a structural device and had the technological sophistication
    to use it to full advantage, yet they avoided it or relegated it to minor,
    inconsequential applications because it did not fit into the web of meanings that
    dominated their respective cultures.

    The arch in Greece
    The Greeks were among the greatest practitioners of masonry construction in
    the entire history of architecture. For example, their superb technique for
    constructing walls with cyclopean polygonal stones was exceeded only by the
    masons of the Incan Empire. However, the Greeks’ craftsmanship was not matched
    by structural experimentation. Their use of the arch and the vault was highly
    conservative and examples before the Roman era are rare. This cannot be
    explained by ignorance, since they had extensive and prolonged contacts with
    Oriental cultures that used the arch extensively. The arch and the vault had been
    used in Western Asia for many centuries prior to the Greeks arrival, but these
    examples were composed of brick, a material in which the Greeks showed little
    interest [Lawrence 1983, 170]. The Greeks used the arch or vault of stone only in
    situations where the lateral thrust was easily counteracted by massive walls, as in
    fortifications, or by the earth in subterranean chambers. However, the Greeks’
    reticence to use the arch and the vault cannot be explained by a lack of technical
    knowledge or skill. The primary factor was cultural. Similar to the Egyptians, the
    Greeks established a formal language for their architecture at a very early date and
    never deviated from its rules. Their architecture was of a trabeated type, composed
    of columns and beams, originally of timber and later translated into stone. Every
    element and detail of the Classical canon of architecture that the Greeks used in
    their monumental temples constructed of stone, such as the Parthenon, has a direct
    correlation to a timber component in their archaic domestic buildings. It was for
    cultural reasons that the Greeks chose not to use any structural system other than a
    trabeated system in their major civic and religious buildings.

  91. ti zoe sauto to blog said

    90, α γειά σου !
    Όταν ήμουν νέος , πριν 20-25 χρόνια , είχα κάτι παρέες από τα χωριά των Σερρών που τα λένε νταρνακοχώρια.
    Ρώτησα κάποια στιγμή από που βγαίνει αυτή η λέξη και μου είπανε πως υπάρχει μια ερμηνεία ότι η λέξη είναι περσική και υπάρχουν κι άλλες τοπικές λέξεις επίσης περσικές, που οφείλονται σε εποικισμό της περιοχής την εποχή των περσικών πολέμων !
    Φυσικά γέλασα – από μέσα μου – για τα παράξενα που άκουγα και σταμάτησα την κουβέντα. Μου έμεινε όμως η παραδοξολογία.

    Σήμερα με αυτά που διαβάζω αρχίζουν τα πράγματα να ξεκαθαρίζουν κάπως.
    Μήπως μέσω της τουρκικής πέρασαν στην ντοπιολαλιά των νταρνακοχωριών λέξεις με απώτερη αρχαία ιρανική καταγωγή ( όπως το κεμέρ );
    Και κάποιος τοπικός «εγκέφαλος» έδωσε την ερμηνεία του περσικού εποικισμού ;

  92. sarant said

    Το ότι υπάρχουν χωριά στα Σέρρας με κατοίκους απογόνους των στρατιωτών του Ξέρξη το έχω κι εγώ διαβάσει κάπου (χωρίς απαραίτητα να το πιστέψω)

  93. ti zoe sauto to blog said

    Και φυσικά ,εκτός από τις τούρκικες λέξεις , μπορεί κι αυτό που είπε η Μαρία , πριν : διάφορα σλάβικα βόλευε να τα χαρίσουν στους αγιατολάχ .

    Νίκο , είδες συμμορφώθηκα με τα ηλικιακά κριτήρια του ιστολογίου ! 🙂

  94. Μαρία said

    94 Μ’ αυτές τις τοπικές περσικές έχω μείνει άφωνη!
    Μ’ αυτή τη λογική, αφού το καρπούζι κι ο κολομπαράς είναι πανελλήνια, είμαστε όλοι απόγονοι των Περσών.

  95. sarant said

    94 Γιατρέ μου, τότε ήσουν στην πρώτη-πρώτη νιότη 🙂

  96. Μαρία said

    Η θέση του είναι στο Μαουτχάουζεν αλλά εκεί δεν πλησιάζω. Ας το θεωρήσουμε λοιπόν γαλλικού ενδιαφέροντος μια και σχετίζεται με το φεστιβάλ Καννών.
    Ανεπιθύμητος ο Λαρς Φον Τρίερ αλλά όχι και η ταινία. Εννοείται οτι του την έπεσε η LICRA μετά τη συνέντευξή του.

    http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showplain?maindoc=9949054&maindocimg=9944595&service=101
    http://tinyurl.com/682ujcp

  97. sarant said

    Πέρασα προ ολίγου μπροστά από μια ανοιχτή τηλεόραση που είχε την επανάληψη του Λαζόπουλου, και βέβαια είχε κάμποσα για την υπόθεση Στρος-Καν, μαζί και μια παρωδία της Ταμπακιέρας όχι πολύ παρόμοια με τη δική μου. Αναπόφευκτο ήταν και ασφαλώς ανεξάρτητη έμπνευση. Πάντως τη «δικιά μου» Ταμπακιέρα-Καμαριέρα την είχα ανεβάσει στη Λεξιλογία από τη Δευτέρα 16.

  98. Nicolas said

    Goodbye patron του ΔΝΤ

  99. Nicolas said

    Goodbye patron

  100. Τὴν ταμπακέρα πολὺ ἐμίσησαν, τὴν καμαριέρα οὐδείς.

  101. voulagx said

    #97 Και καλα κανεις που δεν πλησιαζεις γιατι θα γινοσουνα κιμας! 🙂
    Αλλα ο Λαρς στο τελος της συνεντευξης διευκρινισε οτι εκανε πλακα, κανω λαθος;

  102. voulagx said

    Μ’ επιασε κι ο ποιητικος μου οιστρος!!!

    Λετε, ορε, ναθελε ο αγιος Ντομινικ
    να παει την καμαριερα για πικ-νικ;
    Μα ειναι ευρεως γνωστος Εβραιος
    που τον σερνουν οι γυναικες απ’το πεος!

  103. Nicolas said

    Και από την καμαριέρα στην camarilla:
    http://correcteurs.blog.lemonde.fr/2011/05/28/on-ne-se-mefie-jamais-tron-des-camarillas-2/

  104. […] Πολύ σχολιάστηκε επίσης η ανοργανωσιά του δήμου Θεσσαλονίκης και ιδίως οι παγωμένες του αλατιέρες· βγήκε μάλιστα και τραγούδι. Θα περίμενε κανείς να είναι στο σκοπό του «Πάγωσε η τσιμινιέρα», και ίσως να βγήκε και τέτοια παρωδία, αλλά αυτό που άκουσα εγώ ήταν παρωδία της Ταμπακέρας: Τι μου την πάγωσες αυτή την αλατιέρα. Η ταμπακέρα προσφέρεται πράγματι για παρωδίες. Να θυμίσω ότι κι εδώ στο ιστολόγιο είχαμε παλιά βάλει μιαν παρωδία της, με καμαριέρα (στο τέλος του άρθρου). […]

  105. spatholouro said

    Τη λέξη «καμαριέρος»/ «καμαριέρα» τη βλέπω στο λήμμα «ευναστήρ» στο Λεξικό του Α. Γαζή (1835)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: