Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο γύρος του θανάτου του Θ. Κοροβίνη

Posted by sarant στο 23 Ιανουαρίου, 2011


Το σημείωμα ανεβαίνει με αυτόματο πιλότο -τα σχόλιά σας θα τα δω το βράδυ.

Έχουν γραφτεί πολλά για την υπόθεση Παγκρατίδη, του δήθεν δράκου του Σέιχ-Σου που εκτελέστηκε επί χούντας για τρεις φόνους που πιθανότατα δεν διέπραξε, επειδή ήταν φτωχός, ανυπεράσπιστος και άρα ιδανικός για να του φορτώσουν τα ανεξιχνίαστα εγκλήματα ώστε να πάρουν προαγωγή κάποιοι υψηλόβαθμοι που φτιάξαν την καριέρα τους κλείνοντας άδικα κόσμο στη φυλακή.

Το καινούργιο βιβλίο του θεσσαλονικιού Θωμά Κοροβίνη που κυκλοφόρησε πρόσφατα (μέσα στις γιορτές το πήρα εγώ), με τίτλο Ο γύρος του θανάτου, είναι επίσης αφιερωμένο στην υπόθεση Παγκρατίδη, αλλά μην περιμένετε να βρείτε κάποιο συνταραχτικό νέο στοιχείο που αποδεικνύει περίτρανα την αθωότητα του αδικοσκοτωμένου ή που αντίθετα τεκμηριώνει αδιάσειστα την ενοχή του δράκου. Ο Κοροβίνης παρουσιάζει σε δέκα κεφάλαια την ιστορία όπως την περιγράφουν τα ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής και εννιά πρόσωπα που γνώρισαν τον Αριστείδη Παγκρατίδη.

Το βιβλίο δεν είναι καταγγελτικό –το ότι οι ευυπόληπτοι πολίτες πηδούσαν τ’ αγοράκια για ένα πιάτο φασολάδα και ότι η αστυνομία έκλεινε μέσα όσους δεν έχουν στον ήλιο μοίρα παρουσιάζεται έτσι φυσικά, ασχολίαστο σχεδόν. Και η αξία του βιβλίου, φυσικά, δεν βρίσκεται στην ετυμηγορία των εννιά αυτών προσώπων (που τα περισσότερα είναι σίγουρα για την αθωότητά του) ούτε στη διαλεύκανση της υπόθεσης, αλλά στην περιγραφή που κάνει για τη ζωή στη Θεσσαλονίκη, ιδίως στην Τούμπα, την εποχή 1955-1960.

Για να πάρετε μια γεύση, παραθέτω την αρχή από το δεύτερο κεφάλαιο, όπου μιλάει ένας παιδικός φίλος του Παγκρατίδη

Στην Τούμπα των παιδικών χρόνων

ΕΝΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΑΝΑ

ΤΟ 1955 ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ήταν όλο παράγκες ξύλινες και παρόμοια χαμόσπιτα με σκεπές από τενεκέδες ή κε­ραμίδια και μικρές ασπρισμένες αυλές. Αστραφτοκοπούσε ο ασβέστης και η πάστρα μέσα σε κείνη τη μουντάδα. Για στολίδια είχανε γλάστρες με σκουλαρικιές, με μπιγκόνιες και με γεράνια και στο χώμα φυτεμένα λουλούδια και δέν­τρα. Πιο πολύ ακακίες. Ή καμιά καϊσιά με κείνα τα καΐ­σια τα μεγάλα, τα ζουμερά, που το άρωμά τους μας με­θούσε και τα κουκούτσια τους τα τσακίζαμε ανάμεσα στις πέτρες και τα τρώγαμε με λαχτάρα. Είχανε και μουριές για τον παχύ τους ίσκιο· το καλοκαίρι πέφτανε καταγής τα μούρα και μαυροκοκινίζανε oι αυλές και πλάκωναν οι μέ­λισσες που με το βουητό και τις τσιμπιές τους δεν αφήνανε σε ησυχία τον κόσμο. Μερικοί φυτεύανε και λεμονιές σε μεγάλα βαρέλια και τις κουκουλώνανε τη βαρυχειμωνιά με τσουβάλια ή με χοντρά νάυλον για να μην καούνε, μια και το ψυχρό κλίμα της Βορείου Ελλάδος δεν σήκωνε τέτοια δέντρα ευαίσθητα. Ήταν και τα λεμόνια ακριβά και πολλές φορές δυσεύρετα. Όλα φτωχικά και ταπεινά μα περιποιημένα και ανοιχτόκαρδα. Κάθε τιτίζα νοικοκυρά στην αυλίτσα της ένιωθε παραπάνω από βασίλισσα. Ο κόσμος ήτανε μαθημένος σε πέντε αναγκαία πράματα, εκεί πάνω χτίζανε την καθημερινή ευτυχία τους. Έτσι ήτανε δασκαλεμένοι απ’ τους παππούδες τους. Το λίγο τούς φαινότανε πολύ. Όχι τα σήμερα που το πολύ δεν μας γεμίζει καθόλου κι όσο αυγαταίνει εκείνο τόσο αδειάζουμε εμείς. Πολλά σπίτια είχανε τσαρδάκια σκεπασμένα με σαλκίμια και κληματαριές και καθόταν από κάτω ο κόσμος κι έπινε το καφεδάκι του κι έκαναν οι γείτονες μουχαμπέτι.

(Έχω μονοτονίσει αλλά δεν έχω αλλάξει την ορθογραφία, αφήνω δηλαδή και πράγματα που θέλουν διόρθωση, όπως το αβγατίζω που ο Κ. το γράφει αυγατίζω).

Απ’ αυτό το απόσπασμα, που στο βιβλίο πιάνει μια σελίδα και πέντε αράδες από τη δεύτερη, ο συγγραφέας εξηγεί με υποσημειώσεις τρεις λέξεις: την τιτίζα (από το τουρκ. titiz, σχολαστική, τυπική), το σαλκίμι (τουρκ. salkim, είδος αναρριχώμενης ακακίας με μωβ τσαμπιά) και το μουχαμπέτι (τουρκ. muhabbet, κουβεντολόι). Το καϊσί προφανώς το θεωρεί πανελλήνιο και το αφήνει χωρίς εξήγηση, αναρωτιέμαι αν το ξέρουν όλοι οι νότιοι.. Τις σκουλαρικιές, που δεν έχω ιδέα τι είδος λουλούδι είναι, καλά κάνει και δεν τις εξηγεί, μια και καταλαβαίνουμε θαρρώ πως είναι λουλούδι ή τέλος πάντων φυτό, κι αν κανείς ξέρει περσότερα ας πει.

Το να εξηγούνται λέξεις σε μυθιστόρημα ή τέλος πάντων σε λογοτεχνικό έργο δεν είναι παράξενο, αλλά το να δίνεται και η ετυμολογία τους είναι μάλλον ασυνήθιστο. Το βιβλίο όμως δεν έχει γλωσσικό ενδιαφέρον μόνο γι’ αυτό το λόγο –όχι μόνο έχει αρκετά μεγάλο λεξιλογικό πλάτος, αλλά επειδή παρουσιάζει δέκα διαφορετικές αφηγήσεις η γλώσσα της καθεμιάς διαφέρει, και η διαφορά αυτή είναι πιστεύω καλά δοσμένη.

Τα δέκα κεφάλαια του βιβλίου είναι:

1.      Ρεπορτάζ εποχής

2.      Ένα φιλαράκι για την αλάνα

3.      Μια γειτόνισσα για τη μάνα

4.      Ένας αχθοφόρος για τον Μαμουνά

5.      Ένας παρακρατικός γείτονας του Αρίστου, για τη δράση του

6.      Ένας χωροφύλακας δημοκρατικών φρονημάτων για την εποχή

7.      Ένας αστός της παραλίας για την πόλη

8.      Το αφεντικό του Αρίστου στον γνωστό «γύρο του θανάτου»

9.      Η «Λολό» για την πιάτσα

10.  Μια τραγουδίστρια για τη γνωριμία της με τον Αρίστο.

Ο γύρος του θανάτου είναι ένα νούμερο που ήταν πολύ αγαπητό στα πανηγύρια της εποχής, με ένα μεγάλο περιστρεφόμενο βαρέλι που μέσα του ένας μοτοσικλετιστής έκανε παράτολμες φιγούρες. Ο Παγκρατίδης δούλευε για ένα διάστημα εκεί –ήταν ίσως η πιο σταθερή δουλειά που έκανε στη ζωή που τον άφησαν να ζήσει– όχι όμως στη μοτοσικλέτα αλλά σε βοηθητικές εργασίες.

Τέλος, αυτό που μου έκανε εντύπωση όταν πρόσεξα τα περιστατικά, είναι ότι ο Δράκος, παρόλο που έχει μείνει στη συλλογική μνήμη,  δεν είχε ούτε πολύχρονη δράση ούτε δεκάδες θύματα: τρία όλα κι όλα περιστατικά (διπλός φόνος ενός ζευγαριού, μια επίθεση σε άλλο ένα, και μια ακόμα απόπειρα εναντίον μιας γυναίκας), όλα τους την άνοιξη του 1959, σε απόσταση ενάμιση μηνός το πρώτο από το τελευταίο, κι ύστερα τίποτε, και τεσσεράμισι χρόνια αργότερα πιάσαν τον Παγκρατίδη για απόπειρα βιασμού στο Ορφανοτροφείο και του φόρτωσαν και τα άλλα –τον σάπισαν στο ξύλο, ομολόγησε, ύστερα αναίρεσε, αλλά ήταν αργά. (Κι όμως, μέχρι κι ο εισαγγελέας πρότεινε ισόβια επειδή είχε αμφιβολίες).

 

Advertisements

81 Σχόλια to “Ο γύρος του θανάτου του Θ. Κοροβίνη”

  1. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    «…κι εγώ σαν πόλη αφήνομαι
    τη νύχτα του σαββάτου,
    να κάνεις στην αγκάλη μου
    το γύρο του θανάτου.»

  2. silia said

    «Τις σκουλαρικιές, που δεν έχω ιδέα τι είδος λουλούδι είναι, καλά κάνει και δεν τις εξηγεί, μια και καταλαβαίνουμε θαρρώ πως είναι λουλούδι ή τέλος πάντων φυτό, κι αν κανείς ξέρει περσότερα ας πει.»
    ————————————-

    ————————————-
    Εμείς στον τόπο μου , αυτό λέμε «σκουλαρικιά» . Άλλοι το λένε «υπομονή» , γιατί ανθίζει μετά από πολλά χρόνια . Εγώ το έχω εδώ και … 22 χρόνια , και «παίρνω» λουλούδια τα τελευταία 12 ή 13 (δεν θυμάμαι ακριβώς) χρόνια . Ανθίζει τον Χειμώνα , λίγο πριν από τα Χριστούγεννα , σε περιβάλλον βέβαια προφυλαγμένο από το κρύο .
    Για την περίπτωση τώρα του Παγκρατίδη , το μόνο που έχω να πω , είναι πως θυμάμαι αχνά (ήμουν δεν ήμουν 10 χρονων τότε)τις κουβέντες κοντινής συγγένισσας ενός από τα αναφερόμενα τότε θύματα του , που δέχτηκε επίθεση του «Δράκου» , με την μητέρα μου (ήταν γειτόνισσα μας) … Πάντα κρυφάκουγα τις κουβέντες των μεγάλων όταν μου δινόταν η ευκαιρία . Άκουγα λοιπόν που έλεγε , πως το «θύμα» είχε αναγνωρίσει σαφώς στο πρόσωπο του Παγκρατίδη , σαν τον άνθρωπο που της επιτέθηκε …. Τί να πω ;… Αυτά θυμάμαι , αυτά λέω …

  3. Το καϊσί προφανώς το θεωρεί πανελλήνιο και το αφήνει χωρίς εξήγηση, αναρωτιέμαι αν το ξέρουν όλοι οι νότιοι..

    Εγώ πάντως δεν έχω ιδέα τι είναι.

    ΥΓ: # 1 Λυκοτραφίτη πως και δεν μας έχεις επισκεφτεί στη Νομασλάνδη;

  4. Μια πολύ ωραία μικρή ιστορία που διάβασα προσφάτως πάνω στο ίδιο πρόσωπο, ήταν και στο βιβλίο του Γ. Σκαμπαρδώνη «Μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος» που είναι και από τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει πρόσφατα.

  5. Μαρία said

    Αυτό δε το περίμενα, Νικοκύρη, οτι με αφορμή τον Παγκρατίδη θα ασχολούμασταν με τις σκουλαρικιές.
    Άμα τρέξεις τη σελίδα, θα δεις και μια γλάστρα με σκουλαρικιά. Τέτοιες είχαμε κι εμείς.
    http://fyta.createforumhosting.com/topic-t607.html
    Τη θαμνώδη ποικιλία της Σίλιας μάλλον την ξέρεις ως φούξια.

    Σοφία
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/06/08/barquq/#comment-6632

  6. Μαρία said

    5 +
    http://www.gardensandplants.com/gr/plant.aspx?plant_id=1338

  7. voulagx said

    «Ο γύρος του θανάτου είναι ένα νούμερο που ήταν πολύ αγαπητό στα πανηγύρια της εποχής, με ένα μεγάλο περιστρεφόμενο βαρέλι που μέσα του ένας μοτοσικλετιστής..»
    Sarant,δεν θυμαμαι να ηταν περιστρεφομενο το βαρελι, αυτο εδω θυμαμαι: http://www.youtube.com/watch?v=sgK3VDdH-yM

  8. gbaloglou said

    Χμμ, ίσως ζαλίστηκε ο sarant παρακολουθώντας το βίντεο και νόμιζε πως περιστρέφεται το βαρέλι και όχι η μοτοσικλέτα;

  9. Ηρώ Διαμαντούρου said

    Απ’ ό,τι ξέρω, φημολογούνταν τότε ότι ο πραγματικός δράκος ήταν ο γιος Φλόκας. Ξέρει κανείς τίποτα επ’ αυτού;

  10. Μαρία said

    Ηρώ, τη φημολογία θυμάμαι κι εγώ.

    7,8 Για τιμωρία ο Νικοκύρης την επόμενη φορά που θα επισκεφτεί τη μαμά Ελλάς πρέπει να πάει και σε κανένα πανγκύρ’, να δει και το σάλτο μορτάλε.

  11. voulagx said

    #9,#10 Κατι τετοιο θυμαμαι κι εγω. Μαλιστα το σεναριο του «Παρα πεντε» μου θυμισε αυτη τη φημολογια

  12. ΣοφίαΟικ said

    Όμως λογικά αν ο κανονικός δολοφόνος ήταν ελέυθερος δεν θα συνεχιζε τη δράση του, εφόσον ήταν σήριαλ κίλερ; Δηλαδή δεν είναι αυτό απόδειξη ότι ήταν μάλλον άσχετα μεταξύ τους τα εγκληματα, αν θεωρήσουμε ότι δεν ειχαν πιάσει τον πραγματικό δολοφόνο;
    Επίσης σχετικά με τη θεία που έλεγε ότι τον αναγνώρησε, υπάρχουν πάμπολες μελέτες που λένε ότι τελικά θυμόμαστε ο,τι θέλουμε και η μνήμη μας επηρεάζεται από πολλά ερεθίσματα. Η θεία μπορεί να είδε μετά τις φωτογραφίες και να νόμισε ότι είδε αυτόν που της επιτέθηκε. Κι εγώ πίστευα ότι αυτά δε ίνονται μέχριπου περσι το καλοκαίρι μέρα μεσημέρι μου επιτέθηκε κάποιος με τον οποίο είχε προηγηθεί καβγάς και έδωσα περιγραφή στην αστυνομία τι φορούσε κλπ και μετά είδα τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει με το κινητό μου και καμια σχέση η περιγραφή μου με την πραγματικοτητα. Μετά από πολλή σκε΄ψη κατάλαβα ότι είχα περιγράψει εανν γνωστό μου που του έμοιαζε κάπως– ίδιος φατσότυπος. Το μυαλό επέστρεψε στα γνώριμα δηλαδή. Όσο για τα ρούχα του, δεν ξε΄ρω πως γίνεται να φοράει μάυρη μπλούζα και να λέω στην αστυνομία ότι φορούσε γαλάζιο πουκάμισο.

  13. Μαρία said

    9,11 Η ίδια ερώτηση και στη συνέντευξη:
    http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=15/01/2011&id=241324

  14. Καΐσια λένε μια ποικιλία από βερύκοκκα, μάλλον τα πιο νόστιμα.

  15. Γύρος του θανάτου:
    Επιβεβαιώνω. Όχι. Δεν περιστρέφεται η βαρέλα αλλά ο «καβαλάρης». Και δεν ήταν νούμερο αγαπητό στα πανηγύρια. Είναι. Δεν θυμάμαι σίγουρα, αλλά νομίζω πως έχω δει πριν καμιά 10αριά χρόνια σε παζάρι (εμποροπανήγυρη) στον Πύργο. Ή σε κάποιο περιπλανώμενο τσίρκο.
    Σίγουρα πάντως είδα να υπάρχει φέτος στο Οκτόμπερφεστ στο Μόναχο (η μεγαλύτερη γιορτή μπύρας στον κόσμο κλπ. Εμένα μου λες; Ένα μεγάλο πανηγύρι είναι. Εντάξει, φέτος που είχε τη 200ή επέτειό του είχε ό,τι φανταστεί κανείς απ’ τα παλιά, μέχρι και τσίρκο ψύλλων)

    Σκουλαρικιές
    Περίεργο που δεν τις γνωρίζει ο νοικοκύρης. Δεν είχε δει στη Μυτιλήνη τα φυτά των παραπομπών 5 ή 6; Ή αν τις είχε δει (που θα τις έχει δει) πώς τις έλεγε;

    Καϊσιά
    Στη Μυτιλήνη έτρωγα καϊσιά. Όταν ξενιτεύτηκα στην υπόλοιπη Ελλάδα έμαθα πως έτρωγα βερίκοκα.

  16. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια και για τη διόρθωση του «περιστρεφόμενου»!

    Μαρία, ευχαριστώ για το λινκ της συνέντευξης, δεν την είχα δει.

    Γιάννη, δεν έχω ζήσει πολύ στη Μυτιλήνη.

  17. Κατ’ αρχάς το φρούτο είναι καΐσι και όχι καϊσί. Απλά, καϊσιά λέγεται το δέντρο.

    Νίκο, το απόσπασμα του Κοροβίνη μου θύμισε το «Μονοπάτι στη θάλασσα» του – επίσης Σαλονικιού – Αντώνη Σουρούνη. Κι εκεί περιγράφει αριστουργηματικά τη ζωή της Θεσσαλονίκης στη δεκαετία του ’50, στη γειτονιά του στην οδό Μουσών, αλλά και στην αγορά, και στα σινεμά (με τους κολομπαράδες). Μου το θύμισε και στο περιεχόμενο και στο ύφος.

  18. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Για τον Θωμά Κοροβίνη και το βιβλίο που προτείνει ο Νικοκύρης, ένα ωραίο άρθρο εδώ μαζί με κάτι φωτογραφίες : http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artid=375742&dt=31/12/2010

    Διαβάζοντας το απόσπασμα του Β’ κεφαλαίου, σημείωνα τις «άγνωστες λέξεις» (πριν δω ότι ο sarant παρέθετε τις ερμηνείες τους στο τέλος) και τις αναζητούσα στον κ. Γκουγκλ. Μόνο την τιτίζα δεν μπόρεσα να γκουγκλίσω. Από τις υπόλοιπες, αγνοούσα το σαλκίμι (δείτε εδώ http://www.mymolivos.com/index.php?view=article&id=94%3A—&Itemid=50&option=com_content), το μουχαμπέτι, τις σκουλαρικιές, καθώς και -ως γνήσιος «νότιος»- το καϊσί/καΐσι…

    «Σκεπές από τενεκέδες», τι εκφραστικός τρόπος για να πει σκεπές τσίγκινες, από λαμαρίνα, εκτός αν απατώμαι. Μου άρεσε πολύ και το ρήμα «αστραφτοκοπούσε» (ο ασβέστης) καθώς και η εικόνα με τις μαυροκοκινισμένες από τα μούρα αυλές (έχω ακόμα μια παλιά φανέλα βαμμένη από μούρα που απολάμβανα με υπερβολική αγαλλίαση κάποιον καιρό)…

    Πόσα και πόσα στη ζωή δεν είναι του θανάτου! Ο γύρος στο «μη περιστρεφόμενο» βαρέλι είναι του θανάτου. Ο Παγκρατίδης ήταν του θανάτου. Το ίδιο και το πήδημα των 2 δραχμών της Μελίνας και του Ξυλούρη στο καφενείο «η Ελλάς», το ίδιο και ο παλιός μας έρωτας με τα βάσανά του που έσβησε με τον Λαπαθιώτη, το ίδιο και η Τούμπα του 1955…

    Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή, δεν είπε το πρώτο μας Νόμπελ;

  19. sarant said

    Πρεβέρ, ευχαριστώ για τον ωραίο συνδεσμο. Και η τιτίζα γκουγκλίζεται, αλλά στο αρσενικό: ο τιτίζης, και μάλιστα το έχουμε συζητήσει κι εδώ, στην κουβέντα για τη μισκίνα.

    Τι ωραίες οι τελευταίες σου παράγραφες!

  20. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Πρεβέρ (@18),
    μου άρεσε κι εμένα το σχόλιό σου (η συζήτηση δεν βασίζεται πάντα στη διαφωνία).

    Όσον αφορά τα σαλκίμια, δεν αληθεύει απολύτως η σημείωση στο βιβλίο, όταν κάνει λόγο για μωβ μόνο τσαμπιά. Μπορούν να είναι και κίτρινα και κρεμ (ή λευκά). Οι τούρκοι, πάντως, στους οποίους οφείλουμε τη λέξη, διαχωρίζουν σε sarı salkım (το κίτρινο ή cytisus laburnum) και mor salkım (το, γνωστότερο, μωβ ή wisteria sinensis). Τα ζωγράφισε θαυμάσια ένας βρετανός ζωγράφος του πρώτου μισού του εικοστού, ο Stanley Spencer.

    Σοφία (@3),
    επί του ΥΓ σου, πώς και φαντάστηκες ότι δεν σας έχω επισκεφθεί στη Νομανσλάνδη; Μπαίνω και βγαίνω καθημερινώς, χωρίς βίζα, ίδια με (άλλον ένα) λαθρομετανάστη.

  21. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Πάντως, κι επιτρέψτε μου την αναλογία, η σχέση του Κοροβίνη με τον Παγκρατίδη μού θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, εκείνη του Καπότε με τους Ντικ Χίκοκ και Πέρι Σμιθ (ιδιαιτέρως με τον δεύτερο). Ναι, ξέρω, ξέρω, μη βαράτε, θα μου πήτε ότι στην περίπτωση εκείνων η ενοχή ήταν αποδεδειγμένη.
    Εγώ για την σχέση των συγγραφέων μίλησα με τους πραγματικούς τους ήρωες, που ήταν νέοι και όμορφοι, με σάρκα και οστά. Και με το ίδιο τέλος, παρεμπιπτόντως.

    Τα ίδια χρόνια, πάνω-κάτω…

  22. silia said

    Και κάτι ακόμα για τα «σαλκίμια»:
    Πριν χρόνια (30 … περίπου) , άκουσα στο χωριό Άμπελοι Σερρών (που μεγάλο κομμάτι των κατοίκων του είναι Έλληνες της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βουλγαρία) , κάποια γιαγιά που φώναξε το περίφημο (περίφημο , γιατί δεν κατάλαβα λέξη απ’ ό,τι είπε) «Έϊ συστρά , απίθωσ’ την δοξάγκα στο σαλκίμι κι οτούρ» … = Ε , αδερφή , ακούμπησε την δοξάγκα (το ξύλο που κουβαλούν τα δυό καζανάκια με το νερό ή το γάλα στους ώμους) στην ακακία και κάθησε» .
    Το «συστρά» είναι βουλγάρικο . Το «απίθωσ'» = απίθωσε , ελληνικό Το «σαλκίμι» απ’ ό,τι λέτε τούρκικο . Το «οτούρ» τούρκικο . Το «δοξάγκα» … ιδέα δεν έχω , και η εν λόγω γιαγιά , δεν ζει πλέον για να την ξανα-ρωτήσω .

  23. # 20 Γιώργο εννοώ να μας γράψεις κι εσύ κάτι. Ξέρω ότι μπορείς άμα θες! Εδώ ολόκληρο παντούμ μας έστειλες όταν ζητήσαμε παντούμ!

  24. Μαρία said

    Σίλια, αν η δοξάγκα είναι ελληνική λέξη, με βάση τη σημασία της μπορεί να έχει ίδια ρίζα με το δοξάρι.

  25. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Γ. Λ. (# 20), σε ευχαριστώ. Αλλά δεν κατάλαβα για ποια διαφωνία (μας;) μιλάς.

    Δράττομαι όμως της ευκαιρίας για να σε παραπέμψω σε ένα παλιότερο -και πολύ ενδιαφέρον- άρθρο όπου έγινε λόγος και για το όνομά σου! Εάν έχεις τη διάθεση, όταν βρεις χρόνο, ρίξε μια ματιά : https://sarantakos.wordpress.com/2010/12/11/filosofolykos/

    Εκεί είχε γίνει λόγος για πάρα πολλά ονόματα σε διάφορες γλώσσες, γύρω από τον «λύκο», και αναφορά σε σένα έγινε στα σχόλια # 145 & 150.

    Φιλικά.

  26. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    J.P.,
    ευχαριστώ κι εγώ για την ανάγνωση του άρθρου, όπως το λες, με καθυστέρηση μηνός και πλέον (11 με 22 Δεκεμβρίου έλειψα με κανονική άδεια, κι αυτό σημαίνει όχι υπολογιστές για τη νεοφώτιστη περίπτωσή μου). Αν το προηγούμενο φτάνει ως δικαιολογία, απαντώ τώρα ότι το «Λυκοτραφίτης» είναι μάλλον εθνικό, με δεδομένη την ύπαρξη μικρού χωριού με το όνομα Λυκότραφο, στην περιοχή της Αρκαδίας -το οποίο, σημειωτέον, ουδέποτε επισκεφτήκαμε και ουδείς κάτοικός του φέρει το ίδιο επίθετο. Με άλλα λόγια, ταπεινή γενιά…
    (Βέβαια, όταν είμαστε μικροί, στον πατέρα μου άρεσε να εξηγεί το επίθετο με αναγωγή στους μύθους για την ίδρυση της Ρώμης, και στο Ρωμύλο και στο Ρέμο, και μάς φαινόταν πολύ ρομαντικό όλο αυτό… Εδώ και λίγα χρόνια, όμως, τον χάσαμε και οι μύθοι έχουν, οριστικά πια, καταρριφθεί).

    Όμως τι σχέση έχουν τα παραπάνω κάτω απ’ τον «γύρο του θανάτου» και τον Παγκρατίδη;

    Ήθελα, απλώς, να σου πω ότι δεν υπάρχει καμμία διαφωνία, (διατ)αρ(α)χή στην οποία, πρωταρχικά, βασίζεται ο διάλογος κι ότι πότε-πότε, όπως συχνά συμβαίνει ευτυχώς εδώ, ακούγεται και μια «καλή κουβέντα».

  27. πανκαπ said

    Jacques Prévert (@18),
    “Σκεπές από τενεκέδες”. Μάλλον δεν είναι μόνο ωραίος εκφραστικός τρόπος για να πει σκεπές από λαμαρίνα. Ο συγγραφέας κυριολεκτεί. Η φτώχια της εποχής που κατεργαζόταν τέχνες, οδηγούσε τους ανθρώπους στην ανακύκλωση χρησιμοποιημένων τενεκεδένιων δοχείων, τα οποία έκοβαν και μεταποιούσαν σε λαμαρινένιες επιφάνειες. Αυτές τις λαμαρίνες τις χρησιμοποιούσαν οι φτωχονοικοκυραίοι για στέγαση και οι φανοποιοί (τενεκετζήδες) για κατασκευές της τέχνης τους.
    Καΐσι και όχι Καϊσί βέβαια (μάλλον φταίει και ο αυτόματος διορθωτής του Word που το έχει έτσι), λένε οποιοδήποτε βερίκοκο και όχι συγκεκριμένη ποικιλία, στα τούρκικα αλλά και στα σλάβικα (Σερβοκροατικά και ιδίωμα των Σκοπίων).

  28. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Γιώργο (# 26), πολύ ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες για τη γενεαλογία σου, αν θέλεις αντίγραψε το σχόλιό σου και επικόλλησέ το στο άρθρο με το Φιλόσοφο και το λύκο, ώστε να εμπλουτιστεί περισσότερο. Ακριβώς επειδή δεν έχει σχέση με το συγχωρεμένο Παγκρατίδη, εγώ απλώς επωφελήθηκα της κουβεντούλας μας για να στο επισημάνω (ο ίδιος έχω πάρα πολλά αδιάβαστα άρθρα από το ιστολόγιο του sarant). Και φυσικά χαίρομαι που δεν υπήρξε διαφωνία μεταξύ μας, ήμουνα σίγουρος ότι δεν είχαμε μαλλώσει ποτέ! 🙂

    Πανκαπ (# 27), σ’ευχαριστώ. Συγκινητικές εποχές. Άραγε αρκούσαν τα καΐσια για να γλυκάνουν τη φτώχεια και τον πόνο των ανθρώπων; 🙂

  29. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Σκεπτόμενος, εδώ και μέρες τώρα, τον Παγκρατίδη, έλεγα, δε μπορεί, κάποια ελληνική λέξη υπάρχει για τα σαλκίμια. Αλλά ποια, όμως;
    Σήμερα τα ξημερώματα, λοιπόν, πετάχτηκα απ’ τον ύπνο, γιατί εκεί τη βρήκα: Είναι οι γλυσίνες.

    Ασχέτως του εάν ήταν αθώος ή ένοχος, λοιπόν, (εγώ πιστεύω ό,τι τής είπε για τελευταία φορά, την ώρα που τον έπαιρναν), θέλω να δώσω στη μάνα του
    γλυσίνες για τον τάφο του
    και ας είν’ και μαραμένες.

  30. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Για τις ευαίσθητες καρδιές, να τραγουδάνε κάτω απ’τις γλυσίνες (# 29) :

  31. agriada52 said

    Σίλια, σκουλαρικιά δεν είναι η «υπομονή» που είναι είδος κάκτου. Σκουλαρικιές είναι στην κάτω σειρά της φωτογραφίας.
    http://www.google.gr/imgres?imgurl=http://4.bp.blogspot.com/_vOV423DOKqo/TGqqDsRZIkI/AAAAAAAABnQ/evg-DE2KoDM/s1600/P8060219.JPG&imgrefurl=http://www.kipologio.gr/2010_08_01_archive.html&usg=__EtRirLKejAwDs4x1ce3OPE8iKHg=&h=1200&w=1600&sz=463&hl=el&start=47&zoom=1&tbnid=_4B0Vf5gVVoh7M:&tbnh=129&tbnw=172&ei=dJRBTYTYNsiBOteEmPoB&prev=/images%3Fq%3D%2522%25CF%2583%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25AC%2B%25CF%2583%25CE%25B5%2B%25CE%25B3%25CE%25BB%25CE%25AC%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1%26um%3D1%26hl%3Del%26client%3Dfirefox-a%26rls%3Dorg.mozilla:el:official%26channel%3Ds%26biw%3D992%26bih%3D432%26tbs%3Disch:10%2C1586&um=1&itbs=1&iact=hc&vpx=436&vpy=130&dur=74&hovh=194&hovw=259&tx=138&ty=123&oei=apRBTdb8F4SeOv2UqcMB&esq=6&page=6&ndsp=9&ved=1t:429,r:6,s:47&biw=992&bih=432
    Στην Ξάνθη την έμαθα και εγώ. Η πεθερά μου πάντα είχε στο μπαλκόνι της

  32. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Σαν σήμερα, 17 Φλεβάρη, εκτελέστηκε ο Αριστείδης Παγκρατίδης. 1968.

    (έτσι, ενώ οι υποτιθέμενοι «δράκοι» κατατροπώνονται, τα βέβαια τέρατα πολλαπλασιάζονται…)

  33. sarant said

    Καλά έκανες και τον θυμήθηκες, Γιώργο

  34. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Το βιβλίο του Κοροβίνη παρουσιάζεται στον ΙΑΝΟ της Αθήνας την ερχόμενη Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου, με ενδιαφέροντες ομιλητές, μουσικούς και με την παρουσία του συγγραφέα.
    Αντιγράφω :

    ΠΕΜΠΤΗ 24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ώρα 20.00
    Θωμάς Κοροβίνης ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
    «Ο γύρος του θανάτου», εκδόσεις ΆΓΡΑ. Θα μιλήσουν οι συγγραφείς: Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Ζυράννα Ζατέλη, Γιάννης Μακριδάκης. Αποσπάσματα θα διαβάσει η Νένα Μεντή. Τραγούδια της φυλακής ερμηνεύουν: Γεράσιμος Ανδρεάτος, Λιζέτα Καλημέρη, Δημήτρης Κοντογιάννης, Θωμάς Κοροβίνης, Σοφία Παπάζογλου.
    Παίζουν οι μουσικοί: Βαγγέλης Κονταράτος, κιθάρα Βαγγέλης Τρίγγας, μπουζούκι.Χορηγοί
    Επικοινωνίας: http://www.musicheaven.gr, http://www.indexonline.gr Είσοδος ελεύθερη

  35. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @34,
    (Μικρές) ενστάσεις:

    -μα, πρόκειται για παρουσίαση βιβλίου ή παρουσίαση δίσκου;

    -έτυχε και είδα πρόσφατα τον συγγραφέα στη γνωστή εκπομπή του Βασίλη Βασιλικού («Άξιον εστί» ΕΤ3), την αφιερωμένη στο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα (ή έτσι κατάλαβα, γιατί έχασα την αρχή) και με εξέπληξε ο Κοροβίνης γιατί, σε σχετική ερώτηση του Β.Β. για το αν θεωρεί ένοχο τον Παγκρατίδη, απάντησε ότι «αν όχι για όλους τους φόνους που τού φόρτωσαν, τουλάχιστον για εκείνον της Πατρικίου, ναι». Κάτι τέτοιο δεν έχει αφήσει να φανεί στο βιβλίο του.
    Μού φάνηκε σαν προδοσία.
    (Λυπάμαι που δεν θα είμαι στον Ιανό, για να εκφράσω στον Ιανό-συγγραφέα αυτή την απλή δυσαρέσκειά μου…)

  36. sarant said

    Κι εμένα θα με εξέπληττε (πολύ) αυτό.

  37. Μαρία said

    35
    Δεν είπε αυτό αλλά οτι ο μόνος φόνος για τον οποίο ενδεχομένως θα μπορούσαν να ταιριάξουν κάποια στοιχεία είναι της Πατρικίου. Η συνέχεια κόπηκε στο μοντάζ.

  38. Immortalité said

    Μια φορά και έναν καιρό είχε δείξει μια εκπομπή η ΕΡΤ για τον Παγκρατίδη όπου άφηνε αιχμές για τη λάθος ετυμηγορία. Έκανα μήνες να κοιμηθώ και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη σκηνή που ούρλιαζε «είμαι αθώος ρεεεεεε!»

  39. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    O Μανώλης Ρασούλης, δύο εβδομάδες πριν το θάνατό του, Τσικνοπέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011, στην παρουσίαση του βιβλίου του Θωμά Κοροβίνη «Ο γύρος του θανάτου» στον Ιανό!..

  40. sarant said

    Καταπληκτικό!

  41. ΧΡΙΣΤΙΑ ΕΛΕΝΗ said

    ΑΝ ΚΑΙ ΗΜΟΥΝ ΠΟΛΎ ΜΙΚΡΉ ΕΚΕΊΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΒΑΣΊΛΕΥΕ Ο ΝΟΜΟς ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΤΆΞΕΩΝ , ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΦΙΛΟΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ ΜΕ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΑ ΦΟΥΚΑΡΙΑΡΙΚΑ ΤΑ ΦΙΛΟΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΦΤΩΧΑΔΑΚΙΑ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΙΑΡΗΔΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΗΘΕΛΕ ΚΑΝΕΙΣ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ,Ή ΠΟΥ ΑΝΗΚΑΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΥΠΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΤΟΤΕ, ΟΧΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ. Ο ΠΑΓΚΡΑΤΙΔΗΣ θΕΟς ΣΧΩΡΕΣΤΟΝ , ΌΠΩς ΆΚΟΥΓΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΈΡΑ ΜΟΥ ,ΑΝΗΚΕ ΣΤΗΝ ΤΆΞΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΊΧΑΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΦΑΛΗ ΚΛΕΊΝΑΙ. ΕΥΚΟΛΟ ΘΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ , ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΦΑΛΙΑΡΑ. ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΣ ΑΦΡΑΓΚΟΣ ΔΥΣΤΥΧΗΣ. ΟΙΚΤΟ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΕΠΑΙΡΝΕ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥς ΤΥΠΟΥς ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΒΑΡΔΑΡΙΟΥ . ΤΟ ΒΑΡΔΑΡΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣΕ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ,ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ, ΤΟ ΝΥΧΤΟΚΑΜΑΤΟ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΙΟ ΕΡΩΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΤΗ ΦΤΩΧΙΑ ΔΙΧΩΣ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ. ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΕΞΑΓΟΡΑΖΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, ΕΞΟΥΣΙΑ, ΖΩΕΣ, Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΑΤΙΔΗ ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΣΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΤΙΠΟΤΑ. ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΛΟΓΟΣ. ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΟΦΕΛΗΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ , ΓΙΟΥΣ ,ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ, ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ…… ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΧΑΡΙΣΕ ΒΙΟΝ ΑΝΘΟΣΠΑΡΟΝ, ΕΝΤΙΜΟΝ, ΠΛΟΥΣΙΟΝ ΕΥΤΥΧΗ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΛΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ , ΟΙ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΕΣ ΒΓΑΖΟΥΝ ΚΑΤΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΡΕΜΑΣΤΑ ΜΠΟΡΔΟΡΟΔΟΚΟΚΚΙΝΑ ΣΑΝ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ ΚΡΕΜΑΣΤΑ. ΟΙ ΚΑΪΣΙΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΕΡΥΚΟΚΙΕΣ. ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. ΤΑ ΚΑΪΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΙΟ ΣΚΟΥΡΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΚΙ ΕΧΟΥΝ ΑΡΩΜΑ ΜΕΘΥΣΤΙΚΟ, ΟΡΙΜΑΖΟΥΝ ΠΙΟ ΑΡΓΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΕΡΥΚΟΚΑ. ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΑ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΗΤΑΝ ΤΟΥ ΦΛΟΚΑ. ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΓΕΥΣΤΙΚΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙΑ ΗΤΑΝ ΤΗΣ ΣΟΚΟΛΑΤΕΡΙ ΦΛΟΚΑ.

  42. sarant said

    Σας ευχαριστώ, το διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον!

  43. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    !!!

  44. Apopas said

    <>

    Στα Δωδεκάνησα πάντως, καΐσια τα λέμε.

  45. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Νικοκύρη, σήμερα ακριβώς ένα χρόνο, μέρα προς μέρα, από τη δημοσίευση του άρθρου σου αυτού, τι διαβάζουμε στον τύπο; Ας το μεταφέρουμε κι εδώ, για την ιστορία…

    «Όσον αφορά τα υπόλοιπα Κρατικά Βραβεία, το Βραβείο Μυθιστορήματος απονέμεται ομόφωνα στον Θωμά Κοροβίνη για το έργο του «Ο γύρος του θανάτου» (εκδ. Άγρα)»

    (για το έτος 2011, φυσικά)

  46. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Μαζί με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων στον Ντίνο Χριστιανόπουλο, η παλάντζα φαίνεται ότι έγειρε προς τη Βόρεια Ελλάδα… Ο Χριστιανόπουλος είχε προβλέψει ότι «τα ποιήματά μου θα δικαιωθούν στο μέλλον» και βγαίνει, άλλη μια φορά, σωστός. Ο Παγκρατίδης, δικαιώνεται κι αυτός, όμως πολύ αργά.

    Εν πάση περιπτώσει, Συγχαρητήρια στον αντίκλητό του Κοροβίνη! Πάλι σήμερα τον θυμηθήκαμε…

  47. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Ο Χριστιανόπουλος, ως γνωστό, το αρνήθηκε απόλυτα και κατηγορηματικά (πιστός στη στάση που κράτησε ανέκαθεν) αλλά η τροπή που πήρε αυτή η άρνηση και η μεγάλη δημοσιότητά της (βοήθησε κι αυτός;) μου προκάλεσαν κάποιες σκέψεις…

  48. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Νομίζω ότι η άρνηση παραλαβής ενός βραβείου δεν στερεί την ιδιότητα του βραβευμένου από τον τιμώμενο. Ο Σαρτρ, για παράδειγμα, είναι ή δεν είναι νομπελίστας;

  49. sarant said

    45: Πρεβέρ, το είδα ότι βραβεύτηκε ο Κοροβίνης, αλλά ειλικρινά τη σύμπτωση ότι είχα γράψει πριν από έναν ακριβώς χρόνο… δεν την είχα προσέξει!

  50. ππαν said

    48: όχι βέβαια. Κρίμα είναι να του χρεώνουμε ένα βραβείο που δεν ήθελε, έτσι δεν πάει;

  51. Μ. said

  52. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @50,
    το ότι δεν το ήθελε το ξέραμε καλά ήδη από το 1979, που είχε δημοσιεύσει το «Εναντίον».
    Όταν τιμάς έναν άνθρωπο, δεν τον ρωτάς προηγουμένως αν θα αποδεχθεί την τιμή ή όχι. Τον τιμάς γιατί έτσι πιστεύεις ότι είναι δίκαιο να γίνει. Διαφορετικά, αν ρωτούσαμε προηγουμένως, σας βεβαιώνω ότι δεν θα έλειπαν οι προσφορές αποδοχής μιας -της όποιας- τιμής, ιδίως, μάλιστα, όταν αυτή συνοδεύεται και με χρηματικό έπαθλο, όπως στην περίπτωση του Κρατικού Βραβείου.

  53. sarant said

    Ο Σαρτρ πάντως περιλαμβάνεται στους καταλόγους των νομπελιστών, με υποσημείωση ή μνεία σε παρένθεση ότι δεν το αποδέχτηκε. Κι εγώ συμφωνώ με τον Γιώργο Λ. ότι η βράβευση παραμένει ανεξάρτητα από την αποδοχή του βραβείου.

  54. ππ said

    Το Νόμπελ φυσικο είναι να τον έχει στις λίστες. Αλλά εμείς, που είμαστε απέξω, δεν πρέπει να σκεφτόμαστε ότι ο Σαρτρ δεν θέλησε να είναι στην λίστα, ή ξε΄ρω γω στην μεγάλη πρόσθεση που λέει ο άλλος; Αυτή δεν είναι ας πούμε μια τελευταία μας ελευθερία; Σκέψου να σου δώσουν αύριο μεθαύριο βραβείο οι Εκδόσεις Άδωνις και Λεωνίδας 🙂

  55. Μαρία said

  56. sarant said

    Πώς σου φάνηκε;

  57. Μαρία said

    56 Γραφικός. Αυτά έχει το γυαλί.
    Κυκλοφορεί και η συνέχεια της συνέντευξης, όπου αναφέρει οτι δεν ήξερε καλά καλά το όνομα του πρωθυπουργού κλπ.

  58. sarant said

    Ναι το ρημάδι.

  59. Μαρία said

    http://www.youtube.com/watch?v=PFPkhIdamFUΤον είδαμε και στα άκρα, 4 ώρες είν’ αυτές.
    Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, την δόξαν ουδείς 🙂

  60. sarant said

    Δεν το έχω δει αυτό, μερσί.

  61. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @55 και επόμ.
    παρατηρώ, πάντως, πόσο τεχνηέντως, και ο ένας και η άλλη, αποφεύγετε να πείτε αν σας αρέσει ο Χριστιανόπουλος ή έστω κάτι από το έργο του. Ας είναι.

    Πραγματικά γλυκιά η κυρία Τσαπανίδου, στο 55. Και γλυκιά και κυρία (πολύ θα ήθελα να ξέρω τι σχολίασε μετά για την συνέντευξη με τον βραβευμένο…)

  62. sarant said

    Πόσο έντεχνα αποφεύγουμε; Μα, δεν συζητούσαμε το έργο του, αλλά τον ίδιον.
    Εμένα μ’ αρέσουν πολλά ποιήματα του Χριστιανόπουλου, πάντως.

    Να ένα.
    Αποστρατευμένος

    Τώρα δεν έχει πια ΕΣΑ,
    φωνές δεκανέων να σου ξηλώνουν τα όνειρα,
    κυρίες ταγματαρχών να σφουγγαρίζεις την κουζίνα τους,
    και κάθε βράδυ στο θάλαμο διψώντας λίγη θαλπωρή,
    καπνίζοντας απανωτά τσιγάρα.

    Τώρα,
    δίχως μπερέ και ζωστήρα,
    οι λερωμένες αρβύλες δίνουν μια ιδέα λευτεριάς,
    ξεκουμπωμένο στήθος θα πει είμαι κύριος,
    νά και το κορδονάκι που καθάριζα το όπλο μου,
    θα το κρατήσω να θυμάμαι τις επιθεωρήσεις.

    Θά’ θελα κάτι ν’ αγοράσω πριν φύγω,
    ένα τσιτάκι για την αδερφή μου, κανένα παιχνίδι για τα μικρά,
    μα η τσέπη μου είναι άδεια σαν την καρδιά μου.
    Θά’ θελα να τριγυρίσω και πάλι στους δρόμους,
    να δω για τελευταία φορά τη Σαλονίκη,
    όμως δεν έχω πόδια πια, δεν έχω μάτια,
    δεν έχω όρεξη ούτε να μιλήσω,
    ο νους μου κιόλας ταξιδεύει στο χωριό.

    ‘Ιπποι 8, άνδρες 40
    (αυτό ας είναι το τελευταίο μας στρίμωγμα,
    η τελευταία ανταμοιβή απ’ την πατρίδα),
    όμως ετούτο το τράνταγμα γιατί μου σφίγγει έτσι την καρδιά;
    Αυτό που πέρασε δεν ήταν τίποτα μπροστά σ’ αυτό που θά’ ρθει,
    αναδουλειά, ξηρασίες, καταστροφή της σοδειάς,
    η καθημερινή αγωνία για το καρβέλι,
    και τ’ αδερφάκια να κλαίνε, κι η σύνταξη του πατέρα μικρή,
    κι ο θείος από την Αμερική μονάχα υποσχέσεις.

    Δεν έχει τέλος αυτή η θητεία.

  63. ππ said

    Τον έχει κατακλέψει ο Σαββόπουλος΄, και δεν το κρύβει κιόλας δηλαδή. Εμένα μου αρέσει πολύ ο Χριστιανόπουλος, εννοώ το έργο του. Αλλά είναι από τις περιπτώσεις «γνώρισα τον άνθρωπο κι αγάπησα τον ποιητή»

  64. Servitoros said

    56 Γραφικός. Αυτά έχει το γυαλί.
    —-
    Δεν έχει σχέση με το γυαλί, τον γνωρίζω (το πως και το γιατί είναι μια άλλη ιστορία) και η συμπεριφορά του είναι η ίδια είτε στο γυαλί είτε στην πραγματικότητα. Αντίθετα με την Μαρία νομίζω ότι ο Χριστιανόπουλος είναι αντι-τηλεοπτικός με την έννοια ότι είναι ακριβώς ανάποδο με την κυρίαρχη διαλεκτική του τηλεοπτικού λόγου στην Ελλάδα τόσο ως πρός την ίδια την τηλεοπτική παρουσία όσο και στο πως παρουσιάζεται ο «πνευματικός άνθρωπος» στην τηλεόραση (της μη μου άπτου καθως πρέπει διανόησης). Ο Θεωδωρόπουλος τον εγκαλεί για «την «ιδεολογία της ατάκας» που εδώ και χρόνια ευνουχίζει κάθε απόπειρα σοβαρότητας στον δημόσιο λόγο» (βλ. http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4689223). Στο σημείο δε που η Τσαπανίδου πλησιάζει τον Αυτιά ρίχνοντας το στο μελόδραμα σχετικά με την σύνταξη του και τους λόγους που δεν δέχτηκε το βραβείο, ο Χριστιανόπουλος την στήνει στον τοίχο.

  65. bernardina said

    Εγώ πάλι νομίζω πως την ήττα την έφαγε η κυρία, που δεν ήξερε από πού να φύγει και πώς να κρύψει την ταραχή της, όπως είπα και αλλού. Αυτά παθαίνει το κουτάβι, επειδή νομίζει πως το χαζοκούτι το έχει κάνει άτρωτο, όταν πάει να τη βγει στην αλεπού που έχει καταβροχθίσει τη ζωή με το φτυάρι.
    Ο Χριστιανόπουλος είναι πράγματι εντελώς αντιτηλεοπτικός και, εκτός αυτού, στην ηλικία που έχει φτάσει πια ο άνθρωπος σιγά μην κάτσει να μετράει και τα λόγια του (αν υποθέσουμε ότι τα μετρούσε ποτέ). Αν δεν κάνω λάθος, δε, βγήκε στο φακό φορώντας τη ρομπ-ντε-σαμπρ του.
    Μ’ αρέσει δε μ’ αρέσει, νιώθω μια χαιρέκακη ικανοποίηση όταν κάποιος κάνει χαλάστρα στα σχέδια των τηλεπερσόνων. Ειδικά όταν πάνε με το στανιό να εκμαιεύσουν την απάντηση που γουστάρουν. Εμ, στην παλιά καραβάνα… (για να μην πω καμιά άλλη λέξη).

  66. Μ. said

    Έτσι είναι ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Απευθύνεται σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Ο Σταύρος Θεοδωράκης είχε προϊδεάσει τους τηλεθεατές για τον χαρακτήρα του. Ο Χ. αποδεικνύει ότι ο Θ. είχε δίκιο από την πρώτη απάντηση και σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης.

  67. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ο Χριστανόπουλος του «Στα άκρα», που μας φίλεψε η Μαρία στο 59, (και την ευχαριστώ κι εγώ γι’ αυτό, είχα προλάβει μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της εκπομπής εκείνης να δω) μου φαίνεται καθ’ όλα τηλεοπτικός. Δεν είναι τηλεοπτικός αυτός που σε κάνει να θέλεις να δεις και ν’ ακούσεις παρακάτω;

  68. sarant said

    Και από νεότερος πάντως χύμα τα έλεγε -είτε αυτό είναι καλό, είτε κακό.

  69. Servitoros said

    @67 Το «Στα Άκρα» είναι μια μαγνητοσκοπημένη συζήτηση που θα μπορούσε να είχε γίνει εκτός τηλεόρασης, νομίζω ότι ως εκπομπή αντιβαίνει τους όρους της τηλεόρασης και της τηλεοπτικής συνέντευξης.

  70. bernardina said

    Αυτός που σε κάνει να θέλεις να δεις και ν’ ακούσεις παρακάτω είναι απλώς ένας ενδιαφέρων άνθρωπος, με τον οποίο μπορείς ακόμα και να διαφωνείς. Με τον όρο τηλεοπτικός, εγώ τουλάχιστον καταλαβαίνω κάποιον που ακολουθεί τους άγραφους νόμους της τηλεοπτικής αισθητικής έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί στην πορεία του χρόνου και με απώτερο στόχο «να πουλήσει» το προϊόν στον πιστό (όχι ευκαιριακό, δηλαδή) τηλεθεατή. Μ’ αυτή την έννοια, τηλεοπτικό είναι ό,τι προσαρμόζεται σε αυτή τη νόρμα. Οι Χριστιανόπουλοι είναι απλώς φιλοξενούμενοι στο μέσο ενός άλλου. Και γι’ αυτό συχνά φαίνονται παράταιροι, σχεδόν παρείσακτοι, σε ένα μέσο που όλο και πιο πολύ φαίνεται να ακολουθεί το απόφθεγμα του Γουόρχολ για τα 15 λεπτά δημοσιότητας που δικαιούται ο καθένας.
    Αυτές οι πρώτες, ανεπεξέργαστες σκέψεις. Μπορεί και να πέφτω έξω, φυσικά.

  71. ππαν said

    68: και τα έγραφε. Το αναρριχητικό φυτό του για τον Βασιλικό πχ.

  72. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @71,
    το θυμάμαι το διήγημα -δεν ήξερα ότι είχε γραφτεί για τον Βασιλικό. (Πάντως, «αναρριχήθηκε»…)

  73. Μαρία said

    60 Το είχαμε ξανασχολιάσει με το Στάζυ την ώρα που παιζόταν λόγω Κίσινγκερ.

    61α Μ’ αρέσει πολύ ο ποιητής. Στη διάλεξή του για τον Σολωμό Καβάφη παράλληλους όμως ήταν απογοητευτικός.
    Σε φιλικό περιβάλλον και στις παρέες είναι συμμαζεμένος, «προκαλεί» στο δημόσιο λόγο του κι αυτό μόνο αντιτηλεοπτικό δεν τον κάνει. Το γυαλί έχει μεγάλο στομάχι.
    61β Αυτά έγραψε:
    http://www.ipop.gr/2012/01/%CF%83%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E-%CE%BA-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5/

  74. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ευχαριστώ, ξανά!

  75. Immortalité said

    Και εμένα μου αρέσει πολύ ο ποιητής. Και ο άνθρωπος όπως δείχνει ότι είναι.

  76. Μαρία said

    Χριστιανόπουλος στον σημερινό Καμπουράκη μετά το 3 περίπου.
    http://www.megatv.com/koinoniaoramega/default.asp?catid=20695&subid=2&pubid=28601278

  77. […] υποσημείωση, ότι ο πρώτος που αποκλήθηκε “δράκος”, ο Αριστείδης Παγκρατίδης, εκτελέστηκε το 1968 (όχι τυχαία επί χούντας) φωνάζοντας […]

  78. […] υποσημείωση, ότι ο πρώτος που αποκλήθηκε “δράκος”, ο Αριστείδης Παγκρατίδης, εκτελέστηκε το 1968 (όχι τυχαία επί χούντας) φωνάζοντας […]

  79. […] υποσημείωση, ότι ο πρώτος που αποκλήθηκε “δράκος”, ο Αριστείδης Παγκρατίδης, εκτελέστηκε το 1968 (όχι τυχαία επί χούντας) φωνάζοντας […]

  80. ΒΑΣΙΛΗΣ Σ. said

    #56 για το βίντεο με συνέντευξη Χριστιανόπουλου από Τσαπανίδου: Η αξία κάθε δημοσιογράφου τηλεοράσεως σήμερα γίνεται από σύγκριση μεταξύ τους, γι’ αυτό και δεν καταλαβαίνομε κάτι. Μόλις όμως βγεί μπροστά κάτι αληθινό και πραγματικό όπως ο Χριστιανόπουλος, η αξία αποτιμάται με την δέουσα ακρίβεια.

    Καημένη Τσαπανίδου.

  81. ΒΑΣΙΛΗΣ Σ. said

    #57, όχι δεν είναι για μένα «γραφικός». Εξαρτάται από τα πρότυπα μας. Εγώ θεωρώ την στάση του υποδειγματική – και τη στάση καθενός από τους πολλούς και διαφόρους ακκιζομένους στην τηλεόραση γραφική.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: