Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Ροβιόλης κατοικεί στην οδό Γραφημώνος

Posted by sarant στο 24 Ιανουαρίου, 2011


Το σημείωμα αυτό, που το υποσχέθηκα πριν από μερικές μέρες, αναβιώνει ένα παλιότερο σημείωμά μου, για το ραμόνι και τα λουμπέσα, που εδώ και καιρό λογάριαζα να το ξαναπαρουσιάσω, μια και έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που είχε πρωτοεμφανιστεί και πολλοί φίλοι του ιστολογίου δεν το έχουν διαβάσει (όταν το δημοσίεψα, το ιστολόγιο δεν είχε κλείσει δέκα μέρες ζωής και δεν ήταν πολύ γνωστό) και, το κυριότερο, δεν έχουν συνεισφέρει τα σχόλιά τους.

Κατά σύμπτωση, τις προάλλες ήρθε στο προσκήνιο η θρυλική Νομανσλάνδη, και μου φάνηκε πως πολλά «ραμόνια» μπορούν να πολιτογραφηθούν αμέσως Νομανσλανδιανοί, κι έτσι μ’ ένα σμπάρο χτυπάμε πολλά τρυγόνια. Επειδή όμως μας διαβάζουν και φίλοι που δεν καταλαβαίνουν την ορολογία, πρέπει να εξηγηθώ. Τι είναι ραμόνι;

Το ραμόνι είναι λέξη παιδική, περίπου ιδιωτική, και στην προκειμένη περίπτωση δική μου. Μικρός, άκουγα τους γονείς μου να τραγουδούν Θεοδωράκη, τον Επιτάφιο, και να λένε:

Μα το καράβι βούλιαξε κι έσπασε το τιμόνι
και στου πελάγου το βυθό πλανιέμαι τώρα μόνη.

Ίσως επειδή δεν μου πήγαινε να συνδέσω την αρρενωπή φωνή του Μπιθικώτση με θηλυκό επίθετο (τώρα μόνη), το παράκουσα: πλανιέμαι το ραμόνι, κι έπλασα με το νου μου κάποιο μικρό ανυπεράσπιστο ζωάκι που περιπλανιέται στο βυθό του πελάγου. Και, «μπαμπά, τι είναι το ραμόνι;» οπότε έγινε μεγάλο γέλιο.

Τέτοια παρακούσματα είναι πολύ διαδεδομένα, ο καθένας έχει τα δικά του και περιμένω να τα αναφέρετε εδώ. Αποφάσισα να τα λέω ραμόνια, όχι μόνο επειδή το ραμόνι είναι δικό μου, αλλά διότι το ραμόνι χτυπάει πάντα δυο φορές. Τι εννοώ; Πριν από λίγο καιρό, συζητώντας με συνάδελφο που είναι καμιά δεκαριά χρόνια μικρότερος, βρήκα ότι κι εκείνος είχε, σαν παιδί, πλάσει το δικό του ραμόνι, κι εκείνος από τραγούδι του Μίκη, αλλά όχι από τον Επιτάφιο, παρά από τα Τραγούδια του αγώνα -λογικό άλλωστε, αφού είναι μικρότερος δέκα χρόνια. Και στον Ωρωπό, εκεί που λέει: Κλαίει η μάνα τώρα μόνη, κλαιν τα δέντρα τα βουνά, ο φίλος μου συγκινιόταν για το καημένο το ραμόνι που το έκλαιγε η μάνα του. Ίσως επειδή είχε χαθεί και περιπλανιόταν στου πελάγου το βυθό!

Στην αγγλόφωνη ορολογία, τα ραμόνια ονομάζονται Mondegreen, όρος που τον έχει πλάσει η αμερικανίδα συγγραφέα Σίλβια Ράιτ, το 1954, επειδή όταν ήταν μικρή, παράκουσε τα λόγια μιας παραδοσιακής μπαλάντας, και στον τελευταίο στίχο αντί για

Ye Highlands and ye Lowlands,
Oh, where hae ye been?
They hae slain the Earl O’ Moray,
and laid him on the green

νόμιζε πως λέει: And Lady Mondegreen.

Νομίζω ότι και στα ρώσικα υπάρχει αντίστοιχος όρος και μάλιστα έχει γεννηθεί από τον Ντοστογιέφσκι, ενώ όπως μας είχε θυμίσει ο Ηλεφούφουτος στο προηγούμενο άρθρο και στα τσέχικα έχει πλαστεί, με τον τρόπο του ραμονιού, ο ανύπαρκτος ήρωας Τσέχονα.

Φτάνει όμως η θεωρητικολογία. Εδώ παραθέτω μερικά από τα ραμόνια που είχατε αναφέρει στο προηγούμενο άρθρο –και περιμένω να συμπληρώσετε άλλα δικά σας.

Λοιπόν, πέρα από το ραμόνι, ένα άλλο διαδεδομένο παράκουσμα, που το έλεγε η αδερφή μου, αλλά το έχω ακούσει και από άλλους, είναι τα λουμπέσα. Ακούγοντας η αδερφή μου κάποια 28η Οκτωβρίου στο αναπόφευκτο «Κορόιδο Μουσολίνι» τον στίχο Δεν  έχεις διόλου μπέσα, κι όταν θα μπούμε μέσα…, και ίσως μη γνωρίζοντας τη λέξη «διόλου», στην προσπάθειά της να εκλογικεύσει το στίχο, έπλασε τα λουμπέσα, νόμισμα της εποχής ασφαλώς. Άκου θράσος, ο Ντούτσε, να τολμήσει να επιτεθεί στην Ελλάδα ενώ δεν είχε ούτε καν δυο λουμπέσα στο πορτοφόλι του! Πτωχέ Μπενίτο!

Γενικά, τα ραμόνια γεννιούνται από γνωστά τραγούδια και πολυτραγουδισμένα, όχι από ένα τραγούδι που το ακούς μια φορά. Οι νεότεροι από μένα, που έφαγαν τον Μίκη με τη σέσουλα στη μεταπολίτευση έχουν «ραμονίσει» πολλούς στίχους τραγουδιών του. Για παράδειγμα, υπάρχει το εξωτικό Παπουνάνε με τις κωδωνοκρουσίες του (Στο Παπουνάνε θα σημάνουν οι καμπάνες = Σώπα όπου να ’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες, από τη Ρωμιοσύνη), αλλά και η αιμοβόρα Ζωντανίνα (θέλει η Ζωντανίνα πίνουν το αίμα τους = θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους, από το Άξιον Εστί).

Τα δημοφιλή ραμόνια τα μοιράζονται πολλοί. Ο τίτλος του σημερινού σημειώματος είναι φόρος τιμής σε ένα από τα δημοφιλέστερα, στον βιρτουόζο βιολιστή Ροβιόλη. Ο Ροβιόλης μπορεί να κάνει και τους διαβόλους να χορεύουν, αφού ο στίχος από τον «Θωμά» στο Ρεμπέτικο του Ξαρχάκου λέει Με βιολί σαν του Ροβιόλη θα χορέψουν κι οι διαβόλοι. Μόνο που δεν λέει έτσι· ο Γκάτσος Φέρρης έγραψε «με βιολί σαντουροβιόλι». Το πιο αστείο είναι ότι καθώς συζητούσαμε το θέμα την άλλη φορά, υπήρξαν κάμποσοι φίλοι που έγραψαν «Μη μου πείτε ότι ο Ροβιόλης δεν υπάρχει και είναι παράκουσμα!»

Λογοτεχνικό ραμόνι είναι οι Κολμυρίδες. Στον «Καπλάνι της Βιτρίνας» «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» της Άλκης Ζέη, τα παιδιά ακούγαν το πατριωτικό εμβατήριο
Εν τω μέσω φοινίκων μυρίων
νικηφόρος στρατός προχωρεί

και το καταλάβαιναν:
Εν τω μέσω φυλής Κολμυρίδων
νικηφόρος στρατός προχωρεί

και απορούσαν ποιοι να ’ταν τάχατες αυτοί οι βάρβαροι Κολμυρίδες. Παρόμοια φυλή στο βασίλειο της Ραμονίας είναι οι Κουδόντοι, γενναίοι πολεμιστές –γεννημένοι από τον στίχο «Ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού καρδιά» στον Κεμάλ του Χατζηδάκι, που παρακούστηκε ως «Ξεκινάνε οι Κουδόντοι».

Ραμόνι από την πραγματική ζωή, αν και όχι από τραγούδι, είχαμε στις πρώτες ανακοινώσεις της χούντας, που υπογράφονταν: Ο πρόεδρος – Τα μέλη. Πολύς κόσμος αναρωτήθηκε ποιος κερατάς είναι αυτός ο μυστηριώδης πρόεδρος Ταμέλης. (Το γεγονός το καταγράφει και σε διήγημά του ο Ιωάννου).

Η οδός Γραφημώνος του τίτλου είναι ραμόνι από ένα νεότερο τραγούδι, του Πασχάλη Τερζή: Ο δικός μου ο δρόμος μ’ έχει χρόνια διαλέξει, στην οδό γράφει «μόνος», επικίνδυνη λέξη. Αναρωτιέμαι τι το εξαιρετικό να έκανε αυτός ο αρχαίος ημών πρόγονος, ο Γραφημών και κατέκτησε την υστεροφημία. Θυμίζει πάντως τον άγιο Γαργεννήτορα της εκκλησίας (του γαρ γεννήτορος η φωνή).

Αλλά και τα σπάνια ονόματα ή τα άγνωστα τοπωνύμια είναι πηγές ραμονιών. Έτσι, στη Μπαλάντα του Αντρίκου, ο στίχος «το Αντιγονάκι κι η Ζηνοβία» ερμηνεύτηκε: «σαν τρυγονάκι η Ζηνοβία» αλλά και «καπληδονάκι η Ζηνοβία», ενώ στη Φραγκοσυριανή, το «στο Πισκοπιό ρομάντζα» πολύς κόσμος το ακούει «στο δίσκο δυο ρομάντζα». Άλλοτε πάλι, γεννιούνται (ραμονικώς) τοπωνύμια εκεί που δεν υπάρχουν –έτσι, στο «Χάντρα στο κομπολόι σου», το «ίσκιος θα γίνω μάτι μη με δει» πολύς κόσμος το έχει ακούσει «μα τη Νινευί».

Από ένα παιδικό ποίημα του Πολέμη, με τον στίχο «Τον είδα στη ζωή να μάχεται / μα πάντα ανίκητο τον είδα» γεννήθηκε ο γενναίος Τοντωνίδας (μα πάντα ανήκει Τοντωνίδα), ενώ από την Κυρά ζωή του Μητροπάνου το χώραφο (ή ο χώραφος): Μοιράσαμ’ ένα χώραφο, κυρά ζωή τα βάσανα (αντί Πήρα σαν ένα χωρατό, κυρά ζωή τα βάσανα).

Ιδιαίτερος δικαστικός βαθμός είναι ο περιμενοδίκης γεννημένος από το τραγούδι του Βαμβακάρη: Σαν να ’μουνα υπόδικος και περιμενοδίκης, ενώ επικίνδυνο όπλο νέας τεχνολογίας είναι το σπιθονάκι: Ρίξε στο κορμί μου σπιθονάκι φονικό (αντί για σπίρτο να πυρποληθώ). Κλασικό ραμόνι είναι και το πύο του βυθού (Σαν τοπίο του βυθού, του Σαββόπουλου), ενώ ξεκαρδιστικό βρήκα το ραμονικό ανέκδοτο με τον τύπο που φώναξε, σε συναυλία του Παπάζογλου: — Πες το «τρεις λύκοι αδέσποτοι»! εννοώντας, βέβαια, το «Τρελή κι αδέσποτη»!

Πολλά ραμόνια που είχατε αναφέρει στο παλιότερο άρθρο δεν τα πέρασα εδώ όχι επειδή δεν είναι καλά αλλά για να μην παραμακρύνει το σημείωμα -το οποίο περιμένει να το συμπληρώσετε στα σχόλιά σας. Παράλληλα, παρακαλείται το ληξιαρχείο της Νομανσλάνδης να γράψει στα κατάστιχά του τον Ροβιόλη και όλους τους άλλους ραμονογενείς ανύπαρκτους.

Advertisements

295 Σχόλια to “Ο Ροβιόλης κατοικεί στην οδό Γραφημώνος”

  1. ilias said

    Καλημέρα. Το «Στου Θωμά» το έγραψε ο Φέρρης, όχι ο Γκάτσος. Πάντως το λάθος με τον Ροβιόλη το κάνουν πολλοί.

  2. Θανάσης Πρωτόπαπας said

    Πριν πνιγούμε στους στίχους θα ήθελα να επισημάνω τη διάσημη Ανθή Φύτα με την πασίγνωστη αλυσίδα ανθοπωλείων. Όχι ακριβώς ραμόνι, αλλά συγγενές φαινόμενο, πιστεύω.

  3. nicholas said

    Αυτή τη ζωντανίνα μου άρεσε πολύ να την ακούω εκεί κάπου το 1985 μα να μην καταλαβαίνει κανείς πιο τραγούδι ήθελα…

  4. atheofobos said

    Φίλη μου ακούγοντας το- Άλαλα τα χείλη των ασεβών δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο παπάς λέει: Λα,λα,λα τα χείλη των ασεβών!

  5. μήτσκος said

    Ιδού τα δικά μου:
    1. Τα καλύτερα στέκια ως γνωστόν είναι τα δρομαλιώτικα:
    («Ας κρατήσουν οι χοροί, και τα δρομαλιώτικα στέκια επαρχιώτικα βρε»)
    1. Το «Χαπί» κατά πού πέφτει; Δεν το έχω βρει στο χάρτη…
    (Θυμάστε το τραγούδι από τα «Παιδιά απ’την Πάτρα», «Θα σου φύγω, στο’χα πει…»).

    Βάζω στοίχημα ότι Ροβιόλης είναι ο διασημότερος Έλληνας βιολιστής μετά το Λεωνίδα Καβάκο.

  6. eréndira said

    @ 5
    Τι; Δεν είναι δρομαλιώτικα;

  7. tamistas said

    Ο αδερφός μου, άκουγε μικρός κάθε Κυριακή βράδυ θέατρο στο ραδιόφωνο.
    Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς ήταν δυνατό σε όλες ανεξαιρέτως τις θεατρικές εκπομπές
    να αναφέρεται το όνομα:

    Ρύθμη Σισήχου…

    Πάντως, το πιο καλό ραμόνι που άκουσα τα τελευταία χρόνια, ήταν το Παπουνάνε (μια άγνωστη χώρα).
    Από το γνωστό άσμα

    Στο Παπουνάνε θα σημάνουν οι καμπάνες…

    Το ανωτέρω, όπως και πολλά άλλα, είχαν δημοσιευτεί στο μπλογκ του κ. Ινφλουέντζα το 2008:

    AimofilosInflouentzas

  8. Christos Stathis said

    Σου έχω δύο: Ο άγιος Οικουτούτος (Υπέρ του αγίου οίκου τούτου) και ο γαργεννής με το ροσιφονί του (του γαρ γεννήτορος η φωνή). Το πρώτο από μεγάλο άνθρωπο το δεύτερο από παιδάκι.

  9. tamistas said

    ΟΚ
    Τώρα είδα ότι το μπλογκ του κ. Ινφλουέντζα είχε αναφερθεί στο παλαιότερο σχετικό άρθρο του κ. Σαραντάκου…

  10. Rayman said

    Παράλληλα, πηγαίνοντας στο Καπνιστό με τα περίφημα Είδη του, να συναντήσω την Κρεμαστάρια, την κυρία που κάνει όσα δεν φτάνει η Αλεπού, σταμάτησα για μια-δυο Γρανίτες στου Μαρμαρά.

  11. Τὸ ῥαμόνι ἤδη πολιτογταφήθηκε. Τὰ λουμπέσα εἶναι ὑποδιαίρεσι τοῦ μπρικιοῦ. Ὁ Ῥοβιόλης παίζει διάφορα ὄργανα, ἤδη ἔχω βάλει ἕναν ἀκκορντεονίστα-γιατί νὰ μὴ πάιζει καὶ βιολὶ σὲ ἑπόμενο κεφάλαιο; Γιὰ τὸ σαντουροβιόλι εἶχα κάνει πρὶν χρόνια σχόλιο σὲ σελίδα στίχων, τώρα τὸ διώρθωσαν. Δεῖτε κι ἐδῶ:

    http://www.xn--ixauk7au.gr/forum/showthread.php?474-%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1

  12. Υπάρχουν πολλά εκκλησιογενή ραμόνια πάντως. Δεν θυμάμαι αν είχα αναφέρει στα σχόλια του παλιότερου ποστ το «Σώσον Κύριε τον λαόν σου και ευλόγησον την χειρονομίαν σου» ή το «εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναπτύξεως».

  13. Απροπό, ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω από την αποκάλυψη ότι ο Ροβιόλης είναι ραμόνι… Νομίζω ότι πρέπει να τον βάλουμε πρώτο βιολί στην Κρατική Ορχήστρα της Νομανσλάνδης (με διευθυντή ορχήστρας τον Μποχεμιάν, βεβαίως).

  14. #12 οὐ τυρὶ τὸ Σάββατο (=οὐ τηρεῖ τὸ Σάββατο)

    τὰς στείρας τὰς στείρας (=τὰς θύρας τὰς θύρας) (οἱ στεῖρες ἔτριβαν τὶς κοιλιές τους)

    ἀνέστη Χριστὸς καὶ πεντακόσιοι δαίμονες (ἀνέστη Χριστὸς καὶ πεπτώκασι δαίμονες)

    ἕνας παπᾶς μοῦ εἶχε πολλὰ τέτοια καὶ γελούσαμε, δὲν τὰ θυμᾶμαι. τοῦ στὺλ τὸ ποδάρι μ’ = τὸ παιδάριον κλπ

  15. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια, συνεχίστε!
    Τα εκκλησιαστικά, φυσικά, θα άξιζαν το δικό τους σημείωμα. Είχαμε πει και για τη γαράντρα παλιότερα, που το είχε βρει ο Τιπούκειτος.

    Έκανα τη διόρθωση για τον Φέρρη, ευχαριστώ.

    Κορνήλιε, δεν το ήξερα το λινκ της Λέσχης, σε ευχαριστώ. Μου άρεσαν τα «βραχιόλια της Βροντούμ», μου θύμισαν τα Εκατομμύρια της Βεγούμ του Βερν. Και είναι και καλό θέμα για τη νομανσλανδιανή λογοτεχνία: Ποιος έκλεψε τα βραχιόλια της Βροντούμ;

  16. πάντως τὰ ῥαμόνια μποροῦν νὰ ρἶναι καὶ ἐσκεμμένα γιὰ καλλιτεχνικοὺς σκοπούς. ἐδῶ τὸ πασίγνωστο ἀριστούργημα τοῦ Μποχεμιὰν σὲ σκηνοθεσία Κάουαρντ Φόρντ:

    τόσο καιρὸ μετά, πάντα ἐπικαιρο!

  17. μήτσκος said

    Ξέχασα ένα:
    Όταν στο Δημοτικό μαθαίναμε το «Ένα το χελιδόνι», απορούσα πώς ένα τόσο διάσημο τραγούδι έχει τόσο άσχημη σύνταξη, αλλά και τι μερεμέτια χρειάζεται ο ποιητής και ψάχνει απεγνωσμένα μάστορα.
    Το «Θε μου πρωτομάστορα» το έκανα «Θε μου βρω το μάστορα» και καταλάβαινα «Θεέ μου κάνε να βρω έναν μάστορα».

    Αυτή η ανάσα του Μπιθικώτση ανάμεσα σε «πρω» και «τομάστορα» πολύ με είχε μπερδέψει.

  18. Σχόλιο στο #4, άσχετο με τα ραμόνια αλλά καλό:
    Ο Παπαδιαμάντης, μου φαίνεται αναφέρει κάπου για κάποιον εβλαβέστατο παπά, ο οποίος ψάλλοντας το «άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων» σχολίαζε χαμηλόφωνα «οι κερατάδες» και συνέχιζε «την εικόνα σου την σεπτήν».

  19. Alexis said

    Υπάρχει κι ένα σχετικό ανέκδοτο για κάποιον Θανάση που τον είχε πάρει ο ύπνος μές στην εκκλησία κι όταν ο παπάς έψαλλε ‘κύμα της θαλάσσης’ πετάχτηκε αλαφιασμένος γιατί άκουσε ‘κοιμάται ο Θανάσης’ κι αναρωτήθηκε με απορία: ‘Μα που στο διάολο με βλέπει ο κερατάς ότι κοιμάμαι;’

  20. @16: Κορνήλιε, το κρασάκι του Τσου είναι θεϊκό!

  21. silia said

    Καλέ , εδώ ένα «ραμιόνι» , είχε γίνει η αιτία της πιο τρανής και βασανιστικής … ερωτικής μου φαντασίωσης στα παιδικά μου χρόνια .Γενικά τα (από ραδιοφώνου)λαϊκά τραγούδια μου τα απαγόρευε η μαμά δια ροπάλου (ο μπαμπάς μου αδιαφορούσε μ’ αυτές τις …»ελληνικές σεμνοτυφίες» , όπως έλεγε … – ήταν Ρώσος στην καταγωγή – ) . Ωστόσο επειδή άκουγα κρυφά ραδιόφωνο άκουσα κάποτε το «… Τώρα πού’ γινα θύμα στα φιλιά σου , κάνε ό,τι θες κι ό,τι πει η καρδιά σου» και συφιλιάστηκα (συγγνώμη για την έκφραση , αλλά δεν βρίσκω άλλη πιο χαρακτηριστική) εντελώς … Για χρόνια απορούσα ποιά είναι αυτή η … μυθική Πούγινα και τί ακριβώς πετυχαίνει ετοιμάζοντας τα φιλιά της , και πως θα γίνει να μάθω να τα ετοιμάζω κι εγώ για να γίνω … ερωτικό λαϊκό τραγούδι γιατί άκουγα «Τώρα Πούγινα ‘τοίμασε τα φιλιά σου» … Τόση πρεμούρα και ερωτηματικά , που κάποτε πήρα το θάρρος και ρώτησα την μαμά μου και άρπαξα την … σφαλιάρα της ζωής μου .

  22. Νιούφης said

    Εχθές το βρέδυ στο δελτίο ειδήσεων στην ΝΕΤ μάθαμε για την επίσκεψη του υφυπουργού Εξωτερικών στην Ιερουσαλήμ, όπου, μεταξύ άλλων, επισκέφτηκε και την ελληνική Λέσχη. Κατά τον δημοσιογράφο «…η Λέσχη ιδρύθηκε το 1902 και λίγα χρόνια μετά ο Τσίρκας έγραψε το πασίγνωστο μυθιστόρημα η Λέσχη». Στην συνέχεια μάς πληροφόρησε πως «…ετοιμάζονται εκδηλώσεις για να εορταστούν τα 100 χρόνια από την συγγραφή του μυθιστορήματος»!!!!

  23. ΕΠΙΧΑΡΜΟΣ said

    Πάντως, με τη σημερινή κατάσταση της Δικαιοσύνης, που σε ειδοποιούν ότι δικάζεται επιτέλους μια υπόθεση που είχες ξεκινήσει πριν από κάτι χρόνια -και έχεις ξεχάσει ακόμη και τι αφορούσε- ο Περιμενοδίκης θα έπρεπε να καθιερωθεί και επισήμως.

  24. Νιούφης said

    http://news.ert.gr/el/politismos/eidiseis/57913-katastrefontai-oi-aristourgimatikoi-pinakes-tou-theofilou

    Οι αριστουργηματικοί πίνακες του μεγάλου λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου, που στεγάζονται στο μουσείο της Μυτιλήνης, έχουν σκεβρώσει από την υγρασία. Τα νερά από τα κεραμίδια της στέγης στάζουν πάνω στα έργα τέχνης και ο ήλιος που μπαίνει από τα παράθυρα έχει ξεθωριάσει τα ζωηρά χρώματα που χρησιμοποιούσε ο Μυτιληνιός ζωγράφος για να αποδώσει το ελληνικό φως και την ελληνική παράδοση.
    Μετά από την καταγγελία του αρχιτέκτονα Βελισσάριου Βουτσά για την έλλειψη συντήρησης και μέτρων προστασίας, το μουσείο του Θεόφιλου επισκέφθηκε ο Γ.Γ. Αιγαίου Δημήτρης Χαλκιώτης.
    Το Μουσείο Θεόφιλου στη Βαρειά της Μυτιλήνης, εκεί όπου γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο λαϊκός ζωγράφος, ανήκει από το 1965 στη δικαιοδοσία του Δήμου της Μυτιλήνης.
    Ο γνωστός Μυτιληνιός τεχνοκριτικός Στρατής Ελευθεριάδης-Τεριάντ ήταν ο άνθρωπος που «ανακάλυψε» τον Θεόφιλο και δώρισε στο Δήμο της Μυτιλήνης το μουσείο με τους 86 πίνακες του μοναδικού καλλιτέχνη.

  25. Εγώ λοιπόν… τα ραμόνια τα κατάλαβα διαβάζοντας στο ίντερνετ παρόμοια θέματα, αφού μικρότερη δεν άκουγα τα τραγούδια παρά πολύ μικρή που μπορούσα ακόμα να ακούσω. Οπότε συνήθως προσέγγιζα το τραγούδι μέσω των στίχων του πρώτα, άρα δεν έκανα… ραμόνια.

    Εγραψα πρόσφατα τη διαφήμιση la vashe qui rit που την είχα μετατρέψει σε… να φας τυρί, αφού δεν καταλάβαινα τι έλεγε. Αλλά δεν ξέρω αν είναι ραμόνι αυτό.

    Για τα κάλαντα, τώρα. Επειδή μου τα έμαθαν προφορικά, μικρή και αρκετά αργότερα τα είδα γραμμένα, θυμάμαι ότι με τίποτα δεν είχα καταλάβει το «ζαχαροκάντιο ζυμωτή», αλλά δεν θυμάμαι τι έλεγα. Μάλλον «βαστάει εικόνα και χαρτί – ταραραραμ που τι θα πει…» κάτι τέτοιο!

    Τέλος, έχω ένα καλό ραμόνι, αλλά δεν είναι σε τραγούδι. Είναι όταν μου έλεγαν «Η χιονάτη και οι επτά νάνοι» πριν πάω σχολείο, αλλά επειδή προφανώς δεν το άκουγα καλά, το είχα μετατράψει σε » Η Χιονάτη και η Κοδάτη» (από τότε οι ομοιοκαταληξίες…) , αλλά δυστυχώς, αν και όλοι γελούσαν με την Κοδάτη (και κάτι άλλα παρόμοια που δεν μου έρχονται), θεωρούσαν πως ήταν ένα αστείο μικρού παιδιού και χρειάστηκαν πολλά χρόνια ακόμα για να γνωματεύσουν με βεβαιότητα το πρόβλημα ακοής.

  26. Καλημέρα,
    Όχι όλα δικά μου. Κάποια τα έχω ακούσει από τα παρακάτω.
    Νέο ρήμα, τοιχώνομαι, πχ: Θα τοιχωθώ σε κάποιο μπαρ….
    Νέοι τόποι, τα στενά της Ήρας πχ: κι άλλος στης Ήρας τα στενά αίμα και δάκρυα πίνει
    Επίσης υπάρχει και η παράκουση από ξένα τραγούδια που είτε «μεταφράζονται», είτε σιγοτραγουδιόνται λάθος
    Im nin alu-> Ήμουν αλλού
    Smooth Operator-> Soo Aboolera

  27. Και τώρα να σας γράψω και μερικά που έχω διαβάσει στο ίντερνετ. Το «Καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία, κώχη και λατρεία, τοίχος και φιλιά» φαίνεται ότι πολλοί το ακούνε: «καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία, ΟΧΙ και λατρεία, ΔΙΧΩΣ και φιλιά…»

  28. Επίσης, το «μπες μες το καμπριολέ, πάμε για κανά καφέ, το στρώμα είναι καπιτονέ» φαίνεται πως το ακούνε: » το ΜΑΝΕ ΚΑΠΙΤΟΝΕ «

  29. Επίσης το «παραδώσου λοιπόν, άνευ όρων μωρό μου» το λένε: «παραδώσου λοιπόν ΠΑΡΕ ΦΟΡΑ μωρό μου» (έτσι το είχα μάθει κι εγω από φίλη μου συμφοιτήτρια, αν και μου φαινόταν ακατανόητο)

  30. Αλλο που μου είχαν στραβομάθει (αυτή τη φορά μου το στραβόμαθαν γραπτώς στο ίντερνετ) Στο υπέροχο Ερωτικό λέει: «εδώ είναι αττική, φαιό νταμάρι..» και πολλοί γράφουν: «ΘΕΩΝ νταμάρι»

  31. # 26 αχαχα της Ηρας τα στενά, καλόοοο !

  32. YOSEF22ADAR said

    #22
    Eλληνική Λέσχη Ιερουσαλήμ

    View over Greek Community center, Greek Colony, Jerusalem




  33. Ηλεφούφουτος said

    Πατενταρισμένο πια ραμόνι και το κουτσουμπιλά

    στο 2’50»

    Πάντως αν βάζαμε και το τι κάναμε παιδιά με τα αγγλόφωνα τραγούδια που ακούγαμε απ το ραδιόφωνο, δεν θα ‘χε τελειωμό. Άσε γιατί προδίδουμε και τις ηλικίες μας.

    Σοφία 25, το “ζαχαροκάντιο ζυμωτή” εγώ το καταλάβαινα «ζαχαροκαμπιοζυμωτή» και αηδίαζα με την ιδέα ότι ζυμώνανε μαζί και τις κάμπιες. Το ‘χω ξαναπεί όμως και με είχε ανακαλέσει στην τάξη η Μαρία.

  34. Μια περίληψη από τα ραμόνια που είχα στείλει στην παλιά σελίδα και μερικά καινούργια που θυμήθηκα εντωμεταξύ:

    Μικρός άκουγα το τραγούδι “Τι να φταίει τι να φταίει που δεν πήγαμε μπροστά, δε μετρήσαμε το κύμα και τον άνεμο σωστά” σαν “…δε μέτρησα με το κιμά και τον ανεμοστρόβα…” Έτσι που κόβουν τις λέξεις σε αυτό το τραγούδι, βέβαια, και πάλι καλά το καταλάβαινα…

    “Πες της το μ’ ένα γιουκαλίλι” και βέβαια μικρός μη γνωρίζοντας το γιουκαλίλι νόμιζα πως το τραγούδι λεγόταν “πες της το μ’ ένα αγιοκαλύβι”. Μόλις πριν λίγες μέρες όμως, ψάχνοντας στο Ίντερνετ τους στίχους του ποιήματος, ανακάλυψα πως ο τελευταίος στίχος είναι “και τη θυμάμαι με το βήχα” και όχι “και τη θυμάμαι με ροβίχια”. Τι πίστευα ότι μπορεί να είναι τα ροβίχια δε θυμάμαι, μάλλον θεωρούσα το τραγούδι τελείως σουρεαλιστικό και δεν έψαχνα για κάποια εξήγηση.

    Κι’ εγώ τα βραχιόλια της Βροντούμ άκουγα, αυτό μάλιστα το είχα για τελείως σίγουρο…

    Αντίθετα είχα ψυλλιαστεί ότι δεν υπάρχει Ροβιόλης, αλλά νόμιζα πως το τραγούδι λέει “με βιολί σαν ντουροβιόλι”.

    Το “να ζήσεις … και χρόνια πολλά”, πάντα στις γιορτές οι μισοί το λένε σωστά (της γνώσης το φως) και οι μισοί λάθος (της νιότης το φως), με αποτέλεσμα σε κάθε μία ανεξαιρέτως γιορτή που έχω πάει τα τελευταία χρόνια να ακούγεται από όλους μαζί “της νιόσης το φως”.

    Παλιά ιστορία (αληθινή, απ’ ότι έχω ακούσει): Πριν πάρα πολλά χρόνια υπήρχε ένας ηθοποιός με το όνομα Κακούρης, ο οποίος συχνά ξεχνούσε τα λόγια του. Σε μια σκηνή λοιπόν έπρεπε να πει “τρέμε κακούργε!”. Ο υποβολέας επειδή τον έβλεπε να καθυστερεί άρχισε να του ψιθυρίζει “τρέμε κακούργε!” Ο Κακούρης αντί να μιλήσει αρχίζει να τρέμει. Ο υποβολέας το ξαναλέει, ο Κακούρης τρέμει περισσότερο, ο υποβολέας το ξαναλέει και στο τέλος ο Κακούρης γυρίζει και του λέει “τρέμω διάολε, πόση ώρα να τρέμω επιτέλους;”
    Η εξήγηση είναι ότι ο καημένος άκουγε “τρέμε Κακούρη!”

    Η γιαγιά μου τον Αη-Γιάννη τον Πρόδρομο τον έλεγε πάντα “ο Άγιος Ιωάννης ο Αποκεφαλιστής” (από το αποκεφαλισθείς) και εξηγούσε μάλιστα ότι ο Ιωάννης ήταν μεγάλος στρατιώτης του Χριστού και αποκεφάλιζε όλους τους άπιστους.

    Ραμόνια είναι και οι λέξεις που περνάνε λάθος σε άλλη γλώσσα. Εκτός από το περίφημο “κανγκουρώ” (δεν το αναφέρω γιατί φαντάζομαι είναι γνωστό σε όλους), πολλοί ίσως να μη γνωρίζουν ότι “τραγιάσκα” σημαίνει στα ρουμάνικα “ζήτω”. Σε μια κοινή ελληνορουμάνικη γιορτή (φαντάζομαι στους Βαλκανικούς πολέμους) οι Ρουμάνοι πετούσαν τις τραγιάσκες τους στον αέρα και φώναζαν “τραγιάσκα Ρομάνια”, και βέβαια οι δαιμόνιοι έλληνες (που δεν είχαν ξαναδεί τραγιάσκα) κατάλαβαν ότι έτσι λέγεται αυτό το είδος καπέλου…

    Σε μεγάλη συναυλία στην Αθήνα πριν μερικά χρόνια, με διάφορους τραγουδιστές και συγκροτήματα, γυρίζει ξαφνικά φίλη μου και λέει “Ωραία αυτή η Κακιά Φαλακρίνα!” Γινόταν μεγάλη φασαρία, δεν είχε ξανακούσει και «Τα Διάφανα Κρίνα»…

    Από τη Διάπλαση των Παίδων (δε θυμάμαι αν είναι αληθινή ιστορία ή ανέκδοτο): παιδάκι κατοικεί σε τριώροφο. Από πάνω μένει ένα κοριτσάκι, η Ειρήνη, κι’ από κάτω ένα άλλο κοριτσάκι, η Κατερίνα. Ρωτάει λοιπόν το παιδάκι στην εκκλησία: Μπαμπά, γιατί ο παπάς λέει κάθε φορά «υπέρ της άνωθεν Ειρήνης» και δε λέει ποτέ «υπέρ της κάτωθεν Αικατερίνης;»…

    Και ένα που δεν είναι ακριβώς ραμόνι γιατί είναι κατασκευασμένο, αλλά το αναφέρω επειδή έχει σχέση και με το «κορόιδο Μουσολίνι». Τα παιδιά στο σχολείο του γιου μου (στη 2α Δημοτικού) τραγουδάγανε στις 28 Οκτωβρίου: «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του, και μαγκώνει το πουλί του με το φερμουάρ, με το φερμουάααρ…»

  35. 28: Σοφία το στρώμα είναι καπιτονέ δεν είναι από το καμπριολέ, είναι από το «έλα μωράκι μου»

    30: αλήθεια, φαιό νταμάρι λέει; Αυτό δεν το ήξερα, εγώ άκουγα «θεό νταμάρι»

  36. # 34: Ναι, ναι, φαιό νταμάρι, το έχω ψάξει. Αλλιώς δεν βγαίνει νόημα. ΥΓ: Γελάω ακόμα με αυτά που έγραψες… Και για την τραγιάσκα δεν το ήξερα.

  37. Ηλεφούφουτος said

    Κι εγώ «θεών νταμάρι» άκουγα. Αττική δα!

    σχ. 33 “Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του, και μαγκώνει το πουλί του με το φερμουάρ, με το φερμουάααρ…”

    Καλά από τέτοια άλλο τίποτα! Κι όπως έχω και μια κλίση από φυσικου μου να μου μένουν τα αποκλίνοντα, συμβαίνει συχνά η παρωδία να επισκιάζει στη μνήμη μου το αυθεντικό.
    Π.χ. στο Δημοτικό κάποιες τάξεις μαθαίνανε για τις σχολικές γιορτές τα «Χριστιανόπουλα» (εμείς όχι, μάλλον γιατί η δασκάλα μας ήταν πασοκτζού και δεν έβρισκε του γούστου της τα τραγούδια του κατηχητικού). Παρ όλο που το άκουσα πολλές φορές να το τραγουδάνε τα άλλα παιδάκια, η μόνη παραλλαγή που θυμάμαι ήταν η παρωδία με τα χριστιανόπουλα που θα πάνε σινεμά να δουν τον πράκτορα μηδέν-μεδέν-εφτά.

  38. sarant said

    Λοιπόν, αυτό το θέμα έχει ψωμί -παιδικές παρωδίες! Θα το κάνω χωριστό άρθρο προσεχώς

  39. gbaloglou said

    33

    Αυτό με τον Ντούτσε είναι παλιό ή μήπως εμπνευσμένο από Αμερικάνικη κωμωδία («… Mary …») του τέλους του περασμένου αιώνα;

  40. Immortalité said

    @37 Τα χριστιανόπουλα θα πάνε σινεμά
    να δουν τον πράκτορα 007
    Τα φώτα σβήνουνε και βγαίνει ο Τζέιμς Μποντ
    με τις γυναίκες του χωρίς κομπιναιζόν!

    Εγώ μόνο αυτή τη στροφή ξέρω και αγνοούσα ότι ήταν παρωδία κάποιου άλλου… 😦

  41. Nicolas said

    @18 κ. Σαραντάκο, μ΄ αυτό του Παπαδιαμάντη είχα ρίξει πολύ γέλιο, γιατί ο παππούς μου έλεγε: «φτου τους κερατάδες — Θε ΄μου συγχώρεσε ΄μ». Η μόνη βρισιά που άκουσα ποτέ από το στόμα του και μόνον όταν ήταν πολύ νευριασμένος.
    Σε μια εποχή που οι κάλπες ήταν σπάνιες και απαγορευμένες, δεν καταλάβαινα ποιος ήταν αυτός ο Πρωθυπουργός που είχε στήσει την κάλπη του: την κάλπη Κηλύρα!
    Και τα βραχιόλια ήταν της Βροντούς, γιατί η Γερακίνα ήταν σίγουρα από την Κάτω Βροντού, είχα δει το πηγάδι που πήγαινε να πάρει νερό κι έπεσε μέσα!
    Άλλα λέει η θεια μου…

  42. Nicolas said

    @39 Γιώργο, κοίτα εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/10/26/reginella/
    γι΄ αυτό δεν λες;

  43. Nicolas said

    Και τελευταία τραγουδούσαμε κάτι για τον Ντούτσε που δεν έβαζε στολή, αλλά έβγαζε κάτι άλλο και μια νύχτα με φεγγάρι την… κουκουνάρα πάει να πάρει κλπ. (όποιος ψάχνει βρίσκει, να μην το παρακάνουμε εδώ!)

  44. Ηρώ Διαμαντούρου said

    καταπληκτική ιδέα Νίκο!!!!!! και ναι, κάνε μετά μια λίστα να τα έχουμε!

    Λοιπόν, από μένα έχετε τα εξής:
    Α. Μικρή (Δημοτικό)
    – Μη βρέξει και νυστάξει (μη βρέξει και μη στάξει, από το τραγούδι της Αλίκης με την γατούλα κλπ)
    – μπάτος (ο πάτος)
    – Μπέλλα (η Πέλλα)
    – μοκέτες χάλια (μοκέτες χαλιά)
    – «μπαμπά γιατί λέμε κύπελλο πρωταθλητριών αφού παίζουνε μόνο άντρες;»
    – νόμιζα επίσης ότι τα Γραφεία Τελετών διοργανώνουν και γάμους και βαφτίσια
    – και η περίφημη Γερακίνα που κίνησε νερό να φέρει, που την είχα για γυναίκα, εννοείται αραπίνα, από εκείνες με το πήλινο αγγείο στο κεφάλι (για το νερό) και εννοείται επίσης, να φορά βραχιόλια που βροντούν. Μπορώ μέχρι και να σας τη ζωγραφίσω. Αργότερα έμαθα ότι η γερακίνα θα μπορούσε να ήταν και πουλί. Ούτε αυτό έβγαλε νόημα ποτέ. Και μάλλον κανείς δεν ξέρει να μου πει τι ήταν τεσπα αυτή η γερακίνα.

    αντιγράφω και κάτι που έγραψα στο σλανγκ:
    όταν πήγαινα τρίτη Δημοτικού (καινούργια στην τάξη) ρώτησε η δασκάλα, την πρώτη μέρα, την πρώτη ώρα: «Για να δω, ποιος είναι ο Δήμος εδώ μέσα;» και γω, Τοτός σκέτος, ένοιωσα την υποχρέωση να απαντήσω, δεν ήξερα ότι Δήμος είναι όνομα, ήξερα ότι λέμε πχ ο «Δήμος μιας πόλης», άρα, σκέφτηκα, κάτι συμβολικό θα είναι εδώ μέσα ο Δήμος, πού να εντοπίζεται άραγε ο Δήμος μιας τάξης, μάλλον στο κέντρο της, και δειλά-δειλά έδειξα προς το κέντρο της τάξης χωρίς να μιλήσω -και κείνη τη στιγμή, ένα αγοράκι που καθόταν ΕΥΤΥΧΩΣ εκεί, σήκωσε το χέρι του και είπε «εγώ είμαι κυρία!» και τότε κατάλαβα πως υπάρχει όνομα τέτοιο, και ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί, ευτυχώς ήταν η σύμπτωση και όχι μόνο δεν κατάλαβε κανείς τίποτα αλλά όποιος με είδε να δείχνω κατά κει θα απορούσε πώς διέαλο γνώριζε η καινούργια ποιος είναι ο Δήμος…

    Και πέρασαν κάτι δεκαετίες και διάβασα «Τα παιδικά χρόνια στο Βερολίνο του 1900″ του Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο οποίος επίσης χάθηκε στα παιδικάτα του σε παρόμοιους γλωσσικούς / σημασιολογικούς δαιδάλους (κεφ. «Η Μουμμερέλεν») και παρηγορήθηκα αφάνταστα…

    Β. Σήμερα ακόμα απορώ για τα ζαβαρακατρανέμια…

  45. tamistas said

    Δυο μπλε, μπλε φαρίδες
    με πράσινα μάτια
    με έχουνε κάνει τρελό…

    Το τραγουδούσε όταν ήμουν μικρός η μητέρα μου.
    Δεν ήξερα τι ήταν οι φαρίδες, καταλάβαινα πάντως ότι έχουν μάτια…

  46. Από τότε που την έχεις, πόσο σάλιο χρειάζεται άραγε; : «Από τότε που σ’ έχα σαλιώνω».

  47. Ηρώ Διαμαντούρου said

    @45 αχαχαχα μπλε φαρίδες!!!!!!! καλός ήσουνα και συ!

    να προσθέσω και της μαμάς το περίφημο:
    είχε αρχίσει μαθήματα πιάνου στα 5 της και περί τα 6-7 έφτασε η ώρα να παίξει κάτι staccato. Της έλεγε λοιπόν η δασκάλα: δεν το παίζεις σωστά, staccato είναι! κατέβηκε λοιπόν η μαμά μία οκτάβα αριστερά, «στα κάτω» πλήκτρα, όπως της είπε η δασκάλα… Η δασκάλα κατάλαβε το μπέρδεμα και, γελώντας, της εξήγησε. Έτσι η μαμά έμαθε το σωστό. Και δεν το ξέχασε ποτέ της.

    απορώ, υπάρχει κανείς που να ΜΗΝ έχει τέτοιες εμπειρίες;

  48. Στη χορωδία του σχολείου, όταν τραγουδούσανε τα παιδιά «Πυρ στην Αλαμάνα και φωτιά στο Γοργοπόταμο» εγώ θεώρησα λογικό ότι λέει «Πρίστινα, Αλαμάνα και φωτιά στο Γοργοπόταμο»… Επίσης το «Θεών Νταμάρι» είναι πολύ σύνηθες. Και τέλος ένα τραγούδι νομίζω το πρώτο του Χατζηγιάννη που έλεγε «Μόνο στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω, αφήνεις χρώμα πάνω στο δικό μου γκρίζο», δικαιολογημένα νομίζω με παρέπεμπε στο «Αφήνεις χρώμα πάνω στο μικρό, μουγκρίζω».

  49. Μαρία said

    >Και μάλλον κανείς δεν ξέρει να μου πει τι ήταν τεσπα αυτή η γερακίνα.

    Ηρώ, μας προσβάλλεις και μένα και κυρίως το Νιγριτνό Προσκυνητή.
    Στο γυναικείο όνομα Γερακίνα έχουμε ξαναναφερθεί. Γούγλισε: έθιμο της Γερακίνας και θα τα μάθεις όλα.

  50. sarant said

    Σάσα Μπρετόν, καλώς ήρθατε!
    Εξαιρετικό το “Αφήνεις χρώμα πάνω στο μικρό, μουγκρίζω”.

  51. Ηρώ Διαμαντούρου said

    @49, αχ Μαρία, το Έμενταλ, βλέπεις… ή η παιδική εμμονή, μάλλον. Ευχαριστώ για την υπενθύμιση, ναι, το ήξερα τελικά. Τώρα έχω αρχίσει να σκέφτομαι μήπως κάπου αλλού έχω γράψει πάλι τα ίδια!

  52. george said

    Η χαρά που έκανα διαβάζοντας ότι δεν είμαι ο μόνος που πίστευε (μέχρι σχετικά πρόσφατα) στην ύπαρξη του φοβερού βιολιστή Ροβιόλη δεν περιγράφεται! Αλλά δεν πάω πίσω και στην Φραγκοσυριανή: εγώ άκουγα «στο δίσκο πιο ρομάντζα», δηλαδή, κοροιδεύεις τώρα τα τραγούδια μου άκαρδη, αλλά όταν το βγάλω σε δίσκο θα σου αρέσει (είχα βγάλει κι ερμηνεία). Προσθέτω κι εγώ ένα λιθαράκι, από τη μητέρα μου:

    «ο,τι αγαπούσα αρνήθηκα, για το πικρό σου αχείλι», «Πικρία» του Ν.Καββαδία, μελοποιημένο από τον Θ.Μικρούτσικο.
    Μόνο που η μητέρα μου άκουγε: «ό,τι αγαπούσα αρνήθηκα για το πικρό σουαχίλι»! Και σου λέει, ναυτικός είναι, για τα ταξίδια του μιλάει, βγάζει νόημα!

  53. Νατάσσα said

    Κορυφαίος βιολιστής ο Ροβιόλης. Και φτυστός ο Μιχάλης Μανιάτης!

    Ήσουν χαρά και μ’ εγκατέλειψες
    γύρισε πίσω γιατί μου έλειψες.

    Ηρώ, κι εγώ είχα ανοιχτούς λογαριασμούς με το Δήμο. Μικρή, μου έλεγε η μαμά μου να μην κόβω φύλλα ή λουλούδια στο δρόμο, γιατί «είναι του Δήμου». Σε πολλά πεζοδρόμια του Βόλου τότε ήταν φυτεμένες ακακίες. Έκοβα τα φύλλα, μαδούσα τα μικρά φυλλαράκια τραβώντας τα όλα μαζί στη χούφτα και τα σκόρπιζα σαν χαρτοπόλεμο. ένα απόγευμα, είδα να μπαίνει σπίτι μας ένας άγνωστος κύριος. Ήμουν σίγουρη ότι ήταν ο κύριος Δήμος, που είχε έρθει να μου ζητήσει το λόγο. Εξαφανίστηκα και με έψαχναν για ώρες πολλές, μέχρι που βράδιασε. Βέβαια, μέχρι τώρα μόνο λουλούδια από τον κήπο μου κόβω…

  54. Γρηγόρης said

    Εμ το «θα σου φύγω στο Καπί» πού το πας; Συνέβη όταν πρωτάκουσα το πασίγνωστο τραγούδι του Νταλάρα και μου είχε κολλήσει το μυαλό η ταινία της Μελίνας «Τοπ Καπί». Άκου να θέλει πάει στο Καπί ο Γιώργος!

  55. Geom said

    Μια απορία που είχα ακούγωντας ένα παλιό τραγούδι του Πλούταρχου να λέει:
    «μα τόνισα την πρόκα στην παλάμη της καρδιάς»
    μου λύθηκε όταν βρήκα στο Ιντερνετ τους στίχους:
    «ματώνει σαν την πρόκα την παλάμη της καρδιάς»
    Ενώ αυτό το Πρωτοχρονιάτικο τραγούδι πάντα με μπέρδευε:
    «στην καρδιά μας Πανταζή, κάθε λύπη και χαρά μας…»

    Ένα άλλο που μου αρέσει είναι αυτή η πινακίδα που τη βλέπεις συνήθως στο επαρχιακό οδικό δίκτυο: «Προσοχή Ζώα!»

  56. επιχαρμος said

    @33,37. Και κάτι που μοιάζει μπεντροβάτο, αλλά είναι αληθές.
    Ένα ανηψάκι μου στο νηπιαγωγείο δεν μίλαγε ακόμη καλά. Μεταξύ των λέξεων που μπέρδευε ήταν και το ποταμάκι που στο στόμα του γινόταν πουτανάκι. Μεγάλο πρόβλημα στο σχολείο αλλά και γέλιο. Τέλος πάντων η νηπιαγωγός, που μαλλον ηταν αρκετά πλακατζού, τον βάζει στη σχολική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου να τραγουδήσει σόλο το «Ντούτσε», συνοδεύοντας η ίδια με ακκορντεόν -ήταν και καλλίφωνος ο μπαγάσας. Και φτάνει εκεί που λέει το άσμα «και πηδάει το ποταμάκι, ξέρει τη δουλειά» και γίνεται κόλαση. 🙂

  57. Jimakos said

    Οι παιδικές παρερμηνείες είναι το κάτι άλλο. Για να θυμηθώ μερικές δικές μου….
    Στα κάλαντα, το »ζαχαροκάντιο ζυμωτή» το έλεγα »ζαχαροπλάστη, ζυμωτή». Πιο λογικό σαν επάγγελμα, προφανώς!

    Το »Τι σου΄κανα και μ’εγκατέλειψες» το έπιανα »ντύσου καλά και μ’εγκατέλειψες». Εμ πως, νεγκλιζέ θα έφευγε?

    Παρερμηνεία φίλης, οπού μικρή τραγουδούσε τα Καβουράκια, με Αθήνα αντί για Ραφήνα (βέβαια εδώ παίζει ρόλο το οτι δεν είχε γεννηθεί και μεγαλώσει Αθήνα για να είναι εξοικειωμένη με το τοπωνύμιο).

    Καθώς και απίστευτα συνηθισμένο λάθος το »αραπίνες ΜΑΥΡΕΣ, ερωτιάρες» , αντί για το σωστό ΛΑΓΝΕΣ. Δηλ. όχι μόνο αραπίνες, αλλά και μαύρες! Μαύρες εις το τετράγωνον, οι μαύρες!

  58. @53: Νατάσσα, αρχίσαμε και μαζευόμαστε οι Βολιώτες, βλέπω…

    Εγώ εκτός από τις ακακίες «του Δήμου» μάδαγα και τις νεραντζιές αβέρτα κουβέρτα.

  59. ΡΟΒΙΟΛΗΣ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΙΝΑ

    Στην οδό Γραφημώνος, κατοικεί ο Ροβιόλης,
    που όλοι ξέρουν πως έχει λουμπέσα πολλά.
    Τη Ζωντανίνα γυναίκα (εξώλης-προώλης),
    αγαπούσε εκείνος – κι αυτή τα λεφτά.

    Διακοπές είχαν πάει, προς το Παπουνάνε,
    τ’ ωραίο το πύο του βυθού για να δουν.
    Δυο μπλε –στην ακτή- φαρίδες περνάνε,
    ντρουμου-ντρουμ, τα βραχιόλια φοράν της Βροντούμ.

    Στων Θεών το νταμάρι, πικρό σουαχίλι,
    κακιά Φαλακρίνα, στης Νιόσης το φως.
    Πιο –μοιάζει- ρομάντζα, ως πέφτει το δείλι
    στη Ρύθμη Σισίχου, στα κάτω ο ρυθμός.

    Μια μέρα είχαν φτάσει ως τις Κολμυρίδες,
    του Προέδρου Ταμέλη να δούνε τη γη.
    Γενναίους αντικρύσαν πολλούς Τωντονίδες,
    με το σπιθονάκι βαθιά στο κορμί.

    Μα κάποτε μόνος ξυπνάει ο Ροβιόλης,
    και η Ζωντανίνα, το ραμόνι κι αυτή.
    Στα δρομαλιώτικα ψάχνει τα στέκια της πόλης,
    μα κείνη έχει φύγει, ψηλά στο Χαπί.

    Και φτάνει σε λίγο, το γράμμα του νόμου
    Περιμενοδίκης να δώσει σκυφτός.
    Τα χώραφα τώρα μοιράζουν κι επ’ ώμου
    το βιολί κουβαλάει κι όλο πάει μοναχός.

    Στην οδό Γραφημώνος – επικίνδυνο μέρος –
    για να ζήσει ο Ριοβιόλης τα ροβίχια πουλά.
    Και περνούνε τα χρόνια, κι όλο γίνεται γέρος,
    γέρο-Δήμο τον λέγαν, μες τη γειτονιά.

  60. ζηλεύω τὰ ῥαμόνια σας. δὲν εἶχα οὔτε τόσα οὔτε τόσο ἐντυπωσιακά. π.χ. ἀντὶ γιὰ Κυκλαδινὸ κυκλάμινο ἄκουγα κυκλάμινο κυκλάμινο. μικρὸ τὸ κακό. κι ἕνα ποὺ νομίζω πὼς τὄγραψα στὸ ἄλλον νῆμα: στὸ «χάντρα στὸ κομπολόι σου» ἐκεῖ ποὺ λέει «ἴσκιος νὰ γίνω μάτι μὴ μὲ δῇ» ἄκουγα: «μὰ τὴν Νινευή».

  61. # 56 Πέθανα στα γέλια και πνίγηκα και με τον καφέ!

  62. 57 εγώ το έχω ακούσει και «αραπίνες μαύρες ξεδοντιάρες»

  63. # 62: Φοβερό. Μάλλον γι αυτό αναγκάστηκε ο Καββαδίας να γράψει το : «πέρασε μια και σου ‘δειξε τα κάτασπρά της δόντια». Για να μην του πουν ότι κοίταγε τις ξεδοντιάρες!

  64. Και κάτι από τον παπού μου: επειδή ήξερε να γράφει και να διαβάζει, είχε πηδήξει μία τάξη και τον βάλανε κατευθείαν στη δευτέρα. Εντωμεταξύ, επειδή είχαν αργήσει να γυρίσουν από τις διακοπές τους, ξεκίνησε το σχολείο μια βδομάδα μετά, οπότε και κατευθείαν στη 2α και με τα μαθήματα αρχινισμένα ήταν τελείως εκτός. Άκουγε λοιπόν την πρώτη μέρα τα υπόλοιπα παιδιά να παπαγαλίζουν όλα μαζί «τα θηλυκά της πρώτης κλίσεως εις άλφα και εις ήτα» και αυτός καταλάβαινε ότι μιλούσαν για τα κορίτσια της πρώτης τάξης που ήταν «η Σάκα και η Σίτα». Οπότε τυχαίνει εκείνη την ώρα να μπει ένα κορίτσι της πρώτης στην τάξη τους για να ζητήσει μια κιμωλία και αυτός σκέφτηκε «ωραία, ήρθε η Σάκα, τώρα όπου νάναι θάρθει και η Σίτα», οπότε είχε γυρίσει και κοίταζε την πόρτα συνέχεια περιμένοντας να μπει η Σίτα – μέχρι που έφαγε τη σφαλιάρα από το δάσκαλο…

  65. silia said

    59 ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ
    Υπόκλιση , παρ’ όλο το λουμπάγκο μου .

  66. voulagx said

    #62 Ε,οχι και ξεδοντιαρες, Γιωργο! Ξεκολιαρες.. παει κι ερχεται! 😛

  67. Ηρώ Διαμαντούρου said

    δεν παίζεται η συλλογή, έχω λιώσει στο γέλιο!!!!!!!!!

    θυμήθηκα και άλλο ένα των παιδικών μου χρόνων:
    «στα χέρια σου μεγάλωσαν και πόνεσαν και μάτωσαν άντρες με ολοκάθαρη ματιά
    – μέχρι εδώ πάμε καλά, ιδού όμως η σοκαριστική αντίφαση:
    ψηλά κυπαρισσόπουλα, χαράς τα κοριτσόπουλα»!!!
    – αντί, βεβαίως, «χαρά στα κοριτσόπουλα».
    χρόνια με παίδευε αυτό…

  68. sarant said

    Σοφία, εύγε για το Ραμονοποίημα!

    Κορνήλιε, αν δεν κάνω λάθος, το κανονικό είναι «Κυκλάμινο κυκλάμινο», όχι κυκλαδινό!

    Τζιμάκο, έχεις απόλυτο δίκιο για τις αραπίνες. Να μην πούμε πώς αλλιώς τραγουδιέται (όχι ξεδοντιάρες, αλλά κάτι που μοιάζει)

  69. είναι και μάτωσαν ή και μάλωσαν;

  70. sarant said

    Μάλωσαν, νομίζω.

  71. Μαρία said

    >Δηλ. όχι μόνο αραπίνες, αλλά και μαύρες! Μαύρες εις το τετράγωνον, οι μαύρες!
    Και 68.

    Η Αραπιά, οι Αραπάδες/Αραπίνες, αράπικα μάτια/φιστίκια κλπ σχετίζονται με τις αραβικές χώρες άρα το μαύρες δεν είναι πλεονασμός.

  72. ppan said

    Στ «μη μιλας άλλο γι αγάπη» του Σαββόπουλου εγω άκουγα «..στην καρδιά μας, στην ματιά μας και στ΄αχείλι τ΄αηδονιού» εκεί που λέει «…καίει τα χείλη, καίει το νου». Επιμένω ιδιαίτερα στο ποιητικό «αχείλι» αντί του φυσιολογικότερου «χείλη». Η πολλή ποιητικότητα με εμπόδιζε να προβληματιστώ πάνω στο πώς ένα αηδόνι έχει χείλη.
    Και, με επιμονή στο αηδόνι, σε άλλο τραγούδι, αντί του «η Κατερίνα κι η Ζωή, τ΄Αντιγονάκι, η Ζηνοβία» εγώ άκουγα, ναι, σωστά υποθέτετε, «….τ΄αηδονάκι η Ζηνοβία»

  73. @72
    Εγώ πάλι άκουγα: «σαν τρυγονάκι η Ζηνοβία».
    Καλά, το των «Θεών νταμάρι» αποτελεί πανελλήνιο ραμόνι. Θυμάμαι όμως κι ένα σχολικό τραγουδάκι όπου όλη -μα όλη!- η τάξη έλεγε: «ρογκίζουν Αραβούλες», αντί «λόγκοι, βουνά, ραχούλες». Ξεσκόλισα μέχρι να μάθω την αλήθεια.
    Α, ναι, και το άλλο με το κωλοκοτρωνέικο μπαϊράκι:
    «Ξέρεις στ’ αλήθεια να κάνεις στεριά και τους δειλούς ακόμα». Προφανώς το φλάμπουρο δεν έκανε γεωλογικές μεταμορφώσεις. «Θεριά» τους έκανε τους κιοτήδες.

  74. basilis said

    Ενα ραμονι που δεν μπορουσα να καταλαβω τι λεει ηταν απο το τραγουδι «μωρο μου φαλτσο» του Ρακιντζη:

    Εισαι το σι μπεμολ ακορντο στην καρδια μου
    το οποιο ακουγεται
    Εισαι το σιμπεμολακο μες στην καρδια μου

  75. Capybara said

    1. Μικρός αναρρωτιώμουν τί είναι τα «πάραλα» από το στίχο «πίσω απ’ τη γέφυρα του Αδάμ στη νότιο Κίνα / χιλιάδες πάραλα βαινές τσουβάλια σόγια» (το παράξενο είναι ότι το «βαινές» δεν μου κίνησε την περιέργεια).

    2. Μου είχε συμβεί και κάτι παρόμοιο με το «Ανθή Φύτα». Είχα δει σ’ ένα κουρείο την επιγραφή «ΚΟΥΡΕΙΟ ΦΩΚΙΩΝ» με κεφαλαία και νόμισα πως έγραφε «κουρείο φωκιών», πράγμα που μου φάνηκε υπερεξειδικευμένο και εξεζητημένο. (Προφανώς βέβαια, ο κύριος Φωκίων κούρευε ανθρώπους).

  76. Ηρώ Διαμαντούρου said

    @69, 70, ΜΑΛΩΣΑΝ;!;!;!;!;!;! Νόμιζα ότι μου κάνατε πλάκα και μπήκα στο stixoi info και το είδα με τα μάτια μου!!!!!!!!

  77. tamistas said

    Θα σε πάρω να γυρίσω
    φίνα στην παρά ‘χω πει
    θα λυσσά και μπέλα γκράτσια
    και ας μου ‘ρθει συγκοπή…

    Αυτά άκουγα πιτσιρικάς στη Φραγκοσυριανή τού Βαμβακάρη.
    Χρειάστηκε να ταξιδέψω, ενήλικας πια, στη Σύρο, για να καταλάβω ότι πρόκειται για τοποθεσίες τού νησιού:

    Θα σε πάρω να γυρίσω
    Φοίνικα, Παρακοπή
    Γαλησσά και Nτελαγκράτσια
    και ας μου ’ρθει συγκοπή.

  78. Alexis said

    -Στο τραγούδι ‘Φεγγάρι κι άστρα’ του Γιάννη Νικολάου υπάρχει ο στίχος: ‘Φεγγάρι που θωρείς πολλά στο βραδυνό σεργιάνι, πες μου αν εθές ποιον τυχερό στην κάμαρά τση βάνει’. Όταν το άκουσε για πρώτη φορά η γυναίκα μου με ρώτησε εντελώς φυσιολογικά: Τι είναι το τζιβάνι;
    -Το ‘σαν τρυγονάκι η Ζηνοβία’ φαίνεται ότι είναι πολύ διαδεδομένο ραμόνι, κι εγώ έτσι το άκουγα για πολλά χρόνια.
    -Στη Φραγκοσυριανή είναι όντως δύσκολο να καταλάβεις τι λέει αν δεν είσαι Συριανός για να ξέρεις τα τοπωνύμια. Εγώ μόλις σήμερα, από το σημερινό άρθρο εννοώ, έμαθα ότι ο σωστός στίχος είναι ‘και στο Πισκοπιό ρομάντζα’. Μέχρι τώρα άκουγα ‘και το βρίσκω πιο ρομάντζα’.

  79. ppan said

    Εγώ «και στον δίσκο δυο ρομάντζα»!. Πραγματι, μόνο όταν πήγα στην Σύρο κατάλαβα τι λέει το τραγούδι. Άλλο αλλαντάλλο που άκουγα: «Φίνα στην παρακοπή»

  80. #41 Η Γερακίνα ήταν Νιγριτνιά και το ορίτζιναλ πηγάδι είναι ‘δω! Στη Βροντού έχει καλές πατάτες, αλλά Γερακίνες γιοκ!
    #49 Μαρία, απ’ ότι βλέπω και η Σίλια μιλάει για Αμπέλους…

    Αυτό που θυμάμαι, είναι το γνωστό τραγούδι του Μηλιώκα «Ποιμενικό ροκ» που λέει κάπου «και σ’ όλα τα τερτίπια είμαι μέσα» και λόγω της «επαρχιώτικης» προφοράς του τραγουδιστή εγώ άκουγα » στη ζούλα τα κρεμμύδια είναι η μάσα»! Άβυσσος…

  81. gbaloglou said

    42

    Όχι, σ’ αυτό (με λάθος στο #39, όπου το #33 έπρεπε να είναι #34):

  82. gbaloglou said

    … πιο συγκεκριμένα στην τελευταία παράγραφο του #34 🙂

  83. Τρύφων Χαρίτος said

    Ήμουν μικρός και μ’έπαιρνε ο πατέρας μου στο γήπεδο. Με δέος άκουγα τον ύμνο του Παναθηναϊκού, και συγκεκριμένα της δεύτερη στροφή, προσπαθώντας να καταλάβω τι είναι οι γνωστοί «Σουάσοι» που είχαν δοξάσει την ομάδα. Μου φαινόταν κάτι εξωτικό, μεταγλωσσικό και ακραιφνώς ποδοσφαιρικό που έπρεπε να ανακαλύψω. Όταν κάποιος μου είπε την αλήθεια απογοητεύτηκα.

  84. Μαρία said

    80 Μιλάει, γιατί ξέρει ν’ ακούει. Είναι όμως Θρακιώτισσα.

  85. sarant said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια!

    Τρυφωνα Χαρίτο, καλώς ήρθες -πολύ καλοί οι Σουάσοι!

  86. gbaloglou said

    78

    και στο Βίσκο πιο ρομάντζα 🙂

  87. ppan said

    λοιπόν, κατά τύχη, ψάχνοντας παιδικά τραγούδια, μόλις έπεσα στο «κυκλαδινό» κυκλάμινο του κορνήλιου! φαίνεται ότι είναι διαδεδομένο ραμόνι: http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1115&Itemid=83

    σε σημείο να αναρωτιέμαι ποιο ακριβώς είναι το ραμόνι, το κυκλδινό ή το κυκλάμινο! στο Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού ευτυχώς το βρήκα κυκλάμινο.

  88. ὄντως, ὁ Πολίτης στὴν ἀνθολογία (δὲν ἔχω σκέτο Ῥίτσο) τὄχει κυκλάμινο κυκλάμινο. ἀκόμη ἕνα ῥαμόνι λιγότερο 😦

  89. voulagx said

    Κι ενα ραμονι οχι απο τραγουδι. Μικρος, οταν πρωτοπηραμε ραδιοφωνο, ακουγα απ’ την εκφωνητρια «διαφη μυστικα μηνυματα» στο ενδιαμεσο δυο εκπομπων, κι αναρωτιομουνα τι σόι μυστικα μηνυματα ειναι αυτα που τ’ ακουει ολος ο κοσμος!

  90. silia said

    @ 78
    Εγώ πάλι το «άκουγα» (και όχι μόνον το άκουγα , αλλά το τραγουδούσα με μεγάλο μεράκι) σαν «και το … ρίσκο πιο ρομάντζα» , αν και κάποιες φορές αναρωτιόμουν , τί σχέση μπορεί να έχουν τα … παρακινδυνευμένα ανοίγματα με τον ρομαντισμό , αλλά όταν τραγουδάς την Φραγκοσυριανή , συνήθως έχεις κατεβάσει και καναδυο τσίπουρα ή ρετσίνες και η σκέψη έφευγε πάραυτα .
    Καληνύχτα σε όλους .

  91. Μαρίνα said

    75.Ακόμη γελώ με τον κουρέα των φωκιών!!!Καλό βράδυ σε όλους σας!

  92. ἤ μᾶλλον ἔχουμε περίπτωσι ὅπου ἀπὸ ῥαμονογόνο ἐκτέλεσι τὸ ῥαμογενὲς ἄκουσμα διώρθωσε τὸν στίχο!

  93. μόνο ἐγὼ ἀκούω δ ἐδῶ;

  94. 1. Μικρός αναρρωτιώμουν τί είναι τα “πάραλα” από το στίχο “πίσω απ’ τη γέφυρα του Αδάμ στη νότιο Κίνα / χιλιάδες πάραλα βαινές τσουβάλια σόγια” (το παράξενο είναι ότι το “βαινές” δεν μου κίνησε την περιέργεια).

    αχαχα… αν να σας πω κι ένα (κουφό) δικό μου… Καββαδία διάβασα πρώτη φορά όταν τον επανεξέδωσε η Αγρα το 1992 ή 1993 δεν θυμάμαι, 20 χρονώ δηλαδή. Και έλεγα στην ξαδέρφη μου, «μα είναι φοβερός ο Καββαδίας» και μου λέει: «ναι, μου αρέσει να τα ακούω τα τραγούδια του» Απάντηση δική μου: «α, ναι; Εχουν μελοποιηθεί αυτά; «

  95. silia said

    @ 93 Κορνήλιος
    Όχι … Κι εγώ , «δ» ακούω . Αλλά για να σιγουρευτούμε , δεν ρωτάμε και τον … Τζιμάκο ;

  96. # 94 Συνέπεια του παραπάνω είναι ότι είμαι μάλλον η μοναδική στην Ελλάδα που λέει: Μάνα θα πάω ΜΕ ΤΑ καράβια (όπως είναι ο γραμμένος στίχος) ενώ όλοι οι άλλοι λέτε: ΣΤΑ καράβια (μου είπαν ότι το άλλαξε ο Μικρούτσικος).

  97. @60, 68. 87: Ο Ρίτσος βέβαια «κυκλάμινο κυκλάμινο» έγραψε, αλλά στη μελοποιημένη βερσιόν που τραγούδησε ο αθεόφοβος Νταλάρας λέει καθαρά «Κυκλάδινο (έτσι, με τον τόνο στην προπαραλήγουσα) κυκλάμινο». Στην αρχή νόμιζα ότι παράκουγα, αλλά το καρατσεκάρισα και με άλλους. Τώρα πώς του ήρθε αυτό το Κυκλάδινο, ο Θεός κι η ψυχή του. Κοτζάμου σύζυξ υφυπουργού είναι, λογαριασμό θα μας δώσει;

  98. ppan said

    κυκλαδινός, παριανός συγκεκριμένα, δάχτυλος, είναι προφανές!

  99. ἄχαχαχα! ἄκου σύζυξ!

  100. george said

    Ανάλογο με τον κύριο Δήμο και τα λουλούδια του: Βλέποντας κόσμο έξω από την εκκλησία, 3-4 χρονών, ρωτάω τον πατέρα μου γιατί τόσος κόσμος, και μου απαντά ότι είναι η «Θεία Λειτουργία». Εννοείται ότι την πέρασα για πραγματικό πρόσωπο, αλλά επειδή δεν πίστευα ότι μαζεύτηκε τόσος κόσμος για μια θεία μου, και επειδή κάπου είχα ακούσει για τη Μητέρα Τερέζα και της φιλανθρωπίες, πίστεψα ότι η Θεία Λειτουργία είναι κάτι σαν την Μητέρα Τερέζα!

    Καληνύχτα σε όλους, όλα τα σχόλια είναι ξεκαρδιστικά!

  101. Μαρία said

    Ρε τι μαθαίνουμε στα γεράματα. Διαπίστωσα οτι με εξαίρεση τη Φαραντούρη και την Αρετή, το κόλλησε και σε άλλους.

  102. sarant said

    93: Κι εγώ δέλτα ακούω στο γιουτουμπάκι…. αλλά θυμάμαι πολύ καθαρά ότι στον δίσκο που είχε βγει το 74 άκουγα ΚυκλάΜινο.

  103. # 100 έχω κι εγώ ένα παρόμοιο (το έχω βάλει και στο βιβλίο μου) με την ξαδερφούλα μου, ονόματι Σοφία επίσης. Γύρω στα 3-4 όταν ήταν είχαμε πάει όλοι σε ένα γάμο και κάθε τόσο η μικρή σηκωνόταν όρθια, μετά ξανακαθόταν, μετά πάλι όρθια και κοίταγε τη μάνα της με απελπισία.

    Κάποια στιγμή δεν άντεξε και λέει: «Μα γιατί καλέ μαμά αυτός ο παπάς λέει συνέχεια Σοφία ορθή και με σηκώνει, δεν μπορώ κουράστηκα, θέλω να καθίσω» !

  104. καὶ στὸν τὸν δίσκο τοῦ 1974 Δ ἀκούω, ἐκτὸς ἂν ἡ ἐκτέλεσι ποὺ ἀνέβασαν δὲν εἶναι πράγματι τοῦ ’74

  105. Immortalité said

    Κορνήλιε μ’ έβαλες στα αίματα νυχτιάτικα και δεν έχω και το δίσκο στο σπίτι. Πάντως και γω θυμάμαι ότι στο βινύλιο άκουγα κυκλάμινο.

  106. Δημήτρης Φύσσας said

    1. Σοφία, τρομερό το ποίημα. Συγχαρητήρια για το πολυ-ταίριασμα.

    2. Συνεισφέρω αυτό που γράφει ο εξαίρετος Νίκος Βασιλεάδης στον «Αγάθο» του. Είναι το «κλασικό» εκκλησιαστικό «Μεγανεύρατο». Ένας μεγάλος δίνει εντολή σ΄ένα παιδί: «Πες το μεγανεύρατο». Και το παιδάκι τραγουδάει: «Μέγαν εύρατο εν τοις κινδύνοις / σε υπέρμαχον η οικουμένη» κλπ κλπ- νομίζω ότι είναι κάτι σχετικό με το χριστιανό άγιο Δημήτριο.

    3. Τι τραγουδάνε και τι ακούνε τα ραμόνια; Κατ΄ ανάγκην RAMONES, τίποτ΄ άλλο.

    4. Μπράβο Νίκο που το ΄βαλες μπρος και όλες -όλοι που συνεισφέρετε εδώ. Γέλιο μέχρι δακρύων

  107. aerosol said

    Του αγίου οίκου τούτου – του Αγίου Τούκου Τούκου (αληθινό!)
    Κύμματι θαλάσσης – Κοιμάτ’ ο Θανάσης (πιθανόν να δημιουργήθηκε επίτηδες από τσαχπίνιδες ψάλτες)

    Κι εγώ άκουγα «πάραλα βαινές τσουβάλια σόγια». Αυτό που με απσχολούσε όμως, ήταν η λέξη «σόγια». Τότε το μόνο σχετικό που γνώριζα ήταν το σόι-τα σόγια.

  108. Μισιρλού... said

    Το τραγούδι τής μικρής μου φτωχογειτονιάς
    (από ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι που έμενε σε πολυκατοικία, με μεγάλες ποιητικές ανησυχίες -και πολλούς εφηβικούς καημούς…)

    Μικρά κι αν είν’ λιαγαστενά(1)
    και σπίτια, χαμηλά μου(2)
    βρέχει στη φτωχογειτονιά
    βρέχει και στην καρδιά μου

    Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
    π’ αν άψες(3) τον καημό μου
    είσαι μικρός και δεν χωράς(ςςςς)
    (ςςςς)στον(4) αναστεναγμό μου

    Ήσουν φορές αμέτρητος(5)
    δεν έχει ο κόσμος σάλες(6)
    φεύγουν οι μέρες μου βαριά
    σαν της βροχής τις στάλες

    1. Λιαγαστενά= τα πέριξ μικρά φιδωτά στενοσόκακα
    2. χαμηλά μου= κάτω από μένα, εεε, ήμουν στον 4ο όροφο!
    3. π’ αν άψες= που αν ακουμπούσες, προσέγγιζες τον καημό μου… (άψω / εκ του άπτω!!! )
    4. στον= Βρε άδικε ντουνιά, είσαι πολύ μικρός για ν’ ασχοληθώ εγώ μαζί σου! Δεν έχεις καμια θέση στο μεγάλο μου ΑΧ !
    5. Ήσουν φορές αμέτρητος=Μερικές φορές είναι τόσο αμέτρητη και κατάφορη η αδικία σου…
    6. δεν έχει ο κόσμος σάλες= Ορίστε πχ: Τα κάτω σπίτια δεν θα ‘χουνε ούτε σάλες !!!

    Τώρα πώς ήξερα το άπτω και δεν γνώριζα τα ανήλιαγα…μόνο ο μέγας Τάσος Λειβαδίτης θα μπορούσε να μας πει…που του τα παρατόνισε όλα ο κυρΘοδωράκης…

    Διάβασα στο πρώτο άρθρο των ραμονίων [στο σχόλιο @ 113 / 18 Ιανουαρίου, 2011 στο 14:05 -που με περισσή χαρά το επαναλαμβάνει κι εδώ στο @34] τον Γιώργο Νικολόπουλο που μας γράφει πως παρακούει στο τραγούδι «Τι να φταίει» επειδή είναι παρατονισμένο.
    Εδώ, ο αγαπητός συσχολιαστής μάς δίνει -άδικο- και λανθασμένο παράδειγμα μουσικού παρατονισμού. Στο συγκεκριμένο τραγούδι δεν υπάρχει ούτε μια λέξη παράτονη! Τα μουσικά μέτρα ακολουθούν πιστότατα τον τονισμό των λέξεων (εκτός αν δε το ακούει στην πρώτη του εκτέλεση και το έμαθε από καμια όμορφη τραγουδιάρα τής TV!).
    ΓΝ… μάλλον είσαι φαλτσαύτης και χρειάζεσαι επειγόντως καναν ΩΡΛ !!!
    🙂

    Κι άλλο ραμόνι :
    Ομοίως, στην εφηβική ηλικία δε μπορούσα να κατανοήσω -αλλά μου φαινότανε τόσο ποιητικό και δε ρώταγα- τι στα κομμάτια ακριβώς έκαναν και ο λεβέντης και ο χάρος όταν «σεροβόλαγαν» !
    Από το «Ο λεβέντης» (Μίκη Θεοδωράκη-Νότη Περγιάλη) :
    …με χαμηλά τα μαύρα του τα μάτια, λεβέντης (σ)εροβόλαγε…
    …κυλάει το αίμα, σκέπασε τον ήλιο κι ο χάρος (σ)εροβόλαγε…

    @30
    Σοφάκι…. Χοχοχοο! Κι εγώ άργησα πολύ να μάθω το φαιό νταμάρι! Θεών και θεοτήτων απάσης Αττικής και περιχώρων, κραύγαζα !!!
    (αφού ακόμα καμιά φορά το λέω επιτούτου για να γελάω).

    @53
    Νατάσσα > Και πού ν’ ακούσεις στο Ζαμπετικό «Τι σου ‘κανα κι μ’ εγκατέλειψες», αντί για «Ήσουν χαρά και μ’ εγκατέλειψες»: «Ντύσου καλά που μ’ εγκατέλειψες» !!!

    @54
    Γρηγόρη > Υπέροχο και το δικό σου «θα σου φύγω στο Καπί» !
    Αν εσύ μπερδευόσουνα γιατί σκεφτόσουν το Τοπ Καπί, κάποιος απ’ την παρέα μου (ο κυρ Κώστας, που τα ‘χε τα χρονάκια του) τραγουδούσε -ως πλάκα, όχι ραμονιόκρουση- στην αγαπημένη του κυρία Στέλλα, «θα σου φύγω στο ΚΑΠΗ»!!! Γιατί είχε πάει μια εκδρομή με ένα ΚΑΠΗ και ήταν το μόνο θέμα συζήτησης για κανα χρόνο!
    Και η κυρία Στέλλα να ωρύεται : Ορίστε τα αίσχη του! Μας τα τραγουδάει κιόλας…

    Βεβαίως για την αποκατάσταση και την ιστορία :
    Το τραγούδι δεν είναι του Νταλάρα, αλλά του δημιουργού του, του μέγα συνθέτη Απόστολου Καλδάρα. Είναι το «Τώρα κλαις, γιατί κλαις».
    Και μάλιστα, το πρωτοείπε ο Γιώργος Χατζηαντωνίου (που τον ξέρουμε και από την πρώτη εκτέλεση στο «Δε θέλω τη συμπόνια κανενός» του Άκη Πάνου).

    @66
    Εμ… βέβαια voulagx!!! Όλες ξεκωλιάρες είναι! Έτσι το τραγουδάμε πάντα, ούτως ή αλλέως…

    @78
    Alexis > Το «και στο Πισκοπιό ρομάντζα» (της Φραγκοσυριανής) ακόμα είναι πολλοί, μα πάρα πολλοί, οι επαγγελματίες τραγουδιστές και μουσικοί που το λένε σαν και σένα! «και το βρίσκω πιο ρομάντζα».
    Πέρασες την οντισιόν! Σε βλέπω να δουλεύεις σύντομα στα ρεμπετάδικα…
    🙂

    ***

    Και σπέσιαλ παρακούσματα-παρακρούσεις(!) φίλων, που ακόμα επιμένουν (ως πλάκα ή και κανονικά) :

    Στο υπέροχο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και του Αντώνη Ρεπάνη, «Η διπρόσωπη»:
    Στα όπα-όπα σύκα και σε ζηλεύανε, να βρούνε τέτοιον άντρα κι άλλες γυρεύανε…
    [σ’ είχα]

    Των Ξαρχάκου-Λευτ. Παπαδόπουλου, «Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι»:
    …Το παιδί ξανάρχισε να παίζει, το κανα και πάλι κελαηδεί !!!…
    [το κανάρι]

    Πάλι Λευτέρης Παπαδόπουλος και Λοϊζος, εδώ -ναι- Νταλάρας : «Αχ! χελιδόνι μου»:
    …Αχ! χελιδόνι μου, πώς να πετάξεις σ’ αυτό το μαύρο τον ουρανό;
    Εμάς σταλάζει το δειλινό και πώς να κλάψεις!…
    [Αίμα σταλάζει]

    Και στο μοναδικό Ζαμπετέικο :
    Θεσσαλονίκη μάγισσα τραβάς απ΄το μανίκι(!) Θεσσαλονίκη μάνα μου, γλυκιά Θεσσαλονίκη…
    [σαν τον μαγνήτη]

    Χαιρετίσματα -βρε- στο Βορρά !!!
    :mrgreen:

    ***

    ΣΗΜΕΙΩΣΗ – Για το Κυκλαδινό κυκλάμινο :

    Το ποίημα και τραγούδι λέγεται «Κουβέντα μ’ ένα λουλούδι». Περιλαμβάνεται στο έργο «18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας».
    Ο Ρίτσος είχε γράψει αυτά τα τετράστιχα από το 1968 και ο ΜΘ τα μελοποιεί στο Παρίσι (κάπου από το 1971 ως το καλοκαίρι 1972).
    Η πρώτη εκτέλεσή τους ήταν στις 18 Ιανουαρίου 1973 (στο Albert Hall-Λονδίνο) με τους: Μαρία Φαραντούρη, Πέτρο Πανδή, Αφροδίτη Μάνου και Αχιλλέα Κωστούλη (που πρώτος ερμηνεύει αυτό το τραγούδι) και η πρώτη ηχογράφηση του έργου έγινε στο Παρίσι (το 1973) με τους ίδιους ερμηνευτές.
    Στην Ελλάδα το έργο κυκλοφορεί, σχεδόν ταυτόχρονα -το 1974- με τις ηχογραφήσεις: με τον Νταλάρα και τη Βίσση (στην Minos) και με Ε. Βιτάλη, Μ. Δημητριάδη, Κ. Καμένο, Σ. Πασπαράκη και Σ. Κρυστάλη (στη Lyra).
    [οι πληροφορίες είναι από το ένθετο της επανέκδοσης -remaster- του έργου, το 2003]

    Μόλις άκουσα τις εκτελέσεις :
    1. Ο Κωστούλης λέει : Κυκλαδινό κυκλάμινο (ΚυκλΆδινο κυκλάμινο)
    2. Ο Νταλάρας λέει : Κυκλαδινό κυκλάμινο (ΚυκλΆδινο κυκλάμινο)
    [ο ΓΝ είναι πολύ ψείρας σ’ αυτά… δε θα μπορούσε να κάνει τέτοιο τραγικό λάθος!]
    3. Ο Καμένος και η Βιτάλη λένε : Κυκλάμινο, κυκλάμινο
    [που αυτό θα’ναι σίγουρα «διόρθωση» του αείμνηστου Αλέκου Πατσιφά τής ΛΥΡΑ. Θα έβαλε αυστηρό χέρι στον μουσικό παρατονισμό τού συνθέτη -που τον αναφέραμε και παραπάνω… και έτσι πέρασε πια ως φαίνεται σε πολλούς].

    Άρα Κορνήλιε, μπορείς κάλλιστα να παρασημοφορεθείς το (ψιλο)ραμόνι σου!
    😆

    ΥΓ:

    Αν παρατηρήσατε, τα περισσότερα ραμόνια μας προέρχονται από τον Μίκη Θεοδωράκη, που’ ναι μεγάλη μανούλα στους μουσικούς παρατονισμούς!
    Λίγο πολύ, σχεδόν όλοι οι δημιουργοί έχουν υποκύψει-υποχωρήσει στον παρατονισμό, για να τους βγουν σωστά τα μουσικά τους μέτρα, αλλά λέγεται (κι έτσι φαίνεται να’ναι) πως ο μόνος που δεν έχει ούτε ένα τέτοιο δείγμα, είναι ο Άκης Πάνου.

    Την καλημέρα μου!

  109. Alexis said

    Μισιρλού,
    Πως φαίνονται οι άνθρωποι που ξυπνάνε νωρίς το πρωί!
    Πολύτιμη όπως πάντα η συνεισφορά σου και οι μουσικές σου γνώσεις!
    Σ’ ευχαριστώ που με πέρασες στην οντισιόν, αλλά αν ακούσεις τη φωνή μου μάλλον θ’ αλλάξεις γνώμη. Είναι πάντως στα (άμεσα) σχέδιά μου να μάθω μπουζούκι! (Δεν κάνω πλάκα, αλήθεια είναι).
    Ένα στίχος που με τρέλλαινε πάντα, αν και δεν είναι ραμόνι, είναι το ‘κι ύστερα το βραδάκι μεθυσμενάκι στα καπηλειά’ από τη ‘Τζαμάικα’ των Λοϊζου-Παπαδόπουλου. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι στο καλό εννοούσε ο ποιητής μ’ αυτό το ‘μεθυσμενάκι’. Αργότερα κατάλαβα ότι πρόκειται για λέξη που τη χρησιμοποιεί ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στους στίχους του, υπάρχει άλλωστε και τραγούδι του που έχει αυτόν τον τίτλο.

  110. sarant said

    Καλημέρα και από μένα.

    Δημήτρη Φύσσα, σ’ ευχαριστώ που μας θύμισες τον Βασιλειάδη και το Μεγανεύρατο!

    Εντυπωσιακή, όπως συνήθως, η συνεισφορά της Μισιρλούς, πολλά ευχαριστώ!

    Για το κυκλαδινό κυκλάμινο, επιβεβαιώνω ότι ο Νταλάρας στον δίσκο του 1974 (ή τουλάχιστο στο αντίστοιχο σιντί, βινύλιο δεν έχω πια) τραγουδάει Δ. Ωστόσο, έχω μια εκτέλεση με τον Κωστούλη, λάιβ στην Ιερουσαλήμ 1973, όπου τραγουδάει «κυκλάμινο» -όχι πολύ καθαρό το Μ, λίγο σαν μπ, αλλά όχι Δ. Το σιντί έχει και τους στίχους, φυσικά με Μ. Η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά τα 18 Λιανοτράγουδα τα είχα πρώτα διαβάσει και αργότερα τα άκουσα, οπότε έχοντας το κείμενο στο μυαλό μου, άκουσα Μ και από τον Νταλάρα και μόλις χτες συνειδητοποίησα το Δ και ένιωσα μεγάλη έκπληξη!

  111. gazakas said

    Μόλις μου το είπε συνάδελφος: όταν ήταν μικρή την πονοκεφάλιαζε το ποιοι ήταν ο Ταούλης και ο Ζουρνάς που θα μεθούσαν τον ήλιο μαζί μας: «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο σίγουρα ναι, με το νταούλι και με το ζουρνά, καλημέρα, ήλιε» !

  112. hrundi v.baksi said

    Συγχαρητήρια για το ιστολόγιο και για την πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία .Εκπληκτικά,ψυχαγωγικά και διδακτικά όλα τα σχόλια .Επιτρέψτε την συνεισφορά μου :
    1.Αν και στη δεκαετία του ΄80 η βία στα γήπεδα δεν ήταν σε έξαρση , εγώ ήμουν σίγουρος ότι υπήρχε το Καβγατζόγλειο Στάδιο .
    2. Φίλη βλέπει φωτογραφία του Πασχάλη Τερζή και μου ζητά να της πω ποιό τραγούδι έχει πει . Όταν της απάντησα »ο παλιόκαιρος» , μού απάντησε : Kαλά γκριζομάλλης είναι ο άνθρωπος , όχι και παλιόγερος .
    3. Φίλος΄,όταν παραθερίζαμε μικροί στο Ξυλόκαστρο , βλέποντας την επιγραφή Πρακτορείο Εφημερίδων Αθηναϊκού Τύπου , πίστευε ότι το κατάστημα πωλούσε ντόπιες εφημερίδες φτιαγμένες με την αθηναϊκή συνταγή…

  113. koukouli said

    Υπάρχει και το «Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντήσουμε» το οποίο για αρκετά χρόνια είχα αντικαταστήσει με το «καταντήσουμε».

  114. sarant said

    Ταούλης και Ζουρνάς, καλό!

    112-113: Καλώς ήρθατε αγαπητοί!

    112: Μπορεί και να παραθερίζαμε την ίδια εποχή, πάντως το πρακτορείο στο Ξυλόκαστρο ήταν το αγαπημένο μου μέρος γιατί είχε Διαπλανητικά, Απίθανα και τέτοια (οπότε φανέρωσα και την εποχή).

  115. Chris-Vom said

    Το ‘χω γράψει και στου Αιμόφιλου,αλλά θα το πω κι εδώ: Από τραγούδι της Βιτάλη με τον βαθύ στίχο «όλοι δύο μέτρα παίρνουν γη», ο υποφαινόμενος άκουγε «όλοι δύο μέτρα περμουργοί». Κατά το χειρουργοί, προφανώς.
    Φίλος μου καλός από τραγούδι του Γεωργιάδη, νομίζω, αντί για «κύμα μας φέρνει και μας πάει», άκουγε «κιμά μας φέρνει και μας πάει».
    Για τον Ροβιόλη δεν θα το συζητήσω καν: είμαστε τόσοι πολλοί που αναγνωρίζουμε την υπόσταση και το μουσικό Του έργο, που ό,τι και να λέτε δεν θα μας πείσετε ποτέ των ποτώνανε 🙂

    ΥΓ. Όσο για το ‘μεθυσμενάκι’ που αναφέρθηκε πιο πάνω, δεν φαντάζεστε πόσο μ’ εκνευρίζει αυτή η λέξη! Άσχετο.

  116. Jimakos said

    Το Αντιγονάκι κι η Ζηνοβία δεν με προβλημάτιζαν…. Αντιθέτως με εκείνη την τέντα τη ξομπλιαστή, που εγω την αντιλαμβανόμουν σαν »εξω λιαστή». Εεμ, ο μπαρμπα-Αντρέας έμενε σε τόπο με 365 μέρες ήλιο.

  117. bernardina said

    Καλημέρα.
    Ευχάριστο ξύπνημα πάλι!

    Ένα ένα ξανάρχονται στο νου αγαπημένα ροβιόλια:

    Στο πνεύμα της Ρύθμις Ησύχου: μετωπικές βροχές και καταιγίδες (με τοπικές βροχές…)

    Στα κάλαντα: Αρκεί που βγήκε ο Χριστός, κι εκεί που βγήκε… πανικός (τσιγγανάκι στον Ηλεκτρικό)
    Χαρτί και καλαμάκι

    Λατρεμένη Φραγκοσυριανή (θαρρώ πως μας έχει μπερδέψει αγρίως όλους):

    Στο Πατέλι στο Νιχώρι
    η Ναθή ‘ν’ αληθινή
    και στο Πίσκο πιο ρομάντζα,
    γλυκιά μου Φραγκοσυριανή

    Θα σε πάρω να γυρίσω
    Φινισά Παραπομπή
    Γαλλικά και Μπέλα Γκράτσια
    και ας πάθω συγκοπή

    (Αυτά άκουγα. Η απόλυτη τρικυμία εν κρανίω 😆 )

    Εθνεγερτικά:

    Η βαφτιστήρα μου: «Μαζί με τους ολόφρεσκους εκεί στο Κούγκι πέρα…» (αλλόθρησκους)

    Από το «Μαύρα Κοράκια»…

    Η αδελφή μου: Γίγας στους γίγαντες ο Δημητρός (τι σου είναι αυτοί οι ηρωικοί προλετάριοι. Γίγαντες :lol:)

    Νέο Κύμα:

    Εγω: Η ερημιά που με πνίγει μέσα μου σμίγει πλήθος κραυγών (το στεναγμό). (Μα ακούστε πώς τραβάει εκείνο το «σμίγει-ει το στεναγμό» άνευ λόγου)

    Αν όμως σκεφτεί κανείς ότι τα περισσότερα απ’ αυτά τα ακούγαμε από κάτι μονοφωνικά κασετοφωνάκια της πυρκαγιάς που τρώγανε όλα τα πρίμα, πάλι καλά που καταλαβαίναμε και τόσα!

    Οι δυο Γιώργηδες της παρέας μου έγραψαν ιστορία («σπιθονάκι φονικό» και «περιμενοδίκης». Τι τιμή, τι περηφάνια!)

    Σοφία, το ποίημα, για άλλη μια φορά, με έκανε να πεθάνω στα γέλια. Εύγε!

  118. Ηρώ Διαμαντούρου said

    @115 και γω με το μεθυσμενάκι βγάζω άσχημα μπιμπίκια!

    Να αναφέρω και την ξένη γιαγιά μου που αντί ανυπόφορος ή αφόρητος έλεγε ανηφόρητος (ανυπόφορος, ανηφόρα, αφόρητος).

    η φραγκοσυριανή πάντως παίρνει το βραβείο, όλοι έχουμε παρανοήσει κάτι από αυτό το τραγούδι. Και εδώ αποδεικνύεται πόσο ισχυρότερη είναι η μουσική: παρέμεινε από τα μεγαλύτερα χιτάκια παρόλο που κανείς (λέμε τώρα) δεν καταλάβαινε τι λέει από τα μισά και πέρα (@117: Μπέλα Γκράτσια, εννοείται!)

  119. bernardina said

    Ηρώ, Κατά το «Μπέλα Γκρέτσια» 😆

  120. ΣοφίαΟικ said

    Και η Φραγκοσυριανή και ακόμα χειρότερα το Γιουκαλίλι, που το έιχα αναφέρει στο άλλο άρθρο…
    Δεν είναι μόνο ο παρατονισμός, έιναι κι η ορθοφωνία που έχει ή δεν εχει κανει ο τραγουδισ΄της. Γιατί δεν ετυχε να ακούσω ποτε τίποτα ραμονοειδές από τη Μαρινέλλα αλλά εχω πεντέξι ραμόνια από τον Μητσιά και ολόκληρους στίχους που δεν είναι ραμόνια απλά ακατάληπτοι είναι, από την Αρβανιτάκη;
    Εξεζητημένες λέξεις ομοίως, παέι γυρέυοντας ο στιχουργός για ραμόνι.

  121. george said

    #117
    Ωχ, τι μου θύμησες… την πρώτη φορά που άκουσα τα «Μάυρα Κοράκια», ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών. Οπότε, δεν ήξερα από «προλεταρίους ηρωικούς» και το είχα κάνει «και στην Καντόνα, σφάζουν ακόμα, τρώνε Δαρείους ηρωικούς». Άσε που στον «Αντάρτη του ΕΛΑΣ» δεν ήξερα τι σημαίνει αυτό το «μπουραντάδες» και νόμιζα ότι είναι βρισιά, σαν να λέμε πχ «κερατάδες»!

  122. Γιώργος Λ. said

    Τρελοκόριτσο, πρόσεξε καλά
    πόσους μυς σκορπάς (αντί για πόθους μη σκορπάς)
    (δικό μου)

    και από την ξένη τηλεοπτική σειρά nanny fine:

    Από το Lucy in the sky with diamonds:
    (αντί για: a girl with caleidoscope eyes)
    ..a girl with colitis (= κολίτιδα;) goes by

  123. πανκαπ said

    Επειδή είχα διαβάσει αρκετά ρεμπέτικα βιβλία, αν και άκουγα Ροβιόλη ήξερα ότι επρόκειτο για τα περίφημα σαντουροβιόλια των απαρχών του ρεμπέτικου (προ μπουζουκιού).
    Αντίθετα την ίδια περίπου εποχή άκουγα τα “πάραλα” και συνδυάζοντας με το θαλασσινό επάγγελμα του Καββαδία, συνειρμικά μου ερχόταν στον νου η αρχαία Πάραλος.
    Μικρός στην εκκλησία έψαχνα να δω ποια είναι αυτή η «Συχάριτη» την οποία φανταζόμουν κάτι σαν σιχαμένη. «Ἀντιλαβοῦ, σῶσον, ἐλέησον καὶ διαφύλαξον ἡμᾶς, ὁ Θεός, τῇ σῇ χάριτι».
    Επίσης αναρωτιόμουν τι θέση είχε στην λειτουργία ένα λαχταριστό ντολμαδάκι, έστω και λόγιο, όταν άκουγα «Καὶ καταξίωσον … τολμᾶν ἐπικαλεῖσθαί …».

  124. marulaki said

    #122: πόθους ή πόντους; ε, όχι! κι έλεγα ότι δεν είχα κανένα…

  125. bernardina said

    @123
    Εγώ πάλι αναρωτιόμουν ποιος ήταν ο Μονογενήσιος («ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού»)

    Επίσης, στο Δημοτικό, αντέγραψα από τον πίνακα «τους τρεις μεγίστους φωστήρες της Ισραηλίου θεότητος -με τη λογική: οκέι, από το Ισραήλ δεν ξεκίνησε η θρησκεία μας; 😆 άρα, λογικόν!(τρισηλίου ειχε γράψει, φυσικά, η δασκάλα, αλλά είπαμε: ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή! :lol:)

  126. Jimakos said

    Στον »Λεγεωνάριο» του Παπακων/νου, αν και μου άρεσε πολύ (λόγω συσχετισμών με Αστερίξ):

    »μπλα-μπλα-μπλα για Παξ Ρομάνα, πάρε-δώστου και λοιπά» (αντι για μάρε νόστρουμ). Επίσης, λίγο παρακάτω αναρωτιόμουν τι είναι αυτά τα σφόδρα, που είναι μάλιστα και καλλιτεχνικά!

  127. #110 ἴσως λοιπὸν τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχω λίγα ῥαμόνια νὰ ὀφείλεται στοὺς ἑξῆς 3 λόγους:

    α. ὅτι μερικὰ δύσκολα τραγούδια (Καββαδίας-Μικρούτσικος) πρῶτατὰ διάβασα κι ὕστερα τ’ἄκουσα.

    β. ὅτι ἀπὸ μικρὸς (δημοτικό) εἶχα ἕνα βιβλίο μὲ στίχους γνωστῶν τραγουδιῶν

    γ. ὅτι στὸ μὲν δημοτικὸ τὰ τραγούδια τοῦ Θεοδωράκη τὰ μαθαίναμε μὲ τοὺς στίχους γραμμένους στὸν πίνακα στὸ δὲ γυμνάσιο/λύκειο ἐπειδὴ συμμετεῖχα σὲ ὅλες τὶς σχολικὲς γιορτὲς μὲ ἀπαγγελία (ἑκὼν ἄκων) ἤμουν παρὼν καὶ σ’ ὅλες τὶς πρόβες τῆς χορῳδίας.

    δ. ὅτι πολλὰ τραγούδια (Ῥεμπέτικο τοῦ Ξαρχάκου κλπ) τὰ ἔμαθα σὲ μεγάλη ἡλικία (13-14-16).

    ε. ὅτι ἀπὸ δῶ κάὶ πέρα ἀναζητῶ τοὺς στίχους κάθε νέου τραγουδιοῦ ποὺ θὰ μὲ κεντρίσῃ.

    πάντως εἶμαι σίγουρος πὼς εἶχα κάποια ῥαμόνια ποὺ δὲν τὰ θυμᾶμαι, προφανῶς τἄχω ἀποθήσει!

  128. 3 ξεκίνησα νὰ γράφω καὶ βγῆκαν 5

  129. πανκαπ said

    @125
    Ναι, ναι και ο Μονογενήσιος, τον είχα ξεχάσει αυτόν.

  130. μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ ῥαμόνια μοῦ θυμίσατε ἐκεῖνο ποὺ γράφει ὁ Σιαμάκης στὰ Ἀπομνημονεύματά του:

    «Μία ἀπὸ τὶς πρῶτες εἰκόνες τῆς ζωῆς μου, ποὺ θυμοῦμαι, εἶναι νὰ μὲ κρατάῃ ὁ ὀλιγογράμματος πατέρας μου στὸ ἕνα γόνατό του νήπιο καὶ νὰ μοῦ διαβάζῃ τὰ Εὐαγγέλια ἀπὸ τὸ κείμενο, μεταφέροντάς μου ὅσες ἐξηγήσεις ἄκουγε σὲ κύκλους μελέτης Γραφῆς ποὺ σύχναζε καὶ νὰ μὲ ῥωτάῃ «Τί θὰ πῇ ἀπέλειχον;» «Ἔγλειφαν» ἀπαντοῦσα. Καὶ τὶ θὰ πῇ «οἱ κύνες;» «Ἰκεῖνες, νά, οἱ σκύλες, ἔγλειφαν τὶς πληγὲς τοῦ Λαζάρου», ἀπαντοῦσα!

  131. Παύλος said

    Το ελάφι του Τσιτσάνη και άλλα:
    http://old-boy.blogspot.com/2009/01/blog-post_19.html

  132. marulaki said

    #127: Κορνήλιε, το βιβλίο σου είχε ένα λευκό πουλί απέξω, και ήταν μικρό (χειρός); Γιατί είχαμε μάλλον το ίδιο.

  133. Γιώργος Λ. said

    @124 Πόντους του καλσόν, πόντους απ το μπούτι, ή πόντους μπηχτές; (Για το δικό μου πάντως έχω φάει ανελέητο δούλεμα, γιατί το ανακάλυψα και πρόσφατα).

  134. 132 ἕνα λευκὸ πουλὶ μέρος τῆς φιγούρας τοῦ ὁποίου ἀποτελοῦσε τὸπρόσωπο μιᾶς γυαναικείας μορφῆς ποὺ τραγουδοῦσε. μᾶλλον εἶναι τὸ ἴδιος. νοσταλγῶ τὶς ἐποχὲς ποὺ γιὰ νὰ βροῦμε καὶ τὴν παραμικρὴ πληροφορία κάναμε κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ πάτημα μερικῶν πλήκτρων.

  135. marulaki said

    #133: Στο παιδικό μου μυαλουδάκι χωρούσαν μόνο οι πόντοι του μπάσκετ! Καταλάβαινα ότι το κορίτσι είχε επιτυχία! Τρίποντο! 😀

    #134: Το ίδιο βιβλιαράκι είναι…! Κι εμένα μου άρεσε να ψάχνω τους στίχους των τραγουδιών, έτσι, για να καταλαβαίνω τι ακούω. Εννοείται ότι δεν καταλάβαινα τα μισά και ακολουθούσαν ερωτήσεις του τύπου: ‘Μαμά, τι είναι ο τροχός;’ και ‘Τι σημαίνει νοητός;’ κλπκλπκλπ, ώσπου μου έδωσαν και ένα λεξικό και ησύχασαν οι άνθρωποι!

  136. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια, τα ραμόνια και τα λίνκια!

  137. Νιούφης said

    Πάθημα φίλου στο πρώτο έτος στο Πανεπιστήμιο. Ήταν σε εργαστηριακή άσκηση και ο καθηγητής περνάει από τον πάγκο που δούλευε μαζί με συμφοιτητή μας και τους ρωτάει πώς πάνε. «Τελειώσαμε το πρώτο πείραμα», απαντάει αυτός. Οπότε ο καθηγητής νευριάζει και του λέει «Πώς τολμάς να μιλάς έτσι; Θα σε πάω στον Πρύτανη να σε αποβάλλει! Είσαι απαράδεκτος!». Ο φίλος έμεινε κόκκαλο, όπως μου διηγόταν αργότερα, τα έχασε και δεν ήξερε τί να πει. Ευτυχώς η παρεξήγηση λύθηκε με την παρέμβαση τού συμφοιτητή μας. Τί είχε συμβεί; Ο καθηγητής άκουσε: «Τελειώσαμε το κωλοπείραμα!»

  138. Andreas said

    Από την προσευχή κάθε πρωί στο σχολείο: «…και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλαρής ημάς από του πονηρού».

    Από την περπερούνα: «παντρεύεται ο κάβουρας και του δίνουν τη χελώνα τάργα νούργα τάργανα» (ντράγκα ντρούγκα τ’ άργανα – τα όργανα).

    Μάλλον μόνο εγώ άκουγα ότι «πάει ο κάβουρας το βράδυ, βρίσκει το τσαρδίρι μάδι»…

    Πασίγνωστο επίσης το «χαίρο χαίρο Λευτεριά».

    Ευρηματικό το «χωρίς εσένανε είμ’ ένα τίποτα, μία κουρτίνα στο μπάτη καμένη»…

    Πελατειακές σχέσεις με τα θεία προδίδει το «έχε γειά Παναγιά τα μιλήσαμε, όνειρο ήτανε τα συμφωνήσαμε». (Παρεμπ, στο δίσκο «άρωμα Πόλης» το τραγούδι έχει τίτλο «έχε γεια, πάντα γεια», που μου φαίνεται πιο λογικό).

    Και βέβαια ο Ροβιόλης… που τον κατάλαβα μόνο όταν είδα την εκπομπή της ετ3 για το ρεμπέτικο! Τι να γίνει, παιδί δεν είχα δει σαντούρι…

    Κι άλλα που δεν τα θυμάμαι τώρα, θα επιστρέψω όταν και αν.

  139. sarant said

    Ανδρέα, εγώ το τραγούδι το ξέρω «έχε γεια Παναγιά» και έτσι το λέει και η Δόμνα Σαμίου:
    http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.publications&id=98

  140. Andreas said

    Θενκς!

  141. babis said

    @108 Ε βέβαια, ο Πάνου όταν δεν του βγαι οι λέ, τις έκοβε στη με.

  142. @108 κατ’ αρχήν δεν είμαι «φαλτσαύτης» (υπάρχει τέτοια λέξη, επ’ ευκαιρία;) Δεύτερον, το τραγούδι, στην εκτέλεση που το άκουγα τουλάχιστον, είναι φριχτά παρατονισμένο (πιθανότατα το πιο παρατονισμένο τραγούδι που έχω ακούσει ποτέ). Αν το άκουγα στην αυθεντική εκτέλεση η όχι δεν γνωρίζω, πρέπει να το άκουγα πριν 35-40 χρόνια, εκείνη την εποχή παιζόταν συχνά, και δε νομίζω να το έχω ξανακούσει από τότε. Για να δώσω το πλεονέκτημα της αμφιβολίας, θα ψάξω να το βρω και θα το ξανακούσω για να είμαι σίγουρος.

  143. babis said

    Για να έ μια στοιχειώ συνέ, το σωστό θα ή : όταν δε του βγαί οι λέ, τις έκοβε στη μέ. Κι ένα λινκ:

  144. hrundi v.baksi said

    Επίσης χρειάστηκε να περάσουν δευτερόλεπτα για να ξεπεράσω το σοκ όταν σεβάσμιος καθηγητής της Φιλοσοφίας ανέφερε σε παράδοση τη ρήση του Κίρκεγκορ : Moυ νεύει η Ρενάτα – θα την αρνηθώ , μου νεύει η φιλοσοφία – θα την ακολουθήσω (δεν έλεγε γνέφει, ο Χριστιανός…0

  145. Immortalité said

    @108 Αν παρατηρήσατε, τα περισσότερα ραμόνια μας προέρχονται από τον Μίκη Θεοδωράκη, που’ ναι μεγάλη μανούλα στους μουσικούς παρατονισμούς! Σε πειράζει να σε χρησιμοποιήσω σαν αναφορά; 😉

    @141 Μαγκιά του, δεν μπορείς να πεις; Αυτός τις έκοβε και καταλαβαίναμε, άλλοι τις αφήνανε και ραμονογεννούσανε.

  146. Μαρία said

    142 Είδα τώρα το σχόλιό σου στο οποίο παραπέμπει η Μισιρλού. Ρε συ, του άλλαξες τα φώτα. Η Μαρινέλλα το 1969, νομίζω 1η εκτέλεση, δεν παρατονίζει, η Μοσχολιού επίσης, αλλά ούτε και η Θεοδωρίδου.

  147. sarant said

    144: Καλό!

  148. #114 στὴν πρώτη Λυκείου ὁ φιλόλογός μας ἔλεγε συνεχῶς ὅτι ἡ κόρη του σπουδάζει μαιευτική. Ἔλεγε «πέρασε μαιῶν, πέρασε μαιῶν» μέχρι ποὺ εἷς τῶν μαθητῶν τόλμησε σηκώνοντας τὸ χέρι νὰ ἐκφράσῃ τὴν συλλογικὴ ἀπορία τῆς τάξεως: «Κύριε, τί εἶναι ὄν;»

  149. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Νίκο, πρέπει οπωσδήποτε να βρεις τρόπο να «συγχωνεύσεις» το Ροβιόλη με το Ραμόνι και τα λουμπέσα, ώστε να βρίσκονται οι θησαυροί όλοι μαζί!

    Θυμήθηκα και δυο άλλα ραμονάκια που άκουγα μικρούλης από τη γιαγιά και τα προσθέτω εδώ.

    Στο Θαλασσάκι μου έλεγε : «Κι η κοπελιά, κι η κοπελιά είναι μικρή, Θανασάκη μου και δεν της παν’ τα μαύρα Θανασάκη μου και φέρε το πουλάκι μου…» Κι έτσι, για χρόνια νόμιζα πως το τραγουδάκι ήταν για μένα (άντε, σας αποκάλυψα και το βαφτιστικό μου!…)

    Το άλλο ήταν ο Μενούσης, όπου αντί για στο κρασοπουλειό πηγαίναν άκουγα στο κρασό που ‘λό (όλο) πηγαίναν. Η σεμνότυφη όμως γιαγιά άλλαζε εσκεμμένα και τη λέξη φιλάκι σελιγάκι : «…χθες την είδα στο πηγάδι που βγαζε νερό, και της ζήτησα λιγάκι και μου τόδωσε»! (Μόνο πριν από μερικά χρόνια, ακούγοντάς το από την Ειρήνη Παπά, κατάλαβα ότι η γιαγιά ήθελε να μη βγω στο κλαρί από μικρός!…)

    Ας προσθέσω και το παρακάτω αναφορικά με όσαν γράφτηκαν για το Κυκλάμινο του Ρίτσου. Η πρώτη ηχογράφηση του έργου (Παρίσι, 1973) κυκλοφορεί σε βινύλιο από την EMI France και το κείμενο όπως και η γαλλική μετάφραση που το συνοδεύει μιλούνε για ΚυκλαΔινο. (Το θέμα είχε τεθεί από τότε, και κάποιος ειδήμονας από την παρέα του Μίκη ήταν σίγουρος για το Δ, υποστηρίζοντας (ήμουν παρών) ότι, αφενός, ο Ρίτσος εξορίστηκε σ’ένα σωρό κυκλαδονήσια -οπότε το κυκλάμινό του είχε «πάρει το χρώμα» αυτών των νησιών, αφετέρου η ξερή επανάληψη «Κυκλάμινο, κυκλάμινο» δε μοιάζει και πολύ ποιητική…)

    Εδώ βλέπουμε το δίσκο της πρώτης ηχογράφησης :

    Κι εδώ, τη γαλλική μετάφραση των 18 ποιημάτων, όπου γίνεται λόγος για «Κυκλάμινο των Κυκλάδων» (το 2ο τραγούδι) :

    http://fr.mikis-theodorakis.net/index.php/article/articleview/361/1/51/

  150. βρὲ λαυράκι ποὔβγαλε τὸ ῥαμόνι!

  151. 146 Λοιπόν, θα αναφερθώ για τελευταία φορά σε αυτό το θέμα. Άκουσα μόλις από 2-3 φορές και την εκτέλεση της Μαρινέλλας (που είναι νομίζω αυτή που ήξερα) και της Μοσχολιού και της Θεοδωρίδου. Το τραγούδι είναι πολύ καλύτερο από ότι θυμόμουν, μπορώ σχεδόν να πω ότι μου άρεσε. Φυσικά είναι φριχτά παρατονισμένο, ακριβώς όπως το θυμόμουνα, και σίγουρα δεν είμαι υπερβολικός γιατί έχω ακούσει στη ζωή μου εκατοντάδες χιλιάδες τραγούδια και είναι το μοναδικό που βρίσκω παρατονισμένο. Αν άκουγα στραβά τι στο καλό, και με κάποιο άλλο τραγούδι θα είχα πρόβλημα. Φυσικά δε φταίνει οι τραγουδίστριες, είναι καθαρά θέμα του πως είναι γραμμένη η μουσική πάνω στους στίχους. Η Μοσχολιού προσπαθεί να το μαζέψει λίγο, η Μαρινέλλα το τονίζει (μάλλον επίτηδες) ακριβώς σύμφωνα με τη μουσική, χωρίς να ασχολείται με τον τονισμό των λέξεων. Δε θα αναφερθώ σε όλους τους στίχους, το ρεφραίν πάντως είναι:
    Τι να φταιεί, τι να φταιεί
    που δεν πηγά-με μπροσταά
    δεν μετρησά-με το κυμά
    και τον ανέ-μο σώωστα.
    Λοιπόν, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το τραγούδι, μια χαρά είναι, αλλά μην προσπαθείτε να με πείσετε πως δεν ακούω αυτό που ακούω γιατί είναι μάλλον μάταιο.

  152. Μαρία said

    Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.

  153. sarant said

    Πρεβέρ, πολύ ενδιαφέροντα όσα λες για το ραμονικό κυκλαδινό κυκλάμινο!

  154. ΣοφίαΟικ said

    151: Θα διαφωνήσω γιατί εγώ ακούω:

    Τι να φταίει
    τι να φταίει
    που δεν πήγα-
    με μπροστά
    δεν μετρήσα-
    με το κύμα
    και τον άνε-
    μο σωστά

    Ο τόνος ειναι στην τρίτη συλλαβή σε όλα, ακριβώς εκεί που είναι και στη φυσική ομιλία.
    Ίσως σε μπερδέυει που οι νότες είναι ΧΧΧΥ, αλλά δεν τονίζεται η Υ, τονίζεται η τρίτη Χ. Αν μη τι άλλο Υ<Χ.

  155. Eleni said

    Επίσης είναι η Κουτζουμπίλα, σαν την Ζιγκουάλα ένα πράγμα, την οποία ζήτησαν από κάτι γνωστούς μου μουσικούς (το Could you be loved εννοούσαν) και «τα μαρούλια μια σταλιά δυο επί τρια».

  156. sarant said

    Ελένη, δες και το 33 για την κουτζουμπίλα ή κουτσουμπιλά.

  157. Νιούφης said

    #155 Μαρούλι μια σταλιά είναι το 2Χ3; Αυτό θα ήταν το μαμούθ των μαρουλιών!

  158. gbaloglou said

    139

    Υπάρχει ένα ιστορικό βίντεο με τον Μενουχίν να συνοδεύει, συνηρπασμένος θα έλεγα, την Σαμίου στο «Έχε Γειά»: μπορεί κανείς να το βρει στο διαδίκτυο;

  159. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Είμαι μέσα στα γιουτούμπια αυτή την ώρα, οπότε ιδού (# 158) :

    Και για πιο «live» κοίταξε το παρακάτω βίντεο (που αποτελεί και αναμφισβήτητο επειχείρημα του πόσο χρήσιμη είναι η τηλεόραση όταν έχουν απεργία τα παπαγαλάκια!)

  160. gbaloglou said

    Καταπληκτικό — φυσικά και το είχα ψάξει αλλά δεν το βρήκα, έχει άλλωστε αναρτηθεί (από τον γνωστό ‘συλλέκτη’ outis27) πριν 9 μήνες περίπου!

    Φυσικά και κάνουν καλό οι επαναλήψεις εκπομπών λόγω απεργιών και γενικότερα φτώχειας — ουδέν κακόν αμιγές καλού…

  161. νέος said

    Κατά σύμπτωση σας ανακάλυψα και έχω ένα καλό προσομοιάζων με ραμόνι:
    Σε εργασία σπουδαστή ιστορίας τέχνης, λεζάντα ζωγραφικού πίνακα:
    Ανώνυμο 1975, κλαδί σε κουβά.
    (Το σωστό ήταν: Ανώνυμο 1975, λάδι σε καμβά)

  162. νέος said

    Γράψτε λάθος: προσομοιάζον

  163. Μαρία said

    Έλα ρε Μπαλό, το έχει στο σάιτ της φάτσα φόρα η Σαμίου αλλά βέβαια αυτό του Πρεβέρ απ’ το αρχείο της ΙΝΑ είναι καλύτερο. Ήσουν συνηρπασμένος, φαίνεται.

  164. gbaloglou said

    163

    Το βίντεο που είχα δει εγώ νομίζω πως είχε μεγαλύτερη διάρκεια και, ναι, μπορούσες να δεις τον Μενουχίν να παρακολουθεί συνηρπασμένος, ένα μείγμα θαυμασμού και περιέργειας θα έλεγα (ίσως σε μια στιγμή που δεν έπαιζε ο ίδιος, δεν θυμάμαι πια).

  165. gbaloglou said

    Επίσης (Μαρία) *όλα* τα βίντεο στο κανάλι γιουτούμπ της Σαμίου ανέβηκαν το καλοκαίρι του 2010, εγώ είχα δει το βίντεο τον Νοέμβριο του 2008 και το είχα αναζητήσει στο γιουτούμπ αρκετά αργότερα, αλλά μάλλον μέσα στο 2009. (Και βέβαια η παραλλαγή στο κανάλι της Σαμίου δεν είναι καν ζωντανή, τι λέμε τώρα…)

  166. Capybara said

    Ανέκδοτο:
    -Τί είναι το πισεσί;
    -Είναι πουλί.
    -Γιατί;
    -Γιατί «είναι που λεί πεισεσύυυυ / το χαμόγελόο σου…»

  167. Earion said

    109, 115, 118: Γιατί τόσος θυμός εναντίον του «μεθυσμενάκι»; Πώς και δεν ακούγατε, μαζί με εμένα, «Μες στης Μαινάκη το καπηλειό»; Όπου η κυρία Μαινάκη, η ιδιοκτήτρια του καπηλειού, ήταν ασφαλώς σύζυγος κάποιου Μαινάκη Κρητικού.

  168. νομίζω τὸ ἔχω ξαναπεῖ: πρὸ ἀμνημονεύτων ἐγὠ καθόμασταν οἰκογενειακῶς σὲ μία ταβέρνα, ἐγώ, ὁ ἀδελφός μου καὶ οἱ γονεῖς μου. κάτι θἄκανε ὁ ἀδερφός μου καὶ τοὺ λέει τὸ γκαρσόνι: «κάτσε καλὰ γιατί θὰ σὲ φᾶμε, θὰ σὲ πάω στὴν κουζίνα νὰ σὲ μαγειρέψω». «ναί, καλά» εἶπε ὁ ἀδερφός μου ποὺ δὲν πολυέχαφτε κάτι τέτοια. «τί ναί, καλά; ἐμεῖς τὰ κακὰ παιδιὰ τὰ μαγειρεύουμε, γιὰ δὲς τί γράφει ἐκεῖ». κι ὁ ἀδερφός μου διαβάζει στὴν πινακίδα μὲ τὶς σπεσιαλιτέ: «ΠΑΙΔΑΚΙΑ» καὶ μένει κόκκαλο!

  169. ἐγὼ—ἐτῶν

  170. # 157
    Το χοντρό μπιζέλι χορεύει τσιφτετέλι
    χορεύει τσιφτετέλι στο χορό των μπιζελιών
    και τα μαρουλάκια χτυπάνε παλαμάκια
    – δύο επί τρία – , μαμούθ των μαρουλιών!

  171. Μαρίνα said

    Ιδού και το ταίρι- σουπιά:

    (αν κατάφερα να το στείλω)

  172. sarant said

    Μαρίνα, ευχαριστώ -δεν το ήξερα αυτό το ραμόνι!

    Σοφία, 🙂

  173. gbaloglou said

    Μόλις μίλησα με έναν γείτονα, ερασιτέχνη βιολιστή και λάτρη της παραδοσιακής μουσικής που λέει ότι δεν υπάρχει μουσικό όργανο «σαντουροβιόλι» αλλά όντως υπήρχε βιολιστής Ροβιόλης (είτε όνομα είτε παρατσούκλι, ξέχασα να τον ρωτήσω)!

    Άλλωστε και σε επίμονη διαδικτυακή αναζήτηση εικόνων δεν βρήκα ούτε ένα σαντουροβιόλι — υπάρχει όμως το παραδοσιακό συγκρότημα Σαντουροβιόλι Express:

  174. sarant said

    Γιώργο, πες στο γείτονά σου ότι φυσικά και δεν υπάρχει «σαντουροβιόλι», όπως δεν υπάρχει ούτε «μαχαιροπήρουνο» δηλ. ένα πράγμα που να είναι και μαχαίρι και πηρούνι. Η λέξη «σαντουροβιόλι» που όσοι ασχολούνται με τα ρεμπέτικα την ήξεραν και πριν από το Ρεμπέτικο, είναι (….δεν θυμάμαι πώς λέγεται στη γλωσσολογία αυτός ο όρος) που περιγράφει δυο πράγματα με μια λέξη, όπως μαχαιροπήρουνα, αιγοπρόβατα, πορτοπαράθυρα, λεμονοπορτόκαλα, κυρκοφλωράκηδες, κτλ.

  175. gbaloglou said

    Δηλαδή ο στίχος λέει — ποιητική αδεία — κάτι σαν το «θα φάμε με πηρούνια και μαχαιροπήρουνα»;!

  176. gazakas said

    Νικοδέσποτα, με πρόλαβες! Τα σύνθετα αυτού του είδους λέγονται παρατακτικά.

  177. bernardina said

    Τι λέτε καλέ που δεν υπάρχει σαντουροβιόλι! Είναι εκείνο το έγχορδο μουσικό όργανο που φαίνεται να παίζει συνήθως ένα γυναικόπαιδο στις γνωστές γκραβούρες του 18ου αι. (Νικοδεσπότα, πόσα «χρυσά πέταλα» περιέχει η ανωτέρω δήλωση; 😆

  178. sarant said

    176: Ευχαριστώ, αλλά κάτι μέσα μου λέει ότι παρατακτικά σύνθετα είναι τα «νόμος-πλαίσιο, παιδί-φάντασμα» κτλ. Ή ισχύει ο όρος και για τις δυο περιπτώσεις;

    177: 🙂 Πολύ καλό -και απορώ πώς μου ξέφυγε το γυναικόπαιδο.

    Θυμάστε αλήθεια μια παλιά εκπομπή των Λάλα-Ταγματάρχη, μια φορά που είχαν κλείσει τα σύνορα στα αιγοπρόβατα λόγω αφθώδους πυρετού ή άλλης αρρώστιας, που έπαιρναν τηλέφωνο τα υπουργεία τάχα ότι είναι ο καθηγητής Τζελίλης από τα σύνορα που έχει μαζί του «ένα αιγοπρόβατο»;

  179. Μαρία said

    178 Γιατί δεν ακούς τον δάσκαλο, ε;

    Τα νόμος-πλαίσιο κλπ τα λένε πολυλεκτικά σύνθετα.

  180. sarant said

    Ό,τι πείτε, δασκάλα!

  181. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Έτσι, για τη μικρή ιστορία του post, ιδού άλλο ένα ραμονάκι που μου ήρθε στο μυαλό, από το Ξέρω κάποιο αστέρι του Μίμη Πλέσσα. «Να σου το προσφέρω απόψε δωράκι με παρακαλά» τραγουδούσαν ο Μαρούδας και η Τζένη Βάνου, με τ’άλλα καλά(!) άκουγα εγώ. Το κατάλαβα όταν το άκουσα από το Δημήτρη Χορν.

  182. Λοιπόν, για τον τονισμό στο «Τι να φταίει», κι εγώ ακούω την ερμηνεία της Μαρινέλλας παράτονη (π.χ., στο «δεν μετρησά-με τον κιμά» φανταζόμουν οτι σπάραζε γιατί δεν της είχε πετύχει η δόση στα κεφτεδάκια) αλλά τελικά ίσως να μην φταίει κανείς για το πώς το ακούμε.

    Σχετικό φαινόμενο αναφέρεται από τον Hofstadter στο (αριστουργηματικό) Goedel Escher Bach, σ. 265 ως hemiol(i)a π.χ. αν έξι νότες ακούγονται σαν τρεις διπλές ή δύο τριπλές.

  183. KapetanEnas said


    Ωραίος ο Ροβιόλης, μπράβο, Νίκο. Η πλάκα είναι όσους ρώτοα πρόβλημα, γιατί ήξερα από μικρός, ότι τα σαντουρόβιολα ήταν ένα συνηθισμένο σχήμα στην ανατολίτικη μουσική. Μια «ζυγιά»,όπως λέμε νταουλονιάκαρες κλπ.

    Πάντως για να πούμε του στραβού το δίκιο,, δεν κουφάθηκαν όλοι οι ακροατές που επινόησαν το Ροβιόλη. Δεν νομίζω ότι υπήρχε λέξη σαντουροβιόλι, πριν το άσμα του Ξαρχάκου.

    Σε άλλα λουμπεσοειδή όμως πιάνω πάτο.
    Στο -Τι να φταίει, που αναφέρει κι ο Μιχάλης απο πάνω, εγώ άκουγα:
    -Την άθεεεεη, την άθεηηηη…

    Αλλά εκεί που οργίασε η φαντασία μου ήταν στο Κάθε πρωί.Άκουγα:

    κι ύστερα το βραδάκι μες της ….φενάκης τα καπηλειά.

    Ήξερα, οτι δεν μπορεί να λέει αυτό, αλλά δεν τόψαξα. Το μεθυσμενάκι, τόμαθα εδώ.

    «Μεθυσμενάκι»;! Μπλιάχ, τι λέξη!
    .

  184. KapetanEnas said

    Ήθελα να γράψω:
    Ωραίος ο Ροβιόλης, μπράβο, Νίκο. Η πλάκα είναι, ότι, όσους ρώτησα, Ροβιόλη ακούγανε. Εγώ δεν είχα πρόβλημα,…

  185. sarant said

    Καπετάνιε, μες της φενάκης τα καπηλειά -ποιητικό!

    Υπήρχε λέξη «σαντουρόβιολα», είμαι βέβαιος.

  186. gbaloglou said

    Πάντως, τα λεγόμενα «σαντουρόβιολα» της πρώτης τριανταετίας του 20ού αιώνα σαντούρι σπανιώτατα είχαν, πιό συχνό ήταν το κανονάκι.

    Αυτό όμως Νίκο δεν αποδεικνύει ότι δεν υπήρξε βιολιστής τις ονομαζόμενος Ροβιόλης 😦

  187. Διαβάζετε τον Jacques Prévert said

    Στη διάσημη πλέον φράση του περίφημου τραγουδιού, εγώ άκουγα κι’ύστερα το βραδάκι μεθυσμέν’ άκρη στα καπηλειά

  188. KapetanEnas said

    #185,Νίκο,
    αυτό λέω, σαντουρόβιολα υπήρχε, «σαντουροβιόλι» δεν υπήρχε.

  189. gbaloglou said

    181

    Σε κάποιο πειρατικό δισκάκι της συμφοράς βρήκα μία ερμηνεία του «Ξέρω κάποιο αστέρι» από άγνωστη φωνή που θα χαρακτήριζα παιδική: γνωρίζει κανείς γι αυτήν;

  190. Μαρία said

    http://www.youtube.com/watch?v=Eh09AEtOK2wΜήπως είν’ αυτή;

  191. gbaloglou said

    Πλησιάζει κάπως, αλλά όχι…

  192. Μαρία said

    191 Τώρα βλέπω οτι παίζεται ο αγαπημένος σου!
    http://tvradio.ert.gr/details.asp?pid=3250922&chid=8

  193. gbaloglou said

    Τι μνήμη είναι αυτή ρεεεεεεε 🙂

  194. Μαρία said

    193 Ήμασταν οι μόνοι που το είχαμε δει αφού. Ο δύτης θα το βλέπει άραγε;

  195. Alfred E. Newman said

    193 & 194
    Αφιερώνω και στους δυό σας φράση του Κορνήλιου Καστοριάδη την οποία έχει καταγράψει η Νέλλη Ανδρικοπούλου:

    Καταριόταν τη μνήμη του που δεν του επέτρεπε να ξεχάσει τίποτα.

  196. gbaloglou said

    Φυσικά, αν είχαμε τέλεια μνήμη δεν θα είχαμε μνήμες 🙂

  197. Alfred E. Newman said

    196

    Ο Πολ Νορ είχε ονοματίσει τα παρόμοια… αλογοπαίγνια. 😀

  198. gbaloglou said

    189

    Ανέβασα την ‘παιδική’ εκτέλεση του «αστέρι αστεράκι» εδώ

  199. Μαρία said

    198 Γεια σου Μπαλό ξενύχτη.
    Απο σχολική γιορτή είναι;

  200. gbaloglou said

    199 Ενδεχομένως — το δισκάκι, που δεν υπάρχει πια, δεν ανέφερε τίποτα. (Και τα άλλα που είχε δεν ήταν παιδικά.)

  201. sarant said

    Γιώργο, ευχαριστούμε.

  202. Είναι η πρώτη φορά που μπαίνω στον πειρασμό να σχολιάσω άρθρο σου, αν και σε διαβάζω τακτικά. Συνεισφέρω με ένα επώνυμο «ραμόνι», του οποίου η πηγή είναι αρκετά αξιόπιστη και αφορά τον μυστηριώδη Παγαπό και τον άδικο θανάτό του.

    Η ιστορία έχει ως εξής: στα γυρίσματα της ταινίας «Λόλα» η -νεότατη τότε- Βίκυ Μοσχολιού, αφού έχει ολοκληρωθεί το γύρισμα της περίφημης σκηνής του τέλους όπου τραγουδά το «Πέτρα την πέτρα» από το παράθυρο του καμπαρέ, ρωτά με γνήσια απορία τον σκηνοθέτη Δημόπουλο: «Κύριε Ντίνο, ποιός είναι τέλος πάντων αυτός ο Παγαπό;». Φυσικά, αναφέρεται στους στίχους του τραγουδιού: «…Πέτρα την πέτρα περπατώ, το αίμα του ανασαίνω, και πια δεν περιμένω, που σκότωσαν τόν π’ αγαπώ…».

    Ακολούθησε, βέβαια, η σχετική πλάκα καθώς ο Δημόπουλος ήταν γνωστός για το καυστικό του χιούμορ.

  203. sarant said

    Καλώς ήρθες αγαπητέ -κι εγώ διαβάζω το σάιτ σας. Εξαιρετική η ιστορία με τον αδικοχαμένο Παγαπό και παρακαλείται ο ληξίαρχος της Νομανσλάνδης να ενεργήσει τα δέοντα ώστε να τιμηθεί η μνήμη του!

  204. gbaloglou said

    202

    Μια και αναφέρθηκε το θρυλικό αυτό τραγούδι, μπορεί κάποιος να επιβεβαιώσει/εξηγήσει πως το διάστημα 3:28 – 4:05 της παραλλαγής που υπάρχει στο http://www.youtube.com/watch?v=qqWPQ5C5SDU ΔΕΝ ακούγεται στην «Λόλα»; [Πιστεύω πως η παραλλαγή της «Λόλας» είναι αυτή που υπάρχει στο http://www.youtube.com/watch?v=3NzHpKStTe8 ]

  205. Ηλεφούφουτος said

    Θυμήθηκα δύο ραμόνια από διαφημίσεις:

    α) Το διαδεδομένο ραμόνι «Σερ Αερισμός» για την κολώνια «Irish Moss».

    β) η πρώτη διαφήμιση της Εφτά Ουπ έλεγε
    «Σέβεν Απ στο τραπέζι με κάθε φαγητό
    διάφανο, καθάριο… τόσο τόσο αγνό»
    κι εγώ άκουγα «διάφανα σκαθάρια» μπλιαχ!

    Με την ευκαιρία να πω ότι τα σύνθετα του σχ. 174 τα πρωτοέμαθα ως σύνθετα dvandva (από τους λίγους όρους των αρχαίων Ινδών γραμματικών που πέρασαν στη διεθνή ορολογία), αν και δεν χρησιμοποιείται συχνά για τα Ελληνικά.

  206. @Sarant -> #202: Σ’ ευχαριστώ για το καλοσώρισμα. Ας γίνουν τα δέοντα ώστε να τιμηθεί ο Παγαπός, έστω και μετά θάνατον.

    @Gbaloglou -> #204: Στην ταινία ακούγεται μια… short version του τραγουδιού, πράγματι.

  207. voulagx said

    Προφανως ο Παγαπό είναι συντμηση του…Παγαπόντη! 😛

  208. ΑχιλλέαςΑ said

    Μία παρατήρηση: Η φυλή των Κολμυρίδων δεν αναφέρεται στο Καπλάνι της Βιτρίνας, αλλά στον Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου, και το τραγουδούσαν ο Πέτρος (Τσουένι) με τους φίλους του
    Ένα ραμόνι (ωραίος νεολογισμός!!) αναφέρεται σε ένα διήγημα – δεν θυμάμαι ποιού, δυστυχώς – όπου η παιδική φαντασία έψαχνε να βρει ποιός είναι ο αρχιπραξικοπηματίας πρόεδρος Ταμέλης. Ακουσε την ανακοίνωση που υπογραφότανε από το πρόεδρο, τα μέλη.
    Ένα άλλο: Η κόρη μου, όταν ήταν γύεω στα πέντε, με ρωτούσε ποια είναι τα βουνάλη και τι κάνουν άμα πούνται;
    Επίσης: Τώρα κρύβεις της χαράς το δάκρυ, άσπρην ημέρα πεθυμιέται, θα καίγω τόσα φως μου δεν ήτανε για μας.
    Τέλος, δηλώνω φανατικός θαυμαστής του Ροβιόλη που στην φαντασία μου είχε πάρει μυθικές διαστάσεις ως μουσικός!

  209. sarant said

    ΑχιλλέαΑ, καλά κάνεις και ξαναφέρνεις το νήμα στην επικαιρότητα.

    Ο πρόεδρος Ταμέλης είναι σε αφήγημα του Γ. Ιωάννου.

    Αλλά μου γκρεμίζεις ένα «ραμόνι της μνήμης»: θα έβαζα στοίχημα ότι οι Κολμυρίδες είναι στο Καπλάνι, κι όμως έχεις δίκιο, είναι στον Πέτρο…. Σ’ ευχαριστώ!

  210. ti zoe sauto to blog said

    Αμάν , τι γέλιο ήταν αυτό . Ώστε δεν υπάρχει βιολιστής Ροβιόλης ; Και εγώ που νόμιζα πως θα ήταν πασίγνωστος και όλο ξεχνούσα να τον γκουκλίσω 🙂

    Το δικό μου ραμόνι , από την παιδική ηλικία επίσης , την δεκαετία του ’70 , είναι από την Κλειώ Δενάρδου.
    Έπαιζε το ραδιοφωνάκι και μου τραγουδούσαν η μάνα μου και η γιαγιά ( που με είχαν έναν και με καμάρωναν ) : την προ-ξε-νή-τρα κέ-ρνα κρυό νερό… Κι εγώ άκουγα την πρόξενη τρακέρνα .
    Την πρόξενη την είχα ετυμολογήσει , θα είναι το θηλυκό του πρόξενος έλεγα ( σαραντακιστής από νήπιο ) και όχι δηλαδή ότι ήξερα τι είναι ο πρόξενος αλλά καταλάβαινα ότι ήταν κάποιος αξιωματούχος.
    Εκείνη η τρακέρνα όμως με μπέρδευε 🙂

    Το βρήκα στο γιουδούμβιον , στο 0:50 , 1:50 , 2:50

  211. sarant said

    Η τρακέρνα είναι αυτή που τρακέρνει και γίνεται πρόξενη ατυχημάτων, αλλά ήσουν μικρός και δεν έπιανες τις νομικές περικοκλάδες 🙂

  212. νέος said

    Με πιάνει πάντα νευρικό γέλιο όταν ακούω το τραγούδι ‘αχ θάλασά μου σκοτεινή»: φαντάζομαι μια δραματική σκηνή με έναν ψαρά στη βάρκα του που ψάχνει απεγνωσμένα στην σκοτεινή κι αγριεμένη θάλασσα για να βρει κάποιον χάνο και κάθε τόσο μονολογεί «τα είχα όλα μια φορά – μα ήθελα παραπάνω – τι να τα κάνω τώρα πιά – απόψε που’σαι χάνο»

  213. τυφλός said

    Στο Βενζινάδικο της Πρωτοψάλτη άκουγα:

    φωτιές καρδιές παλιοσίδερα
    ένας Θεός πατατάδικο

    κι αναρωτιόμουν τί ήθελε να πει ο στιχουργός. Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια μέχρι να ξεβουλώσουν τα αφτιά μου και να ακούσω το σωστό:

    ένας Θεός πάνω απ’ τα άδικο

  214. @213: Παραλίγο να μου φύγει το φαγητό απ’το στόμα από τα γέλια!!!! Ένας Θεός πατατάδικο!! 😀 😀
    Πάντως αν ήταν πατατάδικο, θα έφτιαχνε Θεϊκά κουμπίρ!

    Σας ευχαριστώ πάντως που «αναστήσατε» την ανάρτηση αυτή, και έμαθα κι εγώ επιτέλους ότι δεν υπάρχει διάσημος βιολιστής Ροβιόλης!! 🙂

  215. τυφλός said

    #214, Αφού υπάρχει βενζινάδικο στα σύννεφα γιατί να μην υπάρχει και πατατάδικο; Δεν καταλαβαίνω γιατί γελάς. 😉 Έφτιαξα ολόκληρη γειτονια!

    Μη μου μιλάς στον πληθυντικό -έχουμε ξαναμιλήσει στο ιστολόγιο. Άσε που μάλλον είμαστε κοντά σε ηλικία.

    Κι εγώ από άλλον σχολιαστή βρήκα το κείμενο. Μου είχε ξεφύγει όταν γράφτηκε.

    Τέλος, το ξαναδηλώνω: προτιμώ τις γεμιστές πατάτες Νάξου.

  216. Δεν σου μιλάω στον πληθυντικό βρε! Απλά είστε δύο που αναστήσατε το νήμα. Εσύ και ο «Νέος» ακριβώς από πάνω σου. 🙂

    Δε με χαλάνε και οι γεμιστές πατάτες Νάξου… Πάντα πρόθυμος να δοκιμάσω καινούριες γεύσεις!!! 😀 Ναξιώτισα είσαι;

  217. τυφλός said

    Εντάξει, μη βαράς. Όχι Ναξιώτισα, νησιώτισα ναι. Είμαι από την Κρήτη κι έχω μείνει πολλά χρόνια Αθήνα.
    Έχουμε ξαναμιλήσει εδώ για τις υπέροχες πατάτες και βάφλες της Νάξου.

  218. sarant said

    214: Κάθε τόσο όλο και κάποιος ξεμαθαίνει τον Ροβιόλη!

  219. νέο kid στο block said

    Ας καταθέσω κι εγώ το δικό μου ραμόνι.
    Είναι πολύ απλοϊκό και κάπως ντροπιαστικό, αλλά αυτό είναι, τι να κάνουμε…
    Ένατο χελιδόνι και η άνοιξη… και απορούσα τι το ιδιαίτερο είχε αυτό το ένατο χελιδόνι, που δεν είχαν τα πρώτα οκτώ… αυτά παθαίνεις, άμα ο Μπιθικώτσης προηγείται του Αλλεπουδέλη
    🙂
    ΥΓ. Ασφαλώς εξυπακούεται ότι πενθώ και εγώ τον διάσημο βιολιστή Ροβιόλη..:-)

  220. νέο kid στο block said

    χμ,χμμμ Αλεπουδέλλη…

  221. sarant said

    Ένατο χελιδόνι, φαντάζομαι πως δεν θα είσαι ο μόνος

  222. Άντε ένα ραμόνι ακόμα:

    Τραγούδαγε ο Καζαντζίδης
    «Δάκρυα για τον λεβέντη μου τον φίλο δεν εγκρίνω»
    και άκουγα «…τον φίλο Πελεγκρίνο«.
    Επηρεασμένος και από στίχους όπως «το χορτάρι του μασούσε κι ήταν τρισευτυχισμένος», φανταζόμουν οτι ο δυστυχής αοιδός, δίκην Πεπίτο Γκονζάλες, ήταν απαρηγόρητος για τον χαμό του αγαπημένου του γαϊδαράκου…

  223. Καλησπέρα, θεωρώ υποχρέωση μου να αναφέρω, ότι έχει βγει στα φόρα το εξής σουρεάλ ραμονοειδές αίνιγμα-ανέκδοτο: Ρωτάς κάποιον «Έχεις ένα λουμπέσα;» Ο άλλος λογικά απαντά «τι είναι αυτό» πρώτα και μετά «όχι» ή κατευθείαν «όχι». Μετά του λες: «Έχεις δύο λουμπέσα;» -«Όχι.» Ε, και το punchline (τραγουδιστά): «Δεν έχεις δυο λουμπέσαααα!»

    Αυτό, καλό καλοκαίρι!

  224. sarant said

    Καλημέρα, δεν ήξερα ότι είχαν τέτοιες πιένες τα λουμπέσα!

    Ευχαριστώ, καλό καλοκαίρι!

  225. Ηρώ Διαμαντούρου said

    άλλος ένας που βίωσε τέτοιες… τραγικές γλωσσικές στιγμές είναι ο Στέφεν Κινγκ. Στο Περί Γραφής του (On writing), το οποίο αξίζει περισσότερο για το αυτοβιογραφικό του μέρος παρά για το κυρίως θέμα του, λέει, μεταξύ άλλων:

    …» I remember believing that details were dentals and that a bitch was an extremely tall woman. A son of a bitch was apt to be a basketball player.»

  226. sarant said

    Όλα τα παιδιά….

  227. nikiplos said

    καλησπέρα…
    πολύ καθυστερημένο το σχόλιό μου, αλλά δεν το είχα δει το ποστ…

    Συχνά για όλα αυτά φταίει ο κακός μουσικός τονισμός στον στίχο, και ο Μίκης μας φύσει αναρχικός, ήταν πρώτος σε αυτό. Παρατονίζει, συχνά στις πρώτες εκτελέσεις στο Κεντρικόν, λέγεται, ότι οι μουσικοί του άλλαζαν τα μέτρα, αφού εκείνα που αυτός μετρούσε (κάτι απίθανα 15/16 ή και χειρότερα) ήταν αδιανόητα για λαϊκούς μουσικούς…

    προσθέτω κάποια δικά μου ραμόνια, πολλά εκ των οποίων ελέχθησαν…

    δεν τον μπορώ το Μάστορα
    (Θέ μου Πρωτομάστορα)

    Ο Ροβιόλης μέχρι και σήμερα που διάβασα το ποστ ζούσε κάπου στην Κοκκινιά

    Μ’αδύναμία άβυσσο
    (παιδί απ’ την Ανάβυσσο)

    Εδώ είναι Αττική Θεών νταμάρι…
    (φαιό νταμάρι)

    Θα γινότανε για κείνη
    (γιαγκίνι)

    χιλιάδες βαριανάδενες τσουβάλια σόγια
    (παραλάβαινες)
    Εδώ εξαιτίας του παρατονισμού, αδικείται ο Γιάννης Κούτρας ο οποίος είναι ο τραγουδιστής που έχει κατά τη γνώμη μου την καλύτερη ορθοφωνία που υπήρξε ποτέ από τέτοιον. Μπόρεσε σε μια συναυλία να πεί καθαρά το «Θάλασσα Μνήμη» και να το κατανοήσουν όλοι…

    τ’ αγέρι θ’ αντικρύζουμε αν φας…
    (enface). Οκ, ήταν εύκολο αυτό… υπήρξε και ως λογοπαίγνιο από τον Μιχάλη Κακέπη, που συχνά στις Εσπερίδες από όπου ξεκίνησε προσέθετε τάχιστα το υποστίχιο: «κι αν δεν φας δεν πειράζει».

  228. Immortalité said

    Το ψάρεψα τυχαία στον γιουτιούμπη, σχόλιο κάτω από το τραγούδι και το παραθέτω αυτούσιο:

    «μικρή (όχι εγώ, η komi3313) νόμιζα ότι έλεγε: »θα πεθάνω δεν αντέχω έχω γίνει »φυσικός»….κι αναρωτιόμουνα γιατί να’ναι άραγε κατάντια να γίνεις »φυσικός» χαχαχα

    Ξέρουμε κανέναν που κατάντησε να γίνει φυσικός; 😉

  229. sarant said

    Εμείς οι χημικοί το λέγαμε καμιά φορά πειράζοντας τους φυσικούς 🙂

  230. @228: Χαχα έπρεπε να το ξέραμε αυτό το τραγούδι πριν μερικά χρονάκια όταν ήμουν φοιτητής! Ύμνο θα το κάναμε! 🙂

    @229: μμμ…

  231. physicist said

    #228. Εδώ τα χειροπιαστά στοιχεία για την κατάντια του να είσαι φυσικός στο κάθε μέρα. Φρικτόν να το είπωμεν!

    Παρακαλώ ωστόσο να δοθεί προσοχή στο άρωμα Givenchy για γοητευτικές κυρίες, κι όποιος ξαναπεί ότι είμαστε φύτουκλες, ποτέ να μη σώσει να καταλάβει τον κυματοσωματιδιακό δυισμό (ο οποίος βέβαια μόνο σε γλώσσες με δυικό αριθμό μπορεί να συλληφθεί νοητικά).

  232. @231: Μα γιατί, όλος ο κόσμος έτσι δεν μιλάει; 😀

  233. Immortalité said

    @231 Αυτό με το Givenchy ομολογώ δεν το ‘πιασα αλλά τον χιλιοτρικυμισμένο δυισμό τον παίζω στα δάχτυλα 😛

    @232 Εντελώς όμως 🙂

  234. physicist said

    #232. Σε πρώτη προσέγγιση, ναι. 😛

    #233(α). Ρολάρησε παρακάτω στη λινκαρισμένη ιστοσελίδα και η απορία σου θα λυθεί. 😉

  235. Immortalité said

    @234β Ααααα! ώστε έτσι 😀

  236. π2 said

    Tα λεξικά της Οξφόρδης είχαν χτες ως λέξη της ημέρας το mondegreen και ζήτησαν μέσω twitter να τους στείλουν οι αναγνώστες δικά τους ραμόνια. Ένας το οπτικοποίησε (για άλλες απαντήσεις, το hashtag στο twitter είναι #mondegreen).

  237. sarant said

    Μπράβο, πιδύε!

  238. π2 said

    Ωραίο χουντικό ραμόνι από τον Φώτο Λαμπρινό (αν και υποψιάζομαι πως μπορεί να είναι και μπεντροβάτο): Tha ti sfakso των Rolling Stones.

  239. Alfred E. Newman said

    238 Πιδύε
    Μπορώ να βεβαιώσω ότι η φράση δεν είναι μεντροβάτο του Φώτου. Την άκουσα για πρώτη φορά να τραγουδιέται σε προσκοπική κατασκήνωση από τότε δεκάχρονα το καλοκαίρι του 1965.

  240. π2 said

    Μπεντροβάτο ως προς το ότι το ραμόνι συντέλεσε στη διακοπή της συναυλίας εννοούσα.

    1965 βγήκε το τραγούδι, τόσο προχώ ήταν τα τότε δεκάχρονα που το έμαθαν αμέσως; 🙂

  241. sarant said

    239: Και από τότελιγομεγαλύτερααπό15χρονα το 1975, αλλά ούτε το ένα ούτε το άλλο αποκλείει να είναι μπεντροβάτη η συγκεκριμένη ιστορία.

  242. π2 said

    Περισσότερες λεπτομέρειες για τη συναυλία, μαζί με μια απίστευτη (αν δεν είναι κι αυτή μπεντροβάτη) ιστορία για το πώς ο Μικ Τζάγκερ σαμποτάρισε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, εδώ.

  243. Alfred E. Newman said

    Πιδύε
    Μπορώ να σε βεβαιώσω ότι κάποια τραγούδια των Stones και των Beatles κυκλοφορούσαν ταχύτατα ιδιαίτερα στην περιοχή της Αθήνας χάρη στο ραδιόφωνα των αμερικανικών βάσεων στη Γλυφάδα και τη Νέα Μάκρη. Τώρα η συγκεκριμένη ιστορία του Φώτου μπορεί να είναι οτιδήποτε.

  244. Πέπε said

    1. Στο Πατέλι, στο Νιχώρι, φίνα στην Αληθινή,
    και στο Πισκοπιό ρομάντζα, γλυκειά μου Φραγκοσυριανή

    —> Στο Πατέλι, στο Νιχώρι, είν’ ασκήμια αληθινή,
    και στο Πίσκο πιο ρομάντζα, γλυκειά μου Φραγκοσυριανή.

    (Αρκετά ρεαλιστικό, αν σκεφτούμε ότι αμέσως πιο πριν είχε πει: Θα σε πάρω να γυρίσω Φοίνικα, Παρακοπή κλπ.: τη γύρισε σ’ όλο το νησί αλλά δεν ήταν παντού καλά. Και σε ποιον δεν έχει συμβεί!)

    2. (Μηλιώκας: ) Βρήκα δέκτη, δέκτη, που με πιάνει, πιάνει, και ταυτότητα απόψεων σε όλα –> και ταυτότητα απόψε ΟΝ (όχι off) σε όλα.

    3. Βαστά εικόνα και χαρτί —> βαστάει κόλλα και χαρτί. Τι κόλλα; Είτε είναι μια κόλλα χαρτί είτε κόλλα Ούχου, κανένα δε μου χτύπαγε παράξενα.

    Παρεμπιπτόντως, κανείς δε σημείωσε ότι, όταν το ραμόνι «ζαχαροκαμπιοζυμωτή» διορθώνεται στο ορθό «ζαχαροκάντιο ζυμωτή», και πάλι ραμόνι είναι; Η σωστή λέξη είναι «ζαχαροκαντιοζύμωτη» (γλυκειά, ελκυστική), και αναφέρεται στην αρχόντισσα κυρία, η οποία είναι επίσης όμορφη σαν ψιλή δεντρολιβανιά, και μεγαλοπρεπής σαν εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος, αλλά ας ρίξει μια ματιά και σ’ εμέ το παλικάρι. (Όλα αυτά ισχύουν, δεν κάνω πλάκα.)

    Το άγιο θρόνος θα πρέπει επίσης να είναι κάποιο ραμόνι αλλά δεν μπορώ να φανταστώ το ορθό. Το «αγίων θρόνος» που έχω ακούσει κάπου μάλλον σε υπερδιόρθωση μου κάνει.

    Τα κάλαντα, γραμμένα με περίπλοκη δημοτική στιχουργία, είναι αδύνατον σε οποιοδήποτε παιδί να τα μάθει σωστά. Αλλά όλοι παιδιά τα μαθαίνουμε, οπότε η σύγχυση συνήθως παραμένει διά βίου. «Κανονικά» το κείμενο λέει:

    Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή καλός μας χρόνος,
    κι αρχή που βγήκε ο Χριστός στη γη να περπατήσει.
    Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία,
    βαστά εικόνα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι,
    το καλαμάρι έγραφε και το χαρτί ομίλει.

    Στρέιτ 15σύλλαβα, όπως έχουμε μάθει ότι πρέπει να είναι τα δημοτικά. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραγεμίσματα, και το νόημά τους είναι είτε να παινεύουν τους νοικοκυραίους είτε τίποτε, απλώς να γεμίζουν οι συλλαβές. Παλιά θα τα καταλάβαιναν αυτά, γιατί όλα τους τα τραγούδια έτσι πήγαιναν, διακεκομμένα. Τώρα, τρέχα γύρευε.

    Το ραμόνι «άρχοντες το κατέχετε» –> «και δε μας καταδέχεται» είναι τόσο παλιό που έχει καθιερωθεί ως σωστό πλέον.

    Έγραφον Αυγούστου 25 με τον καύσωνα…

  245. sarant said

    Kαλά έκανες και το ανάστησες!

  246. Κωνσταντίνος said

    Ραμόνια ακούω και γω συνέχεια, από τα εκτενέστερα είναι το δίστιχο «Κέρκυρα, Κέρκυρα για προίκα σου έχεις πάρει/ χρυσάφι από τον ήλιο σου κι ασήμι απ’ το φεγγάρι» από το γνωστό κινηματογραφικό τραγούδι της Βλαχοπούλου. Εγώ πάντα άκουγα «Κέρκυρα, Κέρκυρα, ποια προίκα σου έχεις πάρει; Που αγαπώ τον ήλιο σου, μοιάζει με το φεγγάρι.» Μόλις πριν λίγο καιρό κατάλαβα τί λέει κανονικά, και από ένα γρήγορο γκάλοπ σε συνομηλίκους μου (είμαστε σε ηλικία 20+ ) κάνεις μα κανείς δεν βρέθηκε να ξέρει τον κανονικό στίχο, με την καλύτερη απάντηση να παίρνω «πάντα μου ακουγόταν σαν ξένη γλώσσα». Χάσμα γενεών 😛

  247. Kim Frisbee said

    Γεια σου, Νίκο. Απολαυστικό κείμενο όπως όλα. Το δικό μου ραμόνι: Την εποχή που συναγωνιζόμουν στο ύψος με τη ραπτομηχανή της μητέρας μου, είχα ανακαλύψει το δευτερόκλιτο θηλυκό «φάδος», γενική «της φάδου». Θεωρούσα ότι επρόκειτο για μαγειρικό σκεύος που προοριζόταν για την παρασκευή ενός συγκεκριμένου φαγητού. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι άκουγα τη λέξη από διάφορες γυναίκες πλην της μητρός μου, η οποία δεν συνήθιζε να μαγειρεύει «λαγό στη φάδο»(!) και έτσι για αρκετό καιρό πίστευα στην ύπαρξη του Αγνώστου Ταυτότητος Μαγειρικού Αντικειμένου χωρίς να το έχω δει ποτέ να προσγειώνεται ή να απογειώνεται από την κουζίνα μας.

  248. sarant said

    Καλά κάνεις και ξαναφέρνεις το νήμα, να μαζέψουμε κι άλλη φουρνιά με ραμόνια!

  249. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Μέχρι να διαβάσω τη ραμονιάδα, να πω ένα επίκαιρο και φρέσκο:
    Μου λέει το ελληνάκι που ήρθε από την Αυστραλία μετά από 10 χρόνια:
    Αχ θα πάω στο χωριό .Τί ωραία που ήταν τη Μεγάλη Παρασκευή που λέγαμε το «Σημέρα μαύρος ουρανός , σημέρα μαύρη μέρα»

  250. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    -«Τα χέρια της Εύης είναι μενουνίσια. Τι είναι μενουνίσια μαμά;» Ερώτηση του πιτσιρικά κατά την πρώτη μέρα, στην τελευταία τάξη του παιδικού σταθμού. Το μυστήριο λύθηκε (με προσεκτική) ερώτηση στη νηπιαγωγό. Η μικρή Εύη όλο «εκλωθε» τα χεράκια της ενώ η Κυρία προσπαθούσε να τους μάθει τη στάση «προσοχή». :»Εύη, τα χεράκια μένουν ίσια !»

    -Προσωπικό φάλτσο στο Σεφέρη:
    «Κράτησα τη ζωή μου…
    κατά το πλάγιασμα της βροχής»
    Κάτω απ το πλάγιασμα της βροχής, έγινε η πρώτη εγχάραξη (από το τραγούδι) στο τσερβέλο, πάει τελείωσε

    .Κι ένα σχετικοάσχετο:
    -Στο ρεμπέτικο λέει: «η προπαραλήγουσα ποτέ δεν περισπάται, όταν η λήγουσα είναι μακρά» ‘Αμα είναι βραχέα παναπεί, περισπάται; (ξέρω, ποιητική αδεία, αλλά είμαι της γενιάς των τόνων και τόχω κρατημένο από τότε να το «καταγγείλω» 🙂 !

  251. spiral architect said

    Δεν ήταν παράκουσμα, αλλά μια σκόπιμη αλλαγή μιας λέξης σε τραγούδι:
    Το αγριολούλουδο:
    … κι αν χιονίζει και αν βρέχει
    τ’ αγριολούλουδογούρουνο αντέχει …

    Το τραγούδι να εκπέμπεται από τοπικό καψούρικο ερασιτεχνικό σταθμό και ακούγεται από το τρανζιστοράκι της διμοιρίας.
    Με μια φωνή όλη η διμοιρία, δυνατότερα απ’ του Καζαντζίδη και το αγριολούλουδο έγινε αγριογούρουνο καλύπτοντας τη φωνή του Στέλιου.
    Το επαρχιωτόπουλο που δεν το είχε ξανακούσει, (ή αν το είχε ακούσει δεν είχε δώσει σημασία) αναρωτιόταν:
    – Μα είναι δυνατόν, ερωτικό τραγούδι να μιλάει για αγριογούρουνα; 🙄
    – Φυσικά, τι άλλο αντέχει το κρύο και τη βροχή; Μόνο το αγριογούρουνο! 😉
    – Ε, για να το λέτε εσείς, που’χετε διαβάσει κάτι παραπάνω … 😐

    Η ίδια σκηνή σε επανάληψη, εξοδούχοι όντες, σε σκυλάδικο κάπου έξω απ’ την πρωτεύουσα του νομού. Σκεπή από λαμαρίνα, δυνατή βροχή απ’ εξω και κακός ήχος μέσα. Καζαντζίδη (κλπ τραγουδιστές) τραγουδάει μια άγνωστη ντιζέζ.
    Ξανά-μανά, ούτε συνεννοημένοι να’ μασταν: … τ’ αγριογούρουνο αντέχει. 😀
    – Να είδες, το λέει και η τραγουδίστρια!

    Μέχρι να απολυθούμε, το αγριογούρουνο τραγουδούσε …

  252. sarant said

    250: Καταπληκτικό τα μενουνίσια χέρια!
    Αυτό με την προπαραλήγουσα είναι κοροϊδευτική παράφραση υπαρκτού κανόνα, αλλά με παραλήγουσα. Όταν η λήγουσα ήταν μακρά,, η παραλήγουσα έπαιρνε στάνταρ οξεία. (Βέβαια, το δυστύχημα είναι ότι κανείς δεν ήξερε πότε ήταν μακρά η λήγουσα π.χ. των θηλυκών σε -α)

    251: Ένας φίλος μου αυτό το παρωδούσε σε αγριοκούνελο, με δικά του συμφραζόμενα.

  253. Γς said

    247,248:
    Θα την είχα μάθει σωστά την έκφραση και δεν θα μου είχε προκύψει ραμόλι.
    Ηταν όμως η στιγμή που ειπώθηκε από τον πατέρα μου στο τραπέζι.
    Δεν του άρεσε φαίνεται το φαγητό.

    –Φασόλια ε; Οσπρια λοιπόν και σου ‘πα μου ‘πες!

    Και περίμενα κι εγώ τη μαμά να σερβίρει υη σούπα, που του είχε πει.
    Περίμενα πολλά χρόνια μέχρι τοα 6-7 μου που άκουγα να λένε για κείνη τη σούπα.

  254. Γς said

    249:
    Ασχετο, αλλά Μεγαλοβδομαδιάτικο. Σήμερα το μεσημέρι. Βγαίνοντας από το ασανσέρ άνοιγε η πόρτα ενός διαμερίσματος μπροστά μου.
    -Ω, καλώς την!
    -Χριστός Ανέστη!
    Και έκλεισε η πόρτα, πριν προλάβω να το σχολιάσω.
    Και καλά σιγά μην κώλωνα. Χτυπάω το κουδούνι.
    -Παρακαλώ
    -Τίποτα, απλώς ήθελα να ρωτήσω αν όντως συνέβη και δεν το πήρα χαμπάρι.
    -Συγνώμη, λάθος, γελάκια…
    Και είμαι σίγουρος μόλις ξανάκλεισε η πόρτα:
    -Ποιος ήταν; Ο μουρλός ο καθηγητής;

  255. Ο αδερφός μου γύρισε μια μέρα απ’ το κατηχητικό, ήταν 7-8 χρονών, με γραμμένο το ρητό «Αποθώμεθα τους κότους». Έκτοτε, οικογενειακώς, φιλώμεθα μόνο τους κοκόρους. Εγώ, πάλι, κατάλαβα ότι δεν υπάρχει Ροβιόλης στα 35, όταν είδα το όργανο…Τέλος, επίδοξη, τότε, νευρολόγος δήλωσε κάποτε ότι της αρέσει πολύ η Υπογεία Ρευματά.

  256. Kostas Politis said

    Και ‘γω που άκουγα για χρόνια το:
    «Άναψε το τσιγάρο, δώσ’ μου φωτιά
    Έχω μεγάλο ντέφι μες στη καρδιά»
    μη μπορώντας να καταλάβω τι ήταν το «ντέρτι». Το ντέφι όμως, το έβλεπα που το βαρούσε η τραγουδίστρια…

  257. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Όταν μας προκύπτει στην οικογένεια να πούμε για κάτι «τρύπα έχει», θα πέσει η ατάκα «Ε μέσα κάθεται».
    Το περιστατικό:
    «Σώσον Κύριε τον λαγόν σου» λέει ο γεράκος κρατώντας το παλιό εκκλησιαστικό βιβλίο στο αναλόγιο μπροστά του.
    Ψάλτης εντελώς ερασιτέχνης που κλήθηκε να καλύψει μια έκτακτη περίπτωση λειτουργίας ,ελλείποντος «τακτικού» ιεροψάλτου, συνεπικουρούμενος από νεαρό , μέλος της οικογένειας που αφορούσε η συγκεκριμένη τελετή. Ο νεαρός σκύβει και του ψιθυρίζει: «Το λαόν σου λέει.Τρύπα έχει! » – » Ε μέσα κάθεται!» (ο λαγός, στην τρύπα της σελίδας) απτόητος ο παλαιός των ημερών.
    Προφανώς όλες του τις φορές έτσι θα το έλεγε.Σιγά μη διάβαζε αυτολεξί. Έχουμε άπειρα παραποιημένα τέτοια συμπαθητικά εκκλησιαστικά από απλούς χωρικούς που κάλυπταν ανάγκες ψάλτου (ή και ιερέων επίσης).

  258. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ο Ροβιόλης και τα ροβιολάκια μ έρριξαν σε Οδύσσεια (γέλιου). Έχω χάσει τεύχη. Σιγά-σιγά η συμπλήρωση.
    Των Βαϊων «κήδεψα» κι εγώ το βιολιστή Ροβιόλη. Νόμιζα μάλιστα ότι έπαιζε κάπως (έστω μια αναφορά του θα γίνηκε και δεν την πρόσεξα σκέφτηκα) στο Ρεμπέτικο και έλεγα, αναλογικά με του Σαβόπουλου, «κάνει ο Γιώργος την αρχή κι η Λυδία ντρέπεται», έχει κι εδώ Ροβιόλη η ορχήστρα.Του πάει και για βιολιτζής το όνομα 🙂

  259. Μαριλένα said

    …κλαίω… από το γέλιο, προφανώς! Ουχί δικό μου, αλλά φίλης περιστατικό: χρόνια ατέλειωτα, οριακά μέχρι τα 30 της, αναρωτιόταν, τι ακριβώς σημαίνει αυτό το «κάτω στα λε, μοναδικά!» και της φαινόταν φανταστικά μαγκιόρικο! απερίγραπτο το σοκ της, όταν αντιλήφθηκε, όταν ήταν απλά «κάτω στα λεμονάδικα»…

  260. Avonidas said

    Ραμόνι για ενήλικες: Ο πατέρας μου είχε στήσει καυγά τρικούβερτο με τη μάνα μου, όπως αυτός που μαίνεται στον αποπάνω λίκνο.

    Φυσικά, είχε δίκιο: ο μόνος στίχος που βγάζει νόημα είναι το «έχε για πάντα γεια», το πρώτο «για» με γιώτα και όχι φυσικά με έψιλον γιώτα, ενώ η «Παναγιά» – και να με συγχωρήσουν οι θεοσεβείς – δεν κολλάει πουθενά, μα πουθενά. Άντε να σε πιστέψουν, όμως…

    Κατά τα άλλα, συνήθιζα να τραγουδάω μικρός για κάτι μάγκες που τους πάτησε «Τουτένου». Ακόμη δεν είχα μάθει όλες τις μάρκες αυτοκινήτων, οπότε δεν έβλεπα κάτι το περίεργο 🙂

  261. Avonidas said

    @138
    Καλά να πάθω, δεν έκανα πρώτα μια αναζήτηση…

  262. Στα τέλη της δεκαετίας του 60 τα θέματα στις πανελλήνιες τα διάβαζε ο καθηγητής στην τάξη γιατί μέτραγε και ορθογραφία με αποτέλεσμα ένα μεγάλο ποσοστό να είναι εκτός θέματος στην έκθεση αφού άκουγε το Ζήνων έφη σαν ζειν ων εφη και τα αναθήματα σαν ανά θύματα κ.λ.π.

  263. Γς said

    Βέβαια κορυφαίο, έστω και κατασκευασμένο, ραμοόνιον όλων των εποχών παραμένει το «Ιωάννης ον φιλείς πόσο μάλλον ταχυνόν» («Ει ωά νησσών φιλείς πόσο μάλλον τα χηνών»).

  264. Γς said

    ραμόνι(ον)

  265. sarant said

    Α, σας ευχαριστώ πολύ για τα καινούργια ραμόνια, οι πηγές είναι, φυσικά, αστείρευτες!

    260: Αβονίδα, ως προς το Παναγιά/πάντα γεια δεν ήταν περιττός ο σχολιασμός σου, κάθε άλλο. Το ότι γίνεται τέτοιος καβγάς όπως στο λινκ μας φέρνει σε μια ειδική κατηγορία ραμονιών, που λέγονται πια με δύο τρόπους. Τέτοια περιπτωση είναι και το «Κυκλάμινο κυκλάμινο», που ο Νταλάρας το λέει «Κυκλαδινό», ειναι και ο Θερμαστής με τις έξι/τσι φωτιές του.

  266. alexandra said

    Μόλις σήμερα με αφορμή άρθρο της lifo ανακάλυψα αυτή την ανάρτηση κι αναρωτιέμαι πώς δεν την είχα δει μέχρι τώρα! Πάει κι ο Ροβιόλης… 😦

    Από δικά μου ραμόνια:

    Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας
    γιατί τ’ Άδη κοτοζούμε μέσα από την κούνια μας
    (Κάτι σαν ζούμε στον Άδη φτωχικά σαν τις κότες το καταλάβαινα)

    Στη δική σου την καρδιά
    αα φιλώ τη Μη
    πόσο λάθος με μετράς ααααα φιλώ τη Μηηηη (Η Μη ήταν ήταν βέβαια κύριο όνομα)

    Το μάτι έβαψες σε τόνους λαχανί
    και το κεφάλι σου το ξύρισες γουλί
    να που καβάλησες και ντουρομηχανή

    Σάββατο κι αποβραδο και άσε τη λίνη

    Αυτά ως παιδί. Μεγάλη, όταν βγήκαν οι εναλλακτικοί πάροχοι τηλεφωνίας και άκουσα την Hellas on line πριν τη δω γραμμένη την είχα φανταστεί ελάσσων λάιν!

  267. sarant said

    Σοβαρά, είστε κι εσείς από αυτούς που τώρα διαπίστωσαν ότι δεν υπάρχει Ροβιόλης;

  268. alexandra said

    Ναι, ναι… Μάλιστα νόμιζα ότι έκανα και λάθος όταν είδα το σαντουριοβιόλι! Το έψαξα και το ξαναέψαξα για να πειστώ να τον αποχαιρετίσω το Ροβιόλη! 🙂

  269. dpapangel said

    Άκου Ροβιόλης. Μου θυμίζεις ένα φίλο που νόμιζε ότι στον ΠΑΟ παίζει ο Βαζέχας! Ιδού η αλήθεια για το μεγάλο Ροβιόλι: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B6%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B1_%CE%A1%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%8C%CE%BB%CE%B9

  270. sarant said

    Αγαπητέ, το άρθρο αυτό της Βικιπαίδειας μού φαίνεται τρολιά, μούφα, πλαστό. Δεν υπήρξε ούτε Ροβιόλης, ούτε Τζανμπατίστα Ροβιόλι.

  271. Γς said

    266:
    >την Hellas on line πριν τη δω γραμμένη την είχα φανταστεί ελάσσων λάιν!

    Κι εγώ προχθές στο σουπερ μάρκετ.
    -Και μισό κιλό φέτα.
    -Τι φέτα; Ηπείρου, Καλαβρύτων, Ελάσσονας;
    -Ελάσσονας; Μείζονας έχετε;

  272. Πέπε said

    @269 (λινκ), 270:
    Δεν το πρόλαβα στη Βικιπαίδεια, αλλά από τα συμφραζόμενα κατάλαβα τι έγινε… Απίστευτο!

  273. sarant said

    Μάλλον θα γράψω κάτι.

  274. Stella said

    Μόλις ανακάλυψα το άρθρο, μέσω lifo κι εγώ και θυμήθηκα ραμόνια δικά μου και φίλων:
    – Το πιο μπανάλ μου, θέλει κι η Ζωντανίνα (η αιμοβόρα) δίνουν το αίμα τους. Τώρα πως έβγαζε νόημα η Ζωντανίνα να συντάσσεται με τρίτο πληθυντικό έτερον εκάτερον…
    – Τραγούδι ’80s θαρρώ της Ελένης Δήμου που διαδραματιζόταν στο εξωτικό Χειπειποτεκανείς. Ο στίχος ξεκινούσε » Στο’χει πει ποτέ κανεις, στο ‘χει πει ποτέ κανείς…
    – Σουξέ της Μελίνας Τανάγρη «για μένα ήσουν θανατηφόρος πυρετός που μου ‘δωσε όμως χάρη και μ’ άφησε να ζήσω»…Ως εδώ καλά, τι άκουγε φιλενάδα μου: «για μένα ήσουν θανατηφόρος πυρετός που μου ‘δωσε μοσχάρι και μ’ άφησε να ζήσω» Και εδώ που τα λέμε μια σουπίτσα την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα!
    – Από την «Κρουαζιέρα» του Βαγγέλη Γερμανού: «Τον ήλιο θ’ αντικρύζουμε αν φας(γαλλιστί en face, ελληνιστί κατά πρόσωπο!)» Με ρωτάει άλλη φιλενάδα: » Καλά τώρα κι αυτός τι κόλλημα έχει αν δε φάει η κοπέλα;;;!!!»
    – Μπόνους ραμόνι της Πηνελόπης Δέλτα, αναφέρει στις «Πρωτες Ενθυμήσεις» ότι είχε γίνει ρεζίλι στην αυλή του Βασιλέα τραγουδώντας γαλλικό παιδικό τραγουδάκι (belle pomme d’or), ως πιμ ποντό και ό,τι άλλο καταλάβαινε…

  275. Aγάπη said

    χρόνια καθυστέρηση – όχι χρονία 🙂 – το «μεθυσμενάκι» δέν υπάρχει και σε ποίημα τού Λαπαθιώτη;

  276. sarant said

    275: Ναι, στα Σαββατόβραδα

    και τραγουδούν και ξεφαντώνουνε
    μεθυσμενάκια μες στις στράτες
    κι όλο μεράκια είν οι καρδούλες τους
    γεμάτες

  277. Επειδή το κείμενο έχει γίνει πια μαζί με τα σχόλια η εγκυκλοπαίδεια των παρακουσμάτων, προσθέτω και ένα δικό μου , το οποίο ανακάλυψα μετά από 50 χρόνια. Τραγούδαγα στις αρχαίες σχολικές γιορτές
    «Μη σε δω και τα μάτια μου δακρύζουν λυπημένα, αχ πατρίδα μου γλυκιά πόσο σ’αγαπώ τρελά» αγνοώντας προφανώς τη σωστή λέξη «μισεύω και τα μάτια μου…..»
    Ποτέ δεν είναι αργά λοιπόν διαβάζοντας να αποκαθιστά κάποιος την πραγματικότητα. (έστω κι αν είναι καθηγητής και έχει την απαίτηση της αλάνθαστης παντογνωσίας από τους ταλαίπωρους μαθητές του)

  278. alexgr said

    Χαχα μόλις ανακάλυψα ότι μέχρι τώρα έλεγα «αραπινες μαύρες ξεδοντιαρες» και ότι το σωστό είναι «λάγνες ερωτιαρες». Και ότι υπάρχει και άλλος άνθρωπος στον κόσμο που άκουγε το ίδιο!

  279. alexgr said

    Εννοείται και στην «οδό Γραφημωνος» για πολλούς μήνες που ακουγόταν αυτό το τραγούδι και μάλιστα πίστευα όταν ήταν στη Θεσσαλονίκη. Και είμαστε μια παρέα από συμφοιτητες και το είπα με πάσα σοβαρότητα ότι πρέπει να αναφέρει την οδό Γραφημωνος που είναι στη Θεσσαλονίκη. Είχα κι εγώ απορία ποιος είναι ο Γραφημων αφού προφανώς ήταν τριτοκλιτο το όνομα ☺

  280. sarant said

    278 Δεν είναι σπάνιο να ανακαλύπτεις ότι έχεις το ίδιο παράκουσμα με άλλον!

  281. nikiplos said

    Θυμηθηκα πρόσφατα ένα δικό μου παιδικό ραμόνι… Ακούγοντας το «Μινόρε της Αυγής» από τον Πάνο Γαβαλά που κυκλοφορούσε στα ραδιόφωνα στα 70ς και ο οποίος δεν φημιζόταν και για την καλύτερη ορθοφωνία του, δεν μου έβγαινε η τρίτη στροφή:

    «κι ας σβήσω πια, τότε μικρό μου
    μπροστά στην πόρτα σου σε μια γωνιά»

    ως παιδί δεν μπορούσα να κατανοήσω την μέση σημασία του ρήματος σβήνω. Ήξερα όμως πολύ καλά την ενεργητική, αφού κυκλοφορούσαν εκατοντάδες φλορέττες τότε που έσβηναν, ή τις έσβηναν οι οδηγοί… Έτσι το παιδικό μου μυαλό έπλασε ένα μηχάνημα το οποίο έβγαινε περίπου έτσι:
    «κι ας σβήσω πιά το τέλιδρό μου» (σβήστο πια διάολε, μας πήρες τ’ αφτιά)
    🙂

  282. sarant said

    Καλό το τέλιδρο!

  283. Γς said

    281:

    Τελικά σημαίνει κάι, είναι κάτι, αυτό το «τέλιδρο»;

  284. sarant said

    Όχι, είναι σαν το ραμόνι και τον Ροβιόλη.

  285. Γιάννης Ιατρού said

    281: Εγώ, ακούγοντας χθες σε μιά εκπομπή το ΤΩΡΑ ΚΛΑΙΣ (του Καλδάρα), εδώ με τον Γ. Κότσιρα, το στίχο «ΘΑ ΣΟΥ ΦΥΓΩ ΣΤΟ ‘ΧΑ ΠΕΙ» ακουστικά το κατάλαβα σαν «ΘΑ ΣΟΥ ΦΥΓΩ ΣΤΟ ΚΑΠΗ«, που δίνει και νόημα ….

    Γς, ακούς;;;;;

  286. Γς said

    Από τ άλλο μου τ αυτί!

  287. […] Ένα παράκουσμα, από το Ρεμπέτικο του Ξαρχάκου έγινε αφορμή για ένα άλλο αστείο hoax, όπως αφηγείται ο Νίκος Σαραντάκος: «το τραγούδι λέει “με βιολί σαντουροβιόλι θα χορέψουν οι Διάβολοι”. Αυτό το “σαντουροβιόλι”, πολύς κόσμος το ακούει λάθος και νομίζει ότι είναι Ροβιόλης ο βιολιστής. […]

  288. Αλέξανδρος said

    Υπάρχουν και τα περίφημα «αρχιμηνιάκια», τα οποία αναφέρονται στα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα (αρχημινιάκια, αρχιχρονιά, ψηλή μου δεντρολιβανιά…)!

  289. […] Ένα παράκουσμα, από το Ρεμπέτικο του Ξαρχάκου έγινε αφορμή για ένα άλλο αστείο hoax, όπως αφηγείται ο Νίκος Σαραντάκος: «το τραγούδι λέει “με βιολί σαντουροβιόλι θα χορέψουν οι Διάβολοι”. Αυτό το “σαντουροβιόλι”, πολύς κόσμος το ακούει λάθος και νομίζει ότι είναι &Rho…. […]

  290. Πολύ μου άρεσε που βρήκα κι ΄΄αλλους που τα ακούνε λάθος.
    Μικρή προσέφερα πολύ γέλιο τραγουδώντας. Μερικά παραδείγματα:
    Στο ¨ήλιε μου σε παρακαλώ» του Νταλάρα λέει : Μα κι εμένα που’μαι δέτρο μες τη γη, με ξεριζώνει κάθε χαραυγή»
    ακουγα : Μα κι εμένα που’μαι δέτρο μες τη γη, με ξελιγώνει κάθε σαραγλί» (ωραία το ταίριαξα πάντως !)
    Εντάξει, ο Ροβιόλης εννοείται, η Ζωντανίνα επίσης.
    Και η κόρη μου μικρή άκουγε στην «Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου» του Ξυλούρη: Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια, π@τσα μια και π@τσα δυο, στης ζωής το ρημαδιό…….κοίτα η αλεπού κοιμήσει, έχει κλάσει κοκκινίσει»
    ΄΄Εκλαιγα απτα γέλια…

  291. Βάγια said

    Αυτό είναι από τα πιο διασκεδαστικά άρθρα, μαζί με τα σχόλια. Ιδανικό για να φτιάξει η διάθεσή του αναγνώστη! Εγώ δεν θυμάμαι κάποιο αστείο παράκουσμα (όλο και κάποιο θα είχα, βέβαια). Αυτό που παθαίνω συχνά είναι ότι στον Κεμάλ του Χατζηδάκι ο στίχος λέει «πάνε τώρα χερι-χέρι κι είναι γύρω συννεφιά» κι εγώ το τραγουδώ/ακούω καμμιά φορά ως»κι είναι γύρω σκοτεινιά»

  292. sarant said

    Καλά κάνεις και το ανασταίνεις, να το διαβάζουν κι άλλοι.

  293. Athanax said

    Φοβερή συγκέντρωση ραμονιών!
    Μπράβο στο Νικοδεσπότη και σε όλους τους συνεισφέροντες.

    Φυσικά ήμουν κι εγώ φαν του Ροβιόλη, τον οποίο άκουγα στα νιάτα μου. Είχα όμως την απορία ποιός να ήταν αυτός ο αξιοτραγούδιστος Ροβιόλης, και ρωτούσα να μάθω. Δεν υπήρχε και Γούγλης κείνα τα χρόνια. Και φσσσστ, κάποια μέρα ξεβούλωσαν τ’αυτιά μου ή άκουσα σε άλλα συγκείμενα το σαντουροβιόλι και είδα φως.

    Αλλά θυμάμαι πιτσιρικάς στην εκκλησία να ακούω «τον επουράνιον Θεόν Πατέρα κι Ελένην…». Γιατί όχι; σπουδαία Αγία η Ελένη, έκανε παρέα με το Θεό. Πολλά χρόνια αργότερα στα ψαλτικά βιβλία του παπού μου διάβασα «τολμάν επικαλείσθαι σε τον επουράνιον Θεόν Πατέρα και λέγειν Πάτερ ημών…».
    Στο απολυτίκιο του Αγίου Χαραλάμπου άκουγα «την σκωτώ μ’έναν μάκαρ». Σκωτώ ήταν φανερό πως εννούσε σκωτώνουν, αλλά τι στην ευχή φονικό όργανο ήταν αυτός ο μάκαρ. Σα μαχαίρι θα ήταν κάτι αλλά κάπως πιο μαλακό.
    [«…έλυσας των ειδώλων την σκοτόμαιναν, μάκαρ, …»]

  294. sarant said

    Τα «ιερά ραμόνια» γεμίζουν άρθρο.

  295. rhea0302 said

    στο τραγουδι «δελφινοκοριτσο » -μαγικο τραγουδι (που καθενας πιστευω
    φανταζεται το κοριτσι ως ΓΟΡΓΟΝΑ πιο πολυ) , ακουγα το εξης : «δε μου συγχωρεσε μεσ’τη φωλια να μπω» ενω το σωστο βεβαια ειναι : «θεε μου συγχωρεσε με, σκυβω για να δω» και προσπαθουσα το πιτσιρικι να φανταστω πως πρεπει να ειναι η φωλια της γοργονας ,με μπολικα κοχυλια κλπ, καλα αυτο αλλα κυριως εσπαζα το κεφαλι μου πως θα μπορεσει να μεινει ο λεγαμενος κατω απο το νερο αφου απ’ολη ολη ατμοσφαιρα του τραγουδιου φαινοταν οτι ο ανθρωπος ηταν free styler.. ουτε στολες καταταδυσης, οξυγονα τιποτα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: