Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όμηρος 32356

Posted by sarant στο 16 Οκτώβριος, 2011


Προχτές συζητήσαμε για τις γερμανικές αποζημιώσεις, και πάνω στη συζήτηση ο φίλος Γιώργος Μπαλόγλου ανέφερε ότι ο πατέρας του, ο Χρήστος, που είχε σταλεί κατά την Κατοχή σε στρατόπεδο εργασίας στη Γερμανία πήρε στη δεκαετία του 1990 μια συμβολική αποζημίωση για αυτή του την περιπέτεια. Τον είχαν πιάσει, 25 χρονών, μαζί με τον αδελφό του, οι ταγματασφαλίτες του Δάγκουλα, που κυβερνούσαν ουσιαστικά τη Θεσσαλονίκη στην Κατοχή, και τον παρέδωσαν στους Γερμανους. Το έγκλημά του ήταν ότι ο τρίτος αδελφός τους είχε ακούσει αγγλικό ραδιόφωνο σε ένα φιλικό σπίτι.

Ο Χρήστος Μπαλόγλου (1919-2002) ήταν δυνατός και τυχερός και κατάφερε να επιζήσει -άλλοι δεν ήταν τόσο τυχεροί, όπως ο αδελφός του, που πέθανε κατά τη μεταφορά από ένα στρατόπεδο σε άλλο, καθώς οι Γερμανοί υποχωρούσαν μπροστά στον τιμωρό Κόκκινο Στρατό. Γύρισε στη Θεσσαλονίκη και στην επιστήμη του: δίδαξε μαθηματικά στη μέση και στην ανώτατη εκπαίδευση, παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια. Δώδεκα χρόνια αργότερα, του επέστρεψαν το ρολόι του -και στη δεκαετία του 1990, όταν με την επανένωση της Γερμανίας άρχισαν οι επιζώντες της κατηγορίας του να ζητούν αποζημιώσεις, ζήτησε κι αυτός. Το κείμενο που θα διαβάσετε, είναι η επιστολή του προς τους δικαστές του γερμανικού Ανώτατου Δικαστηρίου.

Ο γιος του, ο Γιώργος Μπαλόγλου, εκλεκτός φίλος, μετέφρασε το κείμενο στα αγγλικά -μπορείτε να τον δείτε να το διαβάζει, με ελληνικούς υπότιτλους. Σας το συνιστώ, δίνει ένα δωρικό ύφος στην αφήγηση. Και η αφήγηση άλλωστε κρατάει τόνους χαμηλούς στην περιγραφή της φρίκης. Ο Χρήστος Μπαλόγλου, που δεν τον γνώρισα, πρέπει να ήταν σεμνός άνθρωπος, χαμηλών τόνων. Προς το τέλος της ζωής του έβγαλε ένα βιβλίο για τη μεγάλη του αγάπη, τη γεωμετρία, με το απόσταγμα της διδακτικής του πείρας. Ο τίτλος, Σκόρπιες σταγόνες Γεωμετρίας,  και ξεσηκώνω εδώ τον πρόλογο: Στα τελευταία χρόνια της ζωής μου και αφού ξεπλήρωσα όλες τις υποχρεώσεις μου προς τους δικούς μου, μπόρεσα να ασχοληθώ λίγο με τη Γεωμετρία, που πάντα είχα ιδιαίτερη συμπάθεια, και σ’ αυτό το έντυπο κατέγραψα μερικά θέματα. Από αυτά, άλλα είναι εκφώνηση και λύση δική μου, άλλα μόνο η λύση (στο κάθε θέμα από αυτά διευκρινίζεται μέσα στο κείμενο το μερίδιο της συμμετοχής μου), και άλλα γράφτηκαν εδώ, γιατί μου άρεσαν πάρα πολύ. Φυσικά, το έντυπο αυτό δεν παρουσιάζεται καν σαν σύγγραμμα ή κάτι παρόμοιο. Απλά είναι μια πάρα πολύ μικρή συλλογή από ‘’Σκόρπιες Σταγόνες Γεωμετρίας’’, όσο επέτρεψαν η ηλικία μου και κυρίως τα μάτια μου…
… δεν είμαι ευχαριστημένος από την διάταξη σε σειρά των θεμάτων που πραγματεύθηκα! Τόσο μπόρεσα…
Ελπίζω, Θεού θέλοντος, αν είμαι ζωντανός, να κάνω δεύτερη έκδοση, καλύτερα προσεγμένη. Χρήστος Μπαλόγλου

Αλλά αφήνω τώρα τον Χρήστο Μπαλόγλου, τον Όμηρο 32356, να αφηγηθεί τα όσα πέρασε στη Γερμανία:

ΕΝΤΙΜΟΤΑΤΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ

ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πέννα λογοτέχνη ή ταινία κινηματογράφου, ούτε ακόμη και ντοκιμαντέρ, που μπορούν να περιγράψουν αυτά που ζήσαμε εμείς οι Όμηροι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της χώρας σας. Όμως είναι ανάγκη να προσπαθήσω, ύστερα από 51 χρόνια, να καταθέσω την προσωπική μου μαρτυρία για τα βασανιστήρια που έζησα εγώ.

Στις 23 Απριλίου 1944 πιάσανε εμένα (Χρήστος) και τα αδέλφια μου Βύρωνα και Περικλή τα τάγματα ασφαλείας Δάγκουλα που συνεργάζονταν με τις αρχές κατοχής. Αιτία: σε φιλικό σπίτι άκουγε ραδιόφωνο ο Περικλής. Εμένα και τον Βύρωνα, μας έκλεισαν στο στρατόπεδο Παύλου Μελά τον Μάιο. Τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου μας επιβίβασαν (Βύρων, Χρήστος) σε εμπορικό τρένο που στο κάθε βαγόνι του στοίβαξαν 50-60 από μας. Το κάθε βαγόνι για κάθε χρήση: ύπνο, καμπινέ.

Νεαρός τότε 25 ετών με πτυχίο μαθηματικού, γεμάτος όνειρα, γεύτηκα τη φρίκη αυτού του ταξιδιού μέχρι το Σ. Σ. Neungamme. Μπαίνοντας κατά πεντάδες είδαμε δεξιά μας σωρούς από ζωντανούς σκελετωμένους ανθρώπους. Καταλάβαμε καλά τι μας περίμενε. Πραγματικά: διαταγή με άγριες φωνές, ξύλο, κοντακιές, να προχωρήσουμε χωρίς τις βαλίτσες μας. Είχαμε πάρει μαζί μας τα καλύτερα ρούχα μας (κοστούμια, παλτό κλπ) γιατί μας είχαν πει ότι θα δουλεύαμε ελεύθεροι εκεί.

Παραπέρα: να γυμνωθούμε! Πιο πέρα να παραδώσουμε δακτυλίδια, ρολόγια και τιμαλφή. Μετά: λουτρό, κόψιμο μαλλιών, στολή κατέργων (χωρίς εσώρουχα), ένα σακκάκι, ένα παντελόνι, ένα καπέλο, μια καραβάνα, ένα κουτάλι και ξύλινα παπούτσια και έναν αριθμό στον καθένα μας. Από εκείνη τη στιγμή έγινα ένας αριθμός: ο 32356. Συσσίτιο: μπόλικο νερό με ίχνη από πατατάλευρο. Το άλλο πρωί, στις 5, εγερτήριο με βουρδουλιές, καφές, ψωμί βάρους 150 περίπου γραμμαρίων για όλο το 24ωρο. Δουλειά: 12 ώρες να πετάμε τούβλα δυο-δυο σε ύψος 3-4 μέτρα. Αλλοίμονο σ’ όποιον σταματούσε για μια ανάσα. Ο βούρδουλας του Κάπο τον σακάτευε. Έτσι συνέχισε η ζωή εκεί, με εξαίρεση πού και πού τελετή κρεμάλας!

Δεν μπορώ να θυμάμαι με ακρίβεια ημερομηνίες γεγονότων ύστερα από τόσα χρόνια· νομίζω όμως, ότι τον Σεπτέμβριο του 1944 μας μετέφεραν στο Σ. Σ. Vantestet (περιοχή Braunschweig). Δουλειά: κατασκευή καλύκων βομβών, ίσως 250 Kg, στα εργοστάσια Herman Goring Werke, με υδραυλική πίεση πολλών ατμοσφαιρών. Σε κάθε πρέσσα εργάζονταν 17 άτομα. Φούρνος περιστρεφόμενος 6-8 θέσεων εθέρμαινε μέχρις ερυθροπυρώσεως κυβικά κομμάτια σιδήρου. Ειδική τανάλια οδηγούσε ένα τέτοιο κομμάτι με δρομέα στην τρύπα (κυκλική) της πρέσσας. Η επαφή του με τον αέρα είχε σαν αποτέλεσμα να πιάνει σκουριά πάχους περίπου 2 mm. Δουλειά μου ήταν να χτυπώ με λοστό τις έδρες του κύβου για να πέσει η σκουριά (καυτά τζάμια) από όλες τις έδρες στη διαδρομή του στην τρύπα της πρέσσας. Πέφτοντας τα καυτά τζάμια καίγανε (μερικά) το παντελόνι και ύστερα τα πόδια μου. Στο αριστερό μου πόδι έχω έγκαυμα 3ου βαθμού λίγο πιο πάνω από τον αστράγαλο.

Δυο λόγια για το φαγητό: σούπες αραιές από πατατάλευρο ή μπιζέλι κτλ. Δηλαδή σε κάθε θερμίδα που μας έδινε το φαγητό ο οργανισμός μας, από το έργο που κατέβαλε, ξόδευε παραπάνω από δυο. Λιώναμε σαν τα κεριά. Μια-δυο φορές είδα με κραυγές «πεινάω-πεινάω» να τρελαίνονται 25χρονα παλληκάρια.

Με θερμοκρασία πολλές φορές κάτω του μηδενός, στις 4-5 το πρωί, πηγαίναμε γυμνοί 200-300 μέτρα στο ύπαιθρο, κάναμε ατμόλουτρο και γυμνοί επιστρέφαμε. Ένα από τα πιο σκληρά βασανιστήρια ήτανε τα προσκλητήρια. Μερικές φορές διαρκείας ωρών με κρύο, με βροχή, με παγωμένο αέρα και χιόνι. Κάθε βδομάδα έδιναν στον κάθε Όμηρο 3 χορτάρινα τσιγάρα (Mahorka). Δεν κάπνιζα τότε· τα έδινα σε Έλληνες. Ένας Κάπο, επειδή δεν τα έδινα σ’ αυτόν, με διέταξε να γυμνωθώ και με παγωμένο νερό από σωλήνα πάχους 1-2 ιντσών σημάδευε σταθερά την καρδιά μου. Άρχισα να περιστρέφομαι γύρω-γύρω για να μη παγώσει και σταματήσει η καρδιά μου. Η διάρκεια του μαρτυρίου αυτού ήτανε τουλάχιστο 1 ώρα.

Μια-δυο φορές, με φοβερό κρύο και πηχτό σκοτάδι, δραπέτευσαν κάποιοι (Ρώσοι ή Πολωνοί). Διαταγή να ξαπλώσουμε κάτω στο χώμα για να κυνηγήσουνε μερικοί φρουροί SS τους δραπέτες και οι άλλοι να φυλάγουν εμάς. Πολλοί από μας πέθαναν εκεί…

Μέσα Ιανουαρίου 1945 το μεσημέρι βομβαρδίστηκε από τους συμμάχους το εργοστάσιο. Από την άλλη μέρα δουλειά στα συντρίμια. Κάθε Κάπο, με μια ομάδα Ομήρων έφτιαχνε κάποια δουλειά στα συντρίμμια. Μια απ’ αυτές τις δουλειές ήτανε η κάλυψη της δικτυωτής σιδερένιας στέγης σε ύψος 8-10 μέτρα με τσιμεντένιες πλάκες βάρους 40-50 kg. Μια μέρα ένας Κάπο με πήρε γι αυτή τη δουλειά. Όπως ήμουνα σκιά ανθρώπου, ήταν αδύνατο να ανταποκριθώ σε τέτοια βαριά δουλειά. Με χίλια ζόρια αναβαίνω 1-2 σκάλες, πέφτει η πλάκα από τη μασχάλη μου. Επιχειρώ να χωθώ σε άλλη ομάδα. Με πιάνει και με ρόπαλο με χτυπούσε παντού. Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου υπάρχουν ακόμη ίχνη από τα χτυπήματα.

Τον Μάρτιο-Απρίλιο 1945 (διότι πλησιάζαν οι σύμμαχοι) με ανοιχτά βαγόνια μας πήγανε στο Σ. Σ. Ράβενσμπρουκ. Η διαδρομή αυτή κράτησε 6-7 μέρες. Η παγωνιά της νύχτας και η φοβερή εξάντληση-αδυναμία μας, είχαν σαν αποτέλεσμα κάθε πρωί οι διπλανοί μου τα πιο πολλά πρωινά να είναι νεκροί. Σ’ αυτή τη διαδρομή πέθανε ο αδελφός μου Βύρων (ήταν σε άλλο βαγόνι). Φθάσαμε. Η δυσεντερία, η διάρροια και η αδυναμία μας να κινηθούμε είχαν σαν αποτέλεσμα να βρωμίσουμε κρεβάτια και θάλαμο με περιττώματα.

Λίγοι από μας που μπορούσαν να είναι όρθιοι ήτανε αναγκασμένοι να συμμετέχουν στα πολλά και πολύωρα προσκλητήρια έτσι ώστε κάποια στιγμή να μας εκτελέσουνε! Οι στρατοπεδάρχες είχαν τέτοια διαταγή που εφαρμόστηκε σε πολλά Σ. Σ.. Νομίζω ότι ο Πολωνός Όμηρος δόκτωρ Moritz (γιατρός) που μιλούσε απταίστως 6-7 γλώσσες έπεισε τον στρατοπεδάρχη ή να μην εκτελέσει την διαταγή ή αν την εκτελέσει να μην τον εξαιρέσει.

Τον Μάιο του 1945 εμφανίστηκε Ρώσος ιππέας. Είμασταν ελεύθεροι! Για πολλούς η κατάσταση της υγείας τους ήταν μη αναστρέψιμη και πέθαναν κατά μάζες… Όταν με πιάσανε ζύγιζα 60 κιλά. Όταν ελευθερώθηκα 36 κιλά! Ότι ήμουνα Όμηρος με τον αριθμό 32356 αποδεικνύεται από έγγραφο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού αντίγραφο του οποίου επισυνάπτω.

Τονίζω ότι στα Σ. Σ. της χώρας σας κάθε στιγμή ζωής ομήρου ήταν σφιχτοδεμένη με τον θάνατο. Συνέπειες: ψυχολογικές, οικογενειακές, οικονομικές, σταδιοδρομίας, εφιάλτες για πολλά χρόνια.

Τα παραπάνω αποτελούν πολύ σύντομη περίληψη της ζωής μου στα Σ. Σ. της χώρας σας.

Με κάθε τιμή

Ο Όμηρος 32356

Χ. Μπαλόγλου

Advertisements

118 Σχόλια to “Όμηρος 32356”

  1. Προσκυνώ…

  2. Ανατρίχιασα. Την ίδια μοίρα είχαν και δύο θείοι μου, ένας αδελφός του πατέρα μου κι ένας ξάδελφός του. Ταλαιπωρήθηκαν πολύ αλλά επέζησαν. Και όταν επέστρεψαν, το κράτος τους είπε «Ε, πού ήσασταν εσείς; Γιατί δεν πήγατε φαντάροι;» και τους στρατολόγησε για τον Εμφύλιο. Αριθμούς δεν είδα στα μπράτσα τους, ίσως να ανήκαν σε διαφορετική κατηγορία, ελαφρύτερη, καθώς δεν είχαν συλληφθεί με κάποια πρόφαση. Πάντως, κανείς από τους δυό τους δεν μίλησε ποτέ γι’ αυτήν του την εμπειρία, αν και ο ξάδελφος του πατέρα μου ήταν ένας υπέροχος λαϊκός αφηγητής και πολλές φορές μιλούσε για τις ταλαιπωρίες του στον Εμφύλιο. Για την ομηρία ποτέ!

  3. Costas said

    Στο μπλογκ μου έχω γράψει μια μικρή παρουσίαση του αυτοβιογραφικού βιβλίου Μάρτυρες. Διωγμοί 1942-1945, του Διονύσιου Χαραλάμπους, ιεροηγούμενου τότε στη Μυτιλήνη και μετέπειτα Μητροπολίτη Λήμνου και κατόπιν Τρίκκης και Σταγών. Διαδρομή και εδώ μέσω του στρατοπέδου Παύλου Μελά. Λόγος: υπόθαλψη Βρετανού στρατιώτη στο μοναστήρι. Έχει το (πρόσθετο) ενδιαφέρον ότι δείχνει πώς βίωσε ένα Χριστιανός αυτή την οδύσσεια.

  4. Nicolas said

    Το διάβασα χτες στα σχόλια.
    Ευχαριστώ το Γιώργο που το υπενθύμισε κι εσένα, Νίκο, που το υπογράμμισες.
    Αφιέρωμα

  5. Το «a loaf of bread» έχει περάσει και στους τουρκικούς υπότιτλους ως «bir somon ekmek», χωρίς να γίνει «φέτα ψωμί».

  6. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια.

    2: Σκύλε ΒΚ, οι δικοί σου διεκδίκησαν/ πήραν αποζημίωση;

  7. Δεν πήραν γιατί δεν διεκδίκησαν. Αγρότες αγράμματοι ήταν. Ο ένας πέθανε το ’86 κι ο άλλος 10 χρόνια αργότερα.

  8. gbaloglou said

    Ευχαριστώ και εγώ τον νοικοκύρη για την φιλοξενία της κατάθεσης και για τα πρώτα σχόλια.

    #2: Ούτε ο πατέρας μου είχε χαραγμένο αριθμό, σε αντίθεση με τους Εβραίους*. Και αυτός διαμαρτύρονταν για την στράτευση του μετά την Ομηρία — εμπιστευτική θέση στις Διαβιβάσεις κατά την διάρκεια του Εμφύλιου παρά τις υποψίες για αριστερά φρονήματα (κυρίως λόγω της Ομηρίας, αν και πήγαν εκεί και δεξιοί), και την μετεμφυλιακή παρακολούθηση! Σε αντίθεση με τους δικούς σου, Σκύλε, ο πατέρας μου μιλούσε πολύ για όσα πέρασε, ιδίως προς το τέλος της ζωής του.

    #3: Συγκινητική η μαρτυρία, όντως, ελπίζω να έχουμε και άλλες!

    *Να τονισθεί εδώ η διαφορά ανάμεσα στα στρατόπεδα εξόντωσης (Εβραίοι) και στα στρατόπεδα εργασίας (λοιποί): στα πρώτα η επιβίωση ήταν θέμα τύχης (συνήθως ανάθεσης μακάβριων καθηκόντων), στα δεύτερα θέμα χρόνου (καθώς η βαθμιαία εξάντληση οδηγούσε νομοτελειακά στον θάνατο). Να τονισθεί επίσης η διαφορά ανάμεσα στους Ομήρους και σ’ όσους πήγαν στην Γερμανία ως κανονικοί εργάτες (κυρίως στα πρώτα χρόνια της Κατοχής, υποθέτω) — υπάρχει κάποια σύγχυση σ’ αυτό το θέμα, ακόμη και από τον Mazower αν θυμάμαι σωστά.

  9. Ξέχασα να πω ότι με εντυπωσιάζει η συστηματικότητα της λεηλασίας των Γερμανών· αυτή, άλλωστε, ήταν και το στοιχείο που τους έκαψε στα μεταπολεμικά δικαστήρια. Μετά από 12 χρόνια κάποιοι εντόπισαν το ρολόι του ομήρου και του τόστειλαν. Τι διάλο; Κρατούσαν αρχεία για όλα τα πλιάτσικα και τώρα δεν ξέρουν τι έγιναν τα υποχρεωτικά κατοχικά δάνεια;

  10. Καλημέρα σε όλους και συγχαρητήρια για τη δημοσίευση…Νομίζω ότι η λέξη αποζημίωση δε χωρά σε τέτοιες ιστορίες. Φαντάζει οξύμωρο σχήμα, κάτι σαν το «ωραίος θάνατος»…Καμία αποζημίωση για τέτοια βιώματα και φυσικά, δεν ανακάλυψα τη θεωρία της σχετικότητας, ο Όμηρος 32356 πολύ εύστοχα το περιγράφει. Ακόμη και το «ευχαριστώ του» στο τέλος της επιστολής, μπορεί εύκολα κανείς να το εκλάβει ως λανθάνον μήνυμα. Σίγουρα, πάντως, διακρίνουμε την απόλυτη ειρωνεία σε μια περιγραφή τραγική και ταπεινωτική για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όταν, από άνθρωπος, γίνεσαι αριθμός…

  11. 9: Πολύ εύστοχη παρατήρηση!

  12. sarant said

    8, τέλος:

    Η σύγχυση ανάμεσα σε όσους πήγαν ως εργάτες και σε όσους τους πήραν με τη βία ίσως να υπάρχει και επειδή συνέφερε τους της πρώτης κατηγορίας, που μετά, φαντάζομαι, θα αισθάνονταν τύψεις κάποιοι ή άλλοι δεν θα ήθελαν να μαθευτεί ότι πήγαν με τη θέλησή τους. Ο πατέρας ενός φίλου είχε πάει, με τη θέλησή του, στην Αυστρία, το 1941 αλλά δεν ξέρω λεπτομέρειες. Νομίζω ότι και ο Ζορζ Μαρσέ, ο ηγέτης του ΚΚΓαλλίας την εποχή που άρχισε η παρακμή του, είχε πάει νεαρός εργάτης στη Γερμανία και μετά υπήρχε αμφιβολία αν ήταν με το ζόρι ή εκούσια.

  13. ΟΙ δύο θείοι μου πήγαν σίγουρα με το ζόρι. Με την ίδια επιστράτευση, για την οποία χύθηκε αίμα στην Αθήνα. Έχω φωτογραφίσει τα δύο (τουλάχιστον) μνημεία των νεκρών.

  14. Costas said

    8 τέλος (σύγχυση Mazower).

    Δε νομίζω, εκτός κι αν έχεις κάποιο συγκεκριμένο παράθεμα. Π.χ. στη σελ. 296 της Αυτοκρατορίας του Χίτλερ (κεφ. 10, Οι εργάτες) λέει «…τους Κροάτες, τους Ιταλούς και τους Σλοβάκους, που έρχονταν να δουλέψουν στο Ράιχ σαν εθελοντές.»

    Εξάλλου, στη σελ. 301 παραθέτει τον (πρώην ναυτικό) Φριτς Ζάουκελ να λέει ότι «έφτασα μάλιστα να προσλάβω και να εκπαιδεύσω ένα ολόκληρο τσούρμο Γάλλους και Γαλλίδες, οι οποίοι, έναντι αδράς αμοιβής, όπως γινόταν παλιά με τους ναυτικούς, έβγαιναν παγανιά για άντρες και τους μεθούσαν με ποτό και με τα λόγια, ώστε να τους στείλουν πακέτο στη Γερμανία.» Δηλ. υπήρχε ένα ασαφές όριο ανάμεσα στους ‘εθελοντές’ και στους καταναγκαστικούς εργάτες.

  15. gbaloglou said

    #14: αυτό ακριβώς εννοούσα, ότι δηλαδή δεν αναφέρεται ο Mazower σε καθαρά καταναγκαστικούς εργάτες και, κυρίως, στις συνθήκες εργασίας και κράτησης τους.

  16. Η μαρτυρία του Χρήστου Μπαλόγλου μου είχε θυμίσει πριν λίγες ημέρες (νήμα «Αποζημιώσεις», σχόλιο 84) το ρητό του Tucholsky «Ο θάνατος ενός ανθρώπου: μια καταστροφή. Εκατό χιλιάδες θάνατοι: μια στατιστική!» Σχετικό είναι κι ένα απόσπασμα απ’ το βιβλίο «Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;» του Χρόνη Μίσσιου (σ.81):
    Μόνο λοιπον όταν μπορέσουμε να συλλάβουμε την ιστορία σαν πολυκύμαντη κίνηση κόσμων ολόκληρων, όπως είναι ο κάθε άνθρωπος, σαν πλυκύμαντη κίνησησ από γαλαξίες ανθρώπινων ιστοριών, μόνο όταν θα μπορέσουμε να κατξιώσουμε στη συνείδηδή μας το άτομο ως τον πρωτογενή παράγοντα του πολιτισμού, που η ενότητά του με τους άλλους ανθρώπους επιτρέπει την παραγωγή και την εξέλιξή του, τότε ίσως θα μπορέσουμε να αναγνώσουμε τη σκοπιμότητα και την αναγκαιότητα του ιστορικού γεγονότος, των επιλογών και των ιδεολογιών… Όταν δηλαδή ξέρουμε τι σημαίνει αυτό το γεγονός για τον Γιώργο, για την Ελένη, για τον Γιάννη, για τη Ρηνιώ… […] Σκεφτείτε, κύριε, αν μπορούσαμε να ξέρουμε την ατομική ιστορία, τα ονόματα, το χαμόγελο, τα όνειρα, τις αγάπες, τις επιθυμίες και τις δημιουργικές ικανότητες των εκατομμυρίων νεκρών των πολέμων, αν τους γνωρίζαμε σαν τ’ αδέλφια μας, σαν τους ανθρώπους που μεγαλώσαμε μαζί και ονειρευτήκαμε μαζί, τι διάσταση θα είχε για μας η ανθρώπινη ιστορία και πόσο άγρυπνοι και προσεκτική θα ήμασταν σε κάθε επιλογή της εξουσίας, σε κάθε ιδεολογική πρόταση… Αν η συνείδηση και η γνώση του ανθρώπου μπορούσε να φτάσει στο επίπεδο να ερμηνεύσει μ’ αυτή την ανθρώπινη έγνοια την είδηση «εκατό χιλιάδες νεκροί» ή «ένας άνθρωπος βασανίζεται σε κάποιο άντρο της εξουσίας»…

  17. gbaloglou, Costas, sarant
    Στην Σκοτεινή Ήπειρο, σελ 158-160, ο Μαζάουερ κάνει σαφή διάκριση στην καταναγκαστική εργασία και αναφέρει συγκεκριμένα παραδείγματα. Γράφει κι εκεί για τον Ζάκουελ.

  18. Κι αυτό που γράφει ο Σκύλος στο #9, δεν είναι καθόλου περίεργο που οι Γερμανοί κρατούσαν λεπτομερή αρχεία. Κρατούσαν αρχεία για τα πάντα διότι ήταν τόσο εραστές της αρχειοθέτησης όσο και είχαν την ανάγκη να τα κρατούν όλα κάτω από τον έλεγχό τους εκμεταλλευόμενοι πλήρως τον γραφειοκρατικό μηχανισμό ακόμα και των κατακτημένων χωρών. Ένα παράδειγμα:

    Έστω κι αν ο Μεταξάς δεν ήταν σύμμαχός τους και δεν θα συνεργαζόταν ποτέ με τους Γερμανούς, είχε προετοιμάσει ωστόσο το δρόμο για την Κατοχή, προσαρμόζοντας ανάλογα την κρατική μηχανή και συνηθίζοντας τον λαό σε αυταρχική διακυβέρνηση. Οι Γερμανοί, επομένως, δεν είχαν ανάγκη να γεμίσουν το κενό· χρειάστηκε μόνο να βρουν μερικά πρόσωποα, για τις κενές θέσεις των υπουργείων.

    Από Κρις Μοντάγκιου Γούντχαουζ, το Μήλον της Έριδος, έκδοση του Βήματος ,σελ 41.

  19. Gbaloglou, Costas
    Αυτοκρατορία του Χίτλερ, σελ 263. Γράφει πολύ καθαρά για τη «δουλική εργασία».

  20. Immortalité said

    Τι μπορεί να πει κανείς…
    Ο πατέρας αγαπημένου οικογενειακού φίλου, «θείου» για μας τα παιδιά, πέθανε σ’ ένα τέτοιο στρατόπεδο. Δεν μιλάει ποτέ γι αυτό…

  21. Costas said

    8, 15
    Ίσα-ίσα, το κύριο θέμα της πραγμάτευσής του είναι η καταναγκαστική εργασία, στην οποία αφιερώνει ολόκληρο κεφάλαιο (βλ. #14) στην Αυτοκρατορία του Χίτλερ. Τους εθελοντές τούς θεωρεί υποπερίπτωση, δεν τους αφιερώνει υποενότητα.

  22. gbaloglou said

    17, 19, 21

    Ευχαριστώ για τα περί Mazower — η εσφαλμένη εντύπωση μου βασίζονταν, αν θυμάμαι σωστά, σε κάποιο απόσπασμα σε ένα από τα βιβλία του.

  23. johnp said

    Τις Σταγονες Γεωμετριας που μπορουμε να τις βρουμε παρακαλω?

  24. sarant said

    23: Ηλεκτρονικά, εδώ:
    http://www.biblioasi.gr/product_info.php?products_id=75350

    αλλά θα πρέπει να υπάρχει στα βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης.

  25. Gbaloglou, αν δεν έχεις τη Σκοτεινή Ήπειρο να σου σκανάρω ευχαρίστως το επίμαχο κεφάλαιο στο οποίο αναφερόμαστε.

    Και δεν ήθελα να φανώ αγενής, η μαρτυρία του πατέρα σου με άφησε ειλικρινά άναυδο.

  26. gbaloglou said

    23-24: Επίσης στον «Ιανό», και σίγουρα στην «Μαθηματική Βιβλιοθήκη» (Θεσσαλονίκη). [Και από μένα τον ίδιο … δωρεάν (αν δεν θεωρείται αθέμιτος ανταγωνισμός) 🙂 ]

  27. gbaloglou said

    25: Αγένεια; Κάθε άλλο! (Για τον Mazower δεν τίθεται θέμα, ευχαριστώ.)

  28. Διαβάζοντας παραπάνω για τις «Σταγόνες Γεωμετρίας» του Μπαλόγλου πατρός εἰπα «κάτσε, αυτό κάτι μου θυμίζει» — και με λίγο ψάξιμο στη βιβλιοθήκη μου τις βρήκα, δίπλα σε κάποια «Τριγωνομετρικά Λουκούμια» που είχα αγοράσει μαζί από του μακαρίτη του Μπαρμπουνάκη (;) στη Θεσσαλονίκη πριν από λίγα χρόνια. Δεν είχα συγκρατήσει το όνομα του συγγραφέα, που τότε βέβαια δεν μου έλεγε τίποτε, ώστε να κάνω το συσχετισμό με τον τακτικό θαμώνα του ιστολογίου, Γαίαν έχοι ελαφράν!

  29. ΣοφίαΟικ said

    Γιώργο, αν κι είχα δει οτ φιλμάκι προχτες, η ανάγνωση της επιστολής με έκανε να ανατριχιασω άλλη μία.

    Κι εμένα οι παπούδες δε μιλάγανε πολύ για τον πόλεμο, όπως οι συγγενείς του ΣΒΚ. Θα πρέπει να ήταν επώδυνο, όμως ίσως επειδή δεν ήθελαν να μιλήσουν όσοι τα ζήσανε απο πρώτο χέρι τελικά εχει δημιουργηθεί η εσφαλμένη εντύπωση ότι εφόσον επέζησες δεν ταλαιπωρήθηκες.

  30. Nicolas said

    Στη Γαλλία, ήταν με το ζόρι, με την μόνη διαφορά με τις άλλες χώρες της Ευρώπης ότι έγινε με νόμο του γαλλικού κράτους!
    Ένας άλλος γνωστός μας είχε κάνει κι αυτός το ταξιδάκι: ο Georges Brassens, στο Basdorf στο εργοστάσιο BMW. Μιλάει γι΄ αυτό στο τραγούδι Le temps passé.
    Ο άλλος ο Georges, ήταν απλά ήδη εργαζόμενος στη Messerschmitt και τον μετέθεσαν στη Γερμανία.

  31. «Ο βούρδουλας του Κάπο τον σακάτευε»

    Αλήθεια; Τι ήταν ο «Κάπο» στα ναζιστικά στρατόπεδα;

    Στη βιογραφία του στη Βικιπαιδεία αναφέρεται: “Στο Νταχάου ο Ζαχαριάδης δεν ήταν απλός κρατούμενος, αλλά διορίστηκε από την διοίκηση του στρατοπέδου “Κάπο” δηλαδή “υπεύθυνος θαλάμου”.

    Μ-π

  32. 31: http://en.wikipedia.org/wiki/Kapo_(concentration_camp)

  33. Να σας πω και μια προσωπική ιστορία…

    Την ίδια τύχη είχε και ένας αγαπημένος θείος που συνελήφθη στο Μπλόκο της Κοκκινιάς. Ως παιδί είχε επιβιώσει από το «συνωστισμό της Σμύρνης». Τελικά επέζησε και από το «συνωστισμό στα ναζιστικά στρατόπεδα». Το όνειρο αυτού του θείου ήταν να ξαναπάει στην πατρίδα και να δει το σπίτι του. Επέστρεψε με μένα στη γη της Ιωνίας… Ο κοσοβάρος κάτοχος του σπιτιού (πρόσφυγες όπως φαίνεται από την εποχή των Βαλκανικών Πολέμων) δεν του επέτρεψε να μπει στο σπίτι. Ισως και να φοβήθηκε με την επιστροφή του παλιού ιδιοκτήτη, ίσως να είχε μια έμφυτη σκληρότητα. Κανείς δεν έμαθε. Πάντως οι γείτονές φέρθηκαν με εξαιρετική ευγένεια και έδειξαν ειλικρινές φιλόξενο πνεύμα. Αυτό το ταξίδι μου δημιούργησε τέτοια υπαρξιακά ερωτήματα και με οδήγησε σε τέτοιους δρόμους σκέφης, ώστε βαθμιαία υιθέτησα στάση πλήρους κριτικής των στερεοτύπων και των ιδεολογημάτων που είχαν εμπεδωθεί στον κόσμο της Αριστεράς από την κυριαρχία της συγκεκριμένης μίζερης νοτιοβαλκανικης εκδοχής που γνωρίσαμε (ΣΕΚΕ-ΚΚΕ)…. Ο θείος πάντως πέθανε με την πίκρα ότι δεν κατάφερε να ξαναδεί το σπίτι του έτσι όπως θα ήθελε.

    Μ-π

  34. […]  Για το πώς περνούσαν οι κρατούμενοι δες την αυθεντική μαρτυρία του Χρήστου Μπαλόγλου. […]

  35. gbaloglou said

    31: «κάπο» είναι αυτό που συνάγεται από την κατάθεση του πατέρα μου αλλά και από εδώ (πχ): ένα είδος ‘έγκλειστου επιτηρητή’ των υπόλοιπων κρατουμένων, που διακρίνονταν συχνά από μέγιστη σκληρότητα και βαναυσότητα. Είχα την εντύπωση ότι μόνο Γερμανοί, συχνά ποινικοί κατάδικοι, μπορούσαν να είναι «κάπο».

  36. sarant said

    31: Δεν ξέρω αν είναι ακριβές αυτό για τον Ζαχαριάδη, πάντως θυμάμαι αμυδρά τις αναμνήσεις κάποιου που πήγε επίσης Νταχάου και τον βρήκε ήδη εκεί. Ο Ζαχαριάδης τούς έδωσε κάποιες πολύ πραχτικές οδηγίες επιβίωσης, από τις οποίες θυμάμαι μόνο μία: αν έχετε τατουάζ μην το πείτε και να το κρύβετε, γιατί θα σας πάρουν να κάνουν πειράματα (αν βγαίνει).

  37. sarant said

    35: Όχι, υπήρχαν και εβραίοι Κάπο, και πολιτικοί κρατούμενοι, και αλλοδαποί.
    http://de.wikipedia.org/wiki/Kapo_%28KZ%29

  38. gbaloglou said

    33: Συνήθως οι ντόπιοι Τούρκοι αφήνουν τους επισκέπτες από την Ελλάδα να δουν το παλιό σπίτι τους, αυτή είναι η εντύπωση μου. (Πολύ με συγκίνησε η μαρτυρία ενός γείτονα: τους είπαν οι Τούρκοι στο καφενείο «κόψτε και φάτε όσα σύκα θέλετε»!) Ο πατέρας μου πάντως δεν ήθελε με κανένα τρόπο να ταξιδέψει στην Τουρκία.

  39. Δημήτρης Μ. said

    31. Στον Ζαχαριάδη (και στο ΚΚΕ, που προσφάτως τον αποκατάστησε «εφ΄ όλης της ύλης») μπορεί κανείς να καταμαρτυρήσει τα μύρια όσα. Όμως ο Βαγγέλης Παπανίκος, στο βιβλίο του «Ο Νίκος Ζαχαριάδης στο Νταχαόυ», καταρρίπτει όλες τις φήμες που κυκλοφορούν γύρω από τη στάση του Ζαχαριάδη στο Νταχάου. Είναι φτήνια, είναι «ζαχαριαδισμός», να προσπαθεί κανείς να συκοφαντήσει τον Ζαχαριάδη για τέτοια πράγματα. Υπάρχουν σοβαρά και υπαρκτά «ράμματα για τη γούνα του». Οι συκοφαντίες τον αθωώνουν.

  40. Μπουκανιέρος said

    35-37 Νομίζω ότι στο «Μαουτχάουζεν» και στον Πρίμο Λέβι (σε διάφορα βιβλία, τέλος πάντων) αναφέρονται λιντσαρίσματα των κάπο, αμέσως μετά την απελευθέρωση.
    Κάτι φίλοι έχουν μιλήσει και για «kapos culturels».

    (Ως προς το κυρίως θέμα: Lonè épi respé…)

  41. NM said

    Δε θέλω να σας τρομάξω, αλλά υποψιάζομαι ότι ξανάρχονται. Δηλαδή τι ξανάρχονται; είναι ήδη εδώ!
    ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ – από τη γαλλική σατιρική εκπομπή Les Guignols de l’info
    ΑΝ ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ CC

  42. 1ας said

    Για τον Ζαχαριάδη κάποιοι «Αντισταλινικοί» χύνουν δηλητήριο και δε ντρέπονται να πούνε μέχρι και «κάπο»,70 χρόνια από το γεγονός και ενώ υπάρχουν δεκάδες μαρτυρίες που αποδεικνύουν την επαναστατική στάση του μεγάλου ηγέτη.

    http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=3649
    http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=3542
    http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=3530

    Ποια είναι τα στοιχεία τους που αποδεικνύουν τα αντίθετα ;;

  43. Eάν στη μια άκρη υπάρχει η φιλοζαχαριαδική μαρτυρία Παπανίκου, που χρησιμοποιείται από την «Ανασύνταξη» (και από το ΚΚΕ σήμερα) για την αποθέωση του ήρωα-ηγέτη, στην άλλη άκρη υπάρχει το βιβλίο: Σταύρου Αβδούλου, «Ζαχαριάδης, μύθος και πραγματικότητα», εκδ. Παρασκήνιο. Και όπως αναγράφεται στη παρουσίασή του:

    «….Το βιβλίο συγκεντρώνει στις σελίδες του όλα όσα εξακολουθούν να μας απασχολούν για τον Δεκέμβρη, για τον εμφύλιο και τη μετέπειτα αρρωστημένη κατάσταση της ηγεσίας του ΚΚΕ στο εξωτερικό. Το βιβλίο του Αβδούλου δεν θέλει να είναι ένα βιβλίο που μιλάει με μισόλογα ούτε ένα ψυχρό ιστορικό βιβλίο: έχει άποψη, και τη λέει και τη φωνάζει.

    Αν ο Ζαχαριάδης δεν ήταν ο Ζαχαριάδης, σήμερα η κατάσταση της ελληνικής αριστεράς, της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα, θα ήταν διαφορετική. Αν ο Ζαχαριάδης δεν ήταν αυτός που ήταν, ίσως να είχαν αποφευχθεί τόσες χιλιάδες νεκροί, τόσες τραγωδίες, τόσες εξορίες, τόσος διχασμός, τόση δυστυχία.

    Ο Ζαχαριάδης φτάνει το 1945 με το φωτοστέφανο του ήρωα που βγήκε από το Νταχάου, το «φωτεινό μυαλό με τις εξαιρετικές ικανότητες», όπως θα τον χαρακτηρίσει ο Σιάντος, «η μεγαλύτερη πολιτική φυσιογνωμία της χώρας μας», όπως τον αποκαλούσαν οι νεοφώτιστοι κομμουνιστές της εποχής.

    Είναι ο μικρός Στάλιν, που από την αρχή πείθει τους πάντες ότι εκτελεί προσωπικά τις ντιρεκτίβες του μεγάλου Στάλιν, γι’ αυτό και οι αποφάσεις του μοιάζουν περισσότερο με αξιώματα παρά με θεωρήματα που χρειάζονται απόδειξη.

    Η κομματική γραμμή κατά τη διάρκεια της Αντίστασης και του Δεκέμβρη ήταν σωστή, τα πράγματα πήγαν όμως άσκημα γιατί υπήρχε ένας προδότης, ο Σιάντος, ο μέχρι χθες επικεφαλής του κόμματος. Και τα πράγματα στον εμφύλιο θα πήγαιναν καλύτερα αν δεν υπήρχαν δύο προδότες: ο Τίτο και ο Μάρκος.

    Έτσι απλά. Και κανένας δεν αντιδρά. Όπως κανένας δεν θα αντιδράσει όταν θα προχωρήσει στο δεύτερο αντάρτικο, όπως κανένας δεν θα αντιδράσει όταν το ΚΚΕ θα πάρει τη γνωστή απόφαση για τη Μακεδονία, και μετά με την ίδια ευκολία θα την αλλάξει, όπως κανένας δεν θα αντιδράσει όταν θα δει να μην έρχονται τα όπλα που περίμεναν από τη μεγάλη σοβιετική πατρίδα, όπως κανένας δεν θα αντιδράσει όταν ο Τίτο από φίλος θα γίνει προδότης, και μάλιστα με αποτέλεσμα να κλειστούν τα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα και να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα ο εμφύλιος. είναι ο Ζαχαριάδης αυτός που στο όνομα του κόμματος θα μετατρέψει τα προσωπικά του συμπλέγματα σε κομματική γραμμή, θα απαγορεύσει και θα τσακίσει οποιαδήποτε διαφωνία και οποιονδήποτε διαφωνούντα, θα παρουσιάζει μονίμως τις αποτυχίες ως επιτυχίες, θα αλλάζει θέσεις όπως αλλάζει πουκάμισα (και δεν είναι τυχαίο: εύκολα μπορεί κανείς να βρει έναν Ζαχαριάδη υπέρ της αποχής στις εκλογές του 1946 κι έναν Ζαχαριάδη κατά της αποχής, έναν Ζαχαριάδη που μιλάει σε επιστολή του κατά του φασισμού κι έναν Ζαχαριάδη που αναιρεί τη θέση του σε δύο επιστολές που γράφει αμέσως μετά) και θα επιμείνει μέχρι τέλους ότι φταίνε όλοι οι άλλοι και ποτέ αυτός. Κι είναι ο Ζαχαριάδης αυτός που θα φτάσει στο σημείο να λέει στο 19ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ ότι «οι μάνες της Ελλάδας εύχονται ο Θεός να κόβει χρόνια από τη ζωή των παιδιών τους και να τα δώσει στον Στάλιν».

    Τα ίδια χρόνια που ο Ζαχαριάδης έμπαινε στην περιπέτεια του εμφυλίου αδιαφορώντας αν όλα έδειχναν από την αρχή ότι η ήττα ήταν δεδομένη, ο Παλμίρο Τολιάτι κατόρθωνε να υπογράψει το πιο προοδευτικό Σύνταγμα που είχε υπάρξει τότε στην Ευρώπη….»

    ——————-

    Ο Ζαχαριάδης ως «κάπο» στο στρατόπεδο αναφέρεται εδώ: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%96%CE%B1%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82

    Πάντως, ανεξάρτητα από το τι πραγματικά συνέβη, η αλήθεια είναι ότι οι όροι διαβίωσης του Γ.Γ. του ΚΚΕ στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, πόρρω απείχαν απ’ αυτές του Χρήστου Μπαλόγλου.

  44. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @33 και 38,
    πάντως ο Σεφέρης είχε προνοήσει και είχε φυλάξει ένα κλειδί του σπιτιού στη Σκάλα, όπου μικρός πέρναγε τα καλοκαίρια του. Διπλωμάτης μέγας και τρανός ξαναπήγε, ξεκλείδωσε, μπήκε για λίγο μέσα μόνος του και, βγαίνοντας, ξανακλείδωσε.
    Για πάντα.

    Το σπίτι εκείνο οι τούρκοι έχουν τώρα κάνει ξενώνα, με φωτογραφίες κι ενθύμια του ποιητή, κι έναν αέρα ψευδεπίγραφης ελληνοτουρκικής φιλίας…

  45. 1ας said

    @Π/Α

    Δεν θα κάτσω να αναλύσω στο παρόν θέμα το τι ήταν και τι όχι ο Ζαχαριάδης ως προς το Ελληνικό Αριστερό κίνημα.Ως προς το Νταχάου όμως έχουμε πολλές μαρτυρίες ακόμη και αντισταλινικών που όλες λένε το ίδιο πράγμα.Ο Ζαχαριάδης είχε συνεπή δράση και εκεί.

    Δε σε τιμάει ότι αντλείς τις πληροφορίες σου από τη Wikipedia που είναι δίχως πηγή η συγκεκριμένη παράθεση.

    Διαβάστε και εδώ,από καθηγητή πανεπιστημίου και όχι από κουτσομπολιά και υποθέσεις αριστερών που «δεν» έχουνε σχέση με τη λογική του «όποιου δεν είναι μαζί μας είναι πράκτορας» που μόνο ο Ζαχαριάδης και οι σταλινικοί υιοθετούσαν…

    http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=3656

  46. sarant said

    33-38-44: Έίναι φοβερά συγκινητική η επιστροφή στο παλιό σπίτι -αλλά σκέφτομαι ότι εξίσου εντυπωσιακό είναι που, σχεδόν ενενήντα χρόνια μετά, τα σπίτια δεν έχουν γίνει πολυκατοικίες…

  47. sarant said

    43: Συγνώμη, αλλά αυτό δεν λέει τίποτε για τις κατηγορίες ότι ο Ζ. ήταν πράχτορας ή κι εγώ δεν ξέρω τι. Λέει ότι έκανε τραγικά λάθη. Όσο για τη Βικιπαίδεια, έχουν γραφτεί τόσα για τον Ζαχαριάδη που θα περίμενα να φέρεις πιο έγκυρη πηγή. Με τόσο αστήριχτες κατηγορίες, ο κάθε καλοπροαίρετος, έστω κι αν διάκειται αρνητικά προς τον Ζ. (όπως εγώ) θα καταλήξει να τον συμπαθεί.

  48. 1ας said

    @47

    Γιατί αρνητικά,αν επιτρέπεται ;;

  49. sarant said

    Είναι μεγάλη συζήτηση 😉

  50. Θυμάμαι αμυδρά μια ταινία με τον Φερναντέλ που τον έχουν πάρει για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία και δραπετεύει. Με χίλια ζόρια περνάει τα σύνορα (ή τέλος πάντων τα «σύνορα»), μπαίνει σε λάθος τραίνο και ξαναγυρνά στη Γερμανία.

  51. Μαρία said

    12 Μια περίπτωση που ξέρω, Μωραΐτη αγρότη, δεν γύρισε με το τέλος του πολέμου, έμεινε στη Γερμανία.

    35 Μπαλό, για τη σκληρότητα των Κάπος, δες Μάρκος Ναχόν, Μπιρκενάου, το στρατόπεδο του θανάτου, Ίδρυμα Ετς Αχαΐμ, Θεσσαλονίκη 1991.
    Σε κάποιο ισραηλινό ντοκιμαντέρ, κάποιος αποδοκίμασε έναν ομιλητή λέγοντάς του «μιλάς σαν Κάπο».

    Όσο για το ρολόι, στη γερμανική τάξη και οργάνωση έχει αναφερθεί κι ο Καμπανέλλης που ήταν γραφιάς και …μέγας αρχειοθέτης.

  52. Μαρία said

    Βάζω εδώ τη διατριβή του Δορδανά για τα γερμανικά αντίποινα στη Μακεδονία (1941-1944).
    http://invenio.lib.auth.gr/record/2262/files/gri-2003-101.pdf?version=1

  53. Immortalité said

    @52 Μιλ μερσί!

  54. Raniouska said

    @ 38

    Συμφωνώ, αυτό τουλάχιστον είδα σ’ ένα ταξίδι μου στην Καππαδοκία. Υπάρχουν Καππαδόκες που επισκέπτονται κάθε χρόνο τα χωριά των προγόνων τους, έχουν εντοπίσει τα σπίτια τους και έχουν αποκτήσει φιλικές σχέσεις με τους σημερινούς ιδιοκτήτες, οι οποίοι τους περιμένουν κάθε χρόνο. Σ’ ένα από αυτά τα σπίτια μπήκα κι εγώ. Επειδή όμως τα παπούτσια μου ήταν σκονισμένα από την πεζοπορία, ζήτησα να τα βγάλω για να μην πατήσω τα χαλιά τους, μα ο ιδιοκτήτης δεν το δέχτηκε. «Οι επισκέπτες μας είναι πιο σημαντικοί από τα χαλιά μας», είπε. Και στον κήπο υπήρχε ένα δέντρο, δε θυμάμαι τι. Θυμάμαι όμως ότι ο ιδιοκτήτης στενοχωρήθηκε που δεν το πετύχαμε στην καρποφορία του, για να δοκιμάσουμε τους καρπούς του.

    ΥΓ. Ο αριθμός του ομήρου, 5ψήφιος με 3άρια, μου θύμισε το νούμερο 31328 του Βενέζη. [Και αν κρατήσεις τα 3άρια από τον αριθμό του Βενέζη, και πολλαπλασιάσεις x2 το 1 και το 28, βγαίνει ακριβώς ο αριθμός του Μπαλόγλου. :)]

  55. sarant said

    Κι εγώ σκέφτηκα το 31328 -καλημέρα!

  56. gbaloglou said

    26

    Πληροφορίες για δωρεάν αποστολή του βιβλίου εδώ (στο τέλος της συζήτησης).

    Ιδού και ένα πολύ όμορφο πρόβλημα Γεωμετρίας που βρήκα πρόσφατα σε παλιές σημειώσεις του πατέρα μου (και που είναι πολύ προσιτό σε όλους): έχουμε δύο χωριά Α και Β που απέχουν από τις όχθες ενός ποταμού που τα χωρίζει αποστάσεις α και β^ σε ποιο σημείο πρέπει να φτιάξουμε γέφυρα ώστε να ελαχιστοποιείται η βαδιστική απόσταση ανάμεσα στα δύο χωριά; [Ο ποταμός είναι ίσιος και σταθερού πλάτους, δεν υπάρχουν εμπόδια για τους βαδιστές, κλπ κλπ]

  57. Καλά, δεν είναι προφανές ότι η γέφυρα πρέπει να χτιστεί στο σημείο όπου η ευθεία που ενώνει τα δυο χωριά τέμνει ο ποτάμι;
    Μήπως εννοεί τίποτε άλλο – π.χ. ότι το πλάτος του ποταμού δεν είναι αμελητέο σε σύγκριση με την απόσταση των χωριών;

  58. sarant said

    Μήπως θέλουμε η γέφυρα να είναι κάθετη προς το ποτάμι;

  59. Immortalité said

    Εγώ δεν κατάλαβα την περισπωμένη δίπλα στο β.

  60. sarant said

    Είναι άνω τελεία 🙂

  61. physicist said

    #56. Ξεκινάμε απ’ το χωριό που έχει τη μικρότερη απόσταση από την όχθη, και βαδίζουμε μέχρι να τη συναντήσουμε, κάθετα σ΄αυτή. Τραβάμε ολόισια, πάντα κάθετα στις όχθες, μια γέφυρα στην απέναντι όχθη. Από κει, τραβάμε ίσια μέχρι το άλλο χωριό, αυτό που απέχει τη μεγαλύτερη (κάθετη) απόσταση από τις όχθες.

    Ο Νίκος έχει δίκιο, η γέφυρα πρέπει να είναι κάθετη στο ποτάμι, αλλιώς ισχύει η (τετριμμένη) λύση της ευθείας που ενώνει τα δύο χωριά.

  62. physicist said

    #61 ΥΓ: Εαν η ευθεία που ενώνει τα δύο χωριά είναι κάθετη στις όχθες, το πρόβλημα είναι τετριμμένο.

  63. Abravanel said

    Δυο κουβέντες για το K.L. Neuengamme εδώ.

    Γενικότερα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίζoνται σε κατηγορίες με βασική αυτή αν ήταν για εξόντωση ή όχι – καθαρά για εξόντωση ήταν η Τρεμπλίνκα, το Χέλμνο, το Σόμπιμπορ και το Μπέλζεκ, ενώ άλλα όπως το Αουσβιτς ήταν μεικτά, μερικά υποστρατόπεδα εργασίας και μερικά εξόντωσης. Η εργασία στο Neuengamme δεν είχε καμία σχέση με την εργασία επιστρατευμένων εργατών και καλό είναι να μην τις μπερδεύουμε.

    Κάπο μπορεί να ήταν ο οποιοσδήποτε με την προτίμηση να δίνεται σε γερμανούς ποινικούς, μετά σε συνεργάσιμους untermensch όπως λιθουανοί/πολωνοί και τελικά σε εβραίους.

    Για την μαρτυρία δεν έχει νόημα να σχολιάσω πέρα οτι για όσους έχουν ακούσει την οικογένεια τους να διηγείται τις δικές της ιστορίες από το Αουσβιτς, αυτά που διάβαζα ακούγονταν ως μια οικογενειακή ιστορία και ως τέτοια ως μια δική μου ιστορία – ζέ’χερ καντός λιβρα’χά.

  64. gbaloglou said

    58: ναι

    61: όχι

  65. physicist said

    #64. ‘Εστω δ η απόσταση των δύο χωριών παράλληλα στις όχθες. Το πόδι της γέφυρας πρέπει να είναι ίσες αποστάσεις (δ/2) από τα ίχνη των καθέτων από τα χωριά προς τις όχθες.

    (Πράγματι την πάτησα προηγουμένως γιατί σύγκρινα μόνο δύο δυνατότητες. Αν την έχω ξαναπατήσει, shame on me.)

  66. 65: Απ’ το χωριό Α κατεβαίνεις ίσια στο ποτάμι και προχωράς κατά μήκος της όχθης και προς το μέρος του χωριού Β απόσταση ίση με αδ/(α+β). Εκεί χτίζεις τη γέφυρα.

  67. Gbaloglou μήπως μας έδωσες ελλιπή δεδομένα; Νομίζω ότι χρειαζόμαστε και την κατακόρυφη απόσταση των χωριών, έτσι δεν είναι; Εννοώ το πόσο απέχουν κατά τη διεύθυνση του ποταμού.
    Έστω η απόσταση αυτή λοιπόν δ, και προχωρώ στην λύση:

    Λοιπόν, αφού το ποτάμι σε κάθε περίπτωση το περνάμε κάθετα με την γέφυρα, η απόσταση που διανύουμε πάνω στη γέφυρα μπορεί να αγνοηθεί τελείως, σωστά;
    Οι μόνες αποστάσεις που έχουν σημασία είναι από το Α στη γέφυρα, και μετά από τη γέφυρα στο Β.
    Προφανώς λοιπόν ο συντομότερος δρόμος είναι αυτός που προκύπτει αν θεωρήσουμε ότι το ποτάμι εξαφανίζεται, και ενώσουμε με μια ευθεία τα Α και Β.

    Με αυτή τη λογική λοιπόν, έχουμε ένα ορθογώνιο τρίγωνο ΑΒ’Β, όπου Β’ το σημείο που τέμνεται η κάθετος από το Α στο ποτάμι και η παράλληλη στο ποτάμι από το Β.
    Η μία του κάθετος έχει μήκος α+β, και η άλλη κάθετος είναι η δ όπως είπα στην αρχή.
    Έχουμε όμως και άλλο ένα ορθογώνιο τρίγωνο ΑΓ’Γ, όπου Γ το σημείο που θα φτιάξουμε τη γέφυρα, και Γ’ το σημείο που συναντάμε το ποτάμι φέρνοντας την κάθετο από το Α. Σ’αυτό, η μία κάθετος είναι η α, και η άλλη κάθετος είναι η ζητούμενη θέση γ της γέφυρας.

    Τα δύο αυτά τρίγωνα είναι όμοια, επομένως ισχύει:
    γ/α = δ/(α+β)

    Από την οποία παίρνουμε και το ζητούμενο:

    γ = δ*α/(α+β)

  68. Ναι ναι καλά!!!! Η λύση του Στέππεν δεν μετράει!!! Εγώ έκατσα και έγραψα την ιστορία της ζωής μου!!!!!

    Ενίσταμαι!!!!

    😦

  69. 68: Η ένσταση δεκτή από μένα. Αν υπάρχει βραβείο (π.χ. δωρεάν αποστολή του βιβλίου), τότε πάει σε σένα.

  70. physicist said

    #67. Όχι, τα δεδομένα του Μπαλόγλου δεν είναι ελλιπή, γιατί εξυπακούεται ότι το δ δεν είναι μηδέν. Εκ των υστέρων βλέπω ότι το 64 το δικό μου ήταν και πάλι λάθος, για λόγους που με κάνουν να κοκκινίζω (άλλο να προσθέτεις δύο αριθμούς και να τετραγωνίζεις το άθροισμα και άλλο να προσθέτεις τα τετράγωνά τους). Πάω λοιπόν να αυτομαστιγωθώ προτού πέσω για ύπνο και εις αύριον!

  71. @69: Άντε καλέ, σιγά. Μπορούμε να το μοιραστούμε το βραβείο. Εδώ μοιράζονται τα Νόμπελ, σ’αυτό θα κολλήσουμε; 🙂

    @70: Εννοώ ότι είναι ελλιπή με τη έννοια ότι μας λέει έστω α η μια απόσταση , β η άλλη, αλλά δεν αναφέρει τίποτα για την δ, οπότε κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι δεν πρέπει να περιέχεται το δ στην τελική λύση, ότι έπρεπε να είναι μόνο συναρτήσει των α και β, πράγμα που προφανώς είναι αδύνατο (αλλά μου πήρε κανα λεπτό αυτό να το καταλάβω, και με πρόλαβε ο Λύκος! 🙂 ).

  72. Άντε ώρα για ύπνο όμως τώρα. Μεγάλη μέρα η αυριανή!

    Λεκανόστ φίλοι μου!! 🙂

  73. sarant said

    Λεκανόστ στους λύτες προβλημάτων!

  74. voulagx said

    Μηπως οι λυτες προβληματων πρεπει να λαβουν υπ’ οψη και το πλατος του ποταμου;

  75. gbaloglou said

    Ωραία συζήτηση, το πρόβλημα μπορούμε να το δούμε περισσότερο κατασκευαστικά (όπως περίπου ο Στέλιος στην αρχή της λύσης του) και όχι τόσο υπολογιστικά ως εξής: βαδίζουμε από το Α ίσια (κάθετα) προς το ποτάμι, σταματάμε σε σημείο Σ που απέχει από το Α απόσταση ίση προς το πλάτος του ποταμού, και φέρουμε την ΣΒ που τέμνει την αντίπερα όχθη σε σημείο Τ όπου και κτίζουμε την γέφυρα (κάθετη στο ποτάμι όπως τον παλιό καλό καιρό)^ τα ίδια μπορούμε να κάνουμε από το Β, οπότε δημιουργείται ένα παραλληλόγραμμο, όμοια τρίγωνα ανάλογα προς αυτά του Στέλιου, κλπ κλπ. Σημασία έχει η ‘εξαφάνιση’ του ποταμού, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Στέλιος … αλλά και το γνωστό παλιό τραγούδι 🙂

    [Η κατασκευαστική λύση μπορεί να κατανοηθεί, ή τουλάχιστον να ελεγχθεί ‘πειραματικά’, ακόμη και από όσους δεν έχουν ιδέα για όμοια τρίγωνα, παραλληλόγραμμα, ακόμη και την τριγωνική ανισότητα (που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δειχθεί η ορθότητα της κατασκευής.]

    …Για αποστολή του βιβλίου χρειάζομαι διευθύνσεις, εσείς έχετε ήδη την δική μου μέσω του συνδέσμου στο σχόλιο 56. (Α, και σε αντίθεση με ότι γράφεται εκεί, ούτε ταχυδρομικά δεν χρεώνω, μια και δεν το ζητάνε και τόσοι πολλοί!)

  76. gbaloglou said

    54

    Τι λες βρε Ρανιούσκα, Καππαδόκισσα μας προέκυψες; Εγώ σε φανταζόμουν Σλάβα δίμετρη 🙂 🙂

    Πέρυσι στο δικό μου ταξίδι στην Σύλλη ελάχιστοι βρήκαν τα σπίτια τους ή έστω την τοποθεσία τους. Πολυκατοικίες καινούργιες (θλιβερά ομοιόμορφες αλλά αξιοπρεπείς) είδαμε στο ραγδαία αναπτυσσόμενο Ικόνιο*, στην Σύλλη τα παλιά σπίτια είτε αναπαλαιώθηκαν είτε ξανακτίστηκαν. Στην Σινασό σώζεται Ελληνική επιγραφή στην είσοδο μη σωζόμενου (αν θυμάμαι σωστά) σπιτιού που πάνσοφα γράφει, περίπου, «αυτό το σπίτι σήμερα είναι δικό μου, αύριο κάποιου άλλου, και ποτέ κανενός» («……και ουδέποτε ουδενός»)! Ωραία ήταν, αλλά όχι και να πηγαίνουμε κάθε χρόνο 🙂 Ο μπαμπάς όπως έγραψα (#38) δεν το έκανε ποτέ το ταξίδι, πριν 20 ή 40 χρόνια ας πούμε, που ζούσε και η Τουρκομαθής αδελφή του, και ντόπιοι Τούρκοι που κάποτε γνώριζαν Έλληνες^ η μοίρα όμως το έφερε να κάνει το βίντεο που είδατε Τουρκάλα, κάτι που δεν σχολιάστηκε** 🙂

    *πιστεύω ότι το παλιό Ελληνικό γυμνάσιο του Ικονίου είναι σήμερα Δικαστήριο ή κάτι τέτοιο — εκεί πήγαιναν παιδιά (αγόρια) από την Σύλλη, ο δε Αμερικανογεννημένος εγγονός του τελευταίου έπαρχου περπάτησε με τα πόδια από το Ικόνιο στην Σύλλη (8 χιλιόμετρα) διαβάζοντας κάποιο βιβλίο, όπως άλλοτε καθημερινά ο παππούς του!

    **όπως επίσης δεν σχολιάστηκε η κάρτα της ΕΟΝ (νεανικές αμαρτίες;) που βρήκα στα πράγματα του — όχι βέβαια ότι δεν το γνώριζα — και έχει αποθανατιστεί στον ιστότοπο όπου παραπέμπει το βίντεο … και για να δείξω ότι ούτε μια τέτοια κάρτα μπόρεσε να τον σώσει, αλλά και επειδή είναι η μόνη φωτογραφία του στην ηλικία περίπου της Ομηρίας, και όπου μοιάζει αρκετά και με τον χαμένο ‘εκεί’ αδελφό του.

  77. gbaloglou said

    74: ούτε το πλάτος ούτε το βάθος 🙂 🙂

  78. voulagx said

    #77 Μα, Μπαλο, στο #75 χρησιμοποιεις το πλατος για την κατασκευη του παραλληλογραμμου 🙂

  79. Νέο Kid Στο Block said

    Ωραίο το προβληματάκι! Νομίζω όμως ότι για να θεωρείται ολοκληρωμένη η λύση ,πρέπει να συμπληρωθεί με την απόδειξη ότι η διαδρομή που προκύπτει είναι η ελάχιστη. (Απλό βέβαια,εως προφανές με χρήση τριγωνικών ανισοτήτων, που δίνει ως hint o κος Μπαλό) 🙂 ..οπότε Νόμπελ γιοκ Στελή και Λύκε 🙂

    Τα προβλήματα γεωμετρικών ελαχίστων ή μεγίστων είναι ωραία. Θυμάμαι αμυδρά το θεώρημα Steiner που προσδιορίζει -δοθέντων τριών συνεπίπεδων σημείων που πρέπει να μπει ένα τέταρτο(επίσης συνεπίπεδο) ώστε το άθροισμα των οδεύσεων μεταξύ τους να είναι ελάχιστο (πρακτική εφαρμογή π.χ στην πολεοδομία, πού πρέπει να γίνει ένας οδικός κόμβος ώστε να εξυπηρετεί οικονομικότερα (με το μικρότερο σε μήκος οδικό δίκτυο) τρεις πόλεις ή περιοχές. Παλιοί εφιάλτες … 🙂

    Υπάρχει και το »δημοκρατικο» ανάλογο πρόβλημα: Πού πρέπει να μπεί η γέφυρα ώστε η απόσταση της (βαδιστική) από τα δυο χωριά, να είναι η ίδια;
    Βέβαια σ’αυτο υπάρχει μία περίπτωση άπειρων λύσεων (όταν τα χωριά Α και Β ισαπεχουν απο τις όχθες και βρίσκονται ακριβώς απέναντι) και μία περίπτωση που δεν υπάρχει λύση (όταν τα χωριά είναι απέναντι αλλά δεν ισαπέχουν από τις όχθες).

  80. gbaloglou said

    78: πολύ σωστά, απλώς το πλάτος δεν είναι τελικά μέρος της απάντησης, αυτό ήθελα να πω!

  81. @79: Νιοκίντ είσαι εγκάθετος 😛
    Μα βεβαίως έδειξα ότι η απόσταση είναι η συντομότερη! Είπα ότι το ισοδύναμο πρόβλημα είναι χωρίς ποτάμι μέσα, στο οποίο πρόβλημα η ευθεία είναι αξιωματικά η συντομότερη απόσταση και δεν απαιτείται καμία απόδειξη!
    Έτσι όπως ορίσαμε το πρόβλημα, με ποτάμι σταθερού πλάτους και την γέφυρα υποχρεωτικά κάθετη σ’αυτό, όσο πλατύ κι αν είναι το ποτάμι, το πλάτος του απλά συνεισφέρει μια σταθερά έστω κ στην τελική βαδιστική απόσταση.

    Οπότε, απλά αγνοούμε το ποτάμι, βρίσκουμε την ευθεία μεταξύ των Α και Β χωρίς ποτάμι, και στο σημείο που θα έτεμνε το ποτάμι φτιάχνουμε τη γέφυρα, αγνοώντας τελείως το πόσο μεγάλο είναι το ίδιο. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αποδείξω κάτι παραπάνω, έτσι;

    Βεβαίως η κατασκευαστική λύση είναι πιο κομψή, αλλά ποτέ μου δεν τα πήγαινα καλά με τις κατασκευαστικές λύσεις… Είναι σαν να πεινάς, να έχεις ένα αχνιστό πιτόγυρο μπροστά σου, και δίπλα να έχεις μακαρόνια, κιμά, κτλ, για να φτιάξεις παστίτσιο. Σίγουρα πιο ωραίο το παστίτσιο, αλλά επιλέγω το πιτόγυρο από το να κάθομαι να παιδεύομαι 3-4 ώρες για να το φτιάξω. 😉

  82. sarant said

    Αν δεν έχεις ποτάμι, φτιάχνεις γιοφύρι και παίρνει και τη μίζα ο τοπικός βουλευτής 🙂

  83. Raniouska said

    76

    Ευρυτάνισσα. Αλλά στο δίμετρη έπεσες μέσα :Ρ

  84. gbaloglou said

    83: «στον ουρανό σε έψαχνα και στην γη σε βρήκα» 🙂

  85. voulagx said

    Εστω ΑΓ=α, ΒΗ=β, ΓΗ=δ= οπως οριζεται απο τον Στελιο στην «Ιστορια της ζωης του» (#67), Ε εσωτερικο σημειο του ΓΗ, ΕΖ=γ=μηκος της γεφυρας,και ΓΕ=χ. Ζητειται το ελαχιστο του: ΑΕ+ΕΖ+ΖΒ=φ(χ), χ€(0,δ).
    Υπολογιζουμε το ΑΕ=π(χ) και το ΖΒ=ρ(χ), οποτε: φ(χ)=π(χ)+ρ(χ)+γ. Με την πρωτη παραγωγιση εξαφανιζεται το ποταμι (και δικαιωνεται ο Στελιος).
    Απο την εξισωση φ΄(χ)=0 προκυπτει οτι η φ(χ) λαμβανει την ελαχιστη τιμη οταν: ΑΕ// ΖΒ, [φ΄΄(χ)>0)], και καταληγουμε στην κατασκευαστικη λυση.

    ΥΓ. Οι τεχνικες λεπτομερειες του ως ανω πονηματος ανατιθενται στους Στελιο και ΝιουΚιντ, στους οποιους και αφιερουται. 🙂

  86. Νέο Kid Στο Block said

    85. Καλά ρε Βουλάγξ, εφιάλτες με το Λεϊβνίτιο και τον Εϋλέριο έβλεπες ,τρεις η ώρα τη νύχτα; 🙂

    Ευχαριστώ για την αφιέρωση !

  87. Νέο Kid Στο Block said

    86. Αποποιούμαι την ανάθεση! (πετάς το μπαλάκι σου και καθάρισες ,νομίζεις;) 🙂

  88. voulagx said

    Νιου κιντ, μη φυγομαχεις!
    Ξεχασα να βαλω τον τιτλο του πονηματος, ιδου: «Η εικασια του Στελιου υπο το φως της Νεοκιντιανης κριτικης» 🙂

  89. Νέο Kid Στο Block said

    88. Δε προυκάνω, σε λέω! Η οικογένεια θέλει κυριακάτικη τσάρκα ,ο καιρός είναι τζάμι αφού .
    Αυτή η ‘’Νεοκιντιανή κριτική’’ μου θυμίζει Ιμ.Καντ. 🙂

    Στέλιοοο, α βου λε μπαλακί, μεσιέ! 🙂

  90. voulagx said

    #89 Τζαμι ο καιρος; Παρε λιγο ηλιο και για μενα, ορε Νιουκιντ, εδω μουχλιασαμε!

  91. gbaloglou said

    Κατάπληκτος διαπίστωσα ότι το πρόβλημα στις σημειώσεις του πατέρα μου δεν ήταν αυτό που σας έδωσα εδώ (56) αλλά αυτό που προτείνει το Νιόπαιδο στο 79: ιδού! [Άλλα διάβασα και άλλα κατάλαβα, δεν πειράζει όμως, δείτε και παρακάτω!]

    Δίνω εδώ, σε συνέχεια του 85 (Βουλάγξ), κάποιες αλγεβρικές λεπτομέρειες για τα δύο προβλήματα (όπου Α’, Β’ οι προβολές των Α, Β στις δύο όχθες, δ η ‘οριζόντια απόσταση’ ανάμεσα στα Α’ και Β’, ΕΖ η γέφυρα, |Α’Ε| = χ, |Β’Ζ| = δ-χ):

    — Στο πρόβλημα της ελάχιστης συνολικής απόστασης (|ΑΕ|+|ΕΖ|+|ΖΒ|) αναζητούμε χ τέτοιο ώστε να ελαχιστοποιείται το άθροισμα ΤΡ[α^2+χ^2] + ΤΡ[β^2+(δ-χ)^2] (όπου ΤΡ = Τετραγωνική Ρίζα). Ύστερα από την παραγώγιση το πρόβλημα καταλήγει στην εξίσωση

    χ/ΤΡ[α^2+χ^2] = (δ-χ)/ΤΡ[β^2+(δ-χ)^2],

    που είναι βέβαια ισοδύναμη προς την παραλληλία των ΑΕ και ΒΖ.

    — Στο πρόβλημα των ίσων αποστάσεων από την γέφυρα (|ΑΕ| = |ΒΖ|), καταλήγουμε απευθείας στην πρωτοβάθμιο ουσιαστικά εξίσωση

    α^2+χ^2 = β^2+(δ-χ)^2,

    από την λύση της οποίας προκύπτει και η συνθήκη που αποτρέπει το κτίσιμο της γέφυρας σε σημεία που θα απαιτούσαν προφανώς και ανεπίτρεπτα υπερβολικό βάδισμα (Ε αριστερά του Α’ ή Ζ δεξιά του Β’)*, και που δεν είναι άλλη από την |α^2-β^2| <= δ^2.

    Είναι δηλαδή αλγεβρικά απλούστερο το αρχικό πρόβλημα από αυτό που σας έδωσα … αλλά γεωμετρικά δυσκολότερο, θα σας δώσω κατασκευαστική λύση (ότ)αν την βρω, φυσικά αν κάποιος βρει κάτι ας κοπιάσει…

    *δηλαδή σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί και να βλάπτει η υπερβολική δημοκρατία 🙂

  92. voulagx said

    #91 Μπαλο:
    Σημειωνω ενα παροραμα στο δικο μου #85: αντί ΒΗ=β το σωστο ειναι ΒΔ=β, δηλ. ΒΗ=ΒΔ+ΔΗ=β+γ, οπου Γ,Δ οι προβολες των Α,Β στις οχθες ( δηλ. τα δικα σου Α’,Β’ ). Και, ναι, αυτες τις τεχνικες λεπτομερειες που παραθετεις ειχα αναθεσει στους Στελιο και Νιουκιντ 🙂
    Αν καταλαβαινω καλα, το προβλημα που δινεις στο #56 δεν υπαρχει στις σημειωσεις του πατερα σου;

  93. Νέο Kid Στο Block said

    Αγαπητέ Μπαλό, θα έλεγα ότι ήταν μάλλον αναμενόμενο, ο αείμνηστος πατέρας σου (σαν φανατικός γεωμέτρης και όχι αλγεβριστής(υποθέτω)) να είχε προτείνει το ‘’δημοκρατικό’’ πρόβλημα και όχι αυτό με τα ελάχιστα, που όπως υπέδειξες εσύ (και ο ερπυστριοφόρος παραγωγολάτρης Βουλάγξ) απαιτεί αλγεβρικές μέθοδες και διαφορικό λογισμό (άτιμε Λεϊβνίτιε…). Ο Στέλιος βέβαια το έλυσε με πρακτική γεωμετροάλγεβρα ,πράγμα απολύτως αναμενόμενο από έναν φυσικό που στροφάρει ικανοποιητικά ,χωρίς πολλές-πολλες θεωρίες.
    Το πρόβλημα πώς τα χωριά Α και Β θα ισαπέχουν είναι καθαρά πρόβλημα ευκλείδειας γεωμετρίας και τη λύση του παραθέτω (δεν είναι εύκολο να εξηγείς γεωμετρία χωρίς σχήματα, αλλά θα προσπαθήσω):
    Έστω Α και Β οι θέσεις των χωριών και π το πλάτος του ποταμού.
    Από το ένα χωριό ,έστω το Β, φέρουμε (κάθετα στις όχθες, που βασική προϋπόθεση είναι βέβαια να είναι παράλληλες, ώστε π σταθερό) τμήμα ΒΒ’ ίσο με το πλάτος π.
    Προκύπτει το ευθύγραμμο τμήμα Β’Α. Φέρουμε την μεσοκάθετο του τμήματος, που τέμνει την όχθη (του χωριού Α!) σε κάποιο σημείο έστω Α’. Εκεί θα γίνει η γέφυρα εστω Α’Β’’=π .
    ΑΠΟΔΕΙΞΗ: To BB’A’B’’ είναι παραλληλόγραμμο άρα ΒΑ’’=Β’Α’ αλλά από το τρίγωνο ΑΑ’Β’ και την κατασκευή του με τη μεσοκάθετο, ισχύει ΑΑ’(απόσταση χωριού Α από γέφυρα)=Α’Β’=ΒΑ’’(απόσταση χωριού Β από γέφυρα). ΟΠΕΡ ΕΔΕΙ ΔΕΙΞΕ!
    Οι δυο περιπτώσεις (της απειρίας και της αδυναμίας λύσης) αναφέρονται στο σχόλιό μου
    Η λύση αφιερώνεται πρώτα και κύρια στον αείμνηστο ηρωικό πάτερα σου και μετά σε σένα και στους συνοδοιπόρους σχολιαστές Τανκς και ομορφοπίθηκο Στελή.

  94. Νέο Kid Στο Block said

    ΟΥΠΣΣ! ΟΠΕΡ ΕΔΕΙ ΔΕΙΞΑΙ …διάολε 🙂

  95. Νέο Kid Στο Block said

    Ματιασμένος ειμαι πρωινιάτικα; 🙂
    «…αναφέρονται στο σχόλιό μου 79.»
    Επίσης να θεωρηθούν σαν υπάρχουσες στο 93. οι γελαστές φατσούλες, εκεί που πρέπει…:-)

  96. voulagx said

    Στο #93 παροραμα: ΒΒ΄΄=Β΄Α΄ 🙂

  97. gbaloglou said

    92: σωστά κατάλαβες!

    93: ευχαριστούμε 🙂

  98. Ααα βλέπω το νήμα ζει ακόμα! Ζει και βασιλεύει και τους γεωμέτρες μαγεύει! 🙂

    @85: Μα φυσικά, με μια παραγώγιση, η σταθερά (του ποταμιού) φεύγει, αυτό εννοούσα κι εγώ. Και περαιτέρω απόδειξη όπως είπα δεν χρειάζεται. Η ευθεία είναι ο συντομότερος δρόμος και τέλος! 😛

    @93: Ωραίος Νιουκιντ! 🙂

  99. voulagx said

    Απο την : α^2+χ^2 = β^2+(δ-χ)^2 προκυπτει οτι, στο τριγωνο με πλευρες α,β,δ, το χ ισουται με την προβολη του β επι του δ και κατασκευαζεται ευκολα αλλα η λυση του Νιουκιντ ειναι πιο κομψη και απλη!

  100. gbaloglou said

    93

    Νιόπαιδο κάπου ξεχάστηκες και ξέχασες την απλή γεωμετρική μου λύση στο πρόβλημα της ελαχιστοποίησης: ας παρατηρηθεί με την ευκαιρία πόσο κοντά είναι οι γεωμετρικές λύσεις των δύο προβλημάτων — και οι δύο βασίζονται στην εξαφάνιση του (πλάτους του) ποταμού και στο σχετικό παραλληλόγραμμο — που βέβαια εύκολα βλέπουμε ότι συμπίπτουν σε μία ακριβώς περίπτωση (όταν τα δύο χωριά ισαπέχουν από τις αντίστοιχες όχθες) 🙂

  101. voulagx said

    To #99 ισχυει μονο αν: α+β>δ. Γενικα: 2δχ = β^2+δ^2-α^2 = δυναμη του Β ως προς τον κυκλο (Ι,α), οπου Ι η προβολη του Α στην αντιπερα οχθη και το χ κατασκευαζεται ως τεταρτη αναλογος. Ο τροπος κατασκευης του χ υποδεικνυει την γεωμετρικη λυση του ΝιουΚιντ, αφου αν Κ το σημειο τομης του ΙΑ με τον κυκλο (Ι,α) και ΙΖ = χ = Α’Ε συναγεται οτι ΚΖ=ΖΒ και το Ζ ανηκει στην μεσοκαθετο του ΙΒ.

  102. voulagx said

    #101 παροραμα: «στην μεσοκαθετο του ΚΒ» 😳

  103. voulagx said

    #98β Στελιο η αποδειξη σου ειναι λειψη διοτι ασυνειδητα δεχεσαι οτι η αποσταση ΑΕ+ΕΖ+ΖΒ γινεται ελαχιστη οταν ΑΕ//ΖΒ ( και τοτε, ναι, ειναι: χ=αδ/(α+β) ), αλλα αυτο ειναι το ζητουμενο

  104. Μαρία said

    Ξαναπροβλήθηκε χτες το ντοκιμαντέρ για τα πορνεία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Για τους θαυμαστές της γερμανικής οργάνωσης: στις καρτέλες των κρατουμένων καταγράφονταν και οι επισκέψεις τους σ’ αυτά.
    http://tvradio.ert.gr/details.asp?pid=3337352&chid=8

  105. voulagx said

    #104 και φυσικα το εχασα αφου δεν πολυβλεπω τι-βι. Λες να κανει το θαυμα του παλι ο μαγος;

  106. Μαρία said

    105 Μπορεί να το έγραψε παλιότερα.

  107. gbaloglou said

    Μαρία νόμισα πως αποφάσισες να ασχοληθείς με το πρόβλημα 🙂 Επί της ουσίας, και αν δεν έχει ήδη φανερό (#63), πολλές λεπτομέρειες για τα στρατόπεδα μου είναι άγνωστες, καθώς ταυτόχρονα ήθελα και να γνωρίζω και να MHN γνωρίζω, και αρκετές φορές στο διάβα των ετών δεν ήξερα καν να απαντήσω στο ερώτημα φίλων «σε ποιό στρατόπεδο ήταν ο πατέρας σου;»! (Θυμάμαι σχετικά ένα ωραίο που διάβασα κάπου, «η μνήμη της απώλειας προϋποθέτει απώλεια της μνήμης» — «the memory of loss involves by necessity the loss of memory» ή κάτι τέτοιο.]

  108. Μαρία said

    http://enthemata.wordpress.com/2011/11/13/fleischer/#more-5269

  109. Costas said

    Μόλις διάβασα (στη Βικιπαίδεια) πως ο σπουδαίος γλύπτης Ιωάννης Αβραμίδης, αφού γεννήθηκε το 1922 στο Μπατούμι όπου είχαν καταφύγει οι γονείς του φερμένοι από την Τραπεζούντα, και αφού έπειτα ο πατέρας του πέθανε εκτοπισμένος στη Σιβηρία γύρω στο ’37 και η μάνα του τον πήρε και κατεβήκανε σε κάτι συγγενείς στην Ελλάδα, και αφού ήρθε ο πόλεμος κι η κατοχή, κατέληξε καταναγκαστικός εργάτης σε στρατόπεδο στη Βιέννη (όπου μετά τον πόλεμο σπούδασε τέχνη και εγκαταστάθηκε και δούλεψε και διακρίθηκε). Είναι δε ακόμα εν ζωή.

  110. sarant said

    Στη γερμανική Βικιπαίδεια βεβαίως, η ελληνική είναι λακωνική. Πάντως, Κώστα, δεν είναι βέβαιο ότι πήγε με το ζόρι εργάτης σε στρατόπεδο, μπορεί να πήγε εθελοντικά ή «εθελοντικά» και σε κανονικό εργοστάσιο. Το κείμενο λέει Fremdarbeiter. Ξέρω κι άλλους που πήγαν έτσι.

  111. Μαρία said

    109 Εμείς οι μυημένες ξέρουμε οτι όσοι φέρουν αυτό το ονοματεπώνυμο είναι σπουδαίοι :-).

    Χωρίς πλάκα, πώς έγινε και παρέμεινε στη Βιέννη;

  112. Μαρία said

    110 Έτσι εξηγείται. Μια περίπτωση που ξέρω κι εγώ επίσης παρέμεινε.

  113. Nicolas said

    @111 Χα, χα, χα! ας γελάσω! είναι σαν τον ελέφαντα που πετάει.
    [Και το γράφει και στο σχόλιο 111, τυχαίο; δεν νομίζω]
    Άντε, μια αφιέρωση.

  114. Costas said

    Λάθος έγραψα «στην ελληνική Βικιπαίδεια» (καρτέλεψα τις μπέρδες μου). Στο σάιτ της Ομογένειας το διάβασα (http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=15886)

    (…) ενώ στα χρόνια της ναζιστικής Κατοχής η Πτολεμαΐδα θα προσφέρει φιλοξενία στην οικογένεια.
    Το 1943 ο νεαρός Ιωάννης Αβραμίδης θα μεταφερθεί με τρένο στη Βιέννη, όπου αρχικά θα δουλέψει σε ναζιστικό στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, για να αρχίσει, μετά την απελευθέρωση το 1945, να σπουδάζει ζωγραφική δίπλα στον Δανό Ρόμπιν Κρίστιαν Αντερσεν, ενώ το 1953 στρέφεται στη γλυπτική, πάντα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, μαθητεύοντας δίπλα στο διάσημο Φριτς Βότρουμπα.

    Τώρα, αν ισχύει ή όχι το «καταναγκαστικής», ή τέλος πάντων αν αυτός δούλεψε καταναγκαστικά εκεί, δε γνωρίζω.

  115. gbaloglou said

    Υστερόγραφο: Δάγκουλας, ο ‘δράκος’ της Θεσσαλονίκης

  116. sarant said

    115 Α, και αναρωτιόμουν αν είναι καλό αυτό το βιβλίο!

  117. gbaloglou said

    116 Εξαιρετικό, βλέπε επίσης κριτικές στην Εφημερίδα των Συντακτών και στην Vivlioniki.

  118. gbaloglou said

    117 Vivlioniki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: