Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Στη μνήμη της Μπέτυς Αμπατιέλου (1917-2011)

Posted by sarant στο 17 Οκτώβριος, 2011


Η Μπέτυ Αμπατιέλου μιλάει στους δημοσιογράφους τον Ιούλη του 1963

Πέθανε χτες στα 94 της χρόνια η Μπέτυ Μπάρτλετ-Αμπατιέλου, χήρα του ναυτεργάτη συνδικαλιστή και μετέπειτα βουλευτή του ΚΚΕ Αντώνη Αμπατιέλου. Για την Μπέτυ Αμπατιέλου έχουμε ξαναγράψει στο ιστολόγιο, και συγκεκριμένα για το χαστούκι (;) που ίσως έδωσε στη βασίλισσα Φρειδερίκη, το χαστούκι (;) που (πολύ) έμμεσα έριξε την κυβέρνηση Καραμανλή το 1963. Σήμερα, για να τιμήσουμε τη μνήμη της, παρουσιάζω κι άλλο υλικό για την πεισματάρα δασκάλα από το Κάρντιφ.

Από οικογένεια ανθρακωρύχου, η Ουαλή Betty Bartlett σπούδασε και εργάστηκε ως δασκάλα. Από το 1939 ήταν μέλος του ΚΚ Μεγάλης Βρετανίας. Στον πόλεμο, ο ναυτεργάτης Αντώνης Αμπατιέλος, στο εξωτερικό όπως και οι μισοί περίπου Έλληνες ναυτικοί, είχε κέντρο της συνδικαλιστικής δραστηριότητάς του το Κάρντιφ και εκεί γνωρίστηκε με την Μπέτυ. Παντρεύτηκαν το 1944 και το 1945 ήρθαν στην Ελλάδα. Το 1947 ο Αμπατιέλος πιάστηκε και καταδικάστηκε (αρχικά) σε θάνατο. Η Μπέτυ Αμπατιέλου πήγε στο Λονδίνο όπου πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Συνδέσμου για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα, οργάνωσης που είχε αντικείμενο την αλληλεγγύη προς τους Έλληνες κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους. Στην Ελλάδα επέστρεψε για μια σύντομη επίσκεψη το 1956, αλλά μετά της στέρησαν την ιθαγένεια κι έτσι οι επόμενες επισκέψεις ματαιώθηκαν: το 1958 τη σταμάτησαν στο πλοίο στη Βενετία.

Στην Αγγλία, η Μπέτυ Αμπατιέλου έκανε πολύχρονο αγώνα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα. Γράφει φυλλάδια (το Give me back my husband βρίσκεται ακόμα, έστω και τυπικά, στον κατάλογο της Amazon), κινητοποιεί βουλευτές της αριστερής πτέρυγας του Εργατικού Κόμματος και παράλληλα εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία επίσημης επίσκεψης στο Λονδίνο για να θέτει το θέμα όχι μόνο του «Τόνυ» όπως είναι γνωστός στην Αγγλία ο Αντώνης Αμπατιέλος, αλλά και όλων των πολιτικών κρατουμένων. Εδώ να πούμε ότι ο «Τόνυ» είχε τιμηθεί από τη βρετανική κυβέρνηση για την συμβολή του στην πολεμική προσπάθεια και δεν ήταν άγνωστος στη βρετανική κοινή γνώμη.

Για παράδειγμα, τον Φεβρουάριο του 1961 όταν ο πρωθυπουργός Καραμανλής και ο Υπουργός Εξωτερικών Αβέρωφ επισκέπτονται επίσημα το Λονδίνο, τούς υποδέχεται στο σταθμό της Βικτόριας διαδήλωση ελλήνων και ελληνοκυπρίων της παροικίας του Λονδίνου. Ανάμεσά τους η Μπέτυ Αμπατιέλου, που φωνάζει στον Καραμανλή να αποφυλακίσει τον σύζυγό της και τελικά συλλαμβάνεται από την αστυνομία. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι αγγλικές εφημερίδες αφιερώνουν στην υπόθεση Αμπατιέλου περισσότερο χώρο απ’ ό,τι στις καθαυτό συνομιλίες του Καραμανλή. Γράφουν ότι ο Αμπατιέλος στον πόλεμο είχε στρατολογήσει χιλιάδες ναυτικούς για τη συμμαχική εμπορική ναυτιλία και είχε γι’ αυτό δεχτεί τις επίσημες ευχαριστίες της βρετανικής κυβέρνησης. Το απτό όφελος είναι ότι η Μπέτυ Αμπατιέλου παίρνει την άδεια να επισκεφτεί την Ελλάδα και τις φυλακές Αίγινας όπου είναι φυλακισμένος ο άντρας της. Η επίσκεψη γίνεται αμέσως μετά, στα τέλη Φεβρουαρίου. Η Μπέτυ δηλώνει αισιόδοξη για την προοπτική αποφυλάκισης, είτε με ανήκεστο βλάβη είτε με χάρη, αλλά τον Μάρτιο το Συμβούλιο Χαρίτων απορρίπτει κατά πλειοψηφία την αίτηση Αμπατιέλου.

Τον Απρίλιο του 1963 η βασίλισσα Φρειδερίκη επισκέπτεται το Λονδίνο, χωρίς τον βασιλιά Παύλο αλλά με τον διάδοχο Κωνσταντίνο και διάφορες πριγκίπισσες, για να παρευρεθεί στους γάμους της πριγκίπισσας Αλεξάνδρας του Κεντ, εξαδέλφης της Ελισάβετ της Αγγλίας. Το Σάββατο 20 Απριλίου, τη μέρα της άφιξής της, καθώς η Φρειδερίκη βγαίνει από το ξενοδοχείο Κλάριτζες, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη Μπέτυ Αμπατιέλου, που συνοδεύεται από ομάδα κυπρίων διαδηλωτών και θέλει να συναντήσει την Φρειδερίκη για να της παραδώσει επιστολή στην οποία ζητάει την αποφυλάκιση του συζύγου της. Λέγεται ότι όταν η Φρειδερίκη αρνήθηκε να της μιλήσει, η Αμπατιέλου τη χαστούκισε, αν και αυτό το αρνήθηκε μερικές μέρες αργότερα σε συνέντευξή της στη βρετανική τηλεόραση. Οι εφημερίδες κάνουν λόγο για «περίπτυξη». (Όπως γράφει στα απομνημονεύματά του ο Αντώνης Αμπατιέλος,  ο πρόεδρος της ΕΔΑ Ιω. Πασαλίδης ρώτησε αργότερα την Μπέτυ Αμπατιέλου αν πράγματι χαστούκισε τη Φρειδερίκη, κι όταν εκείνη επανέλαβε πως όχι, ο Πασαλίδης τη συμβούλεψε: «Μη λες ότι δεν τη χτύπησες. Ο λαός θέλει να λες ότι τη χτύπησες».) Αλλά για το χαστούκι (;) αυτό έχουμε ήδη γράψει, οπότε δεν θα τα επαναλάβω και θα εστιάσω την αφήγησή μου στη δεύτερη επίσκεψη των βασιλιάδων μας στο Λονδίνο το 1963.

Ήταν επίσημη επίσκεψη, που είχε προγραμματιστεί από πολύ νωρίτερα για τον Ιούλιο (ενώ το ταξίδι της Φρειδερίκης ήταν ιδιωτικό). Μετά τις αποδοκιμασίες κατά το πρώτο ταξίδι του Απριλίου, και κυρίως μετά τη δολοφονία Λαμπράκη τον Μάιο, το κλίμα στο εξωτερικό έχει βαρύνει εξαιρετικά και στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός Καραμανλής προβάλλει εντονότατη τη διαφωνία του, ζητώντας να ματαιωθεί με εύσχημο τρόπο το ταξίδι και επισείοντας τον κίνδυνο χειρότερων επεισοδίων αλλά ο βασιλιάς Παύλος παραμένει αμετάπειστος. Τα πράγματα οδηγούνται σε κρίση και στις 11 Ιουνίου ο Καραμανλής παραιτείται. Μια εβδομάδα αργότερα αναλαμβάνει εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση ο Παν. Πιπινέλης, υπουργός Εμπορίου στην προηγούμενη κυβέρνηση, με στόχο να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές περί τον Νοέμβριο. Ο Καραμανλής σε ένδειξη διαφωνίας με τους χειρισμούς του βασιλιά αναχωρεί για τη Ζυρίχη, όπου θα μείνει μέχρι τις εκλογές. Η κυβέρνηση Πιπινέλη δεν παίρνει ψήφο ανοχής από την αντιπολίτευση και δεν θεωρείται γνήσια υπηρεσιακή. Ψιθυρίζεται ότι μετά το βασιλικό ταξίδι θα παραιτηθεί.

Στα τέλη Ιουνίου ο βρετανός πρωθυπουργός ΜακΜίλαν δηλώνει ότι η κυβέρνησή του θα πάρει μεν προληπτικά μέτρα, αλλά δεν είναι δυνατόν να απαγορέψει ειρηνικές συγκεντρώσεις (όμως τις απαγόρευσε τελικά). Πρέπει να πούμε ότι και η βρετανική κυβέρνηση κλυδωνίζεται (μεταξύ άλλων από το σκάνδαλο Προφιούμο-Κριστίν Κήλερ) και θεωρείται σίγουρο ότι μετράει μέρες. Στο μεταξύ, ο  Χάρολντ Ουίλσον, ο ηγέτης των Εργατικών και μελλοντικός πρωθυπουργός, δηλώνει ότι θα απουσιάσει από την επίσημη δεξίωση με τους Έλληνες βασιλείς «λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων».

Στις 9 Ιουλίου το βασιλικό ζεύγος φτάνει στο Λονδίνο και το βράδυ, ενώ δίνεται στα ανάκτορα του Μπάκινχαμ το επίσημο δείπνο προς τιμή τους, η αστυνομία χτυπάει με ασυνήθιστη δύναμη τη διαδήλωση διαμαρτυρίας· υπάρχουν τραυματίες και γίνεται εκατό συλλήψεις. Οι διαδηλωτές γιουχάρουν ακόμα και τη δική τους βασίλισσα, ενώ ο τύπος αναφέρει ότι τέτοια επεισόδια εναντίον ξένων επίσημων επισκεπτών έχουν να γίνουν από τον Σεπτέμβριο του 1850, όταν είχε επισκεφτεί το Λονδίνο ο στρατηγός Χαϊνό που είχε πνίξει στο αίμα την ουγγρική επανάσταση το 1849 (σε μια επίσκεψή του σε ζυθοποιία όπου υπήρχαν και ούγγροι μετανάστες, οι εργάτες τον πήραν στο κυνήγι και με μεγάλη δυσκολία τον γλίτωσε η αστυνομία).

Στις 10 Ιουλίου, Παύλος και Φρειδερίκη επιβιβάζονται σε πλοίο για μια βόλτα στον Τάμεσι. Η Μπέτυ Αμπατιέλου προσπαθεί να τους  πλησιάσει. Η αστυνομία τη συλλαμβάνει και την αφήνει ελεύθερη λίγο αργότερα. Το βράδυ οι εστεμμένοι πηγαίνουν στο θέατρο Aldwych για να παρακολουθήσουν το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας του Σαίξπηρ· το προβλεπτικό Φόρεϊν Όφις έχει αγοράσει και τα 1.100 εισιτήρια και τα έχει μοιράσει σε ευγενείς και σε επιφανείς έλληνες της παροικίας, ωστόσο η βραδιά των εστεμμένων δεν είναι ανέφελη. Τους υποδέχονται στην είσοδο και τους αποχαιρετούν στην έξοδο συγκεντρωμένοι διαδηλωτές που φωνάζουν «Ζιγκ Χάιλ». Λίγο πριν σηκωθεί η αυλαία, γίνεται τηλεφώνημα για βόμβα οπότε η έναρξη καθυστερεί ενώ αστυνομικοί με πολιτικά χτενίζουν με ανιχνευτές μετάλλων το βασιλικό θεωρείο.

Αυτά τα επεισόδια μπορείτε να τα δείτε σε βιντεάκι από τα βρετανικά επίκαιρα της εποχής, με τον αναπόφευκτα κλισεδιάρικο τίτλο Drama on Greek visit. Από το βιντεάκι αυτό είναι η φωτογραφία πιο πάνω, ενώ μια άλλη φωτογραφία από τις ίδιες μέρες είναι αυτή εδώ αριστερά, που δείχνει τη Μπέτυ περιτριγυρισμένη από σμάρι δημοσιογράφων.

Τελικά, ύστερα από παρέμβαση του εργατικού βουλευτή Όμπερυ, ο πρωθυπουργός Παναγ. Πιπινέλης, που συνοδεύει τους βασιλείς, δέχεται να συναντηθεί με τη Μπέτυ Αμπατιέλου.  Την ίδια μέρα, από την Αθήνα ο Υπουργός Δικαιοσύνης ανακοινώνει ότι αποφυλακίζονται, βάσει των μέτρων ειρηνεύσεως, 17 κρατούμενοι. Όχι ο Αντώνης Αμπατιέλος. Οι περισσότεροι αποφυλακισθέντες είναι πράγματι κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι, πολλοί απ’ αυτούς βαριά άρρωστοι ή υπερήλικες: μάλιστα, ο 76χρονος Κων. Γιολτζίδης, καρκινοπαθής στο τελευταίο στάδιο, ξεψύχησε πριν απελευθερωθεί. Ταυτόχρονα όμως αποφυλακίστηκαν και τρεις δοσίλογοι, με επιφανέστερο τον Κωνσταντίνο (Ίνο) Ρεκανάτι, εβραίο εξωμότη και δεξί χέρι του Μέρτεν, που είχε πάρει χιλιάδες κόσμο στο λαιμό του. Επίσης, ο Ν. Σιμιτζής, που φορούσε μάσκα στα μπλόκα.

Η συνάντηση Πιπινέλη-Αμπατιέλου, την οποία απεικονίζει το σκίτσο του Μποστ που θα δούμε παρακάτω, έγινε στις 11 Ιουλίου. Ο Πιπινέλης υπόσχεται ότι θα διαβιβάσει στον Βασιλέα το αίτημα για αποφυλάκιση του Αμπατιέλου. Ενδεικτικός της διμέτωπης νοοτροπίας ορισμένων Κεντρώων είναι ο τίτλος της εφημ. Ελευθερία, που κατηγορεί για «ενδοτικότητα» τον Πιπινέλη και ενοχλείται που η συνάντηση έγινε υπό την πίεση του πεζοδρομίου.

Την επόμενη μέρα, το βασιλικό ταξίδι τελειώνει και οι βασιλείς μαζί με τον πρωθυπουργό και τη λοιπή αποστολή επιστρέφουν στην Ελλάδα. Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο εκδίδει δριμεία ανακοίνωση όπου καυτηριάζει την αποφυλάκιση του Ρεκανάτι, τον οποίο χαρακτηρίζει κύριο υπεύθυνο «δια την κατά την Κατοχήν οργάνωσιν των διωγμών και του αφανισμού των Ελλήνων Ισραηλιτών».

Αντώνης και Μπέτυ, με τον παλαίμαχο σκωτσέζο κομμουνιστή Γουίλι Γκάλαχερ, το 1964 μετά την αποφυλάκιση του Αμπατιέλου

Από τη συνάντηση με τον Πιπινέλη η Μπέτυ Αμπατιέλου πήρε το ευεργέτημα να της επιτραπεί η επίσκεψη στην Ελλάδα και στον φυλακισμένο Αμπατιέλο, ο οποίος βρισκόταν στις φυλακές της Αίγινας. Όμως η Φρειδερίκη και το παρακράτος δεν έχουν ξεχάσει· έτσι, στις 7 Αυγούστου το πρωί, ενώ περιμένει τον δικηγόρο της στην πλατεία Κοραή του Πειραιά, αστυνομικοί την αρπάζουν και κυριολεκτικά σέρνοντας την βάζουν σε ένα Όπελ και τη μεταφέρουν στο αεροδρόμιο παρά τις φωνές και την προσπάθειά της να ξεφύγει. Με συνεχή πάλη τη φορτώνουν στο αεροπλάνο χωρίς αποσκευές· επιστρέφει στο Λονδίνο μονοσάνδαλη, καθώς το ένα της παπούτσι χάθηκε στη συμπλοκή, αλλά τουλάχιστον έχει καταφέρει να δει τον Αμπατιέλο.

Τελικά στις 3 Νοεμβρίου 1963 γίνονται οι εκλογές που τις κερδίζει με μικρή διαφορά η Ένωση Κέντρου. Πολλοί πολιτικοί κρατούμενοι αποφυλακίζονται τα Χριστούγεννα, όχι όμως ο Αμπατιέλος για τον οποίο λέγεται ότι έχει αντιρρήσεις η Φρειδερίκη. Γίνονται νέα διαβήματα, μεταξύ άλλων από τον Μπέρτραντ Ράσελ. Τον Φλεβάρη του 1964 γίνονται νέες εκλογές που δίνουν την απόλυτη πλειοψηφία στην Ένωση Κέντρου και τελικά το Πάσχα του 1964 απολύεται επιτέλους ο Αντώνης Αμπατιέλος.

Ο Παναγιώτης Πιπινέλης διορίστηκε από τη Χούντα Υπουργός Εξωτερικών, θέση που κράτησε έως το 1970 που πέθανε.  Ο Αντώνης Αμπατιέλος κατάφερε να μην πιαστεί από τη δικτατορία της 21ης Απριλίου· έμεινε πάνω από ένα χρόνο στην παρανομία και τελικά έφυγε παράνομα στο εξωτερικό τον Ιούνιο του 1968. Εκεί δραστηριοποιήθηκε στην αντιδικτατορική πάλη. Γύρισε παράνομα στην Ελλάδα το 1973 αλλά πιάστηκε αργότερα και απελευθερώθηκε με την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ και βουλευτής, πέθανε το 1994.

Η Μπέτυ Αμπατιέλου πιάστηκε από τη χούντα, αλλά ως βρετανή υπήκοος απελάθηκε (παρά τις διαμαρτυρίες της) ύστερα από κράτηση λίγων εβδομάδων. Γύρισε στην Ελλάδα με την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Η πολιτική κηδεία της γίνεται σήμερα (17.10.2011) στις 4 μ.μ. στο νεκροταφείο Αναστάσεως.

Από το 1945 και μετά, η Μπέτυ Αμπατιέλου αρθρογραφούσε ταχτικά για ελληνικά θέματα σε αγγλικά έντυπα, είτε ως επίσημη ανταποκρίτρια αριστερών βρετανικών εφημερίδων είτε ευκαιριακά. Εδώ βλέπετε ρεπορτάζ της στο εβδομαδιαίο περιοδικό Comment, για την εκτροπή του Ιουλίου 1965. (Και ευχαριστώ τον φίλο Παντελή που μου το έστειλε –έχει και ιστολόγιο).

Ελπίζω να μη θεωρηθεί ασέβεια προς τη μνήμη της, ή ατόπημα εκ μέρους μου, το ότι σκοπεύω να κλείσω αυτή την αναδρομή με ένα σκίτσο του Μποστ, αλλά το βρίσκω -πέρα από εξαιρετικό- πολύ διδακτικό. Το σκίτσο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθερία τις μέρες της συνάντησης της Μπέτυς Αμπατιέλου με τον Πιπινέλη, συγκεκριμένα την Κυριακή 14 Ιουλίου 1963.

Βρίσκω εξαιρετικό το σκίτσο, έξοχο το σκιτσάρισμα του Πιπινέλη που πράγματι είχε πρόσωπο ελαφρώς σαν νεκροκεφαλή, αλλά και θαυμάσια τα κατά συρροή λογοπαίγνια, όπως το Pipinelson (Nelson, διότι στην πλατεία Τραφάλγκαρ γίνονταν οι διαδηλώσεις) και το «τοποτηρητής που πίνει το πικρόν τοποτήριον του ίνου», καθώς παίζει με τον Ίνο (Ρεκανάτι) και τον Οίνο. Η αναφορά σε παιδεραστές μάλλον εννοεί τον Εμμανουηλίδη, τον δολοφόνο του Λαμπράκη, που είχε καταδικαστεί παλιότερα για παιδεραστία -εκείνες ακριβώς τις μέρες είχε βγει στη φόρα ότι συμμετείχε στη βασιλική συνοδεία κατά την τελευταία επίσκεψη των βασιλιάδων στη Θεσσαλονίκη και η Αυγή είχε δημοσιεύσει φωτογραφία χειραψίας του με τον βασιλιά Παύλο.

Ο «πρίνκιψ Κάρολος» είναι βέβαια ο γιος της Ελισάβετ. Τότε ήταν 14χρονος και είχε δημιουργήσει σκάνδαλο επειδή μπήκε σε ένα μπαρ και παράγγειλε και ήπιε κονιάκ.  Επί γλωσσικού, να προσέξουμε το «όστεις», μποστικός πληθυντικός της αντωνυμίας «όστις».

Όσο για τη «γυνέκα που έθαψε τον κόστα», κατά την υπερβολική βέβαια διατύπωση του Μποστ, αιωνία της η μνήμη!

Advertisements

94 Σχόλια to “Στη μνήμη της Μπέτυς Αμπατιέλου (1917-2011)”

  1. rodia said

    παλιές δυναμικές εποχές… Να εισαι καλα Νικο 🙂

  2. το Give me back my husband (βρίσκεται ακόμα, έστω και τυπικά, στον κατάλογο της Amazon) αλλά εμφανίζεται «all unavailable now» : http://www.amazon.co.uk/s/ref=ntt_athr_dp_sr_1?_encoding=UTF8&search-alias=books-uk&field-author=Betty+Ambatielos

    καμιά ιδέα που αλλού θα μπορούσε να το βρει κανείς;

    ευχαριστούμε για όλα τα κείμενα!

  3. […] https://sarantakos.wordpress.com/2011/10/17/betty-ambatielos/  Share this:EmailPrintLike this:LikeBe the first to like this post. Με […]

  4. […] Πηγή: https://sarantakos.wordpress.com/2011/10/17/betty-ambatielos/  […]

  5. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Φοβάμαι ότι είναι δυσεύρετο, ίσως το έχει κάποια βιβλιοθήκη.

  6. Καταπληκτικός για άλλη μια φορά Νίκο! Εξαιρετικά ενδιαφέρον και διδακτικό άρθρο το σημερινό!
    Και με αυτά που ζούμε σήμερα, είναι νομίζω πολύ σημαντικό να προβάλουμε τέτοια παραδείγματα ανθρώπων που αγωνίστηκαν για τα πιστεύω τους!

    Μ’άρεσε πολύ η σποντούλα σου για την «διμέτωπη νοοτροπία ορισμένων Κεντρώων»… Νομίζω δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα διμέτωπης νοοτροπίας από το σημερινό ΠαΣοΚ, έτσι;

    (και μια άσχετη γλωσσική παρατήρηση: Γράφεις «στον Τάμεσι». Γιατί όχι «στον Τάμεση»; Απλά λάθος ή κάτι άλλο;)

  7. oikodomos said

    Καλημέρα!
    Ένα εξαιρετικό αφιέρωμα, σε έναν εξαιρετικό άνθρωπο. Δυστυχώς όλο και περισσότερο πια, πρέπει να ανατρέχουμε στο παρελθόν για να βρούμε «στηρίγματα» στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Άνθρωποι σαν την Μπέτυ αλλά και τον Αντώνη Αμπατιέλο, μας δείχνουν πως ο αγώνας για μια καλύτερη κοινωνία, για ένα καλύτερο αύριο, είναι μονόδρομος. Αποτελούν, με τη διαδρομή τους, το παράδειγμα για όλους εμάς τους νεότερους. Μας εμπνέουν. Συγχαρητήρια για την επιλογή αλλά και το κείμενο της ανάρτησης.
    Καλή εβδομάδα και καλή δύναμη!

  8. oikodomos said

    (…συνέχεια από 7.)

    Θα ήθελα την άδεια του οικοδεσπότη για μελλοντική αναδημοσίευση.

  9. Πολύ ωραίο αφιέρωμα. Το αναδημοσιεύουμε με αναφορά στην πηγή:
    Πηγή: https://sarantakos.wordpress.com/2011/10/17/betty-ambatielos/

  10. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Με συγκινεί το άρθρο και συμφωνώ με τον Οικοδόμο για το παράδειγμα εκείνων, που με τη διαδρομή τους μας εμπνέουν.
    Βέβαια, η συγκεκριμένη περίπτωση ανήκει σε μια ηρωική εποχή, που κατέρρευσε οριστικά μετά το 1981. (Μεγάλη παγίδα η σοσιαλιστική νίκη και η «επίσημη» δικαίωση των «αγώνων του ελληνικού λαού»… Όπως έγραφαν -δικαιολογημένα- οι ισπανοί αναρχικοί στους δρόμους της Μαδρίτης μετά τη μεταπολίτευση «με τον Φράνκο περνάγαμε καλύτερα» ! Τουλάχιστον χαρακτηριζόταν από περισσότερο ήθος η ζωή μας.)

    Δίνω, λοιπόν, κι εγώ συγχαρητήρια για τη συνέπεια με την οποία συνεχίζεις και κλείνεις (αν ο θάνατος κλείνει κάποια πράγματα) το άρθρο που ξεκίνησες τον περασμένο Απρίλη, ερήμην της ήδη υπερήλικα Αμπατιέλου, υποθέτω.
    Άνοιξη τότε, φθινόπωρο τώρα.

  11. LandS said

    #6. Στέλιο το “διμέτωπη νοοτροπία ορισμένων Κεντρώων” αναφέρεται στον αυθεντικό «διμέτωπο αγώνα» που είχε εξαγγείλει ο παππούς του σημερινού πρωθυπουργού με αυτόν ακριβώς τον όρο.
    Και σε αυτή τη περίπτωση, το πρώτο είναι καλύτερο παράδειγμα από το sequel. Άλλωστε συμφωνώ με τους πολλούς ότι ο ΓΑΠ δεν διεξάγει και κανένα διμέτωπο, καραμπινάτος μονομέτωπος είναι.

  12. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    Εφόσον υπάρχει αναφορά της πηγής, η άδεια είναι δεδομένη.

    Ναι, του Τάμεση είναι το σωστό -μάλλον έβλεπα τις εφημερίδες της εποχής.

  13. Katerina Vamvakari said

    Καλὸ ταξίδι καλὴ μου.

  14. Ποιοι είναι άραγε οι δύο παριστάμενοι στα αριστερά, με τη διαφορετική επιγραφή LABRAKIS-LAMBRAKIS στην ταινία που φορούν;

  15. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Μου αρέσει πολύ στο σκίτσο του Μποστ με τη συνάντηση Αμπατιέλου – Πιπινέλη και η παρωδία που κάνει η ίδια, αν και ουαλλή, στον Σεφέρη (: «Με τι καρδιάν κε τι πνοήν, τι πόνον κε τι πάθος / θα πούμε εις τους σήζηγους ότι συνέβη λάθος;») -πράγμα που δείχνει την άμεση επίδραση της Στροφής και την καταγραφή της στη συλλογική συνείδηση.
    Μέσω Μίκη, φυσικά…

  16. sarant said

    14: Καλή ερώτηση -θα μπορούσαν να είναι οι δυο εργατικοί βουλευτές, ο Όμπερυ που μεσολάβησε για να δεχτεί ο Πιπινέλης συνάντηση και ο άλλος (το όνομα μου διαφεύγει τώρα, ίσως Λίπμαν) που συνόδεψε την Αμπατιέλου.

  17. Μπουκανιέρος said

    10 » Όπως έγραφαν -δικαιολογημένα- οι ισπανοί αναρχικοί στους δρόμους της Μαδρίτης μετά τη μεταπολίτευση “με τον Φράνκο περνάγαμε καλύτερα” ! »

    Το σωστό είναι: » *Ενάντια* στον Φράνκο ήμασταν καλύτερα». Αν το θυμάμαι σωστά στο πρωτότυπο Contra Franco estabamos mejor. Αρκετά διαφορετικό από αυτό που έγραψες, δε νομίζεις;

  18. Οπως είχαμε και στην άλλη συζήτηση:
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/04/20/ampatielou/#comment-66584

    «[…] μωλωπίστηκα από αγριανθρώπους με επικεφαλής την γνωστή κομμουνίστρια», σύμφωνα με τη Φρίκε.

    Ο Αμπατιέλος λέει στο βιβλίο του ότι ο θόρυβος αυτός ξεσηκώθηκε από την ίδια τη Φρίκε, για να κερδίσει τη συμπάθεια της βρετανικής κοινήε γνώμης και την αποστροφή της προς το προοδευτικό κίνημα στην Ελλάδα.
    Ο τύπος, όμως, και η τηλεόραση, μαζί με την επίσημη θέση της βρετανικής κυβέρνησης απέδειξαν ότι η Φρίκε ψευδόταν.

    Ακόμη, να πούμε ότι ο ιδιαίτερα δραστήριος “Σύλλογος Οικογενειών Πολιτικών Κρατουμένων και Εξορίστων”, που δημιουργήθηκε το 1951 ξεκίνησε από τη μητέρα του Αντώνη, Ασημίνα.

    Εν ολίγοις, ολόκληρο το κράτος είχε βρει το διάολο του από την οικογένεια Αμπατιέλου!

  19. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @17,
    μπορεί και να είναι έτσι και να έχεις εσύ δίκιο (εγώ το θυμάμαι απ’ το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Λουίς Μπουνιουέλ «Η Τελευταία Πνοή»…).
    Όμως δεν λέμε τίποτα διαφορετικό, νομίζω: για να είσαι contra Franco θα πρέπει προηγουμένως (εξυπακούεται) να είσαι con. Αν δεν τον έχεις, προς τι η εναντίωση;

  20. Μπουκανιέρος said

    19
    1) Πέρα από τις γλωσσικές διαφορές, στο πολιτικό επίπεδο η δική σου φράση μπορεί να διαβαστεί κάπως σαν το «Πού είσαι Παπαδόπουλε;». Νομίζω ότι αυτό είναι διαστρέβλωση.

    2) Όντως αναφέρεται και στην Τελευταία Πνοή (σελ. 312 της παλιάς έκδοσης, Οδυσσέας 1984) ως εξής:

    «Πριν δυο τρία χρόνια μου έκανε μεγάλη εντύπωση ένα σύνθημα που φώναζαν διαδηλωτές της αριστεράς στους δρόμους της Μαδρίτης: Contra Franco estabamos mejor («Όταν πολεμούσαμε ενάντια στον Φράνκο, ήμαστε καλύτεροι»).»

    Νομίζω ότι η τελευταία λέξη είναι μεταφραστικό λάθος ή παραδρομή (καλύτεροι αντί καλύτερα). Πάντως, αφού το πρωτότυπο εκδόθηκε το 1982, ο Μπουνιουέλ χρονολογεί το σύνθημα κάπου προς το τέλος της δεκαετίας του 1970.

  21. Μπουκανιέρος said

    (συνέχεια)
    Μια άλλη μετάφραση, από την Αμαλία Σιμώτα, λίγο πρωιμότερη (ανάτυπο απ’ το περιοδικό «Περιοδικό», τχ. 14), δίνει:

    “Εδώ και δυο τρία χρόνια συγκινήθηκα από το σύνθημα των αριστερών στους δρόμους της Μαδρίτης: Contra Franco estabamos mejor – “Κατά του Φράνκο είμασταν καλύτερα”.”

  22. Immortalité said

    Εξαιρετικός!
    Έτσι να ξαναθυμούνται όσοι τα ξέρουν και να μαθαίνουμε οι νεώτεροι.

  23. ΗΠΣΤΓ said

    Πολύ καλό και ιστορικά χρήσιμο

  24. Νέο Kid Στο Block said

    Hasta la inmortalidad, siempre!

  25. Εξαιρετικό το αφιέρωμα Νίκο. Βλέποντας το θαυμάσιο σκίτσο του Μποστ με προβλημάτισε ένα σημείο. Βάζει την Αμπατιέλου να προσέρχεται «ως γιατρός Μαρίκας Ηλιάδη» και δεν καταλαβαίνω το νόημα. Η πιο κοντινή αναφορά που μπορώ να σκεφτώ είναι η γνωστή κακεντρέχεια του Νικόλαου Λούρου που καταλόγιζε στον Γρηγόρη Λαμπράκη πως ήταν βοηθός του δωσίλογου Λογοθετόπουλου στο συγκεκριμένο μαιευτήριο στην Κατοχή. Έχει κανείς ιδέα σε τι αναφέρεται;

  26. sarant said

    25: Δεν το έψαξα, αλλά είμαι βέβαιος πως εκείνες τις μέρες θα γινόταν κάποια απεργιακή ή άλλη κινητοποίηση των γιατρών του Μαρίκα Ηλιάδη -ίσως να ζήτησαν να δουν τον υπουργό κι αυτός να αρνήθηκε κτλ.

  27. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @20,
    επί του 1) συμφωνώ: δεν το είχα σκεφτεί έτσι.

    Για τη χρονολόγηση, οπωσδήποτε μετά τον Νοέμβρη του 1975 και το θάνατο του Χενεραλίσσιμο (Πακίτο, για τους φίλους…)

  28. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Πάντως, παρατηρώ, και είναι χαρακτηριστικό των tempora και των mores που αλλάζουν αναπόφευκτα ότι, στο συνάφι των δημοσιογράφων (το «σμάρι», που λέει επιεικέστερα ο Νίκος), όλοι μα όλοι φοράνε γραβάτες και σακάκι.

    Αυτός δε ο ξανθός, πίσω της, (φαίνεται και στις δύο φωτογραφίες), μου θυμίζει τον Τρούμαν Καπότε, του «Εν ψυχρώ»: στα νιάτα του.

  29. Nicolas said

    Αυτό το «Μπέτυς» μου άρεσε και νομίζω κι εκείνη θα ήταν περήφανη που το όνομά της κλίνεται στα ελληνικά, άρα θεωρείται Ελληνίδα (και τι Ελληνίδα).
    Και μια που πιάσαμε τους Λατίνους ημών προγόνους, όντως η τεμπούρα (που θάλεγαν κι οι Γιαπωνέζοι) και οι μούρες αλλάζουν. Εκείνη την εποχή έφταιγε ο δάκτυλος της Μόσχας μέσω Ουαλίας, σήμερα για όλα φταίει ο Σύριζας μέσω γιαουρτιών Αλβανών. Αλλά το παλούκι, παλούκι και πάντα για τους ίδιους.

    @6 Στέλιο, το ΠαΣοΚ δεν είναι στο κέντρο; εντάξει, εντάξει, κεντροδεξιά, αλλά κοντά στο κέντρο!

  30. #28 Πράγματι, φτυστός ο Καπότε έτσι που κοιτάει αυτάρεσκα το φακό!

  31. Μαρία said

    26 Πράγματι απεργία (το κοίταξα, για να τιμήσω το μαιευτήριο όπου γεννήθηκα).
    http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin_ftr.asp?c=64&pageid=34082&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARjASTASRASEASMASP&CropPDF=0
    http://tinyurl.com/6jca5bg

    και τυχαία έπεσα σε στιχούργημα του Μποστ για το Μοχλό.
    http://tinyurl.com/6g6jc9b

  32. Hlias said

    Με αφορμη τον θανατο της Μπεττυς Αμαπτιελου, ενα αρθρο με τιτλο «Ο Μπερτραντ Ρασσελ και η μετεμφυλιακη Ελλαδα»:
    tvxs.gr/node/60462

  33. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα σχόλια!

    31: Μπράβο Μαρία που το έλεγξες!

    32: Ευχαριστούμε!

    Να πω επίσης (όχι ότι με ενόχλησε αλλά έχει γούστο) ότι, αν δεν κάνω λάθος, η σημερινή Ελευθεροτυπία (ίσως και η έντυπη), εδώ:
    http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=17/10/2011&id=318655
    φαίνεται να έχει πάρει τη φωτογραφία Μπέτης και Αντώνη από το παλιό μου σάιτ, εδώ:

    που την είχα σκανάρει με τα χεράκια μου (και ελαφρώς στραβά) από το βιβλίο του Αμπατιέλου και την έχω αναρτήσει στη σελίδα μου:
    http://www.sarantakos.com/asteia/mpost/ampatielou.html

  34. Μαρία said

    33 Να διαμαρτυρηθείς στον Τσίτσα, που το υπογράφει.

  35. 33
    Τσίτσας (που είναι ανταποκριτής στη Νέα Υόρκη) ή Τάτσης (που καλύπτει τα θέματα τη; αριστεράς και της εκκλησίας);;;
    Θα ξέρει σίγουρα η Γεωργία στο 2.

  36. sarant said

    Βρε παιδιά, δεν πειράζει -άλλωστε μπορεί να μην το πήραν από μένα, μπορεί κι αυτοί να το στραβοσαρώσανε.

  37. Μαρία said

    35 Λογικά ο 2ος. Με μπέρδεψε το Τσ.

  38. μποφ, ο Θωμάς ο Τσάτσης υπογράφει το κομμάτι, αλλά τις φωτογραφίες σπάνια τις βάζει ο δημοσιογράφος, τέλος πάντων, στείλτε ένα mail και ζητήστε να γίνει αναφορά της πηγής στο αυριανό φύλλο, τίποτα ευκολότερο, για να είστε σίγουροι μη στείλετε μέιλ, καλέστε το κέντρο 9296000 και ζητήστε να σας συνδέσουν είτε με το Θωμά, ή με τον αρχισυντάκτη του πολιτικού για το καθημερινό. Πολύ κακό για το τίποτα νομίζω…

  39. sarant said

    Δεν χρειάζεται να γίνει τηλεφώνημα, εγώ το ανέφερα έτσι, για γούστο.

  40. μα δεν είναι κακό να γίνει, και μάλιστα αν βάλουν και τη διεύθυνση του post του σημερινού, αλλά και του παλιότερου, θα έχει πολύ περισσότερος κόσμος τη δυνατότητα να πληροφορηθεί την ιστορία της Αμπατιέλου κι αυτό θα ήταν εξαιρετικό, το κομμάτι του Θωμά είναι τόσο μα τόσο μικρό… υπάρχουν και νέα παιδιά που δεν έχουν αναφορές και το χειρότερο δεν ξέρουν και που να τις ψάξουν…

  41. Πραγματικά δεν θα ήταν κακό, και όντως εγώ π.χ. δεν την ήξερα την Μπέτυ Αμπατιέλου. Θα ήταν ωραία να μπορεί κάποιος (ηλε)αναγνώστης της Ε να μπορέσει να έρθει και να δει αυτό το τόσο ωραίο άρθρο.
    Πάντως εντάξει,είναι φως φανάρι ότι η σκαναρισμένη εικόνα είναι από το site σου Νίκο. Μου κάνει εντύπωση ότι δεν έκαναν ούτε καν περικοπή των περιθωρίων! Δεν θα καταλάβαινε κανείς τίποτα τότε!

  42. Nicolas said

    Όχι, Νίκο, να τους κράξεις! είπαμε ότι οι δημοσιογράφοι αναφέρουν τις πηγές όταν δεν υπάρχει λόγος να τις κρύψουν.

    Στην «Ελευθερία», αυτό που μου άρεσε είναι η μεθοδοσκουεϊκή* φράση: Η Ελλάς είναι δημοκρατική.
    Ανήκομεν εις την Δύσιν.
    Η Μακεδονία είναι ελληνική.
    Το ΠαΣοΚ είναι αριστερό.
    Ο Έλληνας είναι χουβαρντάς, δεν φαλιρίζει.
    και πάει λέγοντας…

    * http://goo.gl/4DAJ

  43. Όχι εντάξει, κράξιμο δεν νομίζω ότι χρειάζεται… στο κάτω κάτω δεν νομίζω ότι πρόκειται για κακόβουλη ενέργεια, απλά αφέλεια μου φαίνεται. Θέλω να πω, αν ήταν στο ελάχιστο πονηρός αυτός που το έκανε, θα έκανε απλά ένα crop όπως είπα και ουδείς θα έπαιρνε χαμπάρι. Ούτε και νομίζω ότι αξίζει να ασχοληθεί ο Νίκος, σιγά.
    Βέβαια η κα. Μυλωνάκη φαίνεται να γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στην Ε, οπότε θα μπορούσε να κάνει ένα τηλεφωνάκι να τους το επισημάνει… 😉

  44. point taken, action follows, will get back to you asap

  45. papoylis said

    Νικόλα

    εύγε..!

    ( το είδα αργά )

  46. sarant said

    29: Νικόλα, η Μπέτυ προφανώς και κλίνεται -μάλιστα, ο Αμπατιέλος στο βιβλίο του γράφει «Μπέτη, της Μπέτης» και προς στιγμή σκέφτηκα να το βάλω έτσι, μετά είδα ότι παντού αλλού (και στις εφημερίδες του 1965) ήταν Μπέτυ (ή Μπέττυ) οπότε το άφησα.

  47. Γιώργος Πρίμπας said

    Με την ευκαιρία της ανάρτησης και μερικών γεγονότων που αναφέρει από τη δεκαετία του 60 με την έντονα αντικομουνιστική ρητορική (και πρακτική) υστερία που τη χαρακτήριζε να τονίσω ότι και σήμερα εναντίον της αριστεράς στρέφονται πάρα πολλοί (κυρίως ΜΜΕ) κατηγορώντας τη έναν από τους υπεύθυνους της κρίσης! Έφτασα να διαβάσω το περασμένο Σάββατο, στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής, ύμνους (και άρα υιοθέτηση του περιεχόμενου από πολλούς και αν θυμάμαι – γιατί δεν κράτησα σε printscreen την πρώτη σελίδα – και της εφημερίδας) για μία επιστολή, της προηγούμενης, κάποιου νέου που δεν αντέχει να ζει στην Ελλάδα που είναι η τελευταία κομουνιστική χώρα της Ε.Ε.
    Μια κομουνιστική χώρα με 1,5 εκ άνεργους και 3.718 «συμπολίτες» μας να δηλώνουν, για τα εισοδήματα του 2009, 20.000 ευρώ αλλά να βγάζουν Ελβετία, το ίδιο έτος, 5,5 δις ευρώ (1.340.000 ευρώ ο κάθε ένας) http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=15/10/2011&id=318209
    Η διαφορά πάντως με το 60 είναι πως κανείς δε θα μπει στον κόπο να στείλει κόσμο σε ξερονήσια (και στοιχίζουν και κάτι θα πρέπει να τους ταΐζει και θα «εκτίθεται») ούτε θα βγάλει τανκ (καλά αυτό συζητήσιμο), αλλά θα σε αφήνει να πεθαίνεις μόνος σου κλεισμένος σε ένα δωμάτιο. Ο λοχαγός σήμερα είναι πίσω από ένα pc και ακούει στο όνομα «αγορές».

  48. @47: Α καλά, έχω βαρεθεί να το ακούω αυτό! Το αποκορύφωμα ήταν όταν στο φβ διάβασα κάποιον που σχεδιάζει τη δημιουργία νέας πολιτικής κίνησης (τρομάρα του), και έγραφε ότι από τις πρώτες του προτεραιότητες ως κυβέρνηση (τρομάρα του δις) θα ήταν να θέσει εκτός νόμου το ΚΚΕ!

    Βρε προβλήματα που έχει ο κόσμος…

  49. papoylis said

    Νικοκύρη

    θυμάμαι ακόμα και σήμερα το σιωπηλό σχεδόν «θρίαμβο» των γονιών μου για το ..υποτιθέμενο χαστούκι της αείμνηστης προς τη Φρίκη. Ο τότε κόσμος της αριστεράς απολάμβανε σχεδόν κρυφά ( γιατί κυκλοφορούσε και ο Φων Γιοσμάς ) το «ατόπημα» της γυναίκας του Αμπατιέλου.

  50. sarant said

    49: Μα βέβαια το χαίρονταν!

  51. Oxi said

    Εγω λοιπον, οταν διαβαζω Αμπατιέλος και ΚΚΕ και οτιδηποτε σχετικα με την πολιτικη μετα το ’45, εκνευριζομαι και σκληραινει η ψηχη μου. Οχι, κι ο Αμπατιελος, και ολοι τους λαθος δρομους πηραν, λαθος παιχνιδια επαιξαν, το γλεντησαν, ναι, αλλα αυτοι φταινε που φτασαμε εδω. Οχι, πριν τον Αμπατιελο υπηρξαν οι τραγωδιες και τα εγκληματικα λαθη και οι μισαλλοδιξιες της αριστερας, και μετα ηρθαν οι επιγονοι μεχρι την Αλεκα. Οχι.

  52. @51,
    Βέβαια φταίνε ο Αμπατιέλος και η Μπέττυ, άλλωστε αυτοί δεν κυβερνούσαν;;; (όταν δεν ήταν στη φυλακή, στα ξερονήσια και στην εξορία).

  53. Μπουκανιέρος said

    46 Α, σκέφτηκα να σε ρωτήσω γιατί δεν το γράφεις με -η- αλλά μου φάνηκε λιγάκι μίζερο το ερώτημα, ειδικά αυτή τη στιγμή.

  54. on 44
    ευπειθώς αναφέρω πως έλαβα διαβεβαίωση δια μέσω αρμοδίων «δακτύλων» (με mail) ότι θα δημοσιευθεί επανόρθωση! τα σέβη μας

  55. sarant said

    54: Σας ευχαριστώ πολύ!

    53: Θα σου απαντούσα ότι δεν το έβαλα Μπέτη με ήτα για να μην μπερδεύεται με το κρητικό «ο μπέτης» (έγινε ο μπέτης σου γυαλί και βλέπω την καρδιά σου)

  56. 0: Το σύνθημα που χρησιμοποιούσε ο Αμπατιέλος στον Β’ ΠΠ ήταν «Κρατάμε τα πλοία εν κινήσει».

  57. newagemama said

    Ωρα της καλή…Ηταν μια λεβέντισα!

  58. IN said

    Το σκίτσο του μποστ περιέχει, όπως συνήθως, πολλές αναφορές σε θέματα της τότε επικαιρότητας, ως επί το πλείστον ακατανόητα σήμερα. Δυστυχώς δεν ξέρω κάτι για την αναφορά στο «Μαρίκα Ηλιάδη» που αναφέρθηκε παραπάνω, ξέρω όμως να σας εξηγήσω το εξής απόσπασμα που ο μποστ βάζει στο στόμα της Μπέτυς: «εις 20 τα εκατόν αφξύσας τας σελίδας χώρεσα στον κατάλογο Έλληνας κι Ελληνίδας ανέτως συμπεριλαβών ποιοι μένουν επί βράχων χάρις στον εξοχότατον υφυπουργόν σας Βλάχον».

    Ο Βλάχος είναι ο διπλωμάτης καρριέρας Άγγελος Βλάχος, ανεψιός του ΓΑΒ της Καθημερινής και πρώτος εξάδελφος της Ελένης Βλάχου. Είχε γίνει υφυπουργός (Προεδρίας αν δεν κάνω λάθος) στην κυβέρνηση Πιπινέλη. Τη δεκαετία του ’80 εξέδωσε τα απομνημονεύματά του σε πολλούς (6;) τόμους, με τίτλο: «Μια φορά κι έναν καιρό ένας διπλωμάτης». Στον αντίστοιχο τόμο για το 1963 γράφει ότι ως υφυπουργός κατήργησε ή τροποποίησε μια υπουργική απόφαση που όριζε ανώτατο αριθμό σελίδων για τις εφημερίδες, με πρακτικό αποτέλεσμα να αυξηθούν οι σελίδες που μπορούσαν να έχουν κάθε μέρα οι εφημερίδες. Η ρύθμιση αυτή είχε ξεκινήσει ως μέτρο για την εξοικονόμηση χαρτιού σε εποχές αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν υπήρχε έλλειψη, αλλά όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα (και όχι μόνο) μια τέτοια προσωρινή ρύθμιση παγιοποιήθηκε και απετέλεσε (νόμιμο) μέσο περιορισμού του ανταγωνισμού ανάμεσα στις εφημερίδες (δηλ. μια εφημερίδα δεν μπορούσε να τυπώσει περισσότερες σελίδες για να γίνει πιο ελκυστική στο κοινό και να «κλέψει» αναγνώστες από άλλη). Επειδή έχω διαβάσει το βιβλίο του Βλάχου, ο ίδιος γράφει ότι διάφοροι εκδότες, μεταξύ των οποίων και ο περίφημος Κόκκας της Ελευθερίας, δυσαρεστήθηκαν και, μάλιστα, τον κατηγόρησαν ότι «χαρίστηκε» στην εξαδέλφη του Ελένη Βλάχου την οποία, φαίνεται, θα βόλευαν οι περισσότερες σελίδες (ή εν πάση περιπτώσει αυτό πίστευαν οι διαμαρτυρόμενοι). Μάλιστα, ο Βλάχος λέει ότι ο Κόκκας τον επισκέφθηκε στο γραφείο του για να διαμαρτυρηθεί και του είπε «και τι να της κάνω τις επιπλέον σελίδες, να βάλω τη φωτογραφία μου;» και ο Βλάχος γράφει ότι θύμωσε και του απάντησε με θρασύτητα «Αυτό σίγουρα όχι!». Προφανώς λοιπόν η παραπάνω φράση του μποστ είναι η «εκδίκηση» του Κόκκα προς το Βλάχο, κάτι που δείχνει ότι και ο μποστ, εργαζόμενος κι αυτός που ήθελε να βγάλει το ψωμί του, ταυτιζόταν ως ένα βαθμό με το τότε αφεντικό του ή, τουλάχιστον, δεν ήθελε να τον δυσαρεστήσει.

    51: Κοιτάξτε, κι εγώ μπορεί να συμφωνήσε ότι ο Αμπατιέλος και διάφοροι «λάθος δρόμους πήραν», αλλά όταν μιλάμε για ανθρώπους που πέρασαν χρόνια στις φυλακές και στα ξερονήσια ε, αφενός δεν λέμε «το γλέντησαν» και, αφετέρου, οφείλουμε να έχουμε και κάποια επιείκια.

    Και παρεμπιπτόντως, με τόσα όχι, μήπως το πραγματικό σας όνομα είναι Ιωάννης Μεταξάς;

  59. sarant said

    58: Θα εννοείτε ασφαλώς το σχ. 51, θα διορθώσω.

    Για τον Βλάχο έχετε απόλυτο δίκιο, αυτός είναι! Ήταν πολυγραφότατος, έχει μεταφράσει και Ηρόδοτο.

  60. IN said

    58: Συγγνώμη, οι δύο τελευταίες παράγραφοι αφορούν το σχόλιο 51, όχι 56…

  61. Μαρία said

    59 Kαι πολύ καλά Καβάφη στα γαλλικά.

    Αναφορά στον Αμπατιέλο και εδώ:
    http://tvradio.ert.gr/details.asp?pid=3335667&chid=8

  62. 58: Ο Άγγελος Βλάχος επιμελήθηκε και προλόγισε μιαν έκδοση των 154 ποιημάτων του Καβάφη. Ο πρόλογος αρχίζει με τα λόγια: «Ο Καβάφης υπήρξε για μένα μια παιδική ανάμνηση». Ο ποιητής ερχόταν συχνά στο σπίτι τους και τους διάβαζε τα ποιήματά του «μ’ έντονη αγγλική προφορά, την οποία καλλιεργούσε».

    Αυτά από μνήμης.

  63. Δημήτρης Φύσσας said

    Λόγω παρελθόντος στην ΚΝΕ και το ΚΚΕ, λέω τα εξής τρία μικρά πράγματα.

    Η «Φωνή της Αλήθειας», ραδιοσταθμός του ΚΚΕ που εξέπεμπε από βάση εκτός Ελλάδας, είχε επί χούντας αφιερώσει ειδική εκπομπή στον κρατούμενο Αντώνη Αμπατιέλο, που άρχιζε κάπως έτσι: «Ένα φτωχικό σπιτάκι στην Κοκκινιά είναι το σπίίτι του Α.Α….» Εκεί πρωτάκουσα και το όνομα του Αμπατιέλου και το σύνθημα της ΟΕΝΟ: «Κρατάτε τα πλοία σε κίνηση. κρατάτε τα πλοία σε κίνηση», έτσι, διπλό. (Η εκποπή ήταν μάλλον την άνοιξη του 1974). Αργότερα, ως μέλος του ΚΚΕ, εξέφρασα μια διαφωνία, για ποιο λόγο ξαφνικά ξανάρχισαν οι σχέσεις του ΚΚΕ με την Ένωση Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας, χωρίς ούτε να θεωρηθεί λάθος η μέχρι τότε μη σχέση,, ούτε να αναλυθεί ως ορθή η νέα απόφαση. Έστειλα το γράμμα μου στην ΚΕ του ΚΚΕ και, προς μεγάλη μου έκπληξη, με φώναξαν και συναντήθηκα με τον Αμπατιέλο, μέλος του ΠΓ κα υπεύθυνο για τα διεθνή θέματα. Μού μίλησε επί της ουσίας για το θέμα και προσπάθησε να βρει επιχειρήματα. Δεν με έπεισε, αλλά ήταν προσηνής, ήρεμος και όχι απαξιωτκός, στοιχεία που δεν είχα δει σε άλλους της γενιάς του, οι οποίοι γενικολογούσαν και συνθηματολογούσαν. (Η συνάντηση έγινε μάλλον το 1980). Αργότερα, διάβασα σε κάποιο από τα βιβλία του Γρηγόρη Φαράκου -ο οποίος ήταν ο μόνος από τους «γερους» του ΚΚΕ που έγραψε και δεν πήρε μαζί του όσα ήξερε κι όσα σκέφτηκε στον τάφο- διάβασα λοιπόν ότι ο Αμπατιέλος ήταν ο μόνος από την τοτινή ηγεσία του ΚΚΕ που είχε δική του γνώμη και την εξέφραζε. Αυτό ταίριαζε μρε τη φευγαλέα εντύπωση που είχα αποκομίσει από τη συνάντησή μας του 1980.

  64. Δημήτρης Φύσσας said

    Λείπει ένα «της» στην τρίτη γραμμή: της ΟΕΝΟ (Ομοσπονδία Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων).

  65. Oxi said

    @58
    «Το γλέντησαν» κύριε, επιδέχεται πολλές ερμηνείες, μεγαλη κουβέντα. Και τα «οχι» γράφτηκαν για να τονίσουν την αντίθεση με τους λιβανωτούς όλων των άλλων αν και τελικά θυμίζουν τα «yes» της Οδύσσειας.

  66. Δημήτρης Φύσσας said

    Χίλια συγνώμη. Λείπει κι ένα «με» στην έκτη γραμμή της μεγάλης παραγράφου, που χαλάει μάλιστα το νόημα. Λοιπόν: με φώναξαν.

  67. sarant said

    Ευχαριστώ και για τα νεότερα σχόλια!
    Δημήτρη Φύσσα, έκανα τις διορθώσεις.
    Να προσθέσουμε ότι ο Αμπατιέλος ήταν κεφαλλονίτης.

  68. […] https://sarantakos.wordpress.com/2011/10/17/betty-ambatielos/  Share […]

  69. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    67,
    Αμπατιέλος και κεφαλονίτης ή Αμπατιέλλος και κεφαλλονίτης (δικά σου διδάγματα, νομίζω…)

    Τώρα θα μου πεις ο κόσμος έξω χάνεται …

  70. sarant said

    69: Δεν είναι ίδια περίπτωση. Το ένα είναι ξενόφερτο, άρα γράφεται πάντα με ένα -λ, όπως το καστέλο και το μαστέλο και το φουρνέλο και το… τέλος πάντων. Το άλλο είναι ελληνικό, άρα το γράφουμε ή με ένα ή με δύο λ, ανάλογα με το αν δεχόμαστε την απλοποίηση -μπορεί να είναι λάθος το κεφαλλονίτης, αλλά το Αμπετιέλλος δεν είναι ποτέ σωστό.

  71. Αγγελος said

    Και εν πάση περιπτώσει, το «Αμπατιέλος» κύριο όνομα είναι, οπότε γράφεται όπως γράφεται, ανεξαρτήτως ετυμολογίας. Θα διορθώσουμε και τους Ραυτόπουλους ή τον Καυτατζόγλου;

  72. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Υπάρχουν, λοιπόν, Αμπατιέλλοι, που το γράφουν έτσι: με δύο -λλ-.

  73. sarant said

    Μισό λεφτό, άλλο ο συγκεκριμένος Ραυτόπουλος, που το γράφει έτσι, κιάλλο ο ιδανικός, ο αφηρημένος Ραφτόπουλος -ο Ραφτόπουλος του λεξικού, αν υπήρχε λεξικό επωνύμων.

  74. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Άρης Σερβετάλης ή Άρις Σερβετάλλης;

  75. Μαρία said

    70
    >αλλά το Αμπετιέλλος δεν είναι ποτέ σωστό
    Τι θα πει ποτέ για τα επώνυμα; Μπορείς να υποχρεώσεις κάποιον να το αλλάξει, για να το γράφει «σωστά»; Όλοι οι παλιοί Κεφαλονίτες είναι Αμπατιέλλοι. Μέγαρο Αμπατιέλλου στο Αργοστόλι, η οδός στην Αθήνα, στην οποία είχε αναφερθεί ο Άγγελος στο άρθρο για το χαστούκι, έχει το όνομα του Σπύρου Αμπατιέλλου.
    Αλλά και τον Αντώνη στη γούγλη τον βρίσκω με 2 λ. Έχουμε δει μήπως την ταυτότητά του;

  76. Νέο Kid Στο Block said

    Στην Κύπρο υπάρχει επίθετο Κκοκκός (για να το προφέρεις κυπριακά, πρέπει να καρυδωθείς κυριολεκτικά, που λέγαμε και στο άλλο νήμα 🙂 )
    Και πολλά από διπλό ταυ Ττ..

  77. sarant said

    75: Ο κάθε Αμπατιέλος το γράφει όπως θέλει -ο συγκεκριμένος το έγραφε με ένα λ, τουλάχιστον στο βιβλίο του αλλά και σε όλα του τα επίσημα έγγραφα που έχω δει, και νομίζω ότι όλη η οικογένεια έτσι το γράφει. Άλλος Αμπατιέλος το γράφει με δύο λλ, άλλος μπορεί να γράφει το «τιέ» με ήτα ή με ύψιλον, κι ένας πολυτονιάτης Αμπατιέλος μπορεί να βάζει δασεία. Αυτά είναι συνήθειες, γούστα, οικογενειακές παραδόσεις. Όμως, το ιδανικό επώνυμο Αμπατιέλος, αυτό που θα βάλεις σε ένα λεξικό επωνύμων για να πεις ότι ετυμολογείται, ξερωγώ, από το ιταλ. abatiello (λέμε τώρα), αυτό γράφεται με ένα λ.

    Για να στο πω αλλιώς, η λέξη «παπάς» γράφεται με ένα πι. Υπάρχουν άλλοι που γράφουν το επώνυμό τους με ένα πι, Παπάς, κι άλλοι με δύο, Παππάς. Όταν όμως αναφερθούμε γενικά στο επώνυμο Παπάς, και όχι π.χ. στον τραγουδιστή Λάκη Παππά ή τον ποδοσφαιριστή Χάρη Παππά, θα το γράψουμε με ένα πι, Παπάς.

  78. Μπουκανιέρος said

    77 «…το ιδανικό επώνυμο…»

    Το ίνδαλμα του επωνύμου, που θάλεγε κι ο Μπάμπι, ε; 🙂

  79. Μαρία said

    77 Έτσι δουλεύουν οι λεξικογράφοι, όταν υπάρχει πολυτυπία; Δεν έχω ιδέα. Θα περίμενα να καταγράφουν πρώτα τον παλιότερο τύπο και μετά τις παραλλαγές.

    Με αφορμή τα διπλά, διάβαζα χτες οτι το επτανησιακό επώνυμο Πιέρρης/ος ήταν αρχικά με ένα ρ. Το 2ο ρ προστέθηκε αργότερα.

  80. Μαρία said

    79
    Η οικογένεια Πιέρη ή Πιέρο (το σωστό είναι με ένα ρ το δεύτερο προστέθηκε στα μέσα του του 19ου αιώνα και σήμερα όλοι οι απόγονοι της οικογένειας το γράφουν με δύο ρ) εμφανίζεται στην Κέρκυρα στα τέλη του 15ου αιώνα με τον Αντώνιο Πιέρο Πιέρη.

  81. sarant said

    Είδες που κι εσύ λες ότι υπάρχει ένα «σωστό»;

  82. Μαρία said

    81
    Δεν το λέω εγώ 🙂
    Σωστό εδώ θεωρείται το αρχικό κι όχι το απλοποιημένο.

  83. Μπουκανιέρος said

    Καλά, στις παλιές οικογένειες υπάρχουν συνήθως πολλές παραλλαγές που αλλάζουν μέσα στο χρόνο – κι εκεί υπάρχουν μόδες (π.χ. άνοιξα τώρα ένα παλιό βιβλίο για να δω για τον Πιέρ(ρ)η κι έπεσα πάνω σ’ ένα Πολλιλά).

    Νίκο, σ’ ένα λεξικό επωνύμων, για να έχει νόημα κάτι τέτοιο, είναι απαραίτητο να υπάρχουν όλες οι παραλλαγές που βρίσκονται σε επίσημα έγγραφα.

  84. Η Google για την ορθογραφία του «Αμπατιέλος»:

    Abbatiello: 657.000
    Abatiello: 36.000
    Abbattiello: 1.250
    Abbatielo: 664
    Abatielo: 131
    Abattiello: 110
    Abbattielo: 58
    Abattielo: 6

  85. 1.ήταν Ουαλή, με τους Κέλτες δένουμε φαίνεται

    2. abbatielo πρέπει να ναι ο μικρός abate αββάς

  86. sarant said

    85: Ναι, κάτι τέτοιο πρέπει να είναι, ο μικρός αββάς ή μήπως κανένα παπαδάκι;

  87. Μαρία said

    83 Μουκάν, μέσω Πιέρρη, του αρχιμπάτσου, πάω στον Πολυλά σου.

  88. sarant said

    54: Πράγματι, διορθώθηκε:
    http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=318908

  89. @54+55,

    Η Γεωργία το είπε και το έκανε:
    http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=18/10/2011&id=318908

    (Αυτό το κακό με τα κενά που παρεισφρύουν μέσα στα URL που οι εφημερίδες δημοσιεύουν, δεν κατάλαβα ποτέ πως συμβαίνει -και συμβαίνει πολύ συχνά).

    Η φωτογραφία της Μπέττυς και του Αντώνη Αμπατιέλου, που δημοσίευσε χθες η «Ε», έχει αναρτηθεί στο σάιτ: http:// www. sarantakos.com και προέρχεται από σκαναρισμένο απόκομμα από βιβλίο του Αντ. Αμπατιέλου

  90. Μπουκανιέρος said

    85-86
    Κανονικά, το υποκοριστικό του αβ(β)ά, abate, είναι abatino (οι τύποι με διπλό b θεωρούνται κάπως λόγιοι). Σημαίνει, επιπλέον, ένα κοσμικό και κομψευόμενο ή και ερωτύλο νεαρό παπά και, μεταφορικά, τον άχρηστο άνθρωπο (κάποιον που δεν είναι καλός για τίποτα).

    Πάντως, η ετυμολογία των επωνύμων (όταν δεν είναι προφανή, ή ακόμα και τότε, μερικές φορές) είναι δύσκολη υπόθεση και χρειάζεται επιφύλαξη.

  91. Δημήτρης said

    Φαντάζομαι δε θα είναι η ίδια Ελισάβετ Αμπατιέλου αλλά θυμήθηκα το όνομα διαβάζοντας αυτό το άρθρο http://www.iospress.gr/mikro2002/mikro20021005.htm (να φρεσκάρουμε λίγο την ιστορία γιατί κοντεύουν να μας πείσουν πως οι φασίστες είναι καλοί άνθρωποι…)

  92. Περισσότερο από ένα χρόνο μετά το τελευταίο σχόλιο, σας ανακοινώνω πως ο Αντώνης και η Μπέτυ Αμπατιέλου πέρασαν και στη λογοτεχνία. Εκτός από την Ιστορία, βέβαια…

    «ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΟΔΕΝΤΡΟ» του ΑΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ
    Είδος: Μυθιστορία
    Εκδόσεις: Τόπος, 2012
    Σελίδες: 444

  93. sarant said

    Εντυπωσιακό -βέβαια, στην παρουσίαση διαβάζω κάτι για σύγκρουση του Αμπατιέλου με το κόμμα του, που δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή επινόηση.

  94. […] sarantakos.wordpress.com […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: