Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το αιγινήτικο είναι νοστιμότερο! (επαυξημένη επανάληψη)

Posted by sarant στο 29 Αύγουστος, 2012


Φωτογραφία παρμένη από tofistiki.wordpress.com

Τις προάλλες ρίξαμε τα φιστίκια, φιστίκια σαν κι αυτά της φωτογραφίας -ή μάλλον και αυτά της φωτογραφίας, που είναι παρμένη από το ιστολόγιο του μακαρίτη του πατέρα μου, που τώρα το κρατάει η αδελφή μου η Λένα. Ρίξαμε, θα πει «μαζέψαμε», αλλά αυτό το ρήμα χρησιμοποιούν οι περισσότεροι για τη συγκομιδή των φιστικιών, η οποία γίνεται με ραβδισμό.

Το «ρίξαμε» που χρησιμοποιώ είναι καταχρηστικό -τα έριξαν οι εργάτες, η δική μου συμμετοχή ήταν να τους δίνω νερά και μπίρες από το ψυγείο. Παλιότερα, που τα φιστίκια τα είχαμε μόνοι μας, πάλι εργάτες έρχονταν αλλά δουλεύαμε κι εμείς κανονικά, όμως εδώ και κάμποσα χρόνια, που κουράστηκε ο πατέρας μου, τα φιστίκια τα έχουμε «κολιγικά», που σημαίνει ότι κάποιος (που λέγεται κολίγας, επιβίωση της παλιάς λέξης με τροποποιημένη σημασία) τα φροντίζει όλο το χρόνο (κλάδεμα, πότισμα, λίπασμα κτλ.) βάσει συμφωνίας που προσδιορίζει ποιες δαπάνες ανήκουν στον ιδιοκτήτη και ποιες στον κολίγα, και παίρνει ένα ποσοστό της συγκομιδής. Το ποσοστό αυτό παλιά ήταν 50%, αλλά τώρα τελευταία έχει γίνει 60% «και δεν βρίσκεις» (εννούν κολίγα) όπως άκουσα να λένε.

Τα φιστίκια τα μαζεύουν, όπως είπα, με ραβδισμούς, περίπου όπως παραδοσιακά τις ελιές (αν και για τις ελιές έχουν βγει βραχύσωμες ποικιλίες που επιτρέπουν μάζεμα αυτοματοποιημένο, με μηχανήματα). Στρώνουν πανιά από κάτω απ’ τα δέντρα και 3-4 εργάτες μαζί ραβδίζουν τα κλαριά κοντά στους «κούνους», όπως λέγονται τα «τσαμπιά» με τους καρπούς -η λέξη «κούνος» προφανώς βγαίνει από το «κώνος». Το χτύπημα θέλει ρέγουλα και τέχνη, να ρίξεις κάτω τον ώριμο καρπό χωρίς να τραυματίσεις το δέντρο (και χωρίς να πέσουν τα φιστίκια πολύ μακριά, έξω από τα στρωμένα πανιά. Μετά σέρνουν με προσοχή τα πανιά κάτω από άλλο δέντρο, και κάθε τόσο, όταν γεμίζουν, τα αδειάζουν σε τσουβάλια. Φυσικά, το ράβδισμα δεν ρίχνει μόνο ώριμο καρπό, ρίχνει και άγουρα ή τζούφια φιστίκια, ρίχνει και φύλλα. Μετά από κάθε δέντρο, οι εργάτες ίσως κάνουν μια πρώτη διαλογή, πετάνε έξω φύλλα και τέτοια, αλλά αδρομερώς, δεν χασομεράνε σ’ αυτό. Αν το συνεργείο έχει και πιτσιρίκια, μαζεύουν τη χαμάδα, δηλ. τα φιστίκια που έχουν πέσει στο χώμα, έξω από τα πανιά. (Αυτή τη δουλειά την έχω κάνει κι εγώ μικρός -ράβδισμα όχι).

Το νωπό φιστίκι όμως έχει ένα μαλακό φλούδι απέξω -ελάχιστο πουλιέται έτσι, όλη σχεδόν η συγκομιδή πρέπει να αποφλοιωθεί. Όταν μαζευτούν τα γεμάτα τσουβάλια (που ζυγίζουν 40-50 κιλά το καθένα) πρέπει να πάνε «στο εργοστάσιο». Εργοστάσιο δεν είναι βέβαια, είναι απλώς μια μηχανή που έχει στη μιαν άκρη μια χοάνη, απ’ όπου γίνεται η τροφοδοσία, δηλαδή αδειάζουν τα τσουβάλια με το νωπό φιστίκι και όλες τις ακαθαρσίες (φύλλα, μικρά κλαριά, πετραδάκια κτλ.) Το κεντρικό τμήμα της μηχανής είναι ένα περιστρεφόμενο κυλινδρικό τύμπανο -με την περιστροφή το φλούδι γδέρνεται και φεύγει. Ταυτόχρονα με ροή νερού γίνεται επίπλευση και φεύγουν τα κούφια φιστίκια, κι έτσι στην έξοδο της μηχανής βγαίνει το ξεφλουδισμένο (και βρεμένο) φιστίκι που μπαίνει πάλι σε τσουβάλια. Από την πίσω μεριά του τύμπανου βγαίνει αφενός ένας πολτός που είναι το λιωμένο φλούδι μαζί με νερό, και αφετέρου τα άδεια φιστίκια. Ύστερα από λίγη ώρα λειτουργίας της μηχανής δημιουργείται στο πίσω μέρος της ένα κοκκινωπό ποταμάκι από αυτό τον πολτό, που καταλήγει στην κοίτη ενός ξεροπόταμου. Ο γιος του μάστορα παρακολουθεί την απορροή των αποβλήτων της αποφλοίωσης, η γυναίκα του κάνει την τελική διαλογή στην έξοδο, ενώ ο ίδιος φροντίζει για την τροφοδοσία, ελέγχει μήπως κάπου έχει μπουκώσει, ανεβοκατεβάζει μια βαλβίδα που ελέγχει τη ροή του νερού. Ύστερα το φιστίκι πρέπει να ξεραθεί (και μετά να ψηθεί), πράγμα που είτε γίνεται στο ίδιο σημείο, αν ο μάστορας έχει και ξηραντήριο, είτε, με τον παραδοσιακό τρόπο, με άπλωμα του φιστικιού σε αυλές, βεράντες και ταράτσες, και με προσευχή στους ουρανούς να μη βρέξει -αν και οι συνέπειες της βροχής δεν είναι τόσο καταστροφικές όσο όταν έχεις απλώσει σταφίδα.

Και μετά από όλη αυτή την εισαγωγή, αφού πια το ρίξαμε το φιστίκι, ας επαναλάβω κι ένα περσινό μου άρθρο (η πρώτη εκδοχή, εδώ) που είχε τον τίτλο «Το αιγινήτικο είναι νοστιμότερο».

Ποιο; Μα, το φιστίκι φυσικά! Βέβαια, παρόλο που το φιστίκι Αιγίνης έχει πλέον προστατευόμενη ονομασία προελεύσεως αναγνωρισμένη από την ΕΕ (όπως και τα φιστίκια Μεγάρων, πάντως), δεν πρέπει να σκεφτούμε ότι ο καρπός έχει πολλούς αιώνες ιστορίας στην Αίγινα: μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα άρχισε να καλλιεργείται συστηματικά στο νησί –και στην Ελλάδα γενικότερα.

Πατρίδα της φιστικιάς είναι η κεντρική Ασία, ενώ στην ανατολική Μεσόγειο αυτοφυή είναι δυο δέντρα της ίδιας οικογένειας, η αγριοφιστικιά ή τσιτσιρεβιά ή τριμιθιά (που τα βλαστάρια της γίνονται τουρσί, τα περίφημα πηλιορείτικα τσιτσίραβλα), που είναι η τερέβινθος ή τέρμινθος των αρχαίων, και ο σχίνος, που μια ποικιλία του είναι και το μαστιχόδεντρο της Χίου. Τα φιστίκια οι αρχαίοι τα έμαθαν στην ελληνιστική εποχή· ο Θεόφραστος πρώτος μιλάει για ένα δέντρο της Ασίας, χωρίς να το κατονομάζει, όμοιο με την τέρμινθο αλλά με διαφορετικό καρπό, περίπου σαν το αμύγδαλο αλλά νοστιμότερο· ασφαλώς μιλάει για τη φιστικιά. Πρώτος που κατονομάζει τον εξωτικό καρπό είναι ο Νίκανδρος, του 2ου αιώνα π.Χ., ο οποίος στα «Θηριακά» του γράφει ότι τα πιστάκια μοιάζουν με τα αμύγδαλα. Ο Διοσκουρίδης βρίσκει «ευστόμαχα» τα πιστάκια της Συρίας, αλλά, παρόλο που υπάρχουν μαρτυρίες ότι η φιστικιά εισήχθη στην Ιταλία επί Ρωμαίων, στην κυρίως Ελλάδα δεν φαίνεται να ευδοκίμησε η καλλιέργειά της και, μέχρι τον 19ο αιώνα, τα φιστίκια γίνονταν εισαγωγή από το Χαλέπι, δηλαδή τη Συρία. Στην Αττική άρχισαν να καλλιεργούνται από το 1860 και μετά, πρώτα στο κτήμα Παυλίδη στο Ψυχικό.

Η λέξη πιστάκιον είναι δάνειο από κάποια ανατολική γλώσσα, ίσως τα περσικά. Μέσω των λατινικών (pistacium) πέρασε σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες με ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Η νεοελληνική λέξη, φιστίκι, είναι δάνειο από τα τουρκικά (fıstık), και αυτό με τη σειρά του από το αραβικό fustuq και από το περσικό pistag. Σε μερικά λεξικά θα δείτε ότι το φιστίκι είναι αντιδάνειο, διότι, τάχα, η αραβική λέξη είναι δάνειο από το πιστάκιον, αλλά πιθανότερο είναι αραβικά και ελληνικά να έχουν αντλήσει και τα δυο από κοινή πηγή. Στα ποντιακά το λένε φουστούκι.

Παρά το γεγονός ότι δεν έχει καμιά ετυμολογική ή άλλη βάση, διαδεδομένη είναι και η παλιότερη ορθογραφία με υ, φυστίκι –μάλιστα, στον επίσημο κατάλογο προϊόντων που έχουν προστατευόμενη ονομασίας προελεύσεως βρίσκω τη γραφή «φυστίκι». Ίσως πιστεύουν ότι όσο πιο πολλές ορθογραφικές φιοριτούρες έχει η λέξη, τόσο καλύτερη τιμή θα πιάσει το προϊόν, τι να πω.

Το φιστίκι Αιγίνης στη Θεσσαλονίκη το λένε συχνά σαν φιστίκ, ή και μονολεκτικά σάνφιστικ, ονομασία που προκαλεί μέγιστη σύγχυση στους χαμουτζήδες, που αρχίζουν να αναρωτιούνται μήπως πρόκειται για άλλο είδος που είναι «σαν» το φιστίκι, και μήπως και το φουντούκι το λένε «σαν φουντούκ». Στην πραγματικότητα, αυτό το «σαν» δεν έχει σχέση με τον σύνδεσμο, πρόκειται για την τουρκική λέξη şam-fıstığı, και το Σαμ αυτό (που έγινε σαν λόγω της συμπροφοράς με το φ) είναι για τους Τούρκους η Δαμασκός, αφού όπως είδαμε πιο πάνω τα φιστίκια Συρίας ήταν ανέκαθεν ονομαστά (ενώ αλ-Σαμ είναι στα αραβικά η Συρία). Στην Κύπρο, τα φιστίκια Αιγίνης τα λένε «χαλεπιανά», που θυμίζει τη συριακή προέλευση.

Παρά το γεγονός ότι είναι νιόφερτος καρπός, το φιστίκι έχει προλάβει να μπει στη φρασεολογία μας, αλλά πιο πολύ σε αστικά συμφραζόμενα και όχι σε αγροτικά όπως οι παλιότεροι καρποί. Έτσι, λέμε ότι κάποια λιχουδιά ή σνακ είναι σαν τα φιστίκια, εννοώντας ότι από τη στιγμή που αρχίζεις να τα τρως δύσκολα τα σταματάς, ενώ όταν κάποιος μνημονεύει δυσθεώρητα χρηματικά ποσά με μεγάλη ευκολία, όπως γίνεται τελευταία με το αστρονομικό δημόσιο χρέος μας, μπορούμε ειρωνικά να του απαντήσουμε: «τι είναι τα δισεκατομμύρια; φιστίκια;» Υπάρχει επίσης η ασαφής αλλά σοβαρή απειλή «θα σου ξηγηθώ αλμυρό φιστίκι», που δεν αποκλείεται να έχει σχέση με το φιστίκωμα, όπως λέγεται, με το συμπάθειο, το γαμήσι στην αργκό. Παραδόξως, στην καλιαρντή φιστίκι είναι το μικρό πέος, ενώ στο μπάσκετ φιστίκι είναι η τάπα. Στα τουρκικά, fistik είναι η επιθυμητή γυναίκα.

Υπάρχει και χρώμα, το φιστικί, ανοιχτό πράσινο θα λέγαμε με δυο λέξεις· και εδώ να πω πως αν έχετε κάποια παλιότερη έκδοση του Μικρού Ναυτίλου του Ελύτη, ο στίχος «ένα γαλάζιο φιστίκι που λάμπει» δεν είναι σουρεαλιστική ποιητική εικόνα, είναι τυπογραφικό λάθος· στις νεότερες εκδόσεις έχει διορθωθεί σε ένα γαλάζιο φιστικί, όπως εξαρχής το είχε γράψει ο ποιητής!

Φυσικά, φιστίκια δεν είναι μόνο τα Αιγίνης· υπάρχουν και τα αράπικα, όπως και πολλές άλλες πιο εξωτικές ποικιλίες, που έχω σκοπό να τις προσπεράσω. Στο αράπικο όμως αξίζει να σταθώ. Εμείς το λέμε αράπικο, αλλά στην πραγματικότητα είναι φυτό του Νέου Κόσμου. Η πατρίδα του είναι το Περού, αλλά η καλλιέργειά του είχε ήδη εξαπλωθεί μέχρι το Μεξικό όταν έφτασαν οι κονκισταδόρες, που το έμαθαν ως tlalcacahuatl (στα γαλλικά είναι cacahuète). Ωστόσο, γρήγορα άρχισε να καλλιεργείται με επιτυχία και στον Παλαιό Κόσμο, τόσο στη Δυτική και την Βόρεια Αφρική, όσο και στην Ινδία, ενώ οι Πορτογάλοι έμποροι το έφεραν στην Κίνα ήδη τον 17ο αιώνα, και γι’ αυτό παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στην κινέζικη κουζίνα.

Εμείς το είπαμε αράπικο φιστίκι διότι το φέρναμε από την «αραπιά», δηλ. την Αίγυπτο και το Σουδάν. Από εκεί βγήκε και μια άλλη ονομασία του, που κοντεύει να ξεχαστεί σήμερα, σουδάνι. Αλλά τα σουδάνια δεν θα ξεχαστούν ποτέ εντελώς, διότι τα απαθανάτισε ο Σεφέρης, μια και τα έβαλε σε ποίημά του, έστω και παιδικοφανές:

να ρωτήστε τον αράπη
που πουλάει ζεστά σουδάνια
καλοχώνευτα και σπάνια.

Τα αράπικα φιστίκια στα αγγλικά είναι peanuts –να θυμίσω ότι pea είναι το μπιζέλι και nut είναι το καρύδι αλλά και η γενική αγγλική λέξη για τους ξηρούς καρπούς.

Παραδοξολογώντας, θα λέγαμε ότι ένα αμερικάνικο φυτό που μας ήρθε από την Αφρική δεν θα μπορούσε παρά να έχει… αρχαιοελληνικό όνομα και αυτό περίπου συμβαίνει με το αράπικο φιστίκι, μια και η επίσημη διεθνής ονομασία του είναι arachis, στα γαλλικά arachide, στα ελληνικά αραχίς ή αραχίδα. Όποιος έδωσε το όνομα, είχε υπόψη του τον Θεόφραστο, όπου υπήρχε ένα φυτό ονόματι αραχίδνα, το οποίο «υπό γην φέρει καρπόν».

Φιστίκι λεγόταν και μια εφημερίδα που έβγαινε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα από τον πατέρα μου, σατιρική, κουλτουριάρικη και φωταδιστική, όπως αυτοπροσδιοριζόταν (τώρα ιστολόγιο). Ο υπότιτλός της ήταν «Το αράπικο είναι μεγαλύτερο αλλά το αιγινήτικο είναι νοστιμότερο», πράγμα που μου έδωσε τον τίτλο του σημειώματος, αλλά φέτος η θύμηση είναι γλυκόπικρη μια και είναι το πρώτο καλοκαίρι και η πρώτη συγκομιδή φιστικιών χωρίς τον πατέρα μου, που τον χάσαμε πέρσι τον Δεκέμβρη.

Φέτος πάντως είχαμε μπερεκέτια, οι φιστικιές είχαν πολύ καρπό, και μάλιστα όχι μόνο οι δικές μας αλλά και όλων των γνωστών και φίλων που ρώτησα. Πολύς καρπός σημαίνει βέβαια και δυσκολίες στη διάθεσή του, αλλά σύμφωνα με τις κουβέντες που έπιανε το αφτί μου φέτος, εξαιτίας του μακελιού στη Συρία με τον εμφύλιο πόλεμο, οι συριακές εξαγωγές θα είναι μηδενικές κι έτσι η αυξημένη αιγινήτικη παραγωγή θα απορροφηθεί εύκολα. Η χαρά του ενού, Χάρος του αλλουνού, που έλεγε κι ο Βάρναλης.

Advertisements

126 Σχόλια to “Το αιγινήτικο είναι νοστιμότερο! (επαυξημένη επανάληψη)”

  1. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  2. atheofobos said

    Έτσι, λέμε ότι κάποια λιχουδιά ή σνακ είναι σαν τα φιστίκια, εννοώντας ότι από τη στιγμή που αρχίζεις να τα τρως δύσκολα τα σταματάς……

    Αυτό μου θύμισε το αμίμητο που έχει πει ο Όρσον Γουέλς:
    Η τηλεόραση είναι σαν τα φιστίκια.
    Προσωπικά τα μισώ αλλά αν τα αρχίσω δεν μπορώ να τα σταματήσω!

  3. Liakada said

    Καλογρεμένο και κατατοπιστικοτατο το αρθρο σου! Ομορφο σαν τα φυστικια Αιγίνης! Να μια καλή ιδέα για όσους έχουν κήπο! Βγάλτε τα γκαζόν που δεν προσφερουν τπτ παρα μόνο κατανάλωση νερού και φυτέψτε φυστικές και μυγδαλιες! Ωχ τώρα που μου το θύμησες , πρεπει να βρω βοήθεια να τινάξω τη μυγδαλια στον κήπο μου.. Καιρός της είναι!

  4. gpoint said

    Δεν ξέρω αν ήταν συριακά αλλά στα φυστίκια που θυμάμαι στον Λίβανο ο καρπός περνούσε σε μήκος το ξύλο και φυσικά έτσι ποτέ δεν ήταν κλειστά.
    Απ’ ότι ξέρω εδώ ανοίγουν τα κλειστά με φαλτσέτα για να πιάσουν καλύτερη τιμή, επίσης τα διαθέτουν άψητα. Μάλιστα ένα ωραίο που μου έχει διηγηθεί μικρός παραγωγός της Αττικής αφού διεπίστωσε ο έμπορος την άριστη ποιότητα του προίόντος ζήτησε να αγοράσει και τζούφια (!!!)- σε πολύ χαμηλή τιμή βέβαια- για να βάζει φύρα όταν τα διαθέτει ! Επειδή ο δικός μου δεν τόξερε και τα είχε πετάξει παρά λίγο να ακυρωθεί η συναλλαγή μια που ο έμπορος προβληματιζότανε που θα βρει τζούφια !.
    Εξυπακούεται πως το άψητο ανάλατο είναι το καλύτερο γέμισμα στο κανταΐφι.αλλά και το πιο αγαπημένο μου ξηροκάρπιο.

  5. spiral architect said

    Νόστιμες αλμυρές καλημέρες. 🙂

    Πριν λίγα χρόνια οι ανάγκες της δουλειάς μου με έφερναν ανά τακτά διαστήματα στην Αίγινα (όπου είχα να πάω από τότε που πήγαινα με την μητέρα μου) μού είχε πει ένας ντόπιος ότι, στο νησί δεν υπήρχαν οργανωμένες καλλιέργειες φυστικιάς μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα.

    Ένας γιατρός, (αν θυμάμαι καλά) ήταν εκείνος ο οποίος έφερε στην Αίγινα τη φιστικιά, πιθανότατα από τη Συρία. Η καλλιέργεια ξεκίνησε στο κτήμα του, η οποία σιγά σιγά επεκτάθηκε σε όλο το νησί. Μεγάλο δε μέρος της τοπικής παραγωγής απορροφιόταν από το εργοστάσιο σοκολάτας του Παυλίδη στη Πειραιώς.
    (πες μας περισσότερα επ’ αυτού – αν γνωρίζεις – Νικοκύρη) 😉

    Φεύγοντας από το ωραίο νησί μην ξεχάσετε να πάρετε γλυκό φυστίκι, φροντίζοντας να φτάσει ατόφιο στον Πειραιά. 🙂

  6. gpoint said

    #3
    Η μυγδαλιά στον κήπο είναι καταστροφή. Τα ξερά της φύλλα είναι σαν δηλητήριο στο χώμα, δεν φυτρώνει τίποτα.

  7. στα κρητικά
    κολιγικά = συμμισακά
    κολίγας = συμμισάτορας
    συν + μισό, έφτασε και στον Άρειο Πάγο.

  8. τυφλόμυγα said

    Η χαρά του ενού, Χάρος του αλλουνού, που έλεγε κι ο Βάρναλης.
    Ο θάνατός σου, η ζωή μου. Κυνικό αλλά εντελώς ρεαλιστικό.

    Στην Κρήτη τα κολιγικά λέγονται συμισακά. http://tinyurl.com/cqsvdbw Πιθανόν από το εξ ημισείας.

    Έχω αλλεργία στους ξηρούς καρπούς. Αν φάω μόνο μια χούφτα δε θα με πειράξουν. Όταν αμερικανίδα φίλη με κέρασε φυστικοβούτυρο, που έφερε από τη Μινεσότα, χρειάστηκε να πιω δύο χαπάκια Αέριους για να συνέλθω. 😦

    Ωραίο το άρθρο, η φωτογραφία είναι πιο ωραία, έχει υπέροχα χρώματα. 😀

  9. Αρκεσινεύς said

    Εξαιρετικό.
    Μάλιστα, αυτές ήταν οι αγροτικές δουλειές. Εγώ νόμιζα ντομάτες, πιπεριές και άλλα. Εν πάση περιπτώσει [προχθές σε κείμενο καλής εννοείται δημοσιογράφου βρήκα:εν πλήρη δράσει] χαίρομαι που η σοδειά ήταν καλή και εύχομαι καλή πούληση και σε καλή τιμή και τα φιστίκια που αγοράζουμε να είναι πράγματι αιγινήτικα και όχι από το Ιράκ. Στην Κρήτη είχα αγοράσει κάποτε αραχίδες και διεπίστωσα μετά πως ήταν από την Κίνα.

  10. τυφλόμυγα said

    Με πρόλαβε ο #7. 😥

  11. μήτσκος said

    Κάποιος παραπονιόταν στο καφενείο ότι δεν έβρισκε σιμισάτορα (ο «κολίγας» στα κρητικά) παρόλο που έδινε 60%. της παραγωγής. «Μην παραπονιέσαι», απάντησε ο καφετζής. «Εγώ ξέρω κάποιον που δεν κάνει τη δουλειά ούτε για το 100%». Εννούσε βέβαια τον ίδιο τον ιδιοκτήτη.

  12. μήτσκος said

    Τρεις σιμισάτορες, τρεις ορθογραφίες! Ωραία!

  13. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Τα συμισακά τα ξέρω επειδή είχα έναν φίλο Κρητικό, που όποτε χαλούσε συνεταιριλίκι έλεγε: «νάταν καλά τα συμισακά, θάτανε κι οι γυναίκες». Το δεύτερο μι δεν ξέρω αν δικαιολογείται σε λαϊκή λέξη, θα το σκεφτώ.

  14. bernardina said

    >“κούνους”, όπως λέγονται τα “τσαμπιά” με τους καρπούς -η λέξη “κούνος” προφανώς βγαίνει από το “κώνος”.

    Κοίτα κι αυτό: Κόννος ή κόνος: 1)είδος ενωτίου, σκουλαρίκι 2) τούφα των τριχών της κεφαλής ή των γεννείων λέει ο Βυζάντιος. Λες να βγαίνει απ’ αυτό, επειδή το τσαμπί με τα φιστίκια μοιάζει με σκουλαρίκι ή τούφα; (Λέω τώρα… 😉 )

    Πάντως, η μητέρα μου έλεγε κουνί το περίβλημα καρπών όπως το μπιζέλι κλπ. Γιατί, άραγε; (ποτέ δεν τη ρώτησα 😦 )

    Αιγινίτικο φιστίκι, μεγάλη αδυναμία 😀

    (Ναι, η πρώτη φορά χωρίς τον αγαπημένο μας είναι η πιο δύσκολη… Θα χαιρόταν για την καλή σοδειά ο κύριος Δημήτρης).

  15. Νέο Kid Στο Block said

    To έχω ξαναπεί στο παλιό νήμα, αλλά όπως λέει και Μπέρνη Χάνυπινατ repetitio est ..κάτι με μανάδες και στούντια μετά. 🙂
    Απαξάπαντες οι ξηροί καρποί, στα κυπριακά λέγονται «Κούνες» (Η Κούνα).

  16. ΣοφίαΟικ said

    Δύσκολο πράμα οι αγροτικές δουλειές, τα περιβόλια ντοματες κλπ ίσως όχι και τόσο. Αλλά τα δέντρα θέλουν περιποίηση. Μου λένε παντω ότι για τους ερασιτέχνες αγρότες προσφέρονται οι δαμασκηνιές. Μικρό δέντρο, πολλά φρούτα.
    Όσο για τα φιτίκαι Αιγίνης, εγώ τα προτιμών φρέσκα, όχι ψημένα. Πιο εύκολο να τα ανοιξεις.

  17. bernardina said

    Για κείνο το χάνυπινατ και μόνο, όλο το ταψάκι για πάρτη σου, καμάρι μου! 😆

  18. Νέο Kid Στο Block said

    17. Thanks sugar baby!! Αφού δεν τρώω πολλά τέτοια πλέον, καλό και το οφθαλμόλουτρο!

  19. Alexis said

    Καλημέρα.
    «Μισακά» λέγονται σε άλλες περιοχές τα κτήματα που δίνονται για εκμετάλλευση σε κάποιον, με αντάλλαγμα το 50% της σοδειάς. «Θα τα δώσω μισακά» είναι η τυπική φράση όσων δεν θέλουν ή δεν μπορούν να ασχοληθούν οι ίδιοι με τα κτήματά τους. Ιδιαίτερη λέξη γι αυτόν που αναλαμβάνει κάτι τέτοιο δεν ξέρω, τα «κολίγος» και «σιμισάτορας» που αναφέρθηκαν παραπάνω δεν τα έχω ξανακούσει.

  20. cronopiusa said

    καλή σας μέρα
    μου φτιάξατε την διάθεση, θα φτιάξω μπακλαβά με φιστίκια Αιγίνης, θ’ αφήσω μια χούφτα στο μπαλκόνι για τα πουλάκια και μια ρακί για τον κύριο Δημήτρη και την Cesaria Evora, φύγανε παρέα, δεν μπορεί παρέα θα ρθούνε http://www.youtube.com/watch?v=ERYY8GJ-i0I&feature=player_embedded

  21. ο δείμος του πολίτη said

    Πολύ ωραίο άρθρο. Αν και λείπει το σεξουαλικό υπονοούμενο με το «φιστίκι». Το πιο πετυχημένο μέρος πάντως του άρθρου ήταν εκείνο για την ορθογραφία με -υ-.

  22. Alexis said

    Μια και η κουβέντα είναι σχετική με τα αγροτικά δείτε λίγo κι αυτό εδώ.
    Σας φαίνεται αληθινή η είδηση και οι φωτογραφίες;
    Εμένα τουλάχιστον, έτσι όπως δίνεται, χωρίς περισσότερα στοιχεία, μου μυρίζει διαδικτυακό χόακα.
    Ειδικά οι πατάτες μου φαίνονται πολύ ψεύτικες.
    Αν κάποιος ξέρει κάτι σχετικό ας το πει…

  23. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    14-20: Με συγκινήσατε, ευχαριστώ πολύ!

  24. Αρκεσινεύς said

    9. διαπίστωσα. Τίποτα δε δικαιολογεί την αύξηση.

    «Τα φιστίκια τα μαζεύουν, όπως είπα, με ραβδισμούς, περίπου όπως παραδοσιακά τις ελιές»

    Στην Αμοργό ο ραβδισμός ως τρόπος συλλογής των ελιών δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Το ράβδισμα καταστρέφει τα κλαδιά και επειδή τα δέντρα ήταν πολύ ψηλά δεν ήταν ήταν χρηστική αυτή η μέθοδος. Στα νεότερα χρόνια, μετά το 1970, άρχισαν να χρησιμοποιούνται πλαστικά χτένια, οπότε η συγκομιδή γίνεται ευκολότερα και γρηγορότερα, και τα τελευταία χρόνια η συλλογή γίνεται όχι μόνο με τον παραδοσιακό τρόπο, αλλά και με τις βενζινοκίνητες βέργες (τα χέρια λιγόστεψαν,
    γρηγορότερο και ευκολότερο το μάζεμα).

    Όταν παλιότερα ο ιδιοκτήτης αδυνατούσε να μαζέψει τις ελιές, τις έδινε μισάρικες (μισιακές). Τα τελευταία χρόνια η έλλειψη εργατικων χεριών υποχρεώνει τον ιδιοκτήτη σε τριτάρικη διανομή του λαδιού. 1 δικό του, 2 του εργάτη.

  25. bernardina said

    Alexis,
    Δεν είναι ακριβώς χόακας -απλώς το πνεύμα της είδησης δηλώνει άγνοια, ιδεοληψία και συνωμοσιολαγνεία. Η μοβ πατάτα είναι πανάρχαια ποικιλία του Περού και της Βολιβίας. Δες κι εδώ http://www.specialtyproduce.com/produce/Purple_Potatoes_641.php
    Το ίδιο και το καλαμπόκι. Μια μικρή έρευνα θα σε πείσει, για να μη γεμίζω λίκνους το σχόλιο και μου το φάει η μαρμάγκα.

  26. Αρκεσινεύς said

    19. Αλέξη, τώρα βλέπω το δικό σου σχόλιο. Να είσαι καλά. Δε μας λες όμως από πού κατάγεσαι.

  27. sarant said

    24: Και πώς μάζευαν τις ελιές από τα ψηλά δέντρα πριν βγουν τα πλαστικά χτένια;

  28. LandS said

    Τις καλύτερες βρώσιμες (του κάμπου της Άμφισας άλλων περιοχών) όπως και τις λαδοελιές που βγάζουν το καλύτερο λάδι (της Μάνης αλλά και άλλων περιοχών) τις μάζευαν μία μία στη ποδιά, ακόμα και πάνω σε ψηλή σκάλα.

  29. LandS said

    του κάμπου της Άμφισας αλλά και άλλων περιοχών

  30. Αρκεσινεύς said

    27. Νίκο,πώς τις μάζευαν, με τα χέρια ή με τα χτένια, εκείνοι ή μάλλον εκείνες το ξέρουν. Το μόνο που γράφω είναι πως τα πεσίματα ήταν πολύ συνηθισμένα. Τα άλλα και πολλά άλλα αλλού.

  31. spiral architect said

    @22: Επίσης:
    Saving the Potato in its Andean Birthplace
    και
    Potato Variety – Pictures

  32. bernardina said

    Κι εδώ, στο 1:16, live! 🙂

  33. «Ρίξαμε τα φιστίκια…». Σωστά, αφού αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι της δουλειάς. Όταν τα ρίξεις, και πανιά να μην έχεις στρώσει, και τα παιδάκια μπορούν να τα μαζέψουν.
    Στα χωριά τις δουλειές που απαιτούν ένα …ενιαίο προτσές ενεργειών, δεν τα περιγράφουμε όλα αλλά άλλοτε το δυσκολότερο μέρος κι άλλοτε το ουσιαστικότερο.
    Τις γουρουνοαποκριές π.χ., όπως τις λέμε εμείς, η φράση είναι: «αύριο θα σφάξουμε το γουρούνι», χωρίς να περιγραφούν όλες οι άλλες εργασίες, που είναι πάρα πολλές -την πρώτη μέρα- προκειμένου να γίνει παστό και να τρώμε τον καγιανά.
    Για τη ρητινοκαλλιέργεια, αναφερόμαστε πάντα στο «πελέκι» που είναι αγγούρι κι όχι στο «μάζεμα».
    «Πως τα πέρασα με ρωτάς; Περίμενα πως και πως ν’ ανοίξουν τα σχολεία. Πεύκες πελέκαγα όλο το καλοκαίρι και ξύπναγα από τις πέντε το πρωί».

  34. Alexis said

    #26, Αρκεσινέα,
    Οι γονείς μου κατάγονται από δύο διαμετρικά αντίθετες περιοχές της Ελλάδας: Ο πατέρας από Ηλεία, η μάνα από Θεσσαλονίκη με ποντιακές καταβολές.
    Παιδικά χρόνια στην Πάτρα μέχρι τα 12, και μετά Αθήνα.
    Τελευταία 10 χρόνια και βάλε στην Πρέβεζα.
    Σύζυγος από Αιτωλοακαρνανία με την οποία (την περιοχή όχι τη σύζυγο) έχω επιπλέον δεσμούς, επειδή δούλεψα εκεί επί 8 χρόνια.
    Όπως καταλαβαίνεις έχω γνωρίσει το γλωσσικό πλούτο και τους ιδιωματισμούς όλων των περιοχών με τις οποίες έχω έρθει κατά καιρούς σε επαφή. Η Πρέβεζα από μόνη της είναι ένα γλωσσικό «μωσαϊκό» [αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει και ο φίλος Γιάννης (Dimosioshoros), αν μας παρακολουθεί] αφού υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις ντοπιολαλιές (ηπειρώτικα, αρβανίτικα, βλάχικα και λευκαδίτικα).
    Αυτός είναι και ο λόγος που παρεμβαίνω συχνά με σχόλια του τύπου «αυτό το λένε έτσι στην τάδε περιοχή» ή «την τάδε λέξη τη χρησιμοποιούν και εκεί».
    Γιαυτό και πρότεινα προχτές σε κάποιο σχόλιό μου να καταγραφεί όλος αυτός ο πλούτος των τοπικών λέξεων, πιθανόν σε κάποιο σάιτ, γιατί όπως βλέπω πολλοί αναγνώστες του ιστολογίου έχουν ασχοληθεί με το …άθλημα.
    Εσύ πάντως ως Αμοργιανός και ασχολούμενος με τα γλωσσικά, θα μπορούσες να γίνεις από τους …στυλοβάτες του όλου εγχειρήματος, αν ποτέ αποφασιστεί να γίνει!

  35. Immortalité said

    Και εγώ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο συμμετέχω στο μάζεμα της ελιάς! Βοηθάω να ετοιμαστεί το φαγητό και πάω τα νερά.
    Βέβαια τις δύο πρώτες χρονιές σκαρφάλωνα στα δέντρα να ρίξω τις ελιές που ήταν ψηλά αλλά μετά σκέφτηκα ότι τρεις άντρες είναι αρκετοί, και τους παράτησα 🙂

    Τον συμμισάτορα ο Κονδυλάκης στο Κρητικό λεξιλόγιο τον γράφει κανονικά, με δύο μι.

    Πάντως οι αρχαίοι ημών μερικές φορές έγραφαν ό,τι να ‘ναι! Από που κι ως που μοιάζει το φυστίκι με το αμύγδαλο; Και άκου είναι είναι νοστιμότερο! Δεν είμαστε καλά! 🙂

  36. Νέο Kid Στο Block said

    Στάχτη στα μάθκια μάς ρίχνεις! Σιγά να μην πιστέψουμε ότι μάζευες εγιές τόσο καιρό. 😆

    Μπανάκια στο Παραθίνα Λος και σύ! Μαύρισες κιόλας (το αβατάριόν σου εννοώ)!

    Γειά σου Ιμμοράκι τσίφτικο!

  37. Immortalité said

    @36 Οι ελιές μικρέ μαζεύονται κοντά στον Δεκέμβρη 😉

    Δυστυχώς από την Παραθίνα πέρασα και δεν ακούμπησα και είμαι ακόμα άσπρη σαν το γάλα. Άλλα τρεξίματα είχα. Ευχάριστα, αλλά τρεξίματα 🙂

  38. Νέο Kid Στο Block said

    E, αφού ήταν ευχάριστα, μικρό το κακό που είσαι άσπρη!
    Να είσαι ακριβής στις εκφράσεις σου περικαλώ! Όχι «μικρέ» αλλά «νέε» ! 🙂

  39. # 36. Νεοκίδιε, θα το πουντιάσεις το κορίτσι. Τις ελιές τις μαζεύουμε Νοέμβρη – Δεκέμβρη, κι εσύ τη στέλνεις για μπάνια; Εκτός και είναι χειμερινή κολυμβήτρια. Είσαι Ιμμόρ;

  40. Νέο Kid Στο Block said

    Nτάξει ρε παιδιά! Μη βαράτε! Από ελιές, να τις τρώω κατέχω (ειδικά τις «τύπου Καλαμών» μμμ..)

  41. Μα τώρα είναι φυστικιά αυτή; Ι Ή αυτή; Υ

  42. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!
    Όλοι κρύβουν μέσα τους έναν αγρότη 🙂

  43. Immortalité said

    @39 Από αυτό δεν είμαι 🙂 Για την ακρίβεια έχω κάνει μερικά πολύ φθινοπωρινά μπάνια, (αρχές Νοέμβρη) και μολονότι η θάλασσα ήταν τέλεια, έξω ψοφολογούσα.

    @38 Καλά μικρέ νέε, θα το έχω υπ’ όψιν μου 😛

  44. tofistiki said

    Ευχαριστώ για τα παινέματα της φωτογραφίας, ας είναι καλά το υπέροχο φως της Αίγινας και η ξαφνική βροχή που έκανε τα πάντα να λάμπουν.
    Νίκο, tofistiki, από άποψη περιεχομένου, είναι του μπαμπά, όχι δικό μου, διόρθωσέ το σε παρακαλώ αν θέλεις… Εγώ το έστησα, το διαχειριζόμουν (έκανα τις αναρτήσεις, έβαζα τις φωτογραφίες κ.λπ.) και το διατηρώ ακόμα γιατί δεν μου πάει να το κλείσω.
    Ο καημένος, όλο μου έλεγε «βρε, κάτσε μάθε με πώς να το διαχειρίζομαι μόνος μου, δεν θέλω να σε κουράζω», αλλά ποτέ δεν τα καταφέραμε, άλλωστε μ’ άρεσε και μένα η φάση…
    Είχε τόσα σχέδια και όνειρα, τόσα πράγματα να κάνει με αυτό το μαγικό εργαλείο, το διαδίκτυο, που 5 ζωές να είχε, θα τις γέμιζε!

    27: Για το λιομάζεμα, ξέρω ότι στην Καλαμάτα το κάνουν με κάτι ξύλινα χτένια σαν τσουγκράνες.

    Πληροφοριακά, το αράπικο φιστίκι ανήκει στα όσπρια (!) και γιαυτό το ωμό είναι δυσκολοχώνευτο. Σχεδόν πάντα πουλιέται ψημένο, ακόμα και το αναποφλοίωτο.

    35: Το φρέσκο φιστίκι κατευθείαν από το δέντρο, με τη μυρουδιά του ρετσινιού στα χέρια από το φλούδι του, ε, δεν συγκρίνεται! 🙂

  45. marulaki said

    Πείτε μου αν ισχύει αυτό που μας έχει πει ένας οικογενειακός φίλος για το φιστίκωμα: Οι αρσενικές φιστικιές έχουν άλλη εποχή που βγάζουν το σπόρο από την εποχή που ανθίζουν οι θηλυκιές, με αποτέλεσμα να πρέπει να κρατά ο αγρότης σπόρο από τις αρσενικές και όταν ανθίζουν οι θηλυκιές να τις ‘φιστικώνει’. Από εκεί βγήκε λέει και η πονηρή χρήση του ρήματος. Λέτε; Από ενα πρόχειρο ψάξιμο στο ίντερνετ δεν βρήκα τίποτα σχετικό.

  46. Θρασύμαχος said

    http://www.slang.gr/lemma/show/John_Fistikis_Tzon_Fustikis_203/

  47. Immortalité said

    @44in fine με το χλωρά τσαγαλάκια που τρώγονται ακόμα και σύφλουδα και γεμίζει το στόμα άνοιξη, συμφωνώ, δεν συγκρίνεται! 🙂

  48. Νέο Kid Στο Block said

    Νικουκύυυρ! Πιάσε το φλιτ!

  49. cronopiusa said

    Αίμα – τιμή – νεοναζί! http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2012/08/28/aima-timi-neonazi/

  50. tofistiki said

    45: Χωρίς μερικούς φίστικους μέσα στο χτήμα με τις φιστικιές, δεν δένει καρπός. Αυτό που λες, για την «υποβοηθούμενη γονιμοποίηση», δεν το ξέρω αλλά μου φαίνεται εντελώς παράλογο. Δηλαδή η φύση δεν θα έφκιανε φιστίκια από μόνη της; Μπα…
    Παρεμπιπτόντως, η φιστικά είναι μάλλον άχαρο δέντρο, με λιγοστή σκιά, ενώ ο φίστικος είναι πανέμορφος!

  51. tofistiki said

    47: Φιρί-φιρί το πας να διασταυρώσουμε τα ξίφη μας, εεεεε, τους ξηρούς καρπούς μας! :-p

  52. Immortalité said

    @52 Λες να γίνει μονομαχία αμυγδάλου – φυστικιού και να παραταχθούν πάστες, παγωτά, μπακλαβάδες, σοροπιαστά, σοκολάτες και λοιπές συμμαχικές δυνάμεις ένθεν και ένθεν; 🙂

  53. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Έκανα τη διόρθωση, σφουγγάρισα και κάτι μαγαρισιές από το πάτωμα.

  54. marulaki said

    #50 Χαχαχαχα!! Μου άρεσε ο φίστικος! Θυμίζει ήρωα της Φρουτοπίας. Ναι, κι εμένα παράξενο μου φάνηκε, γι’αυτό ρώτησα τους ειδικούς. Μερσί πολύ 😉

  55. Γς said

    3:
    >πρεπει να βρω βοήθεια να τινάξω τη μυγδαλια στον κήπο μου..
    Στη Liakada me agapi.

  56. Immortalité said

    @56 Ο Φύστικος είναι η φρεγάτα της Λιλιπούπολης. Σαράντα πέντε χρυσά κουπιά και αντί για κατάρτι μια πράσινη φυστικιά! 🙂

  57. tofistiki said

    Είδες μεγαλεία ο Φίστικος; Ενώ ο Αμύγδαλος τίποτα! :-p
    Η μάχη προβλέπεται απολαυστική, ειδικά για τους γλυκατζήδες!

  58. 22,
    Σχετικά με το μωβ (maroon) καρότο, τουλάχιστον, υπάρχει σίγουρα τέτοια ποικιλία. Φτιάχτηκε με γενετική τεχνολογία (κοπτοραπτική DNA) από επιστήμονες του πανεπιστημίου Τέξας Α&Μ στις αρχές του ’90, μια που το επίσημο χρώμα του πανεπιστημίου είναι το maroon, και θέλησαν να το τιμήσουν (τι τρέλλα κι αυτή…). Το έχει πάρει το μάτι μου και σε διάφορα σούπερ-μάρκετ της περιοχής.

  59. Γς said

    >η αγριοφιστικιά [..] που είναι η τερέβινθος [..] των αρχαίων.

    Τερεβινθέλαιο είναι και το νέφτι, που βγαίνει όμως από ρετσίνι.
    Πως αυτή η σύμπτωση τερέβινθος-τρτεβινθέλαιο;

  60. sarant said

    Αρχικά η τερεβινθίνη (που είναι δάνειο από το γαλλ. térébenthine) έβγαινε από ρετσίνι τριμιθιάς (τερεβίνθου, αγριοφιστικιάς) και μετά χρησιμοποίησαν πεύκου.

  61. ο κόμης said

    το αιγηνίτικο είναι ξακουστό.Ξακουστά είναι και καλαβρέζικα.Ξέρεις κανείς που οφείλεται η φήμη τους;

  62. bernardina said

    #59, ξαδερφάκι είναι η δραμιθιά:

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B5%CF%81%CE%AD%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%82_(%CF%86%CF%85%CF%84%CF%8C)

  63. marulaki said

    #56 Μπράβο! Μπέρδεψα τα παιδικά!

  64. gryphon said

    Tα τελευταία χρόνια τά πουλανε και καθαρισμενα και αυτο δέν ειναι καλο γιατι ετσι μπορει καποιος να φαει μισο κιλο μεσα σε ελαχιστο χρονο χωρις να το καταλαβει.Και αυτο δέν συμφέρει οικονομικα κυριως γιατι δυστυχώς είναι αρκετα ακριβα.
    Τα αλλα ειδη φυστικιων (τουλαχιστον τα αραπικα και μερικα αλλα ειδη που εχω δοκιμασει) κατα τήν γνωμη μου ειναι φτωχοι συγγενεις.των φυστικιων Αιγινης.Δεν συγκρινονται.
    Ενας γνωστός μου εχει εχει ενα κτημα με φυστικιες στην περιοχη τής Παλληνης.Τα μαζευει με τήν γυναικα του τα ψηνουν με λεμονι οπως μου εχει πει (αγνοω τήν διαδικασια) και τά πουλανε οι ιδιοι στην λαικη.Εχουν διαφορετικη αλλα εξισου ωραια γευση (ισως και καλυτερη) με αυτα με το αλατι.Επισης το παστελι με φυστικια Αιγινης ειναι οτι ωραιότερο.

  65. Γς said

    58:

    > Φτιάχτηκε με γενετική τεχνολογία (κοπτοραπτική DNA)
    Ο Leonard Pike είναι βελτιωτής. Δεν έκανε καμιά Βιοτεχνολογική κοπτοραπτική.
    Απλώς δημιούργησε την BetaSweet με μεθόδους της κλασικής γενετικής: διασταυρώσεις ποικιλιών

  66. Γς said

    60:
    Τώρα μάλιστα! Υποκλίνομαι στο Χημικό Μηχανικό Νίκο Σαραντάκο.

  67. K.Δ.Ω.Α. slaughter said

    Το καλαβρέζικο είναι ξακουστό επειδή είναι απείρως μικρότερο σε μέγεθος από το αιγινήτικο.
    Ο λόγος είναι ότι όταν ό ενδιαφερόμενος vaffει (το κάγκελο) σε απανωτά στρώματα, αφ’ ενός τού μένει κουσούρι, αφ’ ετέρου το περί ου ο λόγος καλαβρέζικο μικραίνει και εν τέλει εξαφανίζεται μαζί με τον κάτοχό του.
    (πηγή: Μεγάλη Φυτολογική Εγκυκλοπαίδεια – εκδόσεις ΝίκΜιχpress)

  68. Γς said

    17:
    >Για κείνο το χάνυπινατ και μόνο, όλο το ταψάκι για πάρτη σου, καμάρι μου!

    Σ Κ Ο Τ Ω Σ Τ Ε Τ Η Ν !

  69. 65,
    ‘Εχεις δίκιο. Θυμόμουνα που διάφοροι άλλοι στο ίδιο τμήμα χρησιμοποιούσαν μεθόδους της βιοτεχνολογίας για παρόμοια εγχειρήματα και παρασύρθηκα.

  70. Γς said

    21:
    >Αν και λείπει το σεξουαλικό υπονοούμενο με το “φιστίκι”.

    Στραβός είσαι μανάρι μου; Το λέει σαφώς:

    >«θα σου ξηγηθώ αλμυρό φιστίκι», που δεν αποκλείεται να έχει σχέση με το φιστίκωμα, όπως λέγεται, με το συμπάθειο, το γαμήσι στην αργκό.

  71. Νατάσσα said

    Από την αγριοφιστικιά πάντως, αρχές της άνοιξης κόβουμε τα τρυφερά βλασταράκια και με τρόπους που κάθε νοικοκυρά κρατάει ζηλότυπα μυστικούς φτιάχνουμε τα τσιτσίραβλα. Όποιος έχει περάσει από καλό τσιπουράδικο στο Βόλο, ξέρει τι εννοώ!
    Μπροστά μου δυο οικογένειες σε πλήρη σύνθεση μαλλιοτραβήχτηκαν για το ποιοι είδαν πρώτοι ένα δεντράκι να το κορφολογήσουν…

  72. Νατάσσα said

    Ξέχασα αυτό
    http://www.volosinfo.gr/index.php/en/apolauste-vioste/geuseis-proionta/syntages/item/342-τσιτσιραβλα-τουρσι

  73. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    64: Στην Αίγινα χρησιμοποιούν «ξινό» για το ψήσιμο (εκείνους τους κρυστάλλους που πουλάει ο μπακάλης), αλλά βάζουν και αλάτι.

    67: 🙂

    71: Πουλάνε και σε ντελικατέσεν, αλλά φαντάζομαι τα βολιώτικα θα είναι πιο νόστιμα!

  74. Nicolas said

    Ναι, ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΗΝ που δεν ντρέπεται να δείχνει τέτοιες άσεμνες φωτογραφίες!

    Μοβ πατάτες έχει και τούτες. Και δεν περιέχουν γλουτένη (γι΄ αυτό και τις έδιναν στα γουρούνια, γιατί πουρέ μ΄ αυτές δεν φτιάχνεις).. Τις φτιάχνω τσιπς για απεριτίφ. Τέτοια Chips όχι τέτοια!
    Έδωσα και σπόρο και ευδοκιμούν και σ΄ ένα φημισμένο μέρος της Ελλάδας (για τις πατάτες). Η τιμή τους εντυπωσίασε (γύρω στα 15,00 € το κιλό όταν πρωτοβγήκαν), αλλά υπάρχουν και ακριβότερες.

    Και για να μείνουμε στο θέμα, ο φιστικάτος από εδώ. Από το 1871!

  75. 1980silmarillion said

    @24 Αρκεσινεύς

    Το ίδιο ακριβώς γίνεται και στη Χαλκιδική με τις ελιές. Τις μαζεύουμε με χέρια ή χτένια απλώνοντας κάτω απο το δέντρο τα πανιά (λινάτσες) και τώρα τελευταία με βενζινοκίνητα χτένια. Παλαιότερα μόνο με τα χέρια, δεν χρησιμοποιούσαν βέργες.

    Και η ορολογία ίδια, ακόμα και τώρα κάποιος τις δίνει μ(ι)σιάρκες για να του τις μαζέψουν.

  76. sakis said

    Πως γίνεται η αποφλοίωση? Εχω τρία δεντρα στην Ανάβυσσο και είναι η πρώτη συλλογή.
    Θα ήθελα τη βοήθειά σας

  77. 1980silmarillion said

    @37 Ιμόρ
    @39 Ορεσίβιο

    Εμείς πάντως ξεκινάμε αρχές Οκτώβρη τις πράσινες για εμπόριο και απο τις 25 του ίδιου μήνα και τις υπόλοιπες για λάδι

  78. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    74: Μαγαζί της αλυσίδας αυτής έχουμε και στο Φάληρο!

    76: Πρέπει να βρείτε αποφλοιωτήριο, ίσως ξέρουν στη γειτονιά, αλλά για τόσο μικρή ποσότητα ίσως γίνεται και με το χέρι, αν είστε παρέα.

  79. Στο μπαλκόνι του σπιτιού μου φτάνουν τα κλαδιά δυό φιστικιών, που είναι γεμάτες φιστίκια. Κάθε απόγευμα κόβω όσα φτάνω με το χέρι μου και τα τρώω έτσι όπως είναι φρέσκα, άψητα, ανάλατα.
    Το ΣΚ θα βάλω σκάλα για όσα δεν μπορώ να φτάσω.
    Τις ελιές στη Μάνη τις μάζευαν αποκλειστικά και μόνο με τα χέρια. Εξαιρετικά και με μεγάλη προσοχή ράβδιζαν μόνο τα πολύ ψηλά κλαδιά που δεν μπορούσαν να φτάσουν. Η μάνα μου θα πάθαινε εγκεφαλικό αν έβλεπε τεχνητά μέσα να τραυματίζουν, όπως έλεγε, τα δένδρα. Ανέβαινε πάνω τους και μάζευε τις ελιές μία- μία με το χέρι. Αυτό, βέβαια, είχε σαν αποτέλεσμα να την έχουμε πάει πολλές φορές στο Νοσοκομείο, αφού σαβουρδιαζόταν συστηματικά.
    Τώρα, που πλέον η ηλικία της δεν της επιτρέπει το άθλημα, έχομε δώσει τις ελιές «μισιακές».

  80. Γς said

    79:
    >Ανέβαινε πάνω τους και μάζευε τις ελιές μία- μία με το χέρι.
    Κι η δικιά μου η γιαγιά στη Μάνη στο ίδιο άθλημα επιδίδετο μέχρι της τελικής πτώσεως (στα 94!)

  81. sarant said

    79: Τα φρέσκα φιστίκια, τα χλωρά, είναι όντως άλλο πράμα.

  82. tamistas said

    Καλημέρα, χάθηκα. Δυσκόλεψαν οι καιροί.
    Πρώτο καλοκαίρι χωρίς τον πατέρα μου, μετά τον ξαφνικό του θάνατο πριν από δύο μήνες.
    Βαρύ φορτίο το περιβόλι που κληρονόμησα. Πέθανε αυτή την άνοιξη κι η πεθερά μου, που βοηθούσε όταν οι γονείς μου έφευγαν τα καλοκαίρια για Κρήτη. Δύσκολα πράγματα. Ξηγήθηκε ο Θεός φιστίκι… Και στοιχήματα δεν βάζω.

    Μ’ αυτό το άρθρο θυμήθηκα και που θέλω να φυτέψω μια φιστικιά στον κήπο. Δύσκολο κι αυτό. Μικρό το μέρος. Άσε που θα ‘πρεπε να χωρέσω τουλάχιστον οκτώ (μιαν αρσενικιά κι εφτά θηλυκές…).

    Καλημέρα.

  83. Γς said

    82:
    >μιαν αρσενικιά κι εφτά θηλυκές…

    Καλή αναλογία. Κι όχι μόνο για φιστικιές 🙂

  84. Νέο Kid Στο Block said

    Tamista, συλλυπητήρια και κουράγιο ρε σύ!

    Άντε, να σού ευχηθώ και πρωταθλητής ο Θρήνος! (σίγουρο είναι έτσι κι αλλιώς,οπότε δεν μπορούν να με κατηγορήσουν για αβρότητα προς τα θαλασσινά οι συμβάζελοι)

  85. sarant said

    82: Καλημέρα Ταμίστα, συλλυπητήρια, με όλη μου την καρδιά, και κουράγιο!

    Μπορείς να βάλεις και λιγότερες θηλυκές αν δεν χωράνε, ενώ αν στη γειτονιά υπάρχει άλλος φίστικος ίσως (αλλά δεν είναι σίγουρο) να μη χρειάζεται να φυτέψεις κι εσύ.

  86. Άρτεμη said

    Αντιγράφω από το κείμενο: «Από την πίσω μεριά του τύμπανου βγαίνει αφενός ένας πολτός που είναι το λιωμένο φλούδι μαζί με νερό, και αφετέρου τα άδεια φιστίκια. Ύστερα από λίγη ώρα λειτουργίας της μηχανής δημιουργείται στο πίσω μέρος της ένα κοκκινωπό ποταμάκι από αυτό τον πολτό, που καταλήγει στην κοίτη ενός ξεροπόταμου.» Έχουν σκεφτεί ποτέ ότι πιθανως αυτός ο πολτός να είναι εξαιρετικό λίπασμα;
    Σε ποιόν ξεροπόταμο; 🙂

  87. sarant said

    86: Φυσικά είναι εξαιρετικό λίπασμα αλλά δεν νομίζω να το αξιοποιούν. Ένα ξεροπόταμο στην Αίγινα, φαίνεται από την κοίτη, αλλά πώς λέγεται δεν ξέρω.

  88. Άρτεμη said

    Είναι το ασβεστολιθικό χώμα (αυτό με την ιδιόμορφη άσπρη όψη), η ξήρανση στον αέρα, το εξαίσιο κλίμα τής Αίγινας που κάνουν το πολύ αγαπημένο μας φυστίκι τόσο νόστιμο. ΟΙ παραγωγοί ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΠΟΤΕ τις αναλογίες ξινού ή λεμονιού που χρησιμοποιουν στο ψήσιμο.
    Έχετε φάει ποτέ σαλάτες (και ταραμο- μελιτζανο – και άλλες – σαλάτες) με φυστίκι; Ασύλληπτες!

  89. tamistas said

    84, 85: Ευχαριστώ.
    85: Δυστυχώς φίστικοι και φιστικιές της γειτονιάς ξεπαστρεύτηκαν ελέω εφαρμογής σχεδίου πόλεως. Τί λιγότερες θηλυκές… Μετά βίας θα χωρέσει ζεύγος αυστηρά μονογαμικό. Ίσως χρειαστεί να βγάλω και τη μια μουσμουλιά.

  90. Άρτεμη said

    87: καιρός να αρχίσουμε να τους το λέμε ίσως; 🙂

  91. bernardina said

    Τάμι, θερμά συλλυπητήρια. Πάλι βγήκε παγανιά ο άθλιος; 😦

    Μη τη μουσμουλίτσααα! Εμείς φυτεύουμε καλό μου, δεν κόβουμε! Το περιβολάκι και τα μάτια σου.

    Προσυπογράφω με χίλια το σχόλιο της Άρτεμης για την κομποστοποίηση των αποβλήτων. Όντως, καιρός δεν είναι να το λέμε; Σε όλους. Ακόμα και τα τα ταπεινά οργανικά απόβλητα της κουζίνας μας με ελάχιστες εξαιρέσεις (όξινα και ζωικά) γίνονται το καλύτερο λιπασματάκι. Και φτηνότερο από τζάμπα: αξιοποιημένο.

  92. tofistiki said

    Φοβάμαι ότι το εξωτερικό «φρέσκο» φλούδι του φιστικιού μάλλον είναι ακατάλληλο για κομπόστ λόγω της ρητίνης του. Όμως θα μπορούσε πιθανότατα να αξιοποιηθεί για παραγωγή βιομάζας ή pellet. Σίγουρα, το χειρότερο που μπορούσαν να κάνουν είναι να τα πετάνε στο ρέμα! Μήπως είναι μάλιστα κι αυτό της σχετικής είδησης; http://www.aeginanews.gr/aegina-news-pressroom/10392/
    Τα ξυλώδη τσόφλια, σίγουρα είναι εξαιρετικό καύσιμο, ακόμα και στο τζάκι του σπιτιού για προσάναμμα. Η είδηση για την αξιοποίηση που κάνουν στην Κίνα, μάλλον στο ξυλώδες αναφέρεται: http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1751766

  93. Νέο Kid Στο Block said

    Ώχου βρε Μπέρνη μου κι εσύ! Σε μια χώρα όπου οι δρόμοι που παίζουν τα παιδιά και οι χωματερές είναι γεμάτες μπαταρίες,τα γκαραζέρικα και τα βαφεία παντός είδους, μπορούν ν’ανοίξουν όπου νάναι ,νάχουν ένα συνηθισμένο νεροχύτη και τα πανέμορφα – μη τοξικά απόβλητά τους να καταλήγουν στα κοινής χρήσης δίκτυα (συνήθως παντοροϊκά..) (και βραχυμεσοπρόθεσμα στον υδροφόρο ορίζοντα), ψάχνεις τώρα ψύλλους στ’άχυρα και κομποστοποιήσεις..

  94. sarant said

    92: Μάλλον δεν είναι αυτό, υπάρχουν κι αλλοι δυστυχώς…

  95. bernardina said

    Έτσι είναι, βρε Κιντάκο μου. Γι’ αυτό, πχ, οι χαζοί οι Εγγλέζοι, που δεν είναι κιμπάρηδες σαν εμάς, μαζεύουν απ’ τα πάρκα τα πεσμένα φύλλα, τα κάνουν ωραία πακετάκια και μας τα πουλάνε για πανάκριβο οικολογικό λίπασμα τζάμπα πράμα δώσε μου κι εμένα της Σουσούς μπάρμπα.
    Ωωωχ, μεγάλο κάλο πάτησες χρυσό μου παιδί και λέω να σταματήσω εδώ.

    Φιστικάκι, έχεις δίκιο για τη ρητίνη που δεν επιτρέπει την κομποστοποίηση. (Για έναν αντίστοιχο λόγο (οξύτητα) δεν μπορούν να γίνουν κομπόστ τα πούσια των πεύκων). Όμως η ιδέα για το πέλετ είναι θαυμάσια. Και εκεί που έχει φτάσει το πετρέλαιο, ίσως είναι καιρός ν’ αρχίσουμε να το ψάχνουμε πιο σοβαρά (εγώ πάντως το ψάχνω). Όσο για τα ρέματα, δεν τα έφτιαξε η φύση για χωματερές ούτε για πλατφόρμες οικοδόμησης. Αλλά κι εδώ μεγάλη κουβέντα ανοίγουμε και δεν έχει σωσμό. 😦

  96. τυφλόμυγα said

    Φίλος καίει στον καυστήρα του σπιτιού του πυρηνόξυλο. Το σπίτι είναι ζεστό, αλλά μέσα στην πόλη απαγορεύεται να κάψεις πέλετ. Μυρίζει έντονα και άσχημα. Συνεπώς, προς το παρόν, είναι ιδανικό μόνο για εξοχικές κατοικίες.

    *Αν δεν κάνω λάθος, ο φίλος μου δεν το αγοράζει, το παίρνει από τις δικές του ελιές.

  97. bernardina said

    Τυφλομυγάκι, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν βάζω σχετικούς λίκνους για να μην κάνω διαφήμιση. Πάντως μια βόλτα στη μπλογκόσφαιρα θα σε πείσει. 😀

  98. Γιώργος said

    Πριν από καμιά 30αριά χρόνια που κυνηγάγαμε στην αίγινα κανένα καλοκαιρινό μεροκάματο για επιπλέον χαρτζιλίκι, περιμέναμε πως και πως το ρίξιμο των φιστικιών. Κρατούσε το πολύ δυο βδομάδες, αλλά πλήρωνε καλά. Δεν ήταν λίγες οι φορές που πηγαίναμε το πρωί σε κάποιο κτήμα και το απόγευμα σε άλλο. Ήμουν πιτσιρικάς τότε και από χαμάδα, άλλο τίποτα! Βέβαια δεν μπορώ να μην θυμάμαι και το ρετσίνι που κόλλαγε στα μαλλιά και μετά άντε να το βγάλεις.
    Ακόμα να προσθέσω ότι κατά τη γνώμη μου η γεύση του φρέσκου φιστικιού, έτσι όπως το παίρνεις από το δέντρο, δεν συγκρίνεται με τίποτα. Το τσόφλι του είναι ακόμα μαλακό και από τότε που δούλευα στα κτήματα δεν χρειαζόταν καν να σταματήσω τη δουλειά για να φάω ένα. Απλά το έβαζα στο στόμα γιατί είχα μάθει να το ανοίγω εύκολα με τα δόντια μου.

    Πολύ πιο πρόσφατα, πέρα από το περιοδικό «φιστίκι» και κάποια σύντομη προσωπική γνωριμία, ποτέ δεν θα ξεχάσω την εικόνα του γλυκύτατου πατέρα σου, αργά (έως και πολύ αργά) κάποιες καλοκαιρινές νύχτες, σε αυτό το δωμάτιο γεμάτο βιβλία, να δουλεύει με τα παράθυρα ανοιχτά, καθώς εγώ περνούσα με το ποδήλατο απ’ έξω λαχανιασμένος στην ανηφόρα για να πάω σπίτι μου… Νάναι καλά εκεί που είναι!

  99. sarant said

    Γιώργο, σ’ ευχαριστώ πολύ, με συγκίνησες!

  100. τυφλόμυγα said

    Μπέρνι, έψαξα στο γκουγκλ πριν σχολιάσω. Αν θέλεις, δώσε λινκ.

  101. Dr Moshe said

    Ιδιαίτερα ενδιαφέρον το τμήμα σχετικά με την ετυμολογική ιστορία τού φιστικιού. Ήθελα να προσθέσω μια λεπτομέρεια σχετικά με τη συνηθισμένη παρετυμολογική γραφή φυστίκι. Οι μελέτες δείχνουν ότι η οπτική εξοικείωση με ορισμένα τεμάχια του γραπτού λόγου παίζει επίσης ρόλο στην κινητροδότηση της λαϊκής ετυμολογίας.

    Ως αποτέλεσμα, επειδή το τεμάχιο φυσ- είναι πολύ συχνότερο στη Νέα Ελληνική (π.χ. στην οικογένεια του ρήματος φυσώ, στις λέξεις φύση, φυσικός και στα σύνθετά τους κ.ά.), δεν είναι παράξενο ότι επέδρασε οπτικά στη λέξη φιστίκι, με αποτέλεσμα να γράφεται συχνά με -υ-. Οι λέξεις με αρκτικό τεμάχιο φισ- ήταν πολύ σπάνιες, για να αποτελέσουν πρότυπο (π.χ. οι ξένες λέξεις φις, φισέκι). Παρόμοια επίδραση μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπήρξε από το τεμάχιο βυθ- (της λεξιλογικής οικογένειας του ουσιαστικού βυθός) στο ρεβίθι, που επέφερε την παρετυμολογική γραφή ρεβύθι, η οποία είναι ετυμολογικά αδικαιολόγητη.

    Η λαϊκή ετυμολογία είναι πολυπαραγοντική και η συσχέτιση μεταξύ των δύο τύπων (του επάγοντος και του επαγομένου) μπορεί να είναι τόσο φωνητική όσο και σημασιολογική, σε σπάνιες δε περιπτώσεις μπορεί να αφορμηθεί και από τον γραπτό λόγο, όπως φάνηκε στις παραπάνω λέξεις.

    Ευχαριστώ.

  102. sarant said

    101: Ιδιαίτερα εύστοχη μου φαίνεται η εξήγηση, πολύ περισσότερο αν σκεφτούμε ότι και το φισέκι, φισεκλίκι συνήθως γραφόταν με Υ., φυσέκι, φυσεκλίκι. Εκεί που είναι δυσεξήγητο το Υ είναι στη μπίρα 🙂

  103. Nicolas said

    Το υ της μπύρας είναι από το ζύθος, βέβαια. 😉

  104. tamistas said

    Κάποιος – νομίζω ποιητής, αλλά η μνήμη μου είναι βαριά άρρωστη, έλεγε ότι το υ της μπύρας είναι του ποτηριού της, για να χυθεί μέσα.

  105. Καλαχώρας Λεώνικος said

    @50 Νοικοκύρη σε βρίσκω cok ενημερό περί τερεβίνθου κλπ.

    Χαμάδες λέμε τις ελιές που πέφτουν μόνες τους από το δέντρο. Είναι υπερώριμες και συνεπώς κακής ποιότητας. Το λάδι τους έχει οξέα. Κάποια γιαπωνέζικηεταιρεία αυτοκινήτων είχε ονομάσει κάποιον τύπο της Chamade και πολύ το διασκέδαζα.

    @103 Νικόλα. Θα πω μια ‘λίγο κοτσάνα’. Είχα πει κάποτε για δυο λέξεις σουμεριακές που έχουν γίνει διεθνείς μέσω των ελληνικών, του κιμίνου και της ασφάλτου. gumin σημαίνει κίμινο και asfalt σημαίνει κατακάθι, κι ας λένε ότι θένε ο Ηρόδοτος και ο Μπαμπινιώτης.
    Επί του προκειμένου: Ένα από τα συστατικά της μπύρας της Σομερίας ήταν το bur (δεν μπορώ δυστυχώς ν’ ανεβἀσω το gusum-σφηνόγραμμα). Δεν έχει εντοπιστεί τι ακριβώς ήταν, ήταν πάντως πρόσθετο, μυρωδικό, στο κριθάρι. Δεν υπάρχουν μαρτυρίες ότι το bur πέρασε σε άλλες γλώσσες, ούτε η μπύρα λεγόταν έτσι. Αλλά είναι σκανδαλώδης τουλάχιστο η σύμπτωση. Καμιά φορά οι λέξεις κάνουν ‘υπόγειες διαδρομές’

  106. Νίκο, μου κινήσες τόσο την περιέργεια με την αναφορά στην αραχιδνα του Θεοστρατου που αφού έψαξα να βρω την ιστορία του ονόματος κάθησα και την έγραψα ανάρτηση στο μπλογκ μου.
    http://polythematique.blogspot.fr/2012/08/arachides-plumier-et-theophraste.html

  107. Γς said

    103 104:
    Αχ, αυτές οι ορθογραφικές παρομοιώσεις. Πιτσιρικάς είχα επινοήσει κάμποσες. Π.χ. μοιχός, με Ο και Ι, καταλαβαίνετε, το γυναικείο και το ανδρικό αντίστοιχα 🙂

  108. sarant said

    106: Γείτονα, εξαιρετική η ανάρτηση, αξίζει να διαβαστεί!

  109. Ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Είμαι αρχάριος στο blogging αλλά μου αρέσει να ψάχνω τις πηγές για τα πρωτότυπα κείμενα.

  110. Γς said

    106, 106: Οτως εξαιρετική αναρτηση. Αραχίδες, από το Θεόφραστο στον Plumier: βοτανική ιστορία και ετυμολογία. Και πολυ ωραίο Blog το Polythema.

  111. ΓιώργοςΦ said

    Στη Μεσσηνία λέμε «σέμπρος»: http://el.wiktionary.org/wiki/σέμπρος

  112. Μπουκανιέρος said

    111 Σέμπρος και στην Κέρκυρα («σεμπριά» η σχέση) αλλά επίσης παχτωτής ή παχτωνάρης.

    (Υπάρχει κι ο κερκυραϊκός τρόπος να μαζεύεις εγιές, δηλαδή να περιμένεις να πέσουν – στα δίχτυα. Άλλωστε, όπως λένε οι χωριάτες, τσι γυναίκες και τσι εγιές δεν κάνει να τσι δέρνεις.)

  113. π2 said

    Και στην Αιτωλοακαρνανία το σέμπρος (σλάβικο δεν είναι; ), παλαιόθεν (έχει και άλλους ωραίους όρους το απόσπασμα.

  114. sarant said

    112: Και για τις γυναίκες περιμένετε να πέσουν;

  115. Νέο Kid Στο Block said

    114. 😆 και καρα:lol:

  116. Για τους ανυπόμονους (αν και η πρέφα είναι που θέλει υπομονή, το άλλο θέλει κυνήγι) υπάρχει και ο ενεργητικός τύπος ¨της την έπεσε¨ 🙂

  117. τυφλόμυγα said

    116, To γνωστό στιχάκι με το ΠιΝι λέει πως και το άλλο θέλει υπομονή. 😳 😉

  118. Tilegrafitis said

    Ψεκάζατε τὶς φυστικιὲς σας τότε κύριε Σαραντάκο;

  119. sarant said

    Να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι.

  120. π2 said

    Βιβλιογραφική ενημέρωση: Άννα Μανουλίδου-Χιτζανίδου, «Η πορεία της φιστικιάς από την Ασία στην Αίγινα», Αρχαιολογική Εφημερίς 152 (2013) 47-53.

    Έχει διάφορα για το φιστίκι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Παραθέτω δύο μόνο στοιχεία. Το ένα είναι ότι κατά τον Αθήναιο (14.649d-e) το καλό φιστίκι που σερβίρεται στα συμπόσια παράγεται στη Συρία και την Αραβία, οπότε, σε αντίθεση με την αρχαιότητα, το καλό φιστίκι ήταν το αράπικο. 🙂

    Το δεύτερο αφορά την εισαγωγή της καλλιέργειας της φιστικιάς στην Ελλάδα και ιδίως στην Αίγινα για την οποία η συγγραφέας γράφει αρκετές λεπτομέρειες. Ο Γ. Παλαιολόγος γράφει στην Γεωργική και οικιακή οικονομία του 1835 ότι «δεν έχομεν παντελώς φιστικίας εις την Ελλάδα». Η πρώτη μνεία που βρίσκει η συγγραφέας καλλιέργειας του φιστικιού στην Ελλάδα αφορά τη Ζάκυνθο (Ν. Εμμανουήλ, Εφημερίς της ελληνικής γεωργίας, Ιούνιος – Ιούλιος 1856. Αλλά φιστικιές μαρτυρούνται από περιηγητές (στην Πύλο και στη Φιγάλεια) ήδη από τις αρχές του 19ου αι. Κατά τον Γεννάδιο, την καλλιέργεια της φιστικιάς για εκμετάλλευση την προώθησε ο Δ. Παυλίδης, εισαγωγέας της βιομηχανίας της σοκολάτας στην Ελλάδα.

    Για την Αίγινα η συγγραφέας καταγράφει (αόριστες) προφορικές μαρτυρίες ότι το δέντρο είχε έρθει από την Περσία και τη Συρία στα μέσα του 19ου αιώνα, αλλά Γερμανός βοτανολόγος που περπάτησε απ’ άκρου εις άκρον το νησί δεν το αναφέρει. Πρώτη μνεία ένα έγγραφο της 30ης Σεπτεμβρίου 1898 που αφορά εμπορική συναλλαγή στην οποία αναφέρονται και 12 οκάδες φιστικιού.

  121. sarant said

    120: Μερικά τα ήξερα αλλά ευχαριστούμε έτσι κι αλλιώς!

  122. Γς said

    120:
    Αχ, τι μου έκανες;
    Και θα λέει η κυρά το πρωί, ΄Τι του ήρθε κι έφαγε όλα αυτά τα φιστίκια βραδιάτικα;΄

  123. Στη Συρία το φυστίκι (Αιγίνης) έχει πιο κοντό ξύλο, είναι πάντα ανοικτό κι ο καρπός προεξέχει, είναι δηλαδή πανεύκολο στο καθάρισμα αλλά υστερεί κάπως σε γεύση (το άψητο)
    Τελευταία τέτοιο βρίσκω στα καταστήματα ξηρών καρπών για τα καταΐφια μου

  124. sarant said

    123: Ειπαμε, το αιγινήτικο είναι νοστιμότερο.

  125. spiral architect said

    World's Largest Pistachio 😀

    Υπάρχει και στην ταινία «This Must Be the Place» του Σορεντίνο με τον Σον Πεν.

  126. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @120 και επόμ.:

    μα και τώρα, τις περισσότερες φορές, το (περίφημο) «φιστίκι Αιγίνης» αράπικο είναι. Επειδή η παραγωγή ενός μάλλον μικρού νησιού δεν φτάνει για την αυξημένη ζήτηση και την δικαιολόγηση ενός ζηλευτού ονόματος, εισάγονται τεράστιες ποσότητες «φιστικιού Αιγίνης» από την Τουρκία, και δη απ΄την περιοχή του Γκαζίαντεπ ή απλώς Αντέπ.
    Το ανωτέρω μου είχε πιστοποιήσει, παρουσιάζοντας και σχετικά πιστοποιητικά, έλληνας διοικητικός υπάλληλος στην Τουρκία, ο οποίος στον… ελεύθερο χρόνο του έκανε και τον μεσάζοντα ανάμεσα στους έλληνες (μικρο-) και τούρκους (μεγαλο-)παραγωγούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: