Ανεβαίνω Θεσσαλονίκη, κατεβαίνω Αθήνα…

Σύντομο το σημερινό άρθρο,  αφού το γράφω  από γραφείο εκστρατείας. Υπάρχει μάλιστα η (μικρή, ελπίζω) πιθανότητα να έχουμε ήδη  γράψει συναφές άρθρο  παλιότερα,  αλλά η σχετική αναζήτηση έδειξε μόνο συζήτηση σε σχόλια.

Την Πέμπτη,  λοιπόν, πήγα στη Θεσσαλονίκη, όπου βρίσκεται η κόρη μου και όπου γινόταν η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου. Στη ΔΕΒΘ είχα πάει  δυο-τρεις φορές παλιότερα,  μου άρεσε πολύ, συναντούσα παλιούς φίλους και γνώριζα καινούργιους, ένιωθα σαν μικρό παιδί μέσα σε μαγαζί με παιχνίδια. Με τον κορονοϊό σταμάτησα να πηγαίνω, φέτος λοιπόν ξανάπιασα το νήμα.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση στην  καλοστημένη φετινή έκθεση ήταν η μεγάλη συμμετοχή θεατών στις  παρουσιάσεις -παλιότερα (π.Κ.) θυμάμαι ότι παρουσιάσεις χωρίς γνωστά ονόματα γίνονταν σε στενό οικογενειακό κύκλο, ενώ φέτος όλες οι παρουσιάσεις που παρακολούθησα είχαν πυκνό ακροατήριο.

Φυσικά, συνάντησα και σχολιαστές του ιστολογίου. Ανάμεσά τους, ο Γιώργος Μπαλόγλου συμμετείχε ως πανελίστας στην παρουσίαση του βιβλίου του Τεύκρου Μιχαηλίδη για τους μαθηματικούς του 20ού αιώνα, την οποία παρακολούθησαν και τουλάχιστον δύο φίλοι μας μαθηματικοί, ενώ με τη φίλη Μαρία παρακολουθήσαμε μαζί την παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Νικολαΐδη με γοητευτικές διηγήσεις ιστοριών, που ίσως κάποια παρουσιάσουμε εν καιρώ στο ιστολόγιο. Εννοείται ότι έφυγα από τον χώρο με το σακίδιο πολύ βαρύτερο, αν και ήμουν ανελέητα αυστηρός στις επιλογές μου -αλλιώς θα γινόταν ασήκωτο.

Άλλο όμως  θέλω να πω.

Την Πέμπτη το πρωί, φεύγοντας από την Αθήνα, έγραψα στο Φέισμπουκ: Ανεβαίνω Θεσσαλονίκη. Ως την Κυριακή θα συχνάζω στη Διεθνή έκθεση βιβλίου, αλλά όχι μόνο. Μπορεί και να τα πούμε.

Και,  αναπόφευκτα σχεδόν, έγινε  το εξής σχόλιο:

Άπτομαι της λεξιλογικής ευκαιρίας για άκαιρο σχόλιο: Ενώ δεν υπάρχει καμία ανάβαση ή ανήφορος, γιατί «ανεβαίνουμε» Θεσσαλονίκη; Και γιατί αντίστοιχα «κατεβαίνουμε» Αθήνα ενώ ο δρόμος είναι επίπεδος;

Η απάντηση που δόθηκε εκεί ήταν η  απλή: στον χάρτη η Θεσσαλονίκη βρίσκεται πάνω από την Αθήνα. Είναι όμως μόνο αυτή η εξήγηση; Ή υπάρχει και  άλλη παράμετρος;

Το θέμα, όπως έγραψα, το έχουμε συζητήσει σε παλιότερο άρθρο, πριν από δέκα χρόνια, αλλά παρεμπιπτόντως, στα σχόλια.

Στο άρθρο εκείνο παρουσιάζαμε το βιβλίο του Μπάμπη Μεταξά «Μπαγιάτηδες και χαμουτζήδες», για τις λέξεις της  Θεσσαλονίκης. Και  εκεί, ο φίλος μας ο Πάνος με πεζά σχολίασε:

Πάντως (δεν ξέρω αν το είπε κανείς), οι Σαλονικιοί για την Αθήνα λένε «πάνω», όχι κάτω. Κι όταν καλούν Αθηναίο, του λένε «πότε θα κατέβεις;» Λειτουργούν δηλαδή ανάποδα από το χάρτη.

Η φίλη μας η Έφη είπε για μια γνωστή της Γιαννιώτισσα, κάτοικο Αθηνών, που «κατεβαίνει στα Γιάννενα».

Ο φίλος μας ο Κόρτο, είχε πει ότι οι Πατρινοί λένε «θα ανέβω  στην  Αθήνα», παρόλο που η Πάτρα βρίσκεται πιο βόρεια από την Αθήνα (ή, τέλος πάντων, όχι εμφανώς πιο νότια).

Μπορούμε λοιπόν να σκεφτούμε ότι το «ανεβαίνω» χρησιμοποιείται επίσης όταν κάποιος πηγαίνει από μια επαρχιακή πόλη στην πρωτεύουσα.

Μια άλλη περίπτωση  είναι η μετάβαση από τον τόπο κατοικίας στον  τόπο εργασίας ή/και από το προάστιο στο κέντρο της πόλης. Εγώ ας πούμε λέω «ανεβαίνω στην Αθήνα» -αλλά το Φάληρο ούτως ή άλλως βρίσκεται νοτιότερα από την  Αθήνα.

Υπάρχουν  κανόνες -ή έστω τάσεις;

Θα το δούμε από τα σχόλιά σας.

Κι έτσι, γράφτηκε στο  ιστολόγιο άρθρο με μόνο  500 λέξεις!