Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Είδατε το σκύλο μου μικρό; (Λεξιλογικά του Αστερίξ στους Βρετανούς)

Posted by sarant στο 9 Οκτώβριος, 2014


Με μια δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι 24 τόμοι του Αστερίξ, του Ρενέ Γκοσινί και του Αλμπέρ Ουντερζό, είναι μια από τις σημαντικότερες προσφορές της Γαλλίας στον παγκόσμιο πολιτισμό μεταπολεμικά. Τουλάχιστον η γενιά μου, που γνώρισε τον Αστερίξ στα φοιτητικά της χρόνια, τον αγάπησε σχεδόν ομόφωνα.

Βέβαια, στην Ελλάδα ο Αστερίξ είχε έρθει και νωρίτερα, γύρω στο 1969, όταν κυκλοφόρησε το περιοδικό Αστερίξ από τις εκδόσεις Σπανός, που είχε την ύλη του γαλλικού Pilote, με γαλλικά κόμικς σε συνέχειες: Αστερίξ, Ιζνογκούντ, Κοκκινογένης, Τανγκύ και Λαβερντύρ, κάποιο καουμπόικο, Αχιλλέας Ταλόν και άλλα που δεν θυμάμαι. Το περιοδικό το αγόραζα ανελλιπώς αλλά δεν έχω κρατήσει κανένα τεύχος του. Κυκλοφόρησε επί καναδυό χρόνια και παρουσίασε κάπου οχτώ περιπέτειες του Αστερίξ.

Μετά, τα δικαιώματα τα πήρε ο Ψαρόπουλος και άρχισε από το 1978 να δημοσιεύει τις περιπέτειες σε αυτοτελή άλμπουμ, ένα τον μήνα. Αυτό κράτησε δυο χρόνια, ώσπου να εκδοθούν και οι 24 τόμοι. (Τόσους είχαν προλάβει να φτιάξουν ο Γκοσινί και ο Ουντερζό μέχρι τον πρόωρο θάνατο του πρώτου. Αργότερα, ο Ουντερζό κυκλοφόρησε καμιά δεκαριά τόμους σε δικό του κείμενο και σκίτσα, αλλά κατά γενική ομολογία ή έστω κατά τη γνώμη μου αυτοί οι μεταγενέστεροι τόμοι υστερούν κατά πολύ. Φέτος κυκλοφόρησε και ο Αστερίξ στους Πίκτους, η πρώτη περιπέτεια στην οποία δεν συμμετέχει κανείς από τους αρχικούς δημιουργούς). Τους αγόρασα όλους στην εποχή τους, αλλά αμφιβάλλω αν έχω κρατήσει κανένα τεύχος.

Από το 1989 αν δεν κάνω λάθος ο Αστερίξ άρχισε να εκδίδεται από τις εκδόσεις Μαμούθ. Κυκλοφόρησαν και οι 24 αρχικές περιπέτειες καθώς και όλες οι μεταγενέστερες, ενώ επίσης κυκλοφόρησαν αρκετοί τόμοι στα αρχαία ελληνικά, τα ποντιακά και τα κρητικά. Στα βιβλιοπωλεία και στα περίπτερα βρίσκει κανείς μόνο τις εκδόσεις Μαμούθ, του Ψαρόπουλου μόνο σε παλαιοβιβλιοπωλεία.

Στη σειρά του Ψαρόπουλου τη μετάφραση των δυο πρώτων περιπετειών (Αστερίξ και ο Μάγος. Η κατοικία των θεών) την είχε κάνει ο Κώστας Ταχτσής. Μετά ανέλαβε ο ποιητής Αργύρης Χιόνης, μακαρίτης κι αυτός πια. Στις εκδόσεις Μαμούθ νομίζω ότι δεν γράφεται το όνομα του μεταφραστή (διορθώστε με αν κάνω λάθος). Έχω συνηθίσει την πρώτη μετάφραση και τη θεωρώ καλύτερη. Μπορεί όμως να είναι και συνήθεια. Από την άλλη, ο δεύτερος μεταφραστής βρίσκεται σε δύσκολη θέση, διότι ίσως αισθάνεται αναγκασμένος να αποφύγει τα λογοπαικτικά ευρήματα του πρώτου.

Στα κατεβασάδικα του Διαδικτύου βρίσκει κανείς σε ηλεμορφή τον Αστερίξ της έκδοσης Μαμούθ, αλλά, απ’ όσο ξέρω και έψαξα, όχι την έκδοση Ψαρόπουλου. Από καλή τύχη (στον ουρανό τον έψαχνα και στη γη τον βρήκα) ένας καλός φίλος, συνομήλικος περίπου, έχει στη βιβλιοθήκη του πεντέξι τόμους από τότε, και σκέφτηκα σήμερα να παρουσιάσω μια περιπέτεια, κι αν είμαστε καλά κι έχει ενδιαφέρον θα συνεχίσω.

Πριν από τεσσεράμισι χρόνια, σε ένα άρθρο για μια λατινική φράση, τα σχόλια εκτράπηκαν κατά συντεταγμένο τρόπο στη συζήτηση των λογοπαιγνίων του Αστερίξ και σε σύγκριση μεταφράσεων. Τότε είχαμε κορφολογήσει στοιχεία από όλες τις περιπέτειες, τώρα όμως θα περιοριστούμε σε μία, στον Αστερίξ στους Βρετανούς. Την έκδοση του Ψαρόπουλου τη σκανάρισα και την έχω ανεβάσει εδώ (με τη βοήθεια του Στάζιμπου για την ηλεβιβλιοδεσία) όπου μπορείτε να τη διαβάσετε ονλάιν -ή να την κατεβάσετε από εδώ. Κάπως αχνά βγήκαν τα χρώματα, να με συμπαθάτε.

Θα λεξιλογήσω για τον Αστερίξ στους Βρετανούς, παρόλο που αυτά που θα πω μπορεί κανείς να τα βρει σε πολλούς αστεριξολογικούς ιστότοπους. Δεν θα διηγηθώ την υπόθεση αναλυτικά, την ξέρετε ή μπορείτε να τη μάθετε διαβάζοντας το κόμικς.

Καταρχάς, ο τίτλος. Στο πρωτότυπο είναι Astérix chez les Bretons, δηλαδή «στους Βρετόνους», τους κατοίκους που είχε η νότια Βρετανία την εποχή του Αστερίξ. Ο Ψαρόπουλος είχε τίτλο «Ο Αστερίξ στη χώρα των Βρετανών», το Μαμούθ «Ο Αστερίξ στους Βρετανούς».

H περιπέτεια αυτή, που κατά τη γνώμη του Ουντερζό ήταν η καλύτερη που έγραψε ο Γκοσινί, βασίζει τη σάτιρά της σε δυο άξονες. Πρώτον, σατιρίζει τα στερεότυπα για τους Βρετανούς, και δεύτερον βάζει τους Βρετανούς να μιλούν αγγλοπρεπή γαλλικά -κάτι που δεν είναι πάντοτε εύκολο να φανεί στη μετάφραση.

Ονόματα ηρώων

Με τη σειρά που εμφανίζονται στο κόμικς. Οι παραπομπές γίνονται με αριθμό «καθαρής» σελίδας και καρέ (ο αριθμός αυτός φαίνεται σε ένα μικρό τετραγωνάκι στο κάτω δεξιά καρέ κάθε σελίδας), π.χ. 2.3 σημαίνει δεύτερη σελίδα, τρίτο καρέ.

Αρχηγός των Βρετανών όταν έκαναν επίθεση οι Ρωμαίοι (2.3) ήταν ο Cassivellaunos. Αυτός είναι ιστορικό πρόσωπο, που βέβαια είναι άγνωστο στον Έλληνα αναγνώστη. Ο Χιόνης το απέδωσε Μπαστουνόρθιος, εξαιτίας της ευθυτενούς στάσης του. Ο μεταφραστής του Μαμούθ το τροποποίησε σε Μπαστουνοκατάπιος.

Ο αρχηγός του βρετανικού χωριού που αντιστέκεται, λέγεται Zebigbos (3.1), που είναι η γαλλική προφορά του The big boss. Στις δυο ελληνικές μεταφράσεις έχει αποδοθεί Δεμπιγκμπος. Στα αγγλικά έχει αλλάξει: Mykingdomforanos, το βασίλειό μου για ένα- και η κέλτικη κατάληξη -os.

Στο χωριό έχουν συγκεντρωθεί όχι μόνο Βρετανοί, αλλά και Ιβέρνιοι (Ιρλανδοί) και Καληδόνιοι (Σκοτσέζοι). Έτσι, συναντάμε (3.2) τον O’torinolaringologix, με το ιρλανδικό Ο’, που αποδίδεται βεβαίως Ο’τορινολαρυγγολογίξ από τον Χιόνη, αλλά χωρίς την απόστροφο (Οτορινολαρυγγολογίξ) στο Μαμούθ, και τον Mac anotérapix, που αποδίδεται Μακ Ανωθεραπίξ (Χ.) και Μακανωθεραπίξ (Μ). Εδώ έχουμε τυχερό λογοπαίγνιο. Στα γαλλικά, το mac anotérapix είναι υπαινιγμός για την mécanothérapie, που είναι είδος κινησιοθεραπείας, αλλά στα ελληνικά ταίριαξε καλά με το «Μα κάνω θεραπεία». Στα αγγλικά: Ο’veroptimistix και Mac Anix.

Ο κεντρικός ήρωας από πλευράς Βρετανών είναι ο Jolitorax (3.2), λογοπαίγνιο με τις λέξεις joli-όμορφος και thorax-θώρακας. Ωραιοθωράξ (Χ.) και Ομορφοθωράξ (Μ.), Anticlimax στα αγγλικά, ωραίο λογοπαίγνιο. Ο Ωραιοθωράξ είναι ξάδερφος του Αστερίξ και πηγαίνει στο γαλατικό χωριό να ζητήσει βοήθεια. Αστερίξ και Οβελίξ τον συνοδεύουν πίσω στη Βρετανία με το μαγικό ποτό.

Καθώς πηγαίνουν προς τη Βρετανία, οι δυο Γαλάτες με τον Βρετανό συναντούν (7.8) μια ρωμαϊκή γαλέρα, που μεταφέρει τον εκατόνταρχο Tullius Stratocumulus. H δεύτερη λέξη είναι μετεωρολογικός όρος, είδος νεφών. Τούλιους Στρατοκούμουλους και στις δυο ελληνικές μεταφράσεις.

Ο κυβερνήτης στο Λονδίνο (15.2) ονομάζεται Caius Roideprus (βασιλιάς της Πρωσίας), που αποδίδεται Κάιους Παχύδερμους (Χ.) / Κάιους Μουστοξύδιους (Μ.) και στα αγγλικά Encyclopaedicus Britannicus.

Ο ταβερνιάρης που τους κρύβει (16.3) λέγεται Relax, Ρηλάξ στα ελληνικά. Αυτός έχει έναν ξάδερφο (28.1) που λέγεται Surtax (πρόσθετος φόρος). Σιγουράξ από τον Χιόνη, Μπουρμπουράξ στο Μαμούθ.

Στον αγώνα ράγκμπι που ακολουθεί (35.8) ο αστέρας της μιας ομάδας λέγεται Ipipourax, που είναι εκγαλλισμός του επιφωνήματος Hip hip hourra. Στα ελληνικά, φυσικά, Χιπχιπουράξ.

Αγγλισμοί Το γαλλικό κείμενο είναι γεμάτο αγγλισμούς, που δεν αποδίδονται πάντα στη μετάφραση.

B4.5aΈτσι, όταν ο Ωραιοθωράξ συναντάει τον Αστερίξ (4.5), όλα του τα λόγια είναι αγγλισμοί: I say. This is a bit of luck. (…) Let’s shake hands. Ω τι εκλεκτή τύχη, θα έλεγα (…) Ας κουνήσουμε τα χέρια (Χιόνης) και «Θα έλεγα, αυτή είναι μια μοναδική τύχη (…) Ας κουνήσουμε τα χέρια». Ο άγγλος μεταφραστής βάζει και λίγο παραπάνω στα κλισέ: Oh, I say, what a bit of luck! (…) Let’s shake hands, old boy.

Οι τέτοιου είδους αγγλισμοί, που θυμίζουν το slow the very much oil, είναι πολλοί σε όλο το βιβλίο. Θα παραθέσω δυο χαρακτηριστικούς. Σε ένα σημείο που ο Οβελίξ είναι φυλακισμένος και σηκώνεται να φύγει (26.4) ο συγκρατούμενός του, που αγνοεί την υπερφυσική του δύναμη, λέει Il est devenu absolument noix που είναι κατά λέξη μετάφραση του He is going nuts, ενώ λίγο νωρίτερα, ο Ωραιοθωράξ για να εμψυχώσει τον Αστερίξ, που είναι περίλυπος για τη σύλληψη του Οβελίξ, του λέει Gardez votre lèvre supérieure rigide, που είναι κατά λέξη μετάφραση του Keep a stiff upper lip. Αυτά φυσικά δεν μπορούν να αποδοθούν στη μετάφραση -όπου ο Έλληνας μεταφραστής διαλέγει μιαν αντίστοιχη ελληνική έκφραση, π.χ. έχασε και το λίγο που είχε / του έχει στρίψει τελείως (Μ.)

Αλλά το αποκορύφωμα του γλωσσικού χιούμορ είναι η αντιστροφή της σειράς επίθετου και ουσιαστικού. Οι Γάλλοι βάζουν (συνήθως) το επίθετο μετά το ουσιαστικό, αντίθετα με τα αγγλικά ή τα ελληνικά, οπότε ο Γκοσινί βαζει τους Βρετανούς να μιλάνε με αντεστραμμένη τη σειρά, να μιλάνε ανάποδα όπως λέει ο Οβελίξ.

Αυτό το εύρημα μεταφράζεται εύκολα και αποτελεσματικά. Ο Ωραιοθωράξ από την αρχή της επίσκεψής του (5.2) λέει: Μας χρειάζεται φίλτρο μαγικό για να πολεμήσουμε το στρατό ρωμαϊκό. (Χιόνης). Στα γαλλικά είναι: Il nous faut de la magique potion pour combattre les romaines armées. (Δηλαδή ο Γάλλος ακολουθεί το ελληνικό συντακτικό και ο Έλληνας το γαλλικό, θα λέγαμε). Περιέργως, ο μεταφραστής του Μαμούθ δεν κάνει την αντιστροφή και δίνει ένα εντελώς άνευρο μετάφρασμα: Ο μαγικός σας ζωμός είναι ό,τι χρειαζόμαστε για να πολεμήσουμε τους Ρωμαίους. Αλλά και ο Άγγλος μεταφραστής παραιτείται από το λογοπαίγνιο -μάλιστα, θα έλεγε κανείς ότι ο Μαμούθ μεταφράζει τον Άγγλο: Your magic potion is just what we need to help us fight the Romans, what!

Ο Οβελίξ εντυπωσιασμένος που οι Βρετανοί «μιλάνε ανάποδα» τους μιμείται. Vous avez vu mon chien petit? ρωτάει τον Ωραιοθωράξ (5.6). Είδατε το σκύλο μου μικρό; μεταφράζει θαυμάσια ο Χιόνης -το έβαλα στον τίτλο επειδή η μεγαλειώδης αυτή ατάκα μάς άρεσε πολύ και τη συνήθιζε ένας αδερφικός φίλος που δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς.

Η καλύτερη όμως ατάκα αυτού του είδους είναι πιο κάτω (23.2), όταν ο μεθυσμένος Οβελίξ ρίχνεται πάνω σε μια ρωμαϊκή περίπολο, φωνάζοντας (στα γαλλικά, οπου το παχύ ch αντί για s μπήκε για να δείξει την ομιλία του μεθυσμένου): Echpèche de romaine patrouille qui veut faire du mal à mon Achtérix ami! ή, κατά τον Χιόνη, Παλιοπερίπολος ρωμαική που θέλει να κάνει κακό στον Αστερίξ μου φίλο! Χιπς! Το Μαμούθ κάνει την αντιστροφή εδώ, αλλά όχι με τόσο γούστο: Παλιοπερίπολο ρωμαϊκό, που χιέλει να κάνει κακό χτιον Αχτιερίχ (σικ) φίλο μου! Η ιδέα να βάλουν το χ αντί για σ δεν λειτουργεί καλά. Ο Άγγλος μεταφραστής δεν κάνει την αντιστροφή, μόνο κρατάει το παχύ σ (sh).

B5.9Ένα άλλο αστείο γλωσσικό εύρημα που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι είναι ότι ο Γκοσινί βάζει στο στόμα των Βρετανών φράσεις από τις μεθόδους εκμάθησης αγγλικής άνευ διδασκάλου.

Η πρώτη μέθοδος Assimil για εκμάθηση της αγγλικής, που κυκλοφόρησε το 1929, ξεκινούσε με τη φράση My tailor is rich (ο ράφτης μου είναι πλούσιος), που έχει γίνει παροιμιακή και έχει παρωδηθεί πολλές φορές. Οπότε, εδώ (5.9) ο Γκοσινί βρίσκει μιαν αφορμή (το καλό ύφασμα τουήντ του Βρετανού) να την εντάξει στον διάλογο. Φυσικά η μετάφραση δεν έχει κάποια δυσκολία.

Ένα άλλο γνώρισμα των παλιών μεθόδων άνευ διδασκάλου ήταν ότι απαντούσαν στις ερωτήσεις προσθέτοντας κι άλλες πληροφορίες, για να διδαχτεί κι άλλες λέξεις ο μαθητής, ας πούμε: Έχετε τον μολυβδοκόνδυλον της θείας σας; Όχι, αλλά έχω το τετράδιον της εξαδέλφης μου. Τέτοιες φράσεις εμφανίζονται δυο φορές στο κόμικς. Ο Ωραιοθωράξ λέει για τη βάρκα του (11.5-6): Είναι πιο μικρή απ’ τον κήπο του θείου μου, αλλά πιο μεγάλη απ’ το κράνος του ανεψιού μου.

Πιο μετά, ένας Βρετανός εμποδίζει τους λεγεωνάριους να πατήσουν στο γκαζόν του (14.7) λέγοντάς τους: Μπορεί ο κήπος μου να είναι πιο μικρός από τη Ρώμη, αλλά το δόρυ μου είναι πιο γερό απ’ το στέρνο σας (Χιόνης). Στο πρωτότυπο χρησιμοποιούνται και λατινικά: Mon jardin est plus petit que Rome, mais mon pilum est plus solide que votre sternum. Η μετάφραση του Μαμούθ κρατάει τα λατινικά και τα επεξηγεί σε υποσημείωση: Ο κήπος μου είναι μικρότερος από τη Ρώμη, αλλά το pilum μου είναι πιο σκληρό από το sternum σας. Ακόμα κι εγώ που είμαι λάτρης των υποσημειώσεων εδώ θα ακολουθούσα τη λύση του Χιόνη.

Οι λεγεωνάριοι κάνουν δοκιμή στα κατασχεμένα βαρέλια και βέβαια σε λίγο έχουν γίνει τύφλα στο μεθύσι και τραγουδάνε (19.8): Vive la Rome, vive la Rome, vive l’arome du bon vin (Ζήτω η Ρώμη, ζήτω η Ρώμη, ζήτω το άρωμα του καλού κρασιού, κατά λέξη). Ο Χιόνης: Όταν δεν πίνω είμαι Ρωμαίος κι όταν πίνω ρωμαλέος. Ο Μαμούθ: Ζήτω η Ρώμη, ζήτω η Ρώμη, εμείς δε μασάμε βρώμη! Ο ένας μένει πιο κοντά στο θέμα, ο άλλος κάνει καλύτερη ρίμα. Ο Άγγλος, πιο λακωνικός, Roll out the barrel!

Β2.6Ο Γκοσινί βέβαια εκμεταλλεύεται και τα στερεότυπα για τους Βρετανούς. Η βρετανική μπίρα είναι χλιαρή (μυστικό όπλο, λέει ένας λεγεωνάριος), το αγριογούρουνο όχι ψητό αλλά βραστό με σάλτσα μέντας (καημένο ζωντανό, αναφωνεί ο Οβελίξ) και βέβαια στις 5 το απόγευμα κάθε μέρα διακόπτουν τα πάντα και πίνουν… ζεστό νερό. (Άλλωστε αυτό εκμεταλλεύτηκε κι ο Καίσαρας για να τους κατακτήσει). Στην εικόνα αριστερά (2.6) ο Γκοσινί σατιρίζει και την αγγλική ευγένεια:

– Θα ήθελα και μια σταγόνα γάλα, παρακαλώ.
– Παρακαλώ, πάρτε μόνος σας.

και

– Θα μπορούσα να έχω μαρμελάδα για τις φρυγανιές μου;
– Φυσικά, θα μπορούσατε
[μτφρ. Χιόνης]
Να προσεχτεί εδώ το γαλλικό les roties, που είναι ειρωνικός αγγλισμός του Γκοσινί, που μεταφράζει κατά λέξη το toast.

Οι Βρετανοί λοιπόν σε όλο το κόμικς πίνουν φάιβ ο κλοκ βραστό νερό. Προς το τέλος, οι ήρωές μας βρίσκονται στο ανυπόταχτο (βρετανικό) χωριό και περιμένουν την επίθεση των Ρωμαίων, αλλά έχουν χάσει το βαρέλι με το μαγικό ποτό. Ο Αστερίξ για να εμψυχώσει τους Βρετανούς, βγάζει από την τσέπη του κάτι βότανα που του είχε δώσει ο δρυίδης Πανοραμίξ όταν έφευγαν, και προσποιείται ότι ξέρει να φτιάχνει το μαγικό ποτό. Το μοιράζει στους Βρετανούς και το πλασέμπο δουλεύει μια χαρά: όταν το πίνουν παίρνουν θάρρος και κατατροπώνουν τους Ρωμαίους (βοήθησε και ο παντός καιρού Οβελίξ).

Όταν οι ήρωές μας γυρίζουν στο χωριό τους, στο παραδοσιακό εορταστικό τσιμπούσι, ο Αστερίξ ρωτάει τον Πανοραμίξ τι είδους βότανα ήταν αυτά, κι εκείνος του απαντάει πως είναι ένα φυτό που έρχεται από μακρινές βαρβαρικές χώρες. Και πώς λέγεται; ρωτάει πάλι ο Αστερίξ. -Τσάι, απαντάει ο Πανοραμίξ.

Κι έτσι έγινε μόδα το τσάι στη Βρετανία.

Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα, αλλά μάλλον σας έχω κουράσει, οπότε το σταματάω εδώ. Αν βρω καιρό και όρεξη, σε κανα δίμηνο θα ανεβάσω ανάλογο άρθρο για κάποιαν άλλη από τις 24 περιπέτειες του Αστερίξ.

 

Advertisements

216 Σχόλια to “Είδατε το σκύλο μου μικρό; (Λεξιλογικά του Αστερίξ στους Βρετανούς)”

  1. george said

    Καλημέρα, καταπληκτικό άρθρο. Και το «είδατε δικό μου μικρό σκύλο» (στις Μαμούθ) ήταν παροιμιώδης και την δικιά μου γενιά, των 30 και κάτι (σε όσους διάβαζαν Αστερίξ τουλάχιστον). Αυτό και το «σωποδήποτε», νομίζω. Ευχή και παράκληση: το επόμενο σχετικό άρθρο να καταπιάνεται με μια από τις δυο μεταφράσεις του Ταχτσή!

  2. nefosis said

    Απολαυστικότατο!
    Αν και το μαγικό ποτό το θυμόμουν μαγικό φίλτρο. 🙂

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Πωσοδήποτε στην παλιότερη μετάφραση 🙂
    Έχω την Κατοικία των θεών έτοιμη.

    2: Μαγικό ποτό το ανέφερα εγώ στην περιγραφή της υπόθεσης. Ο Χιόνης το λέει μαγικό φίλτρο. Στην μετάφραση του Μαμούθ βρίσκω ‘μαγικός ζωμός’

  4. Yiannis said

    Καλημέρα!

    Την μετάφραση των Μαμουθικών Αστερίξ έκανε, ως επί το πλείστον, η Ιρένε Μαραντέι, κόρη της Ροζίτας Σώκου. Δυστυχώς, την τελευταία μετάφραση του «Αστερίξ στους Πίκτους» έκανε η Σταματίνα Στρατηγού (του γραφείου Τύπου του Γαλλικου Ινστιτούτου) που είναι εντελώς ανέμπνευστη και χάνει πάρα πολλά από τα τα λογοπαίγνια…

  5. Jimakos said

    Nικοκύρη, ο κοντούλης Γαλάτης κι η παρέα του δεν κουράζουν ποτέ. Ίσως λίγο τους Ρωμαίους, αλλά εμείς είμαστε ρωμαλέοι, αντέχουμε!

  6. sarant said

    4: Καλημέρα και ευχαριστώ για την πληροφορία. Τον τελευταίο Αστερίξ έχω κάποτε σκοπό να τον παρουσιάσω.

  7. skolarikis said

    Ποτέ δεν βαριόμαστε με τον Asterix.

    Χαίρομαι ιδιαίτερα με την πρώτη φράση :
    «Με μια δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι 24 τόμοι του Αστερίξ, του Ρενέ Γκοσινί και του Αλμπέρ Ουντερζό, είναι μια από τις σημαντικότερες προσφορές της Γαλλίας στον παγκόσμιο πολιτισμό μεταπολεμικά»
    μιάς και είναι κάτι που πίστευα πάντα , χωρίς βέβαια να έχω το γωνωστικό υπόβαθρο να την υποστηρίξω.

    Τώρα πιά μπορώ να λέω «Το είπε κι ο Σαραντάκος»

  8. Yiannis said

    Επίσης, σε μένα που μεγάλωσα με τη μετάφραση του Μαμουθκόμιξ χτυπάει πραγματικά άσχημα όταν διαβάζω τον μαγικό ζωμό να αναφέρεται ως «μαγικό ποτό» ή «μαγικό φίλτρο» 🙂 Οι μάγοι μπορούν να φτιάχνουν φίλτρα, μαγικό ζωμό όμως φτιάχνει μόνο ο Πανοραμίξ ο Δρουίδης (και όχι «δρυίδης»)

  9. derwanderer said

    Αχ, Νικοκύρη, τι ωραίο άρθρο, μού θυμίσατε τα παιδικά μου χρόνια! Ήρθα σε επαφή με τον Αστερίξ ακριβώς στα 1978, μαθητής της 5ης ή 6ης Δημοτικού, με πρώτο τεύχος το «Οβελίξ και ΣΙΑ». Εννοείται ότι συνέλεξα και ΔΙΑΤΗΡΩ πάντα και τα 24 αυθεντικά τεύχη του Ψαρόπουλου, συν μερικά από τα πρώτα «σόλο» του Ουντερζό, που κι εμένα μου φάνηκαν πιο αδύνατα, κάνοντάς με να χάσω, σταδιακά, το ενδιαφέρον μου. Όταν κυκλοφόρησε η νέα έκδοση, της Μαμούθ, τελείωνα πια το Πανεπιστήμιο και, μαζί με πολλούς άλλους Αστεριξομανείς φίλους, συμμαθητές άλλοτε, συμφοιτητές πλεον (το γεγονός ότι είχαμε όλοι τελειώσει γαλλόφωνο σχολείο έπαιζε, φυσικά, ρόλο) αγοράσαμε τρία τέσσερα, ίσως και παραπάνω, τεύχη, για να συγκρίνουμε τη μετάφραση, Απογοητευτήκαμε, περίπου για τους ίδιους λόγους που απογοητευτήκατε κι εσείς -σίγουρα η συνήθεια έπαιξε κι αυτή το ρόλο της, μια που τα «παλιά» τα γνωρίζαμε σχεδόν απ΄ έξω, άσε που είχαμε ήδη αρχίσει και να τα διαβάζουμε παράλληλα με τα αυθεντικά γαλλικά. Δεν έχω κρατήσει κανένα από τα τεύχη της έκδοσης Μαμούθ, μπορώ όμως να σας ΒΕΒΑΙΩΣΩ ότι οι μεταφράσεις (τουλάχιστον για τον πρώτο χρόνο, ως, περίπου, το 90/91) ήταν της Ιρένε Μαραντέι. Το λέω με απόλυτη βεβαιότητα διότι η Ιρένε Μαραντέι, εκτός από το σπάνιο κι αξέχαστο όνομά της ήταν και ραδιοφωνική παραγωγός (στο Τρίτο Πρόγραμμα, νομίζω) που παρακολουθούσα. Για όσους δεν την έχουν ακουστά, η κ. ΙΜ είναι η κόρη της κ. Ροζίτας Σώκου. Το αν ολοκλήρωσε την σειρά και γιατί δεν εμφανίζεται το όνομά της στα τεύχη, όπως ισχυρίζεστε, δεν το γνωρίζω. ΤΟΤΕ ΟΜΩΣ, και για αρκετά τεύχη, εμφανιζόταν. . .

  10. Πάνος με πεζά said

    Καταπληκτική η παρουσίαση, μιας πραγματικά μοναδικής ιστορίας ! Τα περισσότερα τα είχα προσέξει κι εγώ από τα νιάτα μου, όταν διάβασα την πρώτη ελληνική μετάφραση (νωρίτερα είχα και τα γαλλικά, καθ’όσον ήμασταν του Γαλλικού Ινστιτούτου, αλλά από εκεί δεν τα είχα πολυκαταλάβει…).

    Και μάλιστα μου έχει μείνει κι άλλη μια φράση, εκεί που αρχίζει ο αγώνας με την είσοδο τος μπάντας : «Να οι βάρδοι Καληδόνιοι !» 🙂
    Κι επίσης ότι το πανδοχείο όπου σερβίρουν αγριογούρουνο στον Οβελίξ λέγεται «Το γελαστό γουρούνι», και ο φίλος μας διαβάζοντας στον κατάλογο «βραστό με σάλτσα μέντας» αναφωνεί ότι δεν του φαίνεται καθόλου γελαστό…

  11. derwanderer said

    Α, με πρόλαβε ο Yiannis #4 ! Επιβεβαίωση, λοιπόν.

  12. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Η χλιαρή μπύρα και το «5 o’clock» ήταν το κάτι άλλο! 😆
    Ήξερα την ιστορικότητα του Αστερίξ στην Ελλάδα, δεν ήξερα όμως ότι, είχε μεταφράσει και ο Ταχτσής Αστερίξ. Οπότε, κάτι μάθαμε και σήμερα.

  13. Καλημέρα – εγώ μόνο τα Μαμουθκόμιξ έχω διαβάσει (για την ακρίβεια, πρώτη φορά ακούω ότι υπήρξαν και άλλες εκδόσεις) αλλά συγκεκριμένα με το Αστερίξ στους Βρετανούς είχα γελάσει με:
    α) τη φοβερή βρετανίλα «it is, isn’t it?» που μεταφράζεται (αν θυμάμαι καλά) «έτσι είναι, δεν είναι έτσι;»
    β) την εμφάνιση των Beatles σε ένα καρέ («είναι κάτι βάρδοι που έχουν κάνει μεγάλη επιτυχία» ή κάτι αντίστοιχο).

    Πολύ ωραίο θέμα, πολύ ενδιαφέρον!

  14. Gpoint said

    Υπέροχο άρθρο, θα με κάνει να ξεσκονίσω τα εποχής Ψαρόπουλου τεύχη που τα φύλαξα για να τα διαβάσουν τα παιδιά μου μαζί με τα Λουκυλουκ. Εχω και δυο-τρία στα αγγλικά που τα άφησε ο αμερικανός ανηψιός μου, αυτός προτιμούσε τον ΤινΤιν οπως έλεγε τον ΤενΤεν

  15. Πάνος με πεζά said

    Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία -αλλά με επιφύλαξη αν είναι από αυτή την ιστορία- είναι ο σχολιασμός των αγγλοσαξωνικών μονάδων μέτρησης και της αντιστοιχίας τους με τις ευρωπαϊκές. Νομίζω ότι συζητιέται κάπου η νομισματική αντιστοιχία, και ξενικάει κάποιος να αναλύει: «Όου, είναι πολύ απλό,πράγματι. Ένα χρυστό νόμισμα ισούται με….»

    Αλλά επειδή δεν το θυμάμαι,κι αξίζει για το γέλιο του, όποιος το έχει ολόκληρο, ας συνεισφέρει !

  16. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    4-9: Τώρα ξαναείδα κι άλλα παλιά τεύχη της σειράς Μαμούθ. Σε μερικά αναγράφεται η Ιρένε Μαραντέι ως μεταφράστρια, σε άλλα (όπως το συγκεκριμένο με τους Βρετανούς) δεν γράφεται τίποτα.

  17. Jimakos said

    Στο σημείο που ψάχνουν να βρούν τον κλέφτη του κάρου, τους δίνουν την διέυθυνση Αλέα του Πάρκου, LVII. Άμεση αναφορά στην περίφημη Park Lane του Λονδίνου (Μαμούθκομιξ αυτό, στο Ψαρόπουλο δεν ξέρω πως αποδίδεται, πιθανόν το ίδιο).

    Ο Δεμπίγκμπος (Mykingdomforanos), λέγεται επίσης οτι ίσως παραπέμπει στο my kingdom for a nose, μιας κι έχει χαρακτηριστικά πολύ μικρή μύτη, ιδιαίτερα εν συγκρίσει με τους υπόλοιπους ήρωες.

    Ο Αστερίξ είναι ξεχωριστή κατηγορία κόμιξ. Πολιτιστική προσφορά χωρίς υπερβολή. Και πάντα λάτρευα να ψάχνω και να βρίσκω όλες αυτές τις αναφορές και τις νύξεις που κρύβονται σε κάθε σχεδόν καρέ.

  18. sarant said

    15: Στη σελίδα 20.
    Nous avons des lingots de fer qui pèsent une livre et qui valent trois sesterces et demi, plus quatre pieces de zinc qui valent une pièce et demi de cuivre chacune. Les sesterces valent douze pieces de bronze…

    Χιόνης: Έχουμε κέρματα σιδερένια που ζυγίζουνε μισό κιλό και αντιστοιχούν σε τριάμισι σεστέρσια, συν τέσσερα κέρματα τσιγκινα που το καθένα τους αντιστοιχεί σ’ ενάμισι μπρούτζινο. Ένα σεστέρσιο αντιστοιχεί σε δώδεκα κέρματα μπρούτζινα και…

    Οπότε ο Οβελίξ πάει να αναφωνήσει «Είναι τρε…» κι ο Αστερίξ τον κόβει με την άλλη θεϊκή ατάκα: Πιες τη μπιρίτσα σου, θα κρυώσει!!

  19. george said

    @3 Πακατληκτικά! 😀
    Κι εγώ μόνο την μετάφραση της Μαμούθ ξέρω και τα υπόλοιπα με ξενίζουν. Είναι και η δύναμη της συνήθειας. Πρόσφατα, διαβάζοντας τη σειρά των τόμων του Carl Barks της Καθημερινής, όπου υπάρχουν μικρές, αδιάφορες αλλαγές στην μετάφραση, διαπίστωσα ότι ήξερα την παλιά μετάφραση σχεδόν απέξω από τα παιδικά μου χρόνια και οι αλλαγές δε μου άρεσαν. Και μιλάμε για κείμενο που δεν έχει καθόλου λογοπαίγνια και το γενικότερο πνευματώδες στυλ του Αστερίξ. Αγαπημένο λογοπαίγνιο στου Αστερίξ: οι δυο αρχηγοί του Βέλγικου χωριού τσακώνονται για την γλώσσα του αγριογούρουνου σε ένα τσιμπούσι, και η γυναίκα του ενός αναφωνεί «Ας ελπίσουμε οι αρχηγοί του Βελγίου να μην τσακώνονται αιωνίως για θέματα γλώσσας».

  20. Πάνος με πεζά said

    @ 18 : Χα χα ! Τέλειο ! Και το μισό γέλιο είναι αυτό που λέει στην αρχή : «Όου, είναι πολύ απλό,πράγματι !»

  21. sarant said

    17: Οδός Πάρκου και στον Ψαρόπουλο.

    Μπράβο Τζιμάκο, βρήκες την εξήγηση για τον Mykingdomforanos.

  22. Παναγιώτης Κ. said

    Το θέμα βεβαίως είναι ο Αστερίξ.Ανάγνωσμα των παιδικών χρόνων και όχι μόνο.Αλλά να θυμηθούμε και ολόκληρη την γκάμα των π ε ρ ι ο δ ι κ ώ ν παιδικών και εφηβικών αναγνωσμάτων.

    Μίκυ Μάους, Κλασικά εικονογραφημένα,Μικρός Ήρωας, Μάσκα , Μυστήριο και ας συμπληρωθεί ο κατάλογος.

    Σε κάποιους άρεσαν τα εικονογραφημένα και σε άλλους τα υπόλοιπα.Καλοτυχίζω αυτούς που απολάμβανα και τα δύο είδη.
    Απόλαυσα τον Αστερίξ σε κινηματογραφικές ταινίες και δεν ξεχνώ τον Ντεπαρντιέ!

  23. μήτσκος said

    Θυμάμαι πόσο με είχε τσαντίσει όταν είδα ότι ο Μοναρχίξ έγινε ξαφνικά Μαζεστίξ.

  24. Νατάσσα said

    Ας είναι το επόμενο -πιο σύντομα από δίμηνο!- αφιερωμένο στο «Quo vadis παληκάρι, αγκαλιά με το σκουτάρι»…

  25. @10 «αυτό δεν είναι ούτε ένα χαμογελάκι!» εγώ το θυμάμαι «Το γελαστό αγριογούρουνο» το πανδοχειο.

    Καταπληκτικό το αφιερωμα. Να παραγγείλουμε και το Οβελιξ και σια? 🙂

  26. «Με μια δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι 24 τόμοι του Αστερίξ, του Ρενέ Γκοσινί και του Αλμπέρ Ουντερζό, είναι μια από τις σημαντικότερες προσφορές της Γαλλίας στον παγκόσμιο πολιτισμό μεταπολεμικά. »
    Και οι 24 (συμπεριλαμβανομένου του ημιτελούς) τόμοι του ΤενΤέν, του Ερζέ, είναι από τις σημαντικότερες προσφορές του Βελγίου στον παγκόσμιο πολιτισμό του 20ού αιώνα. Βέβαια, ο ΤενΤέν δεν έχει το χιούμορ του Αστερίξ — βασικά δεν έχει χιούμορ παρά μόνο περιστασιακά, άλλος είναι ο σκοπός του. Πόσοι όμως από τα εκατομμύρια τους αναγνώστες του ξέρουν ότι ο συγγραφέας (και ο ήρωας, στις προπολεμικές εκφάνσεις του) ήταν Βέλγος;

  27. Θέκλα said

    Καταπληκτικό άρθρο! Η σύγκριση των μεταφράσεων έχει μεγάλο ενδιαφέρον με τόσα λογοπαίγνια και ανυπομονώ να διαβάσω περισσότερα!

    Εγώ μεγάλωσα με τη μετάφραση από το Μαμούθ, οπότε και μένα (όπως είπε κάποιος πιο πάνω) μου φαίνεται πιο οικεία αυτή η μετάφραση. Και προσωπικά μου άρεσε όταν κρατούσαν τις λατινικές λέξεις, στα κόμικς και ειδικά στον Αστερίξ οι υποσημειώσεις δε με ενοχλούν καθόλου και τα λατινικά δε φαίνονται αταίριαστα στο κείμενο, ίσα ίσα.

    Θα διαφωνήσω όμως σχετικά με το χ για τον μεθυσμένο, όταν το είχα πρωτοδιαβάσει -και ακόμα και τώρα- μου φάνηκε πανέξυπνο και πάρα πολύ αστείο. Και το χ είναι πολύ κοντά στο πώς προφέρουν μερικά σύμφωνα οι μεθυσμένοι στα ελληνικά, όταν αρχίζει να «χαλαρώνει» η γλώσσα, μαζί με το «παλιοπερίπολο ρωμαϊκό» είναι καταπληκτική μετάφραση νομίζω.

    Όσο για την αντιστροφή επιθέτου και ουσιαστικού, είναι αρκετά πιο περίπλοκη στα αγγλικά, ίσως επειδή η λέξη δεν αλλάζει όταν χρησιμοποιείται ως επίθετο και ως ουσιαστικό. Η φράση που παραθέτετε στα αγγλικά με αντιστροφή θα ήταν Your potion magic is just what we need to help us fight the army Roman. Νομίζω δε θα πήγαινε κατευθείαν το μυαλό του Άγγλου στο ότι είναι ανεστραμμένα, μάλλον θα αναρωτιόταν γιατί ο μαγικός ζωμός (ΖΩΜΟΣ λέω!) έγινε «μαγεία με ζωμό» και ποιος είναι αυτός ο Ρωμαίος στρατιωτικός.

  28. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    24; Νατάσα, με αυτό θα ξεκινούσα… αν το είχα βρει. Μπορεί πάντως να το βρω. Ωστόσο, σκέφτομαι μια εμβόλιμη συνέχεια γενικού χαρακτήρα πολύ πιο σύντομα.

  29. sarant said

    27: Νάστε καλά. Φυσικά, ό,τι έχει συνηθίσει κανείς 😉

  30. alexisphoto said

    Με τέτοια ποστ ξεκινάει η μέρα μας ευχάριστα…..
    καλημέρα.

  31. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Εγώ παρότι είχα αγοράσει και ακόμα έχω τη σειρά Μαμούθ, παραδόξως θυμάμαι τις ατάκες από την παλιότερη. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό…
    Ο Παχύδερμους είναι ο Πίτερ Ουστίνοφ στο Quo Vadis, ή κάνω λάθος; Πώς; 🙂

  32. Jimakos said

    Άλλα σχόλια:

    O κυριούλης που μπουκάρουν καταλάθος σπίτι του, διαβάζει τους Temps (γαλλικά), δηλαδή τους TIMES (marble edition). Και το Τουρνουά των πέντε φυλών που αναφέρει ο Ωραιοθώραξ, είναι αναφορά στο γνωστό Six -πλέον- Nations Championship (πέντε μέχρι το ’99).

    Ενδιαφέρον έχει επίσης το καρέ στην καλύβα του Αστερίξ (αρχή της ιστορίας), όπου βλέπουμε σε ένα ράφι κατα σειρά: ρωμαϊκό κράνος, γοτθικό, μονομάχου, αιγυπτιακό σουβενίρ κι απο πάνω ένα χρυσό δρεπάνι. Όλα είναι αναφορές στα προηγούμενα τεύχη της σειράς (αυτό με τους Βρετανούς ήταν το 8ο).

  33. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα
    είμαστε πολλές και πολλοί οι λάτρεις του Αστερίξ που ταυτιζόμαστε με τους Γαλατες κι υπερασιζόμαστε το Γαλατικό χωριό μας με ωύχια και με δόντια, σας ευχαριστούμε για το νήμα

    και οι Ισπανοί “μιλάνε ανάποδα” . Η ευθανασία του Εξκάλιμπερ προκάλεσε διαμαρτυρίες από υπέρμαχους των δικαιωμάτων των ζώων

    Στην Αλέσια ο Εξκάλιμπερ, ο σκύλος της Ισπανίδας νοσοκόμας ήταν μικρός, η απορία υπό μορφή ερώτησης, η αντιστροφή ρήματος-υποκειμένου Vous avez vu mon chien petit? δεν ήταν ρητορική ερώτηση: «374.000 άνθρωποι είχαν υπογράψει μια αίτηση με την οποία ζητούσαν ο σκύλος «να μπει σε καραντίνα», αντί να του γίνει ευθανασία, υπογραμμίζοντας ότι δεν πρόκειται για έναν απλό σκύλο, αλλά «για ένα μέλος της οικογένειας».

  34. Πάνος με πεζά said

    @ 26 : Μα ,σε ένα παλιό δημοσίευμα (Paris Μatch δεκαετίας 80) θυμάμαι τον τίτλο «Tin-tin,c’etait lui !». Το άρθρο, εκτός από τη φυσική «βιωματική» σχεση του συγγραφέα με τις ιστορίες του, προσπαθούσε να προβάλει και κάποια ομοιότητα του σκίτσου του ήρωα με τη φυσιογνωμία του Ερζέ – κάτι για το οποίο τελικά δεν με έπεισε, βεβαίως.
    Ο Τεν-τεν παρέχει άλλου είδους, επιστημονικές, κυρίως πληροφορίες.

  35. Jimakos said

    #31

    Γρηγόρη, καρικατούρα του Ουστίνοφ υπάρχει στον Γύρο της Γαλατίας. Είναι ένας από τους ρωμαίους επάρχους σε κάποια πόλη…

  36. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #35
    Ο Μασπηρεκαιμασήκωσους! Κι αυτός μοιάζει.

  37. Πάνος με πεζά said

    @ 34 : Προφανώς ήταν άρθρο του 1983, χρονιάς θανάτου του Ερζέ.

    Και μια ερώτηση : «Ουντερζό» ή «Υντερζό»;

  38. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ἀπὸ τὰ ὡραιότερα ἄρθρα τοῦ ἱστολογίου. Καθόλου δὲ μᾶς κούρασε. Ἂν ἔχεις κι ἄλλα νὰ πῆς περιμένουμε τὸ δεύτερο μέρος

  39. Στέλιος said

    To «Καουμπόικο» στο περιοδικό του Σπανού, ήταν το «Blueberry», του (εξαιρετικού) σκιτσογράφου Jean Giraud (Moebius). Ως Moebius είχε δημοσιευτεί πολλές φορές στη Βαβέλ (με κόμικ τελείως διαφορετικής ατμόσφαιρας)

  40. sarant said

    32: Τι βρίσκεις βρε Τζιμάκο, μπράβο!

    37: Αν συμφωνήσεις ότι με το υ θα αποδίδεις μόνο το γαλλ. u ή γερμανικό ü, και όχι, ας πούμε, το y, το Υντερζό είναι ακριβέστερο. Αν όχι, καλό είναι και το Ουντερζό.

    38: Μπορεί και αύριο 😉

    39: Ναι μπράβο, Μπλούμπερυ!

  41. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #31, 35, 36

    Ποιος μοιάζει πιο πολύ;

  42. Dimitrix said

    Εξαιρετικό και συγκινητικό.
    Να προσθέσω οτι ο Οβελίξ, όταν επιχειρεί να μιμιθεί τους Βρετανούς αντιστρέφοντας επίθετο-ουσιαστικό, κάνει συστηματικά λάθος, δηλαδή αντιστρέφει λέξεις που οι ίδιοι οι Βρετανοί δεν αντιστρέφουν (όπως στον έυστοχο τίτλο σας)

  43. Panagiotis said

    ποσωδήποτε, για μας τους παλιούς!
    Και, όντως, η πρώτη μετάφραση είναι πολύ καλύτερη. Δεν ήξερα ότι είναι του Ταχτσή, αναφερόταν αυτό στο περιοδικό;

  44. sarant said

    43; O Ταχτσής μόνο στα δυο πρώτα τεύχη, ο Χιόνης στη συνέχεια -και τα ονόματά τους αναγράφονταν.

  45. IN said

    Πολύ ωραία! Κι εγώ από την παλιά μετάφραση γνώρισα τον Αστερίξ και, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτή προτιμώ. Νομίζω, πάντως, ότι στα πρώτα δυο-τρία τεύχη υπήρχαν διαφορές στα ονόματα των ηρώων, π.χ. ο Ιντεφίξ λεγόταν Κατρουλίξ. Τώρα, βέβαια, που έμαθα καλά Γαλλικά, πού και πού κοιτάζω και κανένα πρωτότυπο και ανακαλύπτω πράγματα που -αναγκαστικά- χάθηκαν στη μετάφραση.

    Δυο τρεις παρατηρήσεις για το κομμάτι με τον αγώνα ράγκμπυ, άθλημα ελάχιστα διαδεδομένο στην Ελλάδα (πάντως, από το 2004, υπάρχει Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπυ και Εθνική Ομάδα ανδρών που αγωνίζεται τακτικά με το… Λουξεμβούργο. Στην τελευταία τους συνάντηση, στην Αθήνα φέτος τον Απρίλιο, η Ελλάδα γνώρισε τη συντριβή από το Μ. Δουκάτο!). Οι παραπομπές στις σελίδες είναι στο pdf του Νίκου, ενώ κατά ευτυχή σύμπτωση έχω,σε pdf, και το Γαλλικό πρωτότυπο:

    1) Σελ. 38: «… συνάντηση για το Κύπελλο Πέντε Φυλλών…». «Tournoi des Cinq Tribus» στο Γαλλικό πρωτότυπο, και θα έπρεπε το Τουρνουά ή να μείνει αμετάφραστο ή να γίνει Πρωτάθλημα. Πρόκειται για -προφανή για τους γνώστες αλλά και για το μέσο Γάλλο της εποχής- αναφορά στο Tournoi des Cinq Nations την πιο γνωστή ετήσια διοργάνωση σε επίπεδο Εθνικών Ομάδων Ράγκμπυ για την Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Έτσι λεγόταν τότε (1966, που κυκλοφόρησε ο Αστερίξ στους Βρετανούς), γιατί συμμετείχαν οι ομάδες της Αγγλίας, Σκωτίας, Ουαλίας, Ιρλανδίας και Γαλλίας. Σήμερα είναι «των Έξι Εθνών», γιατί προστέθηκε κι η Ιταλία. Πάντως, στον Αστερίξ οι δύο ομάδες που αγωνίζονται είναι του Ντουροβέρνουμ και του Καμουλουντούνουμ, που αντιστοιχούν περίπου στις σημερινές Αγγλικές πόλεις Κόλτσεστερ και Κάντερμπερυ.

    2) Σελ. 42: Ο αναγεννημένος (ελέω μαγικού φίλτρου) Χιπχιπουράξ σκοράρει και θα πρέπει να είναι από τις πρώτες προσπάθειες να μεταφραστούν στα Ελληνικά δύο βασικοί όροι που χρησιμοποιούνται στο Ράγκμπυ για το σκοράρισμα: Try και conversion. Στα Γαλλικά έχουν μεταφραστεί κατά λέξη (κάτι που δεν είναι παράλογο); essai – conversion. Κατά το ήμισυ το ίδιο έγινε και στα Γερμανικά (ήξερα ήδη ότι το try γίνεται Versuch, τώρα βλέπω στη Βίκυ ότι το conversion γίνεται Erhöhung δηλαδή Αύξηση). Στη Γερμανία, βέβαια, το Ράγκμπυ είναι πολύ λιγότερο διαδεδομένο.

    Για να καταλάβουνε και όσοι (οι περισσότεροι;) δεν ξέρουν από Ράγκμπυ για τι πράγμα μιλάμε, try επιτυγχάνεται όταν ο παίκτης της επιτιθέμενης ομάδας τοποθετεί στο έδαφος τη μπάλα πάνω ή πίσω από τη γραμμή του τέρματος της άλλης ομάδας. Η γραμμή αυτή αντιστοιχεί στη γραμμή του άουτ στο ποδόσφαιρο, δηλαδή είναι η μικρή πλευρά του ορθογώνιου που αποτελεί το γήπεδο. Γι’ αυτό μερικές φορές στο ράγκμπυ βλέπουμε το παιχνίδι να συνεχίζεται και πίσω από τα δοκάρια. Δεν έχει καμία σημασία αν η μπάλα τοποθετείται ανάμεσα στα δοκάρια ή όχι, σκορ επιτυγχάνεται και στις δύο περιπτώσεις.

    Ο όρος «try» γι’ αυτή τη μορφή σκορ δικαιολογείται ιστορικά: αρχικά, έδινε απλώς στο δικαίωμα στην επιτιθέμενη ομάδα να στήσει τη μπάλα πριν από τα δοκάρια, σε ευθεία γραμμή από το σημείο όπου είχε πετύχει try, και να προσπαθήσει (try) να πετύχει τέρμα (γκολ) που όμως, στο ράγκμπυ, αντίθετα με το ποδόσφαιρο, επιτυγχάνεται όταν η μπάλα περάσει μεν ανάμεσα στα κάθετα δοκάρια αλλά πάνω (και όχι κάτω, όπως στο ποδόσφαιρο) από το οριζόντιο (γι’ αυτό και τα δοκάρια του ράγκμπυ έχουν σχήμα Η και τα κάθετα είναι πολύ ψηλά). Αν τυχόν δεν πετύχαινε γκολ η ομάδα, το γεγονός ότι πέτυχε try δεν έπαιζε κανένα ρόλο. Ήδη, όμως, από τα τέλη του 19ου αιώνα αυτό άλλαξε και άρχισαν να χρησιμοποιούνται συστήματα με βαθμούς, που έδιναν πόντους τόσο στο try όσο και στο conversion. Την εποχή που έγραφε ο Γκοσινί ένα try άξιζε τρεις πόντους, και η (επιτυχημένη) conversion άλλους δύο, γι’ αυτό και βλέπουμε το σκορ στον πίνακα να γίνεται από 3-3, 8-3 (με λατινικούς αριθμούς). Σήμερα, το try έχει φτάσει τους 5 πόντους (+2 το conversion, που δεν άλλαξε).

    Πολύ λογικά, ο μεταφραστής του Ψαρόπουλου μιλάει για «Προσπάθεια» και «Μετατροπή». Ωστόσο, η Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπυ έχει, στην ιστοσελίδα της, μεταφρασμένους στα Ελληνικά τους κανόνες του ράγκμπυ και οι όροι για το σκορ (αλλά και διάφοροι άλλοι βασικοί όροι), έχουνε μείνει αμετάφραστοι, δηλαδή με βάση την Ομοσπονδία τουλάχιστον, θα πρέπει να λέμε «το τράι» και «το κονβέρσιον». Κάποτε η Νόβα έδειχνε αγώνες ράγκμπυ με Ελληνικό σχολιασμό και, όντως, ο σχολιαστής (Έλληνας και όχι και πολύ σχετικός) χρησιμοποιούσε τους Αγγλικούς όρους αυτούσιους.

    Με αυτή την ευκαιρία, και μια άλλη παρατήρηση, μη μεταφραστική: κατά κανόνα, στο ράγκμπυ κάθε ομάδα έχει έναν παίκτη που είναι ο ειδικός για τα σουτ (συνήθως, αλλά όχι πάντα, είναι ο παίκτης με το νο. 10) και κάνει όλα τα στημένα σουτ. Έτσι, πολύ σπάνια ο ίδιος παίκτης που πέτυχε το try θα σουτάρει και για το conversion, όπως κάνει ο Χιπχιπουράξ. Αυτό προφανώς το επέβαλε η πλοκή της ιστορίας, για να χτυπήσει τη μπάλα (παρντόν, κολοκύθα) τόσο δυνατά ώστε να φτάσει στη θάλασσα και να ρίξει τον πειρατή κάτω από το παρατηρητήριο.

    3) Σελ. 44: Κι ένα καθαρό μεταφραστικό λάθος, οφειλόμενο σε άγνοια: Στο τελευταίο καρέ της σελίδας, ο παίκτης που του ζητάνε πληροφορίες για τον Οβελίξ απαντάει: «Je ne sais pas et c’est dommage parce qu’on lui signerait tout de suite un contrat! Quel pilier!». Στα Ελληνικά η μετάφραση είναι «Δεν ξέρω κι είναι κρίμα γιατί θα του υπογράφαμε αμέσως συμβόλαιο! Τι κανόνι!». Pilier, όμως, είναι τεχνικός όρος στο Ράγκμπυ: Pilier (Prop στα Αγγλικά) ονομάζονται δύο από τους οκτώ παίκτες που είναι «εμπροσθοφύλακες» για να θυμηθούμε και την παλιά ορολογία του ποδοσφαίρου (φορ θα λέγαμε σήμερα). Στα Αγγλικά οι παίκτες αυτοί λέγονται forwards και στα Γαλλικά avants. Είναι οι πιο γεροδεμένοι και σωματώδεις παίκτες, σε αντίθεση με τους backs (arrières) που είναι πιο γρήγοροι και ευέλικτοι. Οι φορ διαιρούνται περαιτέρω ανάλογα από τις θέσεις που παίρνουν όταν σχηματίζεται scrum, που είναι η φάση όπου οκτώ φορ της μίας ομάδας πιάνονται μεταξύ τους σε τρεις σειρές (3-2-3) και… κουτουλάνε τα κεφάλια τους, ή έστω τους ώμους τους, με τους αντίστοιχα ενωμένους παίκτες της άλλης ομάδας, προσπαθώντας να σπρώξουν οι μεν τους δε προς τα πίσω και ν’ αρπάξουν με το πόδι τους, ή καλύτερα να κλωτσήουν προς τα πίσω τη μπάλα που πετάει ένας παίκτης ανάμεσά τους. Με scrum ξαναρχίζει το παιχνίδι ύστερα από κάποιες μικροπαραβάσεις ή ατυχήματα, συνήθως όταν ένας παίκτης αφήσει να του φύγει προς τα μπροστά η μπάλα που κρατάει (κάτι που απαγορεύεται στο ράγκμπυ. Η μπάλα πρέπει να πηγαίνει με το χέρι μόνον προς το πλάι ή προς τα πίσω, προς τα εμπρός μπορεί μόνον να μεταφέρεται ή να πηγαίνει ύστερα από κλωτσιά).

    Από τις εξηγήσεις αυτές καθίσταται φανερό, για όποιον ξέρει Γαλλικά, ποιοι είναι οι pilier και γιατί ονομάζονται έτσι: Είναι οι δύο «κολώνες» που κρατάνε, αριστερά και δεξιά, την πρώτη σειρά του scrum. Οι παίκτες αυτοί φοράνε τους αριθμούς 1 και 3 και παίρνουν θέση στην πρώτη σειρά του scrum, εκατέρωθεν του νο 2 (hooker ή talonneur), δουλειά του οποίου είναι, ακριβώς, να «τσιμπήσει» (hook) με το πόδι του τη μπάλα και να την κάνει «τακουνάκι» προς τα πίσω. Οι δύο piliers είναι, ίσως, οι λιγότερο γοητευτικοί παίκτες του ράγκμπυ (όχι ότι και οι άλλοι, δηλαδή, είναι για καλλιστεία τις πιο πολλές φορές, αλλά συγκριτικά λέμε), αφού είναι ιδιαίτερα σωματώδεις και δίνουν την εντύπωση κοντόχοντρου (αν και, στους επαγγελματίες, το πάχος είναι μύες όχι λίπος). Προφανές, λοιπόν, γιατί για pilier θα τον παίρνανε τον Οβελίξ!

  46. sarant said

    45: Μπράβο βρε ΙΝ, άψογος.

  47. Κώστας Νίκαια said

    Στη σελίδα 41 καρέ 10, ποιον ήχο ακριβώς μεταφράζει ως ΠΑΤΣΟΚ; Πέθανα στο γέλιο μόλισ το είδα…

  48. sarant said

    47: Στα γαλλικά Patchoc!
    Στη μετάφραση του Μαμούθ κράτησαν τη γραφή με λατινικά.

  49. aerosol said

    Εξαιρετική ιδέα με τον Αστερίξ!
    Πρόλαβα να αγαπήσω τις παλιές μεταφράσεις αλλά και να προλάβω νέος ακόμα τις νεότερες. Καταλαβαίνω πως οι παιδικές μνήμες και συνήθειες είναι μια προσωπική πατρίδα αλλά πιστεύω πως αντικειμενικά του Ψαρόπουλου ήταν πιο εμπνευσμένες. Οι νεότερες πάσχουν όχι από κακό μεταφραστή (καλή ήταν η Μαραντέι) αλλά από την προσπάθεια να βρεθούν λύσεις διαφορετικές από την πρώτη. Τα Μαζεστίξ και Κατρουλίξ είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ο «μαγικός ζωμός» είναι κάπως άτσαλος σε πολλά επίπεδα -κι ας έχει δεθεί με την φαντασία μιας γενιάς.
    Ο δικός μου εθισμός με τον Αστερίξ ξεκίνησε με το «Ο Αστερίξ λεγεωνάριος» και συνεχίζεται ακόμα. Πιστεύω πως είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά επιτεύγματα της Γαλλίας. Αναφέρομαι στα αρχικά τεύχη με τους δυο δημιουργούς, όχι στα άτσαλα επόμενα -το μεγάλο ταλέντο του Γκοσινί ήταν ανεπανάληπτο. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να έχω όλη την παλιά σειρά αν και τα διάβασα σχεδόν όλα.

    Από τα ονόματα Ρωμαίων έχω αδυναμία στον Θαμασφαειοκατωκοσμοσόλους από τον Αστερίξ στους Ελβετούς!

  50. Γς said

    Κι ο Αστερίκιος του Κακριδή [παρά Σακχαραζάδι, εν Ολυμπία, στην Κλεοπάτρα και μεταξύ ρόδου και ξίφους]

    στη «σεβάσμια γλώσσα του Αισχύλου και του Αριστοτέλη»

    Ποιος ξέρει τι φοβόταν, καθηγητής Πανεπιστημίου πράγμα.
    Ή μήπως του την πέσανε; [δεν θυμάμαι]

  51. spiral architect said

    Λίγο άσχετο, αλλά έχει σχέση με τον σημερινό τίτλο λόγω του σκύλου:

    Ένα αντίο στον Λουκάνικο 😦

  52. Θέκλα said

    Ναιιι το είχα το Αστερίκιος εν Ολυμπία! Αλλά δε θυμάμαι τίποτα μα τίποτα απ’αυτό, μάλλον δεν μπορούσα να εκτιμήσω τα αρχαία. Θα ψάξω να το βρω, να το ξαναδιαβάσω!

  53. trampoukos said

    Υπάρχει τεύχος και στα κυπριακά: Ο Αστερίκκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

  54. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    53: Σωστά!

  55. Γς said

    53:
    Και όχι μόνο [όπως αναφέρει κι ο Νικοκύρης]

    Εκτός από αρχαία ελληνικά απ τον Κακριδή, ποντιακά από τον καθηγητή Λατινικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Γιώργο Σαββαντίδη, κρητικά,από τον φιλολόγο Μιχάλη Πατεράκη και επιμέλεια του καθηγητή Γλωσσολογίας Χριστόφορου Χαραλαμπάκη, και κυπριακά, από τηνς Λουκία Ταξιτάρη.

  56. Spiridione said

    Απ’ αυτή την ιστορία θυμάμαι την ατάκα του Οβελίξ: δεν είναι δύο χοντροί, είναι ένας και δεν είναι χοντρός.
    Βλέπω ότι ο Χιόνης έχει κατάσχετα πρτ. και κατασχέτουμε τα βαρέλια. Άραγε στη μαμουθομετάφραση πώς το έχουν;

  57. Θέκλα said

    Η αγγλική wikipedia λέει ότι έχει μεταφραστεί και στα κρητικά και στα ποντιακά, και η γκουγκλ το επιβεβαιώνει! Εδώ έχει και απόσπασμα από τα κρητικά http://www.ekriti.gr/article/136/varonoysides-poy-nai-etoytoine-oi-romaioi 🙂

  58. Θέκλα said

    χαχαα με πρόλαβαν και πιο κατατοπιστικά μάλιστα (55)

  59. Γς said

    22:
    >Απόλαυσα τον Αστερίξ σε κινηματογραφικές ταινίες και δεν ξεχνώ τον Ντεπαρντιέ!

    Ούτε κι εγώ δεν τον ξεχνώ. Δυστυχώς.

    Μετά από τα χάλια του των τελευταίων ετών.
    Πόσο μάλιστα μετά τις προχτεσινές του αποκαλύψεις ότι άνοιγε τάφους για να πάρει τα παπούτσια των πεθαμένων και τέτοια.

    Κι εμείς υπήρξαμε τυμβωρύχοι αλλά δεν το φωνάζουμε 😉

  60. japetusgr said

    Για όποιον ενδιαφέρει μια πιο γλωσσολογική προσέγγιση στον κόσμο του Αστερίξ -κάθε νέα μετάφραση σε άλλη γλώσσα απαιτούσε την έγκριση του διοικητικού συμβουλίου της Albert Rene, μέλη της οποίας ήταν και γλωσσολόγοι, οι οποίοι αποφαίνονταν και για την ορθή απόδοση των λογοπαιγνίων-, ας δουν στην παρακάτω σελίδα μια όσο το δυνατόν πιο πλήρη λίστα που έχει συγκροτηθεί για τις μεταφράσεις των τευχών του αστερίξ σε διάφορες γλώσσες και διαλέκτους.
    http://www.asterix-obelix.nl/index.php?page=manylanguages/collection.inc

    Είχε κυκλοφορήσει και μια έκδοση στην αγγλική, το «The Complete Guide to Asterix» που σχολιάζονται ανά τόμο όλα τα λογοπαίγνια και τα παραλειπόμενα..

  61. Νέο Kid Στο Block said

    Μα τι ωραίο το σημερινό κέρασμα του Νικοκύρη! Xλιαρή μπυρίτσα και παγωμένο κόκκινο κρασί! 🙂
    ( «..μία κούπα και οι τρεις;; Θα είστε Καληδόνιοι…»)

  62. IN said

    Ας κάνω και μια άλλη παρατήρηση: Ο Νίκος γράφει, σωστά, ότι το χιούμορ της περιπέτειας εν μέρει οφείλεται στο ότι «στηρίζει τα στερεότυπα για τους Βρετανούς» (ή, θα έλεγα εγώ, στηρίζεται και σ’ αυτά τα στερεότυπα). Τα στερεότυπα, όμως, ιδίως στον τρόπο ομιλίας, είναι τα στερεότυπα της ανώτερης τάξης, με άλλα λόγια ο Γκοσινύ βάζει τους Βρετανούς του να μιλάνε όπως φαντάζονται οι ίδιοι οι Βρετανοί ότι μιλάνε (ή μιλούσανε) οι posh people τα public schoolboys κ.ο.κ. Ο τρόπος που μιλάει ο λόρδος Peter Wimsey, για όσους τον ξέρουν από τα αστυνομικά.
    Παραδείγματα:
    1) Σελ. 12 (και 17) «Je dis, c’est un morceau de chance» I say, it’s a spot of luck προφανώς στ’ Αγγλικά που, εμένα τουλάχιστον, μου φέρνει αμέσως στο μυαλό εικόνα ψιλομύτη και λίγο χαζούλη Άγγλου της ανώτερης τάξης.
    2) Σελ. 23 «Plutôt» Ra-ther στα Αγγλικά, χαρακτηριστική έκφραση της ανώτερης τάξης, ένα παράδειγμα αυτού που λέμε understatement γιατί σημαίνει «Μάλλον» αλλά λέγεται με την έννοια «Σίγουρα!».
    3) Σελ. 32: Ο Άλλος φυλακισμένος αποκαλεί τον Οβελίξ «Vieux garçon» (Old boy), κλασσική προσφώνηση των posh Άγγλων μεταξύ τους (παραπέμπει, ίσως, στο ότι είναι και Old Boys δηλαδή παλιοί μαθητές κάποιου public school). Στην Ελληνική μετάφραση χάνεται λίγο, γίνεται απλώς «Παλιόφιλε».
    4) Σελ. 34: Joyeuse bonne idée (Jolly good idea !) Και πάλι στην Ελληνική μετάφραση χάνεται εντελώς το λογοπαίγνιο, αφού απλώς μεταφράζεται «Εξαιρετικά καλή ιδέα».
    5) Σελ. 35: Ο κύριος που διαβάζει τους… πέτρινους Τάιμς τελειώνει την φράση του, στα Γαλλικά, με Quoi? Το να τελειώνεις τη φράση με ένα ερωτηματικό what? είναι επίσης χαρακτηριστικό του ιδιώματος της ανώτερης τάξης. Αυτό, περισσότερο απ’ όλα, μου θυμίζει Peter Wimsey (ειλικρινά αναρωτιέμαι αν υπήρχαν ποτέ άνθρωποι που μιλούσαν έτσι, ή είναι απλώς κάτι που το διαβάζουμε στα βιβλία. Έχω διαβάσει και Ελληνική εκδοχή, ο πρώην πρεσβευτής Άγγελος Βλάχος στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του περιγράφει μία συνομιλία που είχε με έναν ταξιτζή που τον πήγαινε από το αεροδρόμιο στο σπίτι του μόλις γύρισε στην Ελλάδα μετά το πραξικόπημα του 1967, και βάζει τον ταξιτζή! να τελειώνει τις φράσεις του με «Πώς;» που εγώ δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν φυσιολογικό άνθρωπο να το κάνει!). Επίσης χάνεται στην Ελληνική μετάφραση, όπου ο κύριος λέει στο τέλος «Ή όχι;». Στα επόμενα καρέ έχουμε κι άλλα παραδείγματα των 1) και 2) παραπάνω.
    6) Σελ. 42: Στο ματς του Ράγκμπυ, ο παίκτης που χοροπηδούσε πάνω στο κεφάλι του Χιπχιπουράξ βρίσκεται αντιμέτωπος με τον αναγεννημένο (και ποτισμένο με μαγικό φίλτρο, σικ ρε) Χιπχιπουράξ. Φαντάζεται τι τον περιμένει και προσπαθώντας να τον καλμάρει τελειώνει τη φράση του με «et toute cette sorte de choses» (and all that sort of thing), άλλο κλασσικό κλισέ της Αγγλικής ανώτερης τάξης (Sorry old boy, and all that sort of thing…). Πλήρης μεταφραστική αστοχία εδώ «και όλα είναι σχετικά» αποδίδεται στα Ελληνικά.

  63. Γς said

    59:
    Φορούσα κάποτε ένα ζευγάρι παπούτσια που όλο άρχιζαν να σφυράνε οι ανιχνευτές στα ταμεία.

    Και δεν θυμόμουν κι από ποιο νεκροταφείο, ούπς μαγαζί τα είχα βουτήξει, ούπς αγοράσει

  64. sarant said

    56: Στο Μαμούθ είναι: θα έκανα κατάσχεση (αντί: θα το κατάσχετα) και μετά: πρέπει να κατάσχουμε.

  65. spiral architect said

    @59: Όχι τυμβωρύχος, μα μπουγαδοκλέφτης! 😀

  66. sarant said

    62: Δεν είπα ότι «στηρίζει» τα στερεότυπα αλλά ότι σατιρίζει – εκμεταλλεύεται τα στερεότυπα 🙂

    Και ένας άλλος αγγλισμός, ο Ωραιοθωράξ λέει για τον Ρηλάξ ότι είναι un joyeux bon garçon, καταλέξη μετάφρ. του jolly good chap/fellow.

  67. andam said

    Καλησπέρα

    Τί γίνεται; Πήρε φωτιά ο τόπος από σχόλια γαι τον αγαπημένο των νειάτων μας κόμιξ Αστερίξ. Θα καταθέσω και μια μαρτυρία
    μια σκηνή ροκ

    1984. Τόπος Θεσσαλονίκη, οδός Μελενίκου (απέναντι από το ΑΠΘ) Βιβλιοδετείο…

    Εγώ, με μια πλαστική σακούλα με όλα τα Αστερίξ, ζητάω από τον βιβλιοδέτη να μου τα κάνει σε δύο τόμους..
    Ω η καλή η ώρα μπαίνει μέσα στο μαγαζί γνωστός σύντροφος, σε ψηλά αξιώματα, να κάνει βιβλιοδεσία σε περιοδικά ΚΟΜΕΠ
    ΑΣΤΕΡΙΞ??? με ρωτάει… ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ

    ΧΑΧΑΧΑ ακόμα γελάω…έγω τα έχω ακόμα και τα διαβάζουμε κάθε καλοκαίρι στο εξοχικό
    Αυτός άραγε ανοίγει ακόμα τον τόμο με τα ΚΟΜΕΠ? ή το πέταξε….

  68. Spiridione said

    Και ο πιο εμφανής αγγλισμός, ας κουνήσουμε τα χέρια μας.

  69. Θέκλα said

    @62 για το 5, νομίζω ακούγεται το πώς στο τέλος της φράσης, αλλά όχι ακριβώς ερωτηματικό, όπως το λέμε όταν δεν καταλάβαμε τι είπε ο συνομιλητής. Εγώ το έχω ακούσει αλλά μάλλον θαυμαστικό θα έβαζα αν το έγραφα. Επίσης έχουμε το αμ πώς και το αμέ που και τα δύο δε μου ακούγονται παράξενα ως κατάληξη της φράσης. Βέβαια αυτά δε θα μας έκαναν στη μετάφραση γιατί σε μας δε μιλούσε έτσι η ανώτερη τάξη.

  70. Γιάννης said

    Προσωπικά, ως καλύτερη φράση σε Αστερίξ θεωρώ την στεγνή απάντηση του Οβελίξ στο ερώτημα «Λοιπόν Οβελίξ, πώς σου φάνηκε η Ελβετία;» «Επίπεδη» απαντά (Ο Αστερίξ στους Ελβετούς).

    Όσο για τους γαλλισμούς, πράγματι νομίζω ότι η μετάφρασή τους χάνει πολύ. Χαρακτηριστικά είναι τα κόμιξ του Ιζνογκούντ (Νοικοκύρη νομίζω αξίζουν να τα παρουσιάσεις): Σε μια περίπτωση θα πήγαινε ο Ιζνογκουντ με τον Ντιλα(τ) Λαρα(τ) να δουν την …Πυθία, που θα τους βοηθούσε να διώξουν τον χαλίφη. Οπότε φτάνουν στο τροχόσπιτό της και φωνάζουν απ’ έξω: Πυτί! Πυτί! Πυτί! (στα γαλλικά η Πυθία) στο επόμενο καρέ οι δυο τους είναι περιτριγυρισμένοι από κότες!! Ο έλληνας αναγνώστης νομίζω δεν μπορεί να καταλάβει πώς και γιατί βρέθηκαν οι κότες εκεί.

  71. andam said

    για τους μη γνωρίζοντες: ΚΟΜΕΠ (συντομογραφία της ΚΟΜμουνιστικής ΕΠιθεώρησης)

  72. Θέκλα said

    Ο πειρατής που λέει Λ αντί για Ρ (μπλλλλ, πέθανα), πώς είναι στα γαλλικά; Εννοώ και εκεί λέει Λ;

  73. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    72: Ο μαύρος πειρατής στο πρωτότυπο τρώει τα ρο. Παράδειγμα:

    Eno’mement des ‘omains! La me’ est couve’te de ‘omains! (Kάθε απόστροφος και r)

  74. Γς said

    70:
    Ας φώναζαν «ψι, ψί’.
    Στο επόμενο καρέ οι δυο τους θα ήταν περιτριγυρισμένοι από πολυγκλότ [+γατομαθείς ]σκύλους

  75. Billy14 said

    #36: Στη μετάφραση του Ψαρόπουλου υπήρχε για τον συγκεκριμένο έπαρχο ένα όνομα πολύ πιο θεαματικό από το Μασπηρεκαιμασσήκωσους:
    ΘΑΜΑΣΦΑΕΙΟΚΑΤΩΚΟΣΜΟΣΟΛΟΥΣ!
    χαχαχαχα
    (το γαλλικό είναι Encorutilfaluquejelesus – σε ελεύθερη μετάφραση «κι εγώ πού να το ξέρω;»)

  76. Θέκλα said

    @73 Α, ευχαριστώ! Τώρα που το σκέφτομαι νομίζω σε κάποια τεύχη (ίσως από τα πιο πρόσφατα) τα τρώει και στα ελληνικά. Δεν είμαι σίγουρη όμως.

  77. sarant said

    76: Στη μετάφραση του Μαμούθ (των Βρετανών) τα τρώει τα ρο, αν και όχι όλα.

  78. Θέκλα said

    χαχαχαα (τώρα το ξαναδιαβάζω στο pdf) καταπληκτικό το «ελλόου, αφεντικόου» (σελ.15)

  79. Γς said

    Τώρα μόλις συνειδητοποίησα ότι έχω πολλά διπλά τεύχη. Και αρκετά κενά σε άλλες σειρές.
    Αλλάζει κανείς;

    Και τι ωραία εποχή [πιο] τότε που «παίζαμε» τεύχη σειρών, Μάσκα, Ταρζάν, Μίκυ, Μικρούς Ηρωες και τέτοια.

  80. sarant said

    78: Το οποίο είναι ενμέρει εύρημα της ελληνικής μετάφρασης, ο Γάλλος λέει Hello, patron.

  81. Jimakos said

    Κι άλλα μικρά (για τους ψείρες):

    O Aστερίξ στους Βρετανούς είναι το τελευταίο τεύχος στο οποίο βλέπουμε τον Αυτοματίξ χωρίς να έχει πάρει (σχεδιαστικά) την τελική του μορφή. Το ενδιαφέρον είναι οτι και στα προηγούμενα, ενώ εμφανίζεται, έχει αντίστοιχα διαφορετικό παρουσιαστικό.

    Εικάζεται δε οτι ο Δεμπίγκμπος είναι καρικατούρα είτε του Τσόρτσιλ είτε του Χάρολντ Ουίλσον, πρωθυπουργού του ΗΒ την περίοδο που φτιάχτηκε το κόμικ.

    Ο κυριούλης με το LVII έχει στην είσοδο χαλάκι με το «Welcome» και μέσα καδράκι με το «Home sweet home».

  82. Θέκλα said

    Στη σελίδα 43 ο καπετάνιος της γαλέρας λέει «πέτυχα διάνα» και έχει υποσημείωση «η Άρτεμις στα λατινικά». Στα γαλλικά πώς είναι; Συγνώμη για τις απανωτές απορίες αλλά μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον για να μη ρωτήσω 🙂

  83. Νέο Kid Στο Block said

    70. Γιάννη, φοβερό όντως το «Επίπεδη» για την Ελβετία, αλλά το λέει ο συνάδελφος Οβελίξ, καταβροχθίζοντας το καταληκτικό τσιμποσογούρουνο και κάνοντας και χειρονομία «ίσια».(plane!):-)
    Tα είχε πιει και έπεσε σέκος και τoν κουβαλάγανε με σκοινιά στην ορειβασία, οπότε έχασε τα βουνά και είδε μόνο τα …νερά. 🙂

  84. Σιμης said

    Υπαρχει και βιβλιο σχετικα με το ιστορικο υποβαθρο των ιστοριων του Αστεριξ: «Asterix και ιστορια» Μαμουθκομιξ 2002, των Rene van Rouen και Sunnyva van der Vegt του Πανεπιστημίου του Αμστερνταμ

  85. sarant said

    84: Ναι, είναι πολύ καλό.

    82: Ο χειριστής του καταπέλτη λέει J’ai fait musca, με υποσημ. ότι musca είναι το mouche στα λατινικά. Πράγματι, το faire mouche είναι το ισοδύναμο του «έκανα διάνα». Πολύ καλή η έμπνευση του Χιόνη.

    Ο Μαμούθ στην υποσημείωση λέει «Βλέπε διπλανή εικόνα» (μάλλον θέλοντας να αποφύγει την έμπνευση του Χιόνη

  86. Avonidas said

    Η μητέρα μου, που μεγάλωσε στο Παρίσι, διάβαζε τα Αστερίξ σχεδόν όταν πρωτοκυκλοφόρησαν, αλλά δεν είχε κρατήσει κανένα στην πρωτότυπη γαλλική έκδοση. Έτσι, μου αγόραζε ευχαρίστως τις εκδόσεις της Μαμούθ, από όπου και πρωτοδιάβασα Αστερίξ και Ιζνογκούντ. Η δυσκολία ήταν να της ξεκολλήσω το τεύχος από τα χέρια, για να το διαβάσω εγώ 😉

    Συνήθως μπορούσε να αναγνωρίσει εύκολα το αρχικό γαλλικό λογοπαίγνιο από τη μετάφραση (και να γελάσει με την ατζαμοσύνη του μεταφρατζή). Κάτι λίγα τα αναγνωρίζω κι εγώ πια. Επίσης, πολλές φορές μου αποκάλυπτε ότι η φάτσα κάποιου χαρακτήρα, ή το όνομά του, ήταν σαφής αναφορά σε κάποια διασημότητα της δεκαετίας του ’60, παντελώς άγνωστη σ’ εμένα, βέβαια. Εξίσου συχνές είναι κι οι αναφορές σε προϊόντα και διαφημίσεις (θυμηθείτε, ας πούμε, το «απορρυπαντικό των θεών» στους 12 άθλους του Αστερίξ, σαφής αναφορά σ’ εκείνες τις διαφημίσεις που έπρεπε να βρει η νοικοκυρά με ποιο απορρυπαντικό πλύθηκαν τα ρούχα. Εγώ τις πρόλαβα την δεκαετία του ’80, κι ο Χάρρυ Κλυνν τις παρώδησε ανελέητα).

    «Αλλά το αποκορύφωμα του γλωσσικού χιούμορ είναι η αντιστροφή της σειράς επίθετου και ουσιαστικού. Οι Γάλλοι βάζουν (συνήθως) το επίθετο μετά το ουσιαστικό, αντίθετα με τα αγγλικά ή τα ελληνικά, οπότε ο Γκοσινί βαζει τους Βρετανούς να μιλάνε με αντεστραμμένη τη σειρά, να μιλάνε ανάποδα όπως λέει ο Οβελίξ.»

    Θυμάμαι, της την έσπαγα μ’ αυτό της μάνας μου, λέγοντας ακριβώς ότι είναι η αγγλική σειρά των λέξεων που συμπίπτει με τα ελληνικά, όχι η γαλλική.

    «Ένα άλλο αστείο γλωσσικό εύρημα που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι είναι ότι ο Γκοσινί βάζει στο στόμα των Βρετανών φράσεις από τις μεθόδους εκμάθησης αγγλικής άνευ διδασκάλου.»

    Αυτό το είχα βρει και στον Μικρό Νικόλα, σε ένα κεφάλαιο όπου είχε έρθει ένα αγγλάκι στο σχολείο τους. Εδώ μου την έσπαγε η μάνα μου 😛 Είχε θυμηθεί οόλα τα μαθήματα αγγλικών που έκανε μικρή, και μου τα ξεφούρνιζε χωρίς έλεος :-/

    Το να ακούς Γάλλο — ή γαλλοτραφή — να μιλάει αγγλικά είναι μια φρικιαστική εμπειρία, και είναι προτιμότερο να τους πείσεις να μιλήσουν γαλλικά κι ό,τι πιάσεις… Μια τέτοια εμπειρία, λοιπόν, θέλω να την μοιραστώ μαζί σας, επειδή είμαι κακός κι απαίσιος. Έλεγε λοιπόν η μάνα μου (ακριβής μεταγραφή):

    Ι τάακε αν πεΆς οφ τσΆλκ
    έΝΤ υβρΊτ Ον τε ΜπλΆκμποΆρρρντ!

    (Και τώρα, περιμένω το μπαν μου…)

  87. RaspK said

    Εξαίρετο άρθρο, μου έλυσε πολλές απορίες για το χιούμορ του τεύχους (που είχα συλλάβει πως υπήρχε, αλλά δε συλλάμβανα το νόημά του).

  88. Avonidas said

    Ξέχασα το βίντεο του Χάρρυ Κλυνν

  89. Lavrentij said

    62, 69

    Δεν ξέρω κατά πόσο στα αγγλικά το «what» στο τέλος έχει μια «αριστοκρατική» τέτοια χροιά, στα γερμανικά πάντως το αντίστοιχο «was» στο τέλος είναι πολυ συνηθισμένο και ενδείκνυται μόνο για την καθημερινή χρήση της γλώσσας. Νομίζω θα μπορούσε πολύ απλά να μεταφραστεί «έτσι δεν είναι;» (για κάτι καλύτερο από το ταπεινό «ε;»).

  90. sarant said

    86: Ε, όχι και μπαν 😉

  91. physicist said

    #86. — Γάλλος πειραματικός, περιγράφει στην ομιλία του τις διαδικασίες που ακολούθησε κατά το πείραμα σκέδασης:

    Befoγγ βηηη do ze expeγημέντ, βηηη eat ze taγζέτ. (Before we do the experiment, we heat the target).

  92. Νέο Κid said

    Καλύτερη σκέψη-ατάκα του Ιούλιου έβερ: «Μ’αυτόν τον αλήτη το Βρούτο, κάποια μέρα θα βρω τον μπελά μου…»

  93. Avonidas said

    #91. — Προς στιγμήν φοβήθηκα ότι ο γαλλάκιας έφαγε το στόχο.

    Λέω κι εγώ, τι βίτσια κι αυτά..

  94. RaspK said

    Έχω κι άλλα να σχολιάσω, αλλά να πω πως έζησα κυρίως τις μεταφράσεις της Μαμούθ, όμως θυμάμαι ακόμη λίγο τις παλιές μεταφράσεις (που, στα παιδικά μου χρόνια, ήταν δυνατόν κάποιες φορές να τις βρεις σε μαγαζάκια με τέτοιο υλικό στην Κρήτη, αφού τους ξέμεναν και παλιά τεύχη και τα πουλούσαν χρόνια μετά). Όμως, το μαγικό φίλτρο είναι πολύ γνωστό στη γενιά μου από την παλιά μεταγλώττιση των κινηματογραφικών ταινιών (στις οποίες το όβερνταμπ ίσα που κάλυπτε το γαλλικό πρωτότυπο και ακούγονταν οι κραυγές των Γάλλων Ρωμαίων, φερειπείν, αντί να βάζουν τους Έλληνες να πατάνε τις φωνές), με το πλέον κλασικό στιγμιότυπο του Οβελίξ στην Αίγυπτο να τραγουδάει από τη χαρά του: «Θα πιωωω απ’ το μαγικό μας φίιιιιλτρο, θα πιωωω απ’ το μαγικό μας φίιιιιλτροοο! Ω, τι ωραία, τι καλά! Ω, τι ωραία, τι καλά!»

  95. Jimakos said

    Και φυσικά στην αγγλική βερσίον υπάρχει η στιχομυθία μεταξύ Οβελίξ και Ωραιοθώραξ:

    – What do you keep on saying what for ?
    – I say, Sir, don’t you know what’s what, what ?

    Στο Μαμούθκομιξ έχει γίνει ενα φλατ: – γιατί δεν μιλάτε ακριβώς σαν εμάς? – εκλιπαρώ την συγνώμη σας?
    Στον Ψαρόπουλο πως είναι ο διάλογος?

  96. physicist said

    #93. — Το αμφιθέατρο ξέσπασε σε γέλια αλλά ευτυχώς ο Γάλλος είχε χιούμορ και δεν το πήρε στραβά.

  97. sarant said

    95: Τον Ψαρόπουλο μπορείς να τον κατεβάσεις, αφού!
    Αν λέμε για το ίδιο καρεδάκι είναι:
    Γιατί μιλάτε ανάποδα;
    Εκλιπαρώ τη συγνώμη σας.

  98. Θέκλα said

    @95 Στον Ψαρόπουλο (το pdf στο λινκ που έχει στο άρθρο) είναι έτσι, «εκλιπαρώ τη συγγνώμη σας» (σελ.9) που δε μου φαίνεται φλατ, ίσα ίσα είναι πολύ αγγλική φράση που ακούγεται ξένη μεταφρασμένη κατά λέξη. Νομίζω ότι ταιριάζει.

  99. Ποτέ δεν βαριόμαστε από τον Αστερίξ, γιατί ο Αστερίξ βαράει τους Ρωμαίους!
    (Εμείς απλώς Ρωμιοί!)

  100. IN said

    18 (ε, τώρα μου ήρθε!): Ο Γκοσινύ σατιρίζει όχι απλώς τις παλιές υποδιαιρέσεις της Αγγλικής λίρας (1 λίρα = 20 σελίνια, 1 σελίνι = 12 πένες) που ίσχυαν ακόμη (1966) όταν έγραφε (η αλλαγή έγινε το 1971), αλλά και το γεγονός ότι, δεν έφτανε που το παλιό σύστημα ήταν περίπλοκο επειδή δεν ήταν δεκαδικό, γινόταν ακόμη πιο περίπλοκο γιατί είχαν διάφορα κέρματα με διάφορες παράξενες αξίες: 1 φλορίνι = 2 σελίνια, Μισή κορώνα = 2 σελίνια και 6 πένες, Guinea (γκινέα το μεταφράζουνε αυτό, δεν είναι;) = 21 σελίνια. Το τελευταίο είχε μεν πάψει να κυκλοφορεί ως νόμισμα από τις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό διαφόρων «χάι», ας πούμε, αμοιβών, π.χ. οι αμοιβές των γιατρών της Harley Street ήταν σε γκινέες και όχι σε λίρες (που σημαίνει ότι ανά μία λίρα, τσιμπούσαν κι ένα επιπλέον σελίνι).

    66: α. Σημασία δεν έχει τι είπες εσύ, σημασία έχει τι διάβασα εγώ! 🙂
    β. Έχει αρκετά άλλα, π.χ. Bonté και Joyeuse Bonté Goodness και Goodness Gracious! αντίστοιχα, νομίζω στα Ελληνικά χάνονται κι αυτά.

    68: Η πλάκα είναι ότι η ακριβής μετάφραση της Γαλλικής έκφρασης για τη χειραψία (serrer les mains, το έχουμε και στα Ελληνικά που λέμε να σφίξουμε το χέρι κάποιου) υπάρχει στα Αγγλικά: He pressed his hand λένε σε βιβλία των αρχών του 19ου αιώνα αντί για το He shook his hand που, προφανώς, θα επικράτησε πλήρως αργότερα.

  101. RaspK said

    @23. Κι εγώ!

  102. sarant said

    99: Κάτι μου λέει ότι θα έχει και συνέχεια πολύ σύντομα 😉

  103. Strata Stratoula said

    Αυτό, πάντως, που εμένα μέ εντυπωσιάζει (μολονότι –οφείλω να εξομολογηθώ– εγώ ουδέποτε συμπάθησα ιδιαιτέρως, ως παιδί, τά γαλλικά ή βελγικά κόμιξ και πάντα εύρισκα τά «Αστερίξ», «Λούκυ Λουκ», «Τεν-Τεν», να μην είναι τίποτε περισσότερο από χαριτωμένες σαχλαμάρες προς αναψυχήν τών κακομαθημένων μαμόθρεφτων τής αστικής τάξης) είναι η εκπληκτική σύμπτωση που για μίαν ακόμη φορά παρουσιάζεται στήν ιστορία τού «πολιτισμού»: οι –ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΩΣ ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΙ– Αλμπέρ Υντερζό (συγκεκαλυμμένα, από τούς βιογράφους του) ΚΑΙ Ρενέ Γκοσσινύ είναι αμφότεροι εβραϊκής καταγωγής και εμμιγκρέδες, όπως ακριβώς άλλωστε είναι και ο συγγραφεύς και παλαιός γόης Πατρίκ Μοντιανό ο οποίος, παρ’ ότι «ουτσάϊντερ» στά προγνωστικά, κατέκτησε σήμερα τό βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για τό 2014.
    Τελικώς, φαίνεται ότι σε αυτόν τόν παράδοξο κόσμο που ζούμε έχει κρατηθή μία διακεκριμένη θέση για τούς ταλαίπωρους τούς όπου γης περιπλανωμένους εβραίους!…

  104. IN said

    Σελίδα 24 (αριθμός σελίδας, 26 στο pdf του Νίκου) καρέ 6: Στα Γαλλικά, μου λέει η Βίκυ, το διώροφο λεωφορείο λέγεται bus à impériale (κατά λέξη «με αυτοκρατορική», όπου impériale σ’ αυτό το κόντεξτ είναι η στέγη μεταφορικού μέσου πάνω στην οποία μπορούν να σταθούν ή να καθίσουν επιβάτες). Γίνεται λογοπαίγνιο με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στη μετάφραση Ψαρόπουλου μεταφράζεται κατά λέξη, και δημιουργείται, βέβαια, απορία στον Έλληνα αναγνώστη.

    Λίγο πιο κάτω στην ίδια σελίδα (καρέ 8) αναφορά σε Λονδρέζους («Λονδινέζους» λέει η μετάφραση, προφανώς γιατί το Λονδίνο λέγεται ακόμη Λονδίνιουμ) που φοράνε «πεπόνια για καπέλα». Chapeau melon (καπέλο πεπόνι) λέγεται στα Γαλλικά το Bowler hat χαρακτηριστικό κάλυμμα της κεφαλής για τους Λονδρέζους του Σίτυ (άλλο ένα κλισέ που… στηρίζεται 🙂 παρντόν σατιρίζεται)

  105. IN said

    Κι άλλο ένα λογοπαίγνιο που χάνεται (αναγκαστικά) στη μετάφραση: Σελ. 8 (10), καρέ 9. Στη Γαλλική έκδοση, στο καρέ 6 ο Ωραιοθώραξ παρουσιάζεται από τον Αστερίξ ως «πρωτοξαδερφάκι» του (cousin germain) στα Γαλλικά που, όμως, κατά λέξη σημαίνει… Γερμανός ξάδερφος (Γερμανός με την έννοια της αναφοράς στους αρχαίους Γερμανούς, του Τάκιτου, γιατί οι σημερινοί Γερμανοί στα Γαλλικά λέγονται allemands). Στο καρέ 9, για να δικαιολογηθεί, ο Οβελίξ λέει, στα Γαλλικά «Mais c’est ce germain qui m’a dit» (μα αυτός ο Γερμανός μου είπε εννοείται να κουνήσουμε τα χέρια). Στην Ελληνική μετάφραση χάνεται κάθε αναφορά σε Γερμανό και προστίθεται η φράση που απλώς εννοείται στο Γαλλικό. Αντίστοιχα, ο Αστερίξ απαντάει, στα Γαλλικά: Ce n’est pas un Germain, c’est un Breton et il ne parle pas tout à fait comme nous!» (Δεν είναι Γερμανός, είναι Βρετανός και δεν μιλάει ακριβώς όπως εμείς). Στην Ελληνική μετάφραση χάνεται, όπως είναι αναμενόμενο, κάθε αναφορά σε Γερμανό και προστίθεται η διευκρίνιση «Δεν εννούσε αυτό ο άνθρωπος…» ενώ η συνέχεια είναι πιστή μετάφραση του Γαλλικού.

  106. daeman said

    http://2.bp.blogspot.com/_AJvddpfRzMU/SYdfT3oJq_I/AAAAAAAAAGo/S8Aqa8uMk98/s400/Asterix+in+Britain+4.jpg 🙂

  107. sarant said

    105: Στη μετάφραση του Μαμούθ γίνεται προσπάθεια να σωθεί το λογοπαίγνιο. Πρώτος ξάδερφος, και μετά «αυτός πρώτος μου το είπε».

  108. Γιάννης said

    @83. Μα φυσικά! Γι αυτό το είπε! Στο ίδιο τεύχος υπάρχει φυσικά και το απίστευτο φαγητό «αρκουδολουκάνικα τηγανισμένα σε ξύγκι ούρου»! («Και με μέλι»! η απάντηση του γκουρμάν!) 😀 😀 😀

  109. π2 said

    Το έβαλα στη Λεξιλογία, ας το βάλω κι εδώ: περί της μετάφρασης του Αστερίξ στην Κορσική στα αγγλικά.

  110. @ Σκολαρίκι

    “Το είπε κι ο Σαραντάκος”

    Αυτή θα είναι η βασική ατάκα από τη μεγαλύτερη προσφορά στον Παγκόσμιο Πολιτισμό μετά από αυτήν του Αστερίξ.

    Κάποτε όλοι θα μιλάνε για το παρόν ιστολόγιο και θα το κατεβάζουν και θα μας διαβάζουν.

    Βέβαια θα διερωτώνται ‘τι τον ήθελαν τον Γς εκεί μέσα, τόσοι σοβαροί άνθρωποι;’ αλλά δεν θα υπάρχει απάντηση. Και οι υποθέσεις θα δίνουν και θα παίρνουν. Θα σχηματίσουν τόμους. Αλήθεια… τι τον θέλουμε τον Γς εδώ μέσα; Μόνος του μπαίνει;

    Μετά θα λένε και για τον Λεώνικο… που προσπαθούσε να σχολιάζει τους σχολιαστές, γιατί είχε μεσάνυχτα από τα θέματα των άρθρων, και το μόνο που ήξερε να κάνει ήταν να κάνει τις χαζομάρες εξυπνάδες και τις εξυπνάδες χαζομάρες. Σχολιάζοντας κι επισχολιάζοντας… πας μακριά!

    Κάτι θα λένε και για σας, τους άλλους, τους μικρούς…

  111. να κουνήσουμε τα χέρια

    γιατί το γράφετε έτσι, αφού σημαίνει ‘να δώσουμε τα χέρια’ ή ‘να χαιρετιθούμε με χειραψία;’

    Κάτι δεν καταλαβαίνω;

    Ο Γς το κατάλαβε; Θα κόψω τις φλέβες μου! Εξηγήστεμου! Μ’όλις με προλαβαίνετε

  112. IN said

    111: Shake hands

  113. @103 Στράτα Στρατούλα

    Δεν τόλμησα να πω αυτό που είπες. Πάντα τα διάβαζα όταν τα έβρισκα, αλλά δεν ‘σκιζόμουν’ να τα προμηθευτώ. Ίσως δεν ήμουν και την κατάλληλη εποχή εδώ.

    Όσο για τους εβραίους, δεν νομίζω ότι είναι εύνοια. Οι δύο πρώτοι δεν πήραν βραβείο. αναδείχτηκαν. Και ρίξε μια μιατιά στα Νόμπελ γενικά, να δεις πόσα ε΄χουν πάρει εβραίοι.

    Μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει. Οι εμιγκρέδες είναι πάντα πιο ζωηροί

  114. Ιάκωβος said

    Και τον Σούπερμαν Εβραίος τον έχει επινοήσει. Η αίσθηση οτι πρέπει να κρύψεις αυτό που είσαι, από ποιον πλανήτη ήρθες, που βεβαια καταστράφηκε, τα ταλέντα σου, κλπ, και να μη διαφέρεις από τους άλλους, ή κάτι τέτοιο. Η ψυχή της Αμερικής του Μετανάστη.

  115. sarant said

    113: Όπως έχει πει κάποιος, όταν πρέπει ανά πάσα στιγμή να είσαι έτοιμος να φύγεις από το σπίτι σου και ν’ αφήσεις πίσω σου όλη σου την περιουσία, μαθαίνεις να εκτιμάς τα πράγματα που μπορείς να πάρεις μαζί σου και κυρίως μέσα στο κεφάλι σου. Γιαυτό οι εβραίοι επί γενεές και γενεές δώσανε τόση αξία στη μόρφωση, Κι έρχεται μετά ο άλλος ο νεάντερταλ και λέει ότι παίρνουν τα Νόμπελ επειδή αλληλοϋποστηρίζονται.

  116. LandS said

    61. Ααααχ! «Με τι θα σβήσετε το βραστό, με ζεστό νερό, χλιαρή μπίρα, ή παγωμένο κόκκινο κρασί;»
    Και ενώ, για τον Εγγλέζο που ποτέ των ποτών δεν συνοδεύει το φαγητό του με τσάι ή μπίρα αντιμετωπίζει καλόκαρδα, ως αστείο, το ανουσιούργημα να παγώσεις το κόκκινο κρασί, για τον Έλληνα που δύο φορές φέτος το καλοκαίρι και μια φορά το περσινό εμποδίστηκε από την παρέα του να ανοίξει στα δύο το κεφάλι του ταβερνιαρη τι είναι;
    Να έχετε υπόψη ότι οι Βρετανοί ξέρουν να τρώνε. Απόδειξη ότι παντού στο Νησί θα βρεις εστιατόρια με Γαλλική, Ιταλική, Ουγγρική και Ρωσική κουζίνα. Με Αγγλική δεν θα βρεις κανένα.

  117. Strata Stratoula said

    @ 113 : — Αγαπητέ μου Κύριε «Λεώνικε», νομίζω πως δεν χρειάζεται να επαναλάβω για άλλην μιά φορά δημοσίως τό πόσο σάς εκτιμώ και σάς υπολήπτομαι (α-προπό, τό όμορφο διήγημά σας που πρόσφατα αναρτήθηκε εδώ μέσα μέ συνεκίνησε βαθύτατα!) παρά τό γεγονός ότι κατά τό παρελθόν εμείς οι δύο κάπως συγκρουσθήκαμε και σάς είχα περιλάβει τότε με τό κακό μου άστοχο χιούμορ. Μού είστε, επί πλέον, ιδιαιτέρως συμπαθής διότι είσθε ιατρός (όπως ο άντρας μου) και, όπως συμβαίνει και με τούς ιερείς ή μοναχούς (που και μόνον τό Σχήμα τους, ανεξαρτήτως τής δικής τους προσωπικότητος ή τών δικών μου προσωπικών πεποιθήσεων, με κάνει να τούς περιβάλω πάντοτε με σεβασμό) έτσι και σ’ εσάς η ιατρική σας ιδιότης, και η συνακόλουθη προς αυτήν προσφορά σας στόν πάσχοντα άνθρωπο, ανεπιφύλακτα με κάνει να σάς σέβομαι απεριόριστα.
    Λοιπόν, εν αντιθέσει με τόν αδελφό μου (ο οποίος κάποτε υπήρξε μανιακός τού «Αστερίξ» και τού «Τεν-Τεν), κι εγώ αυτό ακριβώς έκανα: όταν τά ‘βρισκα τά διάβαζα (χωρίς, μάλιστα, μεγάλο ενδιαφέρον) και έτερον ουδέν. Πολύ περισσότερο μού άρεσε τό «Μίκυ Μάους» κατά τήν παιδική μου ηλικία παρά αυτά τά (ψευτο)»κουλτουριάρικα» κατά τήν εφηβεία μου ή τήν πρώτη νεότητά μου. Βέβαια, εγώ είμαι και από τούς ανθρώπους που γενικώς αντιπαθώ τά κόμιξ και ειδικώς απεχθάνομαι τά λεγόμενα «κόμιξ τών ενηλίκων» (με τά σχιζοφρενικά γραφικά πάσης φύσεως ανθρωπίνης διαστροφής), οποτε η κρίση μου είναι προκατειλημμένη περί τού θέματος αυτού.

    Αλλά, η επισήμανσή μου για τούς εβραίους δεν υπονοεί τήν αποδοχή μου ότι κάποια μυστηριώδης εύνοια εκπορεύεται από κάπου γι’ αυτούς. Ήθελα, απλώς, να δείξω τό πόσο πολύ μέ έχει εντυπωσιάσει αυτή η «σύμπτωση»!
    Σίγουρα, πάντως, …»κάτι συμβαίνει»! Τί; Δεν μπορώ να ξέρω…

  118. physicist said

    #115. — […] να είσαι έτοιμος να φύγεις από το σπίτι σου και ν’ αφήσεις πίσω σου όλη σου την περιουσία […]

    Χωρίς να διαφωνώ σε τίποτε από το περιεχόμενο του #115 ή απ’ αυτά που έγραψε ο Λεώνικος στο #113, μια παρατήρηση. Συχνά δεν είσαι ούτε έτοιμος ούτε τίποτα, κι ούτε αφήνεις καμια περιουσία πίσω σου. Πάμφτωχος κι απελπισμένος φεύγεις, επειδή η λεγόμενη πατρίδα σου (και δύο αυγά Τουρκίας) σ’ αντιμετωπίζει σαν παράσιτο, επειδή δεν έχεις άλλην επιλογή. Οπότε της ρίχνεις πέντε νάχει δέκα, κι αυτηνής και των σαλτιμπάγκων που κάνουνε κουμάντο εκεί, κι αναζητάς αλλού, όπου δουλεύεις με τις δυνάμεις σου, μ’ αυτά που σηκώνουν τα χέρια σου και το μυαλό σου.

    Μετά, υπάρχουνε πολλών ειδών απατεώνες που θα βγούν απ’ τις τρύπες τους να πούνε τις βλακείες τους. Κι εκείνοι που θα σου πουν ότι τα κατάφερες λόγω βύσματος (δεν ξέρουνε και τίποτε άλλο, οι άθλιοι) αλλά κι εκείνοι που θα σε ψέξουν ότι έχασες την ταυτότητά σου και άλλες τέτοιες ηλιθιότητες. Δε βαριέσαι, κουκιά φάγανε, κουκιά μολογάνε.

  119. Strata Stratoula said

    @ 115: — Άαα…! Η «μόρφωση»!…

  120. sarant said

    118: Εννοούσα πως οι εβραίοι ήταν μαθημένοι να είναι έτοιμοι επειδή το είχαν πάθει οι πατεράδες τους, οι προπαππούδες τους, κτλ,. Αλλά κι αυτό που λες δεν είναι λιγότερο αληθινό.

  121. spiral architect said

    @118: Bravo!

  122. physicist said

    Σε κατάλαβα, Νίκο, μια συμπλήρωση ήτανε.

  123. "ετεροδημότισσα" said

    Συγγνώμη για το κάπως άσχετο αλλά επειδή εδωμέσα συχνάζουν ακαδημαϊκοί και επιστήμονες ή και έχοντες φίλους πολύ σοβαρούς επιστήμονες θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας σε αυτό

    http://openletter.euroscience.org/open-letter/

    ευχαριστώ και πάλι με συγχωρείτε για την κατάχρηση

  124. "ετεροδημότισσα" said

    …και μένα σε φοργουιρντ μου ήρθε δηλαδή…

  125. ...!? said

    Αλήθεια, ο δρουίδης της μαμούθ,δεν είναι μεζεδάκι;

  126. Nikos Kalli said

    Έχω πολλά από τα τεύχη των εκδόσεων Μαμουθκομιξ και μόνο δύο των εκδόσεων Ψαρόπουλος. Οι εκδόσεις Μαμουθκομιξ εκτός από την μεταφράστρια που ήδη αναφέρθηκε (ΙΡΕΝΕ ΜΑΡΑΝΤΕΪ) αναφέρουν (περίπου ισοδύναμα σε προβολή) και Λεττερινγκ: ΜΑΧΗ ΔΑΛΕΖΙΟΥ. (Αγνοώ τι σημαίνει λέττερινγκ).

    Τα δύο τεύχη που έχω από τις εκδόσεις Ψαρόπουλος έχουν διαφοροποιήσεις από όσα αναφέρθηκαν αλλά ίσως να πρόκειται για επανεκδόσεις:

    1) «Ο Asterix ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΩΝ», Εκδόσεις Τάσος Ψαρόπουλος, Φλεβάρης 1984, δεν αναφέρει μεταφραστή.

    2) «Ο Asterix ΣΤΙΣ ΙΝΔΙΕΣ», Εκδόσεις Μ.ΨΑΡΟΠΟΥΛΟΥ & ΣΙΑ Ε.Ε., Δεκέμβρης 1987, Απόδοση στα Ελληνικά Γιάνος Ψαρόπουλος, Καλλιτεχνική Γραφή Σοφία Μπαλάνου.

    Και κάτι τελευταίο: Τον Φεβρουάριο 1984 το τεύχος (τόμος) στοίχιζε 150 δραχμές. Τον Δεκέμβριο 1987 στοίχιζε 550 δραχμές. Έχουμε πολύ σοβαρά προβλήματα με το Ευρώ αλλά και με τη δραχμή δεν ήταν ρόδινα!

  127. Emphyrio said

    1. Επι γενεες πολλες συστηματων λειτουργικων των Παραθυρων, το ονομα του desktop μου ειναι παντοτε ZeBigBoss (ετσι, καμηλωτα γραμμενο)
    2. Ο Hergé (που δεν τον χωνευω με τιποτα, ουτε αυτον ουτε τον Τεντεν του) ειχε στειλει τον Τεντεν να περασει τις διακοπες του στην Toulouse κατα την διαρκεια του πολεμου – εψαξα να βρω και το σκιτσο της ανακοινωσης, καπως προχειρα ομολογω, και δεν το βρηκα. Γιατι το αναφερω αυτο αφου δεν τους χωνευω; Μα…
    3. http://fr.wikipedia.org/wiki/Stade_toulousain (και στο https://www.facebook.com/StadeToulousainOfficiel?fref=ts)
    4. Καποιες αποπειρες επεξηγησης των Λατινικων αστειων στα αγγλοφωνα τευχη του Αστεριξ γινονται στο http://www.andrewgirardin.com/asterix-latin-jokes-explained.html
    5. Μετα τον θανατο του Goscinny (οταν εμαθα πως ειναι το λαγουδακι που κλαιει στο τελος της Χωρας των Βελγων κοντεψα να κλαψω κι’εγω) ο Uderzo προσπαθησε να το κρατησει, αλλα οσο πηγαινε του ξεφευγε και του χαλαγε – ωσπου μας επεσε ολουνων ο Ουρανος στο Κεφαλι και μας ηρθε σφοντυλι… The less said, the better που θα’λεγαν και στο Londinium.
    6. Και ο Oumpah-Pah (χορευουμε ενα βαλσακι;) ειναι/ηταν εξαιρετικος.
    7. Ισως οι Ιταλοι δεν χωνευουν τον Αστεριξ λογω του SPQR (Sono Pazzi Questi Romani, που θα’λεγε η Συγκλητος και Ρωμαϊκος Λαος μαζι της)
    8. Οι μεταφρασεις στα αγγλικα απο τους Derek Hockridge και Anthea Bell θεωρουνται εξαιρετικες και υποδειγματα. Για μενα ειναι απο τα πιο βαρια και ασηκωτα και αγαρμπα αγγλικα που εχω διαβασει ποτε μου…

  128. Emphyrio said

    Λεττερινγκ ειναι το γραψιμο των κειμενων/διαλογων μεσα στις φυσσαλιδες (bubbles). Τωρα πια νομιζω πως γινεται με ετοιμες γραμματοσειρες στους κομπουτορες – παλια (φυσικα) με το χερι ή καποιου ειδους Λετρασετ, αναλογα.

  129. BLOG_OTI_NANAI said

    Άρθρο, πολύ καλό, δεν είναι;! 🙂

  130. Earion said

    Για ν’ αρχίσουμε από την αρχή (όπως είναι και το σωστό), 🙂 να θυμηθούμε την πρωταρχική μεγαλοφυή σύλληψη που είχε ο Γκοσσινύ: εννοώ τα ονόματα των δύο πρωταγωνιστών. Αυτό ήταν το πρώτο, το αρχαιότερο λογοπαίγνιο. Ο Γκοσσινύ, παίζοντας με τη λέξη asterisque (αστερίσκος, το τυπογραφικό σύμβολο), αντιμετάθεσε τους δύο τελευταίους ήχους κι έτσι βγήκε το όνομα Asterix. Το ίδιο έκανε και με άλλο ένα σύμβολο της τυπογραφίας, τον οβελό ή οβελίσκο, απ’ όπου βγήκε ο Obelix. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα για να γεμίσει ο κόσμος ονόματα με κατάληξη σε —ix, που φέρνουν στο νου τα ονόματα επιφανών Γαλατών της ιστορίας με κατάληξη —rix (δηλαδή ρήγας, βασιλιάς).

    Άλλο ένα σημείο στο οποίο αξίζει να σταθούμε είναι τα αστεία με τα λατινικά. (Υπάρχει μάλιστα ειδικό ιστολόγιο που τα εξηγεί). Ο Γκοσσινύ έγραφε σε μια εποχή που η κλασική παιδεία είχε ακόμα ουσιαστική παρουσία στη μέση εκπαίδευση της χώρας του, και για ένα κοινό που είτε βρισκόταν στα θρανία είτε μόλις περάσει από αυτά και μπορούσε να θυμηθεί τα δυο-τρία βασικά, τα στερεότυπα της λατινικής γραμματείας (όπως, ας πούμε, το Ντελέντα Καρτάγκο). Κάπως δηλαδή σαν να κάναμε εμείς πλάκα με το «ρεγκίνα ρόζας άματ». Γι’ αυτό μπορούσε να παίξει και με τα ονόματα των Ρωμαίων (που τελειώνουν σε —ους). Σε ένα σημείο, με τα δικά μου μέτρα, βρίσκω ότι έσφαλαν οι Έλληνες μεταφραστές, στο ότι δεν κατάλαβαν το αστείο που έκανε ο Γκοσσινύ με το λατινικό όνομα Γάιος (Gaius). Για να μην επαναλαμβάνομαι, δείτε πώς το εξηγώ εδώ.

  131. Jimakos said

    #127

    Kαι στο δεύτερο μισό του άλμπουμ (περίπου) αρχίζει να βρέχει και να είναι γενικά μουντός καιρός, νύξη κι αυτό για τον θάνατο του Γκοσινύ.

  132. Emphyrio said

    131: Ναι, μου διεφυγε αυτο. Ισως γιατι δεν με συγκινησε τοσο οσο το μικρο ασημαντο και λυπημενο λαγουδακι, που αν δεν ξερεις τι αντιπροσωπευει (οπως δεν ηξερα στην πρωτογονη προϊντερνετικη εποχη) δεν καταλαβαινεις γιατι βρισκεται εκει και γιατι φευγει απο το σκιτσο. Και οταν το μαθαινεις…

  133. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    125: H λέξη «δρυίδης» υπάρχει ήδη στα αρχαία ελληνικά -άρα το δρουίδης είναι λάθος.

    130: Ευχαριστούμε -αν και με… καλύπτεις όπως θα δεις αύριο!

  134. IN said

    116 (και γενικότερα): Το να κοροϊδεύουν οι Γάλλοι (και όχι μόνον) τους Άγγλους για την κουζίνα τους είναι ΤΟ κλισέ. Θυμάμαι κι ένα φιλμ του Λουΐ ντε Φινές που το είδα παιδί, πρέπει να έχει γυριστεί περίπου την ίδια εποχή που βγήκε ο Αστερίξ στους Βρετανούς, όπου ο γιος του είχε πάει στην Αγγλία σε κάποιο κολέγιο ή κάτι τέτοιο, και πάει να τον επισκεφτεί και του σερβίρουν τελείως παρανοϊκά φαγητά, π.χ. ψάρι με σοκολάτα.

    Αν και η Αγγλική κουζίνα δεν είναι σίγουρα τόσο ραφιναρισμένη όσο η Γαλλική, εμένα, να πω την αμαρτία μου, μου αρέσει. Δεν πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε ότι ο Γκοσινύ κάνει χιούμορ ο άνθρωπος, ασφαλώς και δεν τρώνε τα πάντα βραστά με σάλτσα μέντας οι Άγγλοι. Για την ακρίβεια, εξ όσων γνωρίζω, η σάλτσα μέντας (mint sauce) δεν είναι καν «σάλτσα» με την συνηθισμένη έννοια του όρου, είναι κάτι που το αγοράζεις σε βαζάκια και βάζεις λίγο δίπλα στο πιάτο σου για να βουτάς, όπως η μουστάρδα ή το κέτσαπ ας πούμε. Πάει, δε, αποκλειστικά με το αρνάκι, ψητό μάλιστα και όχι βραστό. Με το αγριογούρουνο δεν ξέρω τι πάει, με το ψητό χοιρινό (roast pork) πάει, αν καλά θυμάμαι, apple sauce.

    Αλλά ΚΑΙ η μπύρα χλιαρή πίνεται.. απλώς γιατί στα Βρετανικά Αγγλικά beer είναι η μπύρα τύπου ale αποκλειστικά, η οποία όντως πίνεται χλιαρή, έχει πολύ καλύτερη γεύση απ’ ότι αν είναι παγωμένη. Η ξανθιά μπύρα που πίνουμε εμείς πίνεται, βέβαια, και στην Αγγλία (ίσως πια και περισσότερο από την άλλη) αλλά λέγεται lager. Και φυσικά σερβίρεται παγωμένη και στην Αγγλία, όπως παντού.

    Τέλος, φυσικά και μπορείς να βρεις Αγγλικό φαγητό σε εστιατόρια, για να μην πω ό,τι τρως μια χαρά σε όλο και περισσότερα pub με αξιώσεις τουλάχιστιον μέσου εστιατορίου.

    Μια και πιάσαμε τα φαγητά, μου κάνει εντύπωση που ο Γκοσινύ δεν κάνει κανένα λογοπαίγνιο με το εμβληματικό Αγγλικό φαγητό, το Roast Beef ή Rosbif, όπως το γράφουν οι Γάλλοι, που το χρησιμοποιούν επίσης και ως παρατσούκλι για τους Άγγλους (les Rosbifs). Εξίσου χαϊδευτικά, οι Άγγλοι αποκαλούν τους Γάλλους frogs, βάτραχους.

  135. antpap56 said

    Τακαπληκτικός ο Αστερίξ σε όλες του τις εκδοχές–το «bei den Olympischen Spielen» το είχα δώσει εξετάσεις to 1976 στο Goetheinstitut. Οι «Βρετανοί» βέβαια είναι ιδιαίτερη απόλαυση..

    By the way, πριν καμιά τριανταριά χρόνια το Punch (νομίζω) είχε μια σατιρική σειρά αγγλογαλλικών διαλόγων με τον εύγλωττο τίτλο «Let’s parler Franglais» (κυκλοφόρησε και σε βιβλίο). Νομίζω θα ενδιαφέρει άκρως τον Νικοδεσπότη, αν δεν το γνωρίζει ήδη.

  136. Strata Stratoula said

    Λησμόνησα να αναφερθώ ενωρίτερα στό …»έπος» που, θυμάμαι, προεβάλετο επί χούντας από τήν τηλεόραση τού τότε ΕΙΡΤ περί τό 1969 με 1970: τούς «Ιππότες Τού Ουρανού (Τανγύ & ΛαΒερντύυρ)». Ήταν επεισόδια από τήν ζωή δύο μάχιμων νεαρών Υποσμηναγών τής Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας, πιλότων «Μιράζ» με εντελώς αντίθετους χαρακτήρες και άσπονδων φίλων. Τό γαλλικό «σήρι» ήταν εμπνευσμένο κατ’ ευθείαν από αντίστοιχο μπαντ-ντεσσινέ τού Αλμπέρ Υντερζό που εμφανίσθηκε στά τέλη τής δεκαετίας τού ’50 και οι περιπέτειες τών δύο νεαρών πιλότων στήν τηλεοπτική μεταφορά τους αντέγραφαν –τουλάχιστον στά πρώτα επεισόδια– τό καρτουνίστικο σενάριο. Η σειρά αυτή άρεσε πολύ στόν μικρό μου αδελφό και μαλώναμε συχνά επειδή τήν ίδιαν ώρα η ΥΕΝΕΔ προέβαλε τό «Σοφό …Πλυντήριο» (ένα τηλεκουίζ γνώσεων) που άρεσε σ’ εμένα! Σχεδόν πάντοτε επικρατούσε η θέληση τού αδελφού μου κι έτσι καθόμουνα κι εγώ και έβλεπα μουτρωμένη τά αεροπλανικά κόλπα τών γάλλων με τά «Μιράζ» τους και τίς χαριτωμενιές με τήν συμπεριφορά τών δύο διαφορετικής νοοτροπίας νεαρών πιλότων.
    Επρόκειτο ΣΑΦΩΣ για μία «εξανθρωπισμένη» προπαγάνδα τού γαλλικού κράτους υπέρ τού ρόλου τών γαλλικών ενόπλων δυνάμεων (κατά τά αμερικανικά πρότυπα προπαγάνδας) οι οποίες είχαν γράψει και συνέχιζαν να γράφουν …»ένδοξη» …Ιστορία στήν Ινδοκίνα, στήν Δυτική Σαχάρα, στό Μαρόκο, στήν Τυνησία και στήν Αλγερία…! Ο Υντερζό, στήν …»υπηρεσία» τού γαλλικού «ανθρώπινου …πατριωτισμού», έδινε τά ρέστα του βρίσκοντας άλλοθι στήν ανάπτυξη τής γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας (ιδίως αφότου ο αείμνηστος Ντε Γκώλ απέσυρε τήν στρατιά τής Γαλατίας από τό «ΒορειοΑτλαντικό Σύμφωνο») και στήν …ειρηνευτική αποστολή τών γαλλικών καταδιωκτικών ή βομβαρδιστικών…
    Κατά τά άλλα, ο «Αστερίξ» και οι λοιπές παρόμοιες αηδίες έδιναν και αυτές άλλοθι στούς …επαναστατημένους νεολαίους αστούς (συνήθως μικροαστούς) «αριστερούς» (που διαμαρτύρονταν για τό Βιετνάμ και τήν Ταϋλάνδη) προκειμένου –κατά τήν επαφή και τόν συγχρωτισμό τους με τήν πλέμπα τών οικοδόμων και τών εργατών– να μην απωλέσουν τά έμφυτα ταξικά τους χαρακτηριστικά, και να μην προδώσουν τίς ελπίδες και φιλοδοξίες τών αστών «αριστερών» γονέων τους που επλήρωναν τά μηνιάτικα στό Γαλλικό Ινστιτούτο ή τήν ΕλληνοΑμερικανικήν Ένωση για τήν μόρφωση τών «ανυπότακτων» βλαστών τους, και να γίνουν μόνον κατά θέασιν ταξικοί αποστάτες!!!
    Απορεί, ακόμη, κανείς νοήμων γιατί η Ελλάδα δεν θ’ αλλάξει παρά θα μένει ες αεί ένα «απέραντο φρενοκομείο»;;;

  137. Strata Stratoula said

    @ 136: — Αυτά, ως προς τήν συνεισφορά τών Γάλλων καρτουνιστών στόν Παγκόσμιον …»Πολιτισμό».

  138. cronopiusa said

  139. LandS said

    Για την Αγγλική κουζίνα, πρέπει να ειναι ακόμη σπάνιο να σερβίρουν stake and kidney pie, shepherds pie, η κάποια παραλαγη κρεατικών υπολειμμάτων τυλιγμένα σε κάποιο είδος σφολιατας, στα εστιατόρια. Το να ψήνουν καλά μια καλή μπριζόλα δεν ήταν ποτέ και τόσο δύσκολο η ιδιαίτερο. Ο κόσμος όμως προχωράει και ίσως να έχουν αναπτύξει τα δικά τους πόλο σορπρεζα ή παπαγκαλο για να μη μιλήσω για σαλτιμποκα ρομανα κλπ. που δε τα λες εξωτικά.

    Πάντως, ξέρουν το κρασί τους, που θαλεγαν και οι ίδιοι. Δεν κάνω πλάκα. Για χώρα που δεν έχει δική της αμπελουργια ξέρουν να πίνουν σωστά, αν και όχι με μέτρο. ΔΕΝ ΠΑΓΩΝΟΥΝ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ.

  140. LandS said

    Τώρα που έφαγα θα γυρίσω σε πιο… λογοτεχνικά θέματα.
    Η ανταπόκριση του Οβελιξ στο κάλεσμα του Ωραιοθωραξ δείχνει ότι αυτό μάλλον δεν ήταν Let’s shake hands, αλλά μάλλον let me shake you by the hand, των ακραιων ολντ μπόιζ στο πνεύμα του ΙΝ παραπάνω.
    Εκτός και αν το γαλλικό κείμενο με διαψεύδει.

  141. "ετεροδημότισσα" said

    @136

    αλλά δεν κατάλαβα σε ποιους επαναστατημένους νεολαίους αστούς έδινε άλοθι ο αστεριξ, στους Έλληνες ή στους Γάλλους; Αλλά και τι είδους άλοθι τους έδινε;
    όταν λέτε «ανυπότακτων’ εννοείται ότι δεν υποτάσσονταν γενικά ή δεν πήγαιναν στρατό όπως συμβαίνει σήμερα; Και διαμαστύρονταν στην Ελλάδα οι νέοι για το Βιετναμ; Πάντα οι γονείς μου, όταν έβλεπα σχετικές ταινίες, μου λέγανε ότι στην Ελλάδα δεν είχαν αντιβιετνάμ και Μάη του ΄68 για΄τι οι νέοι είχαν τα εσωτερικά προβλήματα με τη χούντα (όχι ο μπαμπάς μου βέβαια, ήταν τότε αλητάμπουρας, έκανε παρέα με ποινικούς)

    και είχες τηλέοραση το 69; εμένα οι γονείς μου πήραν το ’77! (πλυντήριο όμως το ’74! με το 2ο παιδι)

    κατά τα άλλα να δηλώσω ότι κι εμένα μου την έσπασε όταν άλλαξε η μεταγλώτισση στα Στρουμφάκια και ο Δρακουμέλ έγινε Γκαργκαμέλ και Η ψιψινέλ έγινε Ο! ελπίζω να μην έχουν και τα στρουμφάκια ύποπτες πολιτικές συνδηλώσεις, αν και κάτι ψελλίζουν ότι δεν έχουν φύλο ή μόνο η στορυμφίτα τέλοσπαντων…

  142. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    140: Στα γαλλικά: Secouons-nous les mains

    139: Πράγματι δεν έχουν δικό τους κρασί, αλλά επί αιώνες έφερναν claret από το Μπορντώ που τους ανήκε.

    138: Τι ωραία!

    135: Δεν το ξέρω.

    134: Πολύ ωραία!

  143. sarant said

    141: Διαμαρτυρίες για το Βιετνάμ έκαναν οι Λαμπράκηδες αλλά από το 65 και μετά είχαμε τα Ιουλιανά και μετά ήρθε η Χούντα.

    Τα στρουμφάκια ευρέως θεωρούνται όχημα κομμουνιστικής προπαγάνδας (το λέω σοβαρά)

  144. "ετεροδημότισσα" said

    Πλάκα μου κάνεις! τι εννοείς «ευρέως»
    τώρα μου το λες! και έχω κατεβάσει όλα τα επεισόδια ,με την παλιά μεταγλώτιση εννοείται, για το παιδί! να μου γίνει λες κατσαπλιού;

    ωραία θέλω τώρα το πολιτικό πρόσημο για:
    χάιντι (η μεγάλη ταύτιση)
    κάντι κάντι
    μια φορά κι ένα καιρό ήταν…ο άνθρωπος/ η επιστήμη κτλ (γαλλικό)
    νιλσ χόλγκελσον

    να τα δείξω στο παιδί; Τι βλάβη έπαθα εγώ;

  145. Ριβαλντίνιο said

    Τι έκανε πάλι η Πανάθα ! Θα μας τρελάνει τελείως ?

  146. "ετεροδημότισσα" said

    τι έκανε????

  147. "ετεροδημότισσα" said

    ααα μπάσκετ…:-(

  148. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Αλλά έστω και τέτοια ώρα να βάλω μια συλλογή με Αστερίξ (και όχι μόνο) παλιά και νέα και πολύ νέα. Στην νέα σειρά έχει ανακατεμένα Ψαρόπουλο (AngloHellenic) (π.χ. το Οβελίξ και ΣΙΑ που αναφέρθηκε) και Μαμούθ. Στα πολύ νέα, φυσικά μόνο Μαμούθ. Είναι σε ISSUU.

    Και μιας κι έγραψα εδώ, ας αναφέρω πως κι εγώ μάζεψα (κάποια στιγμή) όλα τα Αστερίξ και τα έδεσα σε 4 τόμους. Και νόμισα πως ξεμπέρδεψα. Κι αργότερα βγήκαν σποραδικά κάποια καινούρια. Και μαζεύτηκαν τόσα που έγιναν ένας 5ος τόμος. Και τώρα έρχεται και βγαίνει ακόμα πιο καινούριο που ταυτόχρονα είναι και διαφορετικό….

  149. sarant said

    144: Δείξε τα όλα -πάντως για τα Στρουμφάκια αυτο έχει όντως γραφτεί.

  150. Ριβαλντίνιο said

    @ 145,146
    Ε, ναι.
    —————

    Τα στρουμφάκια είναι κομμουνιστοσυμμορίτικα. Ο μπαρμπαστρούμφ είναι πασίγνωστο ότι είναι ο Μαρξ. Ζουν σε κοινόβιο, φοράνε τα ίδια ρούχα, έχουν κοινές τις γυναίκες ( την εξής μία στρουμφίτα ) κ.λπ.

    Οι κακές γλώσσες λένε ότι ο Δρακουμέλ είναι Εβραίος καπιταλιστής .

  151. rogerios said

    Με πόνο ψυχής 🙂 οφείλω να ομολογήσω ότι στο θέμα του κρασιού οφείλουμε πάρα πολλά στους Άγγλους: κι όχι μόνο τα διάφορα γλυκιά κρασιά με μεγάλη περιεκτικότητα σε αλκοόλ, για να αντέχουν στη μεταφορά (τι μαρσάλες και πορτό, πίσω από όλα θα βρεις Άγγλους), αλλά και τις σαμπάνιες (n’en déplaise à certains) και τη φιάλη κι άλλα πολλά. Και μόνο τυχαίο δεν είναι το ότι ο πιο φημισμένος γαλλικός αμπελώνας ήταν η τελευταία κτήση που κράτησε ο αγγλικός βασιλικός οίκος επί γαλλικού εδάφους.

  152. "ετεροδημότισσα" said

    το γκουγλάρισα, έχετε δίκιο…πόσο αφελής ήμουν…η ομοιότητα του μπάρμπα με το μαρξ είναι πρόδηλη.
    Και τα αγαπημένα μου Μάπετ είναι κομμουνιστές διάβασα
    Να φτιάξουμε μια μαύρη λίστα βρε αδελφέ κάτι, να σώσουμε τα παιδιά μας!

    Μια με τους θαλάσσιους ελάφαντες που είναι θαλάσσιοι ίπποι, μια με τα στρουμφάκια…δε τα γλιτώνω τα λεξοτανιλ

  153. sarant said

    152: 🙂

  154. Ηρακλής Πλιάκης said

    αν και ξέρω την αρχική μετάφραση σχεδόν απ’ έξω (την είχε αγοράσει ο πατέρας μου) με έκανες να καταλάβω κάποια αστεία πρώτη φορά και ουσιαστικά να ξαναδιαβάσω (μέσω του άρθρου σου) το συγκεκριμένο τεύχος.

    πραγματικά εκπληκτικό,
    ευχαριστώ.

    υγ. μου άρεσε το ζεμπιγκμπος, που εμφανώς κοροϊδεύει τη γαλλική προφορά. Έχει και άλλα που κοροϊδεύει τους γάλλους; Θα είχε ενδιαφέρον να κάνεις και ανάλυση για όλα τα ονόματα του χωριού.

    υγ2: ξέρεις γιατί το σκίτσο σε κάποια τεύχη είναι διαφοερτικό;

  155. sarant said

    154: Σευχαριστώ. Δες και το αυριανό άρθρο.

    Στους πρώτους τόμους (Αστερίξ ο Γαλάτης κτλ.) ο Ουντερζό δεν είχε σταθεροποιήσει τελείως τη μορφή των προσώπων.

  156. cronopiusa said

  157. 134,
    Ψάρι με σοκολάτα είπες; Νοστιμότατο!

  158. Strata Stratoula said

    @ 103 ^ 117 : — Όσοι από ‘σάς έχετε ζήσει ή ζήτε σε γαλλικό έδαφος και γνωρίζετε τήν γλώσσα τού Αστερίξ και τήν διαβάζετε, είναι παραπάνω από βέβαιον ότι η πλειονότης τών γαλλικών βιβλίων που βρίσκονται στήν βιβλιοθήκη σας θα έχει ήδη προσθέσει σημαντικήν υπεραξία στήν αυτοκρατορία που έκτισε ο Γκαστόν Γκαλλιμάαρ, εκείνος ο αμοραλιστής τυχοδιώκτης-δανδής επιχειρηματίας ο οποίος κατόρθωσε όχι μόνο να γίνει «ο Εκδότης τών «Νόμπελ»» αλλά και να σώσει τήν ζωή του και τήν περιουσία του μετά από 2 Παγκοσμίους Πολέμους (στόν μεν 1ον τών οποίων υπήρξεν δειλός φυγόστρατος, στόν δε 2ον προδότης τής πατρίδος του) και να φτάσει πρόσφατα (μετά θάνατον) να έχει και έναν Παρισινό δρόμο στό …»ένδοξο» όνομά του! Δηλαδή, κάτι σαν τόν γνωστόν ιταλικό κολοσσό τού Αρνόλντο Μονταντόρι (που στήριξε τό, και στηρίχθηκε απ’ τό, φασιστικό κόμμα στόν μεσοπόλεμο) ή –τηρουμένων τών αναλογιών– σαν κάτι από Δημήτριον Λαμπράκη (με ολίγη από …Αντώνη Λιβάνη, όμως, και …Καστανιώτη, μαζί!). Εάν έχετε κληρονομήσει κάμποσα πατρογονικά βιβλία από τήν «Βιβλιοθήκη τών Πλειάδων» ή τόν «Φλαμμαριόν», πάλι τήν οικογένεια Γκαλλιμάαρ είχεν …ενισχύσει η οικογένειά σας!!! Διότι οι «Εκδόσεις Γκαλλιμάαρ» τά έχουν (σχεδόν) ΟΛΑ όσα θα θέλατε να διαβάσετε και έχουν τόν τρόπο να σάς κάνουν να αγοράσετε ακόμη κι όσα βιβλία …δεν θα διαβάσετε!!!
    Σε αυτόν τόν πολύ μεγάλον (αλλά όχι και τόσον …»καθαρόν») εκδοτικόν οίκο εκδίδεται ήδη από τήν δεκαετία τού ’70 και ο νεοτιμηθείς με τό φρέσκο Νόμπελ Λογοτεχνίας Μ’σιέ Ζων-Πατρίκ Μοντι(λι)άνο, ένας –μάλλον ταλαιπωρημένος– άνθρωπος που η πολυτάραχη ζωή του τόν πέρασε από «ψιλή κρισσάρα» καθώς τού επεφύλαξε πολλές εκπλήξεις, δυσάρεστες οι πλείστες τών οποίων. Υπάρχουν βιογραφικές του πληροφορίες στό διαδίκτυο και δεν έχει νόημα να προσθέσω έτερόν τι επ’ αυτού πλην τού γεγονότος ότι κάποιοι γελοίοι ελληνικοί ειδησεογραφικοί ιστοτόποι έσπευσαν αμέσως να τόν χαρακτηρίσουν …»δικόν μας», …Έλληνα(!!!), ως έλκοντα τήν καταγωγήν από τήν Θεσσαλονίκη. Κάτι ανάλογο, δηλαδή, που είχε γίνει και με τόν (επίσης εβραίο) μπαγαμπόντη νάνο Νικολά Σαρκόζυι προ τινων ετών, όταν εκείνος είχεν αναρριχηθή στό Μέγαρο τών Ηλυσσίων. Ωστόσο, ο «εβραίος» Πατρίκ Μοντιανό είναι εκών-άκων βαπτισμένος …Χριστιανός (Καθολικός) και –ίσως εξ αιτίας τού αλητάμπουρα πατρός του («αμαρτίαι γονέων…», Κυρία «Ετεροδημότισσά» μου!)– ΔΕΝ ΕΥΝΟΕΙ ιδιαιτέρως τόν παραδοσιακόν εβραϊσμό στά γραπτά του! Γι’ αυτό, είναι ιδιαιτέρως παράδοξον τό γεγονός ότι τό (κατά γενικήν ομολογίαν, συχνά ηθικώς διαβλητόν και πάντοτε εκ σκοπιμότητος απονεμόμενον) Βραβείον Νόμπελ τό «κατέκτησε» ένας μάλλον μέτριος και μάλλον παγκοσμίως άγνωστος αντι-σημίτης και αντι-εβραίος «ΕΒΡΑΙΟΣ» (που, ακόμη και τυπικά, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ …εβραίος σε τίποτε άλλο πλην τού ονόματός του!) γάλλος (που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ και …ακριβώς καθαρός …Γάλλος!) συγγραφέας, με τό ΠΑΡΑΔΟΞΟΝ αιτιολογικό τής …φιλεβραϊκής ανθρωπιστικής γραφής(!!!) και που μάλιστα έσπευσεν αμέσως ο καταγέλαστος Γάλλος …σοσιαλιστικός ντενεκές (αυτός, με τό …ολλανδικό όνομα, που είναι τό καννίς τής κομπλεξικής πρώην σταλινικιάς γερμανίδος παπαδοκόρης αλλά που ο ίδιος νομίζει πως είναι ο …Πρόεδρος τής Γαλλικής …»Δημοκρατίας») να εκφράσει τά συγχαρητήριά του για τήν …υπεροχή τών γαλλικών …γραμμάτων (αφού τόσον σύντομα πάλι επιβραβεύεται με ένα άξιο Νόμπελ η Γαλατία).
    Εμέναν όλα αυτά μού κάνουν μεγάλην εντύπωση και μού προξενούν όχι μόνον κατάπληξη αλλά και τρόμο. Εσείς τά ευρίσκετε όλα καλά κι ωραία; Νομίζετε πώς όλα είναι φυσιολογικά;;; Κανείς σας δεν είδε σήμερα …»τόν σκύλο μου μικρό» σ’ αυτήν τήν νέα γαλατικήν ιστορία;;;

    ΚΑΛΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ !

  159. Γς said

    158:
    >Μοντι(λι)άνο
    Ναι, οι ανά τον κόσμο απόγονοι των Μοντιάνο της θεσσαλονίκης ισχυρίζονται κι αυτό: Οτι έχουν ιταλική καταγωγή. Από την Μοντένα. Και το Μοντιλιάνο έγινε Μοντιγιάνο, Μοντγιάνο, Μοντιάνο μιας και στα Λαντίνο το ιαπανικό γαλλικό ill και ιταλικό gli γίνονται γι.

    Α, τρέχει κι ένα πρόγραμμα γενετικής ανάλυσης του χρωμοσόματος Υ για να δουν το δέντρο των 5 κυρίων κλάδων της οικογένειας. Το ξεκίνησαν με DNA που έδωσαν σε ένα ρεγιούνιόν τους στη Θεσσαλονίκη

  160. Emphyrio said

    Γιατι μερικες φορες μου φαινεται πως ξαναγραφει η κυρια Στουκα εδω; Τετοια ξυνιλα και τετοια απαξιωση… Διπλο Maalox χρειαζομαι. Αλλα μπορει να εχω εγω το προβλημα.

  161. spiral architect said

    Τεκμηριωμένοι επιθετικοί προσδιορισμοί, το δίχως άλλο … 😛

  162. sarant said

    160: Μπα, δεν είναι ίδια η γραφή με της κ. Στούκα.

  163. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Άργησα να σχολιάσω, παρ’ ότι ο Αστερίξ είναι από τα αγαπημένα μου αναγνώσματα και ο Γκοσινί από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Έχω σχεδόν όλη τη σειρά της Μαμμούθ, όπως και για τον Λούκυ Λουκ (που προσωπικά τον βάζω πιο πάνω στη λίστα προτιμήσεων), και μέχρι να τις συμπληρώσω εντελώς (μαζί με τα μη-Γκοσινί, τα ποντιακά, τα αρχαία και όλα αυτά που βγάζουν για να ταλαιπωρούν τους συλλέκτες) μαζεύω σιγά σιγά και τους Ιζνογκούντ. Μετά θα πιάσω και τους Μικρούς Νικόλες.

    Όμως έχω γαλουχηθεί με τις παλιές μεταφράσεις -λέω για παράδειγμα Μοναρχίξ (τι Μαζεστίξ! τι σημαίνει αυτό στα ελληνικά!)- από τις οποίες έχω επίσης περισώσει μερικά τεύχη, και έχω κι ένα μοναδικό από τα τεύχη του Σπανού. Ξεκίνησα να τα διαβάζω από την ηλικία όπου το να έχεις ένα ή δύο τεύχη στο σπίτι ήταν αρκετά σημαντικό κεφάλαιο και σ’ έβγαζε για μήνες και χρόνια.

    Ο Αστερίξ έχει επηρεάσει την κουλτούρα μου τόσο όσο και χιλιάδων άλλων Ελλήνων. Παρ’ ότι αυτό έγινε μέσω των μεταφράσεων, παλιών και καινούργιων, έχω να πω με πεποίθηση ότι στο θέμα των λογοπαιγνίων έχουμε πρόβλημα. Αρκετές μεταφράσεις είναι σκέτες κρυάδες. Λόγω του ευνόητου σεβασμού δε θα αναφέρω παραδείγματα, θα πω μόνο ότι όταν εμφανίζεται που και που κανένας Ρωμαίος ή πειρατής απαιτώντας να μην ακουστούν «άλλα ηλίθια λογοπαίγνια» με σώζει από την αμηχανία. Δεδομένου ότι βασικά η μετάφραση απευθύνεται στον αναγνώστη που δεν έχει, λόγω γλώσσας, πρόσβαση στο πρωτότυπο, θα προτιμούσα όσα λογοπαίγνια δεν αποδίδονται να έλειπαν. Τι να την κάνω τη μεταφραστική ηθική, την πιστότητα, την αξιολογική κρίση του ψαγμένου πολύγλωσσου αναγνώστη, όταν το κείμενο φτωχαίνει;

    * * * * * * * * * * * * * * *
    Σχετικά με το σκύλο μου μικρό:

    Ελληνοκεντρικά σκεπτόμενος, δηλαδή ως κάποιος που εκφράζεται με την ελληνική σύνταξη, το βρίσκω καταπληκτικό ότι χρειάζονται λογοπαίγνια (ντάξει, όχι ακριβώς – παιχνίδια λεκτικού χιούμορ πάντως) και, εδώ μάλιστα, πετυχημένα, για να αποδοθεί στο ελληνικό κείμενο το γεγονός ότι οι Βρετανοί/Βρετόνοι αντί για την παράλογη γαλλική σειρά των λέξεων ακολουθούν τη φυσιολογική αγγλική σειρά!

    Από τα αγαπημένα μου σημεία στο τεύχος με τους Βρετανούς η εμφάνιση, για ένα καρέ, του συγκροτήματος βάρδων με αρχαίες λύρες και φράντζες και με φανατικό κοριτσίστικο κοινό…

    Μιας και ο λόγος για σάτιρες λαών και για ελληνοκεντρική σκέψη, φυσικά ο νους μου πάει στο ελληνικό τεύχος, τον Αστερίξ στους Ολυμπιακούς αγώνες. Έκανα το τεστ στον εαυτό μου και βρήκα ότι, ακόμη κι αν το ψάξω επίτηδες, δεν υπάρχει τίποτε που να μ’ ενοχλεί στη σάτιρα των Ελλήνων. Άρα υποθέτω ότι το ανάλογο θα ισχύει για τους Άγγλους, Βέλγους, Χισπανούς και όποιον άλλο λαό έχει περάσει από αυτές τις σελίδες. (Ενώ ο Τεντέν είναι τίγκα στο ρατσισμό.) Εδώ, μία από τις αγαπημένες μου λεπτομέρειες είναι τα δύο άλογα που είναι ξαδερφάκια!

  164. george said

    Για τα στρουμφάκια υπάρχει και ο αστικός μύθος ότι SMURF σημαίνει Socialist Men Under a Red Father 😛

  165. Yannis_h said

    Τι καλό, να μη χρειάζεται να κοιτάξω ούτε ένα καρέ ή σελίδα. Όλο το βιβλίο (όπως και τα περισσότερα του Αστερίξ) τα ξέρω ακόμα απ’ έξω!

  166. "ετεροδημότισσα" said

    @164
    κ. Τζορτζε αυτό κουτσά στραβα το κατάπια, αρκεί να μη μου βγάλετε σε λίγες μέρες ότι τα στρουμφάκια είναι πρώην εβραίοι προσύλητοι καθολικοί δεξιοί μιλιταριστές φυγόδικοι γάλλοι εκδότες…
    και όλα κι όλα! Μαύρα δεν είναι! είναι μπλε σαν τα χρώματα του Πας Γιάννενα!

  167. sarant said

    163 τέλος: Ναι μπράβο!

  168. Yannis_h said

    Στα φινλανδικά ο αρχηγός των Βρετανών όνομάζεται Veribigbos.

    (Ψηφίζω για Κατοικία των Θεών σαν επόμενη ανάρτηση!)

  169. Ριβαλντίνιο said

    @ 163 Πέπε
    » τι Μαζεστίξ! τι σημαίνει αυτό στα ελληνικά! »
    Ίσως αυτός που κυριαρχεί στις μάζες.

  170. sarant said

    168: Κατά πάσα πιθανότητα, αυτό θα είναι το επόμενο.

  171. Νέο Kid Στο Block said

    » Έκανα το τεστ στον εαυτό μου και βρήκα ότι, ακόμη κι αν το ψάξω επίτηδες, δεν υπάρχει τίποτε που να μ’ ενοχλεί στη σάτιρα των Ελλήνων. Άρα υποθέτω ότι το ανάλογο θα ισχύει για τους Άγγλους, Βέλγους, Χισπανούς και όποιον άλλο λαό έχει περάσει από αυτές τις σελίδες.»

    Πέπε, δεν συμφωνώ πως είναι ακριβώς έτσι. Η σάτιρα ας πούμε των Ελλήνων είναι ανάλαφρη και μάλλον αυτοσάτιρα /αυτοσαρκασμός του Γκοσινύ. Χαρακτηριστικότερο (από μνήμης γράφω) ο λόγος του Μαζεστίξ προς Γαλάτας όταν φθάνουν στον Πειραιά. «Ας δείξουμε σεβασμό και καλή προαίρεση στους Ιθαγενείς, κι ας μην έχουν το δοξασμένο παρελθόν και τον πολιτiσμό μας» 😆
    Tους Γερμανούς ας πούμε τούς ξεσκίζει…ήταν βέβαια και φρέσκος ο πόλεμος.

  172. 75: το γαλλικό είναι Encorutilfaluquejelesus – σε ελεύθερη μετάφραση “κι εγώ πού να το ξέρω;”
    Πράγματι, αλλά σε πολύ εξεζητημένα γαλλικά — κι επιπλέον προσφέρεται για πονηρό λογοπαίγνιο (susse / suce). Τι να σου κάνει ο φουκαράς ο μεταφραστής;

  173. Emphyrio (127), Δεν ξέρω αν ο Ερζέ έστειλε τον Τεντέν διακοπές στην Τουλούζη στην Κατοχή, αλλά αν το έκανε (προφανώς σε αγγελία εφημερίδας), είναι σαφώς υπαινιγμός στη διαταγή του κράτους να φύγουν στη Γαλλία όλοι οι Βέλγοι στρατεύσιμοι ηλικίας 16 ως 30 ετών, διαταγή που κατά μεγάλο μέρος εφαρμόστηκε μέσα στο χάος που ακολούθησε τη γερμανική επίθεση το Μάιο του 1940… και που αποδείχτηκε τελείως ανώφελη όταν κατέρρευσε και η Γαλλία σε λίγες εβδομάδες. Για πολλούς νεαρούς Βέλγους, ο καιρός που πέρασαν περιπλανώμενοι καλοκαιριάτικα στη Γαλλία (και παίρνοντας κι ένα χαρτζηλίκι από την Κεντρική Τράπεζα) ήταν όντως διακοπές ανέλπιστες. — Η όλη πολιτεία του Ερζέ στην Κατοχή υπήρξε όντως αμφιλεγόμενη, αλλά αυτή η συγκεκριμένη λεπτομέρεια δεν έχει τίποτε το μεμπτό.

  174. Πέπε said

    @171: Βρε για δες!

    Ασφαλώς οι βαρβαρότατοι πάσης φύσεως Γότθοι, που και δικό τους τεύχος έχουν αλλά και σε άλλα τεύχη κάνουν σύντομες χαρακτηριστικές εμφανίσεις, δεν αποτελούν κολακευτική αναφορά.
    Αλλά ούτε που μου είχε περάσει από το νου ότι αυτοί είναι Γερμανοί. Τους θεωρούσα αφελώς ωςέναν πραγματικό λαό εκείνης της εποχής (που ήταν βέβαια αλλά μάλλον δε θελει να πει αυτό ο ποιητής), που ήταν όντως βάρβαρος.

    Ούτε οι «Νορμανδοί» της Σκανδιναβίας είναι τίποτε παιδιά για υιοθεσία.

  175. Emphyrio said

    162: Δεν ειπα πως ειναι η ιδια γραφη – το υφος ομως ειναι το ιδιο, με τα δικα μου κριτηρια…

    173: Δεν το διατυπωσα σωστα φαινεται. Παρ’ολο που ξεκαθαρισα πως δεν τον χωνευω τον Hergé, δεν ανεφερα την Toulouse ως κατι μεμπτο (συμφωνω απ’οσα εχω διαβασει για την αμφιλεγομενη πολιτεια του κατα την κατοχη του Βελγιου, και φυσικα τον αχαλινωτο αν και κρυμμενο ρατσισμο του), αλλα απλως για να το δεσω με την ομαδα rugby à XV της αγαπημενης μου πολης, μιας και ειχε ηδη αναφερθει το αθλημα (ειμαι φανατικα αντιαθλητικος – η μονη εξαιρεση που κανω ειναι αυτη). Αν θυμαμαι καλα για την συγκεκριμενη υποθεση, επειδη κατι δεν ειχε παει καλα με τις σχεσεις του με τις αρχες κατοχης τον πρωτο καιρο μετα την εισβολη στο Βελγιο, και επειδη δεν του επιτρεποταν να δημοσιευσει αλλες ιστοριες του Tintin στο ενθετο Le petit vingtième της συντηρητικης Le vingtième siècle, βρηκε αυτον τον ευσχημο τροπο για να εξηγησει στους αναγνωστες του γιατι δεν θα μπορουν να τις διαβαζουν. Αυτο ολο το λεω απο μνημης, μπορει να μην τα θυμαμαι καλα. Φυσικα οι «παρεξηγησεις», για να το πω ευγενικα, λυθηκαν, και δημοσιευτηκαν καποιες ιστοριες αργοτερα, πριν την απελευθερωση, οποτε και δοθηκαν αμοιβαιες εξηγησεις με την ελευθερη κυβερνηση (παλι ειμαι ευγενικος).

  176. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    160 – Μη τα ισοπεδώσουμε όλα, Στούκα (ς) είναι μόνο μία και μοναδική. Απο κεί και πέρα, κάποιοι άνθρωποι γελάνε εύκολα, κάποιοι άλλοι απο δύσκολα έως καθόλου. Είναι σαν το παλιό ανεκδοτάκι με το δάχτυλο και τον κνίτη, οι περισσότεροι που διαβάσαμε Αστερίχ, εκτός του οτι το βρήκαμε πνευματώδες, πεθάναμε και στα γέλια, κάποιοι λίγοι όμως, προφανώς πιό έξυπνοι απο μάς, είδαν την αισχρή και τεχνηέντως καλυμμένη, απροκάλυπτη εβραϊκή και ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, και δεν γέλασαν καθόλου. Το σίγουρο είναι οτι, ό,τι έχει κανείς μέσα του, αργά ή γρήγορα, αυτό θα βγάλει και προς τα έξω.

  177. Στα γαλλικά στερεότυπα πρέπει να χρεώσουμε και τις αναφορές στο μέγεθος των βρετανικών κήπων, σχόλιο στη αντίθεση γαλλικής – βρετανικής σχολής στον σχεδιασμό κήπων. Εξάλλου οι Γάλλοι cour anglais ονομάζουν τους μικροσκοπικούς ακάλυπτους που χρησιμεύουν στο φωτισμό υπόγειων. (Από κει κι εμείς τους λέμε κουράγγλια).
    Οι πειρατές του Αστερίξ είναι καρικατούρες των ηρώων του «Πειρατή Κοκκινογένη», της δημοφιλέστερης σειράς κόμιξ που δημοσιευόταν παράλληλα στο Pilot. Ο νέγρος μιλάει τρώγοντας το ρο και ο κουτσός (που είναι υποτίθεται δάσκαλος του γιου του Κοκκινογένη) μιλάει με λατινικά ρητά.

  178. Emphyrio said

    176: Audi audi, ή πώς στο καλο λεγεται λατινιστι το hear hear (Γαλατιστι/Κελτιστι αγνοω)

  179. physicist said

    #178. — Στα ισπανικά είναι seat seat.

  180. Emphyrio said

    Volvo επι του πατωματος εκ των γελωτων

  181. sarant said

    177: Πολύ ενδιαφέρον αυτό για τα κουράγγλια

  182. […] Του Νίκου Σαραντάκου […]

  183. Νέο Kid Στο Block said

    177. 181. Και «κορακλέ» (πληθ. «Κορακλέδες») 🙂
    Aν δεν κάνω λάθος πρακτικά καταργημένα πλέον τα cours anglaise ή ίσως να χρησιμοποιούνται ακόμη εν Ελλάδι σε τίποτε Η/Μ χώρους. Υπήρχε μέχρι πρόσφατα σχετικά και διαφορετική αντιμετώπιση (και ερμηνεία του ΓΟΚ,π.χ ως προς στάθμη υψομέτρων κ.λ.π.) από πολεοδομία σε πολεοδομία και τρέχα γυρευόπουλος…
    Στην Μεγαλόνησο η αρχιτεκτονική έννοια του κουρανγκλέ είναι ούτως ή άλλως άγνωστη…(δεν δεχόμαστε δαμαί φραντσοεγγλέζικα … πφφ) 🙂

  184. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    178 -179 -180 – Δηλαδή στα ελληνικά να το πούμε ΜΕΒΕΑ – ΜΕΒΕΑ;

  185. IN said

    151: Η τελευταία Αγγλική κτήση επί ηπειρωτικού (Γαλλικού) εδάφους ήταν το Calais, που δεν βγάζει, βέβαια, κρασί…

    http://en.wikipedia.org/wiki/Siege_of_Calais_%281558%29

    Είσαι, βέβαια, δικαιολογημένος, γιατί είναι μετά το Μεσαίωνα 🙂

  186. andreas said

    Οι Βρετανοί είναι από τα καλύτερα Αστερίξ! Μιλάμε για ασυγκράτητα χάχανα τρεις η ώρα τη νύχτα, ξανά και ξανά!

    Οι ατάκες και η σάτιρα των Βρετανών είναι από τις πιο έξυπνες. Πολύ ωραίο είναι το σημείο όπου ο Οβελίξ τραμπουκίζει το Βρετανό κλέφτη, και οι γείτονες το μόνο που θέλουν είναι να μιλήσει, για να διαβάσει ο τύπος ήσυχα την εφημερίδα του (!). Γενικά η απάθεια και η φλεγματικότητα που υποτίθεται ότι χαρακτηρίζει τους Άγγλους σατιρίζεται ανελέητα, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχουν πραγματικά τέτοιοι άνθρωποι.

    Καταπληκτικό μου φάνηκε το γεγονός ότι υπάρχει «κλέφτης κάρων», ο οποίος μάλιστα κρατάει και λίστα με τα κλοπιμαία ανά μήνα. Για να μην πούμε για τα δυο χιλιάδες χρόνια του γκαζόν, το οποίο είναι, θα έλεγα, απαράδεκτο να το πατάνε. Τέλος πάντων, οι ατάκες τελειωμό δεν έχουν, αλλά σε τόσο καλό άρθρο και τόσα σχόλια έπρεπε πρώτα πρώτα να μπει η πρώτη ατάκα των Βρετανών: «Θεία χάρις! Πόσο εκπληκτικά μοναδικό είναι αυτό το θέαμα!» «Έτσι είναι δεν είναι έτσι;»

    Ο Ψαρόπουλος τα σπάει εκεί που ζητάνε από τις γυναίκες τα διάφορα.

    Κι επίσης, από πού προέκυψε το ράγκμπι στην Αγγλία; Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν σατιρίζεται το ποδόσφαιρο.

  187. Emphyrio said

    184: Και Pony Pony, τωρα που ξαναβγαινει… Αργοτερα και το Candy Candy (παιζει και σε πλυντηριο)

  188. Πάρις said

    17 και 21
    Η εξήγηση του Mykingdomforanos είναι πολύ πιό απλή και έξυπνη, από την πλευρά των Άγγλων φυσικά. Προέρχεται από το θεατρικό Richard III του Shakespear όπου ο επώνυμος (αντι)ήρωας, όταν χάνει το άλογο του στην τελευταία μάχη και κινδυνεύει νά σκοτωθεί, φωνάζει το (πολύ γνωστό στους Άγγλους) «A horse, a horse, my kingdom for a horse!».

    Επίσης, «Roll out the barrel» (όταν οι μεθυσμένοι λεγεωνάριοι τραγουδούν) μπορεί να μήν είναι στό ίδιο επίπεδο ατάκας όπως στα Γαλλικά ή ακόμα και στα Ελληνικά, αλλά πίνουν απο βαρέλλι και είναι και το ρεφραιν αγγλικού τραγουδιού διασκέδασης (Roll Out the Barrel ή άλλως Beer Barrel Polka άν και αρχικά ήταν Τσεχική σύνθεση).

  189. sarant said

    188: Πάρη, τη φράση του Ριχάρδου την ξέρουμε, είναι παγκοσμίως γνωστή -από εκεί είναι η αρχική έμπνευση για το όνομα, ασφαλώς, αλλά θα πρόσεξες σίγουρα ότι ο αρχηγός δεν λέγεται Mykingdomforahorse αλλά Mykingdomforanos. Aυτό προσπαθούμε να εξηγήσουμε, το …foranos.

  190. George K said

    Εξαιρετικό άρθρο για ένα από τα καλύτερα Αστερίξ που γράφτηκαν! Σίγουρα μέσα στο Top 5 μου. Διαβάζω από μικρός τις εκδόσεις των 70s (Ψαρόπουλος) και τις νεότερες (Μαμούθ) και αν και γενικά προτιμώ κατά πολύ τις πρώτες βρίσκω ότι μερικές μεταφράσεις της Μαμούθ είναι πετυχημένες. Σίγουρα πιο εύκολες για μικρότερα παιδιά. Επίσης (δεν είδα να αναφέρθηκε στο άρθρο ή στα σχόλια) δεν ξέρω αν προτιμώ το Μαζεστίξ (απευθείας μεταφορά του γαλλικού) ή το Μοναρχίξ των παλιών μεταφράσεων που είναι σίγουρα πιο επεξηγηματικό στα ελληνικά.

  191. sarant said

    Νάστε καλά, δείτε και το επόμενο άρθρο που αναφέρεται στα ονόματα των πρωταγωνιστών του Αστερίξ.

  192. George K said

    Ναι το είδα αμέσως μετά! Ευχαριστώ

  193. IN said

    186: Κι εγώ αναρωτήθηκα γιατί δεν σατιρίζει το ποδόσφαιρο αντί για το ράγκμπι, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είναι και τόσο παράξενο. Τόσο στην Αγγλία όσο και στη Γαλλία το ράγκμπι είναι αρκετά δημοφιλές, όχι τόσο όσο το ποδόσφαιρο, αλλά πάντως δεν είναι άγνωστο, όπως είναι στην Ελλάδα. Αν βλέπαμε μια ταινία που διαδραματίζεται στην Ελλάδα, δεν θα μας φαινόταν παράξενο να συζητάνε οι πρωταγωνιστές για τις επιδόσεις της Εθνικής Ομάδας Μπάσκετ, έστω κι αν το ποδόσφαιρο είναι, συγκριτικά, πιο δημοφιλές. Επιπλέον, το συγκεκριμένο τουρνουά ράγκμπι που σατιρίζει ο Γκοσινί, το Τουρνουά των Πέντε Εθνών, όπως ήταν τότε, είναι πολύ γνωστό τόσο στην Αγγλία όσο και στη Γαλλία. Θα μπορούσε, ίσως, να πει κανείς, χωρίς να υπερβάλει, ότι οι Εθνικές Ομάδες Ράγκμπι των δύο χωρών, ιδίως της Αγγλίας, μπορεί να μαζεύουν στους αγώνες τους και περισσότερο κόσμο από τις αντίστοιχες ομάδες του ποδοσφαίρου.

    Μπορώ να σκεφτώ διάφορους λόγους γιατί ο Γκοσινύ επέλεξε το ράγκμπι, αντί για το ποδόσφαιρο:

    1) Το ράγκμπι είναι πιο βίαιο άθλημα, άρα υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες για «μπούφλες» που παίζουν γενικώς πολύ στον Αστερίξ. Φυσικά, στα πλαίσια της σάτιρας, στο γήπεδο γίνονται και πράγματα που σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπονται στο πραγματικό ράγκμπι.

    2) Οι κανόνες του ράγκμπι είναι αρκετά περίπλοκοι, κάτι που δίνει περισσότερες ευκαιρίες για σάτιρα, ιδίως γιατί κολλάει με μία από τις κεντρικές ιδέες της ιστορίας, την εκκεντρικότητα των Βρετανών.

    3) Παραδοσιακά, το ράγκμπι με 15 παίκτες (υπάρχει και παραλλαγή με 13 παίκτες, δημοφιλής στην Βόρεια Αγγλία και στην Αυστραλία) συνδέεται με την μέση και ανώτερη τάξη, και όχι τον λαουτζίκο που προτιμάει το ποδόσφαιρο (ή το ράγκμπι με 13). Τα κλαμπ του ράγκμπι είναι σχεδόν παροιμιώδη για την σύνδεσή τους με τον στενόμυαλο συντηρητισμό. Δεν είναι, επίσης, τυχαίο ότι το ράγκμπι με 15 παρέμενε αυστηρά ερασιτεχνικό άθλημα (τουλάχιστον κατ’ επίφαση) μέχρι το 1995. Ο σύζυγος της Βαρόνης Θάτσερ, ο Σερ Ντένις Θάτσερ, ήταν, στον ελεύθερο χρόνο του, διαιτητής του ράγκμπι και αποκορύφωμα της καριέρας του ήταν το 1956 (νομίζω), που έπαιξε επόπτης γραμμών στον αγώνα Αγγλίας – Γαλλίας. Η επιλογή του ράγκμπι πιθανόν, λοιπόν, να σχετίζεται με την τάση που επεσήμανα και παραπάνω, να παρουσιάζονται οι Βρετανοί ως καρικατούρες της Βρετανικής ανώτερης τάξης. Ο μέσος Βρετανός σίγουρα ενδιαφερόταν (και ενδιαφέρεται) πολύ περισσότερο για το ποδόσφαιρο παρά για το ράγκμπι, αλλά στο σνομπ στερεότυπο που (συνειδητά ή ασυνείδητα) επέλεξε ο Γκοσινί, ταιριάζει περισσότερο να ενδιαφέρεται για το ράγκμπι. Σχετικό και το γνωστό κλισέ που, αν δεν κάνω λάθος, μαρτυρείται ηδη από το 19ο αιώνα: Football is a gentleman’s game played by hooligans, and rugby is a hooligans’ game played by gentlemen.

  194. sarant said

    193: Νομίζω ότι το πρώτο είναι η βασική αιτία.

  195. Ιρένε Μαραντέϊ said

    Ήμουν πολύ νέα όταν μετέφρασα τη σειρά Αστερίξ (αλλά και Ιζνογκούντ, καθώς και μερικά Λούκυ Λουκ και Κόρτο Μαλτέζε). Ο λόγος για τον οποίο έπαψε να βάζει το όνομά μου ο εκδότης της Μαμούθ, ήταν γιατί θύμωσε μαζί μου, και με το δίκιο του, μια φορά που καθυστέρησα πολύ να του δώσω μια μετάφραση γιατί περνούσα μεγάλα ζόρια στην προσωπική μου ζωή, φτάνοντας στο σημείο να του κρύβομαι στο τηλέφωνο ενώ εκείνος απελπισμένος έπρεπε να τη στείλει στο τυπογραφείο. Μετά απ’αυτό δεν μου ξαναμίλησε ποτέ, ενώ είχαμε γίνει πολύ φίλοι και μ’αυτόν και με την οικογένειά του. Είμαι ασυγχώρητη, το ξέρω. Ούτε εγώ συγχωρώ τον εαυτό μου. Είναι από τα πράγματα στη ζωή μου που με στενοχωρούν περισσότερο και που θα ήθελα να μην είχα κάνει.
    Όταν ο Πάνος μου πρωτοέδωσε τη δουλειά, μου είπε πως η προηγούμενη μετάφραση ήταν πολύ κακή, και γι’αυτό έπρεπε να ξαναγίνει απ’την αρχή. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΚΑΝΕΝΑ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ. Καθόλου. Ούτε ήξερα το όνομα του μεταφραστή ούτε είδα τη δουλειά του – πρώτη φορά σήμερα το μαθαίνω από εσάς. Μόνον ορισμένα ονόματα ηρώων μου είπε, για να τα βάλω ίδια αφού έτσι τα έχει συνηθίσει ο κόσμος. Οπότε δεν έκανα καμιά προσπάθεια, όπως έγραψε κάποιος πιό πάνω (σχόλιο 91 αν θυμάμαι καλά;), να αλλάξω πράγματα μόνο και μόνο για να φανεί πως κάτι κάνω και γω. Αυτό είναι αναληθές. Μετέφραζα όπως μου φαινόταν σωστό. Όταν κάτι είναι σε ένα τεράστιο καζάνι, πιο πολύ ζωμός μου κάνει παρά φίλτρο, που – τουλάχιστον στη γλώσσα μας – σου δίνει την εντύπωση αποσταγμένων πολύτιμων σταγόνων.

    Ιρένε Μαραντέϊ

  196. Ριβαλντίνιο said

    To σχόλιο 195 είναι από το πραγματικό πρόσωπο ?

  197. sarant said

    Δεν το είχα δει το σχόλιο 195 και δεν έχω λόγο να σκεφτώ ότι δεν είναι αυθεντικό.

    Κυρία Μαραντέι, σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο, που εξαιτίας της καλοκαιρινής χαλάρωσης το βλέπω με μικρή καθυστέρηση. Εμείς που γνωρίσαμε την παλιά μετάφραση και την έχουμε συνηθίσει, ίσως την προτιμάμε. Όσοι γνώρισαν την καινούργια, προτμούν την καινούργια, έτσι πάνε αυτά. Αλλά θα μας δοθεί η ευκαιρία να τα ξαναπούμε σε προσεχή περιπέτεια!

  198. Ριβαλντίνιο said

    (Γι’αυτό κυρίως και εγώ το ρώτησα. 🙂 Γιατί μου είχε κάνει εντύπωση που δεν είχε απαντηθεί και έλεγα μήπως δεν το είχατε δει).

  199. Ιρένε said

    Ο sarant έγραψε: «Εμείς που γνωρίσαμε την παλιά μετάφραση και την έχουμε συνηθίσει, ίσως την προτιμάμε. Όσοι γνώρισαν την καινούργια, προτμούν την καινούργια, έτσι πάνε αυτά.»

    Μα εγώ δεν σχολίασα καθόλου το αν προτιμάτε την παλιά ή την καινούργια. Το θεωρώ δεδομένο πως είναι θέμα προσωπικού γούστου ή/και συνήθειας του καθενός. Ο λόγος που έγραψα ήταν για να διορθώσω την εντύπωση (που έχετε διατυπώσει σε πέντε διαφορετικές σελίδες στο διαδίκτυο) οτι ένοιωθα την ανάγκη να διαφοροποιηθώ από την παλιά και να κάνω σώνει και καλά κάτι άλλο μόνο και μόνο για να μην πει κανείς πως αντιγράφω. Όχι πως θα ήταν κακό αν όντως είχε συμβεί αυτό. Απλώς … τυχαίνει να μην ισχύει.

  200. sarant said

    199 Ναι, αυτή ήταν η εντύπωσή μου, βλέποντας να μην υπάρχει συμπτωση σε σχεδόν κανένα εύρημα. Θεώρησα πιθανό να υπαρχει τέτοια κατεύθυνση από τον εκδότη και το έγραψα στα πέντε αστεριξολογικά άρθρα που έχω δημοσιεύσει (και όχι «σε πέντε διαφορετικές σελίδες»). Μετά τη δική σας διευκρίνιση, στο επόμενο άρθρο θα σημειώσω τη διαβεβαίωσή σας.

  201. Ιρένε Μαραντέϊ said

    Σας ευχαριστώ. (Όχι πως είναι ιδιαίτερα σημαντικό – ίσως είναι λιγάκι «γεροντοκορισμός» η ανάγκη μου για ακριβολογία. Αλλά επειδή ξέρω πως έχετε πολλούς και πιστούς αναγνώστες που «ρουφάνε» ό,τι γράφετε).

  202. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Όχι ότι έχει σημασία ίσως η γνώμη του Χ τυχόντος Αράπη σαν του λόγου μου, αλλά η απόδοση Μαραντέϊ είναι πολύ του γούστου μου! Kόνγκρα και Τσουλέισονς mrs. Iρένε! 🙂

  203. sarant said

    201 Ευχαριστώ!

  204. Ιρένε Μαραντέϊ said

    202 @ Νέο Kid L’errance d’Arabie
    Μερσί μπωκού! ❤

  205. Ριβαλντινιό said

    Ένα Λούκυ Λουκ ξεκινάει περίπου σαν τους Γαλάτες του Αστερίξ:

  206. sarant said

    205 Ξεχνάω..!

  207. Ριβαλντινιό said

    @ 206 sarant
    «Ξεχνάω..!»

    Δεν το κατάλαβα. 😦 😦

  208. Ριβαλντίνιο said

    Λοιπόν εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω τι σημαίνει το «Ξεχνάω…!» , όσο και αν σπάω το κεφάλι μου. 😕 Αν είναι για ποιο τεύχος είναι το Λούκυ Λουκ, είναι από αυτό:

    ( ή να σημαίνει ότι έχει αργήσει να ετοιμαστεί καινούριο άρθρο για τον Αστερίξ ? ❓ )

  209. sarant said

    208: Νάσαι καλά, αυτό εννοούσα -το άρθρο για τον Αστερίξ θα πάει στο τέλος του μήνα για τεχνικούς λόγους (μεταξύ μας: ήταν απαίτηση των εταίρων, να μη δημοσιευτεί πριν από τις εκλογές).

  210. 23. (Αρχηγίξ – Μαζεστίξ) Θυμάμαι ότι πρώτη φορά που το διάβασα, η μετάφραση/απόδοση ήταν ‘Ασυρασεντουρίξ’, ας με διορθώσει κάποιος αν κάνω λάθος, θυμάμαι Αστερίξ αναρτημένο(ν) σε περίπτερο περί το 1968-69 (σαν όνειρο).
    Συγγνώμη κι όλας για την τρε(ς) καθυστερημένη ανάρτηση σχολίου, είπα με αφορμή το πιο πρόσφατο άρθρο του Νικοκύρη για τον Αστερίξ να ανατρέξω στο πρώτο, μήπως και τα διαβάσω με τη σειρά (οκ, όχι απαραίτητο, αλλά λέμε), όπως όταν είχα την εξαιρετική τύχω να φιλοξενώ παλιό συμμαθητή που είχε σε δύο τόμους όλα (!) τα τεύχη του Αστερίξ και, γέμισα πολλά απογεύματα ρουφώντας τα και απολαμβάνοντάς τα.
    Ελπίζω να βρω το χρόνο να διαβάσω και το αφιέρωμα εδώ και τα σχόλια (άτιμε χρόνε!), να πω πως, δεν είδα αν κάποιος ανέφερε κάτι για το Ασυρασεντουρίξ, δεν είδα όλα τα σχόλια, συγγνώμη και πάλι.

  211. 114. Άσχετο, αλλά πιο ανόητος ήρωας (άτοπος) από τον Σούπερμαν δεν υπάρχει… Όλοι οι σούπερ-ήρωες έχουν μία ιδιαιτερότητα που τους δίνει μαγικές δυνάμεις (βλ. Σπάιντερμαν -αραχνοντίενέι, Χαλκ/Χουλκ -ραδιενεργά κλπ) εκτός του Μπάτμαν (υπερ-πλούσιος με φοβερά γκατζετάκια) και του Άιρονμαν, αλλά η αδικαιολόγητη δύναμη του Σούπερμαν που στη μέση του ουρανού σταματάει με το χέρι του το …αεροπλάνο, όπως και η καταγωγή και οι γονείς του που θυμίζουν …Θεϊκό πρότυπο, πιο πολύ με Χριστιανική προπαγάνδα μοιάζει, παρά με σούπερ-ήρωα… Α! Και το δισυπόστατό του (Σούπερμαν-δημοσιογράφος, Θεάνθρωπος).
    Ή είμαι λίγο υπερβολικός;
    🙂

  212. sarant said

    210 Αιμίλιε, σωστά θυμάσαι, έχουμε γράψει γι’ αυτή την έκδοση του 1968-69 του περιοδικού Αστεριξ, που είχε σε συνέχειες τις περιπέτειες του Αστερίξ, και μαζί Ιζνογκούντ, Αχιλλέα Ταλόν, Ταγκύ και Λαβερντύρ, Κοκκινογένη κτλ.

    Αλλά ο Ασυρασεντουρίξ ήταν ο βάρδος, ο Κακοφωνίξ. Ο αρχηγός ήταν ο Αμπραρακουρσίξ.
    Περισσότερα εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/10/10/asterix/

  213. 210. (23) Αυτοδιορθώνομαι, ξεκίνησα το επόμενο άρθρο και είδα το όνομα του βάρδου…
    Ουπς! Τελικά άλλο όνομα θυμόμουν… 😦

  214. Αγαπητέ Νίκο, όταν έγραψα το αποπάνω, δεν είχες γράψει ακόμα… Στο λεπτό που μεσολαβεί (9:28 – 9:29) δεν είναι ορατό το σχόλιο και φαίνεται σαν να εθελοτυφλώ, αλλά πράγματι δεν το έβλεπα όταν έγραφα…

  215. sarant said

    Nαι, το κατάλαβα 🙂 Κι εγώ την έχω πάθει έτσι.

  216. Βάγια said

    Α, ο Αστερίξ στη Βρετανία νομίζω είναι από τα καλύτερα της σειράς! Με ξετρέλαινε η σάτιρα του τρόπου που (υποτίθεται ότι) μιλάνε οι Εγγλέζοι, διάφορα αστεία πολιτισμικά στερεότυπα, ας πούμε η οδήγηση στην ανάποδη πλευρά του δρόμου, οι Beatles, το τούνελ κάτω από τη Μάγχη, τα λεωφορεία… Αυτό που δεν είχα καταλάβει ήταν το αστείο με τα καπέλα-πεπόνια που φοράνε οι Λοντινιανοί, όπως δεν είχα καταλάβει ότι ο Οτορινολαρρυγίξ ήταν Ιρλανδός. Αυτά τα δύο τα συνειδητοποίησα απ’ τα σχόλια αυτού του πολύτιμου ιστολογίου, μόλις τώρα, και έχω να πω ότι, αν και το αστείο με τα καπέλα είναι αμετάφραστο, στο όνομα του Οτορινολαρρυγιξ θα μπορούσαν να βάλουν απόστροφο, ώστε να φαίνεται ότι είναι το ιρλανδικό Ο’.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: