Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Μάνος Λοΐζος, το χρυσό πέταλο και η καραβίδα

Posted by sarant στο 10 Οκτώβριος, 2009


Τι σχέση έχει ο αξέχαστος Μάνος Λοΐζος με το χρυσό πέταλο και την καραβίδα; Εκ πρώτης όψεως καμιά, και εκ δευτέρας το ίδιο –τελικά όμως κάποια σχέση έχουν αφού αναφέρονται σε τρία διαφορετικά στιγμιότυπα που έχουν να κάνουν με το λάθος, το ψέμα και την αλήθεια.

Χρονολογικά, προηγήθηκε η καραβίδα –αν ήταν καραβίδα και όχι κάποιο άλλο θαλασσινό. Ήταν ένα ανέκδοτο που έλεγε ο παππούς μου, ότι κάποιος γάλλος εγκυκλοπαιδιστής ανάθεσε στον βοηθό του να συντάξει το λήμμα «καραβίδα» της εγκυκλοπαίδειας. Αυτός έγραψε: «Η καραβίδα είναι ένα μικρό κόκκινο ψάρι που κινείται προς τα πίσω». Ο εγκυκλοπαιδιστής του απάντησε ότι αν εξαιρέσουμε πως η καραβίδα δεν είναι πάντοτε μικρή, δεν είναι κόκκινη και δεν είναι ψάρι, και επίσης δεν κινείται προς τα πίσω, το άρθρο ήταν τέλειο! Δεν θυμάμαι αν ο εγκυκλοπαιδιστής κατονομαζόταν ή αν το περιστατικό έχει συμβεί, και ίσως το λήμμα να αφορούσε άλλο θαλασσινό διότι εγώ τις καραβίδες κόκκινες τις ξέρω, πάντως την κεντρική ιδέα του ανέκδοτου την πιάνετε: πρόκειται για μια πρόταση που όλες οι πληροφορίες που δίνει είναι λάθος.

Στην περίπτωση της καραβίδας, οι πληροφορίες είναι λάθος από άγνοια. Πολλά χρόνια αργότερα, συνάντησα την ανάλογη περίπτωση όπου όμως το λάθος οφείλεται σε συνειδητό ψέμα.

Πρόκειται για ένα διήγημα του Ντάσιελ Χάμετ, το «Χρυσό πέταλο». Νομίζω πως έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, εγώ πάντως στα αγγλικά το διάβασα, το είχα μάλιστα μεταφράσει αλλά δεν το έδωσα σε εκδότη. Στο διήγημα αυτό, που κατ’ εξαίρεση εκτυλίσσεται μακριά από τις μεγάλες πόλεις, ο ήρωας, ο ανώνυμος πράκτορας του Κοντινένταλ (Continental Op), παρακολουθεί κάποιον ύποπτο σε ένα σαλούν που λέγεται Χρυσό Πέταλο. Κι ενώ περιμένει, χαζεύει την επιγραφή στο σαλούν, που γράφει:

Σερβίρονται μόνο γνήσια προπολεμικά αμερικανικά και καναδέζικα ουίσκια.

Δεν το είπα πριν, αλλά η υπόθεση εκτυλίσσεται την εποχή της ποτοαπαγόρευσης, δεκαετία του 1920. Κοιτάζει λοιπόν την επιγραφή ο πράκτορας και λέει: «Τη διάβασα και άρχισα να μετράω πόσα ψέματα είχαν χωρέσει σ’ αυτές τις λίγες λέξεις, και είχα φτάσει στα τέσσερα, με προοπτική να βρω κι άλλα, όταν…». Τότε άνοιξε ένα παραπόρτι, βγήκε ο κακός με δυο πιστόλια στο χέρι και ο πράκτοράς μας είχε πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί.

Από τότε καθιέρωσα να ονομάζω Χρυσό Πέταλο τέτοιες περιπτώσεις που συμπυκνώνουν πολλά λάθη ή ψέματα σε λίγες λέξεις. Κι επειδή δεν είναι πάντα εύκολο (και δεν ενδιαφέρει πάντα) να διακρίνεις το ψέμα από το λάθος, τελικά το Χρυσό Πέταλο συμπερίλαβε και τις Καραβίδες. Μάλιστα, πλάι στο Βραβείο Πορτοκάλος και στο Βραβείο Μποχεμιάν που σκέφτομαι κάποτε να καθιερώσω, υπάρχει και το Βραβείο Χρυσό Πέταλο, για τα περισσότερα λάθη (ή ψέματα) σε κείμενο όσο το δυνατό μικρότερης έκτασης. Παράδειγμα υποψηφιότητας, η ακόλουθη αναδρομή στο γλωσσικό ζήτημα, από τον Απόστολο Διαμαντή σε άρθρο στο Ε: Μάλιστα, επί «επαράτου Δεξιάς» -επί Ράλλη, δηλαδή, το 1979- σκέφτηκαν οι φωστήρες της εκπαίδευσής μας να προχωρήσουν ακόμα παραπέρα: και αποφάσισαν, μαζί με τους τόνους, να καταργήσουν εντελώς και τα αρχαία ελληνικά από το Γυμνάσιο!

Είχα γράψει τότε ότι οι «τόνοι» δεν καταργήθηκαν ούτε επί Ράλλη, ούτε το 1979 ούτε επί Δεξιάς, αλλά το 1982, επί ΠΑΣΟΚ και επί υπουργού Βερυβάκη· όσο για την κατάργηση των αρχαίων ελληνικών από το γυμνάσιο, αυτή δεν έγινε το 1979, αλλά το 1976. Ή μάλλον δεν έγινε ποτέ, διότι όταν λέμε «εντελώς», η λεξούλα αυτή έχει συγκεκριμένη σημασία, δεν είναι μαϊντανός να μπαίνει για διακοσμητικούς λόγους· άρα πρέπει να χρεώσουμε ένα ακόμα λάθος (ή ψέμα) στον αγαπητό δημοσιογράφο, γιατί εντελώς δεν καταργήθηκαν τα αρχαία, αφού διδάσκονταν από μετάφραση.

Όλα καλά, αλλά πού κολλάει ο Λοΐζος; Ο Λοΐζος είναι μια υποπερίπτωση που την έμαθα πρόσφατα, όπου κάποιος κάνει μια ερώτηση δίνοντας όλα τα στοιχεία λάθος και… παίρνει τη σωστή απάντηση. Δεν το ξέρω από πρώτο χέρι, αλλά το πρόσωπο που μου διηγήθηκε το περιστατικό είναι αξιόπιστο, οπότε δεν πρόκειται απλώς για μπεντροβάτο.

Ρωτάει νεαρή κοπέλα:

— Πώς λεγόταν εκείνος ο ωραίος τραγουδιστής, που έλεγε τραγούδια του Θεοδωράκη, που σκοτώθηκε τον καιρό της Χούντας;

Και απαντάει κάποιος: ο Μάνος Λοΐζος –και, πράγματι, αυτόν εννοούσε η κοπέλα. Βέβαια, ο Λοΐζος ήταν ωραίος, αλλά δεν ήταν ούτε τραγουδιστής, ούτε έλεγε τραγούδια του Μίκη, ούτε σκοτώθηκε, ούτε πέθανε επί Χούντας (αλλά, νεότατος, το 1982…)

Και από τότε, μου είπε ο φίλος μου, σε εκείνη την παρέα καθιερώθηκε ο όρος «συνεννόηση Λοΐζος» για τέτοιες περιπτώσεις όπου δίνεις λάθος στοιχεία και παίρνεις σωστή απάντηση.

Advertisements

142 Σχόλια to “Ο Μάνος Λοΐζος, το χρυσό πέταλο και η καραβίδα”

  1. Giannis said

    Ένα παράδειγμα «Χρυσού Πετάλου» δίνει ο Δήμου εδώ:

    Ένα παράδειγμα: μαθαίνουμε πως η ορθόδοξη εκκλησία κράτησε ζωντανή την γλώσσα μέσα από το Κρυφό Σχολειό – και πρωταγωνίστησε στην Επανάσταση που κηρύχτηκε στις 25 Μαρτίου στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό.

    Ούτε μία λέξη σε αυτή τη φράση δεν αντιστοιχεί σε αλήθειες. Η ιστορική έρευνα έχει αποδείξει πως Κρυφό Σχολειό δεν υπήρξε ποτέ, η Εκκλησία αφόρισε την επανάσταση, κανείς δεν ήταν στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου.

  2. π2 said

    Ο Διαμαντής θα μπορούσε να είναι υποψήφιος για πολλών ειδών βραβεία.

  3. Αν και άσχετο, το βάζω αυτό εδώ, στην πιο πρόσφατη ανάρτηση, για να το δουν οι ενδιαφερόμενοι:

    http://musical-heritage.blogspot.com/
    http://www.welove-music.net/

    π.χ., οι αναρτήσεις του balkanopithecus στο πρώτο…

  4. μὲ διαφορὰ τὸ καλύτερο ἄρθρο, συμφωνῶ 100%!!!

  5. espectador said

    Οπως παντα, ειναι απολαυση το κειμενο σου…

  6. Πολύ καλό, Νικοκύρη, ευχαριστούμε τα μάλα!

    Καραβίδες πάντως έχει και μαύρες εκτός από κόκκινες. Πιτσιρικάδες ψαρεύαμε τέτοιες, στα ποτάμια και στις λίμνες, εκεί πάνω στα ψηλά βουνά της Δυτικής Θεσσαλίας.

  7. Όντως, η ποταμίσια καραβίδα είναι σκούρα προς μαύρη… Στα Τζουμέρκα και την Πίνδο, τουλάχιστον.

    ΥΓ Θάχετε ακούσει το (αυστηρώς προφορικό) ανέκδοτο: Καραβίδα είναι ο αόριστος του καραβλέπω.

  8. ppan said

    Μα νομίζω το προβλημα του ορισμού είναι ότι η καραβίδα ΔΕΝ είναι κόκκινη.
    Την ιστορία αυτή την θυμάμαι, τη είχα διαβάσει μικρή (οπότε εδώ διαπράττω μια κορνηλιάδα) σε μια «ανθολογία του χιούμορ», πανόδετη.
    Ωραίο βραβείο!

  9. Ppan, «Χιουμοριστική ανθολογία», με μαύρο δέσιμο. Το είχα μάθει απέξω! Η ιστορία αποδιδόταν σε κάποιον πολύ γνωστό Γάλλο ταξινομιστή, τον Αραγκό ίσως;

  10. ppan said

    Κίτρινο το δικό μας. Για τον τίτλο ίσως έχεις δίκιο. Τότε έμαθα λοιπόν ότι οι καραβίδες δεν είναι κόκκινες και δεν πάνε σαν το κάβουρα. Στο γκουγκλ βρήκα ότι τόχαν πει πολλοί 🙂 Βρήκα όμως κι αυτό
    http://collections.bm-lyon.fr/PER001101111

  11. Δήμος Λαζβέγκας said

    Συνεννόηση Λοϊζος

    ναι,

    αλλά πώς μπορώ, αν δεν υπάρχουν συμφραζόμενα, να ξεχωρίσω τη ροδιά=δέντρο από τη ροδιά=ίχνος ρόδας;

  12. rogerios said

    Νομίζω ότι υπάρχει εξήγηση για την ιστορία με τον εγκυκλοπαιδιστή και τις καραβίδες: υποθέτω ότι η ιστορία είχε ως θέμα τις écrevisses, που δεν είναι κόκκινες, αλλά γριζόμαυρες και που εμείς στην Ελλάδα τις μεταφράζουμε ως «καραβίδες του γλυκού νερού» (και να η δικαίωση του Τιπούκειτου, του ΣτΒΚ και, εμμέσως πλην σαφώς, της ppan). Οι περισσότεροι, όμως, Έλληνες, όταν μιλάμε για καραβίδες έχουμε στο μυαλό μας τις θαλασσινές, αυτές που οι Γάλλοι λένε «langoustines» και οι οποίες, βεβαίως, είναι κόκκινες.

    Να θυμίσω ακόμη πρόσφατη συλλογή άρθρων, δοκιμίων και διαλέξεων του Ουμπέρτο Έκο που ο τίτλος της είχε μεταφραστεί στα γαλλικά ως «à reculons comme une écrevisse» (ιταλικός πρωτότυπος τίτλος: «a passo di gambero»). Περισσότερα δεν λέω γιατί όσον αφορά τα ονόματα θαλασσινών γίνεται παγκοσμίως ένας μικρός χαμός: συνήθως η ίδια ονομασία χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη για περισσότερα από ένα είδη (κάποιες φορές εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους).

  13. Eγώ πάλι έχω μια απορία
    Όταν όλα τα στοιχεία της ερώτησης είναι λάθος
    πως ξέρουμε πως η απάντηση είναι σωστή;
    Μήπως μου διαφεύγει κάτι επι του οξύμωρου σχήματος;

  14. sarant said

    Ρογήριε, αυτό είναι το κλειδί της παρεξήγησης, έχεις δίκιο!

    Δήμο, εκεί βασίζονται τα λογοπαίγνια -ξέρεις, όπως στο ανέκδοτο με τις βρισιές και τις βρυσιές.

    Αλέξανδρε, το ότι η απάντηση ήταν σωστή το ξέρουμε επειδή στη συνέχεια η κοπέλα έδωσε κι άλλα στοιχεία που επιβεβαίωσαν ότι τον Λοϊζο είχε στο νου της.

  15. pgalatis said

    Εξαιρετικό άρθρο! Απολαυστικό, ενημερωτικό, ουσιώδες και φυσικά -όπως πάντα- επίκαιρο.

  16. Μπουκανιέρος said

    Η «συνεννόηση Λοίζος» θυμίζει κάπως το «φαινόμενο Κολόμβος» – όπου με μια σειρά εσφαλμένες παραδοχές φτάνεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα …ή τουλάχιστον σε κάποιο αποτέλεσμα που θεωρείται επιτυχία.

    ΥΓ. Υπουργείο Προστασίας ποιανού, το είπαμε;

  17. Μπουκανιέρος said

    Και μια ρητορική καραβίδα, πάλι από ένα Γάλλο, ζογκλέρ του είδους:

    «Για να πετύχουν, όπως πολύ θα το ήθελαν, την επιβεβαίωση μιας αυτόνομης προσωπικότητας, το μόνο που τους λείπει είναι η αυτονομία, η προσωπικότητα και η ικανότητα να επιβεβαιώσουν οτιδήποτε».

  18. Μπουκανιέρος said

    Άντε, κι ένα Χρυσό Πέταλο, κλασικό, για να κάνω χατ-τρικ (καρέ, μόνο ο Γκέκας).
    Το ψάρεψε μια Γαλλίδα (πάλι) σε γαλλική εφημερίδα.
    «Ο Γαλιλαίος κάηκε το Μεσαίωνα επειδή είπε ότι η γη είναι στρογγυλή».

  19. sarant said

    Εξαιρετικό Χρυσό Πέταλο!

    Ενώ αν ρωτούσε: «Ποιος ήταν αυτός που κάηκε το Μεσαίωνα, επειδή υποστήριζε πως η Γη ήταν στρογγυλή» και της απαντούσαν «Ο Γαλιλαίος», θα ήταν συνεννόηση Λοΐζος.

  20. Είναι προφανές οτι ο όρος αναφέρεται στις μαύρες καραβίδες, διότι, ως γνωστόν, καρά = μαύρος.

  21. […] PDRTJS_settings_353897_post_403 = { "id" : "353897", "unique_id" : "wp-post-403", "title" : "%CE%9B%CE%91%CE%98%CE%9F%CE%A3+%CE%95%CE%A1%CE%A9%CE%A4%CE%97%CE%A3%CE%95%CE%99%CE%A3", "item_id" : "_post_403", "permalink" : "http%3A%2F%2Fthehumanual.wordpress.com%2F2009%2F10%2F11%2F%25ce%25bb%25ce%25b1%25ce%25b8%25ce%25bf%25cf%2583-%25ce%25b5%25cf%2581%25cf%2589%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2583%25ce%25b5%25ce%25b9%25cf%2583%2F" } Δημοσιεύθηκε ΕΔΩ […]

  22. Μπουκανιέρος said

    #7
    Κι αφού αποκαταστάθηκε η σωστή ορθογραφία «καραβείδα» (αόριστος του καραβλέπω),
    καιρός να διορθώσουμε και τα «ψαροκάικα» (σχολ. ορθ.) σε «ψαροκάηκα» (αόριστος του ψαροκαίγομαι).

  23. Μπουκανιέρος said

    #20
    «Είναι προφανές οτι ο όρος αναφέρεται στις μαύρες καραβίδες, διότι, ως γνωστόν, καρά = μαύρος.»

    …ενώ από το δεύτερο συνθετικό είναι πασιφανές ότι μπορούν να κινούνται (ή να βιδώνουν) μόνο προς τα μπρος.

    (ποιος ήταν εδώ μέσα που αμφισβητούσε τη σπουδαιότητα της ετυμολογίας για την κατανόηση της έννοιας, ε;)

  24. sapere aude said

    > Μπουκανιέρος:
    > καιρός να διορθώσουμε και τα “ψαροκάικα” (σχολ. ορθ.) σε “ψαροκάηκα” (αόριστος του ψαροκαίγομαι).

    Πάντως με τα αρνιόμουνα δεν αλλάζει η ορθογραφία.

  25. σὰν κι ἐκεῖνο ποὺ ἔχω ἀκούσει νὰ ἀποδίδουν στὸν Βολταῖρο:

    «Ἡ Ἁγία Ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία τοῦ Γερμανικοῦ Ἔθνους δὲν ἦταν οὔτε ἁγία οὔτε ῥωμαϊκὴ οὔτε αὐτοκρατορία».

  26. sarant said

    Είπα, έχουμε ρέντα, πολύ ωραία και το 20, και το 22 και το 25!!
    -αυτό με τις μαύρες βίδες, Μιχάλη, θα σου το κλέψω κάποια στιγμή, να το ξέρεις.

  27. Μπουκανιέρος said

    …από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο άτυχος βοηθός του εγκυκλοπαιδιστή έδωσε τον ακριβή ορισμό του κοκκινοξεβιδόψαρου.

    Η ετυμολογία που πρότεινε ο Μιχάλης τεκμηριώνεται περαιτέρω από το σύνθημα «Βγάλε το Βίδα και βαλ’ τον Καραβίδα» (τέλη δεκαετίας του ’80;), στους αγώνες μπάσκετ του Παναθηναϊκού.

  28. με τον δεύτερο, βεβαίως, να ανήκει στην ομάδα ποδοσφαίρου του ΠΑΟ, οπότε συνεννόηση Λοΐζος…

  29. Μπουκανιέρος said

    Κι επειδή, Νίκο, είσαι κλέφτης (όπως το δηλώνεις ξεδιάντροπα, άλλωστε), να ξεκαθαρίσω ότι το κοπιράιτ για το «ψαροκάηκα» ανήκει στη Βικτώρια.

    Μάλιστα, επειδή το είχε επινοήσει σε πελαγίσιο περιβάλλον διακοπών και μέσα σε μια μεγάλη παρέα, το ρήμα «ψαροκαίγομαι» πέρασε στη συνέχεια σε κοινή χρήση. Σημαίνει: «Καίγομαι κατά τις διαδικασίες ανάμματος ή συντήρησης φωτιάς στην παραλία – και ειδικότερα στο στάδιο της έψησης ιχθύων πάνω στην ενλόγω φωτιά».
    Νομίζω ότι μετά από όλ’ αυτά τα στοιχεία, ούτε ο nickel δε θα έχει αντίρρηση «να το χώσουμε στα λεξικά».
    [Η λέξη μαρτυρείται από το 1992]

  30. Μπουκανιέρος said

    #28
    …στην οποία ποδοσφαιρική ομάδα ο Καραβίδας συνυπήρχε με τον Κάβουρα. Κι επειδή τέτοιοι μεζέδες δεν πάνε ξεροσφύρι, έφεραν μετά στην ομάδα και τον Ουζούνη.

  31. Αγαθοκλής ο Κνίδιος said

    @13, Αλέξανδρε είναι απλό: Στην απάντηση «ο Μάνος Λοΐζος» η κοπέλα είπε «Μπράβο! Αυτός!»

    Άτιμε Σαραντάκο, τα ποσοστά μου για τη λογοκλοπή!
    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια πάντως.

  32. Ηλεφούφουτος said

    Ο Αγαθοκλής είναι η αξιόπιστη πηγή;!!! Και καταπίνεις ό,τι σού λέει;!
    Καλά, Νικοδεσπότα, ποιες καραβίδες και ποιοι κάβουρες, είσαι και πολύ ψάρι!

  33. καὶ ὁ Τριβιζᾶς στὴν Φρουτοπία βάζει τὸν ἐφευρέτη Φραγκίσκο τὸ φραγκόσυκο νὰ φτάχνῃ ἕνα μηχάνημα ποὺ χωρίζεις τοὺς μανάβηδες ἀπὸ τὶς μάνες καὶ τοὺς κάνει βίδες, ἀλλὰ ἐκεῖνο μπλόκαρε καὶ ἔβγαζε καραβίδες.

  34. Διαπλεκόμενα γένη: «επαγγελματίες μοντέλα»
    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=4540587

  35. Abravanel said

    «Ποτε , στα 3000 χρόνια Ιστοριας της πολης(θεσσαλονικης ), δεν κατεβηκε η Ελληνική σημαια απο τον Λευκο τον Πυργο»

    Ο Πρόεδρος της ΝΔ (ελπίζω) – via Nosferatos

  36. @26
    Imitation is the most sincere form of flattery!

  37. sarant said

    Αμπραβανέλ, αυτό είναι καλό παράδειγμα Χρυσού Πέταλου, αν και ένας καλός δικηγόρος θα μας έλεγε ότι το «3000 χρόνια ιστορίας της Θεσσαλονίκης» δεν είναι λάθος, απλώς ο κ. Ψωμιάδης βρίσκεται 700 χρόνια μπροστά από την εποχή του!

  38. Έλα, ποιος ισπανόφωνος επισκέπτης θα γράψει το Gracias caravida… (vs. a la vida)

    Πχ,

    Gracias caravida que me ha dado gumbo
    me dio dos recetas que cuando los …

  39. @22
    Ω Καίει!

  40. sarant said

    Βλέπω οι Ιωνιδείς έχουν ρέντα απόψε 🙂

  41. τεχνικὰ ὁ Ψωμιάδης δὲν εἶπε ψέμματα. ὰν ἐξαιρέσῃς βέβαια τὴν Κατοχή, πότε κατέβηκε ἡ σημαία ἀπὸ τὸν Λευκὸ Πύργο; κατέβηκε ἂς πόῦμε τὸ 200 π.Χ; ὄχι!

  42. Abravanel said

    Βασικά το λάθος δεν είναι μόνο η χρονολογία της Θεσσαλονίκης. Είναι η χρονολογία του οθωμανικού Πύργου των Λεόντων που έγινε μόλις μετά την κατάληψη της από τους οθωμανούς, η ιδια η ονομασία του με την λαϊκή (εβραϊκή) μετονομασία του σε Torre Blanka μόλις μετά το 1891 το οποίο οι μπαγιάτηδες αρνιόντουσαν να υιοθετήσουν γιατί ήταν σαν να αρνιόντουσαν τα αίσχη του Kanli Kule, οτι όχι μόνο δεν ήταν σύμβολο της πόλης παρά όταν πλεον οι γηγενείς είχαν γίνει μια μειονότητα αλλά αντίθετα ήθελαν να τον κατεδαφίσουν. Βασικά ο Πρόεδρος δοξάζει τους στρατώνες των γενίτσαρων που διαγωνιζόντουσαν και οι τρεις εθνότητες της πόλης ποιος θα τους πρωτομισήσει.

    Οπότε το Χρυσό Πέταλο το αξίζει όχι μόνο για τα πραγματολογικά λάθη αλλά καν για το νόημα που ήθελε να περάσει.

  43. Μπουκανιέρος said

    Έχουμε, πανάθεμά μας…
    Μιχάλη, δε φανταζόμουνα ότι θάβρισκα κι άλλον απ’ το τμήμα μας εδώ!

  44. Μπουκανιέρος said

    #37
    Να που βρέθηκε ένας καλός δικηγόρος 🙂

    #42
    Ως προς το νόημα, ξεπερνάει το Χρυσό Πέταλο και περνάει σ’ άλλες σφαίρες.
    Γιατί λέει περίπου: «Η ιστορία δεν υπάρχει, αφού εσείς την αγνοείτε κι εγώ την καταργώ. Το παρόν υπάρχει εδώ και 3.000 χρόνια – το φαινόμενο αυτό ονομάζεται αδιάσπαστη συνέχεια».

    Για να μην τον αδικήσουμε προσωπικά, πρέπει να παραδεχτούμε όμως ότι η άποψη αυτή είναι σχεδόν «κυρίαρχη ιδεολογία», ή εν πάση περιπτώσει πολύ διαδεδομένη.

  45. Μαρία said

    Γι’ αυτό πρέπει πάση θεού να βγει πρόεδρος της νου δου, για να έχουμε να γελάμε.

  46. @23.
    …να κινούνται μόνο προς τα μπρος, αν οι βίδες είναι μίας φοράς, πχ δεξιόστροφες. Οι αριστερόστροφες κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση.
    Ίσως η παρατήρηση της διττής κίνησης διαφόρων ειδών καραβίδας να έπεισε τελικά τον κάβουρα (ας μην αναλύσουμε ετυμολογικά τα δύο συνθετικά της λέξης «κάβουρα» – θα σήμαινε κάτι σαν ποτό χαμηλής ποιότητας) πως η καλύτερη λύση γι’ αυτόν είναι τελικά να πηγαίνει με το πλάι…

  47. @ 30

    Ουζουνίδης λεγόταν ο παίκτης (νυν προπονητής της Λάρισας), Ουζούνης λέγεται ο ντετέκτιβ 😀

    Την ίδια εποχή, συνυπήρχαν στον Ολυμπιακό ο Μάκης Χάβος και ο Βασίλης Βούζας. Αργότερα, έπαιξαν και αντίπαλοι σε Ξάνθη – Εθνικό.

  48. sarant said

    Να σαι καλά Καλοπροαίρετε, το είχα δει και λησμόνησα να το σχολιάσω. Πάντως, εντύπωσή μου είναι πως οι Καραβίδας-Κάβουρας είναι αρκετά πιο παλιοί από τον Ουζουνίδη, δηλ. ότι αυτός ήρθε όταν οι άλλοι έφευγαν. Μπορεί όμως και να πέφτω έξω.

    Και να η δικτατορία της ετυμολογίας -επειδή από τότε ήξερα ότι ο Ουζουνίδης είναι από το τουρκ. uzun = ψηλός, ποτέ δεν τον συσχέτισα με το ούζο, με το οποίο δεν έχει σχέση, οπότε έχασα το ωραίο λογοπαίγνιο.

  49. Μπουκανιέρος said

    Καλοπροαίρετε, ευχαριστώ για τη διόρθωση. Η αλήθεια είναι ότι είχα σκεφτεί να καλέσω την αυθεντία σου.
    Πότε επιτέλους θα γράψεις μιαν ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, για να θυμηθούμε όσα ξεχάσαμε και για να μάθουμε κι όλα τα υπόλοιπα;

  50. Μπουκανιέρος said

    #38
    Και μετά θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί το in-aka-kara-vida.

    Είναι γνωστό ότι η ιδιότυπη εκφορά του λόγου είχε δημιουργήσει πολλές δυσκολίες σε όσους ήθελαν να καταλάβουν, ντε και καλά, τι λέει το τραγούδι αυτό της Σιδεροβουτυρόμυγας, τώρα όμως τα πράγματα γίνονται ξεκάθαρα: aka δηλ. also known as, ενώ το αρχικό in είναι στερητικό. Όλο μαζί σημαίνει «δε με λένε δα και καραβίδα!» (σε οικονομική σύνταξη, τυπική των αγγλικών).
    Αυτή η επίσημη δήλωση ήταν απαραίτητη διότι οι βουτυρόμυγες μοιάζουν πολύ με τις καραβίδες, με τη μόνη διαφορά ότι έχουν φτερά και πετάνε, δεν έχουν κέλυφος και μουστάκια, έχουν περισσότερα χρώματα, κινούνται με αλλιώτικο τρόπο κι έχουν διαφορετικά χόμπι.

  51. Rogerios said

    @30, 47 επ.

    Πράγματι, ο Μαρίνος Ουζουνίδης μεταγράφηκε από τη Ξάνθη στον Παναθηναϊκό το 1992. Επομένως, ουδέποτε συνηπήρξε στην ομάδα με το θρυλικό δίδυμο Καραβίδα και Κάβουρα, οι οποίοι αγωνίστηκαν στον ΠΑΟ κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980.

  52. @43
    Ιωνίδειος ’78, Γ4! Στείλε μου πληροφορίες σου μέ ηλεμήνυμα. nikolaou (παπάκι – ή με ότι μοιάζει τέλος πάντων, εκτός από καραβίδα) uh (τελεία) edu

  53. @ 49

    Μη μου δίνεις πάσες στον κενό χώρο, δεν θέλω πολύ να αρχίσω τα σεντόνια∙ με το ζόρι κρατιέμαι, και δεν είναι και το γήπεδο κατάλληλο 🙂

    @ 48

    Ε, δεν έχω την αξίωση να γνωρίζει ο χύδην όχλος των οπαδών ότι Ουζουνίδης σημαίνει, περίπου, Ψηλόπουλος (άλλος ο Ψιλόπουλος, ο Λευτέρης, μακαρίτης είκοσι χρόνια πια∙ «Αδυναμία μου μεγάλη», 1971∙ τεράστιος). Άλλωστε, εδώ «υπάρχει ισχυρή παρετυμολογία», που λέτε κι εσείς του επαγγέλματος: ούζο έλεγαν παλιά τους, ας τους πω έτσι, δίβουλους παίκτες, που, βασίμως πιθανολογουμένης ουζοκατανύξεως την προτεραίαν του αγώνος ένεκεν, είχαν αμβλυνθεί τα αντανακλαστικά τους και καθυστερούσαν να αποφασίσουν πώς να ενεργήσουν. Είναι χαρακτηριστική η απαξιωτική προτροπή των γαύρων προς τον Νίκο Γιούτσο (ναι, αυτόν του dedicated συνθήματος με την ιδιότυπη «προστακτική διαρκείας»: έμπαινε Γιούτσο, κατά το επέστρεφε), όταν ερχόταν η μπάλλα στα πόδια του και την κρατούσε κάμποση ώρα ανενόχλητος μεταξύ κέντρου και μεγάλης περιοχής του αντιπάλου (δεν υπήρχαν τότε μαντουμαδόροι, πού πνευμόνια) μέχρι να δει τι θα κάνει: «Άντε βρε ούζο!», σαν να λέμε: «Άντε βρε ύπνε!» Μυρωδιάδες οι προπονητές της εξέδρας∙ ο μεγάλος περίμενε να ξεμαρκαριστεί το θωρηκτό Σιδέρης ή ο διεμβολιστής Μποτίνος, οπότε οι σέντρες του ήταν μισό γκολ∙ και αν έβρισκε τον τερματοφύλακα εκτός θέσεως, βουπ! νάσου ένας ξερόμυτος στο γάμμα (ή στο γάμο του Καραγκιόζη, κατά περίπτωση). Με άλλα λόγια, ο ποδοσφαιριστής Ουζουνίδης, στα μάτια του ψαγμένου ποδοσφαιρόφιλου, είναι το ισοδύναμο της στενοδακτυλογράφου Αργοπούλου ή του ηρωικού πειρατή Μπανιέρα (παραλείπω το πρώτο συνθετικό).

    Ορίστε, Μπουκανιέρε, σου είπα μιαν ακόμα ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μα καλά, δεν τα ξέρετε αυτά εσείς εδώ; Στον καιρό σας μόνο διαβάζατε, δεν πηγαίνατε και κανένα γήπεδο να μορφωθείτε; 😀

  54. sarant said

    Καλοπροαίρετε, το γήπεδο είναι κατάλληλο σχεδόν για τα πάντα, και οπωσδήποτε η πρόσφατη ιστορία (και του ποδοσφαίρου) και η φρασεολογία (και του ποδοσφαίρου) αποτελούν κατεξοχήν τομείς ενασχόλησης για το ιστολόγιο. Οπότε, για να χρησιμοποιήσω κι εγώ ποδοσφαιρική ορολογία, άσε τους βεντετισμούς, μην πετάς τη μπάλα στην εξέδρα και κάνε παιχνίδι!

  55. Λαφτσής, Μήνου, Ταράσης, Κυράστας, Καψής, Καρούλιας, Βονόρτας, Παπαβασιλείου, Βασιλείου, Κάβουρας, Αντωνίου, Μαυρίδης, Γεροθόδωρος, Θ. Δημόπουλος, Σαραβάκος, Καραβίδας, Λα Λινγκ, Ρότσα, Γαλάκος και σία εδώ: http://thodoras13.blogspot.com/

    Ενδιαφέροντα ονόματα και για μελέτη γλωσσική.

  56. ppan said

    Ακόμη πιο ενδιαφέρον το ονοματεπώνυμο, αν είναι δηλαδή ονοματεπώνυμο: Τσου Λα Λινγκ

  57. Ling Tshen La λέει ότι τον λένε, αλλά ποσώς τον ένοιαζε… Τώρα έχει κλινική για αθλητές
    http://en.wikipedia.org/wiki/Tschen_La_Ling
    http://www.goal.com/en/news/1705/real-madrid/2008/11/18/970364/madrids-doctors-are-amateurs-robbens-medic

  58. Για την ακρίβεια τώρα είναι πολύ πετυχημένος έμπορος ειδών-συμπληρωμάτων διατροφής για αθλητές, και θαρρώ κάνει και λογοπαίγινο η εταιρεία του στα ολλανδικά: http://www.fitshape.nl

  59. Μαρία said

    Νίκο #40, γι’ αυτό το Ιωνιδείς σε παρέσυραν οι Ηρακλειδείς;

    Για όλους αυτούς τους ουζούνηδες λέμε οι Βόρειοι uzun adam ahmak olur (ο ψηλός ο άντρας είναι αχμάκης=χαζός) Το ίδιο λένε κι οι Άραβες.

    Μπουκάν είσαι τελικά τζόβενο.

  60. …και το συμπλήρωμα, kısa adam çakmak olur (και ο κοντός τσακμάκι, ξεφτέρι). Μ’άρεσε ιδιαίτερα όταν το μάθαινα, κοντός ων.

  61. Μαρία, «Ιωνιδείς» είναι όρος που χρησιμοποιείται – με πολλή νοσταλγία – πάνω από 30 χρόνια, χωρίς πολλή σκέψη βέβαια. Για την ακρίβεια, ο στίχος «καμάρι των Ιωνιδών» υπάρχει στον ύμνο της σχολής (μελλοποιημένο από τον μοναδικό Α. Ζυγούρη) αλλά το «Ιωνιδών» αναφέρεται στην οικογένεια Ιωνίδη που χρηματοδότησε γερά τη Σχολή, πιστεύω. Μήπως το πιο σωστό είναι «Ιωνιδειεύς»; (των Ιωνιδειέων;)

    Όπως και να το κάνουμε, αυτά τα εις -εύς είναι δύσκολα. Θυμάμαι και τον Βέγγο, πολυπράγμων ως συνήθως σε μια απ’ τις ταινίες του, που παραπονιόταν οτι είναι «δύσκολη η ζωή των βαφεύς».

  62. Μαρία said

    Κι εγώ τσακμάκι είμαι, γιατί νομίζεις την έχω αφομοιώσει την παροιμία.

    Αν εμφανιστεί ο Νίκος Λ, θα μας την πει και αραβικά.

  63. @53
    @53.
    Α, για τα «ούζα» έχω διαφορετική άποψη. Στην εμπειρία μου ο όρος καθιερώθηκε ως εξής: Υπήρχαν σε πολλά παιχνίδια στο Καραϊσκάκη (γνωστό ξάδερφο του Καραϊτάβλη) πιτσιρικάδες που μάζευαν τις μπάλλες όταν έβγαιναν από τον αγωνιστικό χώρο και τις ξαναπέταγαν μέσα. Σε κάποια φάση, το Ούζο 12 τους έντυνε με διαφημηστικά μπλουζάκια που είχαν εμφανές το λογότυπο της εταιρίας. Όταν «τα Ούζα» αργούσαν – ιδίως αν η ομάδα έχανε – η εξέδρα άρχιζε να φωνάζει «Άντε ρε ούζο, κουνήσου!». Στη συνέχεια, η ιαχή άρχισε να στοχεύει παίχτες με μειωμένη απόδοση: «Ρε ΧΧΧΧ, για ούζο κάνεις μόνο, ρε!». Από ένα σημείο και μετά ο όρος καθιερώθηκε: «Άντε ρε ούζο!»
    Δεν έχω διασταυρώσει αν αυτή είναι η μοναδική προέλευση της φράσης, αλλά η ιστοριούλα είναι σίγουρα αληθινή.
    Χαιρετισμούς

  64. @ 63

    Εδώ πάντως επαληθεύεται η αγάπη του Γιούτσου στο ούζο και αναφέρεται ότι το παρατσούκλι του ήταν ακριβώς αυτό. Είχε και τη χαρακτηριστική υπεραιμία του οινόφλυγος, θυμάμαι. Και το στυλ παιχνιδιού του ήταν αυτό που περιέγραψα. Κάπου δένουν όλα, ή «όλα μπερδεύονται γλυκά», που τραγουδούσε και η Τανάγρη.

  65. Πράγματι. Ωραίο το σάιτ για τον Γιούτσο.

  66. #60 Δύτη, μοῦ ἀνέβασες τὸ ἠθικό. 1,70 εἶμαι.

  67. dokiskaki said

    Κι εγώ ακόμη θυμάμαι που παίζαμε αμπάριζα στην αυλή του σχολέιου (’65; ’66;) στο διάλειμμα και οι μισοί καμάρωναν τραγουδιστά πως ήταν «η ομάδα του Πελέ» και οι άλλοι μισοί «η ομάδα του Γιουτσόφ» (σύγκριση να βάλει το μυαλό σου…)

  68. Κορνήλιε, εμένα η ταυτότητά μου γράφει 1,68, αλλά φοβάμαι ότι η αστυνομία υπερεκτίμησε το (ηθικό) μου ύψος.

  69. sarant said

    Πάντως, Δύτη, εγώ που είμαι μετρίου αναστήματος, μπορώ να ξύνω πληγές ένθεν και ένθεν:

  70. Ωχ, θα αρχίσουν τα πογκρόμ τώρα… Κοντοί όλων των χωρών, ενωθείτε!

  71. Abravanel said

    μην πετάς τη μπάλα στην εξέδρα

    Η έκφραση σου βόρεια της Λάρισας αλλάζει σε «μην στέλνεις την μπάλα στα μνήματα».

    Tα γήπεδα των ΠΑΟΚ/Ηρακλή στην θεσσαλονίκη ήταν χτισμένα πάνω σε μικρά τμήματα της εβραϊκής νεκρόπολης, (πάνω στην περίφημη Χολέρα και πολύ πριν το 1942) και πίσω από αυτά απλώνονταν τα υπόλοιπα 350 στρέμματα. Οταν οι παίκτες ήθελαν να καθυστερήσουν έστελναν την μπάλα στα μνήματα πίσω από το γήπεδο και από τότε έχει μείνει η έκφραση στην ποδοσφαιρική αργκό της πόλης αν και με μια πρόσφατη αναζήτηση στο google είδε οτι την χρησιμοποιεί και ένας κρητικός (!) σε σύγχρονο πολιτικό άρθρο με τη σωστή, μάλιστα, σημασία – δηλαδή αυτή της κωλυσιεργίας.

  72. Μαρία said

  73. Μαρία, το περίμενα αυτό… (έτσι για να θυμηθούμε και τον ΑΓΠ μέρες που είναι) 🙂

  74. visk said

    Abravanel και το γήπεδο του ΟΦΗ, το περίφημο γεντί κουλέ, είναι χτισμένο πάνω σε ένα παλιό (αρμενικό, χριστιανικό και εβραϊκό) νεκροταφείο. Δες αν θέλεις ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα εδώ: http://www.stadia.gr/ofi/ofihistory-gr.html
    Στην τελευταία σελίδα θα διαβάσεις για μια ντόπια εβραία που «διεκδικούσε τα δικαιώματα του εβραϊκού νεκροταφείου».

  75. ppan said

    Στο σπίτι μου λέγανε «κοντή γυναίκα πέρδικα, ψηλή καλαμαντάρα». Φοβαμαι πως είμαι καλαμαντάρα, ό,τι και να σημαίνει αυτό.

  76. Μαρία said

    Ππαν, ο γούγλης το δίνει για κεφαλονίτικο.

  77. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 53, πάσα στον Καλοπροαίρετο
    και σε συναφή χώρο, το κλασικό μπαλέτο! Ανάλογα ηχεί και το επώνυμο της χορεύτριας (πρίμα μπαλαρίνα) των μπαλέτων Μαρίνσκι (πρώην Κίροφ) Ιουλίας Μαχάλινα (http://www.mariinsky.ru/company/ballet/baleriny/makhalina/).
    Σαν να λέμε «κουνίστρα»!!
    Σαν να είσαι πριμαντόνα της όπερας και να σε λένε Μαρία Ουρλιάχτρα.

    Κατά τ άλλα καλή

  78. ppan said

    Ναι, κεφαλλονίτικο είναι, όπως και η μισή μου οικογένεια.

  79. Μαρία said

    Ηλεφού, γι’ αυτό η Τζένη Βάνου αφαίρεσε ένα χ απ’ το πραγματικό της επίθετο κι ανέβασε και τον τόνο.

    Ππαν, αυτά τα βγάζουν οι κοντοί για να παρηγοριούνται. Αν ήξερες πόσες δεκάρες μάζεψα στις παρελάσεις μέχρι να πιάσω το 1.60 και να προωθηθώ λίγο!

  80. #69 Δέσποτα ἔψαχνα τὸ ᾷσμα ἀλλὰ δὲν τὸ εὕρισκα!!! Εὐχαριστῶ!!!!!

    ΥΓ Τὸν μῦθο τοῦ Αἰσώπου γιὰ τοὺς κοντοὺς φαντάζομαι ὅτι τὸν γνωρίζετε. Ὅπως καὶ τὸ περιστατικὸ μὲ τὸν Μ. Ἀλέξανδρο, τὸν Ἡφαιστίωνα καὶ τὴν μάνα τοῦ Δαρείου!

  81. Δύτη ἐπειδὴ ἔχασα τὸ διαβατήριό μου στὴν Λωζάννη ἀναγκάστηκα νὰ βγάλω νέου τύπου ταυτότητα γιὰ νὰ πάω στὴν Ἰσπναία. Ὁταν εἶπα στὸν ἁρμόδιο ἀστυνπμικὸ 1,70 μοῦ λέει «θὰ σοῦ βάλω 1,72». Τόσο μὲ εἶχαν καὶ στὴν στρατιωτικὴ ταυτότητα. Γι’ αὐτὸ ἀγαπῶ τὰς Ἐνόπλους Δυνάμεις καὶ τὰ Σώματα Ἀσφαλείας.

    Ἡρεμία, τὰ Σώματα εἶπα, ὄχι τὰ Τάγματα.

  82. Μπουκανιέρος said

    Αφού, φαίνεται, είναι υποχρεωτικό να δηλώσουμε όλοι το μπόι μας (όμως, Νικοδεσπότη, βάλε μια ειδοποίηση στην είσοδο του μπλογκ, μπορεί ο άλλος νάχει πρόβλημα, προσωπικά δεδομένα είν’ αυτά – κι έπειτα, δε μου λες, τι σχέση έχει με το Μάνο Λοίζο και τις καραβίδες;), λοιπόν, για να μη λέτε ότι σας κοιτάω αφ’υψηλού, η καινούργια ταυτότητα γράφει 1.75. Η παλιά έγραφε 1.76 – κι ούτε με μέτρησαν ούτε με ρώτησαν για να τ’αλλάξουν. Αλλά είπαμε, δεν τάχουν όλοι καλά με τα Σώματα Προστασίας του Πολίτη.

    ΥΓ. Μαρία, Μαρία, είχε και μετά πορτοκαλιές που κάναν πορτοκάλια. Κι ακόμα έχει, δηλ.

  83. SophiaΟικ said

    Είναι ένα μπλογκ κοντών..

  84. sarant said

    Δεν κατάλαβα πάντως πώς έγινε και έμπλεξε η συζήτηση με τα ύψη (ποιος έλεγε τις προάλλες, στο νήμα με τα χάη, ότι το ύψος δεν έχει πληθυντικό; ) Μάλλον ο Καλοπροαίρετος φταίει, που δεν πήρε την ασίστ στο 54′ να γίνει το νήμα ποδοσφαιρικό 🙂

  85. Χαχα! Η διάκριση μεταξύ προπολεμικών και μεταπολεμικών ουίσκι έχει να κάνει με τη διαδικασία της παραγωγής του και ειδικώς το φιλτράρισμα, εαν ενθυμούμαι καλώς γιατί ου γαρ έρχεται μόνον κλπ, όσον αφορά στο fake και το γνήσιο, έβριθαν οι ιστορίες ανθρώπων που πλούτισαν δίνονται τεχνητό χρώμα στο ουίσκι τους με μελάσσα που εισήγαγαν από την Κούβα. Μάλιστα είχα διαβάσει κάπου ότι όλοι αυτοί ήταν που είχαν και την πρόσβαση στα υπέροχα κουβανέζικα πούρα που τα κάπνιζαν αρειμανίως.

  86. Μαρία said

    Σιγά, ρε Μπουκάν. Δε σε είπα ούτε καμπούρη ούτε κοντό.

  87. voulagx said

    @Κορνηλιος #80 «ΥΓ Τὸν μῦθο τοῦ Αἰσώπου γιὰ τοὺς κοντοὺς φαντάζομαι ὅτι τὸν γνωρίζετε. Ὅπως καὶ τὸ περιστατικὸ μὲ τὸν Μ. Ἀλέξανδρο, τὸν Ἡφαιστίωνα καὶ τὴν μάνα τοῦ Δαρείου!»
    Δεν τα γνωριζω.Μπορεις να με πληροφορησεις;

  88. @ 84

    Ήθελές τα κι έπαθές τα (όπως λέμε: ψυχή τε και σώματί τε). Ιδού λοιπόν ένα ακόμα ποδοσφαιρογλωσσονοσταλγικό:

    Το ρήμα κεραμιδώνειν στην ιδιόλεκτο της ποδοσφαιρικής αλάνας επί Πετρόπουλου και Πούσκας

    Η πρώτη σημασία του ρήματος κεραμιδώνω είναι στρώνω με κεραμίδια, είναι δηλαδή ρήμα καλύψεως σημαντικό ©, όπως πολλά ρήματα σε –ώνω, π.χ. ασφαλτοστρώνω, χαλικοστρώνω, επιχωματώνω, ασβεστώνω, επιχρυσώνω (επαργυρώνω, επινικελώνω κ.ο.κ.), λαδώνω (βουτυρώνω, αλατοπιπερώνω κ.ο.κ.), φασκιώνω, πεταλώνω, σελώνω, στεφανώνω, μπουγελώνω (!) κ.ά.π. Ακόμα και τα χαρτζηλικώνω και μπινελικώνω, με την ευρεία έννοια, στην ίδια ομάδα εντάσσονται. (Υπάρχουν και ρήματα σε –ώνω που είναι αποκαλύψεως σημαντικά, όπως ξηλώνω και τσιτσιδώνω.) Όμως, στην ιδιόλεκτο της αλάνας, το κεραμιδώνειν έχει άλλη σημασία.

    Όταν, πριν από κανένα μπακτούν (ξέρεις πια τι σημαίνει μπακτούν, έτσι Κορνήλιε;), παίζαμε μπάλλα στην αλάνα, δηλαδή σε κάποιον μεγάλο ακάλυπτο επίπεδο (περίπου) χώρο, με κατά προσέγγιση (ή και καθόλου) γραμμές και αυτοσχέδια τέρματα, αν κάποιος στραβοκλωτσούσε και η μπάλλα (δερμάτινη μέιντ ιν Πακιστάν, περισσότερο εικοσάεδρο παρά σφαίρα, χρώμα κίτρινο του σχολικού, 180 δραχμές, ρεφενέ αιματηρές οικονομίες για να την αγοράσουμε, τη φουσκώναμε στο ποδηλατάδικο να γίνεται πάνσκληρη για να αντέχει πολλές ώρες στις κλωτσιές, κεφαλιά και καρούμπαλο) έπαιρνε ύψος και προσσκεπωνόταν σε κανένα σπίτι, κεραμοσκεπή (να που χρειάζονται καμιά φορά οι περισπωμένες) τότε τα περισσότερα, μιλάμε πολύ παλιά, λέγαμε ότι ο στραβοκλώτσης «την κεραμίδωσε».

    Υπήρχε για την περίπτωση το, αντίστοιχης λακωνικότητας και περιεκτικότητας με το ο παίζων χάνει και ο πίνων μεθά, ρητό: ο ρίχνων κυνηγά, τουτέστιν: αυτός που τη στραβοκλώτσησε και πήρε τον «κατήροφο», που έλεγε αξέχαστος συμπαίκτης της εποχής με το παρατσούκλι Τικιτάκας (όχι ντιγκιντάνγκας, άλλος αυτός), μην πάει το μυαλό σας προς κακού, απλώς κουνούσε το κεφάλι του σαν εκείνα τα κιτς σκυλάκια-χαρτομαντηλοθήκες, αυτός θα πάει να τη μαζέψει, ή, στην περίπτωση του κεραμιδώματος, αυτός που την έριξε στα κεραμίδια (κατά προέκταση σε κάθε δυσπρόσιτο χώρο, εσωτερικές αυλές, ταράτσες με το χαρακτηριστικό εξωτερικό σπειροειδές κλιμακοστάσιο και τέτοια), αυτός θα κάνει καλά με τη νοικοκυρά (τότε οι πιο πολλές γυναίκες κάθονταν σπίτι· αφότου άρχισαν τα μη μου μιλάς για βέρα, πηγαίνω για καριέρα, και τα άσε με μάνα, σηκώνω μοϊκάνα, κατέρρευσε ο θεσμός της οικογένειας· καλά τα έλεγε ο μεγάλος: ο κοινωνικός ρόλος της γυναίκας είναι τα τρία κάππα) για να την πάρει πίσω ή, σε περίπτωση απουσίας της, θα «κάνει τον καμπόη».

    Τώρα, πού αλάνες. Ευρώπη γίναμε: 5Χ5, περίληψη γηπέδου, πλαστικό γκαζόν, τέρματα χαμηλά και μικρά σαν του χάντμπωλ, πετάσματα ή δίχτυα ολόγυρα ώστε να μην φεύγει έξω η μπάλλα, και, ω του αίσχους, επί πληρωμή…

    Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
    κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα
    ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
    μη με μαζεύεις απ’ το δρόμο ακόμα μάνα

    (Ζιγκ Ζαγκ, Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω, από το «Τι όμορφα εκεί έξω», 1997)

    Δεύτερη σημασία έχει και άλλο ρήμα καλύψεως σημαντικό (©, είπαμε), το σανιδώνω∙ αλλά γι΄ αυτό ας μιλήσει κανένας γκαζοφονιάς 🙂

    Νίκο, τώρα πια ξέρεις: όταν θέλω να κάνω καθυστέρηση, δεν πετάω τη μπάλλα στην εξέδρα, αλλά την κεραμιδώνω!

    Μπουκανιέρε, ούτε η έκφραση «κάνε τώρα τον καμπόη!» σου λέει τίποτα; 😀

  89. @79.
    «…ανέβασε τον τόνο», εννοείς άρχισε να τραγουδάει σοπράνο;

  90. Ηλεφούφουτος said

    σχ. 79 ώστε Βραχνού!
    Κι εγώ είχα μια οδοντίατρο που τη λέγανε Χασάπη αλλά δεν το άλλαξε.

    Πάντα είχα την απορία γιατί τα πιο αούα επώνυμα τα ακούω στο ποδόσφαιρο και στο στρατό.

  91. @88.
    Το ‘καμπόη’ μου θυμίζει το ‘πλεϊμπόη’ για το οποίο ο Φρέντυ Γερμανός στο «Γράψ’ το όπως το λέω» (νομίζω) είχε πει πως οι Έλληνες του είδους είναι μισοί: τους λείπει το μπόι. Και να που ξαναγυρίσαμε, θέλοντας και μη, στα (ανεμοδαρμένα) ύψη.

  92. Μαρία said

    Ηλεφού, για το ποδόσφαιρο δε ξέρω αλλά στο στρατό νομίζω οτι γνωρίζεις πολλούς ανθρώπους μαζί, οπότε με βάση το νόμο των πιθανοτήτων θα υπάρχουν μερικά απ’ τα αούα ελληνικά επίθετα. Και στο δημοσιογραφικό χώρο υπάρχει ο Βαρεμένος, ο Πριτσαπίδουλας κλπ. Μη κοιτάς που η δεσποινίς Τσαρλαμπά έγινε κυρία Στάη. Τα αγοράκια το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να κάνουν αίτηση για αλλαγή επιθέτου.

  93. Το επίθετο δεν είναι πρόβλημα. Το υπόθετο ίσως.

  94. Μαρία said

    Μιχάλη, αφού σ’ αρέσουν τα λογοπαίγνια, το χειρότερα απ’ όλα είναι το έκθετο.

  95. Πολύ σωστά. Γι αυτό είχα πάντα κάποιο άγχος με την έκθεση ιδεών στο σχολείο.

  96. Dinogaroux said

    #35 Abravanel: καμία σχέση με το θέμα, αλλά Abravanel είναι το όνομα μιας πανίσχυρης οικογένειας των ΜΜΕ της Βραζιλίας.

    #38 Αν έγραφες «gracias cara vida, que me ha dado gamba», κλπ. το λογοπαιγνιο θα ήταν πληρέστερο και, φυσικά, πιο ευμετάφραστο.

    # 39 Μαρία, απ’όσα αραβικά θυμάμαι, στην Αίγυπτο, λέγαμε «tawil w ahbal» => «ψηλός και χαζός», «κρεμανταλάς», «ατσούμπαλος», κλπ., κάτι σαν το γαλλικό «grand dadais», «niais», etc.

  97. Abravanel said

    H Abravanelία είναι μία και είναι ελληνοδιαδικτυακή – τα περί του nick μου εδώ. Ενδιαφέρον ο ιστότοπος σου – στο δένδρο μπορείς να προσθέσεις και την ελληνοεβραϊκή/yevanic.

    Μια ερώτηση: έβλεπα το πρώτο σχόλιο και μου θύμισε αυτό που έλεγε ο Δήμου οτι η ελληνική εξωτερική πολιτική ούτε εθνική είναι, ούτε εξωτερική και ούτε πολιτική. Θα μπορούσαμε να το εντάξουμε στην καραβίδα ή είναι κατάχρηση του όρου ;

  98. ὑπάρχει καὶ ἡ κακπαιδεία τοῦ Ἔκο. ἡ ἱππικὴ τέχνη τῶν Ἀζντέκων, ἡ ἀρχιτεκτονικὴ τῶν νομάδων κλπ.

  99. sarant said

    Αμπραβανέλ, δεν είναι καραβίδα αλλά είναι ωραίο ευφυολόγημα!

  100. Dinogaroux said

    # 97: Hacía mucho que no leía «ladino» o español sefardita del siglo XV. Muchas gracias. (=> Είχα καιρό να διαβάσω «λαδίνο» ή ισπανικά σεφαρδίτικα του ΙΕ’αι. Ευχαριστώ πολύ). Και ο δικός σου ιστότοπος είναι ενδιαφέρΩν.
    Εξηγώ την επέμβασή μου: Ο μεγιστάνας των ΜΜΕ της Βραζιλίας (όπου ζούσα 12 χρόνια μέχρι πρόπερσι) είναι ο γνωστός τοις πάσι πολυεκατομμυριούχος Silvio Santos (ψευδώνυμο του Senor Abravanel). Γεννημένος στη Βραζιλία, to 1930, γιος του Ελληνο/Εβραίου Σαλονικιού Alberto Abravanel και της Ελληνο/Εβραίας Μικρασιάτισσας Rebecca, ξεκίνησε από πλανόδιος πωλητής. Αλλά ξεφεύγω απ’το θέμα. Συγνώμη και ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

  101. κάτι τελεόιως ἄσχετο, ἔψαχνα κάπου ἕνα μεταφρασμένο κείμενο τῆς Θείας Κωμωδίας γιατί πᾶνε χρόνια ποὺ τὸ εἶχα διαβάσει σκεπτόμενος νὰ ἀποπειραθῶ μιὰ παρωδία ὅπου Κριτὲς τοῦ Κάτω Κόσμου θὰ εἶναι ὁ Μοῖρις, ὁ Φρύνιχος κι ὁ Μιστριώτης καὶ πέφτω πάνω σὲ αὐτό. αὐτὸ τώρα εἶναι Λοΐζος ἢ καραβίδα;

    http://el.shvoong.com/books/114765-%CE%B7-%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CF%89%CE%BC%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1/

  102. sarant said

    Καραβίδα είναι. (Η Θεία Κωμωδία, επικό σύγγραμμα του Γάλλου φιλοσόφου Δάντη…)

  103. Dinogaroux said

    Ελλείψει χρόνου, έχω χάσει πολλά επεισόδια … και μου γεννάται το ερώτημα:
    Πότε ζήτησε ο Dante Alighieri (Δάντης)γαλλική ιθαγένεια ή υπηκοότητα;

  104. sarant said

    Ποτέ, γι’ αυτό και μιλάμε για «καραβίδα».

  105. Dinogaroux said

    Γι’αυτό, κάτι τέτοια μου την (καρα)βιδώνουν, κι ας είμαι λάτρης των θαλασσινών (μεζέδων).
    A propos, το ισπανόφωνο λογοπαίγνιο (gracias cara vida, que me has dado gamba)δεν ευδοκίμησε.

  106. Μπουκανιέρος said

    Όλο μαζί (το λινκ 101) είναι απίστευτο – και ξεπερνάει τους στενούς ορισμούς της κατάταξης που προτάθηκε εδώ.

  107. Μαρία said

    106, και ο συντάκτης παίρνει και το κατιτίς του.
    http://el.shvoong.com/about-us-shvoong/

  108. sarant said

    Η αξία πρέπει να αμείβεται, τι το κάναμε;

  109. Voulagx said

    Και ειδικα η αξια των «συνοψησεων»!

  110. sarant said

    Άμα τα έχουν συνο-ψήσει καλά…

  111. Voulagx said

    Αρκει να μην τα παρα-ψησουν…

  112. Μαρία said

    Κι ύστερα σου λέει οτι οι Εβραίοι είναι τσιγκούνηδες 🙂 καλού κακού!

  113. Απίστευτο όντως! Μ’ενθουσιάζουν κάτι τέτοια.

  114. Τι ακριβώς είναι απίστευτο; Έχουμε ένα από τα δεκάδες site του υποτιθέμενου web 2.0, τούτη τη φορά με «κοινό καλό» την περίληψη της γνώσης… Όποιος θέλει, μπαίνει και γράφει ή μεταφράζει. Ε, δυο από τους ταλαίπωρους εκεί μέσα είναι ένας prabhu που έγραψε την περίληψη στα (ο Θεός να τα κάνει) αγγλικά, κι ένας κουμπάρος, που μεταφράζει. Αν δει κανείς τα προφίλ τους αρκεί για να βγάλει συμπεράσματα…

    Όσο για τους Εβραίους ιδιοκτήτες, τη δουλειά τους κάνουν, είτε πρόκειται για online τζόγο, είτε για ultimate σκονάκια.

  115. ξέχασα τον kyano.

  116. Μαρία said

    >Όποιος θέλει, μπαίνει και γράφει ή μεταφράζει.
    Στάζυ, τους αδικείς. Αξιολογούνται λέει απ’ τους αναγνώστες, το κρίμα δηλαδή στο λαιμό μας.
    Καλά άντε τον Έλληνα δεν τον αξιολόγησε κανείς αλλά τον αγγλικό;

  117. Αγγελος said

    Το λένε πάντως επί λέξει οι υπεύθυνοι: «Το Shvoong αντιλαμβάνεται ότι δε διαθέτουν όλοι οι χρήστες του κυβερνοχώρου το χάρισμα της συγγραφής. Κάποιοι πιθανώς να γράφουν φρικτές ανοησίες.»

  118. Voulagx said

    Και πληρωνονται γι’ αυτες τις φρικτες ανοησιες;

  119. Μπουκανιέρος said

    #115
    Α, έχει γράψει και για τον «Τζωρτζ Λούκακς»!

  120. Μαρία said

    Μπουκάν, τον Λοτ στη Βαϊμάρη τον είδες; Πήρε και 4 αστέρια άρα θα καλοπληρώθηκε.

  121. exiled said

    #1

    Βασικά το χρυσό πέταλο είναι το Δήμου, διότι:

    1. Πρώτα απ’όλα δεν μπορείς να αποδείξεις ότι κάτι δεν υπάρχει/υπήρξε (ο Bertnard Russell το λέει ωραία, με την τσαγέρα σε τροχιά). Και αυτό, σε ένα κείμενο περί ορθολογισμού.

    2. Η ιστορική έρευνα έχει αποδείξει ότι κρυφό σχολείο υπήρξε, δεδομένου ότι η διδασκαλία της Ελληνικής δεν ήταν ελεύθερη κατά την τουρκοκρατία. Φυσικά, η Ρεπούσιος προσέγγιση της Οθωμανικής περιόδου στον Ελληνικό χώρο κάτι τέτοιο το απορρίπτει, αλλά είναι και η ίδια προσέγγιση που μιλά για συνωστισμό στην προκυμαία της Σμύρνης, τον Αύγουστο του 1922.

    3. Αν κάποιος χρειάζεται κάποιον να γνωρίζει ανάγνωση σ’ένα χωριό είναι ο παπάς, που χρειάζεται ψάλτη (δλδ εφόσον υπήρξε κρυφή διδασκαλία, ο λογικός χώρος είναι οι εκκλησιές και τα μοναστήρια).

    4. Η εκκλησία, νοούμενη ως το σώμα των πιστών, ουδέποτε αφόρισε την επανάσταση (προφανώς). Νοούμενη ως ιεραρχία, το έπραξε για να προστατεύσει μεγάλους πληθυσμούς πιστών σε περιοχές που ελέγχονταν πλήρως από τον εχθρό από αντίποινα. Και υπάρχουν και οι μαρτυρίες των ίδιων των αγωνιστών που το πιστοποιούν ότι και οι ίδιοι το αυτό αντελήφθησαν, διαρκούσης της επαναστάσεως.

    Θεωρώ ότι αυτά αρκούν για να του δώσουν το χρυσό πέταλο.

    Ίσως, πάντως, να έπρεπε να καθιερωθεί και βραβείο συνήθους χάσκακα. ( http://library.techlink.gr/4t/article.asp?mag=1&issue=101&article=2767 ) Αν θυμάμαι καλά, ήταν αυτό το κείμενο, και αν όχι το συγκεκριμένο άλλο του ιδίου συγγραφέα, που οδήγησαν τον Δήμου στο να σταματήσει να γράφει στους 4Τ διαμαρτυρόμενος (δημοκρατικά λέγοντας ή αυτός ή εγώ, δλδ).

  122. sarant said

    Αγαπητέ Exiled, για να είναι Χρυσό Πέταλο ένα κείμενο πρέπει να έχει σειρά από αναλήθειες. Ακόμα κι αν είναι σωστά όσα λέτε, το δεύτερο σκέλος της πρότασης Δήμου εξακολουθεί να περιέχει αναλήθειες.

    Όμως, αν και έχετε δίκιο ότι δεν μπορείς να αποδείξεις πως κάτι δεν υπήρξε, το ότι η διδασκαλία της ελληνικής δεν ήταν ελεύθερη επί Τουρκοκρατίας πρέπει να το αποδείξετε για να το δεχτούμε.

  123. exiled said

    Το να αποδειχθεί ότι η διδασκαλία της Ελληνικής δεν ήταν ελεύθερη επί τουρκοκρατίας είναι το μόνο εύκολο. Με τα υπόλοιπα αριθμημένα που παρέθεσα συμφωνείτε, ή πρέπει να τα υποστηρίξω και εκείνα (ή κάποια από εκείνα), οπότε καλύτερα να το κάνω σε ένα ενιαίο κείμενο;

    Επίσης, μπορείτε να διευκρινίσετε τι εννοείτε με το » Ακόμα κι αν είναι σωστά όσα λέτε, το δεύτερο σκέλος της πρότασης Δήμου εξακολουθεί να περιέχει αναλήθειες. «;
    Ποια είναι η πρόταση Δήμου, νοούμενη ως η δική του άποψη, και ποια η παράθεση Δήμου, νοούμενη ως το κείμενο που μεν έγραψε ο ίδιος, αλλά ως περιγραφή του τι διδάσκεται; Γιατί αν θεωρήσω πρόταση Δήμου είναι μόνο η προσωπική του άποψη (όπως εννοούσα στο πρώτο μου σχόλιο), και εφόσον λέτε ότι το δεύτερο σκέλος περιλαμβένει αναλήθειες, θα περιλαμβάνει και το πρώτο.

    Και, φυσικά, μπορούμε να κόψουμε τον πληθυντικό, μου φαίνεται λίγο γελοίος στην μπλογκόσφαιρα.

  124. sarant said

    Η πρόταση Δήμου είναι αυτή που παρατέθηκε στο σχόλιο αρ. 1, ως περιγραφή του τι διδάσκεται. Στο μόνο σημείο στο οποίο αναγνωρίζω πως έχεις δίκιο είναι το ότι είναι αδύνατο (ή τέλος πάντων εξαιρετικά δύσκολο) να αποδείξεις ότι κάτι δεν υπήρξε.

    Το θέμα του κρυφού σχολειού έχει συζητηθεί εκτενέστατα, έχουν γραφτεί κάμποσα βιβλία, με εκπλήσσει πως το βρίσκεις τόσο εύκολο να «αποδείξεις» πως η διδασκαλία της ελληνικής δεν ήταν ελεύθερη. Το να βρεις, μέσα σε 400+ χρόνια οθωμανικού κράτους, πέντε ή δέκα περιστατικά τοπικής απαγόρευσης (αν μπορέσεις να βρεις) δεν αποδεικνύει σχεδόν τίποτε. Υπάρχουν άλλωστε αφθονότατα καταγραμμένα σχολεία που λειτουργούσαν επί τουρκοκρατίας.

    Παρά τα λαθάκια, το άρθρο της Βικιπαίδειας τα γράφει αρκετά καλά:
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CF%85%CF%86%CF%8C_%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%8C

    Η Μεγάλη του Γένους Σχολή, που λειτουργούσε μέσα στην Πόλη από το 1454 σχεδόν αδιάλειπτα αρκεί θαρρώ για να αποδείξει ότι η διδασκαλία της ελληνικής ήταν ελεύθερη επί τουρκοκρατίας.

  125. […] έχετε περιέργεια να δείτε πώς βγήκε η ονομασία αυτή, διαβάστε το σχετικό άρθρο, αν πάλι θέλετε να δείτε ποια ήταν η καραβίδα και γιατί […]

  126. […] έχετε περιέργεια να δείτε πώς βγήκε η ονομασία αυτή, διαβάστε το σχετικό άρθρο, αν πάλι θέλετε να δείτε ποια ήταν η καραβίδα και γιατί […]

  127. Παλιοσειρά said

    Αν δε με γελά η μνήμη μου, η κατάργηση των αρχαίων ελληνικών στο (τριτάξιο) γυμνάσιο και η εισαγωγή της διδασκαλίας της αρχαίας ελληνικής γραμματείας από μετάφραση ήταν κομμάτι της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Ράλλη και εφαρμόσθηκε την ίδια χρονιά που χωρίσθηκε το εξατάξιο γυμνάσιο σε (τριτάξια) γυμνάσιο και λύκειο, καταργήθηκαν οι εισαγωγικές στο γυμνάσιο, καθιερώθηκαν οι εισαγωγικές στο λύκειο, και έγινε η υποχρεωτική εκπαίδευση εννεαετής. Οι πρώτοι μαθητές που δεν διδάχθηκαν αρχαία στο (τριτάξιο) γυμνάσιο, ξεκίνησαν την πρώτη τάξη τον Σεπτέμβρη του 1977 και αποφοίτησαν τον Ιούνιο του 1979. Ο νόμος ήταν φυσικά του 1976. Ο Ράλλης κόντεψε να μην επανεκλεγεί στις εκλογές του 1977.

    Επειδή όμως παρά την διφορούμενη χρήση της λέξης γυμνάσιο συνεννοηθήκαμε απολύτως και ο Διαμαντής οπωσδήποτε αξίζει το Χρυσό Πέταλο, προτείνω να κατατάξουμε την κριτική στα γραφόμενά του στους Λοϊζους…

  128. sarant said

    127: Σωστά, συνεννόηση Λοΐζος -βλέπω πως πιάσατε με τον πρώτο τις λεπτές διαφορές της ορολογίας!

  129. Καραβίδα για διαμαντένιο πέταλο:

  130. Διαμαντένιο; Μην ξοδεύεσαι. Χυτοσιδηρό και κατευθείαν στο δόξα-πατρί! 👿 😈

  131. sarant said

    129 Α, είναι εξαιρετικό δείγμα βλακείας. Στάζι, ειναι αυθεντικό ή το πείραξες; Και ποιος είναι ο εικονιζόμενος;

  132. Δεν πείραξα τίποτα. Κοιτώντας τι ταϊμλάιν του τύπου, αυθεντικό φαίνεται…

  133. Στο μεταξύ του την είπανε· διάβασε τις απαντήσεις από κάτω. Το βρήκε λέει, αλλά συμφωνεί με το νόημα.

  134. Πιθανότατα η αρχή είναι εδώ, στις 30/4:
    https://plus.google.com/+kwstasmaravilloso/posts/2h4WgehUM5U

  135. https://plus.google.com/+kwstasmaravilloso/posts/2h4WgehUM5U

  136. sarant said

    Ναι, αλλά ποιος είναι ο εικονιζόμενος; Γιατί για τον Βύρωνα δεν μοιάζει

  137. Γι’ αυτό λέμε για πλατινένιο πέταλο.

  138. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Είναι σκίτσο που παραλλάσσει το γνωστό πορτραίτο του Καποδίστρια από τον Δ. Τσόκο. Μύλος…

  139. sarant said

    137-138 Κι εμένα τον Καποδίστρια μου θύμιζε. Πράγματι, πλατινένιο το πέταλο. Καλημέρα!

  140. […] * Κατά την ορολογία του ιστολογίου, καραβίδες λέγονται οι προτάσεις που περιέχουν αλλεπάλληλα πραγματολογικά λάθη (για την προέλευση του όρου, δείτε ένα παλιό μας άρθρο). […]

  141. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μὲ τὴν σημερινὴ ἀναβίωση τοῦ ἄρθρου μοῦ δόθηκε ἠ εὐκαιρία νὰ τὸ διαβάσω καὶ νὰ εὐχαριστηθῶ τὸσο γιὰ τὸ ἴδιο, ὅσο καὶ γιὰ πολλὰ σχόλια.

    Ἡ ἰστορία μὲ τὸν Λοΐζο μοῦ θύμισε μιὰν ἱστορία ποὺ μοῦ διηγήθηκε ἕνας φίλος.
    Κάποιος θεῖος του προσπαθοῦσε νὰ θυμηθεῖ ἕναν παλιὸ λαϊκὸ τραγουδιστή.
    «Ἀπὸ ζῆτα ἄρχιζε τ’ ὄνομά του…»
    «Ζαγοραίος;» ρώτησε ὁ φίλος μου.
    «Ὄχι.»
    «Ζαμπέτας;»
    «Ὄχι.»
    «Γαβαλάς;» εἶπε ὁ φίλος μου γιὰ πλάκα, μιὰ καὶ δὲν θυμόταν ἄλλον ἀπὸ ζῆτα.
    «Ναί, αὐτὸς!»

  142. sarant said

    Συνεννόηση Γαβαλάς 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: