Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ελληνική αποκριά – Eustace Clare Grenville-Murray

Posted by sarant στο 27 Φεβρουαρίου, 2017


Συνεχίζουμε και σήμερα, μέρα αργίας και γιορτής που επιστεγάζει τον αποκριάτικο γιορτασμό, με λογοτεχνικό κείμενο αποκριάτικης θεματολογίας. Θα σας παρουσιάσω ένα ταξιδιωτικό, αναπάντεχο κείμενο, που δεν ξέρω αν είναι ευρύτερα γνωστό. Εγώ πάντως ομολογώ πως δεν το ήξερα και το ανακάλυψα πριν από μερικά χρόνια, καθώς φυλλομετρούσα παλιά τεύχη του Μπουκέτου της κατοχικής περιόδου – του 1942, πραγματικά απρόσμενο διαμάντι μέσα στον ζόφο.

Ο συγγραφέας Ντίκενς περιγράφει στο άρθρο αυτό τις εντυπώσεις του από τον γιορτασμό της Αποκριάς σε ένα ελληνικό χωριό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Από τις γεωγραφικές πληροφορίες που δίνονται, ο φίλος μας ο Σκύλος, που τον αγγάρεψα να πληκτρολογήσει το κείμενο, συμπεραίνει ότι ο τόπος είναι ο Μόλυβος της Λέσβου.

Χάρη στις δυνατότητες που απλόχερα μας δίνει το Διαδίκτυο, μπόρεσα και βρήκα ότι το αγγλικό άρθρο δημοσιεύτηκε το 1854 στο εβδομαδιαίο περιοδικό Household words, που το εξέδιδε ο Ντίκενς στη δεκαετία του 1850 και όπου παρουσίαζε δικά του κείμενα και άλλων, λογοτεχνικά και μη -στο περιοδικό αυτό δημοσίευσε σε συνέχειες μυθιστορήματα όπως τα Δύσκολα χρόνια.

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε στη ρουμπρίκα The Roving Englishman (Ο περιπλανώμενος Εγγλέζος) με τίτλο A Greek Carnival. Επειδή γράφω βιαστικά, δεν έχω τσεκάρει πότε ακριβώς επισκέφθηκε ο Ντίκενς τα μέρη μας και τι άλλο έχει γράψει σχετικά, κι αν τα όσα έχει γράψει έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά -οπότε υπάρχει πιθανότητα να κομίζω γλαύκα.

Όπως με διόρθωσε ο φίλος μας ο ΣΠ στο σχόλιο 11, συγγραφέας δεν είναι ο Ντίκενς όπως αναφέρει το Μπουκέτο, αλλά ο Βρετανός δημοσιογράφος Eustace Clare Grenville Murray. Λάθος μου που δεν το ερεύνησα περισσότερο.

Το πρωτότυπο άρθρο θα το βρείτε εδώ, στη σελίδα 375 του τόμου. Δεν πρόλαβα να ελέγξω την ελληνική μετάφραση, που αγνοώ ποιος την έκανε, προσέχω πάντως ότι στην αρχή αρχή ο συγγραφέας απευθύνεται σε κάποιον Demetraki, που ο μεταφραστής τον αναβαθμίζει σε Δημήτρη. Ευχαριστώ και πάλι τον φίλο μας τον Σκύλο για την πληκτρολόγηση.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΚΡΙΑ

ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΝΤΙΚΕΝΣ [έτσι αναφέρει το Μπουκέτο]

(Μια άγνωστη κι εξαιρετικώς ενδιαφέρουσα επίκαιρη σελίδα του μεγάλου μυθιστοριογράφου Καρόλου Ντίκενς, στην οποία ο διάσημος συγγραφεύς περιγράφει τον εορτασμόν της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς σε κάποια ελληνική πόλη της Ανατολής).

 

— Λοιπόν, Δημήτρη, τι θες;

Ο Δημήτρης ήταν ένας κοιλαράς που το κρασί τού είχε κοκκινίσει λιγάκι τη μύτη. Ήταν και λίγο ψεύτης. Δεν έλεγε ποτέ του παστρικά «δυό και δυό κάνουν τέσσερα». Επειδή όμως έμενα τόσον καιρό εκεί και τώρα θα γύριζα στην έδρα της εφημερίδος μου χωρίς να έχω γράψει τίποτα γι’ αυτόν, ήθελε να προκαλέσει την προσοχή μου. Κουμπώθηκε, πήρε στάση ευγενικιά και μου είπε πως από την άλλη πλαγιά του βουνού γινόταν μεγάλο γλέντι. Ήταν της γνώμης πως σήμερα οι Έλληνες θα περνούσαν περίφημα. Αύριο, βλέπετε, άρχιζε νηστεία για πενήντα μέρες, κι η νηστεία για τους Έλληνες είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Τα θρησκευτικά τους καθήκοντα τα τηρούν παραδειγματικά. Πιστεύουν πως όσοι δεν φάνε κρέας τη Σαρακοστή, εξασφαλίζουν το διαβατήριό τους για τον Παράδεισο.

***

Η πρωινή δροσιά ήταν υπέροχη. Ανέβηκα τον βραχώδη λόφο που βρισκόταν απέναντι στο σπίτι, όπου έμενα, ακολουθώντας τον Δημήτρη που περπατούσε με κόπο. Τέλος, αφού γλιστρήσαμε μερικές φορές κι εκάμαμε ένα-δυο μεγάλα πηδήματα, φτάσαμε στην άλλη πλαγιά, εκεί που γινόταν το γλέντι. Ήταν πολύ όμορφο το θέαμα όλων αυτών των ανθρώπων που χόρευαν πιασμένοι από τα χέρια και τραγουδούσαν όλοι μαζί. Και ήταν πολύ ευχάριστο να τους βλέπει κανείς με τις απλές και σεμνές φορεσιές τους και με τη χαρά που τους έστελνε ο Θεός καθρεφτισμένη πάνω στα πρόσωπά τους.

Σε λίγο άρχισαν να μαζεύονται σε μικρές παρέες από έξι ή επτά άτομα. Οι μποτίλιες που περνούσαν από χέρι σε χέρι, δεν άργησαν να φέρουν το αποτέλεσμά τους. Από μια παρέα, κάμποσο μακριά, ακούστηκε ένα δυνατό γέλιο. Αμέσως δόθηκε απάντηση και μια άλλη παρέα η οποία έπινε για καλά εδώ και τόση ώρα, άνοιξε το γλέντι της ημέρας με τα όργανα. Τα παλικάρια άρχισαν να συγκεντρώνονται από παντού. Ο χορός, το τραγούδι, το γέλιο είχαν γενικευθεί. Όσο μακριά κι αν έφθανε το μάτι έβλεπε κανείς ανθρώπους να χορεύουν ή να τραγουδούν, ενώ οι μπουκάλες πήγαιναν από χέρι σε χέρι.

Πιο μακριά ακόμη, στην κορυφή του λόφου, έβλεπες παρέες γυναικών και παιδιών που φορούσαν τα γιορτινά τους και που παρακολουθούσαν αυτούς που γλεντούσαν. Σιγά-σιγά όμως πλησίαζαν, χωρίς εν τούτοις ν’ ανακατευτούν στον χορό ή στα τραγούδια των ανδρών.

***

Εκείνη την ώρα βρισκόμουνα σ’ ένα από τα ωραιότερα μέρη του κόσμου. Στα πόδια μου απλωνόταν ο κόλπος του Αδραμυτιού, δεξιά διάκρινα τον κάμπο της Τροίας κι αριστερά, πιο κοντά, το ακρωτήριο Μπαμπά. Δεν υπήρχαν μπροστά μου ούτε δέντρα, ούτε χαμόκλαδα για να μου κρύψουν τη θέα. Τίποτ΄ άλλο παρά ένα μεγάλο αμφιθέατρο από θάλασσα και βουνά. Πίσω μου όμως ήταν τα πυκνά δάση, τα σμαραγδένια λιβάδια, οι υπέροχοι λόφοι κι οι γραφικές κοιλάδες της όμορφης Λέσβου.

Κάτω, στην ακρογιαλιά, ήταν τα σπίτια των πλουσίων, ένα τζαμί περήφανο από το οποίο ο χότζας καλούσε τους πιστούς, δύο φάροι και ένα λιμάνι γεμάτο από καράβια φορτωμένα σιτάρι για την Αγγλία. Έσκυψα τα μάτια στο χώμα και είδα ένα παλιό νόμισμα δυο χιλιάδων ετών.

***

Δεν ήταν όμως καιρός για σκέψεις και ρεμβασμούς. Γύρω μου, δίπλα μου, κοντά μου, τόσο κοντά ώστε σχεδόν να μ’ αγγίζουν, τα παλικάρια εξακολουθούσαν το γλέντι τους. Κι ήταν τόσο θαυμάσιο το θέαμα των Ελλήνων αυτών, ώστε είμαι υποχρεωμένος να ομολογήσω πως οι όμορφες εικόνες που συναντούσε σ’ όλα τα γύρω το μάτι μου, εικόνες ξένες προς το γλέντι των παλικαριών, δεν πρόσθεταν τίποτα στο θαυμάσιο εκείνο θέαμα.

Ξαφνικά βλέπουμε μια παρέα από Έλληνες που είχαν καταπιαστεί με κάποια περίεργη δουλειά. Είχαν πάρει ένα κούτσουρο και το έντυναν με παλιόρουχα που τα ’δεναν με σπάγγους. Το κούτσουρο αυτό δεν είχε ούτε κεφάλι, ούτε πόδια. Όπως μου είπαν, παριστούσε τον ελληνικό Καρνάβαλο και γι’ αυτό ήταν έτσι χοντρός, όπως οι καλοφαγάδες. Όταν τον έντυσαν, πήραν δύο ξύλα που τα ένωσαν με δύο μικρότερα, κάνοντας έτσι ένα φορείο. Απάνω σ‘ αυτό έβαλαν τον Καρνάβαλο που πέθαινε εκείνη την ώρα. Έπειτα έξι ως οκτώ παλικάρια σήκωσαν το φορείο και πήγαν να κηδέψουν τον Καρνάβαλο. Μπροστά πήγαινε μια άλλη παρέα από παλικάρια που χόρευαν και τραγουδούσαν χειροπιασμένα. Άλλες παρέες ήταν δεξιά κι αριστερά και σιγά σιγά όλοι όσοι γλεντούσαν πήγαν μαζί τους. Εκτός από κείνους που σήκωναν τον Καρνάβαλο, οι άλλοι χόρευαν και τραγουδούσαν, κατά τον ίδιο όμως τρόπο με τον οποίο οι παπάδες ψάλλουν τη νεκρώσιμη ακολουθία.

Παρακολούθησα την πομπή αυτή ως ότου έστριψε πίσω από τον λόφο, στην κοιλάδα, και νόμιζα πως βρισκόμουν στ’ αρχαία Κρόνια. Είναι να θαυμάζει κανείς πώς τ’ αρχαία πανηγύρια ζουν πάντα μέσα στις λαϊκές παραδόσεις. Εκείνοι εξακολουθούσαν τον δρόμο τους, γελώντας, τραγουδώντας, κάνοντας κάθε είδους αστειότητες, σχεδόν βάναυσες. Αλλά μ’ αυτό η πομπή τους δεν γινόταν λιγότερο γραφική και χαρούμενη.

Τέλος εξαφανίσθησαν όλοι μέσα στους ακάθαρτους και στενούς δρομάκους της πόλης κι’ έμαθα κατόπιν ότι γύρισαν από σπίτι σε σπίτι. Επειδή δεν μπόρεσα να τους παρακολουθήσω στη διαδρομή τους, φοβήθηκα πως θα χάσω το θέαμα της ταφής το Καρναβαλιού. Με λύπη μου προσθέτω πως οι φόβοι μου επαλήθευσαν.

 

***

Μπήκα στην πόλη από έναν δρόμο που βρισκόταν μακριά από το σπίτι μου και περπατούσα προσεκτικά ανάμεσα στα ρυάκια που επωάζουν τον πυρετό. Οι γλιστερές πέτρες, με τις οποίες είναι στρωμένοι οι δρόμοι, γίνονται πιο γλιστερές με τις ακαθαρσίες που πετούν. Περπατώ ελαφρά και δεν κάνω καθόλου θόρυβο, στο κάτω κάτω δε, δεν είμαι τέτοιος που η εμφάνισή μου να προξενεί τρόμο. Εν τούτοις, μόλις μπήκα στον δρόμο αυτό, έγινε κάποια μεταβολή. Όταν έστριψα την πρώτη γωνιά, στις πόρτες και τα παράθυρα ήταν νεαρές γυναίκες που γελούσαν και φλυαρούσαν. Μόλις φάνηκα, άκουσα τις πόρτες κα τα παράθυρα να κλείνουν γρήγορα-γρήγορα. Ο «Φράγκος» είναι σπάνιο θέαμα σ’ εκείνη τη γειτονιά κι οι γυναίκες είναι άγριες σαν κατσικάκια. Με παρατηρούσαν μέσα από τα σπίτια τους κρυμμένες. Κι αν ακόμα, όμως, έμενα επί ώρες στον δρόμο, καμιά δεν θα έβγαινε, παρά μόνον όταν θα ’φευγα.

Ξέρω γιατί οι Ελληνίδες είναι έτσι δειλές και φοβισμένες σαν κατσικάκια και μου προξενεί πόνο όταν το σκέπτομαι. Χίλιες ιστορίες έχω στο μυαλό μου ωραίων κι αθώων γυναικών που προσέλκυσαν τυχαίως την προσοχή κάποιου Τούρκου και κατόπιν εξαφανίσθηκαν μυστηριωδώς, χωρίς ποτέ κανείς να τις δει ή ν’ ακούσει τίποτα γι’ αυτές. Ελπίζω πως οι καιροί αυτοί πέρασαν για πάντα, δεν είμαι όμως και σίγουρος γι’ αυτό. Δεν έχω, λοιπόν, το δικαίωμα να παραξενεύομαι γιατί οι Ελληνίδες τρέχουν όταν δουν ξένο.

Προχωρώντας μπήκα στην πιο πολυσύχναστη συνοικία κι από παντού άκουα ρινόφωνα τραγούδια, χειροκροτήματα, τσουγκρίσματα ποτηριών να βγαίνουν από τις ανοιχτές πόρτες ή τα μισόκλειστα παράθυρα. Εδώ κι εκεί κάποιος Τούρκος καθισμένος σταυροπόδι σε μια πέτρα κάπνιζε αμέριμνα τον ναργιλέ του με μια περιφρονητική αδιαφορία. Μια μακριά σειρά μουλαριών, δεμένων το ένα πίσω από τ’ άλλο, που ήταν φορτωμένα με ασκιά λάδι, διάσχιζε κείνη την ώρα τον δρόμο. Τα ζώα ήταν βρωμερά και καταλασπωμένα γιατί είχαμε φοβερές βροχές. Για να μη νοιώθω τη βρώμα των ζώων και του φορτίου, άναψα ένα τσιγάρο. Ο καπνός είναι ισχυρό αντίδοτο σ’ αυτές τις περιστάσεις. Πιο πέρα, συνάντησα χαμάληδες με την χαμαλίκα τους που σήκωναν από ένα σφαγμένο αρνί στον ώμο. Το φορτίο αυτό θα στελνόταν το βράδυ με το αυστριακό βαπόρι στην Κωνσταντινούπολη.

Συνάντησα κι άλλους ανθρώπους που ’ρχονταν από τα χωράφια κι έφερναν σε ξύλινους κουβάδες φρέσκο τυρί από πρόβειο γάλα. Αυτό το τρώνε με το μέλι κι είναι η καλύτερη τροφή του κόσμου. Ελπίζω να ’χουν αύριο στο τραπέζι του Άγγλου ναυάρχου Ντούντας, όπου είμαι καλεσμένος. Γιατί οι Έλληνες εργάζονται και τις εορτές, όταν εμφανισθούν στα τουρκικά νερά, ευρωπαϊκά πολεμικά.

Αλλά να, ξαφνικά, μια παρέα μασκαράδων με μουσικά όργανα. Ζητούν δεκάρες και με σταμάτησαν γιατί νομίζουν πως δεν τους γνωρίζω. Εν τούτοις γνώρισα έναν από το πνιχτό του γέλιο. Αυτός ήταν ικανός να με πάρει από πίσω, αν δεν του ’δινα τίποτα. Έβγαλα από την τσέπη μου λίγα νομίσματα, του τα ’δωσα κι αμέσως όλοι τον τριγύρισαν για να δουν τι πήρε, χωρίς να δίνουν προσοχή στις λάσπες που τσαλαβουτούσαν.

Το απόγευμα το πέρασα γυρνώντας εδώ κι εκεί, διασκεδάζοντας με όσα έβλεπα κι’ ούτε σκέφθηκα να γυρίσω στην κάμαρά μου. Σταμάτησα πολλές φορές μπροστά σε ομάδες νέων που χόρευαν ή έπαιζαν. Νομίζω πως ήταν τα πιο όμορφα παλικάρια που ’χω δει και στάθηκα να θαυμάσω την υγεία τους, τη ρώμη τους, την ομορφιά τους. Έπαιζαν κάποιο αληθινό παιχνίδι με πήδημα κι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα Έλληνες να παίζουν ένα παιχνίδι που χρειάζεται βίαιες κινήσεις, δύναμη κι ελαστικότητα. Έπαιζαν διάφορα παιχνίδια ώς ότου βράδιασε.

Ο ήλιος, τέλος, έδυσε πίσω από το χιονισμένο βουνό, το νυκτερινό κρύο άρχισε να δυναμώνει και τα παλικάρια, αφού έδεσαν καλά τις βράκες τους, γύρισαν στην πόλη σέρνοντας τις παντούφλες τους, χορεύοντας, τραγουδώντας.

Γύρισα κι εγώ στην κάμαρά μου. Με περίμενε καλή φωτιά και όμορφο τσάι. Πέντε λεπτά στο παράθυρο ήπια το τσάι μου, έπαιξα λίγο με την πένα μου πάνω στο χαρτί κι ύστερα -ύπνο.

ΚΑΡΟΛΟΣ ΝΤΙΚΕΝΣ [στην πραγματικότητα Eustace Clare Grenville Murray]

 

Advertisements

108 Σχόλια to “Ελληνική αποκριά – Eustace Clare Grenville-Murray”

  1. Γς said

    Καλημέρα
    και Χρόνια Πολλά

    >ο τόπος είναι ο Μόλυβος της Λέσβου.

    Και πήγε νους μου στον David Copperfield.

    Demetraki Leadfield ;

  2. Άντε, και του χρόνου παιδιά!

    Πάντως, δεν βρίσκω πουθενά ότι ο Ντίκενς ταξίδεψε στην Ελλάδα. Βρέθηκε κοντά βέβαια:
    After living briefly in Italy (1844), Dickens travelled to Switzerland (1846)
    In 1845, after Dickens had toured the United States once, he spent a year in Italy writing Pictures from Italy.
    In that same year, Dickens and his family toured Italy, and were much abroad, in Italy, Switzerland, and France, until 1847… Dickens returned to London in December 1844… and then went back to Italy, not to return to England until July of 1845… In 1847, in Switzerland, Dickens began Dombey and Son, which ran until April 1848… In 1853 he toured Italy…
    κ.α.

  3. Βαγγέλης από τη Χίο said

    Χρόνια πολλά, καλή Σαρακοστή και του χρόνου.

    Η περιγραφή του Ντίκενς μοιάζει με το έθιμο που στα χωριά της Χίου αποκαλείται με τις ονομασίες «Νεκρός», «Γιάνναρος» «Αχυρένιος» «Σακαλής», «Μακαρονάς».

    Περισσότερα εδώ:
    http://www.aplotaria.gr/tsiropina-apokria-nekros-1/

  4. ΚΑΒ said

    >>και νόμιζα πως βρισκόμουν στ’ αρχαία Κρόνια.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1

  5. plintirio said

    Η μετάφραση έχει παραλείψει ένα μεγάλο κομμάτι εκεί που περιγράφει τα παιχνίδια που παίζουν άντρες στο δρόμο προς το τέλος της διήγησης και κάποιες άλλες παρατηρήσεις εδώ και εκεί

  6. ΚΑΒ said

    >>Είναι να θαυμάζει κανείς πώς τ’ αρχαία πανηγύρια ζουν πάντα μέσα στις λαϊκές παραδόσεις.

    Ο Νilsson στο «Ελληνική λαϊκή θρησκεία» (μετάφραση Ι.Θ.Κακριδή) γράφει :«Όποιος βλέπει σημερινό ελληνικό πανηγύρι θυμάται αμέσως τα αρχαία».

  7. Μπετατζής said

    άιντε καλά κούλουμα. Εδώ έχει καρναβάλι με το Μπάιρον και μερικούς άλλους. http://bampgs.tumblr.com/post/157728861381/byron-and-the-greek-apokries-today-is-the-last

  8. sarant said

    Καλημέρα και καλά Κούλουμα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Μήπως πήγε το 1853 από Ιταλία. Διότι το κείμενο θεωρείται δικό του στη βιβλιογραφία.

    5 Α, ευχαριστώ!

    7 Ενδιαφερον!

  9. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    «Έπαιζαν κάποιο αληθινό παιχνίδι με πήδημα» Long she-donkey perhaps?
    «Με περίμενε καλή φωτιά και όμορφο τσάι.» Όμορφο τσάι;; 🙂 pretty (nice) tea κάτι, θα έγραφε το πρωτότυπο,υποθέτω.

    Μού κάνει εντύπωση που ο Ντίκενς τοποθετεί την Τροία εκεί περίπου που άρχισε να σκάβει ο Σλίμαν τριάντα χρόνια αργότερα. (αν δεν πέφτω πολύ έξω γεωγραφικά, το Χισαρλίκ είναι περίπου απέναντι από τη Μυτιλήνη)

  10. nikiplos said

    Καλημέρα… Πολύ ενδιαφέρουσα η ματιά του Καρόλου για τον τόπο μας… και αρκετά κοφτερή θα έλεγα…

    Αυτό με τον καπνό και την μπόχα, ήταν ανέκαθεν σωτήριο… το συστήνω ανεπιφύλακτα…

  11. ΣΠ said

    Το κείμενο είναι του Eustace Clare Grenville Murray.

    http://www.djo.org.uk/media/downloads/articles/2570_The%20Roving%20Englishman_%20A%20Greek%20Carnival%20%5Bxli%5D.pdf

  12. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Aς τρολάρω λίγο (εδώ είναι εργάσιμη σήμερα… 🙂 ) Mε βάση το 2. του Δύτη, και το «Τρωικό» που βρωμάει ετεροχρονισμό … λέω ότι το κείμενο είναι fake . Charles Dickens did not write it.

  13. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    11. Wow! Δικαιώθηκα πριν στεγνώσει το μελάνι (λέμε τώρα…) που έγραφα το 11 ; 🙂

  14. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    13. 12. To «Tρωικό» βέβαια «επιχείρημά» μου ,πάει περίπατο ,μιας και το κείμενο είναι του 1858.
    Και το «όμορφο τσάι» ήταν απλά «a few cups of tea»… (μα, όμορφο τσάι! για όνομα!)

  15. z. said

    «γυναίκες άγριες σαν κατσικάκια»,
    «τα πιο όμορφα παλικάρια που ’χω δει, στάθηκα να θαυμάσω την υγεία τους, τη ρώμη τους, την ομορφιά τους»

    Γεια σου ρε Κάρολε, μας έφτιαξες πρωί-πρωί!

  16. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, ιδίως τον ΣΠ στο 11 που απέδωσε τα του Γκρενβίλ στον Γκρενβίλ.

    Λάθος μου που δεν το έψαξα, έκανα τώρα τις διορθώσεις

  17. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Μένω άκρως εντυπωσιασμένος: για πότε εντοπίστηκε το λάθος στον συγγραφέα, για πότε διορθώθηκε, και για πότε περάστηκε η διόρθωση, κι όλα αυτά σ’ ένα πρωινό αργίας, με τον Νικοκύρη να έχει δηλώσει απών!!!

  18. ΚΑΒ said

    >> συνάντησα χαμάληδες με την χαμαλίκα τους που σήκωναν από ένα σφαγμένο αρνί στον ώμο.

    χαμαλίκα:στα αρχαία τύλη και ο Διογένης ο Λαέρτιος μας λέει ότι, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο Πρωταγόρας ήταν ο επινοητής της, αφού τον είδαν να σηκώνει ένα δεμάτι ξύλα έχοντας απο κάτω τη χαμαλίκα.

    καὶ πρῶτος τὴν καλουμένην τύλην, ἐφ’ ἧς τὰ φορτία βαστάζουσιν, εὗρεν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τῷ Περὶ παιδείας
    · φορμοφόρος γὰρ ἦν, ὡς καὶ Ἐπίκουρός πού φησι .

  19. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Eγώ πάντως θέλω τα λεφτά μου πίσω. Άφησα στη μέση μήτινγκ και ινσπέκτιονς …για να εντρυφήσω σε αθησαύριστο ελληνικό του κοτζαμάν Κάρολου …και μού βγήκε …Στάθης Κλάρα;;; ( Eustace Clare). Απατεώνα νικοκύρη! 😆 😆

  20. Γς said

    Εγώ δεν παίζω άλλο.

    Με φωνάζει η μάνα μου!

  21. Γς said

    Κι έλεγα στο #1 για Δαβίδ Κόπερφιλντ και παρουσιάστηκε ο άλλος, o ταχυδακτυλουργός και τα εξαφάνισε όλα…

  22. Θρασύμαχος said

    Τηρουμένων των αναλογιών και από σύμπτωση της ημέρας, ο Ντίκενς είναι το Λα-Λα-Λαντ που αρχικά ανακοινώθηκε και ο «Πώς-Τον-Είπαμε-Τον-Άλλο-Συγγραφέα» είναι η «Πώς-Την-Είπαμε-Την-Άλλη-Ταινία» που τελικά πήρε το όσκαρ. Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες.

  23. Από Γιάννη Ιατρού
    Χαιρετώ από το παράρτημα Κυψέλης 🙂

    Καλή Καθαρά Δευτέρα σε όλους!

  24. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    22. 😆

  25. Γιάννης Ιατρού said

    20 Γς
    Να την ακούς την μαμά σου 🙂

  26. Παναγιώτης Κ. said

    Η άποψη ότι είναι ο Μόλυβος το έκανε πιο ωραίο το διήγημα διότι έχω βρεθεί εκεί και είχα περάσει πολύ καλά!

    Μας γεμίζει ευφορία στο ξεκίνημα, μπήκαμε κατόπιν στις…λάσπες και ξαναήρθε η διάθεσή μας στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε με τα όμορφα παλικάρια που είδε ο συγγραφέας.

    Μπράβο Νικοκύρη για την επιλογή!
    Ευχαριστούμε και μεις με τη σειρά μας τον Σκύλο, που το πληκτρολόγησε.

    Κάνω σχέδια για καινούργια επίσκεψη στη Λέσβο!

  27. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    22. Δεδομένης της φήμης και της αξιοπιστίας του Σαραντάκου ,θα έλεγα ότι το πλήγμα είναι ανάλογο μ’αυτό που δέχτηκαν όσοι πήγαν ν’ακούσαν Ντώκινς (που σχολιάζαμε πέρυσι) …και τελικά άκουσαν το Λωλοστεφανή και τη Χρωστομιχαλού … 😆

    (μεταξύ σοβαρού κι αστείου ρε συ Νικοκύρη, δε διαγράφεις όλη την ανάρτηση καλού κακού; Θες να βγούνε τα λαμόγια της «Αριστείας» και να το παίζουν ξύπνιοι…)

  28. 9 Βασικά, απέναντι από το Μόλυβο είναι η Άσος. Η Τροία είναι λίγο πιο πάνω, αλλά πού να τα ξέρουνε τότε 🙂
    Κάπου εδώ πρέπει να γινόταν η γιορτή.

  29. Να συμπληρώσω πως δεν υπάρχει στο νησί άλλο χωριό εκτός απ’ το Μόλυβο που να βλέπει το Μπαμπά (το ακρωτήρι στην άκρη του κόλπου του Αδραμυτιού).

  30. ΣΠ said

    Διάβασα το κείμενο στα αγγλικά και έχω την γνώμη ότι η μετάφραση δεν είναι πολύ καλή. Εκτός του ότι έχουν παραλειφθεί κάποια κομμάτια, όπως αναφέρεται και στο σχόλιο 5, σε αρκετά σημεία το νόημα του πρωτότυπου δεν αποδίδεται σωστά.

  31. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι, να μη διαγραφεί η ανάρτηση, προκειμένου να μη γίνει αντικείμενο τρολαρίσματος από εξυπνάκηδες «αριστείς», διότι το σημερινό ατυχές συμβάν αποδεικνύει ότι η συλλογική σοφία του ιστολογίου δεν χαρίζεται σε κανέναν. Δεν ξεφεύγει τίποτα, λέμε! 😊

  32. Mπούφος said

    15 Ζ. μας έφτιαξε πράγματι ο Κάρολος!

    Χρόνια πολλά. Καλή Σαρακοστή. Καλό Πάσχα.

  33. κουτρούφι said

    Της μετανοίας ο καιρός, ω φίλοι μου, επέστη
    με το καλό ν’ ακούσουμε και το «Χριστός Ανέστη
    —————————————————————–

    Αποκριάτικες εκδηλώσεις με τσαμπούνες και χορούς καταγράφει τριάντα χρόνια αργότερα στην Τήνο στο «Cyclades; or life among the Insular Greeks» (1885) ο επίσης Βρετανός J. T. Bent. https://archive.org/stream/cycladesorlifea01bentgoog#page/n5/mode/2up
    (σελίδα 287 στο pdf)

  34. 9 Kid στην πραγματικότης η Τροία είναι πολύ πιο βόρεια και σίγουρα δεν μπορεί ο παρατηρητής να την βλέπει δεξιά του όταν βλέπει τον Μπαμπά αριστερά του

    28, 29 καρασυμφωνώ. Επίσης εκεί που λέει πως ο ήλιος έπεσε πίσω από το χιονισμένο βουνό πρέπει να εννοεί το Λεπέτυμνο, δεν υπάρχει άλλο.

  35. ΣΠ said

    Στον τόμο του Household Words στο λινκ που δίνει ο Νικοκύρης μου κάνει εντύπωση που δεν μπορώ να βρω πουθενά τα ονόματα των συγγραφέων των διαφόρων κειμένων.

  36. ΣΠ said

    Εδώ οι τρεις σελίδες από την αρχική έκδοση του Household Words.


  37. Γιάννης Ιατρού said

    Έξι σχόλια σε τρεις ώρες!

  38. 36

    Όντως λείπουν κομάτια. Και η υπογραφή του Ντίκενς από τον πάτο του άρθρου.
    Φαίνεται λοιπόν πως η εκδοτική συνήθεια για μπαλαμούτια και μεγάλες υπογραφές είναι παλαιά σ’ αυτή τη χώρα της Ανατολής.

  39. Μαρία said

    35
    Η ανωνυμία του Μάρεϊ ήταν ηθελημένη. Μετά διάλεξε σαν nom de plume τον Roving Englishman
    βλ.σ. 20 κεξ του βιβλίου A Diplomatic Whistleblower in the Victorian Era The Life and Writings of E. C. Grenville Murray
    http://grberridge.diplomacy.edu/wp-content/uploads/2013/12/GrenvilleMurray.01.pdf που διαβάζω τώρα.

  40. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    35-36 Εμ έχω ελαφρυντικά που την πάτησα.

    39 Ενδιαφέροντα όλα αυτά.

  41. Μαρία said

    41
    Μετά το Grenville βάλε παύλα. Έχει 2 επώνυμα, και του μπαμπά του και της μαμάς του 🙂

  42. Περί του παιχνιδιού που έπαιζαν τα πανέμορφα παλληκάρια, όπως σωστά μάντεψε ο Κίντος

    http://www.iospress.gr/ios1997/ios19971012a.htm

  43. Μαρία said

    43
    Χα,χα. Το έχω το βιβλίο, το είχα αγοράσει τότε διαβάζοντας του ιούς. Έχει στο τέλος κι ωραία τραγουδάκια των κουμπάρων.

  44. Έχοντας περάσει πάνω από 100 μερόνυχτα εδώ, καθώς δακτυλογραφούσα το κείμενο του Ντίκενς (και μ΄έτρωγαν τα σημάδια πως κάτι δεν πάει καλά) το τοπίο ζωντάνευε και ξαφνικά «Ζντούπ!», ποιά Ανατολή, εδώ μιλάμε για την τιμημένη Γκασμαδία! Που σημαίνει πως ο καλός Άγγλος διπλωμάτης μας έβλεπε ως Ανατολίτες. Ε, δεν είχε κι άδικο!

  45. 43, … Περί του παιχνιδιού που έπαιζαν τα πανέμορφα παλληκάρια, όπως σωστά μάντεψε ο Κίντος …

    Eίχε και το συγκριτικό πλεονέκτημα, γιατί ήταν
    Kids’ Game!

  46. 46 Παντού έχει πλεονέκτημα ο Κίντος: οι γυναίκες ήταν νευρικές σαν κατσικάκια (δις)

  47. ΣΠ said

    45
    Σχεδόν το λέει στην δεύτερη πρόταση, αλλά ο μεταφραστής προτίμισε να το παραλείψει: He is a shuffler, as all the Greeks, I think, are.

  48. 9, … Long she-donkey perhaps? …
    😀 😀

    Ειδοποία ρε Καραβάγγο! 🙂

    (Επ’ ευκαιρία, πρέπει να το προσθέσουμε και στα Ελληνικά στο λήμμα Leapfrog της Βίκης, που το έχει και σε διάφορες γλώσσες.)

  49. ΣΠ said

    48
    *προτίμησε*

  50. atheofobos said

    Η εφημερίδα Household words του Ντίκενς δεν δημοσίευε τα ονόματα των συγγραφέων από τα διάφορα άρθρα και γι΄ αυτό και το Μπουκέτο θεώρησε ότι το κείμενο είναι του Ντικενς.
    Dickens published Hard Times and A Child’s History of England as serials in Household Words, as well as over 180 unsigned solo and co-authored articles, short stories, and ‘chips’ (short satirical squibs). It has often been assumed that all the other anonymous articles in Household Words invariably voice Dickens’s own opinions; this is not invariably the case. Of more than 380 contributors, some 90 were women—Elizabeth Gaskell, Harriet Martineau, and Eliza Lynn Linton prominent amongst them—but the majority of the articles were written by a small corps of male staff writers (Wills, Henry Morley, Wilkie Collins, and R. H. Horne) or by ‘regulars’ whom Dickens trained to write in a recognisably ‘Dickensy’ manner and who fell in with their Editor’s broadly Liberal agenda. The latter included G.A. Sala, John Hollingshead, William Moy Thomas, G. Walter Thornbury, Blanchard Jerrold, Sydney Blanchard, James Payn (a group dubbed Dickens’s ‘young men,’ according to Sala), and Percy Fitzgerald.
    http://www.djo.org.uk/indexes/journals/household-words.html

  51. sarant said

    51 Γι’ αυτό την πατήσαμε κι εμείς 🙂

  52. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  53. Ριβαλντίνιο said

    @ 43 Σκύλος

    Όλο τέτοιες ανωμαλίες σκέφτονται οι Γάλλοι γι’αυτό πολιτιστικά έχουν πιάσει πάτο. Έχουν να βγάλουν καλή γαλλική ταινία εδώ και 500 χρόνια. Και που αλλού θα τα διαβάζαμε αυτά ; Στην παρασιτική μη αυτοτελή μορφή ζωής.

  54. 54 Λες; Πάντως το Δεκέμβρη του 1991 ένας συστρατιώτης μου, όχι πολύ μακριά από το μέρος, όπου εξελίσσεται η διήγηση, μου εξηγούσε τα πλεονεκτήματα της προβατίνας έναντι της κατσίκας. Κι αφού δεν καταλάβαινα μου διασαφήνισε: «η γίδα έχει ίσιο μαλλί και ξεφεύγει αλλά η πρατίνα έχει κατσαρό και την πιάνεις γερά!» κάνοντας και τις σχετικές χειρονομίες.

  55. Τσούρης Βασίλειος said

    Μια μακριά σειρά μουλαριών, δεμένων το ένα πίσω από τ’ άλλο…
    Κανταρέλα! Και πριν λίγες μέρες στο Προποτζίδικο της γειτονιάς ξανάκουσα τη λέξη απο κάποιον που έπιασε 6 στα 6 στο ΚΙΝΟ και είπε:
    -έβγαλε τα νούμερά μ΄κανταρέλα.

    Σήμερα Καθαρά Δευτέρα ο ταραμάς έχει την τιμητική του, το κείμενο λέει για αγριοκάτσικα, οπότε το ερώτημα:
    -Μασάει η κατσίκα ταραμά;
    πως μας προέκυψε και πότε;

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πέστα, ρε Ρίβα! Τι να τις κάνουν τις γαϊδούρες τα βαρβάτα ελληνόπουλα, όταν κυκλοφορούν τόσες ξελιγωμένες γαλλίδες τουρίστριες; 😊

  57. # 55
    Καλά και τα κέρατα γιατί τάχει η κατσίκα ;

    το πλεονέκτημα της προβατίνας είναι πως δεν βελάζει σε αντίθεση με την κατσίκα λένε οι βοσκοί της υπαίθρου μας..

  58. 55, 58

    Μα ο υποψήφιος χρήστης της κατσίκας θα είναι απ΄την άλλη πλευρά των κεράτων. Αυτό για την αλαλία της πρατίνας δεν τόξερα!

  59. κι ένα λογοτεχνικό κουιζάκι: ποιό βιβλίο είν΄αυτό; https://pbs.twimg.com/media/C5l9P2AWQAMNUQu.jpg

  60. Moyo said

    61. Ο Ηλίθιος (με σκονάκι, ομολογώ).

  61. http://i3.kym-cdn.com/photos/images/newsfeed/000/610/825/eec.jpg

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μ’ αυτά και μ’ αυτά μου θυμίσατε «Τα πάντα γύρω από το σεξ» του Γούντι Άλεν και το εκπληκτικό σκετς με Τζιν Γουάιλντερ, Τίτο Βανδή και προβατίνα:
    http://m.imdb.com/title/tt0068555/mediaviewer/rm3983901952

  63. Ριβαλντίνιο said

    @ 55 Σκύλος

    Έχεις τραβήξει και σύ !

  64. Άσε, φίλε, βαδίζω και παραμιλώ!

  65. Ριβαλντίνιο said

    @ 57 Γιάννης Κουβάτσος

    Ακριβώς ! Αυτή μας μπέρδεψε με τους ΝοτιοΗΠΑνούς που έχουν υποπέσει σε όλες τις σεξουαλικές παρεκκλίσεις .

  66. Ριβαλντίνιο said

    @ 65 Σκύλος

    Έχω δεί κάτι σαύρες της ερήμου που περπατάνε έτσι. 🙂

  67. 67

    Εκείνες έχουν κάθε λόγο γιατί η άμμος καίει. Ετούτος ο φουκαράς βραχυκύκλωσε απ’ τα καλτσάκια.

  68. Μαρία said

    55
    Ότι διαθέτει ο καθένας. Στη Σαρδηνία στο πάντρε παντρόνε είχαν γίδια, οι συμμαθητές μου πάλι κάθε Τρίτη, που είχαμε παζάρι, βολεύονταν με τις γαϊδάρες.

  69. 69

    Πριν πολλά χρόνια, στη Φολέγανδρο, είχαμε ένα ντόπιο, 70+ τότε, που ο γιατρός τούχε συστήσει αμμόλουτρα κι ερχόταν βέβαια, στην παραλία των γυμνιστών, τον Άη-Νικόλα. Κοτσονάτος και «προκισμένος» ο κύρ-Απόστολος, συνήθισε να πλησιάζει τα νέα κορίτσια, όταν αυτά ξάπλωναν για ηλιοθεραπεία και να τα πιάνει κουβεντούλα. Με το καθόλου μοριακού μεγέθους μόριό του να κυριαρχεί στη συνομιλία του όρθιου με τις ξαπλωμένες στην άμμο. Πάντα, όμως, ήταν ευγενικός και χαβαλετζής (και αθυρόστομος, ως κλασσικός Φολεγανδρίτης) κι έτσι με τον καιρό έγινε επίτιμος παραλιάρχης.
    Κάποια στιγμή ήρθ’ η κουβέντα για τις νεανικές αμαρτίες στον περιορισμένο κοινωνικά και γεωγραφικά χώρο του νησιού. Κι ο κυρ-Απόστολος μας είπε πως τις γαϊδάρες τις μπαστουρώνανε* πριν τις βατέψουν.
    Και πετάγεται ο κλασικός βαρήκοος χίππης «και με τι τις μαστουρώνατε, κύριε Απόστολε;»

    * εκ του λατινικού pastorare ή κάτι τέτοιου για βοσκή ζώων: δένανε το δεξί μπροστινό πόδι με το πίσω δεξί με κοντούλι σκοινί, έτσι ώστε το ζώο να μην μπορεί να ανοίξει διασκελισμό και τρέξει μακριά.

  70. Ριβαλντίνιο said

    @ 70 Σκύλος

    Ναι, μας τα έπρηξαν οι οικολόγοι με τις διαφημίσεις τους για το παστούρωμα πρίν λίγο καιρό.

  71. 71 Ότι τι, δηλαδή; Να βγεί κάνα γαϊδούρι στο δρόμο; Εννοώ κανονικό τετράποδο, όχι απ’ τα πολλά δίποδα

  72. Ριβαλντίνιο said

  73. 73 Εντάξει, και οι (μη) εικονιζόμενοι κτηνοτρόφοι το παρακάμανε. Ούτε νερό, ούτε σκιά και πολύ κοντά σκοινιά, κρίμα. Καλύτερα μια σωστή περίφραξη ή και επίβλεψη.

  74. Ριβαλντίνιο said

    @ 74 Σκύλος

    Καλύτερα μια σωστή περίφραξη ή και επίβλεψη.

    Και αν γίνει αυτό πώς θα τρώνε μετά τα ζώα τα δέντρα ή τις καλλιέργειες των αγροτών, για να πλακώνονται οι ποιμένες με τους αγρότες και εμείς να κοιτάμε και να κάνουμε κέφι ; 🙂

  75. 75 Σωστό κι αυτό. Στο παλιό χωριό μου η κόντρα αγροτών-κτηνοτρόφων συνεχίζεται απ’ τα παιδιά και τα εγγόνια τους, που δεν έχουν πια ούτε χωράφια ούτε κοπάδια, αντιστοίχως. Στη μέση, οι απόγονοι δημοσίων υπαλλήλων. 😦

  76. Μαρία said

    74
    Οι δικοί μου δηλαδή που δεν διπουτσώνανε τις γαϊδάρες ήταν οικολόγοι αβάν λα λετρ 🙂

  77. διπουτσώνανε; 😳

    γιααααα εξηγήσου…

  78. Πάει, θα αναστήσουμε τη Δόμνα Σαμίου εδώ μέσα. Λείπει και ο Νικοκύρης, είναι και Καθαραδευτέρα…
    Θυμήθηκα και τον κυρ-Απόστολο

  79. π2 said

    Ο Grenville-Murray διατέλεσε πρόξενος στη Μυτιλήνη μεταξύ 1853 και 1854: http://grberridge.diplomacy.edu/wp-content/uploads/2013/12/GrenvilleMurray.01.pdf, σελ. 42 κ.ε.

  80. π2 said

    Ουπς, δεν είδα ότι το είχε βάλει η Μαρία το βιβλίο.

  81. 80

    Οπότε τότε θα πήγε στο Μόλυβο. Αφού την επομένη του είχε τραπέζι ο ναύαρχος, παναπεί δεν θάταν κανένας άσχετος περιηγητής.

  82. Μαρία said

    78
    Έτσι λένε το μπαστούρωμα σε άλλα μέρη. Εγώ το έμαθα στη Μάνη τη μεσσηνιακή.

  83. Μαρία said

    81
    Με δυσμενή μετάθεση. Το βιβλίο έχει πολλά και διάφορα ενδιαφέροντα. Δες το κεφ. Είσαι ή δεν είσαι ο περιπλανώμενος Εγγλέζος;

  84. 83 ρώτησα επειδή ηχητικά συνδέεται με τις νεανικές προθέσεις του ανωτέρω κυρ-Απόστολου. Κι έχει και το δύο μπροστά…

  85. aris1 said

    Να παρατηρήσω κάτι; Το πρωτότυπο κείμενο περιγράφει τις γυναίκες ως «young fawns». Ελαφάκια δηλαδή. Που τα είδε ο μεταφραστής τα κατσίκια;

  86. Corto said

    Αυτός ο Άγγλος ναυάρχος Ντούντας (Vice-Admiral Dundas στο πρωτότυπο) πρέπει να είναι αυτός:

    https://en.wikipedia.org/wiki/James_Whitley_Deans_Dundas

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    71: Δεν είναι εκνευριστικές οι φιλόζωες αστές κυρίες με τα σκυλάκια του καναπέ που έχουν πάρει υπό την προστασία τους τα ζώα των κτηνοτρόφων, χωρίς να ξέρουν την τύφλα τους;

  88. Iερόδουλος said

    Πράγματι, «μανούλια» τα λαϊκά παιδιά οι Έλληνες. Το κατάλαβε και ο Κάρολος Ντίκενς. Ο μορφολογικός τύπος των Τούρκων ευτυχώς εξανθρωπίστηκε μετά την κατάληψη της Πόλης δια των επιμειξιών που έγιναν με τους Έλληνες. Ευτυχώς. Αλλιώς, ο «Σουλειμάν, ο Μεγαλοπρεπής» δεν θα είχε τέτοια απήχηση στις κυράτσες που τον παρακολούθησαν, εν Ελλάδι.

  89. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    56 Ωραία λέξη η κανταρέλα, κάπου την έχω ξανακούσει.
    Για τον ταραμά της κατσίκας νομίζω πως είναι χαριτόλογος πλατειασμός του «Δε μασάμε»

    86 Δεν είναι το μοναδικό μεταφραστικό παραστράτημα, πάντως

  90. Γιωργής said

    29. Το ακρωτήριο Μπαμπάς το βλέπουν τα χωριά Μόλυβος (Μύθημνα), Πέτρα, Σκουτάρος, Λαφιώνα, Άναξος. Είμαι κάτοικος Πέτρας.
    Δεν μπορεί ο τόπος να είναι ο Μόλυβος. Κατ’ αρχάς σήμερα, είναι μικρό χωριό, πόσο μάλλον την εποχή που γράφτηκε το κείμενο. Κατά δεύτερον δεν έχει μεγάλο λιμάνι, που να χωρά καράβια φορτωμένα. Οσο για το φορτωμένα σιτάρι για την Αγγλία, μάλλον δύσκολο η Λέσβος νά έκανε εξαγωγή σταριού. Συγγραφική αδεία, βεβαίως, όλα γίνονται. Αλλά στη γεωγραφία ο συγγραφέας έχει δημιουργκή φαντασία, καθώς από την Λέσβο ΔΕΝ φαίνεται η Τροία, από πουθενά. Κατά συνέπειαν εχώ πολλές αμφιβολίες και για όλα τα άλλα γραφόμενα.

  91. Alexis said

    #90α: Είναι από το καντάρι που σημαίνει σειρά, γραμμή αντικειμένων τοποθετημένων το ένα πίσω από το άλλο. Λέγεται σε πολλά μέρη στη Δυτική Ελλάδα. Δεν γνωρίζω αν έχει την ίδια ετυμολογική προέλευση με το καντάρι που σημαίνει ζυγαριά, αλλά και παλιά μονάδα βάρους ίση με 44 οκάδες. Το ΛΚΝ δεν το έχει πάντως…

  92. Γς said

    Καντάρι.

    Ο στατήρας των 44 οκάδων που μαθαίναμε τότε στο Δημοτικό.

  93. Alexis said

    #86, 90: Ίσως να το βρήκε πιο ταιριαστό λέω εγώ… Αγριοκάτσικο δεν λέμε συνήθως μια νέα κοπέλα που δεν πλησιάζεται εύκολα από άντρες;

    Και οι άντρες περιγράφονται ως «Greek palikaria». Ευτυχώς που το επεξηγεί σε υποσημείωση… 🙂
    Πάντως το «όμορφο τσάι» του τέλους είναι επικό, όπως ήδη επισημάνθηκε! 😆

  94. sarant said

    91 Δεν θα μπορούσε να κάνει σκάλα το καράβι από Ρωσία;

  95. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Χά, χά βλέπω τὸ τίτλο καὶ λέω «ἔβαλε καὶ δεύτερο ἄρθρο χθές;»

  96. Παναγιώτης Κ. said

    9.44. Γιατί αργεί η καινούργια ανάρτηση;

  97. Παναγιώτης Κ. said

    Εντάξει!

  98. sarant said

    97 Aνυπόμονε!

  99. 91, 95

    Μια έρευνα σε φωτογραφίες λιμανιών της περιοχής (Αν. Μεσόγειος) και της εποχής δείχνει φορτηγά πλοία αρκετά μικρά για να δένουν στο λιμάνι του Μόλυβου και να φορτώνονται με σανίδα και βαστάζους.

  100. Γιωργής said

    91, 100 Ακριβώς. «Αρκετά μικρά». Δεν νομίζω, ότι μικρά πλοία μετέφεραν σιτάρι και μάλιστα προς την Βρετανία.

  101. Spiridione said

    100.
    Εδώ για το λιμάνι του Μόλυβου ή της Πέτρας για μεγάλα καράβια που φόρτωναν λάδι (1745)
    https://books.google.gr/books?id=94hMAAAAcAAJ&pg=PA18&dq=molivos+petra+port&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwij8Za2v7PSAhXIaRQKHUhxCksQ6AEILzAE#v=onepage&q&f=false

  102. 101 Όχι στη Βρετανία, στη Σμύρνη κι από ‘κεί στη Βρετανία.

    102 Σ΄ωραίοςςςς!

  103. leonicos said

    Μην τρελαθούμε τώρα!

    Κάτι έγινε που αναφέρθηκε ο Ντίκενς έτσι όπως αναφέρθηκε.

    Και να μη διορθωνόταν….

    Βέβαια το κείμενο δεν λέει και κάτι που δεν θα το έλεγε οποιοςσδήποτε άλλος.

  104. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    91,95,100,101,102,103. Δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγει ὅτι τὴν ἐποχὴν ἐκείνη (μέσα τοῦ 19ου αἰώνα) μεγάλο μέρος τῶν θαλασσίων μεταφορῶν γινόταν μὲ ἱστιοφόρα, ποὺ, μεταξὺ ἄλλων, κουβαλοῦσαν καὶ στάρι ὰπὸ τὴ Ρωσία. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τὸ μπρίκι «‘Οδυσσέας» ἀπὸ τὴν Ἰθάκη. Τὸ ἡμερολόγιό του (ἀπὸ τὸ 1837 μέχρι τὸ 1841) ὐπάρχει στὸ θαυμάσιο (δυστυχῶς ἐξαντλημένο) βιβλίο «Ὀδυσσέας, ἕνα καράβι τῆς Ἰθάκης» τοῦ Γιάννη Βλασσόπουλου.

  105. Γιωργής said

    102 Το κείμενο είναι λάθος ως πρός τον προσδιορισμό του λιμανιού. Το νησί που αναφέρει απέχει από την ξηρά τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο. Για να μη σας κουράζω δείτε στο Google earth, τη θέση της Πέτρας, του νησιού Αγ. Γεώργιος και του Μολύβου. Και πιο κάτω έχει ανακρίβειες, αμά δεν αξίζει τον κόπο να το συζητάμε.

  106. JohnyQ said

    48 τελικά τι σημαίνει «shuffler» που κατά τον άγνωστο συγγραφέα είναι όλοι οι έλληνες και μάλιστα ο μεταφραστής απέφυγε να μεταφράσει.
    βασικά το μετάφρασε σαν «ψεύτης»…αλλά τεσπά

  107. ΣΠ said

    107
    Shuffler τότε σήμαινε, όχι ακριβώς τον ψεύτη, αλλά αυτόν που δεν είναι ευθύς και ντόμπρος αλλά υπεκφεύγει. Μονολεκτικά θα έλεγα ο κατεργάρης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: