Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η φέτα είναι ελληνική

Posted by sarant στο 18 Ιουλίου, 2022


Δεν το λέω μόνο εγώ, το έχει πει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που από το 2002 έχει καθιερώσει ως ΠΟΠ (που θα πει «προστατευόμενη ονομασία προέλευσης») την ονομασία «φέτα», ένα θέμα που ξαναήρθε πριν από μερικές μέρες στην επικαιρότητα, όταν το Δικαστήριο της ΕΕ αποφάσισε ότι η Δανία παραβιάζει το ενωσιακό δίκαιο όταν επιτρέπει σε εταιρείες της να εξάγουν σε χώρες εκτός ΕΕ τυρί με την ονομασία Feta.

Το επιχείρημα της Δανίας ήταν ότι ο ορισμός των ΠΟΠ αφορά το ενδοενωσιακό εμπόριο και όχι το εμπόριο με τρίτες χώρες, αλλά το δικαστήριο δεν δέχτηκε την ερμηνεια αυτή και καταδίκασε τη Δανία.

Μου άρεσαν τα λογοπαίγνια του αγγλόφωνου τύπου κατά τον σχολιασμό της απόφασης. Έτσι, το Politico είχε τίτλο Feta accompli (αντί για fait accompli, τετελεσμένο γεγονός) και στον υπότιτλο Copenhagen left looking sheepish after feta cheese judgment (αφού το πρόβειο γάλα είναι η πρώτη ύλη της φέτας) και στο άρθρο Denmark’s legal defence crumbled, θρυμματίστηκε, και crumbly είναι ένα επίθετο που χαρακτηριστικά περιγράφει τη φέτα. Αλλά και στη Γκάρντιαν ο τίτλος ήταν Hard cheese, μια βρετανική έκφραση που σημαίνει «άσχημα νέα, σκούρα τα πράγματα». Και πιο κάτω στο άρθρο διαβάζουμε ότι στην Ελλάδα  No tavern would be worth its salt, or brine, if feta wasn’t on its menu -παίζει με την έκφραση it’s worth its salt, είναι άξιος του μισθού του, και την άλμη, brine, που μέσα της διατηρείται η φέτα.

Συμφωνα με την περιγραφή στην απόφαση της ΠΟΠ, για να ονομαστεί «φέτα» ένα τυρί πρέπει: να παράγεται σε συγκεκριμένες περιοχές της Ελλάδας, να είναι παρασκευασμένο από πρόβειο γάλα ή αιγοπρόβειο με περιεκτικότητα το πολύ 30% σε γίδινο, να έχει μέγιστη υγρασία 56%, λιπαρά επί ξηρού τουλάχιστον 43% και pH γύρω στο 4,5.

Οι περιοχές στις οποίες φτιάχνεται η φέτα είναι όλη η ηπειρωτική Ελλάδα και ο νομός Λέσβου. Αυτό λέει ο σχετικός κανονισμός του 2002 αλλά σε άλλες ελληνικές πηγές βρίσκω και την Κεφαλονιά. Πάντως η Κρήτη δεν μπορει επίσημα να φτιάξει τυρί με την ονομασία «φέτα», ούτε η Κύπρος άλλωστε.

Η φέτα λοιπόν είναι ελληνική και με τη βούλα -αλλά, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, η ετυμολογία της λέξης δεν είναι ελληνική. Πράγματι, η λέξη «φέτα» είναι δάνειο από το ιταλ. fetta, μια λέξη με αβέβαιη ετυμολογία. Πιθανώς ανάγεται στο λατιν. offa, «μάζα ψωμιού», και πιθανώς από τον υποκορισμό l’ofetta με αποκοπή προέκυψε το fetta. Η διαφορετική προέλευση της λέξης από το πράγμα που αυτή δηλώνει είναι κάτι όχι σπάνιο στις γλώσσες, οπότε είναι σφαλερό να λέμε ότι το τάδε πράγμα υπάρχει από παλιά στον τάδε χώρο (πχ στην Ελλάδα) άρα η ετυμολογία της λέξης που το περιγράφει πρέπει να είναι ελληνική .

Βέβαια, στα ελληνικά η πρώτη σημασία της λέξης «φέτα» δεν ήταν το τυρί. Φέτα λέγεται (κατά τον ορισμό του λεξικού) » το καθένα από τα πλατιά και (λιγότερο ή περισσότερο) λεπτά κομμάτια ενός φαγώσιμου, που αποκόπτονται με τομές (συνήθ. παράλληλες μεταξύ τους)». Κατεξοχήν κόβουμε το ψωμί σε φέτες, αλλά και το τυρί, το ζαμπόν, το σαλάμι, το αγγούρι, τη ντομάτα.

Ακόμα, φέτες κατ’ επέκταση λέγονται τα παράλληλα κομμάτια στα σώματα του καλοριφέρ, και ένα ερώτημα από τα αναρίθμητα όταν κάποιος φτιάχνει σπίτι είναι «πόσες φέτες» θα είναι το σώμα στο τάδε ή στο δείνα δωμάτιο. Και μεταφορικά, όποιος πάει γυμναστήριο και ασκεί το σώμα του έχει στοχο να «γίνει φέτες» δηλαδή να διαγράφονται καθαρά οι μυώνες στο σώμα του σαν φέτες.

Ωστόσο, το ειρωνικό είναι ότι το τυρί που λέγεται φέτα κόβεται δύσκολα σε λεπτές φέτες -στο μηχάνημα του τυράδικου φέτες κόβονται από κίτρινα μαλακά τυριά, κασέρια και γκούντες. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι μάλλον βέβαιο πως το τυρί ονομάστηκε «φέτα» επειδή για να βγει από το βαρέλι κοβόταν με το μαχαίρι σε πλατιά κομμάτια που θύμιζαν φέτες.

Πότε εμφανίζεται ο όρος «(τυρί) φέτα» στα ελληνικά; Όπως έχω ξαναπεί, τα ληξιαρχεία της γλώσσας στη χώρα μας δεν λειτουργούν καλά, οπότε θα απαντήσω εκ των ενόντων.

Ο Κουμανούδης δεν έχει στη Συναγωγή του τίποτα για τη φέτα, αλλά δεν έχει γενικά δημοτικές λέξεις παρά μόνο αν πλάσθηκαν «υπό των λογίων» -δηλαδή θα είχε κάποιο υποθετικό σύνθετο (φετοπωλείον) αλλά όχι τον απλό λαϊκό όρο. Οπότε, δεν είναι αρνητική ένδειξη.

Βρίσκω κάποια στοιχεία στον κοινοτικό κανονισμό 2081/92 (σελ. 21 του pdf). Eκεί διαβάζουμε για λευκά τυριά σε άλμη, για τους όρους «τυρί τσαντίλας», «ασκότυρο» και «τουλουμοτύρι» σε κείμενα του 19ου αιώνα, ως πρόδρομους της φέτας, και ότι «Η πρώτη γραπτή αναφορά στην ονομασία της φέτας εντοπίζεται, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα … στο κατάστημα του Συριανού τοκιστή Στέφανου Δ. Ρήγα όταν στις 23 Απριλίου 1892 αγοράζει φέτα προς 1,80 δρχ. την οκά». Δυστυχώς δεν δίνονται περισσότερα στοιχεία και η διατύπωση είναι κάπως νεφελώδης. Εικάζω ότι το απόσπασμα προέρχεται είτε από ημερολόγιο είτε από επιστολή και ότι ο Ρήγας απλώς αγόρασε τη φέτα.

Πάντως, η ίδια πηγή δίνει λίγο μεταγενέστερες ασφαλέστατες αναφορές, όπως στο βιβλίο Γαλακτοκομία και τυροκομία μετά εικόνων του Ιω. Λιάμπεη (1899) όπου ο «τυρός φέτα» χαρακτηρίζεται σαν από τα πιο διαδεδομένα είδη τυριού στην Ελλάδα -και πιο κάτω «τυρός της φέτας» αλλά και σκέτο «φέτα».

Προσέξτε πάντως ότι κατά τον Λιάμπεη η φέτα φτιάχνεται από οποιοδήποτε γάλα, είτε αγελαδινό, είτε πρόβειο είτε γίδινο είτε από ανάμιξή τους -ευτυχώς που δεν τον είχαν υπόψη τους οι δικηγόροι των Δανών να τον φέρουν ως επιχείρημα.

Στην ίδια πηγή βλέπουμε και σύγγραμμα του 1900 (Δημητριάδης) που στους «τυρούς άλμης» αναφέρει τη φέτα και το τουλουμίσιο τυρί.

Μια σχετική «ληξιαρχική» συζήτηση είχε γίνει πριν από μερικά χρόνια στη Λεξιλογία, ως συνέχεια μιας αντιπαράθεσης στο Φέισμπουκ, όπου ο χρήστης με το ψευδώνυμο Zazula ανέλαβε να αντικρούσει την περίεργη άποψη ότι, τάχα, ο όρος «φέτα» είναι εμπορική επινόηση της δεκαετίας του 1970. Ανόητη άποψη, αφού υπάρχουν μερικοί (και όχι ακόμα υπεραιωνόβιοι) που ζούσαν και το 1960 και θυμούνται καλά ότι ο μπακάλης πουλούσε φέτα και τότε.

Πάντως και από τη συζήτηση στη Λεξιλογία δεν βρέθηκε σε κείμενο παλαιότερο του 1899 ο όρος «φέτα», επομένως προς το παρόν η παλαιότερη ανεύρεση είναι στον Λιάμπεη το 1899 και η (όχι επαρκώς τεκμηριωμένη) του 1892 με τον Συριανό τοκιστή. Ίσως με τα σύγχρονα μέσα που έχουμε σήμερα να βρεθεί κάτι παλιότερο.

Στη συζήτηση στη Λεξιλογία θα δείτε και τον όρο «τελεμές». Ο τελεμές μοιάζει με τη φέτα, αλλά δεν είναι ΠΟΠ (παρόλο που μπορεί να βρείτε ότι είναι), μπορεί να φτιάχνεται και από αγελαδινό γάλα και είναι φτηνότερος. Ίσως γι’ αυτό, χρησιμοποιείται και ως μειωτικός χαρακτηρισμός προσώπου. Οι διαφορές φέτας και τελεμέ, εδώ. Και τα 21 ελληνικά τυριά ΠΟΠ εδώ.

Βέβαια, όπως είχαμε συζητήσει και πολύ πρόσφατα, στη Θεσσαλονίκη και γενικά στη Βόρειο Ελλάδα η φέτα λέγεται «τυρί» -θα τη θεωρούν το κατεξοχήν τυρί. Λέγεται επίσης ότι τα κίτρινα τυριά τα λένε συλλήβδην «κασέρι».

Η βασική διαίρεση της φέτας είναι σε σκληρή και μαλακιά, μια άλλη διαίρεση είναι σε βαρελίσια ή δοχείου, ενώ βέβαια υπάρχει και ο γεωγραφικός προσδιορισμός, Καλαβρύτων ας πούμε ή Παρνασσού ή ό,τι άλλο. Στην Ελλάδα τρώω τεράστιες ποσότητες φέτας, τόσο στη σαλάτα όσο και με τα όσπρια ή τα λαδερά. Όταν όμως βρίσκομαι στο Λουξεμβούργο, παρόλο που τώρα βρίσκω εύκολα ελληνική φέτα, δεν μου κάνει όρεξη. Τα φαγητά έχουν την οικολογία τους -το ίδιο άλλωστε είχα παρατηρήσει και όταν κάπνιζα: ο Άσος σκέτος, που τον τιμούσα στην Ελλάδα, δεν μου άρεσε στην Εσπερία, και κάπνιζα ένα ντόπιο άφιλτρο, που το έβρισκα ανυπόφορο στην Ελλάδα. (Παλιότερα στο Λουξεμβούργο δυσκολευόμασταν να βρούμε καλή φέτα, ενώ κυκλοφορούσαν διάφορα βορειοευρωπαϊκά άσπρα τυριά με απομιμήσεις).

Όσο για τη Δανία, ομολογώ ότι δανέζικο τυρί δεν έχω δοκιμάσει -αλλά σκέφτομαι πως μια υπερασπιστική γραμμή της θα ήταν η εξής: Κύριοι δικαστές, η αντίδικος χώρα είχε πρόσφατα θέσει ως εθνικό της στόχο να γίνει «Δανία του Νότου». Εμείς δεν προβάλαμε αντιρρήσεις σε αυτό, οπότε προκαλεί εντύπωση ότι η αδελφή μας χώρα θέλει να μας στερήσει το δικαίωμα να θεωρούμαστε «Ελλάδα του Βορρά» τουλάχιστον όσον αφορά την τυροκομική ορολογία. Ως εκ τούτου….»

Ή τους δίνω ιδέες;

 

164 Σχόλια προς “Η φέτα είναι ελληνική”

  1. Ανδρέας Τ said

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα. Μια μαρτυρία. Βεβαιώνω ότι το 1960, ήμουν 15άρης, λέγαμε φέτα. Τελεμέ λέγαμε τη φέτα που ήταν σε τενεκέ και τη θεωρούσαμε ρουμανικής προέλευσης. Στα μεγάλα τυράδικα υπήρχαν πολλών ειδών φέτες. Μαλακή, σκληρή, πικάντικη κλπ.

  2. atheofobos said

    Ως φανατικός καθημερινός φετοφάγος πάντα τρώω βαρελίσια φέτα Καλαβρύτων!

  3. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Όχι, η Κεφαλονιά δεν έχει «δικαίωμα» στη φέτα. Αν και έχει ένα πολύ ωραίο αιγοπρόβειο τυρί «φέτα», στο Σκλαβενίτη, του έχουν αλλάξει το όνομα εδώ και κάποια χρόνια… Πάντως εμένα δε με πειράζει, δε θέλω να μάθω να το λέω, θέλω να το φάω, που λέμε…

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Φετοφάγος, ωραία λέξη

    3 Λύθηκε λοιπόν το… μυστήριο της Κεφαλονιάς!

  5. Nkfotakis said

    Νομίζω πάντως, ότι οι διάφοροι παραγωγοί τυριών τύπου φέτας ανά τον κόσμο έχουν παρακάμψει ανετότατα τα περί ΠΟΠ, βαφτίζοντας τα τυριά τους ‘Fetta’ – με δύο ‘t’ – και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Εδώ στην Αυστραλία πχ, βρίσκεις ‘Feta’ Dodoni, ανάμεσα σε διάφορα αυστραλιανά ‘fetta’ ή ‘Persian Fetta’

  6. Μιχάλης Ρουμελιώτης said

    Καλημέρα. Να τήν τρώτε, να τήν φχαριστιέστε, μακριά από μένα όμως. Δεν μού είναι βρώσιμο είδος, ελληνική, δανέζικη, αδιάφορο. 🙂

  7. Costas X said

    Καλημέρα !

    Κι επειδή λεξιλογούμε, «…από το 2002 έχει καθιερώσει ως ΠΟΠ», ή «…έχει κατοχυρώσει ως ΠΟΠ»; Ποιο είναι το σωστό;

  8. Πουλ-πουλ said

    «Τα φαγητά έχουν την οικολογία τους»
    Σωστά, όπως άλλωστε και όλες οι άλλες συνήθειες μας (βλ. κάπνισμα). Είναι δείγμα προσαρμοστικότητας, και εν τέλει υγείας. Συναντώ σποραδικά, αν και τους αποφεύγω, Έλληνες τουρίστες στο εξωτερικό, που τρέχουν σε ταβέρνες τύπου «Ζορμπάς» ή τούρκικα βρώμικα, μπας και πάθουν σύνδρομο στέρησης, αν για 10-15 ημέρες δεν φάνε το σουβλάκι τους.

  9. sarant said

    5 Υπάρχει πάντα αυτο το πρόβλημα

    7 Μάλλον το δεύτερο.

  10. #3

    Οντως στον Σκλαβενίτη πωλείται βαρελίσιο «ασπρο τυρί Κεφαλλονιάς΄που αν το πετύχεις πολύ μλακό είναι και πρώτο αντίστοιχο της ορεινής Ναυπακτίας ή της Βουνιχώρας Φωκιδας.
    Καλήη προσπάθεια, μάλλον αξιοπρεπής- του τυροκομείου Γαλαξιδίου, το ππουλάεει και ο Σκλαβενίτης Ιτέας. Του παρνασσού και των Καλαβρύτων δεν ταιριάζουν με τα γούστα μου

  11. Αρχιμήδης Αναγνώστου said

    Μην το παρκάνετε όμως με τη φέτα γιατί είναι από τα πιο χοληνεστερούχα τυριά

  12. Δια της παρούσης βεβαιώνω ότι ήδη απο την δεκαετία του ’50, ο μπακάλης μας πουλούσε φέτα!

  13. Λεύκιππος said

    Όταν ήμουν ήδη δύο τρεις μήνες στην Αλαμπάμα μου έφεραν ελληνικό καφέ. Καμιά σχέση. Το να πίνεις ελληνικό καφέ στην Αλαμπάμα δεν λέει.

  14. sarant said

    13 Συμφωνώ. Ούτε φραπέ μπορώ να πιω στο Λουξεμβούργο.

  15. nikiplos said

    Καλημέρα… Την θεωρώ κατά κόρον καλοκαιρινό έδεσμα, ιδίως σε σαλάτα χωριάτικη, όπου εγώ δεν βάζω ποτέ πιπεριά, αλλά καπαρόφυλλα και αντράκλες. Χοληστερινούχα, τίμια από θερμίδες αλλά από ασβέστιο όχι σπουδαία πράγματα…

  16. nikiplos said

    κι ως λογοπαίγνιο: Η Φέτα δεν μπορεί να είναι ποτέ δανεική!

  17. Καλημέρα,
    Η φέτα κόβεται σε φέτες(!) με σύρμα (κατάλληλα τεντωμένο). Έτσι την έκοβαν στο εστιατόριο του πανεπιστημίου (και μιλάμε για 1500 μερίδες τότε) αλλά και στα τυράδικα, παλιά. Τώρα έχουν ειδικά μαχαίρια…

    Πάντα μου έκανε εντύπωση που στα ταξίδια στο εξωτερικό τα πρακτορεία κανόνιζαν φαγητό σε ελληνόκτητα μαγαζιά (που το φαγητό τους ήταν σχετικό άσχετο με ελληνικό αφού ήταν προσαρμοσμένο για τα γούστα των ντόπιων. Να μην πω για το φτύσιμο από το μαγαζί όταν συνάδελφος ήθελε να πάμε σε τέτοιου είδους μαγαζί Τσικνοπέμπτη και φτάσαμε κατά τις εννιάμισι, την ώρα που αυτοί κλείνανε.

  18. Costas X said

    Στην Κέρκυρα, το πλησιέστερο σε φέτα ντόπιο τυρί ήταν το μανούρι, μικρό τουλουμοτύρι από πρόβειο ή αιγοπρόβειο γάλα. Υπέροχο ήταν το φρέσκο, το «καρναβαλίτικο» μανούρι, μαλακό και κρεμώδες. Μετά το έβαζαν στη σαλαμούρα, γινόταν πιό σκληρό και αλμυρό, απαράλλαχτο από φέτα.

  19. ndmushroom said

    Αν η πρώτη αναφορά στη φέτα συναντάται στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά η ίδια η φέτα ως τυρί υπάρχει (και είναι εξαιρετικά διαδεδομένη) από τα βυζαντινά ήδη χρόνια, δημιουργείται το εύλογο, νομίζω, ερώτημα: και πώς τη λέγανε; Σε άλλα σάιτ βρίσκω ότι η βυζαντινή λέξη για τη φέτα ήταν «πρόσφατος» (μετά βέβαια γράφουν ότι η «φέτα» πρωτοσυναντάται το 17ο αιώνα, άρα η θεωρία αυτή έχει περισσότερες τρύπες κι από ελβετικό τυρί, για να μείνουμε στο θέμα). Ο Νικοκύρης γράφει, ορθώς, ότι το «τυρί» στη βόρεια Ελλάδα είναι σχεδόν ταυτόσημο της φέτας. Στην νότια όμως; Γενικά, είναι λογικό ένα τυρί που παράγεται για αιώνες σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα (αλλά δεν είναι το μόνο. Υπάρχει, π.χ., και η μυζήθρα) να μην έχει όνομα μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα; Εγώ θα υπέθετα ότι θα είχε διάφορες τοπικές ονομασίες, που ισοπεδώθηκαν από τον οδοστρωτήρα της τυποποίησης. Αλλά δεν έχω κανένα στοιχείο για αυτό. Πάντως μου μοιάζει περίεργο.

  20. basmag said

    Στην Κωνσταντινούλη την αποκαλούσαμε «άσπρο τυρί»

  21. Georgios Bartzoudis said

    Βεβαίως, τυρί εν Μακεδονία το κάθε άσπρο τοιούτο. Οι υποδιαιρέσεις είναι πρόβιο και αγελαδινό, ή σκληρό και μαλακό. Και βέβαια, κασέρι το κάθε κίτρινο τυρί. Πολύ καλό κασέρι έκαμνε ένας χωρικός στη Λάδη Διδυμοτείχου. Έπαιρνα ένα κεφάλι κάθε φορά που περνούσα από κει.
    Βέβαια, λόγω του διαρκούς εκχαμουτζηδισμού, ο όρος φέτα έχει εγκατασταθεί από πολλού σε όλα τα εστιατόρια κλπ. Θυμάμαι ένα ταβερνείο στη Θεσσαλονίκη, στη συμβολή των οδών Παπαναστασίου και Βούλγαρη, που σερβίριζε, πριν από σαράντα-τόσα χρόνια, «φέτα Βουλγαρίας» αρίστης ποιότητας.
    Το «κασέρι» πάντως, για όλα τα κίτρινα τυριά, είναι βαθιά ριζωμένο και ακλόνητο.
    Τέλος, να πω ότι ενίοτε παρασκευαζόταν εν Μακεδονία και το τουλουμίσιο τυρί, και πιο συχνά το νοστιμότατο κατίκ(ι), καθώς βεβαίως και η ούρδα (η χαμουτζιστί λεγόμενη μυζήθρα).

  22. antonislaw said

    «Πάντως η Κρήτη δεν μπορει επίσημα να φτιάξει τυρί με την ονομασία «φέτα»»

    Καλημέρα Νικοκύρη και εκλεκτοί συμφορουμίτες!

    Λοιπόν, με τη φέτα και την Κρήτη. Εγώ ως παιδί την ήξερα τη φέτα, δεν την ήξεραν όμως οι παππούδες μου. Γραβιέρα, μηζήθρα-αθότυρος, τουλουμοτύρι. Η φέτα δεν παραγόταν στην Κρήτη. Πιστεύω από τη δεκαετία του 1960-1970 και μετά άρχισε και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία (στο Ρέθυμνο είχαμε την ξακουστή φέτα Σελλίων, από το χωριό Σελλιά). Τώρα επίσημα δεν παράγεται παρά κάτι λευκά τυριά τύπου φέτας, όπως γράφουν, καθώς είναι ΠΟΠ, και η Κρήτη έχει μείνει εκτός.
    Βέβαια και με τη φέτα βρίσκουν χώρο κάποιοι γιαλαντζί «αυτονομιστές» να πουν την εξυπνάδα τους… διαβάζω σε άρθρο
    » Παραγωγοί ισχυρίζονται ότι η Κρήτη δεν ανήκει στην Ελλάδα οπότε και η φέτα δεν υφίσταται στην Κρήτη

    Μια διαφορετική εικόνα από το νησί της Κρήτης μεταδίδει στο εξωτερικό το περιοδικό για τη γαστρονομία και τα ταξίδια Saveur, όπου οι τοπικοί παραγωγοί τυριού επιμένουν ότι το εμβληματικό ελληνικο τυρί, η φέτα, δεν κυκλοφορεί στο νησί και ότι αυτό συμβαίνει γιατί η Κρήτη δεν είναι Ελλάδα!

    Στο ρεπορτάζ του περιοδικού, το οποίο αφορά τα κρητικά τυριά, προκαλεί αίσθηση η θέση των παραγωγών, οι οποίοι αναφέρουν ότι μπορεί εκεί να παρασκευάζεται τυρί κατά τον ίδιο τρόπο με τη φέτα που έχει την ίδια γεύση με αυτήν, αλλά το αποκαλούν «λευκό τυρί».Οι παραγωγοί αναφέρουν ότι στην Κρήτη δεν υπάρχει φέτα γιατί δεν επιτρέπεται να την αποκαλούν έτσι, καθώς προστατεύεται από την ΕΕ (ΠΟΠ), δηλαδή η παραγωγή της περιορίζεται αυστηρά σε συγκεκριμένες και περιορισμένες περιοχές της Ελλάδας, και πολλοί από τους κατοίκους αυτοπροσδιορίζονται ως κρητικοί και όχι ως Έλληνες.

    Ο παραγωγός, Σπύρος Βαλαντινος, είπε χαρακτηριστικά οτι αυτό συμβαίνει επειδή «η Κρήτη δεν είναι στην πραγματικότητα Ελλάδα».»

    https://www.rethemnosnews.gr/kriti/500526_saveur-poia-feta-den-yparhei-feta-stin-kriti-mono-stin-ellada

  23. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Δανεία του Νότου, παρακαλώ, με «ει»!
    Ναι, τα φαγητά έχουν την οικολογία τους, αλλά καμια φορά εμένα με ιντριγκαρουν οι εξωτικοί συνδυασμοί 🙂 Εδώ στην Πολωνία, για παράδειγμα, κυκλοφορούν κάτι πιερογκι με φέτα και σπανάκι που καμιά φορά τα τιμάω – βρίσκω ότι στο μαγείρεμα η φέτα έρχεται και λιώνει ωραία, και κάνει καλό συνδυασμό.

    Βεβαια, τα πιερογκι που προτιμάω είναι με τυρί και πατάτα – τους 2 πυλώνες της πολωνικής κουζίνας 😉 Αυτά τα πιερογκι μέχρι πρόσφατα τα έλεγαν ruskie, ρώσικα. Τελευταία όμως, το σουπερμαρκετ της γειτονιάς μου τα ξαναβαφτισε ukrainskie, ουκρανικα. 🙄 Και μάλιστα διαγραμμισμενα από πάνω, να φαίνεται ότι τ’ άλλαξαν. Πράγμα που αποδεικνύει ότι οι Πολωνοί έπαψαν να κάνουν πλάκα με την ονομασία των pierogi τους, κι άρχισαν να κάνουν προπαγάνδα.

  24. Κιγκέρι said

    Ως προς την περιεκτικότητα της φέτας σε λιπαρά και άρα και σε χοληστερίνη, θα πρέπει να συνυπολογίζουμε και το ποσοστό υγρασίας, γιατί όταν λεμε 40% λιπαρά επί ξηρού, σε ένα τυρί με 50% υγρασία, όπως είναι η φέτα, αυτό σημαίνει 20% στο τελικό προϊόν. Φάτε φέτα λίγο πιο άφοβα!

  25. 23 Freedom fries α λα πολωνικά δηλαδή.

  26. rogerios said

    @23: Αβό, στα πολωνικά ruskie δεν είναι τα ρωσικά (αυτά θα ήταν rosyjskie). Το επίθετο ruski παραπέμπει στη Ρως του Κιέβου και ειδικότερα στις μεταγενέστερες νοτιοδυτικές ηγεμονίες που προήλθαν από αυτήν. Πιο σωστό θα ήταν να λέγαμε ότι το επίθετο σημαίνει μάλλον «ρουθηνικός». Βέβαια η ηχητική ομοιότητα είναι τέτοια που για αρκετούς Πολωνούς ακόμη και το ruskie ακούγεται ενοχλητικό.

    Η άσχετη πληροφορία. Θυμάμαι πάντοτε το απόφθεγμα του Άμος Οζ σχετικά με τα τυριά («οι Γάλλοι φίλοι μου εκπλήσσονται όταν τους εξηγώ ότι στο Ισραήλ έχουμε μόνο δύο είδη τυριών: λευκό και κίτρινο»). Φυσικά ο Οζ υπερέβαλλε. Πάντως το τυρί τύπου φέτα ονομάζεται στο Ισραήλ γκβινάτ μπουλγκαρίτ, δηλ. «βουλγάρικο τυρί», ποιος ξέρει για ποιον λόγο. Σε μπητσόμπαρα του Τελ Αβίβ έχω δει και το (δημοφιλές στα καθ’ ημάς) ανοσιούργημα του καρπουζιού με φέτα. 🙂 Αλλά δεν λέω πλέον πολλά, διότι πρόσφατα πέτυχα σε κατάλογο εστιατορίου και εδώ στο Λουξεμβούργο «καλοκαιρινή σαλάτι με καρπούζι και φέτα»!

  27. antonislaw said

    Προ δεκαετίας περίπου κυκλοφόρησε ο όρος «φέεεετα» λόγω μιας διαφήμισης, που σήμαινε κάτι σαν το «χαλαρά, μη βιάζεσαι, όλα θα γίνουν».

    Γράφει το σλαγκ: «Παρμένο από τελειωμένη διαφήμιση φέτας – του γαλακτοκομικού προϊόντος – τους τελευταίους μήνες έχει γίνει πια και συνώνυμο του «άραξε την πέτσα σου» .

    Προφέρεται με τραβηγμένο το «ε», δηλαδή: «Φέέέτα!».

    ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
    – Μλκ, κόψε ταχύτητα θα τη δώσουμε σε κάνα στύλο!
    – Φέέέέέτα…!»
    https://www.slang.gr/lemma/2358-feta

    Θυμάμαι τότε οι πιο πιτσιρικάδες προ δεκαετίας να λένε: «καλά ο τύπος είναι τελείως φέεετα», δηλαδή αργός και αργόσχολος. Νομίζω ότι η φράση αυτή δεν χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα, δεν καθιερώθηκε

  28. Παναγιώτης Κ. said

    «…το τυρί ονομάστηκε «φέτα» επειδή για να βγει από το βαρέλι κοβόταν με το μαχαίρι σε πλατιά κομμάτια που θύμιζαν φέτες».

    Στο χωριό, το συγκεκριμένο άσπρο τυρί το λέγαμε…τυρί.
    Στην πόλη άκουσα να το λένε φέτα και έμεινα από τότε με την απορία, πόθεν το όνομα. Η απορία λύθηκε σήμερα!

    Στο χώρο των γαλακτομικών συνέβαιναν τότε…περίεργα πράγματα.
    Τα γαλακτοπωλεία, πουλούσαν γάλα και γιαούρτι όχι όμως τυριά.
    Κατάστημα να πουλάει αμιγώς τυριά δεν υπήρχε και από όσο γνωρίζω, ούτε σήμερα υπάρχει. Βεβαίως κάποια μεγάλα ΣΜ έχουν τμήμα αμιγώς για τυριά.

    Υπάρχει η λεγόμενη πιπεράτη φέτα. Πως προκύπτει ;

    Τα τρόφιμα τα παρασκευάζουμε. Έτσι δεν είναι;
    Κατασκευάζουμε σπίτια, μηχανήματα δρόμους γεφύρια κ.ο.κ

  29. Παναγιώτης Κ. said

    Έξυπνη η φράση του Ντε Γκολ: Πως μπορεί κανείς να κυβερνήσει μια χώρα που έχει 246 είδη τυριού;

  30. Avonidas said

    #26. Ρογήρε, ενδιαφέρον! Και πράγματι, πώς δεν είχα προσέξει τη διαφορά. Πάντως, ένας Πολωνός καθηγητής εδώ στην Κρακοβία μου είχε πει μια ιστορία εν είδει ανεκδότου (ο ίδιος λέει ότι συνέβη, αλλά μπορεί απλά να έβαζε σάλτσα). Σε κάποια καντίνα self-service, λοιπόν, ή ίσως bar mleczny*, είχε παραγγείλει κάποιος pierogi ruskie, κι όπως συνηθίζεται η καντινιέρισσα φώναζε τα φαγητά που ήταν έτοιμα, να έρθουν να τα παραλάβουν. Ρώτησε λοιπόν, «ποιος παρήγγειλε/ζήτησε ruskie?» (εννοείται pierogi), κι απάντησε κάποιος άλλος στην πλάκα «κανείς, μόνοι τους ήρθαν!» (οι Ρώσοι) 😛

    Τώρα, για να στέκει το λογοπαίγνιο, κάπως πρέπει να συνδέουν, ή να παρετυμολογούν, το ruskie με τους Ρώσους. Άλλωστε κι η Ρωσία κι οι Ρώσοι από τους Ρως του Κιέβου πήραν την ονομασία τους.

    * Κάτι σαν παμπ, φτηνό εστιατόριο με μαγειρευτά, πολύ συνηθισμένο στην Πολωνία τον καιρό του κομμουνισμού. Υπάρχουν ακόμα, αλλά δεν είναι και τόσο φτηνά, κι είναι κυρίως για νοσταλγικούς χαζοτουρίστες 😉

  31. antonislaw said

    «Σε μπητσόμπαρα του Τελ Αβίβ έχω δει και το (δημοφιλές στα καθ’ ημάς) ανοσιούργημα του καρπουζιού με φέτα.»

    Και στην Κρήτη τρώγεται το τυρί με καρπούζι ή με πεπόνι. Αλλά ο πιο διαδεδομένος συνδυασμός-θα έλεγα στις μεγαλύτερες πλέον ηλικίες είναι τα σταφύλια με το τυρί-κυρίως με τυροζούλι ή αθότυρο.
    Κι εμένα δεν με συγκινεί. Αν σκεφτεί κανείς όμως ότι το παγωτό είναι συνηθισμένο με φρούτα ίσως τελικά να είναι όχι και τόσο παράξενος συνδυασμός!
    https://www.cretangastronomy.gr/2016/08/plousia-karpouzosalata-tiria/

  32. antonislaw said

    Το 31 αναφέρεται στο 26! (καλημέρα Ρογήρε!)

  33. nikiplos said

    Τυπικά η διαδικασία είναι ίδια για φέτα, μανούρι, σφέλα, σφαέλα κι αυτό που αλλάζει είναι μάλλον η περιεκτικότητα σε άλμη, ο τύπος της φόρμας και βέβαια το είδος ή οι αναλογίες του γάλακτος. Έτσι δεν είναι?

  34. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Πιτσιρικά (δεκαετία ’50) με στέλνανε στον μπακάλη να ζητήσω ‘’3 δραχμές φέτα και 2 δραχμών σαλάμι’’. [Επιβεβαιώνω τους επιβεβαιώσαντας 🙂 ]

    0+22
    Δεν έχω ψάξει να καταλάβω το γιατί –βάσει ποιων λογικών επιχειρημάτων, δηλαδή- η Κρήτη δεν μπορεί επίσημα να φτιάξει τυρί με την ονομασία «φέτα». Αφού στην Κρήτη έχουμε κυρίως αιγοπροβατοτροφία –και σχεδόν καθόλου αγελαδοτροφία. Και οι παραγωγοί μας εδώ φτιάχνουν εξαιρετικές φέτες, αλλά με την επίσημη ονομασία ‘λευκό τυρί’. (Έτσι αναγκάζονται να το λένε, νομίζω…)
    Στα σούπερμάρκετ και στα μπακάλικα, βέβαια, όλοι ζητάμε «…….. φέτα».

  35. rogerios said

    @31, 32: Καλημέρα, φίλτατε!

    @30: Ναι, η ηχητική ομοιότητα κάνει πολλούς Πολωνούς να νομίζουν ότι το ruskie αφορά τους Ρώσους και τη Ρωσία. 🙂
    Κατά τα λοιπά, πώς αλλιώς να πεις το bar mleczny παρά σελφ-σέρβις καντίνα; [κάποιος παρασυρόμενος από την ονομασία το είχε αποδώσει κάποτε… «γαλακτοπωλείο» 🙂 κάτι που αποτελεί γκάφα ολκής] Πάντως και οι Ρώσοι έχουν το ακριβές αντίστοιχο του μπαρ μλέτσνυ, τη σταλόβαγια .

  36. Alexis said

    #27: Πού το θυμήθηκες, ίσα που το θυμάμαι…
    Το σλανγκ ως συνήθως υπερβάλλει, λημματογραφεί μια έκφραση ουσιαστικά ανύπαρκτη. Λέχθηκε για λίγο και από λίγους, ποτέ δεν γενικεύτηκε η χρήση της και βεβαίως ξεχάστηκε γρήγορα, μαζί με τη συγκεκριμένη διαφήμιση.

    Ερώτημα: Οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν φέτα; Και αν ναι, πώς την έλεγαν;

  37. Nestanaios said

    22. Ο παραγωγός Σπύρος Βαλαντίνος δεν μου φαίνεται κρητικός.

    Οι πολιτικοί μας πρέπει να φροντίσουν να γίνει αλλαγή των γεωγραφικών περιορισμών. Η φέτα παράγεται σε όλη την ελληνική επικράτεια Κρήτη και νησιά και στην Αρκαδία που δεν έχει γίνει ακόμα ελληνική.

  38. Alexis said

    #24: Το πρόβλημα με τη φέτα, διαιτολογικά, δεν είναι τόσο η χοληστερίνη όσο το αλάτι.
    Ιδίως για τους υπερτασικούς ή για τους επιρρεπείς στην υπέρταση τέλος πάντων…

    Αναρωτιέμαι γιατί με τη φέτα συμβαίνει αυτό που δεν συμβαίνει με κανένα άλλο τυρί, να έχει ορκισμένους «εχθρούς», ανθρώπους δηλαδή που ούτε να τη μυρίσουν δεν θέλουν.
    Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτό οφείλεται στο έντονο άρωμα της φέτας, που σε κάποιους αρέσει και σε κάποιους άλλους προκαλεί αποστροφή. Είναι αυτή η χαρακτηριστική «τυρίλα» που αναδίδεται όταν ανοίγεις ένα δοχείο με φέτα, που δεν υπάρχει σε κανένα από τα άλλα τυριά (τα ελληνικά τουλάχιστον).
    Έχω ακούσει ότι παρόμοιο θέμα έντονου αρώματος, που σε άλλους αρέσει και άλλοι το απεχθάνονται, έχει και το γαλλικό καμαμπέρ, αλλά δεν το έχω δοκιμάσει για να εκφέρω γνώμη.

  39. […] Δεν το λέω μόνο εγώ, το έχει πει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που από το 2002 έχει καθιερώσει ως ΠΟΠ (που θα πει “προστατευόμενη ονομασία προέλευσης”) την ονομασία “φέτα”, ένα θέμα που ξαναήρθε πριν από μερικές μέρες στην επικαιρότητα, όταν το Δικαστήριο της ΕΕ αποφάσισε ότι η Δανία παραβιάζει το ενωσιακό δίκαιο όταν επιτρέπει σε… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2022/07/18/feta/ […]

  40. Alexis said

    #37: …και στην Αρκαδία που δεν έχει γίνει ακόμα ελληνική.

    Τζάμπα πολέμησε ο καημένος ο Νικηταράς στο Βαλτέτσι και στα Δολιανά; 😆

  41. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα!

    22 Ώστε κρυπτοαυτονομιστές 🙂

    23 Τα πιερόγκι στρατεύτηκαν

    26 Α, μάλιστα. Αλλά καλού κακού η ονομασία άλλαξε

  42. sarant said

    Από το Φέισμπουκ, σχόλιο Κεφαλονίτη:

    Ηθελα να γραψω πως η υπεροχη Κεφαλονιτικη φετα δεν δικαιουται να ονομαζεται φετα, αλλα με προλαβαν. Παντως οπου πετυχετε «τυρι Κεφαλονιας» Πανταζατου ορμηξτε.
    Στο νησι θα βρειτε και υποπαραγωγα της φετας – στουμπα και πρεντζα. Καταπληκτικα για τυροπιτες με τυρι και οχι καντο-να-μοιαζει-με-τυρι-ποιος-θα-το-καταλαβει.

  43. sarant said

    Στη Θεσσαλονίκη, λέει, έχει μπαρ φέτας με τον τίτλο Μια φέτα

    https://www.travel.gr/food_and_drink/mono-i-thessaloniki-tha-mporoyse-na-echei/?fbclid=IwAR3N8piTmceM4FPU_8jC-kZ1Kh_FM3pEBJUbv6hvlK4WrMZaDkeUvwlZ0nM#Echobox=1657980080

  44. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Πάντως η Κρήτη δεν μπορει επίσημα να φτιάξει τυρί με την ονομασία «φέτα».

    Σελλιώτικη …μυζήθρα (βλ.σχ.22) θα την πούμε κι έκλεισε το θέμα!
    Εξάλλου, σαν τη γραβιέρα (μας) δεν υπάρχει! και ποπ και ξεποπ 🙂

    31 >>σταφύλια με το τυρί-κυρίως με τυροζούλι ή αθότυρο
    Ναι! και με πεπόνι, αλλά με ψωμί φτάζυμο είτε φρέσκο είτε παξιμάδι και γραβιέρα, καλυτερότερα ! Σημασία στη λεπτομέρεια, τα σταφύλια σουλτανίνα ή μοσχάτα 🙂
    Μπορώ να ζήσω μόνο με αυτά, ίσαμε να ΄ποθάνω από χοληστερίνη 🙂
    Όσο για την καρπούζα, μπορεί και να ταιριάζει το αλμυρόξινο της φέτας, δεν με ελκύει να επιδιώξω να δοκιμάσω κι όταν το θυμάμαι κάτι απ τα δυο μου λείπει 🙂

    Φέτα (όπως και κρητικά παξιμάδια) ήταν τα μόνα που έστελνα στον γιο μου όσο σπούδαζε. Υπάρχει μια συσκευασία φέτας σε τενεκεδάκι, γύρω στο 1,5 κιλό, οπότε ταξίδευε μια χαρά και ταχυδρομικά.
    Νομίζω η φέτα Δωδώνης είναι απ΄τις καλύτερες (έχω καιρό όμως να πάρω-επειδή πουλήθηκε, σε Τούρκους κιόλας θαρρώ, το λέω, αν κράτησαν την ποιότητα) .

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στη Γαλλία στο σουπ.μάρκετ πουλούσαν ελληνική φέτα, 200-250 γραμ., σε λευκή ζελατίνα με πάνω της τη ζωγραφιά της χωριάτικης σαλάτας, όπως αυτή που έχουμε στην κορυφή του άρθρου και δίπλα,κολλητά, (εμπορική πονηριά) ακριβώς με την ίδια συσκευασία (εικόνα και βάρος) γαλλικό άσπρο τυρί, πρόβειο, λίγο φθηνότερο αν θυμάμαι καλά. Πήρα από περιέργεια κι απ΄τα δύο (έφτιαξα και πίτα ανάμεικτα) και πρέπει να πω ότι το πρόβειο μ΄άρεσε πιο πολύ! χαχα, παχύτερο-γλυκύτερο και συνακόλουθα νοστιμότερο!

  46. Μερικά σκόρπια

    και στην Φωκίδα πριν την έλευση των τουριστών, τυρί λεγότανε η φέτα !

    μαγαζιά αποκλειστικά τυράδικα υπήρχαν και υπάρχουν (στην Κυψέλη , στην Ζακύνθου στο μέσον της Δημ. Αγοράς

    όποτε θέλω να χάσω βάρος το πρώτο πράγμα πυ κόβω είναι το τυρί

    καλή ήτανε κάαααποτε η φέτα Δοδώνης, όταν εξαγοράστηκε η εταιρεία πό την Δέλτα, υποβαθμίσθηκε η ποιότητα άγρια.

  47. sarant said

    44 Και σε μας, Δωδώνη έρχεται.

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    46τέλος
    πλειοψηφικό πακέτο της «Δωδώνης» ,στη γνωστή από την πρόσληψη τής πρωθυπουργικής θυγατέρας, CVC Capital Partners
    https://www.epiruspost.gr/cvc-neo-megalo-deal-me-tin-exagora-tis-dodon/

  49. aerosol said

    #3, 4, 10, 42
    Την φέτα Κεφαλονιάς την ζητάμε ως τέτοια αλλά στο ταμπελάκι αναφέρεται ως λευκό τυρί -για τους νομικούς λόγους που αναφέρθηκαν. Είχα χρόνια να πετύχω την μαλακή (δεν υπήρχε σε τρία κοντινά καταστήματα Σκλαβενίτη). Την ξαναβρήκα τώρα στη νέα περιοχή μου, με μεγάλη χαρά. Αυτή και το ροκφόρ είναι τα μόνα τυριά για τα οποία ο υπάλληλος στα λευκά τυριά πρέπει να βρέχει το μαχαίρι, αλλιώς κολλάνε πάνω του και δεν κόβονται σωστά. Έχω δοκιμάσει και στούμπα, που είναι πολύ καλή, αλλά όχι πρέτζα.
    Είμαι φανατικός της φέτας, όλο το χρόνο. Δε νομίζω πως γεννήθηκε φέτα να πω «δε μ’ αρέσει», αν και έχω σαφείς προτιμήσεις. Αγαπώ υγρές και αλμυρές ή/και «πιπεράτες», και όχι τις μάλλον ξινές -που συχνά είναι ξηρές και εύθρυπτες.

  50. leonicos said

    Τυροφάγος παντός τύπου
    και δη φανατικός
    αλλά η πιο ωραία φέτα είναι με ντάκο ντομάτα λάδι και πάνω απ’΄ολα ΡΙΓΑΝΗ

  51. Aghapi D said

    Σχετικοάσχετη ερώτηση:
    το τουλούμιασμα (τον τουλούμιασε στο ξύλο, ας πούμε) από πού μπορεί να βγήκε;

    Και δυστυχώς δέν έχω φωτογραφία: στού Ψυρρή υπάρχει σειρά φωτογραφιών που έγιναν γκράφιτι κοντά στο τέρμα τής Σαρρή
    με τη Μαντόνια και, γραμμένο στα ελληνικά ΠΟΠ, προφανέστατο λογοπαίγνιο με την μουσική pop.

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ένα παλιό αστειάκι, αμερικάνικο που λέγαμε
    -Αγόρασα Αλφέτα
    -κι εγώ αλκασέρι

    51 Μήπως το τουλούμιασμα είναι τέτοιο ξύλο που να πρηστεί το θύμα, σαν τουλούμι (ασκί). Λέμε και την έκανα ασκί ή τουλούμι (την κοιλιά υπονοώντας) δηλ, πρήστηκα σαν ασκι απ΄το πολύ φαϊ.

  53. ΣΠ said

    51

  54. GeoKar said

    #50: δοκιμάστε και με κάππαρη!

  55. #48

    Εφη μιλάω για πολύ πιο παλιά, πάνω από 20 χρόνια που χάθηκε η πιοότητα

  56. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Φέτα πεπόνι, το φεγγάρι, είναι χιλιοτραγουδισμένο. Από την Αχμάτοβα ως το αίνιγμα:
    Η φέτα του μοιάζει μισοφέγγαρο, αλλά το ολόκληρο δε μοιάζει με φεγγάρι.
    Τι είναι; -Το πεπόνι!

    Ωδή στη φέτα (διαφήμιση αλλά έχει γούστο)

    https://www.efsyn.gr/oikonomia/ta-nea-tis-agoras/302604_mia-odi-sti-feta-apo-tin-no1-feta-stin-ellada-kai-tin-bbdo

  57. Νίμμη said

    » Βέβαια, όπως είχαμε συζητήσει και πολύ πρόσφατα, στὴν Θεσσαλονίκη και γενικά στν Βόρειο Ελλάδα η φέτα λέγεται «τυρί» -θα τη θεωρούν το κατεξοχήν τυρί. Λέγεται επίσης ότι τα κίτρινα τυριά τα λένε συλλήβδην «κασέρι».»

    Ὅπως λέει ὁ Νοικοκύρης, ἐμεῖς στὴν Θεσσαλονίκη τὸ τυρὶ τό λέγαμε τυρὶ καὶ τυράκι. Ὑπῆρχαν ἀκόμη τὸ μανούρι, ἡ μυτζήθρα (στὴν Κρήτη τὴν λένε μυζήθρα), ὁ ἀνθότυρος, τὸ τυροζούλι, καὶ πλῆθος ἄσπρων τυριῶν, τὸ καθένα μὲ τὴν ιδιαίτερη ὀνομασία του. Κασέρι ἦταν πραγματικὰ μόνον τὰ κίτρινα εἴδη – γραβιέρα, κεφαλοτύρι, κτλ.

    Τὴν λέξη «φέτα» τὴν ἄκουσα πρώτη φορὰ στὶς ΗΠΑ καὶ εἶπα ἀπὸ μέσα μου ὅ,τι θέλουν λένε! Τοὺς διόρωσα κι ὅλα ἐξηγῶντας πὼς κανεὶς στὴν Ἑλλάδα δὲν χρησιμοποιεῖ αὐτὴν ἄγνωστη γιὰ μᾶς ὀνομασία γιὰ τὸ τυρί!..

    Ὅταν πολὺ ἀργότερα ἦρθα στὴν Ἀθήνα καὶ στὴν Κρήτη ἄκουσα γιὰ πρώτη φορὰ Ἕλληνες νὰ λένε τὸ τυρὶ φέτα. Ἀπὸ τοὺς «χαμουτζῆδες» λοιπὸν προέρχεται τὸ «φέτα» συμπέρανα καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς Ἑλληνοαμερικάνους!

  58. Νίμμη said

    50 Leonicos
    Συμφωνῶ!!!

  59. … το Politico είχε τίτλο Feta accompli (αντί για fait accompli, τετελεσμένο γεγονός) …

    Εξαιρετικό λογοπαίγνιο του αγγλόφωνου τύπου που είχε καταγράψει και το ιστολόγιο στο παρελθόν!

  60. Χαρούλα said

    Τυρί τρώγαμε. Ακόμη κι όταν οι τενεκέδες(που μετά γινόταν γλάστρες ή με μια λαβή πιλοφόρια), έγραφαν τελεμές! Και φυσικά συνοδεύαμε το καρπούζι. Στο μυαλό μου τότε ήταν το ίδιο. Μεγαλώνοντας, ταξιδεύοντας, διαβάζοντας ξεκίνησα να τα ξεχωρίζω. Βόρεια Ελλάδα, αφού….😋

    Τα ελληνικά ΠΟΠ που αναφέρει ο Νικοκύρης και σε φωτό.

  61. … Οι περιοχές στις οποίες φτιάχνεται η φέτα είναι όλη η ηπειρωτική Ελλάδα και ο νομός Λέσβου. … σε άλλες ελληνικές πηγές βρίσκω και την
    Κεφαλονιά. …

    Απ’ εκεί θα περίμενα
    Κεφαλο(ν)τύρι

  62. Avonidas said

    #57. Υπάρχει και το κόκκινο τυρί του Φανφάρα 🙂

  63. Χαρούλα said

    Το ειδικό μαχαίρι δεν είναι πάντα απαραίτητο. Εξαρτάται από το πόσο μαλακή είναι. Έτσι για μαλακή φέτα, μανούρι, ανθότυρο κ.α. μαλακά τυριά έχουμε
    το τόξο

    ή
    την λύρα

  64. aerosol said

    #61
    Κατά κάποιο τρόπο υπάρχει κεφαλο(ν)τύρι! Είναι χαρακτηριστικό προιόν της Κεφαλονιάς ένα σκληρό και πολύ αλμυρό κεφαλοτύρι. Καλό για μακαρόνια ή χρήση σε μείγμα μαζί με άλλα τυριά αλλά θέλει λίγο θάρρος να το απολαύσεις ως επιτραπέζιο.

  65. sarant said

    51-2 Μάλλον

    56 Γούστο έχει πράγματι!

    58 Χαχαχά, πολύ αστείο που τους διόρθωσες. Όπως ο (θεσσαλονικιός) δάσκαλος που έβαλε σε παιδιά της 1ης-2ης δημοτικού τη λέξη «όζα» και απορούσε που δεν την ήξεραν,

  66. Α. Σέρτης said

    «ο Ρήγας απλώς αγόρασε τη φέτα»

    Κι αν απλώς την αγόρασε, τι έχει να κάμει, εάν αυτή είναι η πρώτη φερόμενη καταγραφή της λέξης «φέτα'»;
    Πιθανολογώ ότι για τις λεπτομέρειες της πρώτης αυτής καταγραφής θα πρέπει να αναχθούμε στο Χρήστος Λούκος – Δήμητρα Σαμίου , «Οικονομικές συμπεριφορές , ψυχολογία και βιοτικό επίπεδο ενός συριανού τοκιστή : Στέφανος Δ . Ρήγας», ΜΝΗΜΩΝ 1991

  67. leonicos said

    τη λέξη «όζα» και απορούσε που δεν την ήξεραν,

    ούτε εγώ την ξέρω

  68. leonicos said

    54 GeoKar

    Θα το κάνω. φυλλαράκια ή μπαλάκια;

  69. sarant said

    66 Mπράβο

  70. leonicos said

    58 Νίμμη

    Συμφωνεῖς καὶ ἐπὶ τῆς καππάρεως;

    κατὰ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον

  71. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @57. Ἀσυζητητί! Δέν θυμᾶμαι κανέναν ἄλλον προσδιορισμό ὅταν μέ ἔστελνε ἡ μάνα μου στόν μπακάλη: Μισό κιλό τυρί, καί τέλειωσε! Ἡ λέξι φέτα ἦταν μόνο γιά τό ψωμί ἤ τό σαλάμι.. 🙂

  72. 63 Ντάξει, Χαρούλα, το οπτικοποίησες το 17 που έλεγα πως κόβεται με σύρμα κατάλληλα τεντωμένο (τις ονομασίες δεν τις ήξερα αφού αυτές που έβλεπα κάποτε ήταν ιδιοκατασκευές – σήμερα το μαχαίρι νάναι καλά.

    Η φέτα Δωδώνης είναι πονεμένη ιστορία (για μένα). Κάποτε στα Γιάννενα ήταν οι καλές εποχές και την τρώγαμε στο πανεπιστήμιο ή την αγοράζαμε απ’ το πρατήριο που είχε στο φανάρι (τότε ήταν ένα μόνο – για την κίνηση εννοούμε). Αργότερα στην Αθήνα κατέβαινα στην Σωκράτους σε τυράδικο για να τη βρω μιας και στην υπόλοιπη Ελλάδα δίνονταν μικρές ποσότητες, η πολλή έφευγε για εξωτερικό – κυρίως Γερμανία. Αργότερα άρχισε να υπάρχει σε κάθε σουπερμάρκετ, με ψηλότερη τιμή και χαμηλότερη ποιότητα (που είναι τελείως τυποποιημένη και όποτε και να την πάρεις τον ίδιο ασβέστη 🙂 θα γευτείς).

  73. Σε μας δεν έμπαινε θέμα τι είναι τυρί. Τυρί ήταν το τουλουμοτύρι (που όμως από τα χρόνια μου δεν τόφτιαχναν σε τουλούμι). Αλλιώς του λαδιού. Τα του μπακάλη είχαν δικά τους ονόματα: Μύλος (= κεφαλοτύρι ή κεφαλίσιο), κασέρι, γραβιέρα. Αρκετά δεν ήταν;

  74. Καρπούζι με φέτα, πολύ συνηθισμένο καλοκαιρινό έδεσμα στο πατρικό μου στο Ηράκλειο της Κρήτης. Συχνά ήταν το ελαφρύ δείπνο του μακαρίτη του παππού μου, που λάτρευε το καρπούζι. Κι εμένα μ’ αρέσει ο συνδυασμός αυτός, η γλυκιά γεύσι του καρπουζιού με την αλμυρόξυνη της φέτας. Με το σταφύλι (και το πεπόνι) σαφώς ταιριάζουν καλλίτερα η γραβιέρα και το κεφαλοτύρι, αλλά κι ο σχετικά φρέσκος αθότυρος (μυζήθρα που έχει ξεκινήσει να ωριμάζη σε αθότυρο, αλλά δεν έχει σκληρύνει αρκετά).

    Στην Κύπρο είναι πολύ δημοφιλής συνδυασμός το καρπούζι με το χαλλούμι. Προσωπικά το προτιμώ με την φέτα, αλλά και με το ώριμο χαλλούμι (ή με το 100% αιγινό) δεν είναι άσχημο…

  75. Ποδηλάτης said

    «…το τυρί ονομάστηκε «φέτα» επειδή για να βγει από το βαρέλι κοβόταν με το μαχαίρι σε πλατιά κομμάτια που θύμιζαν φέτες».

    Πιθανολογώ ότι η φέτα ονομάστηκε από τον τρόπο που μπαίνει στο βαρέλι, και όχι από το πως βγαίνει από το βαρέλι. Και εξηγούμαι, ή τέλος πάντων προσπαθώ, κάνοντας και πείραμα:

    Η αναλογία μήκους-πλάτους-ύψους ενός κομματιού φέτας που βγήκε από το βαρέλι δεν μοιάζει καθόλου με φέτα, αλλά μόνο με κομμάτι. Όταν έχουμε στα ψώνια μας ένα τυλιγμένο (αλλά όχι σακουλιασμένο) κομμάτι φέτα, και ένα όμοια τυλιγμένο, περίπου ισοβαρές κομμάτι κασέρι, το σχήμα τους δεν διαφέρει. Πρέπει να διαβάσουμε τις ετικέτες για να μην ανοίξουμε κατά λάθος το κομμάτι κασέρι όταν φτιάχνουμε χωριάτικη. Το οποίο κομμάτι κασέρι τέλος, δεν θα το ονομάζαμε ποτέ φέτα κασέρι, γιατί ξέρουμε ότι μια φέτα κασέρι έχει διακριτά διαφορετικό σχήμα.

    Από την άλλη, όταν η φέτα μπαίνει στο βαρέλι τοποθετείται σε διαδοχικές στρώσεις. Φανταστείτε κάτι σαν στρογγυλά ταψιά τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο, ώστε το συνολικό σχήμα να μοιάζει με βαρέλι. Κάθε τέτοια στρώση ΑΝΕΤΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ ΦΕΤΑ, γιατί είναι αρκετά λεπτή (έχει σχετικά μικρό ύψος σε σχέση με την διάμετρο που καθορίζει το πλάτος και το μήκος της).

    Για να βεβαιωθείται, αν ακόμα δεν έχετε πειστεί (ή αν έχετε αδυναμία στην μορταδέλα), πάρτε μια μορταδέλα, κόψτε ομοιόμορφα τις άκρες της, και φάτε τες. Αυτό που έμεινε μοιάζει με βαρέλι. Αν δεν μοιάζει, φάτε κι άλλη μορταδέλα, κόβοντας πάντα ομοιόμρφα τις άκρες. Τώρα που μας έμεινε μια μορταδέλα που μοιάζει με βαρέλι, κόψτε την σε φέτες, αλλά χωρίς να τίς μετακινήσετε (τις φέτες). Για ευκολία, μην κόβετε τις φέτες μέχρι τέλους ώστε να μείνουν ενωμένες. Τώρα λοιπόν, η μορταδέλα που μοιάζει με βαρέλι, κομμένη σε φέτες, μοιάζει με βαρέλι φέτας που είναι τοποθετημένη σε στρώσεις (φέτες). Αν δεν το βλέπετε, ξαπλώστε το βαρέλι με την φέτα, ή σηκώστε όρθια την μορταδέλα. (Μην κάνετε όμως και τα δύο, γίνεται αδιέξοδο.) Αν εξακολουθείτε να μην βλέπετε πόσο όμοιες στο σχήμα είναι οι φέτες της μορταδέλας με τις φέτες της φέτας, έχετε κόψει πολύ λεπτές τις φέτες της μορταδέλας. Μην επαναλάβετε το πείραμα, γιατί το να φάτε δύο μορταδέλες είναι υπερβολή. (Υπολογίζω ότι θα φάτε όλη την μορταδέλα, δεν την κόψατε φέτες άδικα.)

    Μάθαμε λοιπόν ότι η φέτα ονομάστηκε έτσι από τον τρόπο που μπαίνει στο βαρέλι. Επίσης μάθαμε τι είναι αυτό που μπαίνει φέτες και βγαίνει κομμάτια.

  76. sarant said

    70 Κολλητικό είναι το πολυτονικό!

    75 Λοιπόν, έχεις δίκιο ή τουλάχιστον εγώ πείστηκα!

  77. Νίμμη said

    65 Sarant
    67 Leonicos

    Τὸ ὅτι τὴν ὄζα στὸν νότο τὴν λένε μανόν, ἔε ἀκόμη δὲν τὸ συνήθισα! Τὴν ἴδια δυσκολία συναντῶ μὲ τὴν φτυάρα ἢ φκυάρα στὴν Κρήτη – ἔχουν ἄλλη λέξη, μοῦ διαφεύγει..

    70 Leonicos
    Ὁπωσδήποτε!

  78. BLOG_OTI_NANAI said

    Ας την πάμε 4 χρόνια πιο πίσω τη χρονολογία:

    https://tinyurl.com/29drztaj
    https://tinyurl.com/4846ww3j

  79. aerosol said

    #75
    «πάρτε μια μορταδέλα, κόψτε ομοιόμορφα τις άκρες της, και φάτε τες.»
    Δεν χρειάζεται άλλο επιχείρημα. Έχεις δίκιο, είναι πασιφανές!

  80. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @ 76. Τά μεταξωτά πολυτονικά (..καί οἱ καθαρεύουσες), Νῖκο, ἀφ’ἑνός μέν ΔΕΝ εἶναι κολλητικά ἀπό μόνα τους, ἀφ’ἑτέρου θέλουν καί ἐπιδέξιους ἱεράρχες.

    [Τοῦ «ἰδίου φύλου» δέσποτα γιά τό προκείμενο. Τό «τοῦ ἰδίου φύλλου» θά μποροῦσε νά ἀναφέρεται στόν πλατύφυλλο βασιλικό πού καλλιεργῶ! 🙂 ]

    https://www.iefimerida.gr/ellada/baptisi-paidion-omofylofilon-ekklisia-ellados

  81. Δεν πήρε το μάτι μου να έγραψε κανένας φίλος αν τη φέτα μπορούμε να την τρώμε παράλληλα με το κυρίως φαγητό με το πιρούνι ή είναι, ας πούμε, «σωστός τρόπος» να την τρώμε μαχαιροκοφτή μετά το φαγητό.
    Βέβαια μετά την εισαγωγή της «χωριάτικης σαλάτας» (πότε; δεκαετία 1960;) το ερώτημα δεν έχει νόημα. Αλλά και το προσδιοριστικό «χωριάτικη» κάτι λέει σε σχέση με το λεγόμενο σωστό τρόπο. Πάντως. όσο υπήρχε ανεξαρτησία του τυριού, μπορούμε να πούμε πως υποστηριζόταν κάποιος σωστός τρόπος. Με τα εισαγωγικά είπαμε.

  82. Ποδηλάτης said

    Η φέτα από πρόβειο γάλα γίνεται μαλακή. Σκληραίνει με την πρόσμιξη γίδινου, παραδοσιακά σε ποσοστό 10%.

    Η κανονική άλμη της κανονικής φέτας δεν είναι αλατόνερο, αλλά το τυρόγαλο (τυρόγαλα), το οποίο μαζεύει ο τυροκόμος όταν στραγγίζει η φέτα, το αλατίζει και το προσθέτει στο βαρέλι. Νερό αλατισμένο συμπληρώνει μόνο όταν δεν φτάνει το τυρόγαλο.

    Την πολύ κακή για τα γούστα μου ποιότητα της φέτας που κυκλοφορεί σε πλαστικά κεσεδάκια, την κάνει ακόμα χειρότερη το αλατόνερο στο οποίο την βαφτίζουν. Προτιμώ την χύμα βαρελίσια φέτα, Καλαβρύτων ας πούμε, αλλά και την μη φέτα Κεφαλονιάς. Ακόμα καλύτερα τις αεροστεγείς συσκευασίες τους, που μπορούν να διατηρηθούν για καιρό στο ψυγείο. Όταν ανοίξουν αντέχουν για λίγες μέρες, όπως και η χύμα. Για μεγαλύτερη διάρκεια, τυλίγω το περίσσευμα σφιχτά με διάφανη μεμβράνη.

    Είδα στο σουπερμάρκετ δίπλα στη φέτα να πουλάνε άλμη (αλατόνερο) σε μπουκάλι, και αναρωτήθηκα αν υπάρχει άνθρωπος που δεν μπορεί να ανακατέψει αλάτι και νερό.

    Τέλος, πολλά πράγματα για την φέτα έμαθα εδώ: https://www.ftiaxno.gr/2008/01/blog-post.html Σημαντικότερα, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, από το ποστ του εκεί νοικοκύρη, είναι τα σχόλια του παλιού τυροκόμου Αντώνη.

  83. Ποδηλάτης said

    Πολλά έγραψα σήμερα, αλλά συμπαθάτε με, η φέτα είναι από τις μεγάλες μου αδυναμίες…

  84. EΦΗ - ΕΦΗ said

    75, Ποδηλάτη, ωραία τα είπες! Εκτός από τις πληροφορίες (πράγματι σε κομμάτια πρωτοείδα , περίπου στα 10 μου,να βάζει το νέο είδος σκληρής «μυζήθρας» μια νοικοκυρά φερμένη απ΄τα ορεινά, σε άλμη στα μισοντενεκάκια) έδωσες κεφάτη νότα στο νόστιμο θέμα. Να κάνεις πετάλι συχνότερα απ΄το ιστολόγιο 🙂 .

    Κατ
    Στο Κόκκινο 105.5 κάνει εκπομπ άρα, ο Μάνος Τζανακάκης με τον πατριώτη μου (από τη Σητεία), εξαίρετο μουσικό ευρείας εμβέλειας -και οργανοποιό, Στέλιο Πετράκη, και παρουσιάζουν τη νέα του δουλειά «Σπονδή». Υπέροχη! Ακούστε τη συνέχεια μετά τις ειδήσεις…

  85. BLOG_OTI_NANAI said

    Εδώ, σε ερώτηση του 1995, αναφέρεται ότι από το 1993 έγινε η αναγνώριση σε ΠΟΠ. Παρακάτω όμως, σε συνεδρίαση του 1996, αναφέρεται πως το αίτημα έγινε το 1992, αλλά η τελική έγκριση αναμένεται. Άρα, μάλλον το 1993 ήταν μια προέγκριση:

    Για την Κεφαλονιά:

  86. Georgios Bartzoudis said

    (α) 51 Aghapi D, 52 ΕΦΗ – ΕΦΗ, 65 sarant ….
    # Δεν ξέρω πόθεν έσχε η ρήση «τον τουλούμιασε στο ξύλο», αλλά ξέρω την εξής αυθεντική ιστορία: Ο Γιώργης Φίτσιος του Θεολόη ήταν για τους Τούρκους αδιόρθωτος κλέφτης. Όπως διηγούνταν ένας ανεψιός του, μετά από κάθε κλεψιά, οι (συγχωριανοί) Τούρκοι τον έκαναν «τουλούμ(ι) στο ξύλο». Ύστερα, έσφαζαν ένα πρόβατο και τον τύλιγαν στο φρέσκο τομάρι για να θεραπευτεί από τον ξυλοδαρμό! Σημασία έχει το γεγονός ότι, όταν ο Γιαγκλής απελευθέρωσε το χωριό και κατάργησε τις τουρκικές αρχές (24.12.1912), όρισε «Μουχτάρη» τον Γιώργη Φίτσιο (που φέρθηκε άριστα στους πρώην διώκτες του). Δεδομένου ότι ο Γιαγκλής έδρασε κλεφταρματωλικά στην περιοχή κατά τα προηγούμενα 15 χρόνια, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι είχε τοπικό συνεργάτη τον Γιώργη Φίτσιο, και ότι ο τελευταίος ήταν «κλέφτης» με την ηρωϊκή έννοια που ξέρουμε από την ιστορία
    (β) Περί όζας: Ήταν βαφή των γυναικείων νυχιών. Την προσέφερε η (φτωχή) νύφη στις φιλενάδες της, την Πέμπτη προ του γάμου. Όταν η νύφη δεν ήταν φτωχή, προσέφερε στις φιλενάδες της οκνά (πρφ, ουκνά) για βαφή των μαλλιών.

  87. 17:Εγώ τόλεγα από τότε… Φέτα – βραδύτητα για το μέλλον | grep Alt

    Το πρόβλημα με την φέτα και τις ΠΟΠ προδιαγραφές της είναι πως δεν φτάνει όλο το γάλα της Ελλάδας, προβάτων και αιγών, να δικαιολογήσει την παραγόμενη ποσότητα. Το ίδιο και με τις γραβιέρες της Κρήτης, βέβαια. ΠΟΠ, ξεΠΟΠ, πάντως, η φέτα, όπως και το γιαούρτι, είναι βαλκανικά προϊόντα.

  88. 27, αντί για 17.

  89. BLOG_OTI_NANAI said

    85: Στο πρώτο λέει, «απόφαση ΜΑΣ». Οπότε στο δεύτερο μάλλον μιλάει για την Ευρωπαίκή αναγνώριση.

    Να διδαχθεί παρασκευή φέτας η Κρήτη από την Ελλάδα (πριν την ένωση):

    Μια άλλη ΠΟΠ:

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γι αυτό μιλούν (η ιστορία των μαντινιάδων)
    Το χρόνο δεν τονε μετρούν τα χρόνια που περνούνε
    τονε μετρούνε οι στιγμές που τονε σταματούνε

    Άχι τα μερακλίκια μου και ίντα θα τα κάνω
    που δε μπορώ να τα βαστώ στον τάφο σαν ΄ποθάνω

    Γλέντιζε κερατά κορμί, αύριο ποιος το ξέρει
    γ΄ή θα ποθάνεις, γ΄ή θα ζεις, γ΄ή θα σαι΄ σ΄άλλα μέρη

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    Το θέμα της ονομασίας του τυριού έχει προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις από τους τυροκόμους της Κεφαλονιάς, καθώς δεν αναγνωρίστηκε ως ΠΟΠ, η «Φέτα Κεφαλονιάς» και πλέον είναι ευρέως γνωστή ως «Βαρελίσιο τυρί Κεφαλονιάς». Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, ο τυροκόμος Γιάννης Πανταζάτος, «με την ονομασία αυτή δεν μπορούμε να πουλήσουμε το τυρί μας, στην τιμή που πιάνει η φέτα καθώς πωλείται ως απλό βαρελίσιο τυρί, ενώ ουσιαστικά είναι φέτα, όπως όλες οι άλλες, με 70% πρόβιο και 30% κατσικίσιο γάλα».
    https://www.newsplanet09.info/2019/01/blog-post_62.html

    61 >>Απ’ εκεί θα περίμενα
    Κεφαλο(ν)τύρι
    ή
    Κεφαλ(ον)ίσιο

  92. rogerios said

    Σε ενωσιακό επίπεδο, η φέτα αναγνωρίζεται ως προϊόν ευρωπαϊκής προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης το 1996, με τον κανονισμό 1107/96. Τα τρία, όμως, κράτη μέλη που αποτελούσαν τους μεγαλύτερους παραγωγούς τυριού τέτοιου τύπου (Γερμανία, Δανία, Γαλλία) προσέβαλαν τον κανονισμό αυτόν ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΕ, κατά το μέρος που αναγνώριζε τη φέτα ως προϊόν ΠΟΠ παρασκευαζόμενο αποκλειστικώς στην Ελλάδα (συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-289/96, C-293/96 και C-299/96). Το ΔΕΕ, με την απόφαση της 16ης Μαρτίου 1999 , ακύρωσε τον κανονισμό όσον αφορά την καταχώριση της ονομασίας «φέτα», επειδή η Επιτροπή «ουδόλως έλαβε υπόψη το γεγονός ότι η ονομασία αυτή χρησιμοποιείται από μακρού χρόνου σε ορισμένα κράτη μέλη πέραν της Ελληνικής Δημοκρατίας» (σκέψη 101). Κατόπιν τούτου, η Επιτροπή τροποποίησε τον κανονισμό 1107/96 με τον κανονισμό 1829/2002, καταχωρίζοντας εκ νέου τη φέτα στα προϊόντα ΠΟΠ. Δανοί και Γερμανοί προσέβαλαν εκ νέου τον κανονισμό, αλλά αυτή τη φορά η Επιτροπή είχε κάνει σωστά τη δουλειά της και το ΔΕΕ δικαίωσε την καταχώριση της φέτας ως ΠΟΠ με την απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2005 .

  93. Νέο Kid said

    Στις αραπιές δε βρίσκεις εύκολα ελληνική φέτα, κι αν βρεις είναι πανάκριβη! Η μόνη άλλη φέτα που τρωγόταν στοιχειωδώς ήταν μια Γαλλική που έβρισκα σε Μπαχρέιν και Κουβέιτ ( και που την έλεγαν «φέτα», όχι άσπρο τυρί) που δε θυμάμαι το όνομά της.
    Γενικά τα ελληνικά γαλακτομικά προϊόντα ( και οι ελιές) είναι δυσεύρετα και πανάκριβα. Προφανώς θωρούνται (και μάλλον είναι) ανώτερης ποιότητας , αλλά κράτει ρε παιδιά με τις τιμές! Το ελληνικό γιαούρτι έχει διπλάσια ή τριπλάσια τιμή απ το αντίστοιχο αράπικο… πώς θα το αγοράσουν;

  94. Νίμμη said

    71 Γιώργος Κατσέας Θεσσαλονίκη

    Χαίρομαι ποὺ συμφωνοῦμε.. κι ὄχι μόνον γιὰ τὸ τυρί :-))

  95. sarant said

    78 Μπράβο, ανεβάσαμε 4 χρόνια τη χρονολογία

    83 Πολύ ωραία σχόλια!

    89 Πολύ καλό

    92 Ευχαριστούμε Ρογήρε!

    93 Το ελληνικό γιαούρτι παντού στο εξωτερικό είναι ακριβότερο από τα άλλα -αν και όχι διπλάσιο κτλ.

  96. Πέπε said

    19

    > …το «τυρί» στη βόρεια Ελλάδα είναι σχεδόν ταυτόσημο της φέτας

    Σε πολλά μέρη το βασικό τοπικό τυρί το λένε «τυρί». Αυτό δε σημαίνει πως η λέξη «τυρί» έχει την έννοια του εκάστοτε συγκεκριμένου είδους. Την ευρύτερη κατηγορία «τυριά» πώς τη λένε οι Β/ελλαδίτες; Τυριά, υποθέτω!

    Κι εδώ στην Κρήτη ακούς συχνά να λένε τυρί τη γραβιέρα, και να λένε π.χ. «έχεις τυρί; -Όχι, μόνο αθότυρο» λες και ο αθότυρος δεν είναι τυρί, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι «τυρί» σημαίνει τυρί. Και σε άλλα μέρη κάποιο χαρακτηριστικό δέντρο λέγεται «δέντρο» (π.χ. η βελανιδιά, δε θυμάμαι πού), ενώ υπάρχουν και τοπωνύμια Βουνό (για βουνά), Χωριό (για χωριά), Ποταμός (για ποτάμια), όπου ωστόσο οι λέξεις διατηρούν και την κύρια σημασία τους, που είναι η πανελλήνια και είναι έννοιες γένους και όχι είδους ή ατομικές.

    Επομένως, όσο κι αν στη μισή Ελλάδα λέγοντας «τυρί» εννοείς αυτονόητα φέτα, ωστόσο δεν μπορεί να μην υπήρχε ανέκαθεν κάποιο ειδικό όνομα για τη φέτα και μόνο.

  97. Κιγκέρι said

    Θα έλεγα πως σ’ όλη την Ελλάδα στο «ψωμοτύρι» και στην «τυρόπιτα» το τυρί είναι αυτονόητα φέτα.

  98. Κιγκέρι said

    Κι εμάς τους Λαρισαίους όταν μας λέτε τυριά, ποιο ακριβώς τυρί σκέφτεστε;

  99. Σπύρος Καραναστάσης said

    Συγχαίρω τον επιφανή χριστιανό λόγιο κ. Blogotinanai (78) που διέσυρε τους Ρωμιούς υπευθύνους της ονομασίας «τυρί φέτα» και τον ίδιο τον κ. Σαραντάκο, ο οποίος έσπευσε να επαναλάβει αβασάνιστα την αρλούμπα τους, χωρίς να φιλοτιμηθεί να κάνει 2-3 κλίκς στα GoogleBooks. Ο κ. Blogotinanai απέδειξε με αδιάσειστα ντοκουμέντα στο σχόλιο 78 ότι η ονομασία «τυρός φέτα» υπήρχε στην Θεία Ελληνική Γλώσσα από το σωτήριον έτος 1888 τουλάχιστον, τουτέστιν 4 έτη ενωρίτερον από το 1892 που τάχα πρωτο-εντοπίστηκε στο μαγαζί του Συριανού τοκιστού Στεφάνου Δ. Ρήγα.

    ΚΙ ΟΜΩΣ: Χρειάστηκε 3 ολόκληρες ώρες ο εγωΐσταρος κύριος Νίκος για να βγεί και να συγχαρεί (με ένα απλό «μπράβο» στο σχόλιο 95…) τον διακεκριμένο χριστιανό λόγιο για το ανεκτιμήτου αξίας εύρημά του, που θα άξιζε να γίνει πρωτοσέλιδο αύριο κιόλας σε όλες τις εφημερίδες του Ρωμέϊκου.

    Γενικώς το παρόν άρθρο περί φέτας είναι κυριολεκτικώς «για τα μπάζα». Πρόκειται για ένα ακόμη γονατογράφημα του αισχίστου είδους που εκθέτει πανελληνίως και εσαεί τον πολυδιαφημισμένο κ. Σαραντάκο. Σπεύδω να εξηγήσω επιγραμματικώς με δύο τρανταχτά επιχειρήματα το γιατί:

    1) Είναι αδιανόητο σε ένα άρθρο περί τυρού Φέτας να μή γίνεται η παραμικρή μνεία στον Μιχαήλ Ψελλό (1018-1078) που πρώτος μνημονεύει τον τυρό φέτα με την ονομασία «πρόσφατος τυρός» στο μνημειώδες ποίημά του «Πόνημα Ιατρικόν

    Σημειωτέον ότι ο Ψελλός απλώς επαναλαμβάνει τα λεχθέντα υπό του κορυφαίου Βυζαντινού ιατρού Παύλου Αιγινήτου (625-690) που μάς βεβαιώνει ότι οι Βυζαντινοί γνώριζαν τον τυρό Φέτα από τον 7ο μ.Χ. αιώνα τουλάχιστον. Λέει επί λέξει ο Παύλος Αιγινήτης στην μνημειώδη ιατρική του εγκυκλοπαίδεια «Επιτομαί Ιατρικαί»:

    Για να μή τολμήσουν να βγούν οι γνωστοί σφουγγοκωλάριοι του κ. Σαραντάκου (κύρ Σταύρος, Λεώνικος, ΓΤ κλπ) και μάς πούν ότι είναι αυθαίρετο να λέμε πως οι Βυζαντινοί έφιαναν τυρό φέτα που τον ονόμαζαν «πρόσφατο τυρό», ενημερώνω το σεβαστό ακροατήριο ότι αυτό ακριβώς λέει φόρα παρτίδα τόσον «The Oxford Companion to Food», όσον και ο κορυφαίος ειδήμων της Ελληνικής Διατροφής, Andrew Dalby, στο μνημειώδες έργο του «Siren Feasts A History of Food and Gastronomy in Greece» (1996):

    2) Ο κ. Σαραντάκος αποφεύγει όπως ο Διάβολος το λιβάνι (διότι προφανώς το αγνοεί και ο ίδιος!) να ενημερώσει τους αδαέστατους αναγνώστες του πότε πρωτομπήκε στην Θεία Ελληνική Γλώσσα η απλή λέξις «φέτα» εκ του ιταλικού «fetta»: Μπήκε από τον Μέγα Κοραή το σωτήριον έτος 1832 στον 4ο τόμο των «Ατάκτων» του, όπου διαβάζουμε:

    ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ, ούτε ο Κολοκοτρώνης, ούτε ο Καραϊσκάκης ούτε οι άλλοι Ήρωες του 1821 γνώριζαν την ιταλογενή λέξη «φέτα», πόσο μάλλον τον «τυρό φέτα». Αν λέω μπούρδες, ας βγεί το πολύ ενημερωμένο σε θέματα 1821 αγνό χριστιανόπουλο Ριβαλντίνιο να με διαψεύσει. Κι όμως: Αυτή την θεμελιώδη πληροφορία απέφυγε να την περιλάβει στο παρόν γονατογράφημα ο αγαπητός μας κύριος Νίκος…

    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ: Όπως θα αποδείξω αύριο Τρίτη με ακλόνητα ντοκουμέντα (αν – εννοείται – δεν μου δείξει «κόκκινη κάρτα» ο ζηλιαρόγατος κ. Σαραντάκος), η ονομασία «Φέτα» για τον τυρό φέτα δεν προέρχεται εκ του ιταλικού «fetta», ειδάλλως θα γραφόταν με δύο ταύ. Προέρχεται από παραφθορά του «προσφάτου τυρού» του Μιχαήλ Ψελλού και του Παύλου Αιγινήτη…

  100. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πάντως πρέπει να του αναγνωριστεί η μεγάλης διάρκειας εγκράτεια του, σίγουρα έκανε ρεκόρ αποχής. Τώρα ποιανού άτυχου το όνομα σφετερίστηκε, ο Ζεύς κι η ψυχή του.😂

    Άκυρη ζωή, άκυρος ανθρωπάκος.

  101. Πέπε said

    86
    > Δεν ξέρω πόθεν έσχε η ρήση «τον τουλούμιασε στο ξύλο»

    Από το πρήξιμο. Τοπικά υπάρχει και η παραλλαγή «γκάιντα στο ξύλο». Και στις δύο περιπτώσεις νοείται η εικόνα του γεμάτου ή φουσκωμένου ασκού, είτε κοινού (για μεταφορά υγρών κλπ.) είτε της γκάιντας. Είναι όπως η νεότερη -υποθέτω- έκφραση «τόπι στο ξύλο».

    Όσο για τις θεραπευτικές ιδιότητες του τομαριού για πρηξίματα και μώλωπες, όταν είναι φρέσκο όμως (το τουλούμι είναι ξεραμένο με αλάτι), θυμίζουν αυτό με τις μπριζόλες. Δεν το έχω δει ή ακούσει αυτοπροσώπως, αλλά το θυμάμαι από κάποιον Αστερίξ, με τον Ρωμαίο που βάζει μπριζόλες στο μαυρισμένο του μάτι…

  102. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    96 – «Και σε άλλα μέρη κάποιο χαρακτηριστικό δέντρο λέγεται δέντρο (π.χ η βελανιδιά δεν θυμάμαι πού)»

    Στα Ζωνιανά π.χ, λένε δέντρο το δεντρίλιο όταν μεγαλώσει.😂

  103. sarant said

    97 Στο ψωμοτύρι όχι απαραίτητα. Μπορεί να είναι και κίτρινο.

    99 Μπαν

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    97 >>Θα έλεγα πως σ’ όλη την Ελλάδα στο «ψωμοτύρι» και στην «τυρόπιτα» το τυρί είναι αυτονόητα φέτα.
    Κίγκε, όι παντού! 🙂 Στην Κρήτη το ψωμοτύρι είναι με κεφαλίσιο ή γραβιέρα και οι τυρόπιτες με μυζήθρα (χλωρό ανάλατο ανθότυρο ή ξινή μυζήθρα) εξου και …μυζηθρόπιτες, η δε πίτα στο τεψί πάλι με μυζήθρα ή και ξινομυζήθρα ανακατερή με αθότυρο. Εννοείται ότι δεν …απαγορεύεται η φέτα 🙂 αλλά κατά παράδοση αυτά τα υλικά σου έρχονται πρώτα.

    101 >>από κάποιον Αστερίξ, με τον Ρωμαίο που βάζει μπριζόλες στο μαυρισμένο του μάτι…
    αχ, δεν ξέρεις ότι φιλετάκια βάζουν οι κυρίες (και οι κύριοι) για να ξεπρηστούν τα μάτια τους και γενικά να φρεσκάρουν την …πρόσοψη. Λεπτομέρειες δεν ξέρω, θεωρητικά, εξ ακοής, το ξέρω, φαντάζομαι νωπά! 🙂 🙂

    Τον ορό του τυριού, το υποκίτρινο υγρό δηλαδή που μένει αφού σουρώσουμε το πηγμένο σε τυρί γάλα το λέμε χουμά κάτω και τρελαίνονταν γι΄αυτό το ζουμί τα οικόσιτα γιδογούρουνα. Επίσης είναι το ιδανικότερο να κρατήσει ,με αλάτι εννοείται, τη φέτα, όπως λέει κι ο Ποδηλάτης, καθώς είναι προϊόν-υπόλειμμα από το ίδιο το γάλα.

    Από τα ορεινά της Άρτας φέρνει μια φίλη ένα βελούδινο τυράκι λευκό, έτσι σε ντενεκάκια, τύπου φέτας μέσα σε μια πηχτή γαλοσάλτσα και το λένε τσαλαφούτι.
    Θεός ξεβράκωτος.

  105. ΣΠ said

    Σύμπτωση στον σημερινό «Εκατομμυριούχο».

  106. ΣΠ said

    102, 103β
    Είχε πρωτοεμφανιστεί πριν από δύο μήνες, εκτός αν πρόκειται για πλαστοπροσωπία.
    https://sarantakos.wordpress.com/2022/05/21/meze-533/#comment-814046

  107. # 104 και αλλού

    Ελεος !!

    Ψωμοτύρι στα καθ’ ημάς(*) λέγεται ο όψιμος τυρός που προσφέρεται ως ορεκτικόν και αντικαθιστά το γιαούρτι σακκούλας στην κατασκευή ονειρώδους τζατζικίου.
    Πλέον προσφέρεται (φέτα πριν πήξει) και σε ιδιώτες σε δυο μαγαζιά της Ιτέας, παραρτήματα τοπικών τυροκομείων

    (*) και λόγω Δελφών, ομφαλού της γης κ.λ.π. τα Φωκικά είναι τα σωστά ελληνικά !!

  108. 97, … στην «τυρόπιτα» το τυρί είναι αυτονόητα φέτα. …

    Πράγματι, αν είναι κίτρινο συνήθως «κασερόπιτα»,
    αν και στην ζαμπονοτυρόπιτα επικρατεί ο κίτρινος τύπος (τυριού),
    όπως και στο τοστ ζαμπόν-τυρί.
    Στο απόγειο, η φέτα πίτσα τέσσερα-τυριά συνήθως δεν έχει φέτα.

  109. ΓιώργοςΜ said

    96 «Ο δέντρος», η βελανιδιά στο χωριό (Β. Εύβοια, αλλά πρέπει και στη Θεσσαλία)

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    107, χαχα! Αμα ρθω κατά τα μέρη σου πεινασμένη, μη μου δώσεις ψωμοτύρι με μαλακό τυρί. Από παιδάκι έτσι έμαθα, στο ΄να χεράκι η φέτα το ψωμί και στ΄άλλο το φετάλι το τυρί, σκληρό, κεφαλίσιο, έστω, από σένα, εδώ πάνω, μυζήθρα που λέτε τον ξερό ανθότυρο!

    109,96, Ο δέντρος ,σίγουρα και στη Θεσσαλία. Στην Αρκαδία, τη βαλανιδιά τη λένε επίσης «δέντρο» (το).

  111. Κιγκέρι said

    Περιττό να πω ότι στη Λάρισα το ’χουμε πάει ένα βήμα παραπέρα το ΠΟΠ και τη φέτα τη ζητάμε με το όνομα του τυροκόμου, πχ ένα κιλό φέτα Τάχα, ή, ξερωγώ, φέτα Έξαρχου, φέτα Χώτου κοκ!

  112. Κιγκέρι said

    Για μένα πάντως, βασιλιάς των λευκών τυριών είναι το μανούρι.

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    112 και άδικο δεν έχεις ως προς τα ελληνικά τυριά, γιατί κάτι γαλλικά κατσικίσια, κρεμώδη και μη.. ω Παναγία μου! … 🙂 🙂

    Φετ(ιχιστ)ικό άρθρο :
    Φέτα αληθινή μου αγάπη
    «feta-lover»
    11 στιγμές αγάπης ανάμεσα στον Έλληνα και την φέτα
    και βίντεο «So Tiri – Feta kai Psomi »
    https://www.oneman.gr/food-drink/feta-alhthinh-moy-agaph/

  114. Α. Σέρτης said

    Το μπαν δεν ενδιαφέρει όσο ενδιαφέρει να μένουν τα κείμενα του έρμου του Καραναστάση, που είναι πάντα επεξεργασμένα και προάγουν την εκάστοτε έρευνα.
    Όσο για τα διάφορα «πικάντικα» και τα δυσμενή που γράφει…ε …δεν είναι και spyridos…

  115. sarant said

    105 Κοίτα σύμπτωση!

    106 Και όταν είδα εκείνο το πρώτο σχόλιο το έκανα δεκτό με πολλούς δισταγμούς. Ήταν ύποπτο βαταλίασης

  116. sarant said

    114 Ποια κείμενα; Δύο σχόλια έχει κάνει, εκτός αν εννοείς άλλον.

  117. Α. Σέρτης said

    116
    Θεώρησα αυτονόητη την εξίσωση Καραναστάσης=Μπάτμαν

  118. sarant said

    118 Δεν θα αρνηθώ ότι συμβάλλει. Όμως δεν είναι καλοπροαίρετος (για να το πω επιεικώς) και προσβάλλει απόντες, τεθνεώτες ή προσκαλεσμένους (προσοχή, δεν εννοώ τακτικούς σχολιαστές). Το έκανε μια, το έκανε δυο, τέρμα. .

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    105 και η απάντηση είναι το κεφαλοτύρι ε;
    Με αυτό που παρέθεσε ο Βλόγιος στο σχ.78, όπου αναφέρει «Τυρόν κεφαλήσιον» από το 1892, ίσως είναι μαχητό !

  120. ΣΠ said

    117
    Αν η εξίσωση είναι αυτονόητη τότε και το μπαν είναι αυτονόητο.

  121. ΣΠ said

    119
    Ναι, η απάντηση είναι το κεφαλοτύρι.

  122. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    106 – Κι εκεί η γραφή του βαταλιζει, αλλά εδώ δεν άντεξε, μέχρι και για την κόκκινη ήταν προετοιμασμένος.😂
    Δυστυχώς, πέθανε ο κακός του δαίμονας που τον ξεμπρόστιαζε τον ελεεινό ανθρωπάκο.

  123. Νέο Kid said

    Εγώ θα έχανα πάντως στην ερώτηση. Θα επέλεγα κασέρι. (Αν και ίσως να σκεφτόμουνα και το κεφαλοτύρι επειδή έχει τόσες «προελεύσεις» Ποια να πρωτοκάνουν ΠΟΠ; )

  124. Νέο Kid said

    123. (και σχετικά before) Και ποιο είναι το ΠΟΠ του κασεριού; Ποιος δικαιούται να το φτιάχνει (και πώς;) και να το λέει «κασέρι» ;

  125. sarant said

    Πάντως κι εγώ το κεφαλοτύρι σκέφτηκα επειδή είχα δει το κασέρι ανάμεσα στα 21 ΠΟΠ τις προάλλες που έβαλε κάποιος τη φωτογραφία.

  126. Aghapi D said

    53 καλό 🙂 Ευχαριστώ για την προσθήκη 🙂

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    124, (δεν είναι απάντηση/θα βρεθεί το σχετικό αιτιολογικό από αγρο-ευρωπαϊκό αρχείο πιστεύω, αλλά το θυμήθηκα, κάπως σχετικό) :
    Μια φίλη, 70 σήμερα, που υιοθετήθηκε σε ηλικία 3-4 ετών (και δεν της το είπαν οι θετοί γονείς -το ανακάλυψε μόνη της στο τέλος του γυμνασίου) η μόνη λέξη που θυμόταν και συνέχιζε να το λέει έτσι, ήταν το κασέρο, όπως λέγανε στα ορεινά της Πιερίας το κασέρι, όπου γεννήθηκε. Μέχρι να ξεδιαλύνει την υιοθεσία της, υποψιαζόταν ότι καταγόταν από κάποια βαλκανική χώρα εξ αιτίας του κασέρου.

  128. ΣΠ said

    125
    Στο σχόλιο 60.

  129. sarant said

    127 Εντυπωσιακό!

    128 Σωστά

  130. Καλημέρα,
    Ψωμί – τυρί – καρπούζι. Κι άντε να τα καταφέρεις να τελειώσουν όλα μαζί. (Το τυρί δεν είναι απαραίτητα φέτα για μένα. Μπορεί μια χαρά να είναι όποιο άλλο). Ο συνδυασμός με άλλα φρούτα ευπρόσδεκτος, αλλά το καρπούζι είναι απογείωση (αλλά όχι ανακατεμένα σε σαλάτα. Είπαμε).

    95 τέλος. Πάντως, στη Γερμανία αυτά τα παρασκευάσματα που γράφουν γιαούρτι είναι ένα νερουλό πράγμα που πίνεται και δεν τρώγεται. Πρέπει να βρεις ελληνικό γιαούρτι ή έστω φτιαγμένο με τον ελληνικό τρόπο (griechische Art) για να είναι γιαούρτι για φάγωμα (και πάλι είναι στιλ ΦΑΓΕ κι όχι γιαούρτι ζωντανό. Τέτοιο μόνο σε τούρκικα μαγαζιά έβρισκα).

    97 Για το ψωμοτύρι δεν θα συμφωνούσα με σένα αλλά με τον Νίκο (103α): Μπορεί να είναι με οποιοδήποτε τυρί (για μένα πάντα). Α, τόπαν κι άλλοι; Οέδ 🙂

    104 (101) φιλέτο στο πρόσωπο για φρεσκάρισμα. Κωνσταντάρας. (Μάλλον στο κάτι κουρασμένα παλικάρια ή αλλιώς χούφτοστην 🙂 )

    111 Αυτό που γίνεται στη Μυτιλήνη με τα λαδοτύρια.

    124 Νομίζω Λέσβος (σίγουρα) και Πιερία. Αλλά δεν ξέρω αν άλλοι ενδιαφέρονται να φτιάξουν κασέρι. Γιατί το εναλλακτικό «ημίσκληρο τυρί» δεν έχει κάποια γευστική σχέση με κασέρι (αλλά με καμιά γκούντα Ελλάδας).

  131. 130 τέλος Στη Βικιπαίδεια βλέπω πως «Στην Ελλάδα παράγεται αποκλειστικά στις περιοχές της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας καθώς και στους νομούς Ξάνθης και Λέσβου»

  132. Georgios Bartzoudis said

    102, ΛΑΜΠΡΟΣ said: «Και σε άλλα μέρη κάποιο χαρακτηριστικό δέντρο λέγεται δέντρο (π.χ η βελανιδιά δεν θυμάμαι πού)»
    109, ΓιώργοςΜ said: «Ο δέντρος», η βελανιδιά στο χωριό (Β. Εύβοια, αλλά πρέπει και στη Θεσσαλία)»
    110, ΕΦΗ – ΕΦΗ said… Ο δέντρος ,σίγουρα και στη Θεσσαλία. Στην Αρκαδία, τη βαλανιδιά τη λένε επίσης «δέντρο» (το).

    # Εν Μακεδονία «δέντρο» καλούσαν το άλλως πως λεγόμενο καραγάτσι, ήτοι την «πεδινή φτελιά» (Ulmus minor). Και λέγω «καλούσαν» διότι μια ασθένεια (Ophiostoma ulmi ή «Ολλανδικός μύκητας») εξαφάνισε τις φτελιές σε όλη τη Μεσόγειο, στις δεκαετίες του 1950 και 1960. Έχει επιβιώσει μόνο μια θαμνώδης μορφή του φυτού.

  133. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    130 >> Λέσβος (σίγουρα) και Πιερία.
    και Πιερία ε; Ακου να δεις πόση εντοπιότητα είχε η λέξη που θυμόταν η Φανούλα (σχ.127)

  134. Δεν συμφωνήσατε όλοι με το καρπούζι και τη φέτα, τι θα λέγατε και για το πεπόνι, ή τα σταφύλια;

    Από πρωτοσέλιδο διαμαρτυρίας για τη διατίμηση στη φέτα το καλοκαίρι του 20, στο τυρί βεβαίως…

  135. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    134# Παληωβόϊδο και παληογέλαδες το 1920.
    Πέρασαν ακόμα δεκαετίες για να ξορκιστούν τα γελαδοκρέατα του Κωλοκοτρόνη.

  136. sarant said

    134 Πρωτοσέλιδο της Μακεδονίας, έχει σημασία.

  137. Pedis said

    Αφού πάει το πεπόνι με το προσούτο δεν θα πηγαίνει η φέτα με όλα;😎

  138. Πέπε said

    Το κατ’ εμέ, ούτε φέτα με καρπούζι ούτε φέτα με πεπόνι. Άιντε το βρήκαμε τώρα ότι οι Ιταλοί τρώνε προσούτο με πεπόνι, και μην υστερήσουμε. Η φέτα είναι ωραία, είναι απίστευτο πόσους πετυχημένους συνδυασμούς κάνει και πόσα άλλα φαγώσιμα απογειώνει, αλλά δεν πάει δα και με τα πάντα. Είπαμε.

    Μπορώ να φανταστώ κάποιους άλλους συνδυασμούς τυριού με φρούτο, αλλά στο πλαίσιο ενός ευρύτερου μεζέ με μάλλον κουλτουριάρικες τάσεις. Ίσως κάτι με σταφύλι ή σύκο ή και ξερό σύκο… Αλλά αυτά είναι για μια στις τόσες.

  139. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    130 – Το κλασικό ψωμοτύρι στην Αθήνα μέχρι τα τέλη του 70, ήταν ψωμί με φέτα γιατί ήταν το πιο φτηνό τυρί που μαζί με ντομάτα και ελιές, ήταν και το κλασικό κολατσιό στην οικοδομή, κι απ’όσο ξέρω από την μάνα μου και θυμάμαι αχνά από κάποια καλοκαίρια στο χωριό στον Έβρο, ήταν και το κολατσιό των αγροτών στα χωράφια, τις περισσότερες φορές χωρίς ελιές αλλά με κρεμμύδι.
    Κασέρι και γραβιέρα, έτρωγαν οι «πλούσιοι» (π.χ αυτοί που είχαν δικό τους σπίτι 😊) και οι κρητικοπούλες στη νότια Κρήτη.😂

    Αυτό άλλαξε με την είσοδο μας στην ΕΟΚ και την σοσιαλΗστική αλλαγή. Μαζί τους άλλαξαν και οι νόστιμες γεύσεις γενικώς σε όλα τα προϊόντα, τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα.
    Ακόμη έχω σφηνομένες στο μυαλό μου τις γεύσεις και τ’ αρώματα από τις γεμάτες κόκκινες ντομάτες, τα ροδάκινα τους ζουμερούς γιαρμάδες, τα μοσχομυριστα πεπόνια Άργους αλλά και τα αέρινα Θράκης, τα μαύρα σταφύλια,
    τα μήλα τα μεγάλα νούμερα πορτοκάλια με τα πολλά «παιδάκια»😊 αλλά και τα διάφορα τυριά φέτα, όπως και το κασέρι που παίρναμε που ήταν σαν μαστιχωτό κι όταν είχε ζέστη, μαλάκωνε και λάδωνε κι ανάμεσα στα ανοίγματα είχε βούτυρο.
    Ίσως πάλι να είναι της φαντασίας μου μια και τότε δεν είχαμε εύκολη πρόσβαση σε τρόφιμα ποιότητος και να τα ωραιοποιώ.
    Παρ’όλα αυτά, τα τελευταία 30 -35 χρόνια που δεν μας λείπει τίποτε κι έχουμε πρόσβαση και στα πιο ακριβά προϊόντα, αυτές τις γεύσεις και τ’αρώματα δεν τις βρίσκω στην αγορά.
    Ντομάτες πάλι, ούτε και σε ιδιωτικά περιβόλια, ένας μπάρμπας της Παπέν στο χωριό στην Αμαλιάδα, μας είπε πως έχουν τυποποιηθεί οι σπόροι ενώ εκείνοι οι παλιοί έχουν χαθεί.
    Ψέμα αλήθεια δεν ξέρω, ο Αλέξης θα ξέρει καλύτερα.😊

  140. sarant said

    139 Νομίζω πως μεγάλο βαθμό παίζει και η νοσταλγία της παιδικής ηλικίας, που ωραιοποιεί τις γεύσεις τις παλιές. Συν ότι τότε ξέραμε λιγότερα (και απο γεύσεις)

  141. ΛΆΜΠΡΟΣ said

    «τα μεγάλα Ζουμερά πορτοκάλια» ό,τι θέλει γράφει το τάμπλετ.😂

  142. ΛΆΜΠΡΟΣ said

    140 – Ναι δεν λέω, αλλά νομίζω πως κυρίως φταίει η τυποποίηση και κάποιες ηλίθιες ντιρεκτίβες της ε.ε. Βάλε και την σχέση παραγωγής κέρδους, περισσότερα λιπάσματα, περισσότερη παραγωγή πιο ανθεκτικά προϊόντα, (π.χ άμα φας ντομάτα στο κεφάλι παθαίνεις τουλάχιστον διάσειση😂) και λιγότερη νοστιμιά.
    Μη μου πείς πως βρίσκεις σαν τις ντομάτες που λέω, η τους αρωματικούς γιαρμάδες που τους δαγκώναμε και γεμίζαμε ζουμιά, σίγουρα τα είχες δοκιμάσει.
    Τα καρπούζια τα θυμάσαι που μόλις τα άγγιζε το μαχαίρι έκαναν κρακ και άνοιγαν; Θυμάσαι πόσο γλυκά και νόστιμα ήταν; Για να μη πω πως υπήρχαν τουλάχιστον 4 ποικιλίες.

    Να δεχτώ πως ισχύει για τα τρόφιμα, αλλά για τα φρούτα και τα λαχανικά δε νομίζω.

  143. Λάμπρο, χωρίς πολλά-πολλά αν καλλιεργήησεις ντομάτες κάπως καλής ράτσας ( εγώ υβρίδιο Troy ) χωρίς ΚΑΘΟΛΟΥ λιπάσματα και φυτοφάρμακα μόνο με άφθονη κοπριά ( από ΣΤΑΝΗ όχι την συνθευτική που πουλάνε) και με βασιλικούς και κατηφέδες ανάμεσα για τις ασθένειες θα φας ντομάτες λίγες που θα γλείφεις τα δάκτυλά σου (κι όταν την κόβεις δεν τρέχουν υγρά.)
    Τόσα χρόνια, μπρίκια κολλάμε ;;
    Οι πορτοκαλιές μου είναι γνήσιες Μέρλιν από το 61,-όχι…ομφαλοφόρα- όταν στίψεις μένει μόνο η λεπτή πορτοκαλί φλούδα, άσπρο σχεδόν δεν υπάρχει. Ελάττωμα : ωριμάζουν Φεβρουάριο, πιο μπροστά είναιι πολύ ξινές.
    Γενικά στο περιβόλι έχεις λίγα καλά αποτελέσματα αλλά θέλει όπο και χρήμα, που αν δεν είσαι μερακλής δεν συμφέρει.

    Αχ, Γιάννη …

  144. sarant said

    142 Δεν ξέρω, μπορεί και νάχεις δίκιο

    141 Και λέω, τι εννοεί «μεγάλα νούμερα πορτοκάλια»; Τυποποίηση από τότε;

  145. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    143 – Γιώργο έχω πλήρη άγνοια από αυτά, αλλά επειδή σε ξέρω, και ξέρω και τα μερακλήδικα χούγια σου😊 έτσι που τα λες θα είναι.

    144 – Είναι πολλά χρόνια που τα αγγούρια πρέπει να έχουν συγκεκριμένο σχήμα και μέγεθος, οι ντομάτες, οι πατάτες κλπ, γι’αυτό και είναι όλα ίδιου μεγέθους, ίσως και για πιο εύκολη συσκευασία και μεταφορά.

    Σε 5,6 χρόνια που θα φτιάξω το αυτόνομο ενεργειακά και διατροφικά σπίτι μου, θα κάνουμε μια σύναξη να το γιορτάσουμε με αγνά προϊόντα φυσικής παραγωγής (και φέτα😊).
    Σκοπεύω να φτιάξω και κρασί κόκκινο Μαλμπέκ, η μικρή είναι και οινολόγος, για το τσίπουρο θα χρειαστώ τεχνογνωσία, ε όλο και κάποιος θα ξέρει εδώ μέσα.😊
    Τότε θα βγούνε και τα σωστά συμπεράσματα, αν είναι η παιδική νοσταλγία που κάνει πιο νόστιμα τα παλιά προϊόντα, ή όντως έχουν γίνει μάπα.😂

    Λίγη υπομονή λοιπόν.😂

  146. Χαρούλα said

    ΛΑΜΠΡΟ δεν είναι μόνο νοσταλγία. Πράγματι αν και η ποικιλία τριφίμων ήταν μικρή, γεύσεις και αρώματα ήταν λαχταριστά.
    Πρέπει ο θείος να έχει δίκιο για τους σπόρους. Σε ένα ντοκυμαντέρ έβλεπα πως οι σπόροι διαμορφώνονται ώστε να χρειάζονται συγκεκριμμένα φυτοφάρμακα.

    Υπάρχει το Πελίτι που φροντιζει για την διάσωση παλιών σπόρων
    https://peliti.gr/

  147. Θράκας said

    139 Λάμπρος,ωραίος! Οι γεύσεις και τα αρώματα των τροφίμων του ’60 παραμένουν και για μένα ανεπανάληπτες.

  148. ΛΆΜΠΡΟΣ said

    146 – Είχα δεί κι εγώ παλιά διάφορα ντοκυμαντέρ για την Μοσάντο και τα γενετικά τροποποιημένα φυτά.
    Το Πελίτι το ξέρω από το 95 που δημιουργήθηκε, ήταν η εποχή που μου είχε καρφωθεί η ιδέα του αυτόνομου ενεργειακά και διατροφικά σπιτιού για ευρεία χρήση εμπορικής κλίμακας, ώστε και η Αθήνα να αποσυμφορηθεί, και η επαρχία να αναζωογονηθεί με την δημιουργία αυτόνομων ενεργειακά και διατροφικά χωριών και κωμοπόλεων, κι οτιδήποτε σχετικό μ’ ενδιέφερε.

    Ακόμη πιο πριν, το 91 αν δεν κάνω λάθος, είχα παρακολουθήσει ένα ας πούμε σεμινάριο του Παναγιώτη Μανίκη για την φυσική καλλιέργεια με την μέθοδο του γιαπωνέζου Φουκουόκα (πάνω σ’ αυτήν θα βασιστώ όταν φτιάξω το σπίτι, όπως και στην ενυδρειοπονία).
    Δυστυχώς δεν βρήκα κανέναν ενδιαφερόμενο, ούτε κάποια ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για να το ξεκινήσω,η γραμμή ήταν ισχυρή Ελλάδα, ολυμπιακοί αγώνες και αεροδρόμιο στα Σπάτα για να γιγαντωθεί κι άλλο η Αθήνα και να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα γνωστών οικογενειών και της εκκλησίας (το Ντράφι που καίγεται τώρα, όπως και η ευρύτερη περιοχή που χτίστηκε, δικά της ήταν).

    Έχω μελέτες βιωσιμότητας από φίλους αρχιτέκτονες, μηχανικούς και μηχανολόγους, αλλά όπου κι αν χτύπαγα, έτρωγα πόρτα, και δεν ήταν θέμα μίζας, για την Ελλάδα δεν υπήρχε τίποτε σχετικό από την ε.ε, το σχέδιο της αρπαχτής μέσω φτηνών δανείων της αποαγροτοποίησης προς όφελος των βορείων χωρών και δημιουργίας μιας χώρας ξενοδοχείο προς όφελος της Γερμανίας που ζοριζόταν, (ελέγχει όλα τα αεροδρόμια που τα αγόρασε με δάνειο από ελληνικές τράπεζες με εγγύηση του χρεοκοπημένου κράτους, ομορφιές 😊)είχε μπει σε εφαρμογή.
    Φυσικά μετά από λίγα χρόνια τα παράτησα κι έμεινα με το όνειρο, αλλά έτσι για το γαμώτο, θα το κάνω πράξη μόνος μου αλλά σε ατομική κλίμακα.😂

    147 – Γειά σου πατριώτη.😊

  149. Δυο τρόφιμα που έχουν χαλάσει άσχημα την γεύση τους, είναι τα λεμόνια που βγαίνουν πια από λεμονιές που αντέχουν στον παγετό αλλά δεν έχουν σωστή γεύση και τα αυγά που δεν ξέρω με τι ταΐζουν τις κότες και το ασπράδι κι ο κρόκος τρέχουν σαν νερό, άσε που είναι άγευστα. Τουλάχιστον εδώ βρήκα να κάνω τράμπα αλανιάρικα αυγά μεε ντοματίνια και βολεύομαι

  150. sarant said

    145 Για τα κρασιά και τα τσίπουρα προσφέρομαι για δοκιμαστής 🙂

  151. Πέπε said

    148
    Λάμπρο, κατανοώ το σιχτίρισμά σου (όλοι να προσπαθούν για το χειρότερο κι ένας που προσπαθεί για το αυτονόητα καλύτερο να τρώει χυλόπιτες), αλλά τα αγγούρια και οι ντομάτες ΔΕΝ είναι όλα ίδιο μέγεθος. Απορώ πού ράβεσαι.

    Ή μάλλον, για να είμαι ακριβέστερος, σε μανάβηδες και σουπερμάρκετ βλέπω και ντομάτες που να μοιάζουν όλες στο ίδιο μέγεθος, αλλά όταν το ίδιο μαγαζί έχει 2-3 ποικιλίες μόνο μία είναι έτσι, οι άλλες έχουν όλη τη φυσιολογική ποικιλία.

    Γενικώς οι γεύσεις των κηπευτικών είναι ξενέρωτες, αλλά τα καλοκαίρια, όπως καληώρα, πάντα κάπου θα πετύχω και καλές ντομάτες, με γεύση και άρωμα ντομάτας. Και αγγούρια που τα ξεφλουδίζεις στην κουζίνα στο ισόγειο και μοσχοβολάνε μέχρι τα δωμάτια στον όροφο.

    Θυμάμαι πρόσφατα μανάβη να εξηγεί σε πελάτισσα «τι δεν είναι η εποχή τους; Αυτά ξέχνα τα, τώρα όλα είναι υβρίδια και δεν έχουν εποχές, οι παλιές ράτσες δεν υπάρχουν». Αλλά υπάρχουν, απλώς δεν τις φέρνει αυτός ο μανάβης. Πού να τις φέρει, δε φτάνουν να καλύψουν όλη τη ζήτηση, ούτε ένα μικρό κλάσμα της. Όπως άλλωστε γινόταν πάντα.

    Από μικροπαραγωγούς-λαϊκατζήδες -ιδίως στις βιολογικές λαϊκές-, μικρομαγαζάκια, και κυρίως ιδιώτες που θα σε κεράσουν, βρίσκονται και τα καλά. Ο χώρος που καλύπτουν τα βιομηχανοποιημένου τύπου ωπορολαχανικά (τεράστιος βέβαια, δεν το αρνούμαι) μάλλον παλιά απλώς έμενε ακάλυπτος.

    __________________________

    Εδώ και καμιά 20ριά χρόνια είχα φιλοξενήσει μια φίλη Αμερικάνα στην Αθήνα. Ψωνίζαμε για να φάμε, όχι από τίποτα υπερψαγμένα, από τα κοινά βολικότερα μαγαζιά της γειτονιάς. Δηλαδή τις γνωστές άγευστες ντομάτες κλπ. Εκείνη παραληρούσε από ενθουσιασμό: μα τι ντομάτες, μπακ ιν δε Γιου Ες Έι ούτε στ’ όνειρό μας δεν έχει τέτοιες! Μα τι λες, της έλεγα, αυτές δεν έχουν γεύση ντομάτας. Ναι, έλεγε, αλλά τουλάχιστον έχουν χρώμα σαν της ντομάτας!

  152. ΛΆΜΠΡΟΣ said

    150 – Θα σε προτιμήσω λόγο εμπειρίας, είσαι και στα δύο δοκιμασμένος δοκιμαστής!😂

    151 – Πέπε τι να πω, έχουμε τρεις λαϊκές κοντά μας, δύο πολύ μεγάλα ΣΜ, 5,6 μανάβικα και κάθε Πέμπτη μια βιολογική λαϊκή στα 30 μέτρα από το σπίτι μας, ντομάτα της προκοπής (όχι σαν κι αυτές τις μεγάλες και κόκκινες που θυμάμαι) δεν έχω βρει πουθενά.
    Προκειμένου να πληρώνω τις βιολογικές 4 ευρώ το κιλό (τώρα δεν ξέρω πόσο έχουν) και να μη τις ευχαριστιέμαι, συμβιβάζομαι με τις άλλες του 1,70 τώρα, απλά δεν τρώω πριν τον Ιούνιο και μετά τον Οκτώβριο. Γενικά με τα φρούτα και τα λαχανικά, ακολουθώ το αξίωμα, είναι καλά όταν είναι φθηνά.😊

    Βάλαμε μερικά ντοματίνια στο πίσω μέρος του σπιτιού, έχουμε αρχίσει την συγκομιδή αλλά πέρα από το ότι ξέρουμε πως δεν έχουν κανένα χημικό, γευστικά τίποτε το ιδιαίτερο. Μάλλον οι σπόροι που λέει κι ο μπάρμπας.😊

  153. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Είχα γράψει ένα κατεβατούλι στον Λάμπρο (ότι λατρεύω μέθοδο -αναδάσωσης- Φουκουόκα) και στον Τζη (ότι δίκιο για τα λεμόνια,απόδειξη τα ευωδιαστά από παλιό δέντρο μου, δίκιο και για τ΄αυγά, συστήνω τα Λαδάκης βιο, τα έχει ο Χαλκιαδάκης και κάποια βιολογικά), κάτι έγινε και σβήστηκε. Εγκαταλείπω 🙂

  154. Λαμπρούκο,
    τα τοματίνια κάνουν καλή σάλτσα. Αν τους βάλεις κοπριά θα νοστιμέψουν λλ΄όλες σχεδόν οι ράατσες έχουν αηξήσει το μέγεθος και σκληρήνει την φλούδα, είναι για παραγωγή και μόστρα κι όχι για γεύση. Πρόπερσι είχα βρει κάτι τσέρυ λεπτόφλουδα, δεν σκέφτηκα να βαστήξω σπόρο και δεν τα ξανάφερε το μαγαζί. Φέτος ψώνισα από 5-6 μαγαζιά, όλα μάπες.
    Αν δεν το ξέρεις μπορεις να τα πολλαπλασιάσεις ώστε νάχεις μέχρι αργά τον χειμώνα παραγωγή κόβοντας το κλαρί που βγαίνει στις μασχάλες όταν φτάσει στους 10-15 πόντους, το βάζεις σ’ ένα ποτήρι με νερό ως τη μέση σε σκιά για 4-5 μέρες και θα δςις να βγαίνουν άσπρες ριζούλες, το βάζςις σε γλαστράκι στην σκια λίγες μέρες να «δέσεθ» και μετά στο χώμα ένα καινούργιο φυτό. Γίνεται και με τις ντομάτες

    Εφηέφη,
    πονεμένη ιστορία τα λεμόνια φέτος… όπως κάθε χρόνο άρχισε να τα ρίχνει με τους αέρηδες, τα μάζευα, τα έστιβα και είχα φιάξει δώδεκα παγοκυψέλες με λεμονοπαγάκια για να εχω. Χάλασε όμως το ψυγείο για λίγες μέρες και λιώσανε, τα πέταξα και τώρα έχω φιάξει μόλις δύο με τα τελευταία μικρά λεμόνια ττης χρονιάς…. παλιά μου τέχνη κόσκινο, έχω σταμπαρισμένες κάτι καλές προσβάσιμες λεμονιές σε Αιγάλεω, Κυψέλη, Ιτέα και Αμφισσα

  155. Alexis said

    Τα καλλιεργούμενα λαχανικά ευρείας κατανάλωσης (ντομάτες κλπ.) είναι υβρίδια, δηλαδή βελτιωμένες ράτσες που έχουν προκύψει από γενετική επιλογή και διασταυρώσεις. Καμία σχέση με γενετικά τροποποιημένα, τα οποία είναι άλλη ιστορία.
    Γενετικά τροποποιημένα σε εμπορική κλίμακα υπάρχουν μόνο σόγια και καλαμπόκι (κυρίως για ζωοτροφή)
    Η γενετική επιλογή στα υβρίδια είναι εστιασμένη σε τρεις κυρίως παράγοντες: παραγωγικότητα, αντοχή σε ασθένειες και διατηρησιμότητα. Μοιραία μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά (γεύση, άρωμα κλπ.)
    Αυτός είναι ο ένας λόγος για τα «άνοστα φρούτα και λαχανικά» που τρώμε σε σχέση με παλιότερες εποχές.
    Ο άλλος είναι ότι τα φρούτα και τα λαχανικά συλλέγονται πλέον μισοάγουρα για τις ανάγκες του εμπορίου και της διακίνησης. Όσο και αν ωριμάσουν μετά, με φυσικό ή τεχνητό τρόπο, ποτέ δεν αποκτούν τη γεύση του καρπού που έχει ωριμάσει φυσιολογικά πάνω στο φυτό.
    Μόλις χθες ήμουν σε συσκευαστήριο όπου ολόκληρη παλέτα από ντομάτες έτοιμες για διακίνηση ήταν καταπράσινες.

    Καλλιεργήστε υβρίδιο χωρίς πολλά λιπάσματα και αφήστε τη ντομάτα να ωριμάσει φυσικά πάνω στο φυτό (να γίνει κατακόκκινη όμως) και θα εκπλαγείτε από τη γεύση

  156. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    154 – Γιώργο μου δεν είμαι εγώ για τέτοια πράγματα, το μυαλό μου εκ των πραγμάτων λειτουργεί σε μεγάλη κλίμακα, πέρα του ότι δεν με έλκυσε ποτέ να κάνω τον «αγρότη» εξ ου και «ασπάστηκα» τον Μανίκη.😂 Για τις φλούδες όπως τα λές είναι, σε άλλη φάση θα ψάξουμε για καλούς σπόρους.

    Το θέμα, είναι πως στις 4 τα χαράματα πέρασε από την περιοχή μας το περιπολικό και μας καλούσε να φύγουμε από τα σπίτια μας για τον κίνδυνο της πυρκαγιάς που ήταν στο ύψος της Ανθούσας, πολύ πάνω από την αττική οδό και ενώ δεν έχουμε επικίνδυνα δέντρα ή κάποιο άλσος.
    Οι αρμόδιοι επειδή εκτός από ηλίθιοι είναι και ανίκανοι, μετά το τραγικό κάζο στο Μάτι, φυσάνε και το γιαούρτι που έχουν στο κεφάλι τους για μυαλό, και πρώτο μέλημά τους, είναι η αποφυγή ευθύνης.

    Η φωτιά ξεκίνησε το μεσημέρι κάπου στο Νταού Πεντέλης, για τουλάχιστον ένα δίωρο βλέπαμε από την βεράντα μας τους καπνούς αλλά ΚΑΝΕΝΑ ιπτάμενο μέσο πυρόσβεσης. Μετά που άρχισε να εξαπλώνεται είδαμε ένα ελικόπτερο κι όσο φούντωνε άλλο ένα και πολύ αργότερα ήρθε ένα αεροπλάνο.
    Απλό λογικό ερώτημα, αφού δεν υπήρχε κανένα άλλο μέτωπο στην Αττική αλλά και στον ευρύτερο χώρο, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΝΑΕΡΙΑΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΣΒΗΝΕ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΑΜΕΣΩΣ;
    Ο περιφεριαρχίδης τι ακριβώς κάνει, ποιά είναι η δικαιοδοσία του και εν τέλει, ποιός είναι υπεύθυνος αποφάσεων;

    Μετά την εγκληματική ηλίθια, ο εγκληματικός ηλίθιος, με τον αρχιηλίθιο στην κορυφή. Έχουν καεί ένα σωρό σπίτια χωρίς λόγο, μόνο και μόνο γιατί οι υπεύθυνες θέσεις στελεχώνονται από ανίκανους ή μάλλον, από «ικανούς» για όλα.

    Παρ΄όλα αυτά, καλημέρα.😊

  157. Alexis said

    Φέτος καλλιέργησα για πρώτη φορά ντοματίνια και από τέσσερις μόνο ρίζες πήρα αρκετά κιλά και πολύ καλή ποιότητα.
    Επειδή όμως είμαι φύσει ανυπόμονος (:lol:) δεν τα άφηνα να ωριμάσουν εντελώς, τα μάζευα ενώ κρατούσαν ακόμα λίγο κίτρινο χρώμα κοντά στο κοτσάνι.
    Κάποια «ξεχασμένα» που δεν τα έβλεπα και γίνονταν κατακόκκινα ήταν απίστευτα σε γεύση και γλυκύτητα.

  158. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    154 – Γιώργο μου δεν είμαι εγώ για τέτοια πράγματα, το μυαλό μου εκ των πραγμάτων λειτουργεί σε μεγάλη κλίμακα, πέρα του ότι δεν με έλκυσε ποτέ να κάνω τον «αγρότη» εξ
    ου και «ασπάστηκα» τον Μανίκη.😂 Για τις φλούδες όπως τα λές είναι, σε άλλη φάση θα ψάξουμε για καλούς σπόρους.

    Το θέμα, είναι πως στις 4 τα χαράματα πέρασε από την περιοχή μας το περιπολικό και μας καλούσε να φύγουμε από τα σπίτια μας για τον κίνδυνο της πυρκαγιάς που ήταν στο ύψος της Ανθούσας, πολύ πάνω από την αττική οδό και ενώ δεν έχουμε επικίνδυνα δέντρα ή κάποιο άλσος.
    Οι αρμόδιοι επειδή εκτός από ηλίθιοι είναι και ανίκανοι, μετά το τραγικό κάζο στο Μάτι, φυσάνε και το γιαούρτι που έχουν στο κεφάλι τους για μυαλό, και πρώτο μέλημά τους, είναι η αποφυγή ευθύνης.

    Η φωτιά ξεκίνησε το μεσημέρι κάπου στο Νταού Πεντέλης, για τουλάχιστον ένα δίωρο βλέπαμε από την βεράντα μας τους καπνούς αλλά ΚΑΝΕΝΑ ιπτάμενο μέσο πυρόσβεσης. Μετά που άρχισε να εξαπλώνεται είδαμε ένα ελικόπτερο κι όσο φούντωνε άλλο ένα και πολύ αργότερα ήρθε ένα αεροπλάνο.
    Απλό λογικό ερώτημα, αφού δεν υπήρχε κανένα άλλο μέτωπο στην Αττική αλλά και στον ευρύτερο χώρο, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΝΑΕΡΙΑΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΣΒΗΝΕ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΑΜΕΣΩΣ;
    Ο περιφεριαρχίδης τι ακριβώς κάνει, ποιά είναι η δικαιοδοσία του και εν τέλει, ποιός είναι υπεύθυνος αποφάσεων;

    Μετά την εγκληματική ηλίθια, ο εγκληματικός ηλίθιος, με τον αρχιηλίθιο στην κορυφή. Έχουν καεί ένα σωρό σπίτια χωρίς λόγο, μόνο και μόνο γιατί οι υπεύθυνες θέσεις στελεχώνονται από ανίκανους ή μάλλον, από «ικανούς» για όλα.

    Παρ΄όλα αυτά, καλημέρα.😊

  159. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Βγήκε διπλό το σχόλιο.

    155 – Αλέξη λογικά είναι όπως τα λές, (γεωπόνος γαρ😊) για τις ντομάτες κρατάω μια αμφιβολία γιατί κι ο μπάρμπας στο περιβόλι του τις άφηνε να κοκκινίσουν αλλά κι ένας φίλος μου εδώ στον Γέρακα που έχει δικό του περιβόλι, μία από τα ίδια οι ντομάτες, καλές μεν αλλά όχι αυτές που ψάχνω, μεγάλες, κόκκινες, γεμάτες και μυρωδάτες. Λογικά, είναι ο σπόρος, μιά κι όλοι αγοράζουν πάνω κάτω τους ίδιους, θα πρέπει να ψάξει κανείς για να βρεί τον συγκεκριμένο.

    Ευχαριστούμε για την δωρεάν επιστημονική πληροφόρηση.😊

  160. Χαρούλα said

    Ελα βρε ΛΑΜΠΡΟ! Μόλις ρωτησα στο χθεσινό για νέα σου.
    Τουλάχιστον είστε καλά! Ασε τώρα την ανικανότητα. Λες και είδες πολλές φορές την ελληνικη κρατική μηχανή να δουλεύει …ρολόι!
    Νοιώθω καλύτερα. Την αγάπη μου στην Παπέν και τα κορίτσια σας.

  161. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    160 – Ευχαριστώ Χαρούλα νάσαι καλά. Απλά άμα βλέπεις καμμένα σπίτια και τους ιδιοκτήτες σε απόγνωση, μαυρίζει η ψυχή σου, κι αναρωτιέσαι, ΓΙΑΤΙ; Σημείωσε πως η περιοχή ήταν ήδη καμμένη από το τραγικό 18, τώρα θα γίνει κρανίου τόπος όπως έχει γίνει όλο το πρώην καταπράσινο βουνό.

    Δεν ξέρω ποιοί είναι πιο ηλίθιοι, οι πολιτικοί ή οι ψηφοφόροι, εκτός κι αν η ηλιθιότητα έχει περάσει στο dna μας.

    Θα τα ξαναπούμε το απόγευμα, πάω στο Μαρούσι που είναι και τα υπόλοιπα μέλη, εγώ ήρθα να ρίξω μια ματιά.

    Καλημέρα

  162. Χαίρετε,
    151 «κυρίως ιδιώτες που θα σε κεράσουν» Μ’ αυτό πορεύομαι μια βδομάδα τώρα που ήρθα στο χωριό.
    159 «αυτές που ψάχνω, μεγάλες, κόκκινες, γεμάτες και μυρωδάτες» Εμ τα θέλεις όλα. Και μεγάλες (γιατί αλήθεια; ) και κόκκινες (εύκολο) και γεμάτες – μυρωδάτες (αυτά θαρρώ πάνε μαζί).
    Μου έδωσαν, λοιπόν, τρεις τέσσερεις διαφορετικοί άνθρωποι ντομάτες. Μόνο του μπάρμπα μου είναι αυτές που έχουν τα τρία τελευταία χαρακτηριστικά. Γιατί ο Σωτήρης για παράδειγμα, τις έχει για πάρτι του, τις περιποιείται, αλλά έριξε και κάτι να μην του χαλάνε. Οπότε…

    156 (και 158 αφού διπλό). «μετά το τραγικό κάζο στο Μάτι, φυσάνε και το γιαούρτι». Μπααα. Δεν είναι το κάζο που τους δίδαξε. Γιατί τότε θα είχες δει και τ’ αεροπλάνα με την πρώτη σπίθα. Απλά η ΝΔ επένδυσε στη σπέκουλα για το Μάτι οπότε τώρα διώχνει τον κόσμο απ’ τα σπίτια του (και χάνει τη βοήθεια που θα μπορούσε να πάρει στην πυρόσβεση) μόνο και μόνο για να μπορεί να λέει πως ναι μεν κάηκαν πολλά στρέμματα παραπάνω αλλά εμείς δεν είχαμε ανθρώπους καμένους (ή είχαμε λίγους). Για τα ψηφαλάκια όλα.

  163. Για πάρτη του ρεεεε

  164. dryhammer said

    142. » τους αρωματικούς γιαρμάδες που τους δαγκώναμε και γεμίζαμε ζουμιά»
    (… και μετά έγλυφα τα μουστάκια μου σαν το γάτη)
    Που πήγαν οι γιαρμάδες; Χρόνια έχω να δω…

    Έφερα σπόρο ντομάτας και πιπεριάς από την Αλβανία, που τους πουλούσαν οι χωριάτες στο παζάρι σε χωνάκια από εφημερίδα, κι ας μην έχω ούτε πατουλιά χώματος, just for the fuck…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: