Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Έχει δίκιο η Χρυσηίδα Δημουλίδου!

Posted by sarant στο 24 Οκτώβριος, 2012


Η συγγραφέας στην εκπομπή της Μενεγάκη (όλο το βιντεάκι, εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=pi92RbEuSXU)

Η κυρία Χρυσηίδα (τέως Χρύσα) Δημουλίδου, συγγραφέας εμπορικά επιτυχημένων βιβλίων (απ’ αυτά που τα λένε ευπώλητα) έγραψε χτες μια θυμωμένη ανοιχτή επιστολή στη σελίδα της στο Φέισμπουκ, στην οποία απευθύνεται σε όλους εκείνους που διαβάζουν τα βιβλία της χωρίς να τα αγοράζουν, δηλαδή εκείνους που τα δανείζονται από φίλους τους ή από δανειστικές βιβλιοθήκες. Αλλά ας αναδημοσιεύσω όλο το γράμμα, διατηρώντας την ορθογραφία και τη σύνταξη του πρωτοτύπου.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε μερικά πράγματα και επειδή το κακό παράγινε, θα το κάνω θέμα. Πρέπει λοιπόν να μάθετε πως η συγγραφή, τουλάχιστον από την πλευρά μου, είναι επάγγελμα και όχι χόμπι. Επομένως αφού είναι επάγγελμα και ο άλλος μοχθεί για αναπαράγει έργο, θα πρέπει και να αμείβεται γι αυτό. Κάποιοι λοιπόν αναγνώστες, μου δηλώνουν με ιδιαίτερη μάλιστα υπερηφάνεια ότι δανείζονται όλα τα βιβλία μου απο δανειστικές βιβλιοθήκες ή τα ανταλλάσουν γιατί δεν έχουν χρήματα λόγω της οικονομικής κρίσης. Όμως αυτό δεν είναι τωρινό, γινόταν πάντα από τότε που άρχισα να πρωτογράφω. Ως ένα σημείο το καταλαβαίνω, όμως δεν καταλαβαίνω, πως είναι δυνατόν ένα βιβλίο να βρίσκεται στις προθήκες δανειστικών βιβλιοθηκών μια εβδομάδα μετά την έκδοσή του και μάλιστα χωρίς την άδεια του συγγραφέα;  Ένα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να εχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, ή να βρίσκεται στα αζήτητα. π.χ ένας Καζαντζάκης, ένας Ντοστογιέφσκι, μια Λιλίκα Ζωγράφου κλπ που τα βιβλία τους έχουν εκδοθεί εδώ και πολλά χρόνια. Επίσης σχολεία και αναγνώστες μου ζητούν να τους χαρίσω βιβλία. Δηλαδή να πληρώσω για να τα αγοράσω, και μετά να χρεωθώ τα έξοδα αποστολής και να τους τα στείλω. Χώρια το πήγαινε έλα. Τόσο θράσος.
Αγαπητοί αναγνώστες θα πρέπει να μάθετε να σέβεστε τον μόχθο ενός δημιουργού. Ο συγγραφέας εργάζεται σκληρά και πληρώνει ένα απίστευτο τίμημα μοναξιάς και σωματικής υγείας γιατί καταπονείται όχι μόνο το σώμα του , αλλά και ο εγκέφαλος του. Και ενώ παράγει κοινωνικό και επιμορφωτικό έργο, αμείβεται στο κάθε βιβλίο του από 0.20 λεπτά έως 1 ευρώ [καθαρά], δηλαδή ψίχουλα. Τα άλλα πάνε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Επομένως το να ζητάτε εσείς να σας δίνει δωρεάν αυτή την σταγόνα μόχθου του, όχι μόνο τον υποβιβάζει σαν επαγγελματία, αλλά και τον πλήττει οικονομικά. Το ίδιο γίνεται και με τα λαθραία cd και ταινίες , αλλά εκεί τουλάχιστον πληρώνετε ένα ποσό. Στην περίπτωσή μας όχι μόνο δεν δίνετε δεκάρα τσακιστή, αλλά ζητάτε να πληρώσει επιπρόσθετα ο δημιουργός για να έχετε εσείς το έργο του. Μάλιστα κάποιοι αναγνώστες είχαν το θράσος να με βρίσουν και να με στολίσουν με χείριστα κοσμητικά επίθετα επειδή αρνήθηκα να τους χαρίσω βιβλία μου. Οι δε δανειστικές βιβλιοθήκες έμειναν κατάπληκτες που δεν ήθελα να μοιράζω στους Έλληνες τα πνευματικά μου έργα δωρεάν, με πρόσβαλλαν επίσης με τα λεγόμενά τους λες κι εγώ βρίσκω τα προς το ζείν στον δρόμο κι αν αύριο μείνω κουλή η στραβή ή πάθω κάτι σοβαρό και δεν μπορώ να γράψω, αυτοί θα με ταΐσουν. Αν είναι έτσι, τότε να υπάρχει και δανειστική ταινιοθήκη και δανειστική ιματιοθήκη, πινακοθήκη, φαγοποτοθήκη κλπ.

Οι δανειστικές βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν με σκοπό να δανείζουν βιβλία που έκαναν το κύκλο τους και πλέον μένουν στα αζήτητα. Ήδη η δικηγόρος μου που είναι η καλύτερη στα πνευματικά δικαιώματα, ανέλαβε να το ψάξει. Βιβλία μου χαρίζω εκεί που κρίνω εγώ ότι πρέπει να δώσω και το κάνω με όλη μου την καρδιά. Οι υπόλοιποι καλό θα είναι να το σκεφτούν καλύτερα. Ποτέ στην ζωή μου, ακόμη κι όταν σπούδαζα και δεν είχα μια, δεν δανείστηκα βιβλίο. Έκανα οικονομίες και αγόραζα. Απλά ήμουν πολύ επιλεκτική. Πως στο καλό τα κατάφερνα να έχω πάντα βιβλία σπίτι μου;
Οι οικονομικές απώλειες που έχει ένας συγγραφέας είναι ανυπολόγιστες. Μη τον συγκρίνετε με τους εκδότες ή τους βιβλιοπώλες, εκείνοι είναι επιχειρηματίες θα βρουν την άκρη. Ο συγγραφέας στην Ελλάδα είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά. Εσείς οι ίδιοι αν αγαπάτε πραγματικά το βιβλίο και δεν είστε οι αναγνώστες αλεξιπτωτιστές , θα έπρεπε να συνδράμετε σ αυτή την προσπάθεια. Διαφορετικά καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στον εαυτό μας.
Η παρούσα επιστολή εγράφη μετά από συζητήσεις με πολλούς συγγραφείς που εξέφρασαν έντονα αυτό το παράπονο. Σας ευχαριστώ πολύ , αν κατανοήσετε αυτή την επιστολή μου.
Χρυσηίδα Δημουλίδου.

Να διευκρινίσω ότι το απόσπασμα που είναι με έντονους χαρακτήρες δεν εμφανίζεται πια, επειδή η κ. Δημουλίδου το έσβησε, κρίνοντας προφανώς ότι την εκθέτει (έγινε άλλωστε στόχος άφθονων δηκτικών σχολίων), και το αντικατέστησε από το: Ένα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να εχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, όχι όμως βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν.

Όπως είπα, η επιστολή της κ. Δημουλίδου προκάλεσε πολλά αρνητικά σχόλια, δηκτικά, σαρκαστικά ή οργισμένα, αν και βέβαια πολλοί πιστοί αναγνώστες της πήραν το μέρος της. Η συγγραφέας απάντησε λίγο αργότερα με το εξής μεγαλογράμματο σχόλιο (το παίρνω από σχόλιο του Σάκη Σεραφείμ στη συζήτηση που έγινε στο φόρουμ της Λεξιλογίας): ΜΕΤΑ ΛΥΠΗΣ ΜΟΥ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΑΝ ΤΙ ΕΓΡΑΨΑ ΚΑΙ ΠΙΟ (sic) ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΠΟΒΛΕΠΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕ ΜΕΙΩΣΟΥΝ. ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΩ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΗΣΩ. ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΛΩΣΣΑ. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟ. ΑΠΛΑ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΩ ΤΑ ΚΩΝΕΙΟΦΟΡΑ (sic) ΣΧΟΛΕΙΑ (sic) ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΤΟΥΜΕ ΕΔΩ ΜΕΣΑ…ΕΠΙΣΗΣ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΟΦΙΛ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΤΙΚΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΟΥΤΕ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΟΠΩΣ ΕΓΩ. Σημειώνω ότι η λέξη «κωνειοφόρα» είναι νεολογισμός της κ. Δημουλίδου, προσφορά της στον αγώνα για εμπλουτισμό της ελληνικής γλώσσας: κωνειοφόρος, από το κώνειο και το φέρω, παναπεί δηλητηριώδης, φαρμακερός, ιοβόλος, πικρόχολος, δηκτικός, δριμύς, οξύς,  που θα έλεγε κι ένας κοινός θνητός.

Πρέπει να πω ότι δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο της κυρίας Δημουλίδου, κι έτσι δεν «ξέρω το έργο της», όπως λέει. Όχι μόνο αυτό, αλλά δεν ξέρω και κανέναν που να έχει διαβάσει βιβλίο της. Ίσως μάλιστα να είμαι και αρνητικά προδιατεθειμένος απέναντι σε αυτό το είδος λογοτεχνίας (εδώ ίσως πρέπει να μπουν εισαγωγικά) που φαίνεται να συγκινεί κυρίως τις γυναίκες, αφού από γυναίκες ως επί το πλείστον γράφεται και διαβάζεται, όσο κι αν η κυρία Δημουλίδου δεν περιορίζεται σε ένα λογοτεχνικό είδος, όπως η Πασχαλία Τραυλού (άλλη επιφανής μπεστσελερού, που μάλιστα ζήτησε να γίνει και μέλος στην Εταιρεία Συγγραφέων) η οποία υπηρετεί κατά δήλωσή της το «κοινωνικό ερωτικό μυθιστόρημα». Ομολογώ βέβαια ότι μου γεννήθηκε η (νοσηρή;) περιέργεια να διαβάσω μερικές σελίδες της κυρίας Δημουλίδου, αλλά μάλλον με την περιέργεια θα μείνω γιατί στην ηλικία μου δεν μου πάει να κλέβω βιβλία, δεν ξέρω κανέναν που να έχει στη βιβλιοθήκη του και να το ομολογεί, και βέβαια ύστερα από το παραπάνω γράμμα αποκλείεται να αγοράσω βιβλίο της. Κι έτσι δεν θα κρίνω το έργο της ή την αξία της, αλλά θα σχολιάσω μερικά σημεία στην επιστολή της.

Το ένα είναι ότι η κυρία Δημουλίδου πιθανόν να έχει δίκιο σε σχέση με τις δανειστικές βιβλιοθήκες. Βάσει του νόμου, που τον συνοψίζει εύληπτα ένα σχόλιο στη Λεξιλογία, στην Ελλάδα οι βιβλιοθήκες που δανείζουν βιβλία στο κοινό πρέπει προηγουμένως να ζητήσουν την άδεια από τους δικαιούχους (συνήθως τον εκδότη και τον συγγραφέα), και τούτο ανεξάρτητα από τον χρόνο έκδοσης του βιβλίου. Δηλαδή, ενώ πράγματι η κυρία Δημουλίδου έχει δίκιο να διαμαρτύρεται αν οι δανειστικές βιβλιοθήκες διαθέτουν βιβλία της χωρίς άδεια από τον εκδότη, η διάκριση που κάνει ανάμεσα σε βιβλία «που έχουν κάνει τον κύκλο τους» και σε νέες εκδόσεις δεν έχει αντίκρισμα στον νόμο αλλά μόνο στην κοινή λογική.

Και η κοινή λογική είναι με το μέρος της κυρίας Δημουλίδου σ’ αυτό το σημείο, με την έννοια ότι ένα βιβλίο που μόλις εκδόθηκε το λογικό και το αναμενόμενο είναι να διατεθεί στα βιβλιοπωλεία, όχι από τις δανειστικές βιβλιοθήκες. Με την ίδια λογική, παλιότερα, που υπήρχε το βίντεο, μια κινηματογραφική ταινία δεν έβγαινε σε βιντεοταινία αν δεν περνούσε ένας χρόνος ή και παραπάνω από την κυκλοφορία της στις αίθουσες. Πάντως, στην Εθνική Βιβλιοθήκη, απ’ όσο ξέρω, τα καινούργια βιβλία δεν διατίθενται στο κοινό, ενώ οι βιβλιοθηκάριοι δεν σε αφήνουν να φωτογραφίσεις ολόκληρα βιβλία παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό των σελίδων (βέβαια, δεν κάθονται κι από πάνω σου). Βέβαια, ένας συγγραφέας που έχει γράψει δεκάδες βιβλία, όπως η κ. Χρυσηίδα, μπορεί και να ωφεληθεί εμπορικά από τη διάθεση βιβλίων της σε δανειστικές βιβλιοθήκες, αφού περισσότεροι αναγνώστες θα τη μάθουν και, αν βρουν ότι αξίζει, τίποτα δεν αποκλείει να αγοράσουν κάποιο άλλο βιβλίο της.

Από την άλλη, βρίσκω εντελώς άτοπο και άκομψο να διαμαρτύρεται η κ. Δημουλίδου, μια συγγραφέας που έχει πουλήσει εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα,  επειδή οι αναγνώστες της ανταλλάσσουν τα βιβλία της ο ένας με τον άλλο, αντί να αγοράζει ο καθένας το δικό του αντίτυπο. Ο δανεισμός ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς είναι βασική κοινωνική αξία ανέκαθεν, πολύ δε περισσότερο σήμερα, που πάρα πολλοί στην πατρίδα μας μετράνε και το ευρώ. Βέβαια, η κ. Δημουλίδου λέει ότι η ίδια ποτέ δεν δανείστηκε βιβλίο, και την πιστεύω, αλλά αναρωτιέμαι, δεν της έχει τύχει ποτέ να δανειστεί κάποιο σκεύος για την κουζίνα, ένα πανωφόρι, μια ομπρέλα, το αυτοκίνητο ενός φίλου; Ή η «απαγόρευση δανεισμού» ισχύει μόνο για τα βιβλία; Εκτός αυτού, υπάρχει ένας οργανισμός συλλογικής διαχείρισης, ο ΟΣΔΕΛ, ο οποίος καταβάλλει κάθε χρόνο σε όλους τους συγγραφείς ένα (μικρό) ποσό ως «αποζημίωση λόγω της επιτρεπόμενης ιδιωτικής αναπαραγωγής, η οποία δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί». Φαντάζομαι ότι η κ. Δημουλίδου, ως επαγγελματίας, θα το ξέρει.

Η διαμαρτυρία για το δανεισμό των βιβλίων μεταξύ φίλων, μού θύμισε έναν γνωστό μου ταξιτζή, ο οποίος μου έλεγε ότι τώρα με την κρίση έχουν αυξηθεί πολύ οι ιδιώτες που πηγαίνουν με το αυτοκίνητό τους στο αεροδρόμιο για να παραλάβουν συγγενείς και φίλους τους, με αποτέλεσμα να έχουν λιγοστέψει οι δικοί του πελάτες. Βρίσκω ότι ο γνωστός μου έχει περισσότερο δίκιο να θυμώνει απ’ ό,τι η κυρία Δημουλίδου, διότι εκείνος πράγματι χάνει πελάτες (όσοι φτάνουν στο αεροδρόμιο πρέπει με κάποιον τρόπο να πάνε σπίτια τους), ενώ η κυρία Δημουλίδου δεν είναι σίγουρο ότι χάνει πωλήσεις εξαιτίας του δανεισμού. Θέλω να πώ, είναι πλάνη να πιστεύει η κ. Χρυσηίδα ότι ο δυνητικός αναγνώστης θα αγόραζε σίγουρα το βιβλίο της αν δεν το έβρισκε δανεικό. Κάποιοι θα το αγόραζαν, κάποιοι άλλοι θα σκέφτονταν το εικοσάρικο και θα έλεγαν ‘όχι’. Την ίδια πλάνη καλλιεργούν και οι μεγάλες δισκογραφικές και κινηματογραφικές εταιρείες, που ισχυρίζονται ότι κάθε δίσκος/ταινία που πουλιέται ή λαμβάνεται πειρατικά αποτελεί διαφυγόν κέρδος· στην πραγματικότητα, το αληθινό διαφυγόν κέρδος είναι αρκετά μικρότερο γιατί δεν θα αγόραζαν όλοι τον δίσκο/ταινία αν δεν τον έβρισκαν δωρεάν ή έστω πάμφθηνα.

Αυτό που σίγουρα συμβαίνει είναι ότι εξαιτίας της κρίσης η αγορά του βιβλίου έχει υποστεί καθίζηση. Βλέπετε, το βιβλίο δεν ανήκει στα είδη πρώτης ανάγκης κι έτσι είναι από τα πρώτα που κόβονται όταν δεν βγαίνει ο οικογενειακός ή ατομικός προϋπολογισμός. Εικάζω λοιπόν ότι οι πωλήσεις των βιβλίων της κ. Δημουλίδου πρέπει να έχουν πέσει πολύ, πράγμα που την έσπρωξε να γράψει το απονενοημένο αυτό γράμμα -άρα δεν είναι μόνο τα «δυσπώλητα» βιβλία που πλήττονται από την κρίση. Αν μάλιστα αληθεύει αυτό που λέει, ότι έχει προηγουμένως συζητήσει το θέμα με πολλούς συγγραφείς (υποθέτω του ίδιου λογοτεχνικού προσανατολισμού), μπορούμε να συμπεράνουμε ότι γενικά οι πωλήσεις των παραλογοτεχνικών βιβλίων έχουν μειωθεί αισθητά.

Βέβαια, η κ. Δημουλίδου, έχοντας στο ενεργητικό της σχεδόν είκοσι τίτλους είναι σε προνομιακή θέση για να αντιμετωπίσει τη μπόρα, αφού εξακολουθεί να εισπράττει όχι ευκαταφρόνητα συγγραφικά δικαιώματα· κι επειδή τυχαίνει να γράφω κι εγώ βιβλία και να πληρώνομαι συγγραφικά δικαιώματα, έχω να σχολιάσω ότι το ποσό που αναφέρει ότι εισπράττει η κ. Δημουλίδου (0,2 έως 1 ευρώ, από βιβλία που πουλιούνται πάνω από 15 ευρώ) μου φαίνεται πολύ μικρό: ή θυμάται λάθος ή την έχουν πιάσει κορόιδο, όπως έγραψε στη Lifo ο Άρης Δημοκίδης. (Η φίλη μου η Σοφία βρήκε μια ευτράπελη εξήγηση: αν κρίνουμε από το ανοιχτό της γράμμα και τα σχόλιά της, η κ. Δημουλίδου εισπράττει λίγα, επειδή τα υπόλοιπα πηγαίνουν στους διορθωτές!).

Να σημειωθεί επίσης ότι η κυρία Δημουλίδου δεν αναφέρεται καθόλου σε απώλειες εσόδων της που οφείλονται στη νέα τεχνολογία (π.χ. λαθραία pdf των βιβλίων της, που μάλλον δεν κυκλοφορούν), αν και θίγει παρεμπιπτόντως τα λαθραία σιντί και ντιβιντί (χωρίς ωστόσο να έχει αντιληφθεί ότι κάποιοι τα κατεβάζουν από το Διαδίκτυο, άρα δεν πληρώνουν τίποτε). Έτσι, το παράπονό της δεν αφορά το πολύ ευρύτερο θέμα, του πώς μπορεί ένας δημιουργός να βγάζει το ψωμί του αξιοπρεπώς στην ψηφιακή εποχή, ειδικά ένας συγγραφέας που δεν μπορεί να δίνει παραστάσεις όπως ο μουσικός.

Συνολικά πάντως βρίσκω πολύ άστοχη ενέργεια αυτό το γράμμα. Χωρίς να λύνει κανένα πρακτικό ζήτημα (ο εκδοτικός οίκος, ένας από τους μεγαλύτερους της Ελλάδας, σίγουρα θα μπορούσε να χειριστεί τις επαφές με τις δανειστικές βιβλιοθήκες, αν όντως υπάρχει τέτοιο θέμα), το διάγγελμά της δίνει μια πολύ κακή εικόνα για τη συγγραφέα, την εικόνα ενός ανθρώπου χωρίς παιδεία, που, όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο για επαγγελματία συγγραφέα, δεν αγαπάει ούτε τη λογοτεχνία ούτε το βιβλίο. Μπορεί να είναι λαθεμένη η εντύπωση, αλλά αυτήν αποκόμισα. Και βέβαια τη χειρότερη εντύπωση την προκαλεί η παράγραφος που σβήστηκε, όπου η συγγραφέας, άσχετα με το τι εννοεί, εμφανίζεται να βάζει τον Καζαντζάκη και τον Ντοστογιέφσκι στα αζήτητα και να μην ξέρει ότι άλλη ήταν η Λιλίκα Νάκου και άλλη η Λιλή Ζωγράφου. Εδώ, ξεπερνάει τα όρια του γκροτέσκου.

Αποκρουστικός είναι επίσης ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται στους ανάπηρους, που δείχνει βέβαια και παντελή έλλειψη παιδείας. Όπως επισήμανε η φίλη συγγραφέας Σοφία Κολοτούρου, η κυρία Δημουλίδου θεωρεί ότι ένας τυφλός (στραβός επί το λογοτεχνικότερο) δεν είναι ικανός να γράφει βιβλία, ξεχνώντας ή μάλλον αγνοώντας ότι «στραβοί» ήταν ο Όμηρος και ο Μπόρχες και «κουλός» ο Θερβάντες. Αλλά βέβαια τι αξίζει ο Δον Κιχώτης μπροστά στο Κεράτωσε τον άντρα σου και μάγια μην του κάνεις.

Κλείνοντας όμως, θα συμφωνήσω ανεπιφύλακτα με την Χρυσηίδα Δημουλίδου σε ένα πράγμα: ότι κακώς, κάκιστα, υπάρχουν βιβλία της (αν υπάρχουν) σε δανειστικές βιβλιοθήκες. Εδώ η συγγραφέας έχει απόλυτο δίκιο. Οι δανειστικές βιβλιοθήκες, τις οποίες αφειδώς χρησιμοποιούσα όταν ήμουν έφηβος, βοηθούν τον αναγνώστη να διαπλάσει το γούστο του, να εξερευνήσει μη οικεία είδη γραφής, να ανακαλύψει ελάχιστα γνωστούς συγγραφείς, να αγαπήσει το διάβασμα. Το βρίσκω λοιπόν απαράδεκτο να έχουν οι δανειστικές βιβλιοθήκες τα έργα της κ. Δημουλίδου, ιδίως οι σχολικές βιβλιοθήκες.

ΥΓ

Είπα παραπάνω ότι δεν έχω διαβάσει τίποτε δικό της, παρόλο που έχω τη νοσηρή περιέργεια, αλλά στο μεταξύ βρήκα το απόσπασμα από ένα ποίημά της (ναι, γράφει και ποιήματα) και σκέφτηκα πως θα ήταν εγωιστικό να το κρατήσω για τον εαυτό μου. Είναι οι τέσσερις πρώτες στροφές από τις 20 του ποιήματος, αλλά αρκούν θαρρώ:

Με το Θεό κι απόψε μίλησα
του ζήτησα βοήθεια
κι εκείνος δε μ’ αρνήθηκε
όπως πολλοί το ‘κάναν
γιατί πιστέψαν στ’ άδικο
πιστέψαν στην κατάρα
που ‘χει καθίσει πάνω τους
σαν σύννεφο που βρέχει.

Βρέχει κατάρες και οργή,
βρέχει θυμό και λάβα,
μίσος, κατάντια και βροχή,
βροχή που σε ματώνει,
τον πόνο μεγαλώνει…

Και ο Θεός με χάιδεψε
μ’Αγάπη και Σοφία.

«Μην τους μισείς όλους αυτούς
και μην τους εκδικείσαι
κι εσένα αν αρνήθηκαν
εμένα με μισούνε,
όμως εγώ τους αγαπώ
και τους καλώ σιμά μου,
κάθε στιγμή, κάθε λεπτό,
μα εκείνοι δε με βλέπουν
δε με θωρούν στο διαβα τους και ούτε με ακούνε…»

Κοινώς, Θεέ μου φύλαγε!

Advertisements

539 Σχόλια to “Έχει δίκιο η Χρυσηίδα Δημουλίδου!”

  1. «Βρέχει κατάρες και οργή,
    βρέχει θυμό και λάβα,
    μίσος, κατάντια και βροχή,
    βροχή που σε ματώνει,
    τον πόνο μεγαλώνει…»

    Αυτό γίνεται ωραία ζεμπεκιά.
    Βίσση,Βανδή,Γαρμπή,,Κοκκίνου…τρέξτε!

  2. Γς said

    Καλημέρα,
    από περιέργεια:
    Τι είναι κι
    αυτό;

  3. Γς said

    2:
    Η περιέργεια κιλ δε κατ.
    ΟΚ, δεν είχα διαβάσει όλο το άρθρο…

  4. Δεν ξέρω γιατί, μα την στιγμή που διάβασα προχθές το περίφημο «ΚΩΝΕΙΟΦΟΡΑ ΣΧΟΛΕΙΑ» σκέφτηκα: Σαραντάκος!

    😉

  5. Δεν θα αφιερώσω άλλες γραμμές και χρόνο για τη ΧΔ πέρα από τούτο δω το σχόλιο. Ομολογώ ότι δεν περίμενα το σημερινό άρθρο· πολύ εύκολος στόχος, πολύ ασήμαντο ζήτημα, πολύ εύκολο να διασκεδάσει κάποιος και χωρίς καθοδήγηση, γκουγκλίζοντας, κι ανοίγοντας σελίδες. Έχουμε τόσα σοβαρότερα θέματα…

  6. Για αρχή, να αντιγράψω το χθεσινό σχόλιο που άφησα στη lifo και μετά αν αντέξω θα σχολιάσω και το ποίημα και το γεγονός ότι ναι, υπάρχει ποιητική της συλλογή και τοποθετείται στα βιβλιοπωλεία στο Δέλτα – ναι δίπλα στη Δημουλά…

    Ιδού το σχόλιό μου στου Δημοκίδη…

    Θα ήθελα να σχολιάσω λίγο το σημείο με τους κουλούς και στραβούς «που δεν θα έχουν να φάνε» αν τους συμβεί αυτή η συμφορά. Δεν έχω διαβάσει τα άλλα σχόλια οπότε ζητώ συγγνώμη εάν επαναλαμβάνομαι.

    Νομίζω ότι κάποιος θα πρέπει να πει στην κ. Δημουλίδου για περιπτώσεις ορισμένων, χμ, παλαιών βεβαίως, συγγραφέων όπως ο Μπόρχες και ο Ομηρος (φαντάζομαι αυτούς εννοεί όταν λέει στραβούς) και περιπτώσεις όπως του Θερβάντες (που έχασε το χέρι του στη ναυμαχία της Ναυπάκτου, άρα κουλός όταν έγραψε τον Δον Κιχώτη… )

    Ηθελα επίσης να της πω ότι εκτός από αυτούς υπάρχουν κι άλλοι αναξιοπαθούντες που πεινάνε και δεν μπορούν να γράψουν βιβλία, ούτε να ζήσουν γενικώς, πι χι οι θεόκουφοι σαν κι εμένα που σας γράφω αυτό εδώ το σχόλιο…

    Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε. Η μήπως και από τέτοιες εκφράσεις φαίνεται επίσης το … επίπεδο και ο πολιτισμός μας

  7. Σωστή η Χρυσηίς! Αν και εγώ δεν θα της φερόμουν με το γάντι, όπως ο Νικοκύρης. Άμα μούλεγε τέτοια πράματα θα γινόμουν Βρισηίς.

  8. Marianna said

    Δεν υπάρχουν αυτά που ζούμε στη σύγχρονη Ελλάδα. Ξεπερνούν και εφιάλτες και νοσηρή φαντασία… Κάτι ο Νότης, κάτι η Χρησηίδα. πολύ θέλει ο άνθρωπος; Το ποίημα… μαγικό! Επιτέλους καταλάβαμε γιατί βρίσκεται στα ευπώλητα…

    Μια ερώτηση. Στη φράση: […ΑΠΛΑ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΩ ΤΑ ΚΩΝΕΙΟΦΟΡΑ (sic) ΣΧΟΛΕΙΑ (sic)…] Ποια είναι τα κωνειοφόρα σχολεία; Ιδιωτικά ή και Δημόσια; 🙂

  9. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Εύκολος στόχος πράγματι. Αλλά δίνει και πάσες για συζήτηση, πέρα από τη διασκέδαση.

  10. (με ερωτηματικό στο τέλος εννοείται. Αν και ρητορική η ερώτηση…) Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε. Η μήπως και από τέτοιες εκφράσεις φαίνεται επίσης το … επίπεδο και ο πολιτισμός μας;

  11. sarant said

    7: Καταπληκτικό αυτό με τη Βρισηίδα!!

  12. Θετικό το ότι δεν πρότεινε να πωλούνται τα βιβλία ονομαστικά και με εγγραφή στοιχείων (ίσως και με GPS) ώστε να μην είναι δυνατή η χρήση τους από άτομο διάφορο του αγοραστή.

  13. Η παιδεία που πλάθεται μέσα από την λογοτεχνία είναι ανεκτίμητη, και τελικά όχι και τόσο συνήθης ή αυτονόητη όσο νομίζαμε. Ανεκτίμητο όμως είναι, και το να μοιράζεσαι ένα καλό βιβλίο. Να διαβάζεις κάτι όμορφο, και να το μοιράζεσαι. Προσωπικά, μου έχει τύχει να διαβάσω κάτι που μου έχει προταθεί και ασφαλώς έχω δανειστεί, και καθώς το έκρινα έτσι, πήγα και αγόρασα το βιβλίο ώστε να το δανείζω κι εγώ. Αν κάτι αξίζει, δεν χάνει το δρόμο του, και το κοινό, ίσως βρει την άκρη να το επιβραβεύσει.

  14. Χμ, τελικά για το ποίημα μόνο ένα σχόλιο έχω: ότι εγώ πράγματι, δεν θα την ακούσω άμα εμφανιστεί στο διάβα μου και με καλέσει σιμά της. Μεγάλο το δίκιο της! 😉

  15. Γς said

    8:
    >Κάτι ο Νότης, κάτι η Χρησηίδα
    Κάτι κι ο Πέτρος Γαϊτάνος με την ΧΑ (για τα cd του, που πουλάνε οι μαύροι), που παίρνει και λυγμένα .. κόλλυβα.

  16. Και για να πούμε και κάτι σοβαρό τώρα. Θέλω να σας ενημερώσω, όσους δεν το γνωρίζουν, για την προσπάθεια που κάνει η κυρία Μπούμπα Δημητροκάλλη στο βιβλιοπωλείο Πάπυρος κοντά στο σταθμό μετρό της Πανόρμου να δημιουργήσει μια μεγάλη δανειστική βιβλιοθήκη, απολύτως δωρεάν, εδώ και 1-2 μήνες. Οσοι πιστοί συνδράμετε! Εδώ τα στοιχεία του βιβλιοπωλείου http://www.wres.gr/news/news-ellada/703-neo-bibliohartopolio

    Δημουλίδου δεν νομίζω να έχει, θα ήταν βέβαια αρκετά διασκεδαστικό εάν κάποιος από μας βρει κάτι της Δημουλίδου να το πάει (αν και δεν ξέρω αν θα γίνει δεκτό). Πάντως επειδή έχω επισκεφτεί προσωπικά το βιβλιοπωλείο, θεωρώ ότι όλοι εμείς που αγαπάμε το βιβλίο και μένουμε στην Αθήνα μπορούμε να συνδράμουμε σε αυτή την προσπάθεια να δημιουργηθεί μια άρτια δανειστική βιβλιοθήκη σε τέτιους καιρούς…

  17. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  18. * τέτοιους καιρούς, ήμαρτον, κόλλησα κωνειοφόρο σήμερα! 😉

  19. ΠανΚαπ said

    Πω – πω, σε τι απύθμενο βάθος άγνοιας ζούσα ο δυστυχής.
    Να σαι καλά νοικοκύρη γιατί την μάθαμε και αυτήν όσοι την αγνοούσαμε.

  20. Marianna said

    15:
    Πολύ σωστά. Τον ξέχασα αυτόν… Ένας ένας σκάνε μύτη. Καλό είναι αυτό. Να εκδηλώνονται, μπας κι ανοίξει κανένα μάτι. Γιατί για μυαλό, έχουμε δρόμο.

  21. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Αηδίες και ξεράσματα, που λένε και στο χωριό μου…
    Αυτό με το μη δανεισμό βιβλίων, το συνάντησα πρώτη φορά στη ζωή μου φέτος. Ζήτησα από μια «φίλη» να μου δανείσει ένα βιβλίο και πήρα την απάντηση «ξέρεις, εγώ, δεν δανείζω τα βιβλία μου». Λεπτομέρεια της υπόθεσης είναι ότι εγώ της είχα ήδη δανείσει δύο βιβλία, που κράτησε για μήνες, το ένα μάλιστα δεν θα το έβρισκε ποτέ εντός Ελλάδας

  22. # 7: Το καλύτερο σχόλιο και με διαφορά!

  23. Διαβάζοντας Χρυσηίδα Δημουλίδου

  24. ekon said

    Ο Καζαντζάκης και ο Ντοστογιέφσκι στα αζήτητα και η κα Δημουλίδου περιζήτητη!!! Θα ήταν κατανοητό αν διαμαρτυρόταν για «βιβλιοπειρατεία», λαθραίο κατέβασμα των βιβλίων της από το διαδίκτυο, όπως γίνεται με τη μουσική και τις ταινίες. Αν μη τι ‘αλλο, η πρόσβαση στη γνώση και στην πνευματική καλλιέργεια είναι και θα πρέπει να θεωρείται κοινωνικό αγαθό και οι δανειστικές βιβλιοθήκες αγοράζουν ή προμηθεύονται από δωρεές βιβλία για να τα παρέχουν στο ευρύ κοινό, ανεξαρτήτως οικονομικής κρίσης!!! Η υπεροψία δεν ταιριάζει σε πνευματικούς ανθρώπους. δεν έχω τι άλλο να πω…

  25. Αφού σας παραπέμψω σε δύο «απαντητικά» κείμενα στο «θέμα Δημουλίδου» (το ένα, δικό μου) και αφού χαρακτηρίσω άστοχο το σχόλιό σας σχετικά με τα άρτι εκδοθέντα βιβλία και τη διάθεσή τους στις βιβλιοθήκες θα σταθώ σε αυτό που νομίζω πως είναι το ζήτημα αυτής της ιστορίας, το οποίο έχει προκαλέσει μεγάλη αντίδραση στις δημόσιες βιβλιοθήκες μας.

    α) http://tuxlibrary.blogspot.gr/2012/10/blog-post_23.html
    β) http://www.vivliothekarios.blogspot.gr/2012/10/blog-post_23.html

    Η συζήτηση αυτή, όπως γνωρίζετε, έχει οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές παραμέτρους και έχει να κάνει με την ελεύθερη διακίνηση και χρήση του βιβλίου στις βιβλιοθήκες ή έστω με την υπό χρηματικό αντίτιμο χρήση του σε αυτές. Το ζήτημα τίθεται ποικιλότροπα από συγγραφείς (καλή ώρα), εκδότες (όπως η «Διάπλαση» που δήλωσε πως «προτιμούν να πολτοποιούν βιβλία τους παρά να τα χαρίζουν σε βιβλιοθήκες που παρακαλούν για δωρεές) ή δημοσιογράφους «σοβαρών» εφημερίδων (όπως ο Μπασκόζος στο Βήμα (http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=474776). Η συζήτηση γίνεται εν μέσω της κρίσης που πλήττει όλους μας και στο χώρο του βιβλίου – χθες συμπτωματικά γνωστή-γνωστότατη συγγραφέας παιδικών βιβλίων μας έλεγε πως οι εκδοτικοί οίκοι της χρωστούν 100.000 ευρώ από πνευματικά δικαιώματα). Το θέμα είναι επομένως οικονομικό. Είναι όμως και πολιτικό, είναι και νομικό (καλούμαστε να εφαρμόσουμε ή όχι τάσεις της διεθνούς νομολογίας σχετικά με το θέμα) και ιδεολογικό.

    Ως βιβλιοθηκονόμος θεωρώ πως οι βιβλιοθήκες (που δεν είναι βιντεοκλάμπ, ούτε γεννήθηκαν στο «υπερ-εμπορικό» περιβάλλον των νέων μέσων) οφείλουν να υπερασπιστούν την ελευθερία και τη δημοκρατία τόσο στο πολιτιστικό και πληροφοριακό περιεχόμενο, όσο και στην απρόσκοπτη και ελεύθερη πρόσβαση του κοινού σε αυτό. Εξάλλου ποτέ οι βιβλιοθήκες δεν λειτούργησαν εις βάρος της κυκλοφορίας των βιβλίων. Ο «Μεγάλος περίπατος του Πέτρου» έχει πουλήσει μέχρι σήμερα 360.000 αντίτυπα, βρίσκεται σε όλες σχεδόν τις σχολικές, δημόσιες και ειδικές βιβλιοθήκες της Ελλάδας, η συγγραφέας του επισκέτεται σχολεία και βιβλιοθήκες που προωθούν την ίδια και τα έργα της, όμως ο «Πέτρος» συνεχίζει ακάθεκτος την πορεία του στα ράφια και την ψυχή μας.

    Θα μπορούσα να προσθέσω πολλά, αλλά για οικονομία χώρου σταματώ εδώ. Οι βιβλιοθήκες υπηρετούν την αναρχία του πνεύματος, όσο καλύτερα το κάνουν αυτό, τόσο πιο χρήσιμο θα είναι το έργο τους

  26. […] Η κυρία Χρυσηίδα (τέως Χρύσα) Δημουλίδου, συγγραφέας εμπορικά επιτυχημένων βιβλίων (απ’ αυτά που τα λένε ευπώλητα) έγραψε χτες μια θυμωμένη ανοιχτή επιστολή στη σελίδα της στο Φέισμπουκ, στην…  […]

  27. janetweiss said

    Μου έρχεται στο μυαλό ο στίχος του Πανούση: «εγώ θα κόψω το χασίς για σένα αγάπη μου Χρυσηίς» – αν και τέτοιες δηλώσεις μάλλον είναι καλύτερες με συνοδεία ναρκωτικών, μπας και βγάλουν νόημα.

  28. Αφού μπέρδεψε τη Λιλίκα Νάκου με τη Λιλή Ζωγράφου, μπας και μπερδεύει εαυτήν με τη Δημουλά;

  29. gpoint said

    Aν θέλουμε να δούμε λίγο σοβαρά το πράγμα δεν φταίει τόσο η Χρυσηίς ούτε η ανεκδιήγητη Μενεγάκη που την φέρνει στην εκπομπή της- στο ίδιο επίπεδο κινούνται και ίδια προσόντα έχουν- αλλά ο εκδότης. Που προκειμένου να εξασφαλίσει μέγιστο κέρδος (εγώ το πιστεύω πως παίρνει 0,20 έως ένα ευρώ το βιβλίο-και πολλά της πέφτουν αν κρίνω από το «ποίημά» της και τα σχόλΕιά της ) «κατασκευάζει μια μπεστσελλερού» με πιασάρικα προσόντα, πιθανόν να της τα γράφουν κιόλας γιατί τα ορθογραφικά της πολλά δείχνουν και ακολουθώντας τα χνάρια της τηλεόρασης ταΐζει με σανό το κοινό του. Βλέπει ο άλλος «εκδόσεις Τάδε» , δεν μπορεί σου λέει καλός θάναι ο συγγραφέας για να τον βγάζει ένας μεγάλος εεκδοτικός οίκος.Τόσο δέσμιοι είναι οι άλλοι αξιόλογοι συγγραφείς του ίδιου εκδότη που δεν λένε κουβέντα ενω η Χρυσηΐς φανερά ασχολείται μόνο με τις πωλήσεις και όχι με την ποιότητα του έργου της ;;

  30. # 27, 28: ζωγραφίζετε λέμε! Να, σαν τη Λιλίκα 😉

  31. Πρωτοδιάβασα την…είδηση, εχθές σε blog και μη μπορώντας να αντισταθώ στο γκούγκλισμα, βρέθηκα στο …Εκδόσεις Ψυχογιός – ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ – για αναγνώστες με απαιτήσεις!
    Επίσης δεν γνωρίζω κανέναν που να έχει βιβλία της να ρίξω μια ματιά. Όσο για τη Λιλή και τη Λιλίκα, η εφηβεία μου και η εφηβεία της κόρης μου, δοκίμασε τέτοια συγκίνηση με τα δανεισμένα από βιβλιοθήκες βιβλία τους, τα χιλιοσημειωμένα, κι είμαι παραπάνω από βέβαιη ότι οι Κυρίες με το… δυσκολοπρόφερτο όνομα, ήταν πανευτυχείς γι΄αυτό- κι ας μην δώσαμε δραχμούλα.

    Την καλημέρα μου

  32. ππαν said

    Κι εγώ δεν το περίμενα ολόκληρος Νικοκύρης να ασχοληθεί με την Χρυσούλα. Αλλά καλά έκανε αφού ο Σκύλος εμπνεύστηκε την Βρισηίδα! 🙂
    Εντάξει, είναι περιβόλι, δεν ξέρεις τι να αφήσεις και τι να πιάσεις… Πάντως αποτελεί απόδειξη του πόσο η γραπτή επικοινωνία έχει ανατικαταστήσει τη προφορική: ακόμη και αγράμματοι γράφουν βιβλία!

    Στην Λάιφο και στην στήλη του Άρη Δημοκίδη που έβγαλε το θέμα παραέξω έχει και τις μονταρισμένες της φωτογραφίες: παίρνει φωτογραφίες μόδας και κολάει το κεφάλι της και τις κυκλοφορεί ως δικές της

    http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/33223

  33. π2 said

    21: Καλή μου φίλη ανήκει στην ακριβώς αντίθετη συνομοταξία: δανείζει ευχαρίστως τα δικά της βιβλία, αλλά αρνείται κατηγορηματικά να δανειστεί βιβλίο από άλλον. Λέει πως αδυνατεί να διαβάσει βιβλία που δεν τα έχει δικά της, γιατί της φαίνεται αδιανόητο να θελήσει να το ξαναδιαβάσει και να μην μπορεί.

    Να ένα ωραίο θέμα (να μην γκρινιάζει κι ο Στάζυμπος): κατηγορίες αναγνωστών με κριτήριο τη σχέση ιδιοκτησίας και χρήσης που έχουν με τα βιβλία που διαβάζουν. Οι δανειζόμενοι και μη δανείζοντες, οι δανείζοντες και μη δανειζόμενοι, οι αρπακτικοί λαθραναγνώστες, οι ξεχασιάρηδες (όχι, δεν το δανείστηκα εγώ το βιβλίο σου), οι κολλημένοι με την ιδιοκτησία, οι τσακίζοντες τα φύλλα εν είδει σελιδοδεικτών, οι ταλαιπωρούντες τη βιβλιοδεσία και πάει λέγοντας.

    Κι επειδή όλοι έχουμε τα ψυχαναγκαστικά χούγια μας, με τη συμπεριφορά των δυο τελευταίων κατηγοριών έχω σωματική σχεδόν αντίδραση αποτροπιασμού.

  34. Γς said

    Βρήκε εποχή ο Κωστής Στεφανόπουλος να πλασάρει στην αγορά την αυτοβιογραφία του. Οι Έλληνες πεθαίνουν από τα αλλεπάλληλα μνημόνια, αλλά εκείνος θεώρησε ότι είναι κατάλληλη στιγμή να μας αποκαλύψει ότι δεν πήγαινε στις δανειστικές βιβλιοθήκες αλλά πλήρωνε για να διαβάσει.

  35. Elico(Ptero) said

    Καλημέρα κ.Σαραντάκο, πολύ ωραία τα λες. Το παρακάτω (χτεσινό) δημοσίευμα, εμένα μου υπενθύμισε ότι υπάρχει κόσμος που κάνει τέχνη -δεν θα κρίνουμε αν την κάνει «σωστά», αν έχει «επίπεδο», στο κάτω-κάτω δεν γεννιούνται αριστουργήματα κάθε μέρα- και ότι τουλάχιστον ξέρει να διαχειριστεί πολύ έξυπνα, με επίκαιρο τρόπο και υπέρ τους (κάτι που προσωπικά βρίσκω θεμιτό) αγγίζοντας μάλιστα ένα πολύ ευαίσθητο θέμα (την κρίση, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, βεβαίως,βεβαίως). ΟΚ, λαϊκίζουν με τον τίτλο τους, πειράζει; http://tvxs.gr/news/alles-texnes/siamo-tutti-greci-dilonoyn-112-italoi-kallitexnes

  36. ππαν said

    Είμαστε φίλοι π2; Κι εγώ δανείζω αλλά δεν μπορώ να δανειστώ αλλά δυστυχώς δεν έχω διαβάσει Χρυσηίδα ώστε να την ενισχύσω την καψερή…

  37. gpoint said

    #27 και # 23, δωδεκάποντα !!

  38. spiral architect said

    Έτσι ακριβώς (οι δισκογραφικές εταιρείες κατά βάσιν) ξεσκίσανε και τη μουσική με πρόσχημα τα πνευματικά δικαιώματα. Συνθέτες και τραγουδιστές, Έλληνες και ξένοι διάττοντες αστέρες με τρελές πωλήσεις. Και μετά … ήλθαν οι μέλισσες. 🙄
    Λες και στο παρελθόν δεν υπήρχαν κασετόφωνα με κασέτες απλές και μετάλλου για να αντιγράφουμε τα βινύλιά μας για να μην τα φθείρουμε. Και τότε οι εταιρείες έσκουζαν, αλλά μάλλον δεν ήταν καλοί λομπίστες – ή διαδρομιστές επί το ελληνικότερον: Δεν έπεισαν τις κυβερνήσεις να κριθεί παράνομη η κατοχή και χρήση κασετοφώνων και κασετών.
    Καιρός είναι, τώρα οι ενδιαφερόμενοι να πείσουν να καταργηθούν όλα τα ψηφιακά συστήματα εγγραφής τα φωτοτυπικά και το ίντερνετ.
    Όλα αυτά, συνειρμικά, επειδή άκουγα περί της κας Δημουλίδου από μεσημεριανή ραδιοφωνική εκπομπή πηγαίνοντας χτες στη δουλειά μου και βλέποντας άστεγους στο δρόμο να στρώνουν τις κουβέρτες τους … 😦

  39. Αλίκη Στούκα said

    2 μόνο λάθη, τα πιό χονδρά.

    «… ένα μικρό ποσοστό των σελίδων…»
    Λάθος.
    Οι σελίδες έχουν αριθμό, δεν έχουν ποσοστό !
    … αντιγράφουμε λίγες σελίδες ή ένα μικρό αριθμό σελίδων .

    « … επειδή οι αναγνώστες της ανταλλάσσουν τα βιβλία της ο ένας με τον άλλο … »
    Λάθος.
    Οι αναγνώστες ανταλλάσουν τα βιβλία της.
    Τελεία.

    Κατά τα άλλα, η ειρωνία πέφτει σύννεφο.
    Ομως το σημερινό θύμα σας, δεν είναι χειρότερη από τους άλλους, από τον Τατσόπουλο, τον Σταμάτη, τον Κορτώ, την Τριανταφύλλου, τον Χωμενίδη μετά το Σοφό Παιδί, τον Χειμωνα τζούνιορ και τους υπόλοιπους της συμμορίας.
    Στο ίδιο καζάνι βράζουν.

    Τέλος αυτό. Γιατί πρέπει πάντα να μετράμε.

    Κύματα Κυριακής τα μάτια μου
    κύματα μοναξιάς τα χέρια μου

    τρίζουν από ύπνο αθώο
    τα δόντια μέσα στην καρδιά μου

    το πεθαμένο το παιδί

    δεν ξενιτεύεται
    πάει κρατώντας ένα

    κόκκινο σκυλάκι

    μέσα στο μαντίλι

    τέρατα περπατούν
    ανάποδα στα όνειρα
    φυσάει ένας άγριος αέρας
    πάνω απ’ τις λεμονάδες
    πετάει μιά νυχτερίδα
    σαν πικραμένο ευαγγέλιο

    μ’ ένα μαύρο πανί
    μία γυναίκα
    σκεπάζει το φεγγάρι

  40. […] Νίκος Σαραντάκος δημοσιεύει ένα εξαιρετικό άρθρο για τη «συγγραφέα» Χρυσηίδα Δημουλίδ… όπου μεταξύ άλλων διαβάζουμε κι ένα ποίημα της εν λόγω […]

  41. μήτσκος said

    Στα ΚΩΝΕΙΟΦΟΡΑ ΣΧΟΛΕΙΑ οι μαθητές δηλητηριάζονται, γιαυτό θέλει να τα διαγράψει η κυρία Δημουλίδου. Εκτός αν εννοεί τα κωνοφόρα σχολεία, όπως το σχολείο πεύκο και το σχολείο αρουκάρια.

    Επίσης, θεωρώ σωστό ένας συγγραφέας που μένει «κουλός» να μπορεί να ζει χωρίς να δουλεύει, γιατί σε αντίθεση με άλλα επαγγέματα (πχ οικοδόμος, ταξιτζής, αναβάτης στον ιππόδρομο) ο συγγραφέας χρειάζεται δύο χέρια για να αυτοσυγκεντρώνεται ακουμπώντας τα στο μέτωπό του.

    Πάντως τόσο θεαματικό αυτογκόλ έχω χρόνια να δω. Τώρα πια, ακόμα και φαν της Δημουλίδου να είσαι, μόνο με ψεύτικη γενειάδα και μαύρα γυαλιά αγοράζεις βιβλίο της.

  42. […] https://sarantakos.wordpress.com/2012/10/24/xrysadhm/ […]

  43. Μαριλένα Θ. said

    Ένα μικρό λιθαράκι κι από εμένα στη συζήτηση, διότι από χθες έχω πάθει 2-3 μίνι ισχαιμικά επεισόδια με την κυρα Χρυσηίδα (τρομάρα της!) και Νικοκύρη, χαίρομαι που με πρόλαβες, είχα σκοπό να στη στείλω στο inbox του φατσοβιβλίου την ανοιχτή επιστολή της «συγγραφέως-καλλιτέχνου» (sic). Η κυρία που δηλώνει επαγγελματίας συγγραφέας, και ευτυχώς για όλους μας ουχί λογοτέχνιδα, ανήκει στην κατηγορία του άρλεκιν -αλλά με σκληρό ιλουστρασιόν εξώφυλλο, μεγάλου μεγέθους, μη μας πούνε λαϊκιές και φτηνιάρες.
    Είχα την ατυχία να διαβάσω -υποχρεωτικά διότι το παρουσίαζα- βιβλίο της Π. Τραυλού και ακόμη πονάνε τα νεύρα μου. Έκτοτε ορκίστηκα να μην ξαναπιάσω Ψυχογιό στα χέρια μου, διότι οι περισσότερες βαριεστημένες κυρίες, όταν τελέψουν με μανικιούρ, πεντικιούρ κι ανταύγεια, έχουν ακόμη χρόνο να σκοτώσουν και το ρίχνουν στη συγγραφή (και δυστυχώς ο Ψυχογιός της εκδίδει, δε λέω, λεφτά του φέρνουν αλλά σηκώνει πολλή συζήτηση εάν και υπό ποιούς όρους είναι λογοτεχνία πολλά εξ αυτών). Μία ωραία πρωία το λοιπόν, σε ένα βιβλιοπωλεία, έπεσα πάνω σε βιβλίο της Χρυσηίδος όταν ήταν ακόμη Χρύσα (ναι, κάτι σαν το Χαρούλα που έγινε Χάρις, άλλος πόνος κι αυτός). Ακόμη και η πλαγιανάγνωση του οπισθόφυλλου με έκανε να πισωπατήσω τρομαγμένη. Έλα μου ντες που λίγες ημέρες αργότερα η μανούλα μου έλαβε ως δώρο ένα πόνημά της και έκανε το λάθος να το διαβάσει… Έκτοτε έχει πεισμώσει και χάνει ακόμη και καλές εκδόσεις του Ψυχογιού, έχουμε κολλήσει με την ασημένια σειρά της Άγκυρας αλλά τελοσπάντων…
    Στο παρασύνθημα: φυσικά και σε δανειστική βιβλιοθήκη, ειδικά σχολική, δεν έχουν καμία, μα καμία απολύτως θέση, βιβλία της κυρίας. Συμφωνώ απόλυτα με την επισήμανσή σου. Όμως, τουλάχιστον στη Λάρισα και οι σχολικές βιβλιοθήκες και η δημοτική ακόμη και η εθνική (όταν ξανανοίξει δηλαδής, επειδή ακόμη μετακομίζει σε νέο κτίριο) έχουν πολιτική να δέχονται βιβλία από αναγνώστες. Από πού κι ως πού τολμά η κ. Δημουλίδου να υποδείξει στους όποιους αναγνώστες της τι θα πράξουν με τα βιβλία της όταν τα διαβάσουν; Δικαίωμά τους να τα χαρίσουν, να τα ανταλλάξουν, να τα δώσουν σε βιβλιοθήκη, να τα κάνουν προσάναμμα στη σόμπα ή στο τζάκι ρ’ αδελφέ, μέρες που ‘ναι… Επίσης, φαντάζομαι ότι το bookcrossing και οι διάφορες πρακτικές προώθησης της φιλαναγνωσίας προφανώς φέρνουν στην κ. Δημουλίδου ρίγη και ανατριχίλα…
    Συγγνώμη για το μεγάλο ποστ, αλλά κάπου έπρεπε να ξεσπάσω…
    ΥΓ Το ποίημα μου θύμισε τον Βαλαβανίδη στις 3 Χάριτες ως ποιητή που απήγγελε στο ραδιόφωνο «ήπια της πίκρας το ποτό με την τσανάκα, στην Καλαμπάκα, στην Καλαμπάκα»…

  44. Μόλις είδα και αυτό το σχόλιο στη lifo, δεν το είχα προσέξει! Πράγματι λέει «μοχθεί για να αναπαράγει έργο» 😉
    Stamatis Plytas «Επομένως αφού είναι επάγγελμα και ο άλλος μοχθεί για αναπαράγει έργο, θα πρέπει και να αμείβεται γι αυτό.»

    Μόνη της αυτή η πρόταση, δείχνει τη βαθιά γνώση της Ελληνικής που κατέχει η μεγάλη συγγραφεύς! Εύγε!

  45. # 44 : χωρίς το «να» 😉

  46. Θαρρώ πώς η επιστολή αποσύρθηκε απ’ την ΧΔ. Ίσως , η άμαζον μπορεί να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα.

  47. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    25: Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και το λινκ. Διαβάζω στο πρώτο λινκ ότι σήμερα το πρωί η κ. Χρυσηίδα κατέβασε το Διάγγελμα περί Δανεισμού.

    Γιατί θεωρείτε άστοχη τη θέση μου για τα καινούργια βιβλία; Και, αν είναι έτσι, γιατί η Εθνική Βιβλιοθήκη δεν δίνει στο αναγνωστήριο καινούργια βιβλία; (Ή κάνω λάθος και δεν τα δίνει μόνο σε μένα;)

    39: Ε, να συγκρίνουμε τη Σώτη Τριανταφύλλου με την κυρία Χρυσηίδα είναι σόλοικο.

    Και ενώ για τον πλεονασμό στο ανταλλάσσουν έχετε δίκιο, δεν έχετε καθόλου δίκιο για το «ποσοστό σελίδων» διότι ακριβώς με ποσοστό το μετράνε: 10%. Αν το βιβλίο έχει 100 σελίδες, μπορείς να αναπαράξεις (σικ) τις 10. Αν έχει 800 σελίδες, τις 80. Ο αριθμός 80 δεν είναι μικρός, το ποσοστό (10%) είναι.

  48. τι να της πω μωρέ αυτηνής? αν κάθε πικραμένη που αντιγράφει άρλεκιν απαιτεί όλα αυτά που απαιτεί αυτή, ε πια πλέον μπορώ να πω πως τα χω δει όλα!!

  49. ππαν said

    47: Η Εθνική δεν δίνει καινούρια (ή «καινούρια», μιλάμε συχνά για βιβλία που έχουν εκδοθεί εδώ ακι 5 χρόνια) γιατί δεν τα έχουν καταλογογραφήσει. Η Γεννάδειος πχ δίνει βιβλία πολύ πρόσφατα, αν τα ζητήσεςι μια μέρα πριν.

  50. Βασίλης said

    @4 . Εγώ πάλι σκέφτηκα : Καργάκος!

  51. Magdalini Armanidou said

    Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο σας και διαφωνώ με το σχόλιο αρ. 5. Θα ασχοληθούμε με όλα. Δεν είναι δυνατόν οι απόψεις της κας Δημουλίδου να μείνουν αναπάντητες θεωρώ, καθώς δεν με θίγουν ως αναγνώστη και λάτρη του βιβλίου μόνο, αλλά πολύ περισσότερο ως άνθρωπο και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν τολμώ δε να σκεφτώ κατά πόσο μπορεί η κα Δημουλίδου να έχει «ρεύμα» και να επηρεάζει αντίστοιχα τις χιλιάδες των αναγνωστών της προωθώντας τις απόψεις της για την αξία του δανεισμού, του θεσμού των βιβλιοθηκών, τους συγγραφείς που προηγήθηκαν και ωστόσο παραμένουν τόσο επίκαιροι σε κάθε εποχή, τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, τους ανθρώπους που έχουν πληγεί από την οικονομική και ανθρωπιστική κρίση, τους ανθρώπους γενικότερα. Αυτό είναι τραγικό.

  52. Φέτος δεν θα στολίσουμε έλατο. Θα στολίσουμε κωνειοφόρο

  53. Anasto said

    Εντάξει. Έχω λυθεί. Είχα νιώσει κάποιες δονήσεις στο τουίτερ αλλά δεν μπήκα στον κόπο να μάθω τι παίζει μια και έστω και ένα δευτερόλεπτο αφιερωμένο στη Χρυσηίδα το θεωρούσα χαμένο κόπο. Τελικά, ανακαλύπτω εδώ, είχα άδικο. Κατ’ αρχάς δεν πίστευα στα μάτια μου. Πώς (μα πώς) είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να λέει τόσες μπαρούφες μαζεμένες; Πώς γίνεται να είναι τόσο ματαιόδοξος, εγωκεντρικός, αμετροεπής, αναίσθητος, ξιπασμένος; Είναι τόσο ελεεινό το κείμενο της που ανοίγεις το στόμα να πεις κάτι και μετά λες πως ότι κι αν πεις θα είναι φτωχό. Και μένεις σαν χάνος. Και ξαναγελάς.

    Η πλάκα είναι πως η γυναίκα είναι επιτυχημένη και τρελά κονομημένη. Βγήκε «εκεί έξω», έγραψε αυτά που έγραψε και χωρίς να υπάρχει κάποια επιβολή, η «ελεύθερη αγορά» την επιβράβευσε. Αυτή ίσως είναι σημαντικότερη ένδειξη της παταγώδους αποτυχίας του υπερκαπιταλισμού κι από τις στρατιές των πεινασμένων και αστέγων που δημιούργησε και δημιουργεί. 😛 Κι ας μου συγχωρεθεί το άχαρο χιούμορ.

    Το δε ποίημα της Χρυσηίδος, μου θύμισε το εξής:

    Απόψε, σήμερα και χτες όλες οι πόρτες ειν΄ κλειστές κι εγώ είμαι απόξω,
    και μες το θάμπος το θαμπό παίρνω αμπάριζα να μπω και με πετάνε… ΟΟΞΩ.
    Όλος ο κόσμος μ΄ αγνοεί, βαρέθηκα πια τη ζωή, τους φ(θ)όνους και τα μίση,
    αλί-αλί-και-τρισαλί, φωνάξτε αμέσως τον Αλή να με καρατομήσει…

  54. Τσούρης Βασίλειος said

    Πριν 30-40 χρόνια εξοργιζόμουν όταν έβλεπα σε βιβλία τσέπης ( ορισμένα ήταν πολύ καλά) το εξής:

    ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΩΣ Ο ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΠΩΛΗΣΙΣ.

    Οι ανταλλαγές όλων μας σε Μίκυ Μάους, Μικρό Ήρωα και αργότερα σε Μάσκα, Μυστήριο κλπ ήταν καθημερινή και
    απολαυστική διαδικασία πχ

    -Ναι εγώ σ΄δίνω ένα αλλά είναι κατακαίνουργιο ενώ τα δυο τα θκα ΄σ είναι τσικλισμένα…(= σκισμένα)

    Εσείς δεν κάνατε ανταλλαγές μικροί;

  55. spiral architect said

    @39: Δεν μας είπατε όμως, αν σας αρέσει η συγγραφεύς Χρυσηίς Δημουλιδου;
    Επί της παρατιθέμενης άποψής της έχετε κάτι να μας ειπήτε;
    Εκτός αν είσθε φαν της Λένας Μαντά και δεν ασχολείσθε με συγραφικά παρτάλια, άτινα αντιγράφωσιν το πρωτότυπον.

    Μπα, σας κόβω να έχετε τον κρυφό πόθο, να γενήτε διορθωτής κειμένων. 🙄

  56. Ωχ, Πιδύε, εγώ! εγώ τσακίζω τις σελίδες. Δεν το είχα παλιά το χούι, το απέκτησα εδώ και δυο χρόνια μαζί με το μπλογκ (τσάκιζα σημεία για μελλοντικά ποστ όταν διάβαζα σε αεροπλάνα και βαπόρια).

  57. Λυσίμαχος said

    23. Υπέροχο, αλλά προσέξτε μην σας ζητήσει πνευματικά δικαιώματα …..

  58. …μια Λιλίκα Ζωγράφου κλπ

    …ή μια Λιλή Νάκου.
    Μπέρδεμα κι αυτό… θα είναι που καταπονείται ο εγκέφαλός της,

  59. sarant said

    46: Αυτό με την Άμαζον και με τα ηλεβιβλία της είναι βέβαια πολύ ανησυχητικό -καλά κάνω που δεν έχω Κιντλ.

    53: Βέβαια δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο -βλ. τις αποχρώσεις του γκρι.

  60. ndmushroom said

    39
    Δεν ξέρω γιατί μπαίνω στο τριπάκι, αλλά χαλάλι…

    >Λάθος.
    >Οι σελίδες έχουν αριθμό, δεν έχουν ποσοστό !

    Τα πάντα έχουν ποσοστό, αγαπητή κ. Στούκα. Μία σελίδα. Δύο σελίδες. Η μία από τις δύο σελίδες. 50% των σελίδων. Τόσο εύκολα.

    >« … επειδή οι αναγνώστες της ανταλλάσσουν τα βιβλία της ο ένας με τον άλλο … »
    >Λάθος.
    >Οι αναγνώστες ανταλλάσουν τα βιβλία της.
    >Τελεία.

    Κι όμως. Οι αναγνώστες ανταλλάσσουν (και όχι ανταλλάσουν, αλλά δεν πειράζει) τα βιβλία της. Με ντομάτες. Ή με άλλα βιβλία. Ή με ένα CD του Στηβ του Μπάμια. Ή με κάτι άλλο.
    Ή μεταξύ τους.

    Τόσες επιλογές, κρίμα είναι να μη διευκρινίσουμε! 🙂

  61. Η Εθνική και όλες οι βιβλιοθήκες δίνουν όσα βιβλία έχουν και έχουν βιβλία ανεξάρτητα από τη χρονολογία έκδοσης. Περιορισμοί στο δανεισμό υπάρχουν για άλλους λόγους (πχ αρχέτυπα ή παλαίτυπα, βιβλία κλειστών συλλογών-δωρεών, δανειστικό δικαίωμα μόνο στα μέλη του ιδρύματος κοκ). Η Εθνική λόγω των τρομερών προβλημάτων έλλειψης προσωπικού προφανώς δεν δίνει βιβλία των τελευταίων χρόνων γιατί δεν τα έχει ακόμη καταλογογραφήσει. Συζήτηση περαιτέρω μπορούμε να κάνουμε και από κοντά αν θέλετε. Σας περιμένω στη διπλανή βιβλιοθήκη της Εθνικής, τη βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών

  62. Ηλεφούφουτος said

    Πω πω, απ’ τα καλύτερα!
    Καινούργιο συκώτι έκανα. Βοήθησαν και τα σχόλια βέβαια – τι να πω για το 7 του Σκύλου!

    Να υπάρχουν στ αλήθεια σχολικές βιβλιοθήκες που ζήτησαν άρλεκιν;

    Αυτή η ιστορία μού θύμισε κάτι παλιό από εποχές πολύ πριν την κρίση, όταν με εισιτήρια απ την Εργατική Εστία μπορούσες να πας δωρεάν σε παραστάσεις μεγάλων ηθοποιών ή οι φοιτητές με ένα συμβολικό ποσό μπορούσαν να δουν Μινωτή στο Εθνικό αλλά κάποιοι άλλοι ηθοποιοί που απευθύνταν σε κοινό σαν αυτό της εν λόγω αρνούνταν να βάλουν φοιτητικό εισιτήριο στο θέατρό τους ή να δώσουν εισιτήρια στην Εργατική Εστία με ένα εξίσου ξιπασμένο αιτιολογικό.

    Πάντως το ποίημα δεν το βρήκα γελοίο. Το βρίσκω καλύτερο από ένα άλλο που ο Νικοκύρης κάποτε μάς είχε ζητήσει να μην το προγκάρουμε, δεν θα πω ποιο.

    Και επειδή βρίσκω ωραία και την ιδέα του Π2 να εξευμενιστεί κάπως ο Στάζυμπος, να πω ότι κατατάσσω εαυτόν στους ιδιοκτήτες, μισώ τους δανεικούς κι αγύριστους, αλλά λατρεύω και τις δανειστικές βιβλιοθήκες – έμαθα να τις αγαπάω από έφηβος όταν ούτε λεφτά για βιβλία υπήρχαν ούτε μπορούσες να βρεις στα βιβλιοπωλεία παλιά βιβλία που έβρισκες στις βιβλιοθήκες.
    Και τώρα χρησιμοποιώ τις δανειστικές βιβλιοθήκες αλλά μόνο για λογοτεχνία (όχι για βιβλία με πληροφορίες, που θα τις χρειαστείς ξανά κάποια στιγμή), και πάλι προσπαθώντας να μαντέψω από τα πριν αν θα είναι λογοτεχνία της μίας ανάγνωσης.
    Έτσι είχα δανειστεί π.χ. τη «Μεθυσμένη Πολιτεία», για να διαπιστώσω τελικά πως ήταν απ τα ωραιότερα ΝΕ μυθιστορήματα του 20ού αιώνα που είχα διαβάσει!
    Ο νόμος του Μέρφι πρέπει να εμπλουτιστεί με μια σχετική διάταξη.

    Το συνηθίζω να σημειώνω πάνω στα βιβλία, μόνο όμως με μολύβι.

    «οι ταλαιπωρούντες τη βιβλιοδεσία» ποιοι είναι πάλι; Το κάνουν από βίτσιο;

  63. spiral architect said

    @53: […] Η πλάκα είναι πως η γυναίκα είναι επιτυχημένη και τρελά κονομημένη […]
    Προσωπικά δεν τη γνώριζα ούτε κατ’ όνομα μέχρι χτες, που άκουσα για το συμβάν στη μεσημεριανή εκπομπή του Βίδου στον ΒήμαFM.
    Αν όντως είναι πολυγραφότατη και ευπώλητη, ισχύει αυτό που λέει ο λαός: «Κλαιν’ οι χήρες, κλαιν’ κι οι παντρεμένες»

    Πάντως με τέτοιο διαδικτυακό ντόρο που έκανε, (άτιμο φατσοβιβλίο!) έ όλο και κάτι θα τσιμπήσει σε περαιτέρω πωλήσεις. 😛

  64. ππαν said

    Κι εγώ τσακίζω σελίδες. Από τη άλλη ξέρω κάποιον που διάβαζε τα αγαπημένα του βιβλία προσέχοντας να τα ανοίγει ελάχιστα ώστε να μην σπάει η ράχη. Ποιος έλεγε ότι για να μην αποκτήσει σχέση φετιχιστική με τα βιβλία τα πέταγε ή τα χάριζε μόλις τα διάβαζε κι έτσι συχνά τα ξαναγόραζε; Μπορεί να ήταν ο Μαρκές. Να ένας καλός πελάτης για την Χρύσα!

  65. munich said

    πολύ απολαυστικά όλα αυτά. Δεν την ξέρω την κοπελιά, όμως κάποτε μια αφελής γνωστή μου, καλή κοπέλα, μου χάρισε ένα βιβλίο ελληνίδας συγγραφέος που δυστυχώς δεν θυμάμαι τον τίτλο του. μετά το σύντομο βιογραφικό είχε και το ι-μέιλ της για επικοινωνία με τους αναγνώστες. Το βιβλίο το άφησα με τη μια σε ένα παγκάκι όταν διάβασα στις ευχαριστίες ένα «μέγαλο ευχαριστω σε όλους τους ασφαλίτες». παίζει άραγε να πρόκειται για τη Δημουλίδου???

  66. Η κυρία συγγραφεύς δεν θα εύχεται να είχε φάει την γλώσσα της (ή το πληκτρολόγιό της), μετά από τέτοια κατακραυγή;; (Φρέσκο) http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=19274

  67. alekos said

    43: «ο Ψυχογιός τις εκδίδει, δε λέω, λεφτά του φέρνουν»

    Πόσο πάει;

  68. spyroszer said

    Είναι πλεονασμός τελικά το ανταλλάσσω; γιατί έτσι το γράφω κι εγώ και έτσι το βλέπω σε όλα τα λεξικα
    Και η ειρωνία πέφτει σύννεφο ή η ειρωνεία; τι γίνεται;

  69. spiral architect said

    @39: Α, ναι:
    Ενδεικτικά προτείνετέ μας κάποιους νέους συγγραφείς και βιβλία αυτών και (τουλάχιστον εγώ) όλο και κάποιους θα αγοράσουμε.
    Δεχόμεθα και αλλοδαπούς τοιούτους.

  70. ππαν said

    66: Δεν είναι πολύ αστείο γιατί η σειρά παιδικών βιβλίων με ηρωΐδα την Μαρτίν δεν κυκλοφορεί στην Ελλάδα ή τέλος πάντων δεν είναι γνωστή. Η ιδέα είναι κλεμμένη από την Γαλλία και η αρχική εκδοχή ήταν πιο εμπνευσμένη: πχ εδώ, » Μαρτίν δουλεύει περισσότερο για να κερδισει πιο πολλά» όπως έλεγε το προεκλογικό σλόγκαν του Σαρκοζύ το 2007

    http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTEsjkawZnoxWpavF_glXltEumxf8NmTdL7Hy-Ar8vh8bn5wNIVkQ

  71. gpoint said

    #
    Οι δυο σημασίες του εκδίδω δεν ειναι και πολύ μακριά τελικά …

  72. […] Η κυρία Χρυσηίδα (τέως Χρύσα) Δημουλίδου, συγγραφέας εμπορικά επιτυχημένων βιβλίων (απ’ αυτά που τα λένε ευπώλητα) έγραψε χτες μια θυμωμένη ανοιχτή επιστολή στη σελίδα της στο Φέισμπουκ, στην…  […]

  73. Να κάνω λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου. Επειδή διάβασα διάφορα και εδώ, και στη Lifo για το τι θέση έχουν τα βιβλία της Δημουλίδου σε σχολικές βιβλιοθήκες, θέλω να πιστεύω ότι δεν της ζήτησαν τα άρλεκιν αλλά τα παιδικά παραμύθια που έχει γράψει.

  74. ππαν said

    73: Σωστός, τουλάχιστον αθωώνει τους υπεύθυνους σχολικών βιβλιοθηκών.

  75. gpoint said

    #71 συνέχεια
    Ενα εκδιδόμενο βιβλίο το αγοράζεις και το κάνεις ό,τι θέλεις για πάντα
    Μιας εκδιδόνενης γυναίκας (ή ενός εκδιδομένου άντρα) αγοράζεις τον χρόνο και την/ον κάνει ςσχεδόν ό,τι θέλεις αυτό το χρονικό διάστημα

  76. # 53: Διαφωνώ ως προς την εκτίμηση για το τετράστιχο, διότι αυτό το είχε γράψει (δεν ξέρω ποιός, από την αναζήτηση που έκανα μάλλον ο Ορέστης Λάσκος που σκηνοθέτησε και την ταινία) και βλέπεις ότι παρόλη τη διάθεση σαχλαμάρας-διακωμώδησης και παρόλο που προφανώς γράφτηκε τελείως στο πόδι για τις ανάγκες του έργου, ωστόσο το έχει γράψει ένας πραγματικός ποιητής με αίσθηση του μέτρου και της ρίμας…

  77. sarant said

    61: Θα στείλω μέιλ

    68: Ειρωνεία

    63: Κι εγώ αυτή την παροιμία σκέφτηκα…

    73-74: Λογικό αυτό, ευτυχώς δηλαδή.

  78. nandiaf said

    Ένας σχολιαστής στο ΦΒ είχε γράψει, κάτω από το ποστ της Δημουλίδου, σχετικά με το ανεκδιήγητο «τα κωνειοφόρα σχόλεια θα διαγράφονται»: «δεν πα’να διαγράφονται και τα κωνειοφόρα λύκεια;» (ακόμη γελάω…). Όσο για την ανάρτηση της Δημουλίδου, στην αρχή γέλασα, μετά είπα «εδώ ο κόσμος καίγεται…», αλλά τελικά πικράθηκα (ως άνθρωπος που αγαπάει την λογοτεχνία και στα διαμορφωτικά χρόνια της εφηβείας και της πρώτης νεότητας χρησιμοποίησε με μεγάλη συχνότητα την δημοτική δανειστική βιβλιοθήκη της πόλης του). Το κείμενό της είναι μάρτυρας της πιο αισχρής έννοιας ιδιωτικής ιδιοκτησίας και καταδεικνύει την κατάντια του ανθρώπινου είδους. Δυστυχώς, τα παραδείγματα πληθαίνουν με τρομαχτική ταχύτητα…

  79. GoGo said

    Το ζήτημα έχει απασχολήσει έντονα από χτες τη βιβλιοθηκονομική κοινότητα. Κι επειδή, όπως κι εσείς ο ίδιος θίξατε, ορθά το ζήτημα της διάθεσης μέσω των δανειστικών βιβλιοθηκών είναι πρωτίστως υπόθεση του εκδοτικού οίκου στον οποίο έχουν εκχωρηθεί τα δικαιώματα από το συγγραφέα (νομίζω ότι ισχύει στην παρούσα περίπτωση, δεν είμαι και τόσο ειδική…), παραθέτω την απαντητική επιστολή των εκδόσεων «Ψυχογιός» μέσω της εκπροσώπου του κυρίας Κλειώ Ζαχαριάδη σε ερώτημα συναδέλφου (για ευνόητους λόγους αποκρύπτω το όνομα του συναδέλφου, ενδεχομένως ο ίδιος να μη θέλει να γνωστοποιηθεί). Ιδού ολόκληρη η αλληλογραφία:

    «Συνάδελφοι καλησπέρα.

    Έστειλα στις εκδόσεις Ψυχογιός που εκδίδουν τα βιβλία της κας Δημουλίδου το παρακάτω μήνυμα και έλαβα την απάντησή τους. Σας τα παραθέτω

    «Κύριοι, μετά τις αλγεινές εντυπώσεις που προκάλεσαν οι χθεσινές δηλώσεις της συγγραφέα του εκδοτικού οίκου σας κας Δημουλίδου, εναντίον των βιβλιοθηκών με ενδιαφέρει η άποψή σας, την οποία και προτίθεμαι να δημοσιοποιήσω. Συμφωνείτε με τις απόψεις της κας Δημουλίδου; Είναι επικίνδυνες για τα έσοδά σας οι βιβλιοθήκες; Συμφωνείτε να μην περιέχουν βιβλία σας; Εν αναμονή της απάντησής σας
    —-
    Βιβλιοθηκονόμος»

    Η απάντησή τους λοιπόν:
    «Αγαπητέ κύριε —

    Όλοι εμείς στις Εκδόσεις Ψυχογιός υποστηρίζουμε το θεσμό των βιβλιοθηκών, που αποτελούν φάρους γνώσης και πνευματικής καλλιέργειας.

    Μέσω των θεσμικών οργάνων των Εκδοτών έχουμε πάρει πρωτοβουλίες για την αύξηση του αριθμού τους καθώς και για τον εμπλουτισμό τους με περισσότερα βιβλία.

    Στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης μας, υποστηρίζουμε την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας με δωρεές βιβλίων των Εκδόσεών μας σε βιβλιοθήκες, σχολεία, πνευματικά κέντρα, σωφρονιστικά καταστήματα. Τα βιβλία μας διατίθενται από τις βιβλιοθήκες και διοργανώνουμε εκδηλώσεις με τους συγγραφείς μας σε συνεργασία μαζί τους σε τακτική βάση.

    Τέλος, είμαστε ενεργά μέλη του ΟΣΔΕΛ, που διαχειρίζεται τα συλλογικά δικαιώματα έργων λόγου και τέχνης και μεριμνούμε για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας των πνευματικών δημιουργών.

    Σε κάθε περίπτωση, θεωρούμε τις βιβλιοθήκες εστίες πολιτισμού που προάγουν την καλλιέργεια του πνεύματος και ενισχύουμε ποικιλοτρόπως το έργο τους, αλλά ταυτόχρονα υπερασπιζόμαστε και την ελευθερία λόγου των δημιουργών, οι οποίοι σε μια δημοκρατική κοινωνία σαν τη δική μας έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους.

    Κλειώ Ζαχαριάδη
    Marketing Manager
    Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε.»

  80. Γς said

    78:
    >Το κείμενό της είναι μάρτυρας της πιο αισχρής έννοιας ιδιωτικής ιδιοκτησίας

  81. nandiaf said

    Ναι, μου φάνηκε πλεοναστικό, αλλά είχα νεύρα 🙂
    Ευχαριστώ για την επισήμανση.

  82. Δ.Π. said

    Απόρησα κι εγώ όταν είδα ότι ζητούν τα βιβλία της από σχολικές βιβλιοθήκες, μου λύθηκε όμως η απορία, αφού η κ. Χ.Δ. γράφει και παιδικά βιβλία…

    http://www.greekbooks.gr/books/pedika/o-ellinulis-to-hartino-karavaki.product

    Ευχαριστώ για το ψύχραιμο άρθρο. Ομολογώ πως δεν κατάφερα να είμαι εξίσου ψύχραιμη στα δικά μου σχόλια χθες.

  83. @79: η επικοινωνία με τον Ψυχογιό έγινε από μένα χθες (το μήνυμα το έστειλα εγώ και παρέλαβα την απάντησή τους που παραθέτετε) και κοινοποιήθηκε στο facebook. Θεωρώ πως το κατέβασμα από το προφίλ της Δημουλίδου έγινε μετά από υπόδειξη του εκδοτικού οίκου

  84. Immortalité said

    Φυσικά η κυρία κατέβασε την επιστολή και τώρα δεν υπάρχει ίχνος ούτε από τα σχόλια που γράφτηκαν. Κουβεντιάζοντας χτες με τον αγαπημένο μου βιβλιοπώλη (που δεν πουλάει τα βιβλία της έτσι κι αλλιώς), μου επιβεβαίωσε την υποψία ότι οι πωλήσεις της έχουν πέσει κατακόρυφα και γι’ αυτό μάλλον πήρε ανάποδες.
    Με αφορμή ένα τουήτ του Στάζυμπου άκουσα και ένα μέρος μιας συνέντευξής της που μεταξύ άλλων καταπληκτικών είπε τα εξής αμίμητα: επιτέλους οι Έλληνες άντρες διαβάζουν!!! (τα δικά της) και ότι το επόμενο δικό της θα είναι Στήβεν Κίνγκ!!! Κάπου εκεί μαζί με τα γέλια με πιάσανε τα κλάματα και το ‘κλεισα…

    Οφείλω να πω προς υπεράσπιση των βιβλιοθηκών πως όσα χρόνια ζούσα μέσα στη δημοτική βιβλιοθήκη, σκουπίδια δεν είχανε. Και όταν αγόραζαν βιβλία αγόραζαν και νέες εκδόσεις και μια χαρά τις δανειζόμαστε.
    Δύσκολα δανείζω βιβλία, μόνο σε πραγματικά φίλους (και άμα είναι κοντά, όχι να τα γυρεύω σ’ άλλη χώρα), ποτέ σε γνωστούς, τα θέλω πίσω, είναι τα βιβλία μου, τα δικά μου τα βιβλία που τα έχω σημειώσει (με μολύβι) και δεν θέλω να τα χάσω. Χαρίζω όμως χωρίς κανένα πρόβλημα 🙂

    Νίκο στη σελίδα εμφανίζεται διαφήμιση της γκούγκλ για το πως ν’ αυξήσουμε την επιχειρηματικότητά μας (ελπίζω να μην εννοεί κόβοντας τη μπλογκότσαρκα 🙂 )

  85. ππαν said

    Ο Ψυχογιός θα έχει πάθει μια ψυχολογία* από χτες
    *σικ

  86. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    79-83: Καλά κάνατε και γράψατε

    84: Εγώ δεν τη βλέπω τη διαφήμιση, αλλά μου το είπαν κι άλλοι. Πρέπει, λέει, να γραφτείς για να μην τη βλέπεις.

  87. Πάντως, στη συγκεκριμένη περίπτωση το ελληνικό ίντερνετ έδρασε σαν ένα συλλογικό «γκμούχ… γκουχ…. σοβαρέψου, κυρά μου» κι έβαλε την κυρία Δημουλίδου στη θέση της.

    Και για να τριτώσω τη χαζαμάρα, θα έλεγα πως τα βιβλία της δεν πρέπει να ηλεπωλούνται από το amazon.com αλλά από το alazon.com

    Δεν φταίω εγώ. Με εμπνέει!

  88. Γς said

    79, 83:
    Επεσαν, οι μάσκες

  89. spiral architect said

    @84: Τρέμε J.K Rowling! 😆
    Ο Στήβεν Κινγκ για την παραλία είναι καλός, (δεν κάνω πλάκα, μ’ αρέσει) σε απορροφάει και μαυρίζεις χωρίς να το καταλάβεις. Αναμένομεν τον Έλληνα διάδοχον εναγωνίως.

  90. Costas said

    @47 «Και ενώ για τον πλεονασμό στο ανταλλάσσουν έχετε δίκιο…»

    Γιατί έχει δίκιο; Όταν πεις «επειδή οι αναγνώστες της ανταλλάσσουν τα βιβλία της» σκέτο, μπορεί να τα ανταλλάσσουν με κάποιους τρίτους, ή να τα ανταλλάσσουν μεταξύ τους μεν αλλά με π.χ. λουκάνικα. Ενώ όταν πεις «επειδή οι αναγνώστες της ανταλλάσσουν τα βιβλία της ο ένας με τον άλλο» ή «ανταλλάσσουν τα βιβλία της μεταξύ τους», είναι αλλιώς, ξέρουμε τι λέμε.

  91. bloody amateur said

    Gaiman on Copyright Piracy and the Web :

    Σημειώνω επίσης ότι, πριν λίγα χρόνια, δικαστήριο στην Ισπανία δικαίωσε τον (χωρίς έγγραφη άδεια) δανεισμό βιβλίων, παρ’ όλο που ο νόμος περί πνευματικών δικαιωμάτων θεωρητικά τον απαγορεύει, με μια λογική περίπου εθιμικού δικαίου:

    Όλοι το κάνουν, κανείς δεν το θεωρεί κακό, και αν το απαγορέψουμε στην πράξη, τι θα γίνει; Κάτι καταστρφικό για την παιδεία και την καλλιέργεια όλης της κοινωνίας, αναμφίβολα..

    Σωστοί οι Ισπανοί. Αν έχει κάποιος λινκ γι’ αυτή την υπόθεση (δεν τα καλοθυμάμαι, μην κάνω παραπληροφόρηση), ας το παραθέσει, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση.

  92. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #33, 56 και άλλα.
    Κι εγώ ούτε γράφω, ούτε σημειώνω ούτε τσακίζω σελίδες ή τις ράχες (εντάξει, στα βιβλία που δεν είναι ραμμένα, το τσάκισμα της ράχης είναι αναπόφευκτο καμιά φορά. Για να θυμάμαι τι διάβασα και πού κρατάω σημειώσεις και αφού τα γράψω τα θυμάμαι ευκολότερα μάλιστα.
    Παρόλα αυτά, δανείζω τα βιβλία μου, μόνο που ενημερώνω το δανειζόμενο για το χούι μου για να προσέχει. Σε όποιον δεν δανείζει, δεν δανείζω.
    Προς Δύτη: χρησιμοποίησε λωρίδες χαρτί εν είδει σελιδοδείκτη. Δεν έχουν πολύ πάχος και μπορείς να βάλεις πολλές σε κάθε βιβλίο. Προς θεού, σταμάτα να διπλώνεις σελίδες. 🙂

  93. sarant said

    87: Πράγματι σε εμπνέει

    90:¨Πάντως κοντοστάθηκα όταν το έγραφα.

  94. Γς said

    87:
    >Και για να τριτώσω τη χαζαμάρα

    Και να 4-ώσεις. Coffee or tea?.
    Μια φορά χόστες, πάντα χόστες!
    Απ την Ολυμπιακή ξεκίνησε κι η δικιά μας

  95. nandiaf said

    91. Gaiman rules! Bloody amateur, ευχαριστώ για το λινκ!

  96. Νέο Kid Στο Block said

    Nα δηλώσω απλώς φανατικός σελιδοδιπλωτής ήθελα.
    Δεν καταλαβαίνω τον αντιδιπλωτισμό ορισμένων φίλων…

  97. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #96
    Ο καθένας μας δεν διπλώνει για διαφορετικούς λόγους και θα χρειάζονταν χρόνια ψυχανάλυσης για να βρούμε ποιο κενό γεμίζουμε με το να μη διπλώνουμε… 🙂
    Για μένα, είναι αντιαισθητικό, υποσυνείδητα υποβάλει στον άλλο ότι στη διπλωμένη σελίδα βρίσκεται κάτι σημαντικό (αυτός είναι και ο λόγος που δεν σημειώνω) και μακροπρόθεσμα, μπορεί να σκιστεί η σελίδα στην τσάκιση.

  98. Γς said

    92:
    Σελιδοδείκτες.
    Εβαζα και γω κάτι ανάμεσα στις σελίδες. Όχι για να θυμάμαι τη σελίδα. Απλώς για να το κρύψω, να μην φαίνεται.
    Δολάρια, που κονομούσαμε από τις ιερόδουλες του Πειραιά. Τα έβαζα μέσα σε βιβλία για να μην τα βρει η μάνα μου.
    -Ντου γιου γουόντ γκερλς?
    Και τα πηγαίναμε τα Τζωννάκια του 6ου στόλου σαν γαλόπουλα στις κυρίες.
    Παίρναμε ένα δολάριο το κεφάλι. Θυμάμαι μια μέρα που πήγα 5 και μου έδωσε 4 USD.
    -Γιατί τέσσερα; -Αυτός δεν… -Γιατί ρε Τζώννυ; -Α’μ βέρτζυ.
    Κάτι ψυλλιάστηκα, αλλά άντρας και βέρτζυ δεν το έπιανα 14-15 χρονών τότε.
    Η πλάκα είναι ότι δεν θυμόμουν πάντα σε ποιο βιβλίο τα έβαζα. Για δεκαετίες έβρισκα δολάρια.
    Ποιος ξέρει και πόσοι άλλοι από αυτούς που δανείστηκαν ή βούτηξαν βιβλία μου.

  99. spiral architect said

    Το συμβόλαιο που υπέγραψε με γνωστό εκδοτικό οίκο, αναφέρεται ως η πιο ακριβοπληρωμένη μεταγραφή στον χώρο του [ελληνικού] βιβλίου
    Αουτς, αυτό πόνεσε! 😳
    (και δεν ξέραμε τίποτα ως τώρα ρε γμτ, διότι ασχολούμασταν με αλλότρια …)

  100. Eγώ δεν εχω να πω τίποτα παρά πέρα, απ’ το να παραθέσω λίγες ακόμα στροφές από ποίημά της, που υπάρχει σε ομότιτλη ποιητική της συλλογή. Με αυτό της το ποίημα δε, δε μου σηκώνεται μόνο το ένα, αλλά όλα μου τα ράστα παρέα.

    ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ Η ΒΡΟΧΗ;

    Πόσο κοστίζει η βροχή
    τη γη σαν την ποτίζει
    ή τάχα από τη βρομιά
    ξεπλένει κι εξαγνίζει;

    Πόσο κοστίζει τ’ άνθισμα
    των λουλουδιών π’ ανοίγουν
    και τους αγρούς, μα και αυλές
    με χρώματα στολίζουν;

    Πόσο κοστίζει ο άνεμος
    που τα αυτιά χαϊδεύει
    και τραγουδάει με ορμή
    τη φύση όταν σμιλεύει;

    Πόσο κοστίζει η θάλασσα
    που τόσο μας μαγεύει
    μα και σαν είναι άγρια
    πάλι μας ταξιδεύει;

    Πόσο κοστίζει ο ουρανός
    με τ’ άστρα κεντημένος
    και σαν εκείνα λάμπουνε
    δε νιώθεις φοβισμένος;

    Πόσο κοστίζει η ζεστασιά
    του ήλιου που χρυσαφένιος
    όταν αγγίζει την ψυχή
    δε νιώθεις κουρασμένος;

    Τίποτε…

    Τίποτε… δεν κοστίζουν όλα αυτά
    που η φύση μας δωρίζει.
    Όλα τα ‘χουμε τζάμπα,
    απλόχερα στα μάτια μας…
    Μα εμείς δεν τα εκτιμάμε,
    σ’ όλα τιμή ζητάμε
    ταμπέλα να ‘χουν με αριθμούς
    π’ όλο να μεγαλώνουν
    και τότε μόνο νιώθουμε
    πως ναι, μας δικαιώνουν
    πως ζούμε αφού η τσέπη μας
    το τίμημα πληρώνει…

    Αχ, πόσο ανόητοι
    γινόμαστε στ’ αλήθεια
    που τη ζωή αγγίζουμε
    μέσα από παραμύθια.

    ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΗ ΦΟΡΤΙΣΗ. ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΙΝΗΘΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ, ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ. http://www.psichogios.gr/datafiles/videos/%CE%A0%CE%9F%CE%A3%CE%9F%20%CE%9A%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%99%CE%96%CE%95%CE%99%20%CE%97%20%CE%92%CE%A1%CE%9F%CE%A7%CE%97.pdf

  101. Anasto said

    Όσον αφορά το αν είναι πλεονασμός το «ανταλλάσσουν οι αναγνώστες ο ένας με τον άλλον», να πω ότι η μάνα μου αντάλλασσε νόρες και βίπερ με τον περιπτερά και ένα μικρό μαγαζάκι με περιοδικά και βιβλία στην Πηγάδα. Τέτοιες ανταλλαγές, τώρα με την κρίση, γίνονται και σε χώρους που στεγάζονται διάφορες συλλογικότητες, ειδικά αυτές που έχουν σαν στόχο τη δημιουργία δομών αλληλεγγύης. Δηλαδή δεν ισχύει το ότι ανταλλαγές γίνονται μόνο μεταξύ αναγνωστών. Γίνονται και με ιδιώτες (με κέρδος στη μέση) αλλά και με συλλογικότητες. Άσχετα με το πώς το εννοούσε ο γράφων, καλό είναι να μην κρατάμε καραμπίνα έτοιμοι να μπουμπουνίσουμε όποιον έχει απόψεις που μας βουρλίζουν. Όχι στην τυφλή βία. 😛

    59. Σαφώς και δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο και το παράδειγμα που δίνετε είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Απ’ την άλλη, χωρίς να θέλω να προβοκάρω και απλά λέγοντας φωναχτά τη σκέψη μου, δεν φαντάζομαι στη Σκανδιναβική χερσόνησο να έχουν διαβάσει πολλοί (τουλάχιστον σε σχέση με όσους διαβάζουν εκεί άλλα πράγματα και συγκριτικά με το τι ισχύει στην Ελλάδα) τις «αποχρώσεις». Μπορεί να κάνω και λάθος και απλά να κολλάω σε στερεότυπα.

  102. Δημήτρης Φύσσας said

    «Γυναικεία λογοτεχνία» μαινόμενη.

    «Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;»

    Γιώργος Σεφέρης

  103. Γς said

    100:
    >Με αυτό της το ποίημα δε, δε μου σηκώνεται μόνο το ένα, αλλά όλα μου τα ράστα παρέα.

    Σηκώνεται;
    Ράστα το λένε τώρα;
    Εκτός αν εννοείς τα μπυκλάκια, κοτσίδες (ράστα)΄
    Ρε μπας κι είσαι Ρασταφαριανιστής ;

  104. Γς said

    101:
    Πηγάδα;
    Που Πάνω απο την Εργάνη προς την Αγία Μαρίνα Ηλιούπολης;

  105. Ναι. Εννοώ τα ράστα μου στα μαλλιά. Υ.Γ. Αν δεις το όνομά μου, θα διαπιστώσεις ότι μάλλον δεν έχω τίποτε άλλο να μου σηκωθεί.

  106. Γς said

    104:
    Πηγάδα Ηλιούπολης είπαμε. Οχι Μελιγαλά Spiral Architect !

  107. Γς said

    105:
    Ολο γκάφες κάνω. Συγνώμη

  108. Ναυτίλος said

    Συμμερίζομαι, φυσικά, τα όσα δηκτικά έγραψαν οι φίλοι συν-σχολιαστές και θέλω να μείνω σε κάτι που κατήγγειλε η συγγραφέας βιβλίων παραλίας και ισο’υ’ψής συνάδελφος της Κάθριν Μάνσφιλντ και της Λιλίκας (sic) Ζωγράφου: υπήρξαν σχολεία που ζήτησαν από την εν λόγω πνευματική δημιουργό να τους χαρίσει βιβλία της για τη δανειστική τους βιβλιοθήκη; Αν ναι, τότε ντρέπομαι για τους συγκεκριμένους συναδέλφους μου, που προσφέρουν τέτοιου επιπέδου πνευματική τροφή στους ανυποψίαστους μαθητές τους. Δεν θέλω να πιστέψω πως συμβαίνει κάτι τέτοιο.

  109. Διάβασε 5 ποιήματα της Χρυσηίδας για να εξιλεωθείς. Μετά από αυτό σίγουρα θα έχεις την κατανόησή μου.

  110. Γς said

    109:
    Να γράψω καλύτερα 100 ή 1000 φορές (copy-paste) ‘Αλλη φορά δεν θα το ξανακάνω’;

  111. 110:
    Άστο. Δεν είμαι τόσο σαδίστρια.

  112. island said

    Καλησπέρα. Μου επιτρέπετε την αναδημοσίευση του κειμένου σας αυτού στο βλόγ μου, με αναφορά βεβαίως της πηγής; Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων

  113. Γς said

    112:
    >στο βλόγ μου
    βλογ; Τρόμαξα

  114. π2 said

    56 (και 96): Τι να κάνουμε Δύτη, κανείς δεν είναι τέλειος, εγώ δεν είμαι φαν του Πύντσον (μια κραυγή σπάει τη σιωπή του ελληνικού διαδικτύου κάπου στην επαρχία). Το δίπλωμα σελίδας δεν έχει δικαιολογία, υπάρχουν χαρτάκια, ποστ-ιτ, χωριστό σημειωματάριο, χιλιάδες λύσεις φιλικές και πολιτικά ορθές για εμάς τους φετιχιστές.

    62 (και 84): Οι σημειώσεις είναι λίγο διαφορετική ιστορία (με μολύβι! οτιδήποτε άλλο αντίκειται στη συνθήκη της Γενεύης!). Καταλαβαίνω τη χρησιμότητα. Μου έχει τύχει να εντυπωσιαστώ από εφηβικές σημειώσεις μου σε βιβλία (ναι, τον αποτροπιασμό τον έπαθα αργότερα), καθώς και να έχω χρησιμοποιήσει ως πολύτιμη πηγή αρχαιολογικής πληροφορίας σημειώσεις άλλων (χειρόγραφη σημείωση του 1914 σε βιβλίο του 1859 για αρχαίες επιγραφές: ο Έκο θα έκανε πάρτι με τη σημειολογία του πράγματος). Αλλά χρήσιμο, ξεχρήσιμο, σέβομαι τον φετιχισμό μου και πλέον σημειώνω αλλού, σε μπλοκάκι ή στον υπολογιστή.

    62: Οι ταλαιπωρούντες τη βιβλιοδεσία είναι αυτοί που ανοίγουν υπερβολικά τα βιβλία ακόμη κι όταν δεν χρειάζεται, διπλώνουν (τι φρίκη!) τα χαρτόδετα για να τα κρατούν με το ένα χέρι και γενικώς δεν τους φέρονται με στοργή.

  115. Αφού έληξε η κραυγή κάπου στην επαρχία, ηρεμώ και λέω ότι μόλις αποδελτιώσω αυτό που σημείωσα τσακίζοντας την ακρούλα της σελίδας, την ξετσακίζω σχολαστικά. Είπαμε, είναι λύση για ταξιδιωτικές αναγνώσεις –και δεν είμαι περήφανος γιαυτήν.
    Εδώ έχουμε τη βιβλιοθήκη ενός σπουδαίου συναδέλφου παλιότερων γενεών, με αξιοπρόσεκτες σημειώσεις (ιδίως σε βιβλία για τα οποία έγραψε κακές κριτικές, όλο !!! και NO! και ?…

  116. sarant said

    114: Μη μου δανείσετε βιβλίο, εγώ γενικά τα ταλαιπωρώ τα δικά μου (αν και όχι τα δανεικά). Και σημειώνω αβέρτα.

    108: Όπως ειπώθηκε σε προηγούμενο σχόλιο, ίσως της ζήτησαν τα παιδικά που έχει γράψει.

    100: Νομίζω από δική σου ανάρτηση πήρα και το δείγμα που έβαλα στο τέλος του άρθρου 🙂

  117. ππαν said

    Α αλλάζει, αν είναι κανείς φετιχιστής, Εγώ είμαι αναγνώστρια και μόνο.
    Γρηγόρη Κοτορτισινέ, κι εμένα οι υπογραμμίσεις στα λογοτεχνικα βιβλία σε στυλ «τι ωραία που τα λέει!» μου την δίνουν, από την άλλη όμως αναγκαστικ΄σημειώνεις όταν τα χρησιμοποιείς για την δουλειά σου.

  118. ππαν said

    Και κατι για την ποιότητα των γραπτών της Χ.Δ.: είναι λίγο εκτός θέματος, δηλαδή αν τα είχε πει τα ίδια φερειπείν ο Ελύτης (που εμένα δεν μου αρέσει αλλά τέλος πάντων) θα ήταν λιγότερο απωθητικά;

  119. freierdenker said

    Ούτε εγώ έχω διαβάσει Δημουλίδου. Αναρωτιέμαι, αν θελήσουμε να χαρακτηρίσουμε το μυθηστορηματικό της έργο της (το κυρίως έργο της δηλαδή), και αφού προσπαθήσουμε να το δούμε με κάποια συμπάθεια, ο όρος «λαϊκό ρομάντζο» θα ταίριαζε?

  120. Ηλεφούφουτος said

    Π2, ψυχραιμία! Κι εγώ είμαι κατά των διπλωμάτων αλλά πολλές φορές δεν έχω άλλη επιλογή, γιατί διαβάζω στο αεροπλάνο/λεωφορείο και δεν μου βρίσκεται πρόχειρο χαρτί για σελιδοδείκτης (στο λεωφορείο έχω ελευθέρας, όχι εισιτήριο) ώστε να κρατήσω τη σελίδα στην οποία, μόλις βρω μολύβι, θα κάνω τη σημείωση που θέλω (γιατί αν δεν την κάνω θα πάθω τσουρέπνικα). Τσακίζω λοιπόν τη γωνία της σελίδας, με πόνο ψυχής, ναι, αλλά το κάνω.
    Κατά τ άλλα δεν έχω βρει τρόπο να διαβάζω τα βιβλία μου χωρίς να τα φθείρω μεν αλλά και χωρίς να νιώθω, όταν διαβάζω, σαν το σακάτη με την κουστουμιά του ανεκδότου δε. Κάποια χαρτόδετα δυστυχώς τούς έχω τσακίσει τη ράχη, όλων δε έχει τσακιστεί το κάτω της ράχης τους στο σημείο που καλύπτει τον κενό χώρο κάτω από τις σελίδες και δέχεται το βάρος του βιβλίου. Επίσης υποφέρω που βλέπω να χάνεται και σιγά σιγά να σκουραίνει το παρθενικό λευκό της αντίθετης από τη ράχη πλευράς, της πλευράς δηλαδή που σχηματίζουν οι άκρες των σελίδων, ιδίως σε κάτι μεγάλα βιβλία αναφοράς που όταν τα πρωτοπήρα ήσανε σαν κουφέτα.

  121. Μην τσακίζετε τις σελίδες, να σας κάψει ο θεός! Πάντως ακολουθώ αυτή η λύση στα δικά μου βιβλία για να μην τα πληγώνω.
    http://bit.ly/P1X5DE

    Όσα ήταν να ειπωθούν από χτες μέχρι σήμερα εδώ στου Νικοκύρη ειπώθηκαν οπότε δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο. Όμως αυτό που με ενόχλησε αφάνταστα στο διάλογο στο οικείο προφίλ της (όπως λέμε οικείο αστυνομικό τμήμα) ήταν οι κεφαλαιούχες απειλές της εν λόγω κυρίας, ζήτησε από τους «φίλους» της να της στείλουν κατάλογο των (δανειστικών) βιβλιοθηκών που έχουν βιβλία της για να προχωρήσει σε μηνύσεις. Δυστυχώς δεν προνόησα να σώσω όλη τη συζήτηση, η εν λόγω κυρία απειλούσε με κάτι φρικτά ελληνικά που βρίσκει κανείς σε «πατριωτικά» προφίλ. Μια άλλη κατάντια που υποκρύπτει την φασιστικής κοπής έννοια της συλλογικής ευθύνης ήταν το γνωστό κλισέ με τον καφέ. Εσείς πληρώνετε 4 ευρώ τον καφέ αλλά [τα] βιβλία [μου] δεν [τα] αγοράζετε. Μου κάθεται στο στομάχι αυτή η ενοχλητική μεταφορά, δηλαδή πρέπει να πονάμε και να βασανιζόμαστε αντί να αναζητάμε τις μικρές απολαύσεις της ζωής, κι εξάλλου γνωρίζετε από την ανθρωπολογική σκοπιά πως ο καφές με φίλους έχει πολύ μεγάλη κοινωνική αλλά και ψυχολογική αξία. Για την εν λόγω κυρία, ο καφές είναι αμαρτία αφού έχουμε τη δυνατότητα με πέντε καφέδες να πληρώνουμε τα βιβλία της. Νισάφι πια.

  122. Μισιρλού... said

    Σας αποχαιρετώ -με θυμωμένα δάκρυα…
    Εμείς πια -σε λίγες μέρες- δε θα έχουμε ούτε ίντερνετ, ούτε τηλέφωνο (δεν βγαίνουνε τα κουκιά πλέον…).
    Και στ’ αρχίδια μας η κάθε κυρα-Χρύσα! Ποιος την ξέρει, ποιος την είδε.
    (όσα μάθαμε, μάθαμε…. Η κυρά δε μας λείψει, σίγουρα…)

    Να’μαστε καλά…
    Εις το επανιδείν, σε μιαν άλλη κοινωνία!…

  123. Markos said

    Πάντως, με κίνδυνο να περάσω στα χωράφια των ad hominem επιθέσεων, μπορώ (μετά από 10 τεμπέλικα λεπτά στα google images & το photoshop) επιφυλακτικά να θεωρήσω πως η κυρία Δημουλίδου δεν έχει και τις στενότερες σχέσεις με το θέμα της πνευματικής ιδιοκτησίας & της αμοιβής των δημιουργών για την (ανά)παραγωγή έργου:

    https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10152200840400648.926669.815345647&type=1&l=bfdab7e34d

    Εκτός βεβαίως και αν αναζήτησε τους πρωτογενείς δημιουργούς ή/και τις εταιρείες παροχής stock photos για να αποδώσει τα αναλογούντα τέλη χρήσης, οπότε και προθυμοποιούμαι να φάω το καπέλο μου.

  124. Ηλεφούφουτος said

    122 Μισιρλού, τι εννοείς;
    Ποιοι δεν θα έχετε ούτε ίντερνετ ούτε τηλέφωνο;

  125. Δεν είναι διαβασμένο, αν δεν είναι τσακισμένο, τσαλακωμένο, σκισμένο.

  126. Markos said

    Και για όσους δεν μπορούν ή δε θέλουν να μπουν στο φατσοβιβλίο, το άλμπουμ του σχολίου #123 βρίσκεται και εδώ:

    http://imgur.com/a/9QGpM#0

  127. 125. Έχετε μια πολύ ρομαντική αντίληψη για τη μεταχείριση των βιβλίων 🙂
    (κάποια στιγμή θα λάβετε μέηλ για ένα ζήτημα που αφορά και τους δυο μας)

    122. Κρίμα…

  128. Μισιρλού... said

    @124 – Ηλεφού μας… Εννοώ το άμεσο περιβάλλον μου [για εμένα εννοώ…].
    Ελπίζω να τα ξαναπούμε…

    Χαίρετε!

  129. Κατερίνα Περρωτή said

    122. Δεν είμαστε πολύ καλύτερα αλλά

    μπορούμε να βοηθήσουμε!

  130. tasos said

    Στα μέσα της δεκαετίας του 70 ένας φτωχός και άσημος προγραμματιστής που η εταιρία του είχε προσωπικό μόλις 3 ατόμων (συμπεριλαμβανομένου του ιδίου), ο Bill Gates, έγραψε μια ανάλογη ανοιχτή επιστολή προς του χομπίστες με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μια ανάλογη συζήτηση.(1). Αργότερα έγινε πολύ περισσότερο διάσημος και (κυρίως) πολύ περισσότερο πλούσιος. Ίσως η κα Δημουλίδου θέλει να έχει λιγή από την τύχη του Bill Gates και γι’αυτό την κατανοώ.

    Η ουσιαστική απάντηση ήρθε περίπου 10 χρόνια αργότερα από τον Richard Stallman με το GNU Manifesto (2) που άλλαξε τον κόσμο της πληροφορικής σχεδόν όσο και τα δημιουργήματα του Bill Gates (Βλέπε ελεύθερο/ανοικτό λογισμικό, Linux, Bsd, Android κλπ κλπ). Σήμερα ο Richard Stallman είναι ελάχιστα περισσότερο διάσημος και το ίδιο φτωχός σε σχέση με το 1985. Και πάλι κατανοώ την κα Δημουλίδου που δεν θέλει την ατυχία του Stallman.

    1)http://www.blinkenlights.com/classiccmp/gateswhine.html
    http://en.wikipedia.org/wiki/Open_Letter_to_Hobbyists
    2)http://www.gnu.org/gnu/manifesto.html
    http://en.wikipedia.org/wiki/GNU_Manifesto

  131. bernardina said

    Επειδή τα είπατε όλα (μόνο το #122 με έσκιαξε: Μισιρλού, πού πάς, καλή μου; 😯 ) δεν έχω να προσθέσω πολλά πράγματα. Άλλωστε δεν έχουν και σημασία…
    Μόνο ένα μικρό συνειρμό που μου προκάλεσε η περίπτωση της κυρίας Δημουλίδου. Δυστυχώς το συγκεκριμένο απόσπασμα το βρήκα μόνο μεταγλωτισμένο. 😦

    Και μην πυροβολείτε τα αυθεντικά «λαϊκά ρομάντζα». Επιτελούν κοινωνικό έργο. 😉 Από τα δήθεν να φυλάγεστε. Σαν αυτά της κυρα-Χρύσας…

  132. Το σύντομο ανέκδοτο της ημέρας το είπε ένας χιουμορίστας «μεγάλου όγκου», ο Μπένι: «Δεν είμαστε προτεκτοράτο». Ο αποκαλούμενος «πνευματικός κόσμος» (και όχι μόνο) στα social media (και όχι μόνο), ασχολείται με την ανοιχτή επιστολή – ξέσπασμα της Χρυσηίδας Δημουλίδου για όσους δανείζονται τα βιβλία της (και δεν τα αγοράζουν)! Η bestsellerού κατίνα ξεσήκωσε σάλο και κατάφερε στην κοινωνία του θέματος νέο-ραγιάδικου τύπου να γίνει περισσότερο γνωστή και να «ταΐσει» την ματαιοδοξία της. Το σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα Μανώλης Γλέζος (-όπως τον αποκάλεσε η MEGAλη δημοσιοκάφρος Όλγα Τρέμη Van Cleef), αναφέρει σε δήλωσή του: Η παρουσία της Χρυσής Αυγής στο ελληνικό κοινοβούλιο αποτελεί ύβρη στον ελληνικό πολιτισμό. Ο σεβάσμιος γέροντας ζητά μάλιστα, από αυτούς που ψήφισαν «αυτό το μόρφωμα» να το «ξανασκεφτούν και μια και δυο φορές». Και τρεις, τέσσερις και πέντε θα έλεγα… Χρόνο έχουμε, όπως κάποτε λεφτά…. «Λεφτά υπήρχαν».

    Ύβρις (αρχ. ὓβρις) είναι η επίκληση του ελληνικού πολιτισμού από τις κότες, κυρίως της «Αριστεράς» αλλά και του επονομαζόμενου «Δημοκρατικού τόξου».

    Όταν…

    Διαβάστε περισσότερα….
    Εδώ ο κόσμος καίγεται… http://agathodaimon.eu/blog/item/30-here-people-burned

  133. sarant said

    122: Μισιρλού, πολύ κρίμα, αλλά φαντάζομαι και ελπίζω πως είναι προσωρινό, ένα διάλειμμα πες.

    130: Τι μαθαίνει κανείς…

  134. Immortalité said

    @122 Βρε Μισιρλού τι εννοείς; Σίγουρα δε γίνεται τίποτις; 😦
    Εγώ πάντως αρνούμαι να σε αποχαιρετήσω δια παντός.

  135. Trololos said

    Και μετά σου λένε «διάβασε κανά βιβλίο να ξεστραβωθείς». Χίλιες φορές προτιμότερο να δω τούρκικα σήριαλ και κουτσομπολίστικες εκπομπές (που δεν βλέπω αλλά από το να διάβαζα τέτοιου είδος «ποιοτικά» βιβλία θα τα προτιμούσα).

  136. Ηλεφούφουτος said

    Μπερνα, κι εγώ το ίδιο απόσπασμα έψαχνα!!

    Μισιρλού, ελπίζω ότι δεν το εννοείς, κι αν το εννοείς, δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να μη γίνει αυτό;

  137. Immortalité said

    @135 Γιατί μπαίνετε σε τέτοιου είδους συγκρίσεις αν όχι για να «νομιμοποιήσετε» στη συνείδησή σας τα τούρκικα και τα κουτσομπολίστικα; Ακούσατε κανένα να λέει, από το να με φάει η Σκύλλα χίλιες φορές προτιμότερο να με φάει η Χάρυβδη; Σας βάζει κανείς το πιστόλι στον κρόταφο να διαλέξετε;

  138. cronopiusa said

    Waiting for the Biblioburro by Monica Brown

    Library on a Donkey

    Samsara

  139. Κατερίνα Περρωτή said

    136. Φυσικά!

    (Ελπίζοντας να μην είναι προσβλητικό) Τα χέρια στις τσέπες!

  140. cronopiusa said

    H λευτεριά είναι σχολειό…

  141. gpoint said

    # 122

    Και εγώ εδώ και καιρό δεν έχω τηλέφωνο αλλά για ίντερνετ (ασύρματο) όλο και κάποιος γείτονας μπορεί να σε βολέψει. Δεν μιλάω να πηγαίνεις σε καφετέριες, εγώ παίρνω στο σπίτι από το γειτονικό ξενοδοχείο, μου δώσανε τον κωδικό όταν τους το ζήτησα

  142. Raptakis Dimitrios said

    Πείτε με αφελή, αλλά θαρρώ πως άλλο δεν κάνουμε παρά να διασκεδάζουμε την αμηχανία μας μπροστά στην παραλογοτεχνία και σε ό,τι αυτή συνεπάγεται…

  143. freierdenker said

    131, Εγώ βλέπω κάποια στοιχεία λαϊκότητας (λαϊκότητας του έτους 2012), από τον τρόπο που μιλάει μέχρι την εμφάνιση της και την τηλεοπτική εκπομπή που επέλεξε. Δεν νομίζω οτι είναι η διανοούμενη που προσποείται την λαϊκή για να τα κονομήσει.

  144. π2 said

    125: Στάζυ, μου θυμίζεις υπεύθυνο πανεπιστημιακού αναγνωστηρίου που έλεγε πως αν δεν έχει 10% απώλειες (από κλοπές και φθορές) μια βιβλιοθήκη δεν χρησιμοποιείται αρκετά. Αυτά βέβαια πριν από την απογραφή στην οποία αναλάβαμε εθελοντές. Όταν είδε το αποτέλεσμα ανέκραξε: «ε, είπαμε 10%, όχι κι έτσι».

    Μισιρλού, σιγά μη σ’ αποχαιρετήσουμε. Θα ξαναβρεθούμε.

  145. Immortalité said

    @121 Ιάγο αυτό μου θύμισε τους Κώδικες στο Πανεπιστήμιο! Αναγκαστικά σελιδοδείκτης γιατί ήταν τόσο λεπτά τα φύλλα που και να τα τσάκιζες δεν επρόκειτο να βρεις το τσακισμένο ποτέ. Άσε που στους σελιδοδείκτες γράφαμε το άρθρο της παραπομπής. Αλλά στη λογοτεχνία να βάζεις φλούο σελιδοδείκτες λίγο χάλια δεν είναι;
    Και όπως λέει ο Ηλεφού @120, άμα κουβαλάς ένα βιβλίο στην τσάντα σου, το λιγότερο που μπορεί να του συμβεί είναι οι τσακισμένες σελίδες…

    Έτσι που τα λέει ο Στάζυ στο @125 είναι αν και το σκίσιμο προσπαθώ να το αποφεύγω όσο γίνεται 🙂

    Με τη Μισιρλού αποσυντονίστηκα.. :/

  146. Ναυτίλος said

    39: Κυρία μου,μπορεί όλοι αυτοί που αναφέρετε να μην είναι γίγαντες της λογοτεχνίας, αλλά καμιά σχέση δεν έχουν με την απερίγραπτη Χρυσηίδα.
    Πάντως, για να μην έχει δανειστεί ποτέ βιβλίο η Χρυσηίς, δύο λόγοι πρέπει να συντρέχουν: ή δεν έχει φίλους ή οι φίλοι της δεν διαβάζουν Άρλεκιν.

  147. Ηλεφούφουτος said

    143, μήπως γιατί στον ελεύθερο τρόπο σκέψης το λαϊκό ταυτίζεται με την τσοκαρία;

  148. island said

    113
    Ψιλοβαριέμαι να αλλάζω τη γλώσσα γραφής 😛

  149. Μαρία said

    Ε όχι και σχισμένο. Αν δεν είναι σημειωμένο, δεν είναι διαβασμένο.

    34 Να προσέχουμε τι διαβάζουμε. Δεν πρόκειται για ΑΥΤΟβιογραφία αλλά για βιβλίο της Νίτσας Λουλέ για το Στεφανόπουλο.

    Τη Χρύσα τη σχολιάσαμε τη νύχτα με την Ππαν. Κι εγώ δεν περίμενα ποστ.
    Στο αναγνωστικό μας της έκτης δημοτικού υπήρχε ένα χρονογράφημα του Νιρβάνα με τίτλο «ελληνική βιβλιοφιλία» δηλαδή δανεικά κι αγύριστα.

  150. Ναυτίλος said

    142: Άλλο παραλογοτεχνία, στην οποία τύποις συγκαταλέγονται κάποιοι αγαπημένοι συγγραφείς, και άλλο λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένα. Οι διάφορες Δημουλίδου δεν υπάγονται στην παραλογοτεχνία αλλά στη μη-λογοτεχνία. Θα τις χαρακτήριζα πνευματικό πασατέμπο, αλλά σέβομαι τη λέξη πνεύμα και ο πασατέμπος μού αρέσει πολύ.

  151. 145. Τα δυο κάτω είναι ιστορικού ενδιαφέροντος, το πάνω λογοτεχνικό μεν, Φιλίπ Κερ, αλλά με εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ιστορικές παραπομπές.

  152. bernardina said

    Ηλεφού, κι εγώ έφαγα το γιουτούμπι να βρω το αυθεντικό αλλά υπάρχει μόνο στην κανονική κόπια, όχι στα αποσπάσματα (απ’ όσο είδα, δηλαδή)

    Αχ, και που να ‘ξερε η κυρα-Χρύσα ότι υπάρχουν και κάτι τέτοιοι http://biblioklept.org/. Που παίρνουν δανεικά κι αγύριστα βιβλία, το περηφανεύονται, το κάνουν και μπλογκ. Τιμή τους και καμάρι τους, δηλαδή! 😆 (Μπείτε στο about us τους για να καταλάβετε… 😉 )

  153. bernardina said

    Επειδή αναφέρθηκε και ο όρος παραλογοτεχνία. Ε, νομίζω ότι της πέφτει πολύς. Όπως και το ότι ανήκει στα ευπώλητα, όρος που επινοήθηκε -ας μην ξεχνάμε- από τον Μπαμπινιώτη για το best seller. Κι εκεί τσουβαλιάζονται συλλήβδην ονόματα όπως της Χ.Δ και, μεταξύ πολλών άλλων ιερών τεράτων του είδους, και ο Στίβεν Κινγκ, τον οποίο φιλοδοξεί να αντικαταστήσει η κυρα-Χρύσα.
    Μην τρελαθούμε τελείως!

  154. cronopiusa said

    122
    Μισιρλού μην κλαις

    Που να βρω γυναίκα να σου μοιάζει

    Και 1 θύμα ρατσιστικής βίας είναι πολύ

  155. Εντάξει, υπερβάλλω με το σχισμένο. Αλλά μπήκατε στο νόημα

    #131 http://www.youtube.com/watch?v=IK9lt78INLA#t=2339s

    Μισιρλού, ώρα να φάμε και το μπάντγουιντθ μαζί.

    jago, αινιγματικός ακούγεσαι -να ανησυχήσω;

  156. Marios Poulantzas said

    Mια φορα και εναν καιρο ζουσε ενα μικρο κοριτσι στις Σερρες που το ελεγαν Χρυσουλα..Πολυ ομορφο κοριτσι αλλα πολυ φτωχο..ο πατερας της δουλευε στο σκουπιδιαρικο του δημου-τοτε που οι σκουπιδιαρηδες χτυπουσαν το κουδουνι -καμπανα για να κατεβασεις τα σκουπιδια-μιας και δεν υπηρχαν καδοι.Το φτωχο πλην ομορφο κοριτσακι μεγαλωνε μεσα στη μιζερια και το ονειρο της ηταν να ξεφυγει απο ολα αυτα και να κανει μεγαλη ζωη.Τα βιπερ που διαβαζε τις εδιναν ελπιδες οτι μπορει να τα καταφερει..Με οπλο λοιπον την ομορφια και καποιον μεσηλικα μεντορα εγινε αεροσυνοδος.Επιτευγμα σπουδαιο για κεινα τα χρονια..επιτελους το κοριτσι αρχισε να ζει και ξεχασε τους παντες και τα παντα στην πολη της..οι γονεις φυγανε με το παραπονο οτι δεν ηρθε να τους δει ποτε ξανα-δεν ηθελε να μαθει κανεις την ταπεινη καταγωγη της-Με τα χρονια το φτωχο πλην ομορφο κοριτσι αποφασισε να γινει «συγγραφεας»(τοσα χρονια βιπερ διαβαζε ειχε παρα-μορφωθει το μυαλο της) και εγινε..ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΑ..:)

  157. bernardina said

    #155β Γι’ αυτό λένε εσένα Μάγο κι όχι εμένα 😉

  158. Κατερίνα Περρωτή said

    Θα θεωρηθεί σεξιστικό να πω

    Από γραφή …κορμάρα !!!?

  159. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Στὰ ἀζήτητα ὁ Ντοστογιέφσκι κι ὁ Καζαντζάκης! Μάλιστα

  160. Ηλεφούφουτος said

    Μπερνα και Ναυτίλε, όλη αυτή την ώρα προβληματιζόμουνα κι εγώ για το ίδιο θέμα.
    Ότι δηλαδή αδικούμε συγγραφείς που έγραψαν αστυνομικά αλλά με λογοτεχνικές αρετές (όχι μόνο καλή πλοκή δηλαδή), όπως την Αγκ Κρίστι, τον Α Κ Ντόιλ, τον Γκάρντνερ ή απ τα πρόσφατα τον Ακούνιν, τον Καμιλέρι, κάποιους Σκανδιναβούς, βαζοντάς τους στον ίδιο παρανομαστή με την εν λόγω κυρία υπό τον τίτλο «παραλογοτεχνία».

    Για τον Στίβεν Κίνγκ, παρόλο που κάποια βιβλία του όταν τα έπιασα δεν μπορούσα να τ αφήσω, δεν μπορώ να μιλήσω για λογοτεχνικές αρετές (η γλώσσα του εννοώ). Είναι βεβαια φοβερός στο πώς φτιάχνει κάποιους χαρακτήρες-καρικατούρες (έχει κι αυτό την τέχνη του), π.χ. τη συντηρητική θρησκόληπτη μικροαστή, ή πώς στήνει καταστασεις (παρεπιφτού η άνοδος του επικίνδυνου αριβίστα πολιτικού στο Dead Zone, θυμίζει εφιαλτικά το φαινόμενο Χρυσή Αυγή) αλλά αυτά είναι αρετές και ενός καλού σεναριογράφου, όχι λογοτέχνη.

    Πάντως Ναυτίλε το φόλντερ στο οποίο έχω βάλει τα ψηφιακά μου βιβλία που δεν θεωρούνται λογοτεχνικά και το ενδιαφέρον τους βρίσκεται στην πλοκή εγώ το έχω ονομάσει ΠΑΣΑΤΕΜΠΟΣ!!!

  161. Κύριε Σαραντάκο

    αδυνατώ να καταλάβω τη λογική κατά την οποία
    « ένα βιβλίο που μόλις εκδόθηκε το λογικό και το αναμενόμενο είναι να διατεθεί στα βιβλιοπωλεία, όχι από τις δανειστικές βιβλιοθήκες» που αναμενόμενη είναι από την Κυρία Δημουλίδου που δε διαβάζει αλλά δεν την περίμενα από εσάς.

    Δεν ξέρω πού στηρίζεται η Εθνική μας βιβλοθήκη αλλά γνωρίζω πως στις ανεπτυγμένες χώρες οι Δανειστικές ΒΙβλιοθήκες θεωρούνται μεγάλο βοήθημα για τις νέες εκδόσεις.
    Η βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου στο Λονδίνο δεχόταν και παραγγελίες για νέα βιβλία που θα ήτα ακριβό να τα αγοράσω. Το ίδιο κι ο άλλος σωτήρας μου, το Βρετανικό Συμβούλιο της Αθήνας.

    Υπενθυμίζω πως οι Βιβλιοθήκες δεν τα κλέβουν τα βιβλία. Τα αγοράζουν. Και βοηθώντας στη διάδοσή τους μάλλον φέρνουν αναγνώστες (-πελάτες).

    Εξ άλλου, όπως σωστά λέτε: ο δυνητικός αναγνώστης που θα αγόραζε το βιβλίο μου πιθανόν είναι να μην το αγοράσει. Ωστόσο, αν το αγαπήσει διαβάζοντάς το στη Δανειστική Βιβλιοθήκη αυξάνονται οι πιθανότητες να το αγοράσει (για εκείνον ή για δώρο) ή να γίνει αναγνώστης (πελάτης) μου στο επόμενό μου.

    ______σημ. Συμφωνώ με την Κυρία Κολοτούρου, το #7 είναι καταπλητικό σχόλιο.

  162. Raptakis Dimitrios said

    Παραλογοτεχνία, ξεπαραλογοτεχνία, τὸ θέμα δὲν εἶναι ὁρολογικό. Τὸ θέμα εἶναι ὅτι τὸ ἐν δυνάμει ἀναγνωστικὸ κοινὸ -στὶς τάξεις τοῦ ὁποίου περιλαμβάνονται βεβαίως καὶ οἱ ἀπόφοιτοι τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου- σεμνύνεται πὼς διαβάζει λογοτεχνία κὶ ἀντ’ αὐτῆς ξεπετάει τοὺς γνωστοὺς τόμους ὑπερπεντακοσίων σελίδων…

  163. sarant said

    160 και πριν: Τα αστυνομικά δεν θα τα έλεγα Παραλογοτεχνία. Και εν πάση περιπτώσει, πώς να πούμε τα Άρλεκιν;

    161: Δεν διεκδικώ το αλάθητο, μπορεί να πέφτω έξω. Συμφωνώ άλλωστε ότι η βιβλιοθήκη μακροπρόθεσμα ωφελεί εξαιρετικά τις πωλήσεις βιβλίων.

  164. Γιώργος Πρίμπας said

    «Τύπωσε ο ίδιος το 1904 μια μικρή συλλογή με τον τίτλο Ποιήματα, στην οποία περιέλαβε τα ποιήματα: Φωνές, Επιθυμίες, Κεριά, Ένας γέρος, Δέησις, Οι ψυχές των γερόντων, Το πρώτο σκαλί, Διακοπή, Θερμοπύλες, Τα παράθυρα, Περιμένοντας τους βαρβάρους, Απιστία και Τα άλογα του Αχιλλέως. Η συλλογή, σε 100-200 αντίτυπα, κυκλοφόρησε ιδιωτικά. Το 1910 τύπωσε πάλι τη συλλογή του, προσθέτοντας αλλά επτά ποιήματα: Τρώες, Μονοτονία, Η κηδεία του Σαρπηδόνος, Η συνοδεία του Διονύσου, Ο Βασιλεύς Δημήτριος, Τα βήματα και Ούτος εκείνος. Και αυτή η συλλογή διακινήθηκε από τον ίδιο σε άτομα που εκτιμούσε.»
    πέθανε το 1933
    (από τη wikipedia)

    ο Καβάφης
    Ο Λογοτέχνης και Ο Ποιητής

    ——————————————————-

    δεν έχω διαβάσει την εν λόγω κυρία αλλά αν αποφάσιζα να ασχοληθώ με αυτήν (και από αυτά που είδα) θα προτιμήσω να πάω δώρο σε κάποια φίλη μου ένα κραγιόν της αρεσκίας της

  165. Γιώργος Πρίμπας said

    * αρεσκείας της

  166. cronopiusa said

    NTERNATIONAL APPEAL BY GREEK ARCHAEOLOGISTS (GR VERSION)

    Το κύκλωμα

    ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ (2010)

  167. 98,
    Πώς να πάρεις δολάριο απ’ τον άδολο Τζώννυ…

  168. 98,
    …εκτός αν ήταν πολύ δελεαστικό το Δόλωμα!

  169. Ναυτίλος said

    Ψάχνοντας λίγο παραπάνω το φαινόμενο Δημουλίδου, πληροφορήθηκα ότι έχει πάρει το πρώτο βραβείο αναγνωστικού κοινού της Κύπρου για το αριστούργημά της »Μην πυροβολείτε τη νύφη». Μπορεί, λοιπόν, η αριστοκρατία του πνεύματος να μην την έχει περί πολλού, η δημοκρατία του πνεύματος, όμως, την τιμάει και με το παραπάνω!
    Φίλε Ηλεφούφουτε, δεν είναι μόνο ο Στίβεν Κινγκ και ο Κόναν Ντόιλ. Στα νιάτα μου παραλογοτεχνία θεωρούνταν καταξιωμένοι σήμερα συγγραφείς όπως ο Σιμενόν, ο Λε Καρέ, ο Χάμετ και ο Τσάντλερ. Δεν ήξερα για τον Πασατέμπο σου, χαίρομαι που το έμαθα.

  170. Νίκος Μαστρακούλης said

    152 α: Δηλαδή αυτό δεν μας κάνει; (Το λίνκι πρέπει να δίνει κατευθείαν την αρχή της σκηνής)

  171. bernardina said

    #163 >Τα αστυνομικά δεν θα τα έλεγα Παραλογοτεχνία. Και εν πάση περιπτώσει, πώς να πούμε τα Άρλεκιν;

    Τα Άρλεκιν προφανώς είναι παραλογοτεχνία. Μόνο που τα Άρλεκιν είναι αυτό που είναι και δεν παριστάνουν κάτι άλλο, όπως η κυρία Δημουλίδου και οι ομότεχνές της (και είναι πολλές), που σερβίρουν δήθεν ψαγμένο, βαθυστόχαστο, υπερευαίσθητο, και δεν ξέρω τι άλλο. Και δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που αγοράζει Άρλεκιν περιμένοντας να βρει στοιχεία αριστουργηματικής λογοτεχνίας. Απ’ αυτή την άποψη τα θεωρώ πολύ πιο έντιμα από την κάθε κυρία Δημουλίδου και τον κάθε «σοβαρό» εκδοτικό οίκο που πλασάρει τα δημιουργήματά της.

  172. Immortalité said

    @160 Ηλεφού και λοιποί:

    Μία από τις ελάχιστες πνευματικές τέρψεις που απομένουν σε ό,τι πνευματικό απομένει ακόμα στην ανθρωπότητα είναι η ανάγνωση αστυνομικών μυθιστορημάτων. Ανάμεσα στο χρυσό και περιορισμένο αριθμό ευτυχισμένων ωρών που η ζωή μ’ αφήνει να περνάω, μετράω σαν τις καλύτερες απ’ όλες, εκείνες τις ώρες που η ανάγνωση του Κόναν Ντόυλ ή του Άρθουρ Μόρρισον νανουρίζει τη συνείδηση μου.

    Ένα από τα βιβλία αυτών των συγγραφέων, ένα τσιγάρο των 45 σεντάβος το πακέτο, η ιδέα ενός φλιτζανιού καφέ – τριάδα αδιαίρετη που κλίνει για μένα την ευτυχία σε όλες τις πτώσεις -, σ’ αυτό συνίσταται η ευτυχία μου. Μοιάζει λίγο για κάτι τόσο μεγάλο, είναι αλήθεια. Είναι γιατί ένα πλάσμα με πνευματικά και αισθητικά αισθήματα δεν μπορεί να επιθυμεί κάτι περισσότερο στο σημερινό ευρωπαϊκό περιβάλλον.

    Φερνάντο Πεσσόα, από το οπισθόφυλλο του “Υπόθεση Βάργκας”

    Με δικά μου λόγια, και ας έχω κόψει χρόνια το κάπνισμα ε, όχι και παραλογοτεχνία τα αστυνομικά! Στο κάτω κάτω η μόνη διαφορά τους από τη μη αστυνομική λογοτεχνία είναι ένας – δυο φόνοι.

  173. Νίκος Μαστρακούλης said

    170: Ουπς, δεν πρόλαβα να δω το 155β του Στάζι… Σόρι!

  174. 96,
    Αχ, Κιντ, με τσακίζεις με την διπλωφυλλία, καίτοι τελώ διπλωματούχος (οδήγησης).
    Μετά από καιρό το τσακισμένο κομματάκι της σελίδας συνήθως κόβεται, όπως λέει το σχ. 97, και μου προξενεί αθεράπευτο τραύμα!

  175. Γς said

    156:
    Τι είναι αυτό; Αν είναι δικό σου, είναι κομμάτι βαρύ. Δεν βλέπω το λόγο ενός τέτοιου ποστ.
    Αν είναι αλήθεια, τότε για πες. Συνέχισε. Ρίξε λεπτομέρειες.

  176. Λιλή, Λιλή, Λιλίκα…

  177. […] https://sarantakos.wordpress.com/2012/10/24/xrysadhm/ […]

  178. Κατερίνα Περρωτή said

    163. Υπήρχε ένα φεγγάρι που διάβαζα αστυνομική λογοτεχνία … 3 βιβλία τη μέρα!

    Εθισμός!

    Μετά διάβασα Τάιμπο και …κατάλαβα τη διαφορά!

    Δεν ξεχνώ ποτέ όμως τις πρώτες αγάπες!

  179. Immortalité said

    @178 Πρώτον και ο Τάιμπο αστυνομικά γράφει. Δεύτερον, μετά τη Σκιά, όλα τα άλλα θα μπορούσε να τα είχε παραλείψει. Τρίτον, τρία βιβλία τη μέρα… νουβέλες διαβάζατε ή διηγήματα;

  180. Ναυτίλος said

    Και Τάιμπο και Μονταλμπάν( Μανόλο!) και Ιζό και Ατιά και Χάισμιθ. Παραλογοτέχνες; Ούτε με σφαίρες (κυριολεκτικά!).

  181. Κατερίνα Περρωτή said

    Εννοούσα πως όταν διάβασα Τάιμπο τα προηγούμενα (κυρίως αγγλο-γαλλικά) μου

    φάνηκαν, ας πουμε, απλα.

    Απλά τα συμπαθώ ακόμα!

  182. mahler76 said

    έλεος με την κάθε τρελή!!! Εγώ δεν ήξερα καν πως υπήρχε.

  183. Γς said

    149:
    >34 Να προσέχουμε τι διαβάζουμε.

    Ξέρω τι είναι. Απλώς μετέφερα copy-paste το κείμενο του λίκνου, για να κάνω την πλακούλα μου.

  184. ConspiRaki Theologist said

    Έχω προσπαθήσει να το ποστάρω ήδη κάνα δυο φορές. Τρίτη και φαρμακερή λεπόν…

    Ο Τροπικός Της Σερβιέτας (Μια Κυριακάτικη Έκρηξη Μίσους)

    καιαιαιαι…. Καράτε! Τυφλή φυγή!.

  185. δὲν ἔχω διαβάσει ποτὲ Δημουλίδου, κάποτε ὅμως εἶχα μαλώσει μὲ ἕνα βιβλιοπώλη σὲ πάγκο μὲ ἀφορμὴ τὸ ὄνομά της (παλιὰ ὑπέγραφε Χρύσα καὶ ἀργότερα Χρυσηίδα). Διάβασα χθὲς ἀργὰ τὸ βράδυ τὴν οὕτως εἰπεῖν ἐπιστολή της καὶ δὲν ἤξερα ἂν ἔπρεπε νὰ γελάσω ἢ νὰ κλάψω (40.000 ἀντίτυπα ἕνα βιβλίο της ποὺ εἶδα σήμερα τυχαῖα σὲ πάγκο κι ὑπάρχουν ἀριστουργήματα ποὺ σκονίζονται – ὁ χρόνος ὅμως θὰ ἀποφασίσῃ). Οὔτε ἐγὼ τὴν ἔχω διαβάσει, εἶμαι κι ἐγὼ προκατειλημμένος, θὰ τὴν διάβαζα μόνο ἂν βρισκόμουν σὲ κατάστασι παρόμοια μὲ αὐτὴν τοῦ ἀφηγητοῦ τῆς σκακιστικῆς νουβέλας.

  186. Voulagx said

    Εμενα παντως η δανειστικη βιβλιοθηκη με εσωσε καποτε! 🙂
    Ο 1ος τομος της «Ιστοριας της Ελλαδας» του Κορδατου, που εχω στη βιβλιοθηκη μου, ειχε πεσει θυμα της παραδοσιακης ελληνικης βιβλιοφιλιας. Παω σ΄ενα βιβλιοπωλειο να τον αγορασω αλλα ο βιβλιοπωλης μου λεει οτι παει πακετο, πρεπει να αγορασω ολους τους τομους. Ευτυχως που μια γνωστη μου, που δουλευε τοτε στη δημοτικη βιβλιοθηκη, μου «υπενθυμισε» οτι ειχα δανειστει το βιβλιο και το ειχα χασει. Το παρηγγειλε λοιπον η δημοτικη βιβλιοθηκη και το πληρωσα εγω.

  187. Γς said

    122:
    Στο καλό!
    Αντε να αραιώνουμε. Να ξεβρομίσουμε εδώ μέσα!

  188. Γς said

    Ελπίζω να δουλέψει το #187 και να μείνει.

  189. Immortalité said

    @187 Τι είπες ρε; Από που διώχνεις κόσμο και ποιος είσαι συ που θα μας πεις ποιος βρωμίζει και ποιος όχι; Εσύ που γράφεις τη μία βλακεία πάνω στην άλλη και αγανακτούμε να διαβάσουμε ένα νήμα;
    Εσύ μιλάς για τη Μισιρλού που είναι στολίδι για το ιστολόγιο; Ελπίζω Νίκο να μην το αφήσεις να περάσει έτσι αυτό.
    Άι σιχτίρ δηλαδή γιατί έχει και η υπομονή τα όριά της!

  190. Ηλεφούφουτος said

    Μα υπάρχουν και πολλά αστυνομικά που δεν είναι επιπέδου Σιμενόν, Α Κρίστι, Κοναν Ντόιλ, σαν αυτά που κυκλοφορούσαν κάποτε σε βιβλία τσεπης με κίτρινο εξώφυλλο, και, χωρίς να είναι άθλια, δεν έχουν να σου προσφέρουν κάτι παραπάνω από λίγες ώρες περίσπασης. Κυκλοφορούσαν δε στις ίδιες εκδόσεις που κυκλοφορούσαν και ιστορίες γουέστερν, επιστημον φαντασίας αλλα και αισθηματικά.
    Δεν ανήκουν όλα αυτά στην ίδια κατηγορία;

    Από την άλλη ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται μεν, δεν είναι άθλιο, αλλά δεν είναι επιπέδου Λιλής ούτε Λιλίκας, δεν θα το πεις ποτέ παραλογοτεχνία, θα το πεις μέτρια λογοτεχνία.

    Επίσης υπάρχουν λογοτεχνικά έργα όπως Το Όνομα του Ρόδου ή ακόμα κι ο Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή που ενώ έχουν δομή αστυνομικού, αν τα χαρακτηρίσεις «αστυνομικά» τα υποτιμάς βάναυσα (όχι ότι δεν υπάρχουν βέβαια και τέτοιοι ).

  191. Immortalité said

    @190 «αν τα χαρακτηρίσεις “αστυνομικά” τα υποτιμάς βάναυσα»

    Εδώ έγκειται η διαφορά μας. Για σένα η αστυνομική λογοτεχνία είναι εξ ορισμού μπας κλας εκτός εξαιρέσεων. Για μένα είναι από τους καλύτερους κλάδους της λογοτεχνίας, εκτός εξαιρέσεων.

  192. Ηρώ Διαμαντούρου said

    Γράφω κατευθείαν χωρίς να έχω διαβάσει τπτ από τα σχόλια.

    Νίκο, και όλοι, και άλλοι, θεωρώ λάθος να ασχολούμαστε με τα όποια άτομα προωθήθηκαν για χ λόγους. Στόχος της κριτικής μας δεν πρέπει να είναι αυτοί, εξάλλου δεν φταίνε, από μία άποψη. Στόχος έπρεπε να είναι αυτοί (φίλοι μας, γνωστοί μας, κύκλος μας…..) που, όχι μόνο τους εγκρίνουν προς έκδοση (με ή χωρίς αντίτιμο όποιου είδους), αλλά και τους μανατζάρουν σε τέτοιο βαθμό κιόλας, επιδιώκοντας καταλάθος ή ξεπίτηδες (;;;;;;;;;) να πέσει ο πήχυς στον πάτο. Νόμιζα ότι η εποχή του «Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα» έχει λιώσει μέσα στα βάθη του χρόνου, αλλά πού!!!!!!! Και είχα πάψει να παρακολουθώ όλες αυτές τις αηδίες, αλλά να.

    Οι εκδότες, αν μη τι άλλο, εκτός από κάποιους αξιοπρεπείς ανθρώπους που δεν ακούγονται και δεν ακούγονταν ποτέ, μπορούν επιτέλους να πάψουν να τσιρίζουν ότι περνάνε κρίση; Γίνεται; Δεν ξέρω πόση κρίση περνάνε, ξέρω όμως ότι δεν έχουν καμία κρίση με την άλλη έννοια. Παλιό ανέκδοτο αυτό.

  193. Ηλεφούφουτος said

    187, απ την αρχή το ‘χα καταλάβει ότι δεν πας καλά αλλά μέχρι τώρα κρατιόσουνα κάπως!

  194. Γς said

    187, 188, 189:
    Δεν είναι να πειραματίζεται κανείς εδώ μέσα. Αλλη περίμενα να ευαισθητοποιήσω με το χωρατό μου και άλλη τσίμπησε…

    >Τι είπες ρε;

    Ποιον είπες ρε; Ρε!
    Βγες έξω απο το βλογ (που λέει κι ο άλλος) αν είσαι άντρας. Ουπς, γυναίκα ήθελα να πώ…

    κλαψ, κλαψ

  195. Κατερίνα Περρωτή said

    194.

    Εγώ κατάλαβα πως ήταν χωρατό! Δε γίνεται να είστε τόσο κακός!

  196. Μισιρλού, παίρνω το θάρρος να σου αφιερώσω ένα αγαπημένο μου τραγούδι, του Μίλτου Πασχαλίδη, που το έχει εμπνευστεί από τη Λιλή Ζωγράφου: http://roadartist.blogspot.gr/2012/09/blog-post_3.html

  197. Ηλεφούφουτος said

    Εν μέρει για να δω αν έπιασε το κόλπο του πώς να αρχίζει το γιουτουμπάκι από κει που θες και εν μέρει για να σε τσιγκλίσω, Ιμορ, 🙂

  198. Στην υπεράσπιση της λεγόμενης παραλογοτεχνίας βλέπω ότι κανείς δεν ασχολήθηκε με την επιστημονική φαντασία. Και ποιος θα πει παραλογοτεχνία τους Στρουγκάτσκι, τη ΛεΓκέν, τον Λεμ;

  199. Immortalité said

    @194 Ώστε «πειραματισμός» ε; Δηλαδή λέει κάποιος ότι είναι τόσο δύσκολα που θα κόψει τηλέφωνο και ίντερνετ και μεις κάνουμε «πλακίτσα» και «χωρατά» όπως κατάλαβε και η Κατερινούλα καλή ώρα, γιατί «δεν μπορείτε να είστε τόσο κακός» και πειραματιζόμαστε ε;
    Και άμα δεν το καταλάβει, φταίει αυτός που δεν έχει χιούμορ. Βρε δε ντρεπόμαστε λέω ‘γω ολόκληρος άντρας να κάνετε τέτοια εύκολη «πλάκα». Τσίπα ούτε για δείγμα που λένε και στο χωριό μου.
    Πάντως εγώ πλάκα δεν έκανα καθόλου. Εξηγούμαι.

  200. Ηλεφούφουτος said

    Δεν έπιασε δυστυχώς! 😦
    Ήθελα να πάει απευθείας στο 2:09’28»

  201. Κατερίνα Περρωτή said

    199. Ας κάνουμε κάτι για τη μισιρλού, για τζάμπα μιλάμε???

  202. Γς said

    122:
    >Σας αποχαιρετώ -με θυμωμένα δάκρυα…
    131:
    >Μισιρλού, πού πάς, καλή μου;
    133:
    > Μισιρλού, πολύ κρίμα, αλλά φαντάζομαι και ελπίζω πως είναι προσωρινό
    141:
    >Και εγώ εδώ και καιρό δεν έχω τηλέφωνο αλλά για ίντερνετ (ασύρματο) όλο και κάποιος
    154:
    >Μισιρλού μην κλαις
    187(εγω):
    >Στο καλό! Αντε να αραιώνουμε. Να ξεβρομίσουμε εδώ μέσα! (Βαρύ ε;)
    188 (και καπάκι εγώ πάλι):
    > Ελπίζω να δουλέψει το #187 και να μείνει .

    Ούτε ένας ρε γαμώτο δεν θα το θεωρούσε έστω και κακόγουστο χιούμορ;

    Γιατί;
    Του βλογ ορ νοτ του βλογ;

  203. sarant said

    202: Εμφανώς χιούμορ, αλλά και εμφανώς κακόγουστο.

  204. Γς said

    Αμα ζήταγα συγνώμη;

  205. #197 Ηλεφού, όταν είναι ο λίκνος μόνος του στην γραμμή, μετατρέπεται σε embέδωση, οπότε χάνει την άγκυρα του χρονικού σημείου.

  206. spiral architect said

    ΓουΣού, τέτοια ξεκάθαρα σχόλια δεν σηκώνουν αστεία. 😦

  207. Vita said

    Τελικά η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ήταν φυτώριο πνευματικών ανθρώπων και δεν το είχαμε αντιληφθεί ! Μαθήτριες του Κούντερα, συγγραφείς και ποιήτριες και …πήραν τα μυαλά τους αέρα πετώντας!

  208. Ηρώ Διαμαντούρου said

    και η Μιμή από την Ολυμπιακή δεν ξεφύτρωσε;

  209. Γς said

    206: Επειδή απουσιάζω, αφήσατε μήνυμα μετά το χαρακτηριστικό ήχο: Μπιιιιιιιιιιιπ.
    (Εχω βγει έξω, να συνέλθω και να σκεφτώ καμιά πατέντα για τη περίπτωση της Μισιρλούς)

  210. Πατήρ Απαίσιος said

    ΓεροΓιάννη, οι Κρήτες λένε: «Η συγγνώμη είναι μισό χέσιμο»!
    Η ποινή σου θα είναι η καταβολή του ποσού της διαδικτυοσυνδρομής της κοπέλας για ένα χρόνο (προς το παρόν). Και φτηνά τη γλυτώνεις!
    (καμπανάκια και τέτοια δεν έχει…)

  211. Ναυτίλος said

    185: Ούτε σε μια τόσο ακραία περίσταση δεν ενδείκνυται η Χρυσηίς, Κορνήλιε. Να σαλτάρει κανείς λόγω σκακιού πάει κι έρχεται, να σαλτάρει όμως εξαιτίας της Δημουλίδου δεν τρώγεται με τίποτα!

  212. Ηλεφούφουτος said

    Τώρα που το θυμάμαι, έκανα κι εγώ τέτοια αστεία, π.χ. όλη η παρέα να λέει ένας ένας σε κάποια περαστική «χαιρετίσματα στη Μαρία» (την αδελφή της περαστικής), οπότε εγώ για να πρωτοτυπήσω έλεγα «από μένα μην πεις χαιρετίσματα» και η περαστική δεν το ‘πιανε, βέβαια τότε ήμουνα 15 χρονών.

    Τέλος πάντων, διορθώνω το σχόλιό μου 193:
    είχα καταλάβει ότι έχεις κάπως παρεξηγήσιμο χιούμορ αλλά σήμερα…

    205 Μάγε Στάζυμπε, σε πιο θνητά ελληνικά ίσως;

  213. freierdenker said

    Ηλεφούφουτος 147, Το λαϊκό σίγουρα δεν ταυτίζεται με την τσοκαρία, αλλά ίσως περιλαμβάνει μέρος της. Η λαϊκή τέχνη πρέπει νομίζω να κρίνεται με τα δικά της κριτήρια, και υπάρχει νομίζω καλή και κακή λαϊκή τέχνη. Αν τέτοιες κρίσεις είναι αναγκαστικά υποκειμενικές ή μπορεί να θεωρηθούν αντικειμενικές δεν το γνωρίζω, αλλά δεν νομίζω οτι ο χαρακτηρισμός λαϊκή πρέπει να δίνεται μόνο στην καλή λαϊκή τέχνη.

    Bernardina 171, σε μια συνέντευξη της Δημουλίδου που βρήκα τυχαία λέει: «… ο τρόπος γραφής μου είναι συναισθηματικός, απλός και κατανοητός χωρίς πολλες φανφάρες, πολύπλοκα νοήματα και έννοιες που χρειάζονται μεταφραστή». Δεν νομίζω οτι σερβίρει τα βιβλία της ως βαθυστόχαστα, το αντίθετο.

    http://stamparismata.blogspot.co.uk/2010/09/blog-post_2630.html

  214. Σχετικά με την παραλογοτεχνία που αναφέρθηκε σε κάποια σχόλια, η γνώμη μου είναι πως σήμερα – με τη γνώση που έχουμε της παγκόσμιας λογοτεχνίας – δεν είναι ορθό να δίνουμε αυτό το χαρακτηρισμό σε κάποιο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος (π.χ. επιστημονική φαντασία, αστυνομικό μυθιστόρημα κλπ.). Ο λόγος είναι πως έχουν γραφτεί σημαντικά λογοτεχνικά έργα και σ’ αυτά τα είδη. Παραλογοτεχνία επομένως θα πρέπει να ονομάζουμε τα έργα (κάθε είδους), που αποσκοπούν στο ευρύ κοινό, τη μαζική κατανάλωση, χωρίς όμως να έχουν λογοτεχνικές αρετές. (Στη γλώσσα, την υπόθεση, την πλοκή, τη δραματουργία, τους χαρακτήρες…). Ειδικά για την αστυνομική λογοτεχνία, ενδιαφέρουσες απόψεις διατυπώνει ο Μπ. Μπρεχτ στο βιβλίο του «Για τον ρεαλισμό, για το αστυνομικό μυθιστόρημα», εκδ. «Πλανήτης», 1974

  215. Καλαχώρας Λεώνικος said

    Χείμαρρος χειμάρρους κράζει
    και βοήθεια ανακράζει
    το γιλέκο ίσια σιάζει
    με τους Ομηρους τα βάζει
    και ποντίκια από το σινάζι
    μέρα νύχτα τιρα βγάζει
    κι όλο αλαξιές αλλάζει
    με χαϊδέματα και νάζι
    κι έξω πόνοι και μαράζι
    τα βιβλία κάνω χάζι.

    Γράφει το κατιναριό
    κλαίει το καμπαναριό.

    Από την ποιητική συλλογή ΕΠΕΑ ΕΥΠΩΛΗΤΑ & ΓΑΡΓΑΛΙΣΤΙΚΑ

    ΣΗΜ: 1) Η λέξη ‘τιρα’ δεν υπάρχει στα λεξικά. Την έβαλα για να σας μπερδέψω (και να ξεμπερδέψω εγώ με το υποτιθέμενο μέτρο)
    2) Ξέρω, λείπει το πρεβάζι. Όταν εμπνευσθώ τον στίχο επανέρχομαι

    Επι τη ευκαιρία: Ξέρει κανείς τι είναι το σινάζι; Η έμπνευση μού κατεβασε τη λέξη αλλ’ όχι και τη σημασία της. Κάτι οικοδομικό μου μυρίζε

  216. Salonfähig said

    Εμ, κάποτε τις έκραξε ο Χρυσόστομος, ωχ, παρόραμα, ο Δημοσθένης τις κότες, κι έπεσε ο γιος της ψυχής να τον εφάει.
    Εκείνη την εποχή δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, για. Κι αν λέγαμε τίποτα, έπεφταν οι όρνιες να μας πουν για ξεκατινιάσματα!
    O tempora, o mores (τι τεμπούρα μωρέ, φέρε κάνα κοψίδι να λιγδώσει το άντερο μ΄)

  217. bernardina said

    Προς Λεώνικον επιστολής οικοδόμου το ανάγνωσμα, πρόσχομεν.
    https://www.google.gr/search?q=%CE%A3%CE%95%CE%9D%CE%86%CE%96&rlz=1C1CHMR_elGR345GR345&aq=f&oq=%CE%A3%CE%95%CE%9D%CE%86%CE%96&sugexp=chrome,mod=0&sourceid=chrome&ie=UTF-8

  218. Alexis said

    #194, Δε μας εξηγείς που ακριβώς είναι το χωρατό για να γελάσουμε κι εμείς;

    Παλιμπαιδίζεις επικίνδυνα… (βλ. και σχ. 212)
    Δεν είσαι πια 15, τότε που, κατά τα λεγόμενά σου, έκανες τον «κράχτη» στις ιερόδουλες της Τρούμπας…

  219. gmallos said

    Να διευκρινίσω πως γίνεται αλλαγή ονόματος. Μέχρι τώρα έγραφα σκέτα Γιάννης. Αλλά μαζευτήκαμε πολλοί οι Γιάννηδες. Έτσι από τούδε και στο εξής μπαίνει το ειδικά διαμορφωμένο (από παλιά) gmallos.

    # 84 – 86: Σχετικά με τα διαφημιστικούλια που εμφανίζονται: Εξαρτάται αν έχεις προσθέσει κόφτη στον φυλλομετρητή σου (κοινώς μπρόουζερ). Δηλαδή ένα πρόσθετο που μπλοκάρει τις διαφημίσεις. Αυτά υπάρχουν πρώτιστα στον Φάιρφοξ και στο Χρομ (ναι! η Γκουγκλ επιτρέπει να σαμποτάρεται ο εαυτός της!) αλλά όχι στον Ίντερνετ Εξπλόρερ (ή υπάρχει και γι’ αυτόν αλλά δεν το έχω ανακαλύψει μιας και σπάνια τον χρησιμοποιώ). Έτσι, αν είναι εγκαταστημένο ένα τέτοιο εργαλείο (adblock) δεν βλέπεις διαφημίσεις. Αλλιώς…

  220. gmallos said

    Προς σχολιομάχους(!)

    Αλίμονο αν δεν υπήρχε το κόλπο με τα σχόλια στο περιθώριο των βιβλίων. Ξέρετε πόσο πιο φτωχά θα ήταν π.χ. τα μαθηματικά; Ο Φερμά μ’ αυτόν τον τρόπο έδωσε τόσα και τόσα. Και το τελευταίο του θεώρημα που αποδείχτηκε μόλις το 1994 σαν σημείωση είχε γραφτεί με την ένδειξη «έχω βρει μια πολύ όμορφη λύση, αλλά δεν χωράει να τη γράψω εδώ». Με το δεδομένο πως η τελική απόδειξη είναι πολλές σελίδες και παίδεψε κόσμο και κοσμάκη τόσα χρόνια θα μας μείνει για πάντα η απορία τι στο καλό είχε βρει, αν το είχε βρει.

  221. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    219-220: Ναι, έγιναν πολλοί οι Γιάννηδες, αν και όχι ακόμα 45. 🙂

  222. Immortalité said

    @212 in fine Εννοεί πως άμα βάλεις τον δεσμό να εμφανιστεί ως γιουτιουμπάκι, embedώνεται και χάνεται το χρονικό αγκυροβόλι. Ενώ άμα το βάλεις σε μπλεδάκι κρατάει το χρονικό σημείο και παίζει από κει που το θες.

    Όλα καλά, αλλά αυτό το ignoble με τσάκισε! 😀

  223. cronopiusa said

    209

    Η πατέντα είναι μία Μισιρλού

    , όλες οι δανειστικές βιβλιοθήκες προσφέρουν ιντερνέτ, ψηλά το κεφάλι αδερφή μου
    κι όταν
    «Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά.
    Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,
    που κάπως ξέρεις από φάρμακα·
    νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω.»

    Απαξιώ ν’ αναφερθώ στη δεσποινίδα Σούλα απ’ τις Σέρρες
    είμαι σίγουρη πως δεν έχει διαβάσει ούτε την τριλογία του Βερολίνου, ούτε τη τετραλογία της Αλεξανδρείας, αγωνίζεται να μη πέσει στα δύχτια του ΣΔΟΕ

    Γς
    ξέρω που πας, αλλά δεν είναι λύση

    ξέρω που πας, αλλά δεν είναι λύση

  224. # 215 : αν λέγαμε «τώρα βγάζει» ;

  225. κι έξω πόνοι και μαράζι
    Αφημένα στο περβάζι
    τα βιβλία κάνω χάζι.

  226. Ναυτίλος said

    Σαφώς και τα σχόλια στα πλάγια των σελίδων είναι χρήσιμα. Ιδίως όταν ανοίγεις βιβλία σκονισμένα και αραχνιασμένα και βλέπεις πώς σκεφτόσουν στα 18 και στα 20 σου χρόνια…

  227. Δεν θα έλεγα “άστοχη” την κίνηση της Δημουλίδου. μάλλον σκόπιμη, στοχευμένη και επιτυχημένη όπως φαίνεται από το αποτέλεσμα. Μπορεί οι λογοτεχνικές της αρετές να μην είναι καν συζητήσιμες, διαπρέπει πάντως στο μάρκετινγκ και την προώθηση του προϊόντος της (όποιο κι αν είναι αυτό).
    Όσο για το θέμα “παραλογοτεχνία” προτείνω να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την λέξη. Ας δεχτούμε απλώς ότι υπάρχουν καλά και κακά λογοτεχνικά έργα. Ως εκεί. Λόγω ηλικίας είχα την τύχη να δω αρκετούς να γλύφουν εκεί που φτύνανε σε σχέση με κόμιξ, Μικρο Ήρωα, γουέστερν, αστυνομικό, φαντασία και ο κατάλογος μάλλον θα μεγαλώσει κι άλλο.

  228. Μαριλένα Θ. said

    Φίλτατε #67 ο #71 με έβγαλε από τον κόπο να σας απαντήσω (μολονότι είχα έμπνευση…)

  229. 215,
    «2) Ξέρω, λείπει το πρεβάζι. Όταν εμπνευσθώ τον στίχο επανέρχομαι»

    Για το πρεβάζι ίσως χρειάζεται να εμπνευστείς τον τοίχο! Στο ποιητικό αποτέλεσμα θα έβαζα τον τίτλο «Πάνω σ´ έναν ξένο τοίχο» 🙂

  230. Μαρία said

    Ποίημα του Κορνήλιου για τη Χρύσα.
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/06/06/synainagan/#comment-72600

    223 Ε μη το ξεφτιλίσουμε. Έχεις πρόβλημα με τις πουτάνες και δη τις Σερραίες,

  231. librarian said

    Παιδιά γελάμε τώρα αλλά για κλάματα είναι η κατάσταση.
    Αυτή η ατάλαντη και κάτι τέτοιοι ατάλαντοι έχουν απήχηση στο ευρύ κοινό.
    Η αγράμματη δε ξέρει ούτε να γράφει και βγάζει λεφτά από αυτό που δεν ξέρει και δεν την φτάνουν κιόλας…
    Κι αντί να ευχαριστεί τον κοσμάκι που της δίνει τα λεφτάκια του και διαβάζει τα πραματάκια της τους κράζει κιόλας να μη δανείζει τα βιβλία της δεξιά και αριστερά…
    Είναι δυνατόν;;;;;

  232. Nicolas said

    Εμείς Χρυσηίδες δεν έχουμε, μόνο πουτάνες, αλλά ξέρουν να γράφουν.

  233. Μαρία said

    232 Άσ’ τα σάπια.
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/03/12/griselidis/
    Δραμινή έχετε; (θυμήθηκα το φανταρίστικο: Σέρρες, Δράμα και Καβάλα κάθε πόρτα και πουτάνα/Ξάνθη και Κομοτηνή τζάμπα είναι το μουνί.)

  234. freierdenker said

    227, συμφωνώ, με το πέρασμα του χρόνου βλέπεις κάποια πράγματα με μεγαλύτερη συμπάθεια και αυτό δεν είναι πάντοτε νοσταλγία. Ένα παράδειγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι ο Αχιλλέας Παράσχος, ο πιο δημοφιλής και ακριβοπληρωμένος (λαϊκός?) ποιητής της εποχής του. Η φιλολογική κριτική είναι πλέον (νομίζω) αρκετά συμπαθητική, σε σχέση τουλάχιστον με το πόσο λοιδορήθηκε παλιότερα, χωρίς να φυσικά να παραβλέπει κανείς τα προβλήματα με τους στίχους του.

    Κι’ ἀκολουθοῦσε ὁ Χριστὸς κι’ ὁ Πέτρος· σὲ κομμάτι,
    στὴ θεία ἔφθασαν σπηλιὰ ποὺ ὑψώθη σ’ ἐκκλησία,
    καὶ τοῦ Κυρίου ἔβλεπε χαρούμενο τὸ μάτι,
    τῆς ταπεινῆς κοιτίδος Του τὴ θέσι τὴν ἁγία.

  235. Γς said

    232:
    Εσεείς δεν έχετε Χρυσηίδες
    έχετε Γκρισελίδες.

    Για την Grisélidis Réal, που λες,
    έχει κάτι ο Νικοκύρη.

  236. Γς said

    235:
    Και βέβαια το λικνο της Μαρίας (#233). Δεν ήξερα ότι την είχατε κι εδώ.

  237. ΣοφίαΟικ said

    Μισιρλού, οι δημόσιες βιβλιοθήκες παρέχουν δωρεάν wifi. Εκμεταλλεύσου το. Δεν είναι το ίδιο με το να κάθεσαι στο σπίτι σου αγκαλια με το λάπτοπ στο κρεββατι, αλλά αυτό είναι το λιγότερο κακό. Άλλωστε στη βιβλιοθήκη μπορείς να δανειστείς και κανέναν παρωχημένο συγγραφέα, σαν το Ντοστογιέφσκι, για να διαβάζεις πρι πεσεις για ύπνο. Υποθέτω θα κρα΄τησει ςοτ κινητό και θα αφήσεις τη γραμμή του σπιτιού; Αυτό κανει πολύς κόσμος ασχετα από το οικονομικό, αν και πιο σίγουρη σε περίπτωση ανάγκης, είναι η σταθερή γραμμή. Ελπίζω τουλάχιστον να βελτιωθεί η κατάσταση σύντομα.

  238. munich said

    Έλεος! άνοιξα να διαβάσω λίγο σπορντέι να χαλαράσω πριν πέσω και έπεσα πάνω … στη δημουλίδου! και η σπορντέι δημουλίδου? ε ναι!
    δικιο είχε ο φίλος στην αρχη, δουλειά δεν είχε ο διάολος…

  239. lpanoss said

    #: Βαλαβανίδης στο mega το 1991 νομίζω.

  240. lpanoss said

    #43

  241. aerosol said

    Η μπουμπού στην φωτό δεν είχε καν τα κότσια να επιμείνει στις απόψεις της, τι να λέμε τώρα και τα να σχολιάσουμε…
    Το πιο τραγελαφικό είναι τα σχόλια των ανοήτων κυριών που έσπευσαν να υπερασπιστούν την αγαπημένη τους συγγραφέα (ή συγγραφέσσα, ό,τι επιθυμείτε!). Απόδειξη πως σε πολλούς τομείς παίρνεις ακριβώς αυτό που σου αξίζει.

    Μισιρλού καλή δύναμη, καλή τύχη και μην ξεχνάς πως η πόλη είναι γεμάτη τζάμπα wifi.

  242. Nicolas said

    @70 Κάπως έτσι;

  243. Λαζαρος Πασχαλιδης said

    Νομίζω ότι κάποιος πρέπει να της μιλήσει για τον Πορτσια αγαπητέ Νικο. Αν και δεν νομίζω ότι μπορεί να καταλάβει την δύναμη που έχει μια δημοτική βιβλιοθήκη. Θα ήθελε να πάρει κανένα βανκλιφ και δεν θα της έβγαιναν φαίνεται .

  244. xray said

    Μερικές σκέψεις από τον ευπώλητο Πάολο Κοέλιο (που δεν τον διαβάζω, αλλά..)

    “Οι σκέψεις μου για το S.O.P.A.”
    Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και του ’60, πολλά βιβλία που αμφισβήτησαν το πολιτικό σύστημα άρχισαν να κυκλοφορούν ιδιωτικά, ανατυπωμένα σε μιμογράφο (σημ. ένα είδος τυπογραφικής μηχάνης για αντιγραφή βιβλίων).
    Οι δημιουργοί τους ποτέ δεν κέρδισαν ούτε μια δεκάρα από δικαιώματα εκμετάλλευσης. Αντίθετα, διώχθηκαν, καταγγέλθηκαν στο επίσημο Τύπο, και εξορίστηκαν στα διαβόητα γκουλάγκ της Σιβηρίας. Παρόλα αυτά συνέχισαν να γράφουν.
    Γιατί; Επειδή είχαν ανάγκη να μοιράζονται αυτά που αισθάνονταν. Από τα Ευαγγέλια μέχρι τα πολιτικά μανιφέστα, η λογοτεχνία επέτρεψε στις ιδέες να ταξιδέψουν και ακόμη να αλλάξουν τον κόσμο.
    Δεν έχω τίποτα εναντίον ανθρώπων που κερδίζουν χρήματα από τα βιβλία τους, έτσι βγάζω κι εγώ τα προς το ζην.
    Αλλά κοιτάξτε τι συμβαίνει τώρα. Το Stop Online Piracy Act ενδέχεται να διαταράξει το διαδίκτυο. Αυτός είναι ένας ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ, όχι μόνο για τους Αμερικανούς, αλλά για όλους μας, αφού ο νόμος – αν εγκριθεί – θα επηρεάσει ολόκληρο τον πλανήτη.
    Και πώς αισθάνομαι γι ‘αυτό;
    Ως συγγραφέας, θα έπρεπε να υπερασπίζομαι την «πνευματική ιδιοκτησία», αλλά δεν το κάνω.
    Πειρατές του κόσμου, ενωθείτε και αντιγράψτε όλα όσα έχω γράψει!
    Οι παλιές καλές μέρες, όταν κάθε ιδέα είχε έναν ιδιοκτήτη, έχουν φύγει για πάντα.
    Πρώτον, επειδή όλοι ανακυκλώνουν τα ίδια τέσσερα θέματα: μια ιστορία αγάπης μεταξύ δύο ανθρώπων, ένα ερωτικό τρίγωνο, την πάλη για την εξουσία, και την ιστορία ενός ταξιδιού.
    Δεύτερον, επειδή όλοι οι συγγραφείς θέλουν αυτό που γράφουν να διαβαστεί, είτε σε μια εφημερίδα, ένα μπλογκ, φυλλάδιο ή σε έναν τοίχο.
    Όσο πιο συχνά ακούμε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, τόσο πιο έντονα θέλουμε να αγοράσουμε το CD. Το ίδιο είναι και με τη λογοτεχνία.
    Όσο περισσότεροι άνθρωποι αντιγράψουν ένα βιβλίο, τόσο το καλύτερο. Αν τους αρέσει η αρχή, θα αγοράσουν ολόκληρο το βιβλίο την επόμενη μέρα, γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο κουραστικό από την ανάγνωση μεγάλων κειμένων στην οθόνη ενός υπολογιστή.
    1. Μερικοί άνθρωποι θα πουν: Είσαι αρκετά πλούσιος ώστε να επιτρέψεις να διανεμηθούν τα βιβλία σου δωρεάν.
    Αυτό είναι αλήθεια. Είμαι πλούσιος. Αλλά ήταν η επιθυμία το χρήμα που με οδήγησε να γράψω; Όχι Η οικογένειά μου και οι δάσκαλοί μου όλοι είπαν ότι δεν υπήρχε μέλλον στη λογοτεχνία.
    Άρχισα να γράφω και να συνεχίζω να γράφω γιατί μου δίνει ευχαρίστηση και δίνει νόημα στην ύπαρξή μου. Εάν τα χρήματα ήταν το κίνητρο, θα μπορούσα να έχω σταματήσει να γράφω εδώ και πολύ καιρό και να γλίτωνα τον εαυτό μου από το να δέχεται σταθερά αρνητικές κριτικές.
    2. Η εκδοτική βιομηχανία θα πει: Οι συγγραφείς δεν μπορούν να επιβιώσουν αν δεν πληρώνονται.
    Το 1999, όταν εξέδωσα βιβλίο για πρώτη φορά στη Ρωσία (με συνολικό αριθμό αντιτύπων 3.000), η χώρα γνώρισε σοβαρή έλλειψη χαρτιού. Κατά τύχη, ανακάλυψα μια “πειρατική” έκδοση του Αλχημιστή και την ανέβασα στην ιστοσελίδα μου.
    Ένα χρόνο αργότερα, όταν η κρίση επιλύθηκε, πούλησα 10.000 αντίτυπα της εκτυπωμένης έκδοσης.
    Μέχρι το 2002, είχα πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα στη Ρωσία, και τώρα έχω πουλήσει πάνω από 12 εκατομμύρια.
    Όταν ταξίδεψα σε ολόκληρη τη Ρωσία με το τρένο, γνώρισα πολλούς ανθρώπους που μου είπαν ότι είχαν ανακαλύψει την πρώτη μου δουλειά μέσω της “πειρατικής” έκδοσης που είχα αναρτήσει στην ιστοσελίδα μου. Σήμερα, διαχειρίζομαι μια ιστοσελίδα με το όνομα “Pirate Coelho”, που περιέχει συνδέσμους με οποιαδήποτε βιβλία μου είναι διαθέσιμα σε σε σελίδες P2P.
    Και οι πωλήσεις μου συνεχίζουν να αυξάνονται – σχεδόν 140 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο.
    Όταν έχεις φάει ένα πορτοκάλι, πρέπει να πας πίσω στο κατάστημα για να αγοράσεις ένα ακόμα. Στην περίπτωση αυτή, είναι λογικό να πληρώνεις επί τόπου. Σε ένα αντικείμενο τέχνης, δεν αγοράζεις χαρτί, μελάνι, πινέλο, καμβά ή μουσικές νότες, αλλά την ιδέα που γεννήθηκε από το συνδυασμό των προϊόντων αυτών.
    Η “Πειρατεία” μπορεί να λειτουργήσει ως μια εισαγωγή στο έργο ενός καλλιτέχνη. Αν σου αρέσει η ιδέα του/της, τότε θα θέλεις να το έχεις στο σπίτι σου, μια καλή ιδέα δεν χρειάζεται προστασία.
    Τα υπόλοιπα είναι είτε απληστία, είτε άγνοια.

    http://paulocoelhoblog.com/2012/01/20/welcome-to-pirate-my-books/

    Και ένα δικό μου σχόλιο για το τσάκισμα και τους σελιδοδείκτες: Πολύ συχνά, συνέχεια δηλαδή, διαβάζω περισσότερα του ενός βιβλία. Δεν χρησιμοποιώ κανενός είδους σελιδοένδειξη, καθώς έχω διαπιστώσει ότι αν με ενδιαφέρει το βιβλίο βρίσκω ακριβώς που το άφησα, ενώ αν δεν βρω μερικές φορές, σημαίνει ότι δεν μου κάνει. Αυτό όμως είναι η δική μου προσέγγιση.

  245. cronopiusa said

    Manu Chao – Me llaman calle

    manu chao et grisélidis

    ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ ¿Έχει δίκιο η Griselidis?

  246. […] Κοινώς, Θεέ μου φύλαγε! Πηγή: sarantakos.wordpress.com […]

  247. xray said

    Και κάτι άλλο: Η κυρά Χρυσούλα πρόκειται να γράψει και την ‘αυτοβιογραφία’ του Ανδρέα Μπάρκουλη! Δύο ιερά τέρατα της τέχνης συναντιώνται.

    http://www.entertv.gr/2012/09/02/lifestyle/oi-agnostes-stigmes-tis-zois-tou-andrea-barkouli/

  248. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    247: Ναι, το διάβασα. Και επειδή θα έχει μέσα πολλές γκομενοδουλειές με πλούσιες και διάσημες, η εμπορική επιτυχία είναι εξασφαλισμένη.

  249. iliana said

    Πάντως εγώ ένα βιβλίο της εν λόγω συγγραφέως (;;;) το διάβασα κατά τύχη . Βλέπετε,το είχε αγοράσει η αδελφή μου από το σούπερ-μάρκετ, μια μέρα που είχε εκπτώσεις. Τελικά, και εκ των υστέρων, δεν ήταν απλώς εκπτώσεις στις τιμές αλλά και στις ποιότητες. Τώρα βέβαια, θα μου πείτε, πως δε μου έκαναν μήνυση που δεν το πλήρωσα η ίδια το βιβλίο, αλλά το δανείστηκα…Μάλλον η νομοθεσία δεν έχει επέμβει ακόμη στον ενδοοικογενειακό δανεισμό, ως όφειλε. Κατά τα άλλα συμμερίζομαι την άποψη της κυρίας: μακριά από επαγγελματίες συγγραφείς, που στόχο έχουν τον βιοπορισμό και όχι την καλλιτεχνική έκφραση και τνη επικοινωνία με τους άλλους.Όσο για εσάς τους πτωχούς, που δανείζεστε βιβλία, προτείνω τα μη αναγνωρισμένα του Καβάφη. Τουλάχιστον αυτός τα έδινε σε φίλους χωρίς να τον νοιάζει το κέρδος.

  250. @230: Πωπω Μαρία τι θυμήθηκες!! 🙂 Ωραία είχαμε περάσει σε εκείνη την ανάρτηση!! 😀

    Εντωμεταξύ, τότε την λέγανε ακόμα Χρύσα. Να υποψιαστούμε ότι κρύβεται παρέμβαση Κορνήλιου πίσω από το «Χρυσηίδα»; 🙂

    (Α, και Ιμμόρ σου χρωστάω ακόμα κάτι μπύρες από τότε!!! 😀 )

    @244: Εξαιρετικά τα λέει ο Κοέλιο. Μπράβο του! (Και για να εξομολογηθώ την αμαρτία μου, τον «Αλχημιστή» μια χαρά τον διάβασα)

    @187: Κύριε Γς, για κάποιο λόγο μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως τον τελευταίο καιρό τα σχόλιά σας στο ιστολόγιο γίνονται … υπό την επήρεια αλκοόλ! Μήπως να το περιορίζατε;

    Λεκανόστ σε όλους!! 🙂

  251. ππαν said

    250: «Πωπω Μαρία τι θυμήθηκες!!» κι από μένα. Χτες ήθελα να το βρω να γράψω εκεί για την Χρυσούλα αλλά πού…

    Στέλιο, ήδη έτσι την έλεγαν, είχαμε και συζήτηση γαι Βρησηίδες!

  252. Immortalité said

    @250 Πωπώ τι θυμήθηκε δε λες τίποτα!!! Και πως φαίνονται μερικές κουβέντες όταν πια έχει κυλίσει τόσο νερό στ’ αυλάκι…

    Πάντως Στέλιο τις μπύρες δεν τις ξεχνάω. Στις έχω χρεωμένες! 😀

  253. Μαρία said

    250 Δικιά σου ανακάλυψη ήταν και μετά βοήθησε, μη χάσει, κι η Ππαν.
    Κάποια φορά, ακόμη επι Χρύσας, οι ξαδερφούλες μου μου υποσχέθηκαν οτι θα μου χαρίσουν ένα βιβλίο της, που μιλάει για τα Σέρρας, αλλά δεν κράτησαν την υπόσχεσή τους.

  254. ππαν said

    Άραγε κι οι φωτογραφίες που μάγεψαν τον Κορνήλιο μοντάζ ήταν; Μωρέ Ντέλα και πάλι Ντέλα!

  255. Γς said

    Εικόνες-μνήμες από Δανειστικές Βιβλιοθήκες.
    1) Την μακαρίτισσα μάνα των παιδιών μου να διαβάζει στο Houston Public Library παραμύθια σε παιδάκια προσχολικής ηλικίας. Κρέμονταν από τα χείλια της. Τα όμορφα μαυράκια με τα μεγάλα ματάκια.
    2) Είχε κάνει κάποια συμφωνία το Houston Independent School District με την Pizza Hut για επιβράβευση των μαθητών χρηστών της δανειστικής βιβλιοθήκης του σχολείου.
    Κέρδισε ο γιος μου στο Mark Twain Elementary School σαν βραβείο μια μεγάλη πίτσα, επειδή διάβασε δεν-ξέρω-γω-πόσα δανεισμένα βιβλία. Πήρε λοιπόν τα αδέλφια του και πήγαν να την απολαύσουν. Με το που έδειξε το χαρτί στο ταμείο αμέσως σταμάτησαν κάθε συναλλαγή, ήρθε όλο το προσωπικό να τον συγχαρεί τάχα μου και ο κόσμος που κατάλαβε τη πλάκα σιγοντάριζε. Σπουδαία σκηνοθεσία.
    3) Το πρώτο βιβλίο που δανείστηκα ήταν από τη βιβλιοθήκη του Κατηχητικού: Βίβια Περπέτουα. Το θυμάμαι ακόμα.

  256. Μαρία said

    254 Ποιος ξέρει! Για πενηνταφεύγα διατηρείται πολύ καλά.
    Τώρα ξαναείδα τη συνέντευξη, αν και την άλλη φορά μάλλον δεν την είχα διαβάσει ολόκληρη, αλλιώς όλο και κάτι θα θυμόμουνα απ’ τα κουφά που λέει π.χ. για τη νεολαία.

  257. Avonidas said

    Καταρχήν, σχολιάζοντας το #244: Δεν πολυείχα σε εκτίμηση τον Κοέλιο, αρχίζω να αλλάζω απόψεις.

    Για την ΧΔ, θα μπορούσα να πω πολλά. Θα μπορούσα να σχολιάσω τη μεγαλομανία μιας συγγραφέως της σειράς, όταν επιχειρεί έστω και καλυμμένες συγκρίσεις της με γίγαντες όπως ο Ντοστογιέφσκυ. Θα μπορούσα να αναρωτηθώ αν το «δύσκολο» επάγγελμα του να γράφεις ευπώλητα βιβλία είναι τόσο πιο κοπιαστικό από το επάγγελμα π.χ. του ακαδημαϊκού που συγγράφει δοκίμια, του μαθηματικού που αποδεικνύει θεωρήματα, του φυσικού επιστήμονα που κάνει βασική έρευνα. Θα μπορούσα να ρωτήσω πόσο σουρεαλιστικός θα της φαινόταν ο κόσμος, αν η κ. ΧΔ έπρεπε να πληρώσει «με το κομμάτι» για να χρησιμοποιήσει το προϊόν της έρευνας όλων των παραπάνω. Αλλά αυτή είναι μεγάλη συζήτηση.

    Έτσι, περιορίζομαι να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις γενικής φύσης:

    1) Οι περισσότεροι από μας τους πληβείους περιμένουμε να πληρωθούμε για την εργασία μας άπαξ. Μόνο οι καλλιτέχνες, (ορισμένοι) προγραμματιστές και κυρίως κυρίως κυρίως οι μεσάζοντες όλων αυτών αξιώνουν να πληρώνονται εσαεί για την ίδια, τελειωμένη δουλειά. Γιατί; Διότι το νομικό μας σύστημα είναι καθηλωμένο σε διατάξεις του 19ου αιώνα, όταν το σύστημα των Π.Δ. επινοήθηκε για να προωθήσει μια, πολύ πιο δαπανηρή από ότι σήμερα, βιομηχανία μαζικής αναπαραγωγής πνευματικών έργων.

    2) Το σύστημα των Π.Δ. είχε αξιοθρήνητες επιπτώσεις στην αξιολόγηση της πνευματικής δημιουργίας. Τώρα, ο καλλιτέχνης «αξίζει» όσο ο τζίρος του προϊόντος του. Γράψε αυτό που θα διαβάσουν εκατομμύρια, και είσαι κάποιος. Γράψε κάτι που θα διαβάσουν λίγες χιλιάδες, και δεν αξίζεις την προσοχή των εκδοτών. Τα «αζήτητα» της κ. ΧΔ βρίσκουν έτσι την ερμηνεία τους, μολονότι σε βάθος χρόνου ο Ντοστογιέφκυ άνετα την «ρίχνει».

    Η Ρόουλινγκ έβγαλε εκατομμύρια (χωρίς να χάσει την όρεξή της για περισσότερα) γράφοντας βιβλία για παιδιά, όπου δεν θα συναντήσουν την παραμικρή χρήσιμη ιδέα, τον ελάχιστο προβληματισμό για κάτι που άπτεται του πραγματικού κόσμου. Πρόσφατα, αποφάσισε να ξαναγράψει μερικά βιβλία της σειράς του «Χάρρυ Πόττερ» (προφανώς, αυτό είναι πιο εύκολο από το να γράψει κάτι νέο). Έγνοιά της είναι να βγάλει όσο περισσότερα χρήματα γίνεται από την κάθε τυπωμένη σελίδα, έστω κι αν αυτό σημαίνει να εμποδίσει κόσμο που θα ήθελε να τη διαβάσει χωρίς να πληρώσει. Κατά τη γνώμη μου, ο πνευματικός κόσμος δεν θα ήταν καθόλου φτωχότερος αν η Ρόουλινγκ δεν είχε γράψει ποτέ. Αντίθετα, θα πλήρωνα ευχαρίστως από την τσέπη μου για να φτάσουν τα βιβλία του «δύσκολου» Νόαμ Τσόμσκυ σε όσο γίνεται περισσότερο κόσμο, και πιστεύω ότι το μέλλον θα είναι πολύ διαφορετικό, αν καταφέρει να πολλαπλασιάσει το ακροατήριό του.

    Ίσως δεν είμαι δίκαιος, ασφαλώς πρόκειται για διαφορετικές κατηγορίες συγγραφέων, και βεβαίως καθένας πρέπει να κρίνεται στο είδος του. Όμως, οι ίδιες οι κατηγορίες δεν είναι ισάξιες, και νομίζω ότι αραιά και πού πρέπει να το υπενθυμίζουμε σε μερικά παραφουσκωμένα εγώ, όπως της ΧΔ ή της Ρόουλινγκ.

    3) Συχνά, όποτε τίθεται το ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων, λέγονται πράγματα του στυλ «αρκετά λεφτά δεν έχει ήδη ο τάδε; τι θέλει, κι άλλα;» Κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν είναι το θέμα. Ο καθένας έχει δικαίωμα να γίνει όσο αηδιαστικά πλούσιος μπορεί (με νόμιμα μέσα), και να πουλήσει οτιδήποτε μπορεί να θέλει να αγοράσει κάποιος άλλος. Αν υπήρχε ζήτηση για τρίχες από τον αφαλό μου (με το συμπάθιο), θα τις πούλαγα. Αν τις αγόραζαν προς 1 εκατομμύριο τη μια, θα τις καλλιεργούσα με αφοσίωση. Αλλά δεν θα πίστευα ποτέ ότι είναι φυσικό μου δικαίωμα να βγάζω τα προς το ζην από τις τρίχες μου. Ούτε θα μπορούσα να εμποδίσω κάποιον που τις αγόρασε να τις χαρίσει. Ούτε θα στράβωνα αν ξαφνικά προτιμούσαν τις τρίχες του κ. Ταδόπουλου αντί για τις δικές μου. Εν συντομία, θα θεωρούσα εξαιρετική εύνοια της τύχης το ότι έβγαλα ένα κάρο λεφτά από τις τρίχες μου, όταν άλλοι πολύ σκληρά εργαζόμενοι πεθαίνουν στην ψάθα.

    (Κι αν έγραφα τέτοιες τρίχες όπως η ΧΔ, θα τις κρατούσα στον αφαλό μου 😉

  258. Χρυσούλα Σπανού said

    Νίκο Σαραντάκο, σ’ ευχαριστώ από καρδιάς γιατι:
    1. δημοσίευσες την επιστολή της κας Δημουλίδου που αξίζει όσο τα αντικαταθλιπτικά ενός μήνα
    2. διέσωσες το κομμάτι περί αζήτητου Καζαντζάκη και Ντοστογιέφσκι – και περί Λιλίκας Ζωγράφου (μακράν το ΚΑΛΥΤΕΡΟ σύντομο ανέκδοτο)
    3. ανακάλυψες και μοιράστηκες μαζί μας τις 4 έστω στροφές από το ποίημα «Θεέ μου φύλαγε»

    Ευγνώμων,
    Χρυσούλα Σπανού

  259. sarant said

    255: Μήπως είναι Βίτα;

    257: Ωραία θέματα πιάνεις, θα έχουμε την ευκαιρία να τα ξανασυζητήσουμε. Τώρα η Ρόουλινγκ γράφει για ενήλικες. Αλλά παραείσαι αυστηρός μαζί της.

    258: Εγώ ευχαριστώ για τα καλά λόγια!

  260. bernardina said

    #259a Όχι, είναι Βίβια http://books.google.gr/books?id=uzi3drDPqbMC&printsec=frontcover&hl=el#v=onepage&q&f=false

  261. sarant said

    Μερσί, πάντα κάτι μαθαίνει κανείς!

  262. M. said

    Θέλω και γω με τη σειρά μου να συγχαρώ τον κ. Σαραντάκο για την ανάρτηση (για μένα το ζήτημα χρειάζεται σχολιασμό) αλλά και την κ. Κολοτούρου που ανέδειξε (ήδη από το σχόλιό της στη Lifo) την πιο τραγική φράση της Δημουλίδου: «κι αν αύριο μείνω κουλή ή στραβή..». Θαυμάστε τον «άνθρωπο του πνεύματος»: δεν μπορούσε να γράψει «αν πάθει ζημιά το χέρι μου, αν χάσω την όρασή μου..». Η επιλογή των λέξεων μαρτυρά την ένδεια της ψυχής. Ντρέπομαι για λογαριασμό της.

  263. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Η λυπηρή διαπίστωση είναι, οτι έχει πουλήσει εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία, που αντιστοιχούν σε ανάλογο αριθμό ανθρώπων, και σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό αναγνωστών. Υπάρχουν τόσοι πολλοί ανέραστοι στην κοινωνία μας? Τόσοι πολλοί συναισθηματικά άδειοι? Τόσες πολλές ανοργασμικές γυναίκες? (μιας και είναι το κυρίως αναγνωστικό κοινό της συγγραφέως, προφανώς θα υπάρχουν και άνδρες). Τόσοι πολλοί που ζούν με ματαιοδοξία και ψευδαισθήσεις? Είναι τόσο πολύ χαμηλό το πνευματικό επίπεδο της κοινωνίας μας? Και οι πνευματικοί άνθρωποι πόσοι είναι και πού είναι, τί έκαναν τόσα χρόνια για να σταματήσουν αυτήν την πνευματική κατρακύλα του λαού μας? Μήπως απλώς συμβιβάστηκαν με το μεταπολιτευτικό σύστημα, και τον όποιο διορισμό τους σε κάποια θέση, για να μην λένε τίποτα? Μήπως ακόμα χειρότερα, δεν ήταν κάν πνευματικοί, και δεν είχαν τίποτα να πούν, προσπαθώντας να επιβιώσουν με τις πολιτιστικές επιδοτήσεις?

    Όπως και σε άλλα ιστολόγια, έτσι κι εδώ, το θέμα αντιμετωπίζεται με αστειάκια και αφ΄υψηλού, μειώνοντας την συγγραφέα και το «συγγραφικό της ταλέντο» προσπερνώντας το εξωφρενικό φαινόμενο των τρελών πωλήσεων της, για τα ελληνικά δεδομένα. Όπως λέει και το τραγούδι του Πορτοκάλογλου, ΟΛΟ ΚΑΤΙ ΑΣΧΕΤΟΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ, ΜΕ ΚΟΛΠΑ ΚΑΙ ΕΦΕ. Αναρωτηθήκατε γιατί συμβαίνει αυτό, και τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει? Χωρίς να θέλω να τους αδικήσω, (πόσο μάλλον να τους κρίνω ή κατακρίνω) περίμενα μεγαλύτερο προβληματισμό απο τους αρκετά έως πολύ μορφωμένους σχολιαστές εδώ μέσα, πέραν των αστεϊσμών που είναι κι αυτοί χρήσιμοι.

    Μιά απλοϊκή σκέψη απο μέρους μου, για την σχέση που μπορεί να έχουν, οι μεγάλες πωλήσεις της Δημουλίδου, της Τραυλού, και άλλων «επιφανών¨συγγραφέων, τα πρωϊνάδικα, τα ελληνικά, τα βραζιλιάνικα, τα τούρκικα, κλπ σήριαλ, με την άνοδο της Χρυσής Αυγής, μου προκαλεί θλίψη.

    Ζούμε πάνω σε ένα ωκεανό γνώσεων σ΄αυτην την χώρα, τί έχει πάει στραβά ρε γαμώτο?

  264. ππαν said

    263: «Τόσες πολλές ανοργασμικές γυναίκες?». Κι εγώ να ρωτήσω: τόσοι πολλοί μισογύνηδες και συμπλεγματικοί άντρες ; Για να μην πω «που δεν τους σηκώνεται» κια με προγκήξει ο Κιντ.

  265. sarant said

    263: Λάμπρο, αφενός δεν έχουμε διαβάσει τα βιβλία της και αφετέρου πάντοτε η λογοτεχνία (παραλογοτεχνία) αυτού του είδους έκανε τρελές πωλήσεις.

  266. τυφλόμυγα said

    #122, Εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου έχω τον ενδόμυχο φόβο ότι κάποια στιγμή θα αναγκαστώ να κάνω το ίδιο για τηλ. -ίντερνετ. Βαστάμε μα δε ξέρω για πόσο ακόμα. Δυστυχώς, έχω κι άλλα παραδείγματα. 😦

    #257, κ. Αvonida, να θυμίσω ότι η Ρόουλινγκ ξεκίνησε να γράφει τον Χάρι Πότερ όταν έχασε τη μητέρα της; (Ο πόνος της απώλειας ενός γονιού έχει λύσει τα χέρια δίνοντας έμπνευση σε χιλιάδες ανθρώπους σε όλον τον κόσμο. Να φρέναρε την (όποια, τέλος πάντων) έμπνευση μέχρι να γίνει Ντοστογιέφσκι;)
    Να θυμίσω ότι ο εκδότης (όταν μετά από πολύ κόπο τον βρήκε) της συνέστησε να υπογράφει ως J.K. γιατί «αν τα μικρά αγόρια έβλεπαν το όνομα μιας γυναίκας δε θα αγόραζαν το βιβλίο»;
    Να θυμίσω ότι ήταν χωρισμένη και μεγάλωνε μόνη της τρία παιδιά και αυτό το βιβλίο ίσως ήταν η τελευταία της ελπίδα για κάτι καλύτερο;
    Η Ρόουλινγκ δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι έγραψε ένα απάνθισμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας -παρακαλώ, διορθώστε με αν κάνω λάθος.
    Γιατί λοιπόν τόση εμπάθεια με τον Χάρι Πότερ, τη συγγραφέα και την επιτυχία τους;

  267. spyroszer said

    Πολύ ενδιαφέρον και περίπλοκο θέμα αυτό των πνευματικών δικαιωμάτων. Να πω ότι είίναι υπερβολικό κατά τη γνώμη μου να προστατεύεται το ηθικό και περιουσιακό δικαίωμα των δημιουργών 70 χρόνια μετά το θάνατό τους. Πρέπει να ρυθμισθεί με πιο ισορροπημένο τρόπο σε πανευρωπαικό, αν όχι σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι αναπτυσσόμενες χώρες μάλιστα διαμαρτύρονται για τα ακριβά και μακράς διάρκειας πνευματικά δικαιώματα, που δεν τους επιτρέπουν να ανταποκρίνονται στις οικονομικές απαιτήσεις των πλούσιων χωρών και τους περιορίζουν τη πρόσβαση στη γνώση (όπως το ίδιο συμβαίνει καιστα φάρμακα κλπ).

    Το πιο ενδιαφέρον όμως και σημαντικό θέμα που θα μας απασχολήσει στο μέλλον είναι οι ψηφιακές βιβλιοθήκες και εν γένει η ψηφιακή γνώση, που ήδη υπάρχει μεγάλη συζήτηση με τα open access movements και τα creative commons.

    Για τις βιβλιοθήκες, είναι θλιβερό το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έχει κάνει καμία χρήση του δικαίωματος, που της δίνει η σχετική κοινοτική οδηγία, για εξαίρεση καταβολής αμοιβών δημιουργών από συγκεκριμένες βιβλιοθήκες (πχ Εθνική). Και βεβαίως το ότι οι συλλογικοί φορείς διαχείρισης των δημιουργών και οι βιβλιοθήκες τόσα χρόνια δεν έχουν καταλήξει σε μια δίκαιη συμφωνία επί του θέματος. Στη Γαλλία πχ υπάρχει ένα μικτό σύστημα, όπου το κράτος καταβάλει ένα μέρος των δικαιωμάτων, και το υπόλοιπο το πληρώνουν οι βιβλιοθήκες και διάφοροι φορείς κατά την αγορά των βιβλίων. Αλλά τώρα στην Ελλάδα, που χρήματα για βιβλία και βιβλιοθήκες;

    Δίνω ένα ακόμη λινκ (πέραν αυτού που έχετε στο άρθρο) για το θέμα αυτό
    http://www.eae.org.gr/congress/Papers/pap_Fragou1.pdfΔανεισμός => μείωση πωλήσεων;

    Είναι ενδιαφέρουσα η αναφορά ότι:

    Ναι μεν σε διεθνές επίπεδο οι γνώμες διίστανται στο κατά πόσο ο δανεισμός υλικού από τις
    Βιβλιοθήκες επιφέρει μείωση των πωλήσεων βιβλίων, γεγονός όμως είναι ότι οι
    Βιβλιοθήκες προωθούν τη χρήση των βιβλίων και πολλές φορές λειτουργούν
    «διαφημιστικά» για τις εκδόσεις, είτε αγοράζοντας και διαθέτοντας στο κοινό βιβλία
    που δεν θεωρούνται «εμπορικά», είτε προβάλλοντας μέσα από τους καταλόγους και
    τα ράφια τους νέες εκδόσεις.

    Αυτό που αποτελεί αδιαμφισβήτητα κοινή θέση σε διεθνές επίπεδο, είναι ότι
    οι χώρες που έχουν αυξημένη χρήση Βιβλιοθηκών (π.χ. ΗΠΑ, Ην. Βασίλειο), έχουν
    αυξημένη αναγνωσιμότητα ανάμεσα στους κατοίκους τους και έχουν επίσης
    αυξημένα επίπεδα παραγωγής και πωλήσεων βιβλίων.

    Το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό και πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από τους εκδοτικούς οίκους και τους συγγραφείς (που δεν πρέπει να συγκαταλέγεται σ’ αυτούς η κα Δαμουλίδου σύμφωνα με όσα έχει γράψει).

  268. ... said

    Αντιγράφω από τις κριτικές εδώ:
    http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=1000235

    «Δεν διαβάζω ποίηση για έναν απλό λόγο. Αυτά που κατά καιρούς διαβάζω από τους σύγχρονους έλληνες ποιητές, δεν είναι ποίηση, αλλά λέξεις σκόρπιες σε χαρτί και πολλές φορές αναίτιες. Ποίηση σημαίνει εικόνες που χορεύουν μπροστά σου, λέξεις που σε αγγίζουν, συναισθήματα που αφυπνίζουν, έμμετρος λόγος, ομοιοκαταληξία. Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι ποιητές και γράφουν . Το αποτέλεσμα είναι να γελοιοποιούνται. Ποίηση σημαίνει ότι αφηγούμαι ένα ολόκληρο βιβλιο , σε μια σελίδα. Και αυτό είναι ταλέντο που δεν έχουν πολλοί. Η κυρία Δημουλίδου όμως με καθήλωσε. Λόγος απλός μα συνάμα πάμπλουτος, εικόνες πολύχρωμες, μα με μυρωδιές, άγγιγμα, αίσθημα. Ναι, αυτό το είδος της ποίησης μπορεί να εκδοθεί, να διαβαστεί και να βραβευτεί. Δεν άκουσα τίποτε για αυτό το βιβλίο, δεν το είδα να προτείνεται πουθενά. Το βρήκα τυχαία πεταμένο σ΄ ένα ράφι βιβλιοπωλείου κάτω κάτω σκονισμένο. Το άνοιξα έτσι από περιέργεια και κόλλησα σε ένα υπέροχο ποίημα, «Ένα κλικ μέσα στο χρόνο». Σχεδόν δάκρυσα. Δεν γνώριζα ότι η κυρία Δημουλίδου έγραφε και ποίηση. Γιατί δεν δημοσιοποιήθηκε; Τι κρίμα… δεν θα προσθέσω τίποτε άλλο. Το ρούφηξα και το έκανα δώρο σε πέντε φίλους που επίσης τους άρεσε πολύ. Τα συγχαρητήρια μου στην εξαίρετη αυτή συγγραφέα και ποιήτρια. »

    …απλά απείρου κάλλους

  269. silverkid said

    http://fridge.gr/57034/photo-comics/dimoulidou-trololol/?utm_source=owly&utm_medium=social&utm_campaign=hootsuite-gen

  270. bernardina said

    Το ότι κάποιος θα βρισκόταν να κάνει τον παραλληλισμό: ανάγνωση ευπώλητων = γυναικεία ανοργασμικότητα υποσυνείδητα το περίμενα. Μην πω πως ξαφνιάστηκα κιόλας που άργησε τόσο πολύ να εμφανιστεί.
    Όμως ο συλλογισμός: ανάγνωση ευπώλητων = άνοδος της ΧΑ ομολογώ ότι με άφησε άναυδη.
    Έτσι, με τέτοιους απλουστευτικούς συλλογισμούς προχωρήστε και θα πάμε όλοι πολύ μπροστά…

    Πάντως, καλό θα ήταν να είχατε δει και μερικές στατιστικές έρευνες που έχουν γίνει για το αναγνωστικό κοινό κάποιων μπεστ σέλερ. Θα εκπλαγείτε με το πόσοι άνθρωποι με ανώτατο μορφωτικό επίπεδο τα χρησιμοποιούν ως μέσο χαλάρωσης και ανάπαυλας από την αμείλικτη καθημερινότητα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι είναι ακριβώς αυτό και τίποτε περισσότερο. Και, όχι, δεν είναι ούγκακες όσοι γουστάρουν παραλογοτεχνία. Απενοχοποιηθείτε, που θα έλεγε και η μακαρίτισσα η Μαλβίνα! Με τον ίδιο τρόπο που θα τρώγατε ένα ζουμερό χάμπουργκερ έχοντας επίγνωση ότι δεν είναι ούτε αγνά ντολμαδάκια της μαμάς αλλά ούτε εκλεκτό φουαγκρά.

    Όμως, όπως υπάρχει νόστιμο και άνοστο φαστφούντ, έτσι υπάρχει νόστιμη και άνοστη παραλογοτεχνία. Ε, της κυρίας Δημουλίδου απλώς δεν τρώγεται!

  271. Antonis_Gr said

    Διάβαζα στο lifo (http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/33223) τα σχόλια των αναγνωστών και κρατιόμουν να μην γελάσω, διότι είναι σοβαρό το γραφείο μας. Όταν έφτασα στο επόμενο δεν κρατήθηκα!!!!

    Bekri Meze: Χρύσα, χρυσή μου, δεν έχω κανένα πρόβλημα να πληρώσω για το καλό βιβλίο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είστε ανταγωνιστική. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ κοστίζουν από την ιστοσελίδα του Ψυχογιού 16,92 € /552 σελίδες (http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=1001499 ) ενώ την ίδια στιγμή μπορεί κανείς να αγοράσει 40 ολόκληρα ρολά λείου χαρτιού τουαλέτας των 120γρ μόνο με 9.67 € (http://www.klim-paper.gr/index.php?main_page=product_info&cPath=1_2&products_id=22 ) Κάντε μοναχή σας τη διαίρεση.

  272. Αναστασία1997 Καρίμαλη/Χρανιώτη said

    Μόλις γύρισα από το σχολείο μου και η πρώτη μου δουλειά όπως κάθε μέρα ήταν να έρθω στην τοπική δανειστική βιβλιοθήκη από την οποία σας γράφω τώρα…με αφορμή το παραπάνω άρθρο θα ήθελα να κάνω και εγώ μια αναφορά στις δανειστικές βιβλιοθήκες οι οποίες, αδιαφιλονίκητα, επιτελούν κοινωνικό έργο και στέκονται πιστοί φρουροι της ηθικής και της υποστήριξης του αναντίρρητου δικαιώματος όλων μας στην γνώση και την ενημέρωση…δεν έχουν όλοι την δυνατότητα να αποκτήσουν τα βιβλία που χρειάζονται όταν τα χρειάζονται…η βιβλιοθήκη όμως παρέχει αυτή την δυνατότητα εντελώς ανιδιοτελώς…συνεπώς αποτελεί κλειδί για τον κόσμο της γνώσης που θα πρέπει να είναι ανοικτός προς όλους και μη κερδοσκοπικός…κατά την γνώμη μου λοιπόν, την εποχή που κάποιοι προσπαθούν να πλουτίσουν εκμεταλλευόμενοι ακόμα και τις πνευματικές μας ανάγκες,η δανειστική βιβλιοθήκη αποτελεί τρόπο αντίστασης στην εμπορευματοποίηση που υφίσταται η κοινωνία μας σε όλα τα επίπεδα…θα έπρεπε λοιπόν να είναι ο πρώτος χώρος, ανιδιοτελούς φυσικά, προώθησης των νέων βιβλίων ώστε να μην μπορεί να καταπατηθεί κανενός το δικαίωμα στην γνώση και την ενημέρωση εξαιτίας οικονομικών παραγόντων…

  273. Φωτοτυπάκιας said

    Τι ξωτικό είναι τούτο;

  274. Αναστασία1997 Καρίμαλη/Χρανιώτη said

    Φωτοτυπάκιας,για ποιον πήγαινε το παραπάνω σχόλιο;

  275. sarant said

    272: Αν θυμάμαι καλά, γράφεις από επαρχιακή πόλη, έτσι;

  276. entarion said

    @ Avonidas #257#
    Σίγουρα η Ρόουλινγκ δε μπορεί να μπει δίπλα στον Τσόμσκυ ή τον Καστοριάδη, τον Αισχύλο, τον Σέξπιρ ή έστω τον Τόλκιν και λοιπά λογοτεχνικά ιερά τέρατα. Αυτό όμως δεν καθιστά δίκαιη την κριτική σου στο έργο της. Γιατί όταν γράφεις ότι στα βιβλία της τα παιδιά «δεν θα συναντήσουν την παραμικρή χρήσιμη ιδέα, τον ελάχιστο προβληματισμό για κάτι που άπτεται του πραγματικού κόσμου» ή έχεις ριζικά διαφορετική άποψη για το ποιες ιδέες είναι «χρήσιμες», ή δεν έχεις διαβάσει τη σειρά του Χάρι Πότερ. Η ορφάνια, ο θάνατος, η απώλεια, ο έρωτας, η ενηλικίωση, οι αλλαγές που βιώνει στο σώμα και το πνεύμα του ο έφηβος είναι θέματα ασήμαντα; Κι αν αυτά είναι μικρά και κοινότοπα, υπάρχουν πολύ βαθύτερα ζητήματα που θίγονται και πολλές φορές παίρνουν κεντρική θέση μέσα στη θεματική των βιβλίων. Ο ρατσισμός, ο φασισμός, η διαφθορά, ο κιτρινισμός του τύπου, η εξουσία, η χρήση της βίας με τα όρια και τη νομιμοποίησή της, η αντίσταση στον ολοκληρωτισμό και πολλές άλλες δε νομίζω ότι είναι άχρηστες ιδέες που δεν άπτονται του πραγματικού κόσμου και δεν προσφέρονται για προβληματισμό. Μάλλον το αντίθετο.

    @ Iliana #249#
    Η απαξίωση των ανθρώπων που ζουν από τη συγγραφή είναι, νομίζω, λάθος. Εκτός κι αν είναι ασήμαντος π.χ. ο Ξενόπουλος που ζούσε απ’ τα γραφτά του όπως κι ένα σωρό άλλοι.

    Την συγγραφέα Δημουλίδου την αγνοούσα μέχρι που δημιουργήθηκε το θέμα με τις βιβλιοθήκες. Συμφωνώ με προηγούμενους σχολιαστές που λένε ότι το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο και έχει σημαντικές πολιτικές και ιδεολογικές προεκτάσεις. Πάντως όσο απολαμβάνω τις δηλητηριώδεις επιθέσεις προς συγγραφείς (ή «συγγραφείς») αυτού του επιπέδου και θεματολογίας, τόσο μου προκαλούν απέχθεια οι επιθέσεις προς το αναγνωστικό τους κοινό. Προτιμώ χίλιες φορές έναν άνθρωπο που διαβάζει τα βιβλία της Δημουλίδου από έναν άνθρωπο που δεν διαβάζει καθόλου.

  277. aerosol said

    Νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι (ασχέτως φύλου) ξεκινούν την πορεία τους στην καλλιτεχνική/αισθητική αναζήτηση με πράγματα προφανή, αδρά, πιθανώς χονδροειδή και κακόγουστα. Αυτό έχω παρατηρήσει στα βιβλία, τη μουσική, την ζωγραφική, τον κινηματογράφο, το θέατρο. Όσοι επιλέγουν να μην ανέβουν σκαλί μένουν οικιοθελώς βουτηγμένοι σε μια σούπα ευκολίας και αφελών στερεοτύπων. Αυτό μπορεί να αποκαλύπτει στοιχεία του χαρακτήρα τους ή να αντανακλά κοινωνικά φαινόμενα.
    Δεν πιστεύω πως είναι κατρακύλα αυτή η κατάσταση. Νομίζω πως πάντα έτσι ήταν τα πράγματα -δυστυχώς.

    Η κριτική του τύπου «ανέραστοι» και «ανοργασμικοί» είναι το ίδιο εύκολη, στερεοτυπική και χονδροειδής και -ακριβώς επειδή είναι κριτική και ασχολείται με τους άλλους- καταλήγει συμπλεγματική.
    [Κατά την μικρή εμπειρία μου, μάλιστα, οι πιο ραφινάτοι έχουν περισσότερες πιθανότητες να είναι ανέραστοι από τους απλούστερους ή «λαϊκότερους» στα γούστα.]

  278. Αναστασία1997 Καρίμαλη/Χρανιώτη said

    κε sarant,όχι…Αθήνα μένω,πέρισυ μέχρι και φέτος στα μέσα περίπου καλοκαιριού έμενα με την μητέρα μου στο χωριό μας στην Μεσσηνία,για έναν ακριβώς χρόνο…τώρα μένω ξανά Μοσχάτο όπως και παλαιότερα…

  279. 247,
    Μυθοποιός βιογραφεί ηθοποιό…

  280. Ηλεφούφουτος said

    277 Και όχι μόνο σε στην καλλιτεχνική/αισθητική αναζήτηση αλλά και σε άλλες αναζητήσεις.

    Όταν άρχιζε να με κερδίζει ήδη στα εφηβικά μου χρόνια το θέμα «γλώσσα/γλώσσες», ικανοποιούσα την αναζήτησή μου με οτιδήποτε γλωσσολογούν έπεφτε στα χέρια μου, συμπεριλαμβανομένων ελληνοβαρεμένων ετυμολογικών θεωριών τύπου Φουράκη (τα ιδιωτικά κανάλια δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα).
    Βέβαια, όπως λες, υπάρχει ο θανάσιμος κίνδυνος να μείνεις τελικά στα βαρεμένα, αν κάποιοι άλλοι παράγοντες δεν σε βοηθήσουν να αναπτύξεις κριτήριο.

  281. sarant said

    278: Τότε μπράβο στο Μοσχάτο.

  282. Ναυτίλος said

    277: Αυτή η αντίληψη είναι λανθασμένη, νομίζω. Κατά τη γνώμη μου, καλύτερα να μη διαβάζει κανείς τίποτα απολύτως παρά να διαβάζει βιβλία επιπέδου Δημουλίδου. Η κατανάλωση σκουπιδιών δηλητηριάζει τον ανθρώπινο οργανισμό.

  283. ππαν said

    Το καλυτερο θα ήταν να μην ξέρουμε καλύτερα από τους ενδιαφερόμενους ποιο είναι το καλύτερο γι αυτούς. Σκοτώστε τον Πιτσιρίκο που βρίσκεται μέσα σας! Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι και ραγκλάν και μανικόκόληση, και Τζέημς Μποντ και Μπεργκμαν και ποδόσφαιρο και θέατρο και Λαζόπουλο και κανονικό χιουμορ.

    Δεν έχετε δει το Κάρο ΝΤιάριο του Μορέτι με τον διανοούμενο, νομίζω μελετητή του Τζόυς, που αποκλείεται σε μια από τις Αιολικές νήσους, βλέπει για πρώτη φορά Τόλμη και Γοητεία και κολάει ανεπανόρθωτα;

  284. bernardina said

    Πράγματι η κατανάλωση σκουπιδιών ενίοτε δηλητηριάζει τον ανθρώπινο οργανισμό. Ας μην υποτιμούμε όμως την ανθεκτικότητά του ή την αφομοιωτική του ικανότητα. Και ας μην πέφτουμε στο άλλο άκρο, γιατί καταντάει σνομπισμός. Όποιος τρέφεται αποκλειστικά με αριστουργήματα δεν γίνεται ντε φάκτο ανώτερος. Αν ήταν έτσι, οι Γερμανοί ναζί, για παράδειγμα, με την βαθύτατη κουλτούρα σε ποίηση, μουσική, ζωγραφική κτο, θα έπρεπε να ήταν περίπου άγγελοι.

  285. ππαν said

    Και να πω επίσης ότι για μένα η διαφορά στην ποιότητα ανάμεσα στην Δημουλίδου και πχ την Βαμβουνάκη και κάτι άλλες τέτοιου τύπου, πχ Ρόζαμουν Πίλτσερ πώς την λένε, δεν είναι πια και τεράστια.

  286. Ηλεφούφουτος said

    283 του Εντσενσμπέργκερ απ ό,τι θυμάμαι.

  287. spiral architect said

    @284: […] Και ας μην πέφτουμε στο άλλο άκρο, γιατί καταντάει σνομπισμός. Όποιος τρέφεται αποκλειστικά με αριστουργήματα δεν γίνεται ντε φάκτο ανώτερος. Αν ήταν έτσι, οι Γερμανοί ναζί, για παράδειγμα, με την βαθύτατη κουλτούρα σε ποίηση, μουσική, ζωγραφική κτο, θα έπρεπε να ήταν περίπου άγγελοι.

    Αυτό, ξαναπές το! 🙂

  288. ππαν said

    286: Βρήκα αυτό: http://www.guyshaked.com/moretti.html

    Μελετητής του Τζόυς αλλά αναφέρει αυτόν τον πώς τον λες 🙂
    Δεν ήταν πολύ αστείο; Εκεί που ρωτάει τους τουρίστες «Ε! Ο Ροτζ παντρεύεται την Καρολάιν;»

  289. bernardina said

    Αρχιτέκτονα, είμαι από τα παιδιά που μεγάλωσαν με Όμηρο και Ντοστογιέφσκι καταβρόχθισαν μετά μανίας SAS και αστυνομικά θρίλερ, και τώρα πια διαβάζω χωρίς ενοχές και μεταφράζω με ακόμα λιγότερες 😉
    Και, ίσως ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, είμαι σε θέση να επιλέξω πότε θα φάω χάμπουργκερ, πότε μαμαδίσια ντολμαδάκια, πότε εκλεκτό φουαγκρά και να απολαύσω και τα τρία ανάλογα τη στιγμή. Αλλά κυρίως πώς να ξεχωρίσω το καλό από το άνοστο χάμπουργκερ, τα νόστιμα από τα ανάλατα ντολμαδάκια και το γνήσιο από το ντεμέκ φουαγκρά, αν μ’ εννοείς. 😉

  290. ππαν said

    Nα η σκηνή:

  291. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    264 – Μιάς και είναι το κυρίως αναγνωστικό κοινο της συγγραφέως, προφανώς υπάρχουν και άνδρες, γιατί τι παραβλέψατε? Πιαστεύετε οτι μία γυναίκα που διαβάζει το Κεράτωσε τον άντρα σου και μην του κάνεις μάγια, είναι συναισθηματικά ισοροπημένη? Ο μισογυνισμός απο πού προκύπτει?

    265 – Μα δεν είπα οτι τα έχετε διαβάσει, ούτε εγώ άλλωστε, σήμερα εδώ έμαθα για την «μεγάλη» συγγραφέα, και διαβάζοντας την αναφορά της για τα ΑΖΗΤΗΤΑ του Καζαντζάκη του Ντοστογιέφσκι και της Λιλίκας? Ζωγράφου, είπα μέσα μου ποιό είναι αυτό το βούρλο. Όμως το ερώτημα μου παραμένει, γιατί πάντα πουλάνε σαν τρελά τα βούρλα? Αυτόν τον προβληματισμό περίμενα να δώ, και οχι μόνο τα αστεία. Φυσικά αυτό είναι δική μου προσδοκία, και δεν υποχρεώνει κανέναν σε βαθιές αναλύσεις. Αλλα αν δεν περιμένω απο αυτού του επιπέδου ιστολόγια, έναν τέτοιο προβληματισμό, απο που να τον περιμένω, απο την πρωϊνή Μελέτη μήπως?

    270 – Κυρία μου ή δεσποινίς, ο συλογισμός είναι, οι μεγάλες πωλήσεις της Δημουλίδου, της Τραυλού, και άλλων «επιφανών» συγγραφέων, δηλαδή συγκεκριμένου είδους ευπώλητων βιβλίων, όχι όλων, και επίσης πρωϊνάδικα, και διάφορα σήριαλ του ιδίου «συναισθηματικού» επιπέδου και περιεχομένου, που έχουν πολύ μεγάλη τηλεθέαση, (τα οποία παραβλέψατε) αν δηλαδή αυτή η στοχευμένη? αποβλάκωση του κόσμου, έχει σχέση με την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω. Κι εγώ για την άνοστη παραλογοτεχνία μιλώ, το διευκρινίζω άλλωστε.
    Εσείς γιατι υποσυνείδητα περιμένατε αυτον τον παραλληλισμό?

  292. Ηλεφούφουτος said

    290 Την είχα ξεχάσει αυτη τη σκηνή. Θυμόμουνα την άλλην, όταν φτάνουν στο τελευταίο απ τα νησιά κι ο διανοούμενος πληροφορείται ότι δεν υπάρχει τηλεόραση και στο αμέσως επόμενο καρέ τρέχει πανικόβλητος να προλάβει το πλοίο της επιστροφής.

    Το Χανς «Μάνιους», όπως τον προφέρει, Εντσενσμπέργκερ τον θυμάμαι γιατί ένας φίλος αναρχικός και διανοουμενίζων, που του άρεσε ο εν λόγω όπως και ο ΚονΜπεντίτ, μέχρι να μάθει τουλάχιστον τα καμώματά του στο Νταβός, τον καιρό που είδα την ταινία επίσης αρνιόταν να βάλει τηλεόραση σπίτι του κι έλεγε κάτι παρόμοιους αφορισμούς. Του έλεγα ότι θα καταντήσει σαν αυτόν εκεί.

    Τώρα που έχει οικογένεια με παιδιά όχι μόνο έχει βάλει ΤΒ αλλά βλέπει και κάτι ακατΑνόμαστες αηδίες. Του λέω ότι φταίει που δεν ανέπτυξε αντισώματα τον καιρό που έπρεπε αλλά δεν το παραδέχεται.

  293. ππαν said

    291: Και του Λιακόπουλου το αναγνωστικό κοινό εικάζω πως είναι κυρίως αντρικό αλλά ειλικρινά ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να εξηγήσω την έλξη που τους προκαλεί ο διανοητής σε πάθηση του προστάτη, στο ότι είναι σεξουαλικά ανίκανοι ή πρώοροι εκσπερματιστές.

    Αλλά είναι της μόδας εδώ και χιλιάδες χρόνια, σε κασιδιάρηδες και σε «προοδευτικούς» (λέμε τώρα…) να ασχολούνται με το μ.. καλά να είμαι ευπρεπής, με το αναπαραγωγικό μας σύστημα: την περίοδο, την κλιμακτήριο, τον οργασμό μας. Βγείτε βρε παιδιά να γνωρίσετε καμιά κοπέλα πραγματική, να δείτε από κοντά πώς λειτουργεί, να ξελαμπικάρει λίγο το μυαλό μήπως και δείτε ότι το σώμα μας, κι ας είναι και γυναικείο, έχει πολλά όργανα, μεταξύ των οποίων και εγκέφαλο.

  294. Ναυτίλος said

    Όχι, δεν εννοώ ότι πρέπει να τρεφόμαστε αποκλειστικά με αριστουργήματα. Έχω διαβάσει άφθονη »παραλογοτεχνία» και έχω περάσει καλά μαζί της. Δημουλίδου και κάθε Δημουλίδου, όμως, όχι, με τίποτα. Δοκίμασα από περιέργεια και έμεινα άναυδος. Δεν μπορούσα να πιστέψω πώς γίνεται να τυπώνονται και να πουλιούνται τέτοια κατασκευάσματα.

  295. bernardina said

    >Πιαστεύετε οτι μία γυναίκα που διαβάζει το Κεράτωσε τον άντρα σου και μην του κάνεις μάγια, είναι συναισθηματικά ισοροπημένη?

    Εσείς τι πιστεύετε; Γιατί εγώ λέω ότι δεν μπορώ να ξέρω τον ψυχισμό κανενός αν δεν τον γνωρίσω από κοντά (και πάλι παίζεται) είτε διαβάζει Δημουλίδου είτε διαβάζει Δημουλά -για να παίξουμε λιγάκι και με τα ονόματα. Μόνο εικασίες μπορώ να κάνω, και κατά κανόνα προσπαθώ να τις αποφεύγω, ειδικά όταν θίγουν συνανθρώπους μου που δεν μου έχουν φταίξει σε τίποτε.
    Εσείς πώς είστε τόσο σίγουρος; Και, αλήθεια, το ότι τόσοι σοβαροί άνθρωποι (όπως λέτε ο ίδιος) που συχνάζουν εδώ μέσα, δεν τόλμησαν να προβούν σε τέτοιες αυθαίρετες εκτιμήσεις, δεν σας λέει τίποτε;

  296. Immortalité said

    @288 Ρε σεις τι αριστούργημα είναι αυτό; Πώς μου έχει ξεφύγει; 😀

  297. ππαν said

    Ναι, είναι αριστούργημα. Καλά τα λες.

  298. Immortalité said

    @21 Αγαπητέ το «κεράτωνε τον άντρα σου και μάγια μην του κάνεις» πριν το κάνει η Δημουλίδου τίτλο ήταν παλιά παροιμία. Πώς λέμε «σαρανταπέντε Γιάννηδες κτλ»; ή το άλλο «τι κάνεις μπάρμπα κουκιά σπέρνω»; ή το «σύντεκνε κι ανέ μιλούμε συχνογύριζε την πίτα»; ή εκείνο «έδε ούγια έπαιρνε πανί, έδε μάνα έπαιρνε παιδί»; και πολλά άλλα, μην τις γράψω και όλες. Τώρα κατά πόσον αληθεύει τι να πω. Προφανώς βγήκε σε μια εποχή που όλες οι γυναίκες ήταν συναισθηματικά ανισόρροπες ή από κείνες που δε σκαμπάζαν από μάγια και έπρεπε να βρουν κάτι, ένα αντίβαρο.

  299. @295: Και όχι τίποτα άλλο, αλλά κάποιοι λιγότερο σοβαροί άνθρωποι θα μπορούσαμε να κάνουμε και την άλλη εικασία: Κάποιος που τόσο εύκολα διαγιγνώσκει συναισθηματική ανισορροπία σε αγνώστους, με μόνο κριτήριο τα αναγνώσματά τους, μάλλον δεν είναι απόλυτα ισορροπημένος και ο ίδιος.

  300. freierdenker said

    291, ένα ενδιαφέρον άρθρο (στα αγγλικά όμως) που ίσως το βρεις χρήσιμο (υποθέτω πάντα οτι η Δημουλίδου γράφει ρομάντζα, μπορεί να κάνω λάθος).

    http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,996381,00.html

    ‘Ενα απόσπσμα σχετικά με αυτό που κάποιοι λένε είναι η σεξιστική αντιμετώπιση του είδους

    Other genres–mystery, thriller, horror, sci-fi–attract no cultural stigma, but those categories also appeal heavily to male readers. Romances do not, and therein, some of the genre’s champions argue, lies the problem. «I cannot help but suspect,» writes romance author Penelope Williamson, «that romance is so often ridiculed and denigrated because it is a literature written almost exclusively by women for women.»

    There is more than sour grapes in this charge, but less, perhaps, than the whole story. For romance writers labor under, and romance readers demand, a formula of childlike restrictions and simplicity.

  301. Immortalité said

    Το 298 στο 291.

  302. #293 ἔτυχε τὸ καλαοκαίρι νὰ πέσουν στὰ χέρια μου λιακοπουλικὰ βιβλία ποὺ βρῆκα σ’ἕνα φιλικὸ σπίτι. ὅμολογῶ ὅτι ἦταν πολὺ ἀνιαρὰ ἀκόμη καὶ ὡς ἐπιστημονικὴ φαντασία. δὲν διαβάζονται μὲ τίποτε.

  303. Vivi G. said

    Σειρά του βιβλιόφιλου βιβλιοπώλη τώρα να πει κι αυτός τα εδικά του.Λοιπόν,έχει δίκιο η συγγραφέας. Σοκαριστήκατε;
    Μα πλήττεται.Δεν μπορεί να μην αντιδρά στην μείωση του εισοδήματός της!
    Αλλιώς είχε μάθει να βιοπορίζεται,παντεσπάνι γευόταν ως τώρα,της εξασφάλιζαν μεγάλο κομμάτι από το ακόμα μεγαλύτερο δικό τους οι εργοδότες της,στο κάτω κάτω ,όπως και κάθε άλλος εργαζόμενος-σε μια δημόσια υπηρεσία,σε ένα συνεργείο, σε ένα μαγαζί,μια εταιρεία,ένα φασόν,μια βιοτεχνία, εκεί θα κολλήσουμε, οπουδήποτε- που είδε την δουλειά του να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και τις πωλήσεις των π ρ ο ϊ ό ν τ ω ν του να παίρνουν την άπατη κατιούσα,εξεράγη.Άλλος έκανε απεργία,άλλος τουμπεκί ψιλοκομμένο,άλλος απολύθηκε,άλλος έτσι,άλλος αλλιώς….
    Κρατιόταν, κρατιόταν,ε,έκανε μπαμ κι η κυρία Δημουλίδου κάποια στιγμή…
    Δεν πάει βλέπετε καλά η βιοτεχνία,το ροζ φασόν το υπερφαλάγγισε η μπριζόλα…
    Ναι,ναι,η ρημάδα η μπριζόλα,η κρέμα ημέρας και το τρυπάνι του μάστορα έφεραν τα πάνω κάτω κι έβγαλαν και την μεγάλη Ελληνίδα συγγραφέα από τα ρούχα της.
    Τι εννοώ;Θα σας τα κάνω λιανά ευθύς αμέσως επειδή εσείς όλοι οι κουλτουριάρηδες που κοροϊδεύετε την συγγραφέα και τον μόχθο της και πρώτος και καλύτερος αυτός ο Σαραντάκος που σας αφήνει,δεν ξέρετε τι σας γίνεται!
    Διαγωνίως λοιπόν κι απέναντι κάθε τιμημένου χασάπικου πχ στα σούπερ μάρκετ,που πάτε όοολοι και μη μου παριστάνετε τις αθώες περιστερές, λίγο πιο πέρα από τα ωραία ζαρζαβατικά,δίπλα από τις παντούφλες –αλλού δίπλα από τα κολόχαρτα ή τα απορρυπαντικά –εδώ και χρόνια υπάρχει συνήθως κι ένα ωραιότατο τμήμα βιβλίων,όχι μόνον της εν λόγω κυρίας.
    Πώς είπατε;Δεν το είχατε προσέξει, διότι εσείς πάτε στα βιβλιοπωλεία του κέντρου και της γειτονιάς σας;Τι λέτε, βρε παιδιά,να μας συγχωρείτε που εμείς οι βιβλιοπώλες που στήνουμε και σε καμιά γειτονιά καμιά λεσχούλα ανάγνωσης και κάνουμε την ψωραλέα υπέρβασή μας και δεν πουλάμε τις αποχρώσεις κανενός γκρι, δεν το είχαμε προσέξει ότι έρχεστε στα μαγαζάκια μας!
    Ειδικά ημών των συνοικιακών….συγγνώμη,δεν σας είχαμε δει φαίνεται,είσαστε οι αόρατοι ιδεολόγοι- πελάτες- υποστηρικτές,τι λέτε,συγγνώμη….
    Όλα λοιπόν τα καθώς πρέπει σούπερ αλλά και τα τύπου πράκτικερ και λιλή μαρλέν –πως τα λένε,που ούτε σ΄αυτά βέβαια πατάτε,γι αυτό δεν το είχατε προσέξει, αλίμονο -και βεβαίως τα ένδοξα καλλυντικάδικα της πατρίδας, σε χώρο πλησίον των υλικών και των χρωμάτων σοβαντίσματος τοίχων,προσώπων και λοιπών σημείων, είχαν και έχουν τμήματα βιβλίων.
    Το γιατί και ποιά βιβλία δεν νομίζω να απασχόλησε ποτέ πριν κανέναν,χτίστηκαν νοοτροπίες λοιπόν και η κατάσταση ενόχλησε μόνο κάτι λίγους ταλιμπάν της ανάγνωσης, που πίστευαν και πιστεύουν ότι ακόμα και σε μια καπιταλιστική οικονομία ή τροϊκανιστί ελεύθερη αγορά, τα βιβλία κακώς είναι κι αυτά απλώς προϊόντα και είναι απαράδεκτο να συνεκτίθενται με τυροκομικά σε κάθε τέτοιο άσχετο τουμπανοκατάστημα και πώς είναι ντροπή που γίνεται όλο αυτό για το κέρδος και μόνο….
    Τον καλό τον καιρό λοιπόν ουδείς είχε πρόβλημα κι η ζωή κυλούσε αρμονικά.Πάρα πολλοί εκδοτικοί οίκοι- και ουχί μόνο οι δυο τρεις τρισκατάρατοι- με χαρά και προθυμία τιγκάριζαν τα εν λόγω πολυμάγαζα με ντάνες ,ντάνες όμως όχι αστεία, βιβλίων κι έφτυναν, πλην ελαχίστων, τα κανονικά βιβλιοπωλεία των οποίων το μεράκι,την γνώση και πάνω απ΄όλα τον τζίρο τον είχαν χεσμένο,ειδικά όπως είπα των πιο μικρών και ακόμα πιο ειδικά εκείνων που οι βλαμένοι ιδιοκτήτες τους δεν πούλαγαν τα ευπώλητά τους γιατί δεν τα γούσταραν,ναι,υπήρχαν και υπάρχουν και τέτοιοι…
    Βλέπετε,τον καλό εκείνο τον καιρό-κι εδώ είναι το ζουμί της ιστορίας- πήγαινε η πάσα μαντάμ να ψωνίσει τα πάντα και να βολτάρει στο όσο πιο σούπερ γινόταν σουπερμάρκετ,τις μπριζόλες για το μπάρμπεκιου,τα κρουτόν και τα μπριός και τα άλλα που είχε μάθει να τρώει από την μάνα της την βουκόλα , βερμουδίτσα για τον Ελληνάρα σύζυγο,πάνες ακράτειας για τον πρώην αντιστασιακό παππού,παιχνίδια και σχολικά Κίνας για τα παιδιά της που όπως όλα, όλων των υπολοίπων συμπατριωτών μας, είναι μεγάλα ταλέντα στην μουσική,στο χορό,στο πατινάζ,στο σκάκι,στην υποκριτική,στον αθλητισμό,στην ζωγραφική κτλ κτλ πήγαινε όμως κι ο ευαισθητοποιημένος, χαχα, κι ο αριστερούλης, χαχαχα,να πάρει το βιολογικό σταφυλάκι εκείνος και το επώνυμό του σαλαμοτύρι καθότι ψαγμένος αυτός υποτίθεται κι έπαιρναν αμφότεροι η μεν μανδάμ το τούβλο των 700 σελίδων, μυθιστόρημα ρομαντικόν,με εικόνες,με αίσθημα ,με πλοκή,με δάκρυ, ο δε ποιοτικός το νεοεκδοθέν θεωρούμενο αριστούργημα όχι βέβαια της ροζ μοδός αλλά του τάδε καραδιανοούμενου,ένα μυθιστόρημα με θέμα τον εμφύλιο ας πούμε, ντανιασμένο μια χαρά απέναντι στα λουκάνικα….
    Πλήρωναν ντάνγκα ντάνγκα η μανδάμ και ο ποιοτικός,με κάρτα, μετρητοίς,δεν έχει σημασία ,το ακούμπαγαν πάντως εκεί μέσα το δεκαπενταράκι,το εικοσαρικάκι για την αρλούμπα….
    Εδώ επιτρέψτε μου μια παρένθεση: ρώτησα έναν συνεργάτη πολύ ψαγμένου και ιστορικού οίκου,μωρέ παιδάκι μου εσείς τι τα βάζετε τα βιβλία σας στα σούπερ μάρκετ,πουλάτε δηλαδή εσείς εκεί μέσα αυτούς τους τίτλους,όχι,ιδιαίτερα όχι,μου απάντησε,αλλά αφού βάζουν κι οι άλλοι….
    Καταλάβατε; Και μια και την μερίδα του λέοντος στην πώληση του προϊόντος-επειδή για π ρ ο ϊ ό ν τ α καταντήσαμε να μιλάμε,μην έχετε αυταπάτες-την είχε με αυτόν τον τρόπο και αυτές και άλλες πολλές, παρόμοιες επιχειρηματικές τακτικές, κυρίως αλλά όχι μόνον, το είδος του βιβλίου που υπηρετεί πιστά η κυρία Δημουλίδου ,εκείνη φυσικά και θα τα έπαιρνε στο κρανίο βλέποντας το προϊόν της να υποχωρεί χάριν μπριζόλας σε προσφορά και σε λίγο και χάριν φακής και έγραψε όσα έγραψε κατά των…. δανειστικών (!),αηδίες δηλαδή, έτη φωτός μακράν από την αλήθεια επειδή απλούστατα αυτό την καίει,αυτό την συμφέρει και πάνω απ΄όλα γιατί τόσο της κόβει ,έτσι δουλεύει ο μικροαστικός της εγκέφαλος, ζυμωμένος μέσα και με τα μμε , την κατανάλωση, τα φράγκα …
    Τι περιμένατε δηλαδή να κάνει: να αναλογιστεί αν περνάτε στον καπιταλισμό – κι εσείς και οι πελάτισές της που ανακαλύψανε τις δανειστικές βιβλιοθήκες τώρα (!) αλλά για να μη χάσουνε τις ροζ παπάρες- κ α λ ά ;

  304. Immortalité said

    @303 Μου φαίνεστε εντελώς αφοριστική. Πριν τα Σ/Μ υπήρχαν και βιβλιοπωλεία Σ/Μ. Αυτός που ψωνίζει από το βιβλιοπωλείο δεν σταμάτησε επειδή τα Σ/Μ έβαλαν βιβλία.

  305. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    302: Ανιαρό είναι το παρακάτω:
    http://www.allbooks.gr/book.php?TitlesID=145961

    τα λιακοπουλικά είναι σκουπίδια.

  306. # 305 δὲν συνηθίζω νὰ χρησιμοποιῶ αὐτὴν τὴν ὁρολογία οὔτε κἂν γιὰ βιβλία τοῦ Ἀνδρουλάκη.

  307. bernardina said

    Τώρα, εγώ που ψωνίζω βιβλία απ’ όπου βρω, αρκεί να με ενδιαφέρει το εκάστοτε βιβλίο κι όχι το ποιος το πουλάει τι πρέπει να κάνω; Να σκύψω ντροπιασμένη το κεφάλι; Άντε, το έσκυψα.
    Κι επειδή έχω δει βιβλία μεταφρασμένα από μένα να πουλιούνται δίπλα στα… πώς τα είπε η κυρία Vivi..- τα κρουτόν και τα μπριός, χωρίς να μ’ έχει ρωτήσει κανείς αν γουστάρω, τι πρέπει να κάνω; Χαρακίρι;
    Μπα, λέω να το νηστέψω για την ώρα. Έχω κι ένα σκασμό βιβλία αδιάβαστα ακόμα, μην πάνε στράφι…

  308. Avonidas said

    @ Τυφλόμυγα, #266, Entarion, #276

    Πράγματι, ήμουν υπερβολικός με την Ρόουλινγκ.
    Καταρχήν, να παρατηρήσω ότι δεν αμφισβητώ ούτε το δικαίωμά της να γράφει (χωρίς να είναι «Ντοστογιέφσκυ»), ούτε το δικαίωμά της να πληρώνεται για αυτό. Αυτό που κυρίως με έχει εκνευρίσει σε σχέση με την Ρόουλινγκ είναι ότι τα τελευταία χρόνια, μαζί με την απήχησή της ανεβαίνει σταθερά και η αλαζονεία της: είναι υπερβολικά προστατευτική σε σχέση με τα βιβλία της, τις ταινίες του Χάρυ Πόττερ, και είχε αντιδράσει υπερβολικά σχετικά με διαρροές του τελευταίου (νομίζω) βιβλίου της σειράς. Όταν λέω για διαρροές, εννοώ ότι το βιβλίο διέρρευσε στο διαδίκτυο πριν εκδοθεί, όχι πριν ολοκληρωθεί. Δεν μιλάμε επομένως για λογοκλοπή, αλλά για την τεράστια ζήτηση του αναγνωστικού κοινού για περισσότερο Χάρρυ Πόττερ. Το γεγονός ότι η συγγραφέας του ενοχλήθηκε από αυτό, σε μια φάση της ζωής της που κάθε άλλο παρά πλήττεται οικονομικά, μου αφήνει ελάχιστες αμφιβολίες για το κατά πόσον ενδιαφέρεται για το κοινό της ή για τα φράγκα.

    Και υπάρχει κάτι το σουρεαλιστικό στο να χτυπιέσαι για το πώς «παρά τα μέτρα ασφαλείας» διέρρευσε η υπόθεση ενός βιβλίου φαντασίας. Για παιδιά. Έλεος!

    Αυτά είναι όσα έχω να πω για την Ρόουλινγκ που δεν άπτονται του λογοτεχνικού γούστου- όπου περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα. Ό,τι ακολουθεί είναι προσωπικές μου απόψεις για τη λογοτεχνία, δεν υποχρεούται να συμφωνήσει κανένας.

    Νομίζω λοιπόν ότι το να θίγεις θέματα όπως «ο ρατσισμός, η ελευθερία, η κατάχρηση εξουσίας» μέσα στα πλαίσια της λογοτεχνίας του φανταστικού είναι θεμιτό. Αλλά αν και η αντιμετώπισή τους πρόκειται να είναι μυθολογική, ο κόπος πάει χαμένος. Δεν με ενοχλεί το γεγονός ότι τα βιβλία του Χάρρυ Πόττερ διαδραματίζονται σε ένα σύμπαν όπου η μαγεία είναι πραγματική. Άλλωστε, τα παιδιά ξέρουν να ξεχωρίζουν την πραγματικότητα από το μύθο καλύτερα από αρκετούς ενήλικες… Όχι, το πρόβλημα είναι ότι στο σύμπαν του Χάρρυ Πόττερ τα προβλήματα τα λύνει συνήθως η μαγεία, κι αυτό είναι ένα πολύ τεμπέλικο ηθικό δίδαγμα.

    Βρίσκω πολύ πιο διδακτικά, και ταυτόχρονα ψυχαγωγικά, τα βιβλία του Terry Pratchett για τον «Δισκόκοσμο», ένα σύμπαν όπου η μαγεία είναι πανταχού παρούσα, κι όμως δεν έλυσε ποτέ κανένα πρόβλημα (αρκετό είναι κι όταν δεν τα δημιουργεί). Όλοι οι προβληματισμοί που αναφέρεις, Entarion, και μερικοί ακόμα, βρίσκονται στα βιβλία του Pratchett. Κι αν ο ρατσισμός στο Δισκόκοσμο αφορά νάνους ή καλικάντζαρους, αυτό δεν τον κάνει λιγότερο αυθαίρετο ή ευκολότερο να αντιμετωπιστεί. Και κυρίως, σπάνια μπορείς να πεις για μια πλευρά ή έναν χαρακτήρα ότι είναι απολύτως καλός ή κακός.

    Στον κόσμο του Χάρρυ Πόττερ, ο ρατσισμός εμφανίζεται μέσα στη μαγική κοινότητα – ορισμένοι μάγοι είναι προκατειλημμένοι σε σχέση με την «καθαρότητα του αίματος». Υπάρχει επίσης ρατσισμός απέναντι στους κοινούς θνητούς, τους muggles. Αλλά αυτοί οι προβληματισμοί διαστρεβλώνονται από δύο εξωπραγματικές συνθήκες: οι muggles αγνοούν (με ελάχιστες εξαιρεσεις) την ύπαρξη του μαγικού κόσμου. Και η μαγική ικανότητα είναι πράγματι ένα σύμφυτο ταλέντο (αν και όχι εγγυημένο από την καταγωγή). Το ότι κάποιοι muggle-born μάγοι, όπως η Ερμιόνη, ξεπερνούν με τη μελέτη το μαγικό ταλέντο αρκετών «καθαρόαιμων» μάγων δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι muggles απλώς βρίσκονται σε μια διαφορετική κατηγορία βιολογικά. Ο ρατσισμός, επομένως, έχει πραγματική βάση στον κόσμο του Χάρρυ Πόττερ, απλώς οι «καθαρόαιμοι» υποστηρίζουν τον λάθος ρατσισμό!

    Από παρόμοια προβλήματα πάσχουν κι άλλα φανταστικά σύμπαντα, όπως αυτό των X-Men, όπου η «διαφορετικότητα» σημαίνει πάντα βελτίωση. Μένει κανείς με την απορία γιατί να μην συμφωνήσει με τον Magneto, αφού είναι φανερό ότι οι μεταλλαγμένοι υπερτερούν σε κάθε τι σχετικά με τους κοινούς ανθρώπους, χωρίς να υπολείπονται σε κάτι.

    Ο πραγματικός κόσμος, όμως, δεν είναι έτσι. Μια άνω του μετρίου ευφυία μπορεί να συνοδεύεται από δυσλεξία ή αυτισμό. Μπορεί κάποιος να είναι θαυμάσιος μουσικός ή ζωγράφος και σκράπας στα μαθηματικά. Πρέπει να μπορούμε να δεχτούμε τη διαφορετικότητα με όλα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Κι αυτό, νομίζω, πρέπει να αντικατοπτρίζεται στη λογοτεχνία.

  309. Ναυτίλος said

    303. Τα πρώτα μου βιβλία, τέλη δεκαετίας ’70, τα αγόραζα από ένα μικρό βιβλιοπωλείο, μια τρύπα, στη στοά του Μπρόντγουέι, Αγίου Μελετίου. Τότε το είχε ο πατέρας, εδώ και πολλά χρόνια το έχει ο γιος. Πηγαίνω ακόμα, επειδή είμαι άνθρωπος της συνήθειας και κάνει και καλές προσφορές. Ποτέ δεν τον άκουσα να γκρινιάζει για τους κουλτουριάρηδες που τάχα μου τον φτύνουν για χάρη του Καρφούρ.

  310. Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    306: Ίσως γιατί ενδόμυχα μπορείς να ξεχωρίσεις τα χαζοχαρούμενα βιβλία από τα σκουπίδια του Λιακόπουλου.

  311. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    293 ??????????

    295 – Και εγώ εικασίες έκανα δεν είμαι σίγουρος, και αυτές προήλθαν απο το γεγονός των εκατοντάδων χιλιάδων πωλήσεων, δηλαδή δεν πήρε μια γυναίκα ενα βιβλίο της και μετά προτίμησε κάτι καλύτερο, αλλα αν κρίνουμε απο τις πωλήσεις προτίμησε να μείνει στο κακό χάμπουργκερ, που λέτε και παραπάνω.
    Δεν έχω καταλάβει γιατι θίγω κάποιον με την συγκεκριμένη εικασία μου, αλλα μιας και βλέπω οτι έχετε ενοχληθεί κάποιες γυναίκες, σας ζητώ ειλικρινά συγνώμη, δεν είχα αυτήν την πρόθεση. Το βασικό μου ερώτημα στα προηγούμενα σχόλιά μου, το οποίο δεν απαντήθηκε απο κάποιον, παραδόξως κολλήσατε σε μια άστοχη ίσως εικασία, είναι γιατί πουλάνε τρελά, που λέει και sarant αυτά τα βιβλία, και όχι τα καλά που εννοούν οι περισσότεροι εδώ μέσα. Αυτόν τον προβληματισμό δεν είδα, τι σπρώχνει τους ανθρώπους να αγοράζουν μετα μανίας «λογοτεχνικά» σκουπίδια κατ΄άλλους, αλλα και κατ΄εμέ, κυρίως ελεεινού συναισθηματικού περιεχομένου?
    Και για να έρθω στα δικάς σας λόγια, άλλο είναι να τρώς μιά στο τοσο βρώμικο, και άλλο να είναι η βασική σου διατροφή, θα σε αρρωστήσει αποδεδειγμένα.
    Άρα γιατί επιμένουν σ΄αυτό, έχετε κάποια απάντηση?

  312. ππαν said

    Τι δεν καταλάβατε ή κάνατε πως δεν καταλάβατε;

  313. Ναυτίλος said

    311: Θυμάσαι το σλόγκαν »Μ’ ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι», που οι διαφημιστές το είχαν τοποθετήσει στο στόμα μπα’ι’λντισμένης νοικοκυράς; Κάπου εκεί νομίζω ότι βρίσκεται η απάντηση στο ερώτημά σου. Αυτά τα βιβλία-τσιχλόφουσκες έχουν συγκεκριμένο, φανατικό και πολυπληθές κοινό.

  314. bernardina said

    >Άρα γιατί επιμένουν σ΄αυτό, έχετε κάποια απάντηση?

    Θα σας κάνω το χατίρι και θα μπω για λίγο στη λογική σας. Πρώτα όμως θα μου επιτρέψετε να σας επισημάνω ότι αρχικά δεν κάνατε εικασία. Αποφανθήκατε. Χωρίς περιστροφές. Και, ούτε λίγο ούτε πολύ, διαγνώσατε συναισθηματική ανισορροπία σε αυτές τις γυναίκες, κάτι που αρνήθηκα να συμμεριστώ (αντιγυρίζοντας με ελαφρώς προβοκατόρικη διάθεση ότι όσοι δεν διαβάζουν αριστουργήματα δεν είναι ντε φάκτο ψυχικά υγιείς). Αλλά, ας είναι, δείχνετε διάθεση διαλλακτική και γι’ αυτό συνεχίζω τη συζήτηση.

    Καταρχάς δεν ξέρω «γιατί επιμένουν σ’ αυτό», σύμφωνα με τη διατύπωσή σας. Απλούστατα, γιατί δεν ξέρω τι άλλο διαβάζουν εκτός και πέρα από αυτό. Δεν ξέρω πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους (άντρες και γυναίκες) που το διαβάζουν το βρίσκουν του γούστου τους, για πόσο καιρό, αν το ξεπερνούν κάποια στιγμή ή αν μένουν κολλημένοι στη συγκεκριμένη ποιότητα. Ενδέχεται ένα μεγάλο ποσοστό να τρέφεται από το συγκεκριμένο «βρόμικο» όπως το είπατε. Προσωπικά, αν και δεν ανήκω σ’ αυτή την ομάδα, δεν το θεωρώ ιδιαίτερα σοβαρό. Σίγουρα όχι ιδιαίτερα επικίνδυνο -και ασφαλώς όχι περισσότερο επικίνδυνο από άλλες προτιμήσεις. Και, πάνω απ’ όλα προφανώς όχι κολάσιμο. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου τρέφεται συνήθως με ανθυγιεινές τροφές, διαβάζει μέτρια έως κακά αναγνώσματα, ακούει μέτρια έως κακή μουσική, έχει μέτρια έως κακά γούστα. Ποια είναι η στάση του καθενός μας απέναντι σ’ αυτό, φυσικά αφορά τον ίδιο. Προσωπικά, και για να επιτρέψουμε στο πεδίο της λογοτεχνίας, είμαι κάθετα αντίθετη σε οτιδήποτε μυρίζει διδακτισμό, ηθικολογία και κανονιστική τάση στο τι γράφει και τι διαβάζει ο καθένας. Έχω τις προτιμήσεις μου, έχω τις αντιπάθειές μου -ενίοτε βαθύτατες- συχνά πέφτω στην παγίδα της ειρωνείας και της υποτίμησης, αλλά αμέσως σπεύδω να τραντάξω τον εαυτό μου και να τον ξαναφέρω στα ίσα του.
    Τα έργα της κυρίας Δημουλίδου τα γνωρίζω αποσπασματικά, από αναφορές τρίτων, αλλά μου είναι αρκετό για να καταλάβω ότι δεν θα τα αγόραζα ποτέ. Από την άλλη, ως επαγγελματίας, έχει τύχει συχνά να μεταφράσω βιβλία που δεν θα διάλεγα ποτέ να αγοράσω και να διαβάσω, αλλά τα υπηρέτησα όσο καλύτερα μπορούσα, γιατί αυτό σημαίνει επαγγελματίας που κάνει αυτή τη δουλειά για βιοπορισμό και όχι από χόμπι.
    Τέλος πάντων, μακρηγόρησα. Με συγχωρείτε.
    Πάντως, για να έχουν ζήτηση κάποια πράγματα, κάποιες ανάγκες καλύπτουν. Να ξεκινούσαμε από κει; Αλλά καλοπροαίρετα και με ανοιχτό μυαλό, χωρίς αφορισμούς και ειρωνείες; Κάτι τέτοιο θα με ενδιέφερε περισσότερο…

  315. bernardina said

    Ναυτίλε, #313 ,δεν φαντάζεσαι πόσο μέσα έχεις πέσει. Προσωπικά το θεωρώ ένα από τα πιο πετυχημένα σλόγκαν όλων των εποχών. Γιατί; Γιατί δεν δημιουργούσε ανάγκη -απαντούσε σε υπαρκτή.

  316. bernardina said

    Διόρθωση: ότι όσοι δεν διαβάζουν αριστουργήματα = όσοι διαβάζουν αριστουργήματα. (Για να βγει νόημα)

  317. freierdenker said

    311, εδώ κοτζάμ Φρόιντ είχε πει

    The great question that has never been answered, and which I have not yet been able to answer, despite my thirty years of research into the feminine soul, is «What does a woman want?»

    εμείς θα καλάβουμε γιατί στις γυναίκες αρέσουν τα ρομάντζα?

  318. bernardina said

    Freierdenker
    Θα καταλάβετε όταν κι εμείς καταλάβουμε τι βρίσκετε στο ποδόσφαιρο 😆

    Τι; Με κλισέ δε μιλάμε; 😉

  319. Ναυτίλος said

    315: Έχω διαβάσει εγώ »BELL» για να ξεχαστώ, αγαπητή Bernardina, ων ουκ έστιν αριθμός! Μόνο που οποιοδήποτε BELLάκι είναι αριστούργημα συγκρινόμενο με τις ανοησίες τύπου Χρυσηίδος.

  320. bernardina said

    Μα φυσικά, Ναυτίλε! Σ’ αυτό δεν θα διαφωνήσω καθόλου.

  321. ππαν said

    Η Μαίρη Χίγκινς Κλαρκ δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από κάθε Χρυσούλα. Δεν έχω διαβάσει Χρυσούλα αλλά έχω διαβάσει Μαίρη Χίγκινς Κλαρκ και πιστεύω ότι πιο κάτω δεν έχει. Και βγαίνει από την Μπελ.

  322. Ναυτίλος said

    321: Αναφέρομαι κυρίως στα αστυνομικά και στα θρίλερ ΒΕLLάκια.

  323. ππαν said

    Ναι, μωρέ, η μαντεψιά ήταν: γυναικείο όνομα, ρομαντικές αηδίες θα γράφει. Κι όμως αστυνομικά γράφει η ΜΧΚ

  324. Μαρία said

    323 Δεν την ξέρω αλλά βλέπω οτι είναι πολυβραβευμένη και τα βιβλία εξαντλημένα.
    http://www.biblionet.gr/author/14138/Clark-Mary_Higgins

  325. Ναυτίλος said

    Δεν την έχω διαβάσει και ούτε πρόκειται, μια που λέω να εμπιστευτώ το γούστο σου. Δεν έχω τίποτα εναντίον των γυναικών συγγραφέων, αφού μέσα στις λογοτεχνικές μου αγάπες βρίσκονται η κορυφαία κατ’ εμέ διηγηματογράφος Κάθριν Μάνσφιλντ, η Βιρτζίνια Γουλφ και ένα πλήθος ποιήτριες, Ελληνίδες και ξένες. Μην είστε τόσο τσιτωμένες.

  326. ππαν said

    Α ναι, τεράστια επιτυχία. Αλλά πρέπει να διαβάσεις τουλάχιστον δυο (είναι ίδια μεταξύ τους) για να δεις την γλύκα. Να έρθει η Ιμμόρ που ίσως την ξέρει. Γράφει κι η κόρη της (της ΜΧΚ), ίσως είναι χειρότερη τώρα που το σκέφτομαι.

  327. ππαν said

    325: Α εγώ θα τσιτώνω με όσους γενικεύουν και ειδικά αφυψηλού. Ούτε γω έχω τίποτε με τους άντρες, έχω διαβάσει αρκετούς. Περιέργο ακούγεται αυτό, ε; Δεν κολάει για άντρες…

  328. Ναυτίλος said

    327:Κι εγώ τσιτώνομαι όταν διαγιγνώσκω προκατάληψη, γι’ αυτό αποχωρώ για σήμερα. Καληνύχτα!

  329. Nicolas said

    @302 Κορνήλιε, πρόσεχε! θα τυφλωθείς!

    @324 Συγγνώμη, αλλά ούτε με πιστόλι στον κρόταφο! (νομίζω ότι μας χάρισαν κάποιο και έφυγε διακριτικά από το σπίτι, ούτε γάτα, ούτε ζημιά).

    Μια φορά στο καρφούρ-μαρινόπουλος, έριχνα μια ματιά στα βιβλία, φεύγοντας από την Ελλάδα και δεν προλάβαινα να πάω σε βιβλιοπωλείο αγόρασα ένα Σωτήρη Δημητρίου ( Η φλέβα του λαιμού). Ντρέπομαι, αλλά δεν θα το ξανακάνω. Κι αυτός πολυβραβευμένος είναι. Και μετά από βιβλιοπωλείο, μου πήραν δυο-τρία ακόμη. Καλά έκανα;

  330. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    312- Δεν καταλαβαίνω το ύφος σας, στο σχόλιό μου είχα δέκα ερωτήματα, εσείς ασχοληθήκατε μόνο με το ένα, το οποίο έχω βάσιμους λόγους να το υποστηρίζω, και ενώ αναφέρω και τους άνδρες, εσείς μείνατε στις γυναίκες, και εμέσως με βγάλατε μισογύνη. Στο δε δεύτερο σχόλιό σας, απλώς χάσατε το μέτρο, και φυσικά δεν απαντήσατε. Όπως και να χει, αφου ενοχληθήκατε κάποιες απο αυτήν την διατύπωση, εγώ ζήτησα συγνώμη, δεν ήταν αυτή η προθεσή μου, εσείς στην ερώτηση απο πού προκύπτει ο μισογυνισμός, απαντήσατε με το δεύτερο σχόλιο. Κρίνετε μόνη σας, εγκέφαλο έχετε όπως λέτε, γιατι εγώ δεν το αμφισβήτησα ποτέ αυτό για τις γυναίκες.

    313 – Το θυμάμαι είμαι 51 ετών, δεν είμαι νεαρός να ψάχνω για κοπελίτσες για να ξελαμπικάρει το μυαλό μου που λέει η κυρία πιο πάνω. Το ερώτημά μου είναι τι σπρώχνει τους ανθρώπους σε αυτήν την κατεύθυνση, γιατι μπορεί τα άρλεκιν και τις όποιες Δημουλίδου να μην τις διαβάζουν οι άντρες, με τα τούρκικα όμως γίνεται χαμός απο ανδρική τηλεθέαση. Και μιάς και το θέμα των συγκεκριμένων βιβλίων και των σήριαλ είναι κοινό, τί καλύπτουν με αυτά οι άνθρωποι, και όχι μόνο οι γυναίκες όπως έβγαλαν το αυθαίρετο συμπέρασμα οι κυρίες. Το βασικό ερώτημά μου είναι, γιατί φθάσαμε σε αυτην την κατάσταση, τί έκαναν οι πνευματικοί άνθρωποι, οι διανοούμενοί μας, τελικά έχουμε τέτοιους και πόσους? Τα ερωτήματα αυτά τα έθεσα μήπως και προκαλέσω κάποιον γενικό διάλογο προς αυτήν την κατεύθυνση, και μέσω της ανταλαγής απόψεων να βγεί κάτι θετικό, για το πνευματικό χάλι της χώρας.
    Ήταν λάθος μου.

    314 – Κατ΄αρχήν είμαι πάντα καλοπροαίρετος, δεν μου αρέσει να ειρωνεύομαι κανέναν, και πιστεύω οτι έχω αρκετά ανοιχτό μυαλό, όσο για αφορισμούς το αφήνω στους θρήσκους. Δεν είπα εγώ οτι όσοι διαβάζουν αριστουργήματα είναι ψυχικά υγιείς, τα παραδείγματα περι του αντιθέτου είναι άπειρα. Αλλα ας ξεκινήσουμε οτι κάτι καλύπτουν αυτά τα βιβλία (εγώ είπα και για άλλα ας μείνουμε όμως στα βιβλία) τι είναι αυτό? Αν λαβουμε υπόψην την θεματολογία τους που είναι κυρίως συναισθηματικού και σεξουαλικού χαρακτήρος (τα συγκεκριμένα βιβλία των συγκεκριμένω συγγραφέων) τι συμπέρασμα βγαίνει, οτι καλύπτουν το αίσθημα της πείνας της δίψας του ύπνου, ή των ερωτημάτων μου, διαγνώσεων για εσάς? Λέτε οτι αποφεύγετε τις εικασίες για να μην θίξετε κάποιους συνανθρώπους σας, αλλα όταν μειώνετε το συγγραφικό έργο της Δημουλίδου χωρίς να το έχετε διαβάσει κι όλας, ( για να μην αναφέρω πώς την έχουν διαβάλλει πολλοί εδώ μέσα, μεταξύ αυτών κι εγώ, αλλα παρ΄ότι είναι γυναίκα δεν ενοχλήθηκε καμία ) δεν μειώνετε και τους εκατοντάδες χιλιάδες κατ΄εξακολούθησην αναγνωστες της? Αν είναι ατάλαντη άσχετη, αγράμματη, αμορφωτη, αλαζονική, ματαιόδοξη, και η γραφή της για τα σκουπίδια, όλοι αυτοί που την διαβάζουν και προφανώς δεν έχουν πιάσει στα χέρια τους Καζαντζάκη Ντοστογιέφσκι, και Λιλή (κα) Ζωγράφου, να μην πώ οτι δεν τους έχουν ακούσει κάν, τί είναι? Εγώ δεν έχω πρόβλημα να πώ, εσείς? Βλέπετε οτι τα συμπεράσματα δεν είναι ακριβώς αυθαίρετα, έχουν κάποια βάση. Σταματώ εδώ γιατι παραπέρασε η ώρα και δεν το πήρα είδηση, ίσως συνεχίσουμε αύριο.

  331. http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/31843 δὲν θυμᾶμαι ἂν τὸ ἀνέβασε ποτὲ κἀνεὶς καὶ συζητήθηκε στὸ ἱστολόγιο.

  332. Nicolas said

    Βάλε Nova

  333. cronopiusa said

    331

    Διαβάζει κατά σύμπτωση το βιβλίο δημόσιας συγγραφής, του Θοδωρή (Αχ!), τον «Φεβρουάριο» (Βαχ!), που είναι, μέχρι στιγμής, εξαιρετικό αλλά θάβει την κυρία Έρικα Λέοναρντ που έγραψε την «50 Shades of Grey» σε συνέχειες σε ένα forum…
    Αν υπάρχει ποσοστό των αναγνώστ@ς ροζ «λογοτεχνίας» της δημόσιας συγγραφής «του Θοδωρή» θα είναι ισόπαλο με το ποσοστό του forum της κυρίας Έρικας…

    Κριτική βιβλίου Πατάκης – Καστανιώτης (Αρης – Μπάοκ) από άντρες, γραμμένη για κακαντράκια, κανένας βιβλιόφιλος δεν την παίρνει στα σοβαρά
    πολλώ δε μάλλον καμία σοβαρή αναγνώστρια

  334. spiral architect said

    Kαι γω διαβάζω (για να ξεσκάσω) Στίβεν Κινγκ και έχω δει αρκετά βιβλία του μεταφερμένα στον κινηματογράφο (που τελικά κατέληξαν άρον-άρον στα βιντεοκλάμπ) αν και μεγάλωσα με Δουμά, Ντοστογιέφσκι και Ουγκώ.
    Ασχολούμαι με τη φωτογραφία, προσπαθώντας να δω τον κόσμο από μια διαφορετική γωνία, αλλά φορές-φορές θα τραβήξω ένα αστικό τοπίο από ένα ψηλό κτήριο, ή ένα κλισέ ηλιοβασίλεμα, θα τα επεξεργαστώ λίγο τονίζοντάς τα, για να τα βάλω στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή μου.

    Τα πάντα στη ζωή μας είναι θέμα επιλογών, αλλά αναπόφευκτα κάποτε θα λοξοδρομήσουμε. Αυτή η παράκαμψη μπορεί και να μας διδάξει.:roll:

    Δείτε το παράδειγμα του Ansel Adams: Φωτογράφος τοπίων, γνωστός σαν ο τοπιογράφος του πάρκου Γιοσέμιτυ, αλλά περισσότερο γνωστός στους επιγόνους του σαν εμπνευστής του ζωνικού συστήματος και συνεχιστής του πικτοριαλισμού.
    (η αναζήτηση της τελειότητας εκπεφρασμένη με απλά λόγια)

  335. sarant said

    Καλημέρα και από δω!

    331: Δεν το έχουμε κουβεντιάσει το θέμα, μόνο παρεμπιπτόντως το ανέφερα σαν παράδειγμα υπερχρυσηίδας!

    333: Σωστά, δυστυχώς.

  336. τυφλόμυγα said

    308 Avonida ευχαριστώ για την απάντηση. Είστε σαφής και η άποψή σας είναι σεβαστή.

    Προσυπογράφω την τελευταία πρόταση στο #276 του Entarion.

  337. Vivi G. said

    Καταπληκτικό, βρε φίλοι και φίλες !Κανένας δεν έχει διαβάσει κανονικά Δημουλίδου,Μαντά και λοιπές!Όλοι βεβαίως έχετε γνώμη αλλά από τις αναφορές τρίτων ή σας το χάρισαν και πριν μολυνθείτε και το πετάξατε,του ρίξατε μισή ματιά και το επιστρέψατε …
    Τότε πώς ξέρετε για τι ακριβώς μιλάμε;Και με ποιά αντικειμενικότητα κρίνετε τις γυναίκες (κυρίως) της (πρώην )μεσαίας τάξης,φίλες σας,συναδέλφους,την θεία σας,ενδεχομένως την μπαϊλντισμένη μαμά σας και λοιπές που τις διαβάζουν,τι έχετε κάνει εσείς γι αυτό εκτός από λεκτικό ανάθεμα;Με ποιά σιγουριά κρίνετε κοροϊδευτικά και τις ίδιες τις φασόν συγγραφείς αν λένε ή όχι βλακείες όταν η τσέπη τους η καλομαθημένη πλήττεται ;Αλλά πώς έτσι εύκολα στολίζετε και όλους τους υπόλοιπους για ένα σωρό θέματα που προκύπτουν σε μια ανταλλαγή γνωμών,με επιχειρήματα του γενικώς απ’ έξω,δηλαδή εγώ δεν ξέρω,εμένα δεν μου,εγώ τι να κάνω δηλαδή,εσάς σας βρίσκω το τάδε ελάττωμα,εμένα ο βιβλιοπώλης μου,εγώ όταν,το δικό μου,εμένα,εγώ,μου, κτλ κτλ…
    Μονίμως απ’ έξω;Εκ του ασφαλούς;Σαν να μην είναι μια αλυσίδα η ζωή που από το ένα κρικάκι πάμε στο άλλο και οι πράξεις όλων μας συνεπάγονται κάτι, αθέλητα έστω,και για τους ποικίλους άλλους;

    Λοιπόν ξέρετε κάτι;Η Δημουλίδου απαράδεκτη ξεαπαράδεκτη φαντάζει πολύ πιο πιο ειλικρινής-τρελό,ε;- όταν ξεσκίζεται να υπερασπίσει τα λεφτά της από τον κάθε απ’ έξω,που έχει μέσω… Κιλκίς γνώμη γι αυτή αλλά στην ουσία δεν καταγγέλλει κάπως δημιουργικά ,χωρίς χολή,τίποτα για τίποτα και κανέναν για κανέναν, μόνο εκλεκτικά αφήνει τα μιαρά πράγματα ως έχουν και απλώς σχολιάζει τους άλλους γελαστικά.Για ο,τιδήποτε.

    Και προς Θεού αγαπητή μου κυρία 303 Bernandina, χαρακίρι-στην εποχή μας- να μην κάνετε, αλλά μια προσπάθεια να μην είναι οι μεταφράσεις σας δίπλα στα λουκάνικα δεν θα ήταν κακή κι αν την έχετε κάνει χίλια μπράβο σας,να την επαναλάβετε όμως κι εγώ είμαι και θα είμαι μαζί σας.
    Δεν σας ενοχλεί δηλαδή η απαξίωση του βιβλίου και σ’ αυτό το επίπεδο;
    Η αντιμετώπισή του ως προϊόν αφορά μόνο την φιλοχρήματη Δημουλίδου; Άλλες παράμετροι δεν υπάρχουν πέρα από τα εγώ μας;

    ΥΓ.Δεν έχω όρεξη για αντιπαράθεση με κανένα βιβλιόφιλο ό,τι κι αν διαβάζει,όπως και απ’ όπου προμηθεύεται τα βιβλία του.Απλώς βαρέθηκα τα μεγάλα και εκ του ασφαλούς λόγια.Και τα δικά μου, για να μη σπεύσετε να πείτε ότι βγαίνω απ’ έξω…
    Αλλά να,ξέρετε, στις γειτονιές κλείνουν ένα ένα όλα τα βιβλιοπωλειάκια που θεωρητικά σας συγκινούν και ακαδημαϊκά τα υπερασπίζεστε που δεν πουλάνε και ευπώλητα -και μη μου πείτε ας προσέχαν ή τι να κανετε εσείς- και φυσικά φταίει το σύστημα συνολικά για την κρίση,δική του είναι και τα σούπερ και η νοοτροπία του εγώ απ´έξω και εγώ τι να κάνω κτλ….Αλλά δεν βαριέσαι,τα μεγάλα λόγια είναι πιο ανώδυνα από τις μικρές καθημερινές αντιστάσεις και το καταλαβαίνω,τι να πρωτοκάνουμε,δεν περνάμε και λίγα,δίκιο έχετε….

    Επιτρέψτε μου,τέλος, να προτείνω το βιβλίο του Παναγιώτη Μουλλά «Ο Χώρος του Εφήμερου».
    Ευχαριστώ για την φιλοξενία.Καλημέρα σε όλους και όλες .

  338. LandS said

    Κα Βιβή το θέμα δεν είναι η ποιότητα του έργου της κας Δημουλίδου, το θέμα είναι οι δηλώσεις της για το κακό που νομίζει που παθαίνει όταν τα βιβλία της δανείζονται.
    Δευτερευόντως, και αυτό μόνο και μόνο επειδή ντράπηκε και το έβγαλε, είναι και η βλακεία ότι επειδή έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια από τότε που εκδόθηκαν το βιβλία του Καζαντζάκη, έχουν κάνει τον κύκλο τους.
    Θα συμφωνήσετε ότι το δεύτερο κάπως προκαλεί και σχόλια περί ποιότητας.
    Αλήθεια εσείς θεωρείτε ότι ο «Καπετάν Μιχάλης» (μου το έδωσε η μάνα μου να το διαβάσω όταν «μεγάλωσα πια» και πήγα πρώτη γυμνασίου) είναι παρωχημένο; Θα προτιμούσατε ένα τριών χρόνων από την έκδοσή του της κας Δημουλίδου αντί ένα της Λιλής Ζωγράφου, μόνο και μόνο από την «ηλικία» του;

    Και κάτι από τα «δικά» μου χωράφια. Η ύπαρξη δανειστικών βιβλιοθηκών, η πρακτική να δανείζω και να δανείζομαι βιβλία σε και από φίλους συμβάλει στην αύξηση του αναγνωστικού κοινού. Οι βιβλιοθήκες άμεσα, το μεταξύ φίλων έμμεσα. Το βιβλίο δεν είναι τσιγάρο για να ταράξεις τους φίλους σου στη τράκα, και πάρα πολλά βιβλία αγοράζονται επειδή οι αναγνώστες που είναι σαν τους έφηβους που κομπάζουν για τις ερωτικές τους επιτυχίες, δεν μπορούν να περιμένουν να διαβάσει ο Σταύρος το βιβλίο που του έδωσε η Λένα και οι δυο του είπαν πως είναι καταπληκτικό, και το αγοράζουν.
    Δεν σας λέω καν για το δικό μου (και άλλων) συνήθειο να διαβάζω το βιβλίο που δανείστηκα, και αν μου αρέσει πολύ, να το αγοράσω για να το ξαναδιαβάσω με την ησυχία μου. Σπανίως το κάνω πριν τελειώσω την ανάγνωση του δανεισμένου.

    Από πλευράς μάρκετινγκ λοιπόν η δήλωση της κας Δημουλίδου είναι βλακεία, μια και μεσοπρόθεσμα μειώνει τις πωλήσεις βιβλίου περιορίζοντας την έκθεσή του στο κοινό.

    Ξαναδιαβάστε την απάντηση του εκδότη της πιο πάνω και θα καταλάβετε.

  339. ππαν said

    Το τι έχει γράψει η Δημουλίδου ή ποιο είναι το κοινό της είναι παντελώς άσχετο με τις απίστευτες δηλώσεις της περί δανεισμού κλπ. Αν τα είχε πει ο ξέρωγω Μάρκαρης ή ο Χωμενίδης ή όποιος άλλος τέλος πάντων έχει βγάλει λεφτά από τα βιβλία του θα τις δεχόμαστε πιο εύκολα;
    Αλλά πλάι στην βασική κουβέντα βρήκαν ευκαιρία όσοι (νομίζουν ότι) η κουλτούρα, η προοδευτικότητα και ο φεμινισμός τρέχει από τα μπατζάκια τους να τα βάλουν παλι με τις «ανοργασμικές» και «ανισόρροπες» γυναίκες ή με τους «πτωχούς» αμόρφωτους του Μπίθουλα.

  340. spiral architect said

    @ 337: Το έγραψε και ο Σαραντάκος στην ανάρτησή του:
    […] Αυτό που σίγουρα συμβαίνει είναι ότι εξαιτίας της κρίσης η αγορά του βιβλίου έχει υποστεί καθίζηση. Βλέπετε, το βιβλίο δεν ανήκει στα είδη πρώτης ανάγκης κι έτσι είναι από τα πρώτα που κόβονται όταν δεν βγαίνει ο οικογενειακός ή ατομικός προϋπολογισμός. Εικάζω λοιπόν ότι οι πωλήσεις των βιβλίων της κ. Δημουλίδου πρέπει να έχουν πέσει πολύ, πράγμα που την έσπρωξε να γράψει το απονενοημένο αυτό γράμμα. […]
    Σε λίγο που θα μιλάμε για ανθρωπιστική κρίση, δεν θα αναφερόμαστε ούτε καν σε πωλήσεις οποιουδήποτε συγγραφέα. Θα κυνηγάμε ληγμένα και πιθανότατα να κυνηγιόμαστε μεταξύ μας 😦

    Κι όμως, Λένα Μαντά έχω διαβάσει. 😳
    (το δάνεισε μια συμμαθήτρια στην κόρη μου και το διάβασα και γω)
    Δεν θυμάμαι τον τίτλο, πάντως είχε μια μάνα με 3-4 κόρες. Καλό για σενάριο τηλεοπτικού σήριαλ.
    (την εποχή που δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα, τώρα έχουμε «κρίση» και το γύρισαν στα τούρκικα)

  341. Vivi G. said

    Εντάξει λοιπόν!Συμφωνήσαμε διαφωνώντας,άντε και καλό ΣΚ με καλές παρελάσεις να έχετε απαξάπαντες!

  342. cronopiusa said

    341

    ναι, αλλά «με άλλους ρυθμούς»

  343. τυφλόμυγα said

    340, Aρχιτέκτονα γιατί έβαλες τη λέξη κρίση μέσα σε εισαγωγικά;

    Θέλω να ακούσω το σκεπτικό σου. Ωστόσο, επειδή υποψιάζομαι την απάντηση, θα πω τη γνώμη μου. Δίκαια ή άδικα, καλώς ή κακώς, μας έβαλαν μέσα ή μπήκαμε μόνοι μας κρίση έχουμε εκτός κι αν εσύ εξαιρείσαι από το χαράτσι και τους λοιπούς κεφαλικούς φόρους οπότε πάω πάσο. 🙂

  344. spiral architect said

    @343: Γιατί αυτό δεν είναι απλά κρίση. Είναι η (κατά Μαρξ) κρίση υπερσυσσώρευσης
    (μια επικαιροποιημένη άποψη)

    Y.Γ.: Ποιος εξαιρείται απ’ το χαράτσι; 😦
    Ο Σκάι! 😆

  345. Ναυτίλος said

    Συγνώμη, ρε παιδιά, αλλά ένας κάπως έμπειρος αναγνώστης πρέπει να διαβάσει απ’ την αρχή μέχρι το τέλος ένα βιβλίο της Δημουλίδου για να καταλάβει ότι είναι για πέταμα; Και κάτι άλλο: κάποιοι από τους σχολιαστές θα πρέπει να προσέξουν λιγάκι το ύφος τους. Η επιθετικότητα δεν υποδηλώνει πάντα ειλικρίνεια και αυθορμητισμό. Όλοι μπορούμε να τα χώνουμε, σε τελευταία ανάλυση,αλλά έτσι ο διάλογος δυναμιτίζεται.

  346. freierdenker said

    Για το τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν τα βιβλία της Δημουλίδου, νομίζω η πιο λογική απάντηση είναι οτι το κενό θα το κάλυπταν μεταφράσεις των Barbara Cartland, Danielle Steel, Jackie Collins, άντε και Nora Roberts.

    Τώρα αν αυτό θα ήταν καλό ή κακό είναι δύσκολο να απαντηθεί. Είναι σαν να λέμε, θέλουμε και τη Λάμψη, ή μόνο Μεξικάνικα, Βραζιλιάνικα και Τούρκικα.

  347. Γς said

    Τα στατιστικά του Χρυσηίδος:
    Τα σχόλια εμφανίζονται σε λιγότερο από ένα λεπτό από το προηγούμενο κατά 15% .
    Από 1′-2′-> 18%, 2’-3’ ->15%, 3’-4’ -> 12%, 4’-5’->8%
    Από 5’-10’ -> 16%, από 10’-μία ώρα->13%. Και τα υπόλοιπα μέχρι και 4 ώρες και 29′(το πρωί της Πέμπτης) ->3%

  348. spiral architect said

    @347: ΓουΣού, ποιο πρόγραμμα τρέχεις και τα βγάζεις; :mrgreen:

  349. Vivi G. said

    Μάλιστα Μητέρα.

  350. Ναυτίλος said

    Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που ακούν τον ήχο της καμπάνας και συνειδητοποιούν πως χτυπάει γι’ αυτούς. Είναι το πρώτο και σημαντικότερο βήμα.

  351. ππαν said

    Eιλικρίνεια και αυθορμητισμό; Μα πού είμαστε; Σε διαγωνισμό για Σταρ Ελλάς; Τότε να ευχηθώ ειρήνη για όλον τον κόσμο και κυρίως για τα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτε (σπουδάζω μοντελίστ)

  352. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Η επιθετικότητα υποδηλώνει φόβο και χαμηλή αυτοεκτίμηση.

  353. Γς said

    348:
    Καλά δούλευε με.
    Εχεις καμιά ιδέα τι μπορεί να κοιτάξει κανείς.
    Νομίζω ότι έχει πολύ φαί ένα τόσο ζωντανό μπλογκ. Πολύ φαί!

  354. Ναυτίλος said

    352: Πού πάμε και μπλέκουμε, φίλε Λάμπρο;

  355. spiral architect said

  356. sarant said

    Καλησπέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    (Αυτές τις μέρες δεν είμαι πολύ πάνω από τον κομπιούτερ, να με συμπαθάτε).

    337: Εγώ πάντως ειλικρινά δεν έχω διαβάσει Δημουλίδου. Σήμερα που πέρασα από το Σύνταγμα και είχα δέκα λεπτά καιρό μπήκα στο Πάμπλικ, αναζήτησα τη Δημουλίδου, αρχικά δεν τη βρήκα πουθενά -αλλά βέβαια, στραβομάρα μου, ήταν στα Προτεινόμενα. Ξεφύλλισα ένα (Τρεις υποσχέσεις νομίζω λεγόταν) αλλά πολύ στα πεταχτά. Μετά είδα ότι είχε μισοτιμής τα βιβλία της Σώτης Τριανταφύλλου αλλά είχε και ουρά στο ταμείο οπότε δεν ψώνισα. Πάντως, πολλά βιβλία τα παίρνω από τη γειτονιά μου.

  357. Ναυτίλος said

    Oι βιβλιοπώλες της γειτονιάς ψάχνουν μπακαλικάκια για να ψωνίσουν για το σπίτι ή πηγαίνουν στο σουπερμάρκετ;

  358. spiral architect said

    357: Ότι βιβλίο αγοράζω, το αγοράζω από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς.
    (ή από γιορτή βιβλίου)
    Ο βιβλιοπώλης τα αγοράζει από τον εκδοτικό οίκο και τα πουλάει στην τιμή που τα πουλάει και το Πάμπλικ ή ο Ιανός.
    (έτσι μού έχει πει, αυτά μεταφέρω)

  359. Ναυτίλος said

    Το Πάμπλικ και ο Ιανός είναι πανάκριβα. Προτιμώ Πολιτεία και Πρωτοπορία. Πολύ καλές τιμές και ενδιαφέρουσες προσφορές. Ελπίζω να μη θεωρηθεί ιδιοτελής διαφήμιση, αλλά γιατί να αγοράζουμε το ίδιο βιβλίο 3 και 4 ευρώ ακριβότερα;

  360. Nicolas said

    Μα, για να ενισχύσετε την Χρυσηίδα!

  361. Νίκος Μαστρακούλης said

    360: Ντουζ πουάν, σερ Νικολά! 🙂

  362. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    354 – Έλα ντε, χαώδης κατάσταση, αλλα μάλλον είναι ο κανόνας παντού.

  363. aerosol said

    Δεν ξέρω, κυρία Βιβή μου, αν τρώγατε χαρούπια και όχι μπριζόλες όλα αυτά τα χρόνια, ούτε αν ήσασταν στο βουνό με το καλάσνικοφ αντί για τα σούπερ μάρκετ (εσείς πού ψωνίζατε, αλήθεια;) αλλά οφείλω να σας ζητήσω συγνώμη που εμείς οι μεγαλοαστοί, κουλτουριάρηδες, αριστερούληδες, ψευδο-βιβλιόφιλοι, βουτηγμένοι στην κρέμα ημέρας (εγώ βάζω και νυκτός, στις μασχάλες μου) είμαστε τόσο υποκριτές και ούτε μια αντίσταση της προκοπής δεν οργανώσαμε για να σώσει τα βιβλιοπωλεία.
    Θα φταίνε οι ντάνες με τα βιβλία που αγοράζαμε με φρέσκο το αίμα από τα λουκάνικα, περιγελώντας τους ταλαίπωρους μεροκαματιάρηδες που κάνουν πάντα το σωστό -αλλά που «εμείς» δεν ανήκουμε σ’αυτούς, όπως όλοι γνωρίζουμε, και τρώμε παντεσπάνι και επίχρυσες πάνες ακράτειας.

    Αλλά έχω μια ένσταση στο εξής:
    Δεν είμαι καν σοφός μικροβιβλιοπώλης αλλά έχω την εμπειρία από αυτό το «προϊόν» ώστε να αναγνωρίζω από τίτλο και εξώφυλλο κάποια συγκεκριμένα υπο-είδη. Μου γλιτώνει χρόνο και χρήμα -από τις αμύθητες ποσότητες που διαθέτω- και πέφτω έξω λιγότερο από μία στις εκατό. Είναι μια εμπειρία που την έχω πληρώσει ακριβά -όχι σε μπριός, βρε, σε βιβλία και διάβασμα! Έφτασα σε μια ηλικία που το να μπλέκω σε είκοσι σελίδες σκατά μέχρι να παρατήσω ένα βιβλίο δεν είναι το καλύτερό μου, και με το συμπάθειο δηλαδής. Το «Αϊρά, η παθιάρα του Τιμπουκτού» της Λυδίας Παπαρδέλου-Κολυμπίθρα ξέρουμε και οι δυο πως δεν θα ανοίγει νέους ορίζοντες στην λογοτεχνία, έτσι δεν είναι κυρία Βιβή μου;

    Όσο μου επιτρέπει ο Σαραντάκος να γράφω εδώ (μέχρι να έρθετε στα πράγματα και να του το απαγορεύσετε;) θα ήθελα να παρατηρήσω πως υποψιάζομαι ότι σε αυτό το ύποπτο μπλογκ μαζεύονται αρκετοί που δεν προτιμούν τα πιο δημοφιλή βιβλία, αλλά κάποια άλλα που δεν πετυχαίνει κανείς σε ντάνες παρά σε μικρά βιβλιοπωλεία ή μετά από παραγγελία. Δηλαδή κάποιοι που πιθανώς να είναι όντως πελάτες των υπο εξαφάνιση καταστημάτων. Συγνώμη που δεν είμαστε περισσότεροι. Θα αυτομαστιγωθώ το βράδυ και θα αρχίσω να τεκνοποιώ πάραυτα. Αλλά επειδή η ξινίλα -μαζί με την ψευδοκουλτούρα που με διακατέχει- ρίχνει τη λίμπιντο και μας κάνει ανοργασμικούς, Βιβή μου ρίξε τ’ άρματα, δεν είναι εδώ το Σούλι, μον’ είν’ το μπλογκ του Σαραντά του πολυχρονεμένου. Κι εγώ τραβάω ζόρια στη ζωή μου, δεν θα αρχίσω να δαγκώνω ό,τι κινείται.

  364. Ναυτίλος said

    Πήγαινε γυρεύοντας να τ’ ακούσει χοντρά η κ.Βιβή. Τις διακριτικές παρατηρήσεις τις πήρε στο ψιλό. Μπράβο, Aerosol, της χρειαζότανε.

  365. ππαν said

    Αν ξέρατε τι αλγεινή εντύπωση που δίνει ο παλικαράς που λέει μπράβο σε αυτόν που είπε όσα «(της) χρειαζόταν» , διότι ο ίδιος δεν κοτούσε να τα πει. Ούτε ξέρω τι έγραψε ο Αεροσόλ, αλλά κολαούζους δεν θέλει, μου φαίνεται.

  366. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Θα μπορούσαν οι εκδότες να εκδίδουν τα καλά βιβλία, και με φτηνό χαρτί και εξώφυλλο, κατεβάζοντας την τιμή στο μισό. Αλλα ποτέ δεν υπήρξε πολιτική διαδώσεως του βιβλίου στον πολύ κόσμο στην Ελλάδα, ούτε απο την πολιτεία, ούτε απο τους εκδότες, ούτε απο τους συγγραφείς, όλοι και όλα στην αρπαχτή. Κανείς δεν επένδυσε και επενδύει στο μέλον, δημιουργώντας μια καινούρια γενιά μέσω των πολύ φτηνών βιβλίων, που θα αγαπάει το βιβλίο, και θα το θεωρεί απαραίτητο στην καθημερινότητά της, η οποία μεγαλώνοντας, θα αγοράζει την πιο ακριβή έκδοση του βιβλίου. Το αποτέλεσμα αυτής της ηλίθιας «πολιτικής» που ακολουθούν τόσα χρόνια, το βλέπουμε καθημερινά. Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, ριγμένη βορά στα σκουπίδια της τηλεοράσεως, και η νέα γενιά (και η παλιά πλέον) χαμένη στο διαδύκτιο, και μια μικρή μερίδα κλεισμένη στο ελιτίστικο κλουβί της, να κοιτάζει αυτάρεσκα και αφ΄υψηλού το αδαές πόπολο. Σε πιάνει θλίψη βλεποντας την παραγωγή διανοουμένων στην Ελλάδα, να μη μιλήσουμε για το επίπεδό τους, και απο αυτούς τους ελάχιστους, κανείς δεν άρθρωσε λέξη τα τρία τελευταία χρόνια που καταρέει η κοινωνία, που ο λαός βάλλεται απο παντού, κανείς δεν βγήκε μπροστά να δώσει κατευθύνσεις, να εμπνεύση τον κόσμο, προφανώς γιατι κανείς δεν έχει να πεί τίποτα, κανείς δεν έχει το απαραίτητο μέγεθος, είναι πολύ μικροί για να φανούν, πόσο μάλλον να εμπνεύσουν εναν ολόκληρο λαό.
    Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο, μια χαζή δήλωση μιάς χαζής νεόπλουτης εύπεπτης συγγραφέως, να γίνεται θέμα σε όλα τα ιστολόγια, και όλοι να την κατακεραυνώνουν για το ΘΡΑΣΟΣ ΤΗΣ, και να λένε πόσο χαζή είναι. Και το εύλογο ερώτημα είναι, αν αυτή είναι χαζή ατάλαντη και αγράμματη, (αλλα ματσωμένη) αυτοί που ασχολούνται μαζί της κάνοντάς την ακόμα πιο γνωστή τί είναι, ΕΞΥΠΝΟΙ?

  367. Vivi G. said

    Αεροζόλ,Ναυτίλε,αισθάνεστε καλύτερα τώρα;Πολύ πιο έξυπνοι;Ευγενείς;Ανακουφισμένοι και περήφανοι για τον δημοκρατικό σας τρόπο με τον οποίο με βάλατε στην θέση μου, εμένα που μου χρειαζόταν μια τέτοια αντρίκια αντιμετώπιση καθώς δεν παίρνω από διακριτικές νουθεσίες ,χρησιμοποιώ καλάσνικοφ στο βουνό,τείνω να έρθω στα πράγματα και να απαγορεύσω κτλ κτλ ;
    Τι να πω;Αν εγώ είχα μία φορά ύφος, εσείς που σπεύσατε να συναγωνιστείτε μεταξύ σας σε σεξιστική χολή απέναντί μου, τι δείξατε,την καλή στοχαστική πλευρά σας;
    Όπως νομίζετε.Προφανώς το να διαβάζεις τρανταχτά βιβλία και να κάνεις περίοπτες αναλύσεις γι αυτά δεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο ή λιγότερο εξυπνάκια στα καθημερινά,αυτό εισέπραξα και από τους δυό σας.

    Spiral architect,την τιμή των βιβλίων την ορίζει ο εκδότης.Το βιβλιοπωλείο κάνει συνήθως 10% σε τίτλους διετίας και σε παλιότερους μπορεί να κάνει μεγαλύτερη έκπτωση,προσφορές κτλ.Προσωπικά έκανα του κεφαλιού μου και λειτουργούσα αλλιώς.

  368. aerosol said

    364 & 365:
    Ας θάψουμε το τσεκούρι του πολέμου, ΟΚ; Ας πούμε πως είμαστε όλοι πάτσι και πως έχουμε μεγαλύτερα ψάρια να ψήσουμε και σοβαρότερα να μας βασανίζουν (και να μας ενώνουν), τι λέτε;

    366:
    Παραγωγή διανοούμενων; Λάμπρο, νομίζω πως μιλάς γι αυτούς σαν να ήταν μηχανές που φτιάχνουμε με συγκεκριμένες προδιαγραφές για να αρχίσουν να κάνουν επισκέψεις πόρτα-πόρτα να μας σώσουν… Τι ορισμό δίνεις στη λέξη «διανοούμενοι»; Τι θα έπρεπε να κάνουν που δεν κάνουν; Γιατί δεν το κάνεις εσύ; Ποιές φευγαλέες οντότητες ψάχνουμε για σωτήρες μας αντί να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, πάλι;
    Η πλειοψηφία του κόσμου κάποτε δεν διάβαζε. Αργότερα άκουγε στο ράδιο το «Πικρή μικρή μου αγάπη» -νέκρωναν οι δρόμοι. Μετά έβλεπαν τον Μεθοριακό σταθμό. Κατόπιν Λάμψη. Τώρα Σουλεϊμάν. Έτσι είναι και δεν υπάρχει κάποιος που θα κατέβει σαν από μηχανής θεός να αφυπνήσει όποιον λαχταράει να κοιμηθεί.
    Έχω πετύχει ανώνυμους διανοούμενους στο διαδύκτιο να στέλνουν σχεδόν καθημερινά λαμπρά σήματα σκέψης και τέχνης. Θα τους βρει αυτός που θέλει και ψάχνει. Δεν θα σκεφτεί κανείς με το ζόρι, και η ιδέα του διανοούμενου που θα εμπνεύσει το ίδιο όλους ενέχει μια μεταφυσική απλούστευση ανάλογη του «να κάνουν κυβέρνηση οι τίμιοι». Δεν λαμβάνει υπόψη πως «όλοι» δεν θέλουμε το ίδιο πράγμα και προσεγγίζουμε τη ζωή με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Η ανθρώπινη κατάσταση δε είναι μια βλάβη στο σιφώνι να βρούμε τον σωστό τεχνίτη να την φτιάξει.

  369. aerosol said

    367:
    Σεξιστική χολή; Βιβή πέρασες γενεές δεκατέσερεις ένα σωρό άγνωστους ανθρώπους γιατί είχες τα νεύρα σου και σοκάρεσαι με μια μικρή δόση του ίδιου σου του ύφους; Περνάς τώρα στο ρόλο του «αξιοπρεπούς θύματος που οι χυδαίοι ισοπεδώνουν βάναυσα»; Όχι, αγαπητή, δεν πάει έτσι, δεν είμαστε στο δημοτικό. Όχι από τον άνθρωπο που έγραψε σύμφωνα με τον ορισμό του εξυπνάκια.
    Πάρε μια ανάσα, ξαναδιάβασε τα όσα έγραψες και σταμάτα να γκρινιάζεις. Δεν υποστηρίζω πως είμαι καλός άνθρωπος, ούτε πως έχω στοχαστική πλευρά να καμαρώσω -μας εξήγησες προκαταβολικά πως αυτό είναι υποκρισία. Δεν κάνουμε διαγωνισμό καλοσύνης και τον σεβασμό τον κερδίζεις, δεν σε παρακαλάνε να τον δεχτείς.
    Έχεις προβλήματα, έχεις πίκρα και θυμό για πολλά. Κι εγώ το ίδιο. Όλοι μας το ίδιο λίγο πολύ. Το να ξεσπάς δημόσια εναντίον όλων μπορεί να γίνει ανεκτό μια φορά (όχι πως μας το οφείλει κανείς…) αλλά όχι δύο και σίγουρα όχι τρεις. Δες το, αναγνώρισέ το και πάμε σε κάποια πιο ενδιαφέρουσα κουβέντα αν επιθυμείς.

  370. sarant said

    368α: Σωστά!

    367τέλος: Ωχ, αόριστος;

  371. gpoint said

    #367

    Την τιμή (καταλόγου) του βιβλίου όντως την ορίζει ο εκδότης και είναι συνήθως διπλάσια από την τιμή που αγοράζει ο βιβλιοπώλης. Από κει και πέρα ο βιβλιοπώλης κάνει εκπτώσεις, προσφορές κ.λ.π.

    Φυσικά ο εκδότης είναι ο έμπορος της πρώτης ύλης και ο βιβλιοπώλης ο έμπορος της μεταποίησης.

    Ολα αυτά αποφεύγονται με πανεύκολες αυτοεκδόσεις ηλεκτρονικής μορφής όπου εμφανίζεται μεν το πρόβλημα της διάθεσης-ειδικά στους όχι πολύ (επι)κοινωνι(α)κούς, αποφεύγεις δε την περίπτωση να δεις με το βιβλίο σου στα χέρια του κάποιον που δεν γουστάρεις να το έχει, δλδ ΔΕΝ εκδίδεσαι σαν παθητική φωνή αλλά σαν μέση…

  372. Ναυτίλος said

    Ππαν, σέβομαι τον ιστότοπο, τους συν-σχολιαστές και τον κ.Σαραντάκο, γι’ αυτό δεν σου απαντάω καταπώς σου αξίζει. Αρκετά πια με τους »περίεργους» που εκμεταλλευόμενοι την ανωνυμία του Διαδικτύου ξερνάνε τη χολή τους και τ’ απωθημένα τους στους άλλους!

  373. Ναυτίλος said

    Σεξιστική χολή; Ξαναδιάβασα όσα έγραψα κι εγώ και άλλοι απαντώντας στη Βιβή και δεν διέκρινα πουθενά ίχνος σεξιστικής προσβολής. Όταν τα χώνεις, θα στα χώσουν, Βιβή, έτσι πάει, αλλά, επειδή τα βαριέμαι αυτά, σταματάω εδώ.

  374. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    368 – Έχεις δίκιο, όπως είναι διατυπωμένο φαίνεται σαν παραγωγή φρούτων, αλλα εγώ πήρα σαν κριτήριο το εκπαιδευτικό μας σύστημα, που όπως όλα τα συστήματα κάτι παράγει, στην προκειμένη περίπτωση τί? Ανθρώπους με κριτική σκέψη ή τούβλα όπως τραγουδούν οι PINK FLOYD? Γενικά πάντως ξαναδιαβάζοντας το σχόλιό μου, εκεί στο μέσον που επισημαίνεις, μάλλον το έχασα το τόπι (για να μην πώ ήττα με 7-0 για να θυμηθούμε και το Γιουβέντους- Ολυμπιακός τώρα που πάει καλά ο θρύλος) απο την στιγμή που αφήνει χώρο για τόσες ερμηνείες, θα πρέπει να είμαι πιο προσεκτικός στο εξής. Έστω κι έτσι κακοδιατυπωμένο, ελπίζω να κατάλαβες τι ήθελα να πώ, σε καμία περίπτωση όλες αυτές τις σωστές διαπιστώσεις που κάνεις, με τις οποίες ταυτίζομαι κυριολεκτικά. ΕΙΠΑΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΗΤΤΑ.!!!

    Τι γίνεται με τις γυναίκες εδω μέσα βρε παιδιά, παντού βλέπουν μισογύνηδες και σεξιστές, χαλαρώστε λίγο κορίτσια, μην φοβάστε, δεν βρίσκεστε σε ιστολόγιο βαρβατίλας. Τα όποια σχόλια δεν έχουν στόχο την γυναίκα που σχολιάζει, αλλα το σχολιό της.

  375. cronopiusa said

    κύριε Σαραντάκο
    για άλλη μια φορά τα σέβη μου

    367τέλος: Ωχ, αόριστος;

    Τραγικά επίκαιρος ο Μίλερ
    Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ (Μέρος 1ο) 2010

    Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ (Μέρος 2ο) 2010

    έμπνευση του ο πατέρας του που ήταν εμποράκος, είχ’ ένα μαγαζάκι στη Νέα Υόρκη και στη μεγάλη οικονομική ύφεση το 1929 καταστράφηκε
    «από εκείνη την ημέρα έπαψε να κοιτάει στα μάτια».Ένας αόριστος πρόδωσε τον ευτελισμό, όχι από το ιστολόγιό σας, του ανθρώπου του μόχθου που σε αντίξοες συνθήκες επιτελεί έργο.
    Το βιβλιοπωλειάκι της Βιβής είναι στο Μοσχάτο, Χρυσοστόμου Σμύρνης 90, έχει μια δραστήρια λέσχη ανάγνωσης DEGAS
    και κινδυνεύει να κλείσει

    Διαβάζω πολύ, από τη βιβλιοθήκη του Κολεγίου ή από Δημόσιες βιβλιοθήκες, τα λίγα βιβλία που αγοράζω, όπως ο spiral architect, «τα αγοράζω από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς.
    (ή από γιορτή βιβλίου)», ό,τι βιβλίο χρειαστώ μου το φέρνει και ΠΑΝΤΑ με έκπτωση 10%.

    «Libreria Crisis»

  376. Vivi G. said

    Cronopiusa σ΄ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια,αν και σε 15-20 μέρες η διεύθυνση δεν θα ισχύει,τα μαζεύω σιγά-σιγά.Η λέσχη πάντως δεν θα σταματήσει,υπάρχει και το σπίτι μου σε τελική,ώσπου να κάνω, ίσως ,κάτι άλλο αν και είμαι πολύ προβληματισμένη με την κατάσταση και την όλη νοοτροπία του κόσμου απέναντι στην κρίση γενικότερα.
    Η λέσχη αυτή όπως ξέρεις δεν είχε ποτέ συνδρομές,ναι,το είδαμε κι αυτό και το βρίσκω απαράδεκτο να ζητάνε εγγραφές της τάξης των 60 ευρώ (!),αλλά εδώ που έφτασε η κατάντια μας… και η έκπτωση τέλος πάντων ήταν πάντα 15% και πάνω, άσε τις ποικίλες ευκολίες και το ότι δανείζω πρώτη και καλύτερη βιβλία,αν και με πόνο ψυχής διότι έχω και το ομολογώ το γνωστό φετιχάκι με τα βιβλία.
    Κάποιος είπε ότι η τιμή πώλησης η οριζόμενη από τους εκδότες είναι η διπλάσια από αυτήν του εμπόρου μεταποίησης,δηλαδή του βιβλιοπώλη.Λάθος.30%,35 %,άντε 40,το ανώτερο είναι το ποσοστό με το οποίο δούλευα.Αν από αυτό αφαιρεθεί το 10 και 15% της έκπτωσης,ας σκεφτεί μερικά πράγματα ο συνσχολιαστής ,που το έθιξε,για τα τρελά κέρδη των βιβλιόφιλων βιβλιοπωλών που δεν πουλάγανε Μαντά,μαγειρικές και Δημουλίδου κτλ Έμπορος μεταποίησης κοντολογίς δεν υπήρξα.Μεγάλος άφραγκος μαλάκας ναι,προφανώς.

  377. Λοιπόν, χθὲς συζητοῦσα μ’ἕνα φίλο μου στὴν ἡλικία τοῦ πατέρα μου, ξενοδοχοϋπάλληλο καὶ φοιτητὴ τῆς φιλολογίας. Μοῦ ἔλεγε γιὰ κάποια κυρία ὥριμης ἡλικίας ποὺ διάβαζε τὸ βιβλίο τοῦ Bowra (παλιὸς καθηγητῆς ἀρχαίων ἑλληνικῶν στὴν Ὀξφόρδη) «Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Ποίησι» σὲ μετάφρασι τοῦ Καζάζη. Τὸ βιβλίο ὅπως μαρτυρεῖ καὶ ὁ τίτλος πραγματεύεται τὴν λυρικὴ ποίησι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων λυρικῶν (Ἀλκμάν, Στησίχορος, Ἴβυκος, Σαπφώ, κλπ κλπ). Ἔ, δὲν θὰ τὸ πιστέψετε, οὔτε ἐγὼ τὸ πίστευα καὶ ἔκανα κοιλιακοὺς ἀπὸ τὰ γέλια. Ἡ κυρία ἔλεγε: «ἄχ τί ὡραῖος ποιητὴς αὐτὸς ὁ Bowra, καὶ τί ὡραῖο ποίημα αὐτὸ «ὁ Στησίχορος» καὶ τί ὡραῖα ποὺ ὰ ἀναλύει ὁ Καζάζης». Λοιπόν, διαπιστώσαμε ὅτι μερικὲς φορὲς εἶναι καλύτερο νὰ διαβάζῃς Δημουλίδου. Δὲν ξέρω πόσο ἀφ’ὑψηλοῦ ἢ ὄχι ἀκούγεται, ἀλλά, συγγνώμη, αὐτὸ εἴπαμε αὐθόρμητα καὶ οἱ δύο.

  378. aerosol said

    Πουλάει το στοκ του και θα κλείσει το μικρό βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου. Σε ημιθανή κατάσταση είναι το βιβλιοπωλείο (κυρίως χαρτοπωλείο πλέον…) που έχουν ξαδέρφια μου σε μεγάλη επαρχιακή πόλη. Είναι πολύ θλιβερό αλλά, δυστυχώς, το να καταφέρεις να αγοράσεις ένα βιβλίο παραπάνω δεν σώζει την κατάσταση. Ακόμα και πριν την κρίση ήταν δύσκολο να σταθούν αν δεν ακολουθούσαν την πεπατημένη των χαρτικών σε συνδυασμό με μια χούφτα μπεστ-σέλερ.

    Θυμάμαι να χαζεύω στα άπειρα τετραγωνικά μέτρα ενός βιβλιοπωλείου αλυσίδας στην περιοχή μου και να συμβαίνει το εξής:
    Μπαίνει κυρία που ψάχνει κάτι για δώρο. Η μοναδική (όχι ιδιαίτερα ενήμερη) υπάλληλος προσπαθεί να την εξυπηρετήσει. Η κυρία προβληματισμένη δηλώνει πως αναζητά κάποιο βιβλίο για φίλη της που δεν διαβάζει. Μου φάνηκε ταιριαστό και λίγο σουρεάλ. Τέτοια μέρη εξυπηρετούν κατά μεγάλο ποσοστό αυτούς που δεν διαβάζουν ιδιαίτερα. Συχνά οι τεράστιοι χώροι τους περιέχουν ελάχιστα βιβλία σε σχέση με όσο χώραγε ο γείτονας βιβλιοπώλης σε κάθε τρύπα του μικρού μαγαζιού του.

  379. Γιάννης said

    Ειλικρινά 378 δεν καταλαβαίνω γιατί έκανες τέτοια επίθεση κατά της Βιβής της οποίας με το προηγούμενο σχόλιό σου παίρνεις τώρα τα κομμάτια της,όπως λένε!
    Διάβασα το κείμενό της και το βρήκα εξαίσιο,άκρως πολιτικό και καταγγελτικό,που αν είχαμε λιγότερο εγωισμό και το διαβάζαμε με άλλη ματιά ίσως να γινόταν μια διαλεκτική κριτική και μια ουσιαστική συζήτηση, γιατί έλεγε πολλές γενικές αλήθειες για τις νοοτροπίες όλων μας επί πολλά χρόνια.

  380. sarant said

    377: Ε, κι εγώ θα γέλαγα -μέχρι δακρύων.

    376-78: Μόλις τώρα πήγα στον Βασιλόπουλο της γειτονιάς για να πάρω ένα αποσμητικό και μια μουστάρδα. Δίπλα στα αποσμητικά ήταν ένα μικρό σταντ με βιβλία των εκδόσεων Ψυχογιός. Σκανδαλωδώς, δεν είχε Δημουλίδου, είχε όμως Λένα Μαντά, Μεταξία Κράλλη, Τούλα Τίγκα, Λένα Ρώσση-Ζαΐρη, δυο-τρεις άλλες γυναίκες και ένα του Βαλέριο Μάσιμο Μανφρέντι.

  381. Ηλεφούφουτος said

    359 «Το Πάμπλικ και ο Ιανός είναι πανάκριβα. Προτιμώ Πολιτεία και Πρωτοπορία. Πολύ καλές τιμές και ενδιαφέρουσες προσφορές. Ελπίζω να μη θεωρηθεί ιδιοτελής διαφήμιση, αλλά γιατί να αγοράζουμε το ίδιο βιβλίο 3 και 4 ευρώ ακριβότερα;»

    Συμπαρατάσσομαι με τη «διαφήμιση».
    Έτσι, έτσι ακριβώς.

  382. gpoint said

    # 376

    Ο…κάποιος μίλησε για το τι γινότανε το 2007, μετά δεν ξανασχολήθηκε με το κύκλωμα εκδότη-βιβλίου-βιβλιοπώλη. Τα ποσοστά τότε έτσι ήτανε, σήμερα μπορεί να άλλαξαν λίγο. Εξ άλλου όπως λέει και το τραγούδι,

    τι 30, τι 40, τι 50,
    τι θα πει αν είναι λίγα ή πολλά,
    το βιβλίο πιάνει πάντα τα λεφτά του
    άμα ξέρει ο πωλητής να το πουλά…

    Στα μαθηματικά τώρα αυτό το ποσοστό (40%) έχει δύο όψεις
    Αγοράζεις 6, πουλάς 10 έχεις κέρδος 40% στην τιμή πώλησης (αντίστοιχα στην τιμή αγοράς το κέρδος είναι περίπου 67%)
    Αγοράζεις 6 πουλάς 8,4 έχεις κέρδος 40% στην τιμή αγοράς (αντίστοιχα στην τιμή πώλησης το κέρδος είναι περίπου 29%)

  383. cronopiusa said

    Μου το συνέστησε η Βιβή: Laurence Cosse «Στο καλό μυθιστόρημα» (Πόλις, 2011, μετ. Αχιλλέας Κυριακίδης)

    Ο Μάνος Χατζιδάκις είναι ο μεγάλος ηττημένος της σημερινής Ελλάδας.

  384. aerosol said

    379:
    Κατά την εμπειρία μου, αν πας σε μια παρέα αγνώστων και φερθείς έτσι αυτό δεν αποτελεί αρχή για μια γόνιμη συζήτηση. Παίρνουμε υπερβολικά πολλές ελευθερίες πίσω από την οθόνη μας. Αν το αφήσουμε πίσω μας τότε μπορούμε να δούμε τι είναι αυτά που περνάμε και πώς αντανακλούν και στο βιβλίο. Κανείς δεν έμαθε τίποτε από επιθετικές καταγγελίες στο λάθος κοινό. Είμαι σίγουρος πως η Βιβή ξέρει τον χώρο της και τα όσα έχει αντιμετωπίσει. Και θέλω να μάθω γιατί όντως με ενδιαφέρει.

    381:
    Έχω τιμήσει άπειρες φορές την Πρωτοπορεία και την Πολιτεία. Όμως νομίζω πως (η πρώτη τουλάχιστον) είναι μέρος του προβλήματος -και την έκοψα. Είχε το μέγεθος και την πελατεία να επιβάλλει τιμές και όρους που οι μικροί βιβλιοπώλες δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν. Ακούω πως οι εκδότες έκαναν ειδικές τιμές στην Πρωτοπορεία για να μπουν τα βιβλία τους εκεί. Τιμές πολύ χαμηλότερες της χοντρικής -και κανείς δεν ρίσκαρε να μην βρίσκονται οι εκδόσεις του σε τέτοιο βιβλιοπωλείο.

    Η απαξίωση του βιβλίου ως προϊόντος περνάει και από τα πολυβιβλιοπωλεία, από τα σούπερ μάρκετ αλλά και από τις εφημερίδες. Είναι τόσο εύκολο να βρεις κάτι να διαβάσεις -και συχνά αξιόλογο- μέσω των προσφορών του Τύπου, που για περιστασιακούς αναγνώστες αυτό σήμανε το τέλος της αγοράς βιβλίων.
    Το ίντερνετ τσάκισε τα ξενόγλωσσα -έχω βρει στο Άμαζον άλμπουμ με φωτογραφίες του Μπρεσσόν με 45 ευρώ αντί για τα 110 που είχε εδώ. Δεν καταλαβαίνω πως το τίμιο εμπορικό κέρδος εκτοξεύει τόσο την τιμή. Ούτε έχει νόημα η έκκληση προς κάποια αυτοπειθαρχία ενώπιον τέτοιων διαφορών: είναι σαρωτικές.
    Επίσης, σε σχέση με την λοιπή Ευρώπη είμαστε χώρα γλωσσομαθών. Σπάνια πλέον θα πάρω αγγλόφωνο μεταφρασμένο και δεν είμαι ο μόνος.

    Αυτό που λείπει -και θα λείψει εντονότερα- είναι η προσωπική σφραγίδα του γνώστη, του βιβλιοπώλη που αγαπά τα βιβλία, τα γνωρίζει και επιλέγει να φέρει λίγα αλλά αξιόλογα. Αυτού που θα του πεις πως σου άρεσε το τάδε και θα σου συστήσει άλλα τρία εξίσου καλά. Τι συμβαίνει; Ίσως είμαστε πολύ λίγοι όσοι αναζητούμε τέτοιους όρους. Θυμάμαι ένα καλοκαίρι που ό,τι κινούνταν και είχε δυο πόδια, κρατούσε τον Κώδικα Ντα Βίντσι. Λες και ήμουν ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που διάβαζε κάτι άλλο. Ε, αυτή η αγορά μπορεί να μην είναι αρκετά πολυποίκιλη στις ανάγκες της και να εξυπηρετείται από μαζικότερα καταστήματα.

    Τι να κάνουν οι εναπομείναντες; Μακάρι να ήξερα. Αν ακόμα και πρωτοβουλίες όπως μια αναγνωστική λέσχη δεν συσπειρώνουν αρκετούς ώστε να επιβιώσει και ο «μικρός», δεν ξέρω τι να πω. Ίσως πια το πράγμα να απαιτεί τόση εφευρετικότητα σε δημόσιες σχέσεις και προβολή, τόσο χρόνο σε προώθηση, τόσο ζογκλεριλίκι από έναν επιχειρηματία (που τα κάνει όλα μόνος του και γίνεται άνθρωπος-ορχήστρα) που δεν παλεύεται, ειδικά με την κρίση.

    [Νικοδεσπότη, σίγουρα το Τούλα Τίγκα δεν είναι από μαρκίζα σκυλάδικου;]

  385. Ναυτίλος said

    384: Τα φαινόμενα απατούν πολλές φορές, αγαπητέ Aerosol. H Tούλα Τίγκα είναι μια καλή συγγραφέας βιβλίων για παιδιά και εφήβους και καμιά σχέση δεν έχει με το φαινόμενο Χρυσηίδα.

  386. aerosol said

    Δεν αμφιβάλω Ναυτίλε. Απλά έχει αυτό το κατιτίς που θυμίζει νύχτα!

  387. Ναυτίλος said

    Ναι, δεν έχεις άδικο. Αλλά η συγγραφέας (κοντεύει τα 70) μεγάλωσε σε μια εποχή που τα υποκοριστικά Σούλα, Ρούλα, Βούλα, Τούλα έπαιρναν κι έδιναν. Την έχω υπόψη μου γιατί μερικά βιβλία της βρίσκονται στη βιβλιοθήκη της κόρης μου.

  388. Vivi G. said

    «Αυτό που λείπει -και θα λείψει εντονότερα- είναι η προσωπική σφραγίδα του γνώστη, του βιβλιοπώλη που αγαπά τα βιβλία, τα γνωρίζει και επιλέγει να φέρει λίγα αλλά αξιόλογα. Αυτού που θα του πεις πως σου άρεσε το τάδε και θα σου συστήσει άλλα τρία εξίσου καλά. Τι συμβαίνει; »

    Ή ήσουνα μαζί μου στο…. βουνό ρε Αεροζόλ και μόλις τώρα το θυμήθηκες ή έχεις πολλαπλές προσωπικότητες…

  389. sarant said

    Ομολογώ ότι δεν συνέδεσα την Τούλα Τίγκα των εκδόσεων Ψυχογιός με τη συγγραφέα που γεννήθηκε στα Τρίκαλα στα μέσα της δεκαετίας του 1940 και έχει γράψει εφηβική λογοτεχνία (αλλά όχι μόνο) και που ένα διήγημά της είχα βάλει στον παλιό μου ιστότοπο:
    http://www.sarantakos.com/kibwtos/tigka_topikanea.html

    Το κοινό στοιχείο που έχει με τη Δημουλίδου και τη Μαντά είναι ότι τα βιβλία τους τα βγάζει πλέον ο ίδιος εκδότης και τα εκθέτει στις ίδιες προθήκες.

  390. aerosol said

    388:
    Έχω κάμποσες, Βιβή! Δεν ήμουν στο βουνό και πηγαίνω και σε σούπερ μάρκετ, αλλά όχι για βιβλία. Όπως κάμποσοι αναγνώστες αυτού του χώρου, προτιμούμε -όταν μπορούμε- επαγγελματίες που βλέπουν με μεράκι το βιβλίο -σαν κι εσένα αν κατάλαβα σωστά. Μας πήρες απ’ τα μούτρα… Άλλά και οι υπόλοιποι τι να έκαναν; Αν ήθελα Μαντά θα την έβρισκα παντού, δεν θα χρειαζόταν να φτάσω στον «ειδικό». Το ποιοί φταίνε που οι πολλοί προτιμούν Μάιρα αντί Καλβίνο δεν έχει εύκολη απάντηση, ούτε απαραίτητα θύτες.
    [Και πού να δεις την σφαγή στον άλλο χώρο που αγαπώ, τα δισκοπωλεία! Ούτε οι μεγάλοι επέζησαν.]
    Συγνώμη για την τακτική σοκ που ακολούθησα αλλά είναι κρίμα να ξεσπάμε σε αυτούς που υπερασπίζονται τα ίδια πράγματα.
    Κατά τη γνώμη σου υπάρχει κάτι που θα ανέτρεπε την κατάσταση στον χώρο;

  391. Bill said

    Το κορίτσι απάντησε:

    http://www.pkool.gr/2012/10/h-xryshida-dhmoylidou-perna-stin-antepithesh/

  392. sarant said

    Μπράβο, δεν το είχα δει. Την πνίγει το δίκιο της, επειδή οι επικριτές της είναι «απεριόριστης κακεχέντριας» (σικ βεβαίως)

  393. sarant said

    Και όπως έγραψε αλλού, αποσύρει το υπό έκδοση βιβλίο της «Το σπίτι των σκιών». Πόσα χτυπήματα μπορεί να αντέξει ακόμα ο ελληνικός πολιτισμός;

  394. ππαν said

    Ωχ, κατέβαζει το μολύβι της και οι επιπτώσεις θα είναι ανυπολόγιστες, τόσο που ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε;;;;;

  395. Ναυτίλος said

    393: Σαν κι αυτό, ελάχιστα. Έτσι και αποσυρθεί και η Μπεζεντάκου απ’ το τραγούδι, το οικοδόμημα καταρρέει παταγωδώς.

  396. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Οχι ρε γαμώτο, πάνω που είχαμε συμφωνήσει, να το κάνω ραδιοφωνικό σήριαλ, με τον Λαμπίρη και την Τζοβάνα, μια προσφορά στον πολιτισμό του τόπου, για να θυμούνται οι παλαιότεροι, και να μαθαίνουν οι νεώτεροι, με καταστρέψατε.

    Να αυτά κάνετε εσείς οι κουλτουριαραίοι με τα ΚΩΝΕΙΟΦΟΡΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΣΑΣ.

  397. sarant said

    395: Ε, όχι και Μπεζεντάκου -Σφακιανάκης να πεις, μάλιστα.

  398. Ναυτίλος said

    396: Αν στείλουμε μια επιτροπή να την παρακαλέσει να ανακαλέσει; Αν πέσουμε, εν ανάγκη, στα πόδια της; Ας ξεφτιλιστούμε για χάρη του πολιτισμού!

  399. Bill said

    @Χρ. Δημουλίδου ενταύθα
    Της Ελενας Ακρίτα
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

    Προς την κυρία Χρ(υσούλα;) Χρ(ύσα;)
    Χρ(υσηίδα;) Δημουλίδου.
    Κυρία μου,
    Διάβασα με προσοχή την οργισμένη επιστολή με την οποία επιτίθεστε στις δανειστικές βιβλιοθήκες που έχουν το «θράσος» (δικός σας ο χαρακτηρισμός) να σας ζητούν βιβλία για τους αναγνώστες τους. Με αποτέλεσμα εσείς να χάνετε χρήματα από το κάθε αντίτυπο που διατίθεται δωρεάν.
    Κατ’ αρχάς, διευκρινίζω: Εγώ συγγραφέας δεν είμαι. Ενα θεατρικό έργο έχω γράψει όλο κι όλο. Τα βιβλία μου είναι σταχυολόγηση κειμένων που έχουν ήδη δημοσιευθεί στην εφημερίδα. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε «συνάδελφοι». Ως αναγνώστρια και μόνο σας απευθύνομαι, λοιπόν.
    Ομολογώ ότι αγνοώ τη συγγραφική σας δεινότητα. Δεν έχω διαβάσει ποτέ κανένα βιβλίο σας. Τώρα που δημιουργήθηκε αυτό το θέμα μπήκα στο προφίλ σας στο facebook. Είδα φωτό σας με μαγιό σε αισθησιακές πόζες. Είδα το σπίτι σας πνιγμένο στα τιγκρέ μαυροχρυσοκόκκινα… Δικό μου το πρόβλημα αλλά, όσο να πεις, όλο αυτό το πακέτο δεν με προδιαθέτει να τρέξω στο πρώτο βιβλιοπωλείο και να εντρυφήσω στο έργο σας. Ισως μια άλλη φορά… Σε μια άλλη ζωή…
    Για να γίνει κατανοητό το όλο θέμα, παραθέτω αποσπάσματα της επιστολής σας (ορθογραφία+σύνταξη κειμένου τα αφήνω ανέπαφα):

    Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες. Κάποια στιγμή θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε μερικά πράγματα και επειδή το κακό παράγινε, θα το κάνω θέμα. Πρέπει λοιπόν να μάθετε πως η συγγραφή, τουλάχιστον από την πλευρά μου, είναι επάγγελμα και όχι χόμπι. Επομένως αφού είναι επάγγελμα και ο άλλος μοχθεί για αναπαράγει έργο, θα πρέπει και να αμείβεται γι αυτό.
    Γράφει μια σχολιάστρια κάτω από την επιστολή: «Ο Καβάφης εργάστηκε 30 χρόνια στο γραφείο Αρδευσης, ο Καρκαβίτσας ήταν γιατρός, ο Βάρναλης καθηγητής, ο Βρεττάκος δούλεψε σαν ιδιωτικός και σαν δημόσιος υπάλληλος, ο Εμπειρίκος εργαζόταν και αυτός και μάλιστα ήταν ο πρώτος έλληνας ψυχαναλυτής, ο Καββαδίας ασυρματιστής, ο Καραγάτσης δούλευε σε διαφημιστική εταιρεία. Και η λίστα δεν έχει τελειωμό με όλους τους λογοτέχνες που ευτυχώς δεν ήταν επαγγελματίες συγγραφείς, όπως η κυρία Δημουλίδου».

    «Ενα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να έχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, ή να βρίσκεται στα αζήτητα. π.χ. ένας Καζαντζάκης, ένας Ντοστογιέφσκι, μια Λιλίκα Ζωγράφου κλπ που τα βιβλία τους έχουν εκδοθεί εδώ και πολλά χρόνια».
    Απάντηση 1: Δεν υπήρξε ποτέ συγγραφέας με το όνομα «Λιλίκα Ζωγράφου». Υπήρξε η ΛΙΛΗ Ζωγράφου («Η αγάπη άργησε μια μέρα», «Νίκος Καζαντζάκης ένας τραγικός» και πολλά άλλα), μητέρα της αξιόλογης ποιήτριας Ρένας Χατζηδάκη που με το ψευδώνυμο «Μαρίνα» υπέγραψε την έξοχη ποίηση στο μεγαλειώδες έργο του Μίκη Θεοδωράκη «Κατάσταση πολιορκίας»… Σε «Λιλίκα» μόνο σε Νάκου θα βρείτε κάτι.
    Απάντηση 2: Αναφέρεστε στον Καζαντζάκη και στον Ντοστογιέφσκι που βρίσκονται στα «αζήτητα». Αυτά τα «αζήτητα» εμάς μας έκαναν ανθρώπους με γνώση, γνώμη, ευαισθησία, άποψη. Μέσα από αυτά τα «αζήτητα» γνωρίσαμε Ιούλιο Βερν και Ντοστογιέφσκι, τις «Μικρές κυρίες» και την Περλ Μπακ, την «Πολυάννα», τον Στάινμπεκ, την Πηνελόπη Δέλτα, τον Φόκνερ… Την «Αννα Καρένινα», τον «Μάγκα» και τον «Τρελλαντώνη», τη «Νανά» του Ζολά, το «Τρίτο στεφάνι» του Ταχτσή…

    «Επίσης σχολεία και αναγνώστες μου ζητούν να τους χαρίσω βιβλία. Δηλαδή να πληρώσω για να τα αγοράσω, και μετά να χρεωθώ τα έξοδα αποστολής και να τους τα στείλω. Χώρια το πήγαινε έλα. Τόσο θράσος».
    Οπως είπα, δεν έχω διαβάσει βιβλία σας και δεν γνωρίζω γιατί καθηγητές και δάσκαλοι σας τα ζητάνε. Προφανώς τα θεωρούν εξαιρετικά πολιτιστικά οχήματα για μυαλά που τώρα διαμορφώνονται. Μπορεί εμείς που μεγαλώσαμε με Βίκτορα Ουγκό να μετρηθήκαμε και να βγήκαμε λειψοί στο ζύγι.

    «Ο συγγραφέας εργάζεται σκληρά και πληρώνει ένα απίστευτο τίμημα μοναξιάς και σωματικής υγείας γιατί καταπονείται όχι μόνο το σώμα του, αλλά και ο εγκέφαλος του».
    Πρώτον, αυτό το «ο συγγραφέας» συλλήβδην είναι για πολλά χαστούκια, συγγνώμη κιόλας. Ας μην τσουβαλιάσουμε βασανισμένα μυαλά, κυνηγημένες ψυχές, κατεστραμμένες ζωές που άφησαν πίσω τους κληρονομιές πολύτιμες, με βιβλιαράκια ξαπλώστρας δίπλα στο κύμα. Χρήσιμα κι αυτά – άλλωστε υπάρχουν διεθνώς – αλλά μην τρελαθούμε και τελείως!

    Και για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, γιατί σαν να το έχουμε παραξεφτιλίσει, μου φαίνεται – κι ο καθένας σε αυτόν τον τόπο λέει ό,τι του κατέβει: Δεν ξέρω τι διεύθυνση δηλώνετε ως μόνιμη κατοικία. Δεν ξέρω πού ζείτε, σε ποια ήπειρο, σε ποιον πλανήτη, σε ποιο ηλιακό σύστημα. Γιατί εδώ ο κόσμος πεινάει, κυρία μου.
    Υπάρχει κάτι που λέγεται «κρίση», υπάρχει κάτι που λέγεται «ύφεση», υπάρχει κάτι που λέγεται «απελπισία». Ο κόσμος πεινάει – και βγαίνετε εσείς ΤΩΡΑ να του κουνήσετε το δάχτυλο; Βγαίνετε εσείς ΤΩΡΑ να του πείτε να αγοράσει το βιβλίο σας; Μήπως είναι καιρός να προσγειωθείτε την ελληνική πραγματικότητα του 2012; Μήπως είναι καιρός να μπείτε το τιγκρέ διαστημόπλοιό σας και να διακτινιστείτε τον ίδιο πλανήτη με τους αναγνώστες σας; Ετσι – μια τρελή ιδέα ρίχνω κι εγώ!
    Τέλος, να σας συγχαρώ ολόψυχα: Μέσα σε ένα απόγευμα, κατορθώσατε να γκρεμίσετε μια καριέρα χρόνων. Αθλος, κυρία Χρυσούλα μου, άθλος! Πάντα τέτοια σας εύχομαι… Και μην ιδρώνει το αυτί σας… Αν ζούσε ο Τολστόι ή ο Δουμάς ή ο Κάφκα θα σκάγαν από τη ζήλεια τους. Αντε μωρέ, εκεί χάμω! Που μας πουλάει και μούρη ο κάθε αζήτητος!

  400. Vivi G. said

    «Βέρα στο Δεξί» ,»Τα Μυστικά της Εδέμ» .Τηλεοπτικές σειρές επιπέδου.Πώς την λένε την ποιοτική σεναριογράφο,πώς την λένε …

  401. Ναυτίλος said

    400: Μπορεί ως σεναριογράφος η Ακρίτα να μη λέει και πολλά πράγματα, σαν χρονογράφος και ευθυμογράφος όμως είναι καλή. Η Χρυσηίς σε τι είναι καλή;

  402. sarant said

    Στις πωλήσεις.

  403. aerosol said

    Φοβάμαι πως μπαίνουμε στα χωράφια του argumentum ad hominem.
    Αλλά μια που μπαίνουμε εκεί, θα υπενθυμήσω πως είναι η ίδια κυρία που άφησε βαθιά σημάδια στη μορφή του χρονογραφήματος/ευθυμογραφήματος (θετικότατα κατά τη γνώμη μου), μια εξαιρετική εκπομπή λόγου και ενημέρωσης («Φώτα Πορείας»), και κάμποσες καλές (αν θυμάμαι σωστά) μεταφράσεις.
    Πάντως στον άθλιο χώρο της ελληνικής σαπουνόπερας στάθηκε αξιοπρεπώς. Δεν είναι προϊόν που σέβομαι, αλλά φάνηκε ικανότατη σεναριογράφος για τα ζητούμενα του είδους. Δουλειά είναι, δεν την πουλάει για τέχνη.

  404. ππαν said

    Όπως σημειώνει κι η ίδια μιλάει ως αναγνώστρια κι όχι ως συγγραφέας.

  405. Vivi G. said

    Παναγία μου,βρυκόλακες! Ξύπνιοι, κολλημένοι στα pc….
    Σιγά μη δεν εμφανιζόσασταν…
    Κρίση καλωσύνης για την Ακρίτα,τύπου απ’ τον στραβό είναι καλύτερος ο μονόφθαλμος,
    πάθατε όλοι μαζί ή με το που με είδατε, είπατε να κάνετε το μεταμεσονύχτιο,τονωτικό,διαδικτυακό καβγαδάκι σας;
    Ε,μα κύριε Σαραντάκο μου,δεν φταίω εγώ,αυτοί με τσιγκλάνε…

  406. Κωλόγερας said

    Τέτοια δείγματα γραφής ούτε η Βέφα Αλεξιάδου με τα βιβλία μαγειρικής της δεν έδειξε ποτέ. Όλα τα παρα-λογοτεχνικά άρλεκιν είχαν πέραση, αλλά είχαν πέραση επειδή κάνανε ένα δεκαράκι. Αν η συγκεκριμένη «συγγραφέας» πουλάει τρελά όπως φαίνεται και μάλιστα πολύ πάνω από την τιμή άρλεκιν, τότε με συγχωρείτε δεν πρέπει να αναρωτηθούμε τι σκατά είναι ο μέσος αναγνώστης εν Ελλάδι που ανέδειξε την εν λόγω μουτζορώστρα του χάρτου σε κυρία της πένας;

  407. Γς said

    406:
    >τι σκατά είναι ο μέσος αναγνώστης εν Ελλάδι που ανέδειξε [..]

    και «εν Ελλάδι» και διεθνώς. Κόμον φαινόμενον

  408. Immortalité said

    @383 Cronopiusa το «Στο καλό μυθιστόρημα» είναι όντως καλό αν και η μετάφραση είναι ιδιόρρυθμη. Ξέρω ότι πήρε το βραβείο μετάφρασης γαλλικού μυθιστορήματος, ξέρω ότι ακούγεται όπως ακούγεται, εμένα πάντως με εκνεύρισε (όχι μόνο για το παράδειγμα) και τελικά το πήρα στα γαλλικά και το ποτέλειωσα.

    @ViviG γενικότερα: Το διαβάζετε κι αν θέλετε το κρατάτε, αν θέλετε το πετάτε όπως και μερικά προηγούμενα. Δεν θα σας πω ότι καταλαβαίνω το λούκι που περνάτε, ούτε θα σας απασχολήσω με ιστορίες από τις εμπειρίες μου στα βιβλιοπωλεία. Είστε όμως επιθετική και άδικη. Κρίνετε συλλήβδην ανθρώπους που δεν ξέρετε, βγάζετε συμπεράσματα που «εξηγούν» την δυσκολία που περνάνε τα μικρά βιβλιοπωλεία και ψάχνετε εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν.Όταν σας το επισημαίνουν η επισήμανση βαφτίζεται σεξιστική και πάμε παρακάτω. Και τελικά δεν το κάνετε μόνο γιατί είστε πικραμένη. Είστε πρόθυμη να παραγνωρίσετε και να υποβιβάστε την συγγραφική διαδρομή της Ακρίτα η οποία δηλώνει ότι γράφει ως αναγνώστρια μόνο και μόνο για να απαξιώστε τα γραφόμενά της και όταν σας το (ξαναματά)επισημαίνουν καταφεύγετε σε απαξιωτικές δηλώσεις «για κρίση καλοσύνης».
    Αν νομίζετε πραγματικά ότι οι πελάτες σας φύγαν για το Καρφούρ και τον Χόντο τότε μάλλον σε λάθος κοινό απευθυνόσασταν.

  409. Γς said

    399:
    Τι ανάρτηση-σεντόνι ήταν αυτή;
    Θα μπορούσατε να δώσετε μόνο το λίκνο της επιστολής.
    Θα μαθαίναμε και που δημοσιεύτηκε.

  410. athinaika said

    Λόγω φτώχειας ήδη πριν την κρίση, από χρόνια δεν αγοράζω καινούργια βιβλία, με κανονική τιμή αγοράς, από κανονικό βιβλιοπωλείο (έστω κι αν επί αρκετά χρόνια υπήρξα βιβλιοϋπάλληλος). Λεφτά για βιβλία δίνω (κατά φθίνουσα σειρά):

    1. Στο παζάρι των ρακοσυλλεκτών, που αυτή την εποχή γίνεται κατά βάση στην Ιερά Οδό 104. Θέλει ψάξιμο, είναι πάμφτηνα (μισό – ενα – δύο το πολύ ευρώ) και οι ευκαιρίες πολύ καλές
    2. Σε άλλα μικρότερα παζάρια
    3. Σε παλαιοβιβλιοπωλεία (γι΄αυτά γράφω και στη στήλη μου, στην «Άθενς Βόις»)
    4. Στις προσφορές σε «Εστία» (Ευριπίδου μάλλον παρά Σόλωνος), «Πρωτοπορία» (Γραβιάς), «Πολιτεία» (Ασκληπιού), «Δέλτα» (Κάνιγγος)
    5. Σε προσφορές εφημερίδων (τελευταία: «Η δημοκρατία της Βαϊμάρης» από τον «Επενδυτή»)
    6. Στο περίπτερο Ακαδημίας και Ρήγα Φεραίου.

    Συνιστώ τα ίδια και σε σας, τουλάχιστον σε όσες/όσους δυσκολευόσαστε οικονομικά.

    Καληνύχτα/καλημέρα (είναι 04.45, αισίως).

  411. athinaika said

    Y.Γ. Δημήτρης Φύσσας

  412. gpoint said

    #401 (Νννν…οσοκομείο θυμίζει}

    Της Χρυσηίς το τάλαντον είναι πολύ μεγάλο
    μην την περνάς πως ειν’ καλή μονάχα εις το άλλλλο

  413. sarant said

    410: Καλημέρα Δημήτρη Φύσσα!

    405: Κανείς δεν φταίει, αλλά την Ακρίτα, παρόλο που την έχω επικρίνει για τα λαθοθηρικά της, κι εγώ την εκτιμώ, πολλές σκάλες παραπάνω από τη ΧΔ τουλάχιστον.

    406: Όπως σου λέει και ο Γς, όχι μόνο ο μέσος Έλληνας αναγνώστης. Άλλωστε, 50 αποχρώσεις του γκρίζου,

  414. bernardina said

    Σχόλιο 404, Ππαν, ώρα 1:13.
    Επόμενο σχόλιο: ( Παναγία μου,βρυκόλακες! Ξύπνιοι, κολλημένοι στα pc….
    Σιγά μη δεν εμφανιζόσασταν…
    ) Αδικημένη βιβλιοπώλις, ώρα 2:14.
    Συμπέρασμα. Μέχρι τη μιάμιση βγαίνουν βρικόλακες. Από τις δύο και μετά πλακώνει η ξινίλα, η αγένεια και η κακία του θύματος που του φταίνε όλοι αδιακρίτως.

  415. Νέο Kid Στο Block said

    414. Mπέρνυ Χάνεϋ, άστα αυτά και κοίταξε να μεταφράσεις κανα καλό της Χρύσας στα Ουαλικά! 😆

    «Αυτοί οι Κέλτες είναι καταπέλτες!
    Τι καταπέλτες αυτοί οι Κέλτες!»

  416. bernardina said

    Μπρε Κιντάκο μου, τι να το κάνουν οι Ουαλοί το ερζάτς όταν έχουν the real thing;
    Συγκρίνεται με τίποτα το φρέσκο;… εε… το αυθεντικό, ήθελα να πω 😆

    «Κάτω από το θεληματικό πηγούνι
    κρυβόταν ένα άθλιο γουρούνι» 😆

  417. Κωλόγερας said

    Η Ακρίτα δεν έχει καμιά σχέση με τη Δημουλίδου. Όμως η Ακρίτα και η Νικολακοπούλου παρήγαγαν τη Δημουλίδου.

  418. ππαν said

    Την απλουστευτική λογική «όλα τα σφάζω όλα τα ερμηνεύω» δεν ξέρω ποιος την παρήγαγε.

  419. Immortalité said

    @410 κ. Φύσσα, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης που μοίρασε ο Επενδυτής είναι άλλο βιβλίο από κείνο που μοίρασε η Αυγή (επανέκδοση του Ινστιτούτου Πουλαντζά);

  420. Ιμόρ, ναι, άλλο είναι.

  421. Immortalité said

    @420 Μερσί Δύτη! Και ποιο είναι δηλαδής; Δεν βρίσκω βιβλιογραφική αναφορά στο biblionet. 😦

  422. Αν δεν κάνω λάθος είναι γραμμένο επί τούτου, αφιέρωμα ετοιμασμένο για και από την εφημερίδα δηλαδής. 🙂

  423. Ναυτίλος said

    383: Βιβή, όλοι, από τα σουπερμάρκετ μέχρι τους σχολιαστές του ιστότοπου, σε έχουν βάλει στο μάτι και μόνη τους έννοια είναι πώς να σε βλάψουν. Ξεκόλλα γιατί η μανία καταδίωξης είναι το επόμενο βήμα.

  424. Immortalité said

    @422 Ε, καλά τότε λέω να μη σκάσω 🙂

  425. Οπα said

    Ο συγγραφέας βγάζει περίπου 1 εγγυημένο ευρώ μετά τους φόρους και πριν τα προσωπικά έξοδα στο βιβλίο των 16 ευρώ (16 πριν την έκπτωση). Τα έξοδα (όσα δεν καλύπτονται από τον οίκο) μπορεί να είναι σημαντικά και η επένδυση για κάθε παρουσιάση η κίνηση μάρκετιν ειναι πολύ μεγάλη. Χρειάζεται έρευνα, πολύ δουλειά σε γράψιμο και διόθρωση κλπ. Λίγοι συγγραφείς βγάζουν 5 η 6 ευρώ την ώρα για τον κόπο τους αν υπολογίσεις όλα αυτά. Ακόμα και ένα best seller των 20,000 (πάρα πολλά για ελλάδα) σου δίνει ένα μισθό και τίποτε παραπάνω και αυτό μόνο αν καταφέρνεις να γράφεις ένα best seller κάθε χρόνο (αδύνατο). Αν είναι μάλιστα και το συγκεκριμένο είδος, δεν έχει ζωή πάνω απο 1 χρόνο, και συνήθως 6 μήνες. Βγαίνει καλοκαίρι και πεθάινει μέχρι τον Οκτώβρη. Δε θα τους έκανε μεγάλη διαφορά να το είχαν δωρεάν μετά το πρώτο χρόνο στο δίκτυο με λίγα λόγια. Αλλά οι πρώτοι μήνες είναι σημαντικοί.

    Σε τέτοια βιβλία η απώλεια λόγω δανεισμού από βιβλιοθήκες είναι ασήμαντη αλλά μεταξύ φίλων ειναι αρκετά μεγάλη γιατί απλά δεν είναι κάτι που το θέλεις στη βιλιοθήκη σου, δεν είναι σοβαρή λογοτεχνία ούτε κάτι που θα διαβάσεις ξανά και θα μείνει. Το βασικό πρόβλημα όταν γράφεις φτηνιάρικα πράγματα είναι ότι το έργο δεν αντέχει στο χρόνο. Δεν υπάρχει πιθανότητα δηλαδή να λαμβάνεις δικαιώματα μετά απο 20 χρόνια ή να παίρνουν και τα παιδιά σου. Ό,τι βγάλεις το καλοκαίρι, μετά πάπαλα. Οι συγγραφείς φτηνών αισθηματικών και pulp φαντασίας κλπ ξέρουν ότι μετα βίας θα ζήσουν γράφοντας ένα και δύο βιβλία το χρόνο. Είναι πασατέμπο για τους φαν του είδους και λίγοι μένουν στην ιστορία για να διαβαστούν μετά απο 40 ή 240 χρόνια.

    Καταλαβαίνω το πως σκέφτεται αλλά είναι μια πραγματικότητα για το συγγραφέα του είδους και πρέπει να τη δεκτεί. Όσο επιτυχημένη και αν είναι τα λεφτά είναι πολύ λίγα για πνευματική εργασία, πολλές φορές ακόμα και για καθαρίστρια.

  426. Οπα said

    Αλίκη Στούκα, αν διαβάζεις διόρθωσε το προηγούμενο ποστ μου. Το πολύ, το ό,τι, τους τόνους κλπ, ξέρεις:)

    Όσοι γράφετε καλύτερα απο τη Δημουλίδου, γράψτε και πουλήστε καλύτερα. Την επίθεση στον ταλαιπωρημένο εύκολο στόχο μπορεί να την κάνει οποιοσδήποτε. Η Δημουλίδου είναι μέτρια αλλά καλύτερη από αρκετούς συγγραφείς που προκυνούν οι «ειδικοί», και αυτό με λογοτεχνικά κριτήρια. Δεν αντιγράφει άρλεκιν πλέον, προσπαθεί να αντιγράψει από άλλα είδη και μερικές φορές πολύ αξιόλογα έργα;) Αν διαβάζει αυτό το ποστ ελπίζω να κοκκινίζει λίγο απο ντροπή.

    Σχετικά με το δανεισμό, όλα είναι θέμα μεγεθών. Ο δανεισμος ανάμεσα σε δυό φίλους δεν είναι υπολογίσιμο μέγεθος και περιοριζόταν από το ότι μόνο ένας μπορούσε κάθε στιγμή να έχει το βιβλίο στην κατοχή του. Απαιτούσε άλλωστε φιλική σχέση και εμπιστοσύνη. Στις βιβλιοθήκες πάλι υπήρχαν συγκεκριμένα αντίτυπα που δεν κάλυπταν ούτε ένα ελάχιστο κλάσμα της ζήτησης του βιβλίου στην αγορά. Ο δανεισμός σε 10,000,000 χρήστες δικτύου είναι άλλο πράγμα, αποτελεί ανεξέλεγκτη αναπαραγώγή και μάλιστα με μηδενικό κόστος. Το ότι διανείζαμε μικροί δε σημαίνει ότι μπορούμε να βγάζουμε pdf στο δίκτυο ούτε ότι καλύπτεται κάτι τέτοιο από το μηχανισμό διανομής δικαιωμάτων.

    Θα μπορούσε να τεθεί και ένα άλλο θέμα. Το πόσο καλύπτεται από το δικαίωμα πρόσβασης στη γνώση το βιβλίο της Δημουλίδου ή η τελευταία μπαρούφα του Χόλιγουντ. Το γούστα μας κάνουμε με αυτά τα πράγματα, είναι λογικό να τα πληρώσουμε. Η περίοδος εκμετάλλευσης τους είναι πολύ μικρή. Ας τους επιτρέψουμε να ζήσουν από τη δουλειά τους με αξιοπρέπεια.

    Ο νόμος προβλέπει ότι μετά απο μερικές δεκαετίες όλα τα βιβλία ειναι διαθέσιμα σε όλους για ανάγνωση, και ελεύθερη αναπαραγωγή. Τότε έχουμε όση πρόσβαση στη γνώση θέλουμε. Αν η Δημουλίδου έχει προσφέρει κάτι στην ανθρωπότητα, απολαύστε την τότε δωρεάν, όχι όσοι ζει και πληρώνει λογαριασμούς.

    Η πειρατεία πάει σύννεφο, οι εκδότες καταστρέφονται και γίνονται θύματα εκβιασμού και οι αφελείς αναγνώστες χαίρονται. Δημιουργούνται κλειστές πλατφόρμες και μαγαζάκια για τη διανομή του πνευματικού έργου ηλεκτρονικά που θα καταστρέψουν την πνευματική δημουργία απαξιώνοντας την και είναι όλα μονοπωλιακά στη βάση τους. Έτσι θα κλείσουν οι οίκοι και όσοι ασχολούνται με το βιβλίο, και οι συγγραφείς θα πάθουν τη μεγαλύτερη ζημία από όλους. Αν ο ψευτοεκδότης βγάζει απο τη συσκευή και όχι από το έργο, δεν υπάρχει λόγος το έργο να είναι καλό, ο σκοπός είναι ο κορεσμός, η υπερπροσφορά και η υποβάθσμιση του ήδη ταλαίπωρουν δημιουργού. Τέλος πάντων, μεγάλη συζήτηση. Το συμπέρασμα είναι ότι δεν πρέπει να βλέπετε την πνευματική ιδιοκτησία με τόση αφέλεια φίλοι μου. Καλημέρα σας.

  427. athinaika said

    # 419 Immortalité

    Δεν ξέρω, δεν έψαξα το της «Αυγής» γιατί είχα ήδη πάρει το άλλο

    Όμως περίμενε, πάω να δω.

    Είδα. Πρέπει να είναι άλλο από της «Αυγής», γιατί δεν έχει εκδοτική ένδειξη «Νίκος Πουλαντζάς» ή ΑΣΚΙ ή κάτι παρεμφερές. Γράφει μονάχα «Επενδυτής». Θυμίζει κάπως τους τόμους από τα «Ιστορικά» της «Ελευθεροτυπίας». Υπάρχει κι ένας κοινός συνεργάτης: ο Αρτέμης Ψαρομηλίγκος (εκεί σε αρχείο φωτογραφιών, εδω συν-επιμελητής της έκδοσης).

    Δημήτρης Φύσσας

    Υ.Γ. Υπάρχει και το μεγάλο των εκδόσεων «Πόλις», αλλά δεν το έχω.

  428. Ναυτίλος said

    426: Με την ίδια λογική όσοι κυβερνάτε καλύτερα από τον Σαμαρά, πηγαίνετε να κυβερνήσετε, όσοι διδάσκετε καλύτερα από τον δάσκαλο του παιδιού σας, μπείτε στην τάξη και διδάξτε, όσοι χειρουργείτε καλύτερα κ.ο.κ., και έτσι η κριτική καταργείται.
    Πολύ θα ήθελα να μάθω από ποιον πολυπροσκύνητο συγγραφέα είναι καλύτερη η Χρυσηίς! Ένα όνομα, τουλάχιστον!

  429. Ναυτίλος said

    Πολυπροσκύνητο ή πολυπροσκυνούμενο; Μάλλον πολυπροσκυνούμενο.

  430. Οπα said

    Παρακαλώ μη γράφετε διάφορα τρελά για το βιβλιο, πχ:

    «Θα μπορούσαν οι εκδότες να εκδίδουν τα καλά βιβλία, και με φτηνό χαρτί και εξώφυλλο, κατεβάζοντας την τιμή στο μισό.»

    Όχι, ένα βιβλίο δεν κοστίζει πάνω απο 1,40 ευρώ να τυπωθεί. 10% της λιανικής με το ζόρι. Γι αυτό και ένα ηλεκτρονικό βιβλίο δεν είναι σημαντικά φτηνότερο από ένα τυπωμένο. Και η ηλεκτρονική διανομή κοστίζει, πολλές φορές περισσότερο από την διανομή στο τυπωμένο, και όλοι πληρώνονται κανονικά. Όσο σκάρτο και να το κάνεις κάτω απο 0,60 δεν πέφτει και τότε είναι άθλια ποιότητα αμερικανικου βιβλίου τσέπης. Μικρό μέγεθος, λεπτό ελαφρύ χαρτί όγκου που κιτρινίζει, κόλλημα με κόλλα, άκρες χωρίς αυτιά. Στα υπόλοιπα κόστη δε γίνεται έκπτωση όσων αφορά την αλυσσίδα μέχρι τον βιβλιοπώλη. Έκτπωση στη μικρή αμοιβή του εκδότη, του μεταφραστή, του συγγραφέα, του γραφίστα ή του επιμελητή θα κάνουμε; Η αγορά είναι μικρή στην Ελλάδα, πόσο κάτω να τους ρίξουμε; Άλλο να πουλάω βιβλίο με εξώφυλλο και επιμέλεια που γίνεται απόσβεση σε 100,000 κομμάτια και άλλο σε 2,000. Το βιβλίο, τυπωμένο ή ηλεκτρονικό, είναι ακριβό γιατί είματε μικρή χώρα και γλώσσα. Τα άλλα είναι θεωρίες ανθρώπων που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα του βιβλίου.

    Επίσης, έκπτωση πάνω απο 10% δεν επιτρέπεται στην πρώτη κυκλοφορία οπότε αποκλείεται να βρεθεί μεγαλύτερη διαφορά από το ένα βιβλιοπωλείο στο άλλο. Στο εξωτερικό φτάνει μέχρι 40 αλλά είναι χρήματα από την τσέπη του βιβλιοπωλείου/διανομέα. Αν έχεις το αμαζον δε σε νοιάζει να πουλάς και με 5% κέρδος, πάλι δις βγάζεις. Αν έχεις μαγαζί που μόλις σου βγάζει ένα μισθό, το 40% δε σε φτάνει. Αν επιτρεπόταν μεγαλύτερη έκπτωση θα έκλειναν όλα τα μικρά βιβλιοπωλεία και θα δούλευαν μόνο όσα έχουν πλενέκτημα κόστους (πχ ένας υπάλληλος ανά 1000 μέτρα ράφι και πολύ φτηνό νοίκι στο τετραγωνικό) γιατί θα έκαναν αθέμιτο ανταγωνισμό στα μικρά με 30 και 40% έκπτωση. Και το βιβλίο θα γινόταν χαρτοπωλείο σκέτο ή σουβλατζίδικο.

  431. Οπα said

    Ναυτίλε, τα ονόματα δεν είναι το ζητούμενο και δε θέλω να κατηγορήσω ή να κρίνω κανέναν συγκεκριμένο. Είναι όμως δυνατό να πιστεύεις ότι κάποιος που πουλάει best seller είναι απαραίτητα χειρότερος από κάποιον που δέχεται καλές κριτικές; Ιδίως κριτικές που έρχονται απο πρώην/νυν συγγραφείς με πόλύ χαμηλές πωλήσεις που κάποιοι θα έλεγαν αποτυχημένους επαγγελματικά; Το ότι πουλάει δείχνει ότι έχει κάποια ικανότητα και ότι κάποιον ευχαριστεί ως ανάγνωσμα, στην όποια χρήση έχει το συγκεκριμένο βιβλίο. Και σίγουρα δείχνει ότι η στοιχειώδης ικανότητα στη γραφή έιναι σπάνιο πράγμα. Όποιος διαβάζει για εκδοτικό οίκο το ξέρει. Η σελίδα γυρνάει με κόπο και όχι λόγω ποιότητας και βαθειάς σκέψης. Αν ήταν ανάξιο και εύκολο να αντιγραφεί αυτό που το λένε «εμπορικό σκουπίδι» και να λάβει κάποιος με αυτή τη μέθοδο χρήματα να ζήσει, θα το έκανε με ψευδώνυμο όπως έκαναν ιστορικά πολλοί συγγραφείς. Δεν είναι όμως, απαιτεί και αυτό την ικανότητα του, και δυστυχώς ή ευτυχώς είναι ικανότητα που την έχει και το «καλός» λογοτέχνης όχι μόνο αυτό που γράφει τα «εμπορικά σκουπίδια».

    Το ότι βραβεύεται ή χαίρει καλών κριτικών ένα έργο τι δείχνει; Η Ακαδημία είναι μια παλιοπαρέα και το 80% της κριτικής στον «σοβαρό» τυπό γράφεται με πολιτικά και φιλικά κριτήρια. Δε θα πω ονόματα, αλλά θα πώ ότι οι περισσότεροι από τους «ποιοτικούς» με τις μέτριες ή καλές πωλήσεις είναι βαθέως διαπλεκόμενοι. Τον εκδότη τον εξυπηρετεί η κατάσταση αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε τον ενοχλεί. Ίσως να αισθάνεται και καλά όταν εκδίδει το «σκουπίδι» γιατί αυτό πουλάει χωρίς τέτοιες διεργασίες. Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Στη Γαλλία έχουν πάνω απο 1000 λογοτεχνικά βραβεία γιατί αρέσκονται να αλληλοβραβεύονται και να αξιοποιούν τις δημόσιες σχέσεις τους. Εδώ είναι μικρή χώρα και είναι χειρότερα τα πράγματα.

    Για τους παραπάνω λόγους, βλέπω με συμπάθεια και τη σαχλαμάρα που γράφει η Δημουλίδου όπως βλέπω με συμπάθεια και το βιβλίο που δεν πούλάει, και έχω μάθει να αναγνωρίζω και εκεί τα πράγματα που αξίζουν.

  432. Βασίλης Τζανάκης said

    423, 414, 423.Ο απόλυτος ,ανώνυμος, διαδικτυακός φασισμός εναντίον ενός προσώπου,που με ένα και μόνο κείμενο και μερικά σχόλια έκανε εσάς να δείξετε την δική σας ένδεια ήθους!
    Ό,τι κι έγραψε η Βιβή,βλακώδες,υπερβολικό,εμπαθές ή ένα χειμαρρώδες πολιτικό κείμενο,όπως το θεωρώ εγώ,συντρίβεται ως αντικείμενο κάθε πιθανού διαλόγου από την φτήνια των εξυπνακισμών σας.

  433. Immortalité said

    @423 Μα επειδή το θεωρείτε «χειμαρώδες πολιτικό κείμενο» ενώ δεν είναι, βλέπετε και τα άλλα σχόλια ως φτηνούς εξυπνακισμούς ενώ δεν είναι.
    Και επειδή δεν είστε ο μόνος που στρέφεστε εναντίον του και καλά «ανώνυμου» σχολιασμού, να σας επισημάνω ότι ανωνυμία και ψευδωνυμία είναι τελείως μα τελείως διαφορετικές έννοιες. Καλά θα κάνετε να τις ξεχωρίσετε στο μυαλό σας πριν ξαναματαεπιτεθείτε. Πάντως, το ήθος του καθενός δεν αλλάζει με μόνη την διαφοροποίηση ονόματος. Κι εσείς που γράφετε -κατά δήλωσή σας- επωνύμως δεν είστε λιγότερο αφοριστικός ή εριστικός.

    Α, και αυτόν τον έρμο τον φασισμό, έτσι που τον έχετε κάνει λάστιχο σε λίγο δεν θα τρομάζει κανέναν.

  434. Ναυτίλος said

    Να και ο αντιφασίστας αυτόκλητος (;) συνήγορος! Ο διάλογος δεν είναι δυνατόν να ξεκινάει με τόσο επιθετικό και προκλητικό ύφος, γιατί τότε παύει να είναι διάλογος και γίνεται καβγάς. Και πάνω στον καβγά των αρχικά εμπλεκομένων, τσουπ!, παρεισφρέει και ο διδάχος για να μας μαλώσει. Μπες, λοιπόν, στον καβγά, αν θέλεις, Βασιλάκη, και υπερασπίσου το »χειμαρρώδες πολιτικό κείμενο» της Βιβής, αλλά χωρίς τις ηθικολογικές σάλτσες σου.

  435. Immortalité said

    @427 κ. Φύσσα ευχαριστώ πολύ. Αυτό των εκδόσεων Πόλις ούτε εγώ το πήρα ακόμη…

    Το 433 στο 432. Ο Ναυτίλος απαλλάσσεται 🙂

  436. ππαν said

    Ρε γμτ αυτό το τελευταίο ξαναπέστο. Το σκεφτόμουν πολύ τότε με την Μέρκελ και έγραψε σήμερα και κάτι ο Δημοκίδης στην Λάιφο, πως το κόψιμο των δυο από την ΕΡΤ δεν είναι χούντα, κι ας είναι καταδικαστέο. Αν είναι η Μέρκελ ναζί κι αν είναι η σύλληψη του Βαξεβανη χούντα, όταν δηλαδή γίνεται ο φασισμός κι ο ναζισμός κι η χούντα μαϊντανός που πάει παντού, δεν μας φοβίζει τόσο ο πραγματικός ναζισμός, αυτό καταλαβαίνω.

  437. ππαν said

    Το «ξαναπέστο» ΒΕΒΑΙΑ στην Ιμμόρ

  438. Immortalité said

    Νταξ’ το καταλάβαμε 🙂

    Το ξαναλέω αλλά τι βγαίνει; Όλες οι καταστροφές είναι βιβλικές, όλες οι φωτιές παραναλώματα, όλες οι συνέπειες τραγικές και αναλογικά όποιος διαφωνεί μαζί μας είναι φασίστας. Και δεν τον έφτανε μόνο ο φασισμός τον έκανε και «απόλυτο»! Είναι ο φασισμός μια έννοια που ακόμα μαγαρίζει. Σε λίγο θα είναι συνώνυμο του διαφωνούντα και οι πραγματικοί φασίστες θα κόβουν φόλτες ανενόχλητοι και αμαγάριστοι…

  439. Ναυτίλος said

    Φασίστας ο Μουσολίνι, φασίστας και ο διπλανός που έβαλε λίγο πιο δυνατά τη μουσική. Φασίστας ο Κασιδιάρης, φασίστας και ο πατέρας που ζητάει απ’ το παιδί του ν’ ανοίγει πότε-πότε και κάνα βιβλίο. Μ…ς και φασίστας είναι οι λέξεις-καραμέλες της εποχής μας. Και, ως γνωστόν, τα πληθωριστικά νομίσματα δεν έχουν την παραμικρή αξία.

  440. sarant said

    426 και άλλα: Οπα, καλώς ήρθες. Φαίνεσαι να ξέρεις το χώρο, αλλά νομίζω ότι κάνεις ένα λάθος. Η Δημουλίδου δεν έχει πέσει θύμα ηλεκτρονικής πειρατείας, απ’ όσην εποπτεία έχω στην πιάτσα. Ίσως εξηγείται κιόλας, αφενός επειδή θέλει μεροκάματο να σκανάρεις τέτοιες γκουμούτσες, αφετέρου επειδή δεν διαβάζονται στην παραλία. Οπότε, αφού παραδέχεσαι ότι από βιβλιοθήκες δεν χάνει πολύ και ότι μεταξύ φίλων τα μεγέθη δεν είναι υπολογίσιμα, τελικά η κραυγή αγωνίας της μάλλον αντανακλά μείωση των πωλήσεων.

    Ότι δεν βγάζεις λεφτά από την πέννα σου, ιδίως άμα το αναγάγεις σε ωρομίσθιο, είναι πασίγνωστο. Δεν θυμάμαι ποιος αμερικανός αρθρογράφος είχε συγκρίνει το ωρομίσθιό του με της πορτορικάνας που του καθάριζε το σπίτι και το είχε βρει πολύ μικρότερο. Αλλά μην υποτιμάς τα παλιότερα βιβλία, που πέρασε η σαιζόν τους -κι αυτά αγοράζονται.

  441. bernardina said

    Κύριε Τζανάκη, αν το να αποκαλεί κάποιος βρικόλακες ανθρώπους που «συναντά» για πρώτη φορά σε ένα ιστολόγιο επειδή ξενυχτούν (πράγμα που κάνει και ο ίδιος, βέβαια) το θεωρείτε δείγμα υψηλού ήθους, θα σας συνιστούσα να επανεξετάσετε τις αξίες σας. Κι αν θεωρείτε χειμαρρώδες πολιτικό κείμενο το γεμάτο σαρκασμό και χολή εναντίον όλων σχόλιο της εν λόγω κυρίας, αμφιβάλλω για τη νοημοσύνη σας.
    Όσο για τα περί φασισμού, ε, ναι. Με πρόλαβαν άλλοι. Νισάφι πια η καραμέλα…

  442. ππαν said

    Πάντως το ότι κάποιος δεν είναι φασίστας δεν τον απαλάσσει από το ότι είναι τραμπούκος, μισογύνης, παπαρολόγος, μικρονοϊκός κλπ. Ευτυχώς έχουμε πολλά εργαλεία για να περιγράψουμε με ακρίβεια την πραγματικότητα.

  443. Ναυτίλος said

    Ή και υστερικός-ή, που βλέπει παντού εχθρούς.

  444. ππαν said

    Αχ! Πώς να ξεκαρφωθείτε μετά… Η υστερία φαντάζομαι ΔΕΝ είναι σεξιστική, ε;

  445. Ηλεφούφουτος said

    «Η υστερία φαντάζομαι ΔΕΝ είναι σεξιστική, ε;»

    Όχι, είναι απλώς η χαρακτηριστική ιδιότητα των υστερικών.

    Πολύ καλή η επισήμανση για το ξεχείλωμα της έννοιας «φασισμός», τη θυμάμαι από τα παιδικάτα μου αλλά νομίζω ότι και έννοιες όπως «ρατσισμός», «σεξισμός» και κάποια άλλα ξεχειλώνονται τα τελευταία χρόνια.

  446. Immortalité said

    @444 Νομίζω ότι τόσο η υστερία όσο και το επίθετο υστερικός/η/ο έχουν από πολύ καιρό πάψει να εννοούν αυτό που δηλώνει η ρίζα της λέξης αλλά χαρακτηρίζουν συμπεριφορές ανεξαρτήτως φύλου. Στα μάτια μου δεν είναι σε καμία περίπτωση σεξιστικός χαρακτηρισμός.

  447. Immortalité said

    Με πρόλαβε ο Ηλεφού! 🙂

    Ζούμε σε εποχές μεγαλοστομίας και ξεχειλώματος…

  448. ππαν said

    Μμμ. Για γκουγκλίστε παρακαλώ αγαπημένοι μου φίλοι το «υστερικός» -που μπορεί να είναι και μέρος ιατρικού όρου- και το «υστερικιά». Μόνο το υστερικιά, άστε το υστερική, ε;

    Η μεγαλοστομία είναι άλλο, η μετατόπιση της έννοιας και κυρίως η πάραλειψη κάθε ιστορικότητας είναι εδώ το θέμα. Εννοώ για φασισμό-ναζισμό-χούντα.

  449. Ναυτίλος said

    445: Το ξεχείλωμά τους είναι το λιγότερο, φίλε μου. Το χειρότερο είναι πως έχουν υποκαταστήσει τα επιχειρήματα. Σου πετάει ο άλλος ένα »ρατσιστή, φασίστα, σεξιστή» και αμέσως σε φέρνει στη θέση του απολογούμενου. Πολύ αποτελεσματικό κολπάκι, δεν μπορώ να πω!

  450. cronopiusa said

    408
    PHILIP GLASS- EINSTEIN ON THE BEACH
    έχετε δίκιο σ’ ότι αφορά την ποιότητα της μετάφρασης, όμως εγώ το “Στο καλό μυθιστόρημα” το παρέθεσα με βάση τα όνειρα της Βιβής για το μαγαζάκι της, τις ιδιότητες, τα χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούν από άλλα όμοια
    Αεροζόλ,Ναυτίλε,Μπερναντίνα,Ιμορταλιτέ κά την ξεσκίζετε, δείτε το Βαρνάλη πίσω απ τη χολή Tάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;
    Aχ, πού σαι, νιότη, πού δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!

  451. Νέο Kid Στο Block said

    Λίγο ξεχειλωμένη γενικά είναι και η έννοια «Πνευματική εργασία» θα έλεγα.
    Αν δε, πρέπει να συνδέεται -ντε και καλά- η «εργασία/κόπος» με την «αμοιβή» ,εκεί είναι που χάνουμε την μπάλα τελείως (κι αυτή που βρίσκουν την μπάλα με την πρώτη, παίρνουνε εκατομμύρια, άτιμη κενωνία!)
    Το σημαντικότερο έργο των Ράσελ (B.Russel) και Γουάιτχεντ (A. Whitehead) το θρυλικό Principia Mathematica εκδόθηκε από το Cambridge University Press.
    Επιφανής (αλίμονο!..) εκδοτικός οίκος αλλά δεν ήταν διατεθειμένος να πληρώσει πάνω από 300 (τριακόσιες) λίρες για έξοδα εκτύπωσης, που αντιστοιχούσε δυστυχώς μόνο στο μισό του προϋπολογισμού κόστους.
    Η Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου (Royal Society μιλάμε , έτσι;) της οποίας ήταν μέλος ο Ράσελ, δεσμεύτηκε να πληρώσει τις υπόλοιπες τριακόσιες λίρες, αλλά τελικά έδωσε μόνο διακόσιες (σκρουτζαίοι..)! Έτσι οι Ράσελ και Γουάτχεντ βάλανε τις 100 από την τσέπη τους.
    Μετά από πολλά χρόνια ο Ράσελ. αναφερόμενος στο γεγονός αστειευόταν:
    «Σπουδαία υπόθεση! (Big Deal!) Κερδίσαμε έκαστος μείον πενήντα λίρες για δέκα χρόνια δουλειάς!»
    Αλλά δεν τόκανε και θέμα στα κανάλια και στα φατσομπούκια…

  452. bernardina said

    Cronopiusa, τα όνειρα της κυρίας Βιβής για το μαγαζάκι της είναι απολύτως θεμιτά και σεβαστά. Ο πόνος της άλλο τόσο. Το να πιάνει το χαντζάρι κι όποιον πάρει ο Χάρος δεν είναι. Δεν φταίει ούτε ο Αεροζόλ ούτε ο Ναυτίλος ούτε η Ιμμόρ ούτε κανείς άλλος για τον μεγάλο πόνο της. Και όλοι εμείς στο ίδιο καζάνι βράζουμε και κανείς μας δεν δουλεύει από χόμπι, αλλά δεν θυμάμαι κανέναν από τους προαναφερθέντες να όρμησε στην καρωτίδα κανενός συσσχολιαστή γι’ αυτό το λόγο.

  453. Ναυτίλος said

    452: Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι μερικοί και μερικές πίσω από κάθε διαφωνία ψάχνουν να βρουν σκοτεινά κίνητρα. Η άλλη μέχρι και Βάρναλη μάς πέταξε στα μούτρα για να μας κατατροπώσει, επειδή τολμάμε να έχουμε άλλη άποψη και επειδή διαμαρτυρόμαστε όταν μας φτύνουν.

  454. sarant said

    452: Νομίζω πάντως ότι και η Βιβή και ο Αεροζόλ και όλοι εσείς οι άλλοι από την ίδια μεριά του χαντακιού βρίσκεστε.

  455. Immortalité said

    @448β Η μεγαλοστομία βοηθάει να γίνει ο όρος καθημερινός, στα μέτρα μας και συνώνυμος με την κενολογία. Η παράλειψη της ιστορικότητας και ό,τι αυτό συνεπάγεται είναι φυσικό επόμενο.

    Σχετικά με το πρώτη γραμμή πιστεύω ότι υπερβάλεις αλλά ξα σου.

    @450 Κρονοπιούσα ομολογώ ότι δεν κατάλαβα γιατί την «ξεσκίζουμε». Ξαναδιάβασε το 303 και άμα δεν το βρεις επιεικώς απαράδεκτο έλα και πες μου το.
    Το βιβλιοπωλείο «στο καλό μυθιστόρημα»* έκλεισε επίσης.

    * Παρεμπιφτού αι η μετάφραση του τίτλου μου φαίνεται ατυχής. Ο Γάλλος θα καταλάβαινε με τη μία ο ‘Ελληνας όχι.

  456. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    430 – Aγαπητέ μου η πρώτη και βασικότερη ύλη κάθε βιβλίου είναι το χαρτί,το οποίο αναλόγως με την ποιότητά του, διαφοροποιείται και η τιμή του, μέχρι τετραπλασιασμού (απ΄όσο θυμάμαι απο την δεκαετία 75 – 85) π.χ το χαρτί των Άρλεκιν, με το ιλουστρασιόν χαρτί της Δομής. Το χαρτί ήταν το 80% του κόστους των υλικών ενός βιβλίου, τώρα μάλλον θα έχει φθάσει το 90 με 95% μιας και τα υπόλοιπα υλικά (μελάνια, φίλμ, οξέα κλπ.) ή αξιοποιούνται καλύτερα (μελάνια) απο την καινούρια τεχνολογία, ή έχουν καταργηθεί. Με αυτό το δεδομένο αν λάβουμε υπόψην οτι το κόστος της εκτυπώσεως είναι όπως λές1,40 (εντελώς αυθαίρετο κατα την γνώμη μου, άλλο ένα βιβλίο 150 σελίδων, και άλλο ένα 300, πόσο μάλλον με παραπάνω σελίδες) αντιλαμβάνεσαι πόσο μπορεί να πέσει ή τιμή παραγωγής λόγο χαρτιού, και πόσο εξωπραγματική είναι η κερδοσκοπία πάνω σ΄αυτό. Γιατί αν προσθέσουμε και το κόστος του διορθωτή, (που το έργο του είναι πιο εύκολο τώρα, απ΄ότι ήταν πριν 30 χρόνια) 10 λεπτά? σε ένα τιράζ 20,000 βιβλίων, φθάνουμε στοντρομακτικό αριθμό 1,50 ευρώ, (απο όσο έχω αντιληφθεί, εδω μέσα σχολιάζουν και διορθωτές, μπορούν να μας ενημερώσουν για τα τρελά λεφτά που βγάζουν, δεν θα το πούμε στην εφορία) να βάλλουμε και την διαφήμηση 1 ευρώ? (σε καμία περίπτωση βεβαίως, ζήτημα να είναι 30 λεπτά) πάμε στα 2,50 μέχρι τα 16 υπολοίπονται 13,50 ευρώ, επειδή εγώ είμαι κιμπάρης τύπος και όχι στριφνός σαν τον Σόϊμπλε (γαμώ το σόϊ του) βάζω άλα 50 λεπτά στο κόστος για διάφορα απρόβλεπτα κόστη, μας μένουν 13 ευρώ καθαρά για τον συγγραφέα, τον εκδότη, και τους βιβλιοπώλες. Άρα κάποιος απο αυτούς τους τρείς, (μπορεί και οι τρείς) μας λέει ψέματα για την αμοιβή του.

    Απο τα δεκαπέντε μου δούλευα στην παραγωγή των βιβλίων. Αρχικά, πέντε χρόνια σαν βιβλιοδέτης, μετά τρια χρόνια σαν τυπογράφος, και άλλα δύο στους γραφίστες και στην εμφάνιση. Παράλληλα έχω δουλέψει και σαν πωλητής βιβλίων πόρτα πόρτα plaisier γαλλιστί. Τα περισσότερα βιβλία στην βιβλιοθήκη μου (κυρίως λογοτεχνικά, πάνω απο 400) τα έχω φτιάξει ο ίδιος, με άλλη τεχνική απο την μαζική παραγωγή, δερματόδετα κλπ. δια χειρώς Λάμπρου. Γνώριζα πολύ καλά όλους τους εκδοτικούς οίκους στην Αθήνα, και μερικούς εκδότες κατ΄ιδίαν, Γκοβόστη, Γιοβάννη, (δεν θυμάμαι το επίθετο του κυρίου Κώστα απο τον Γκούτεμπεργκ) και κανα δυο άλλους. Απο αυτήν την εμπειρία γνωρίζω (γνώριζα) οτι αυτός που έχει πλήρη άγνοια για το κόστος ενός βιβλίου, είναι ο συγγραφέας, κυριολεκτικά έρμαιο στα χέρια του εκδότη, και κάποια γνώση έχουν κάποιοι «ψαγμένοι» βιβλιοπώλες. Το συμπέρασμα που βγαίνει, είναι οτι το βιβλίο στην Ελλάδα είναι πανάκριβο λόγο κερδοσκοπίας των τριών συντελεστών που ανάφερα πιο πάνω. Ποιός έχει την μεγαλύτερη ευθύνη εξαρτάται απο το όνομα και το μέγεθος του συντελεστή, π.χ αν υποθέσουμε οτι δύο βιβλία διαφορετικών συγγραφέων, των τριακοσίων σελίδων, έχουν το ίδιο κόστος παραγωγής, γιατί το ένα κάνει 10 ευρώ και το άλλο 20?

    Η Ελλάδα όντως είναι μικρή αγορά, γι΄αυτό είπα οτι αντί να προσπαθούν να βγάλουν απ΄την μύγα ξύγκι, καλύτερο θα ήταν να ακολουθήσουν μια πολιτική αυξήσεως του αναγνωστικού κοινού, χαμηλώνοντας πολύ την τιμή του, καλύπτοντας την οικονομική απώλεια, απο την αύξηση των πωλήσεων, και απο την δημιουργία ενός μεγαλύτερου αναγνωστικού κοινού μακροπρόθεσμα. Αλλιώς είναι να μοιραστούμε 5 άτομα μια τυρόπιτα, και αλλιώς ενα ταψί. Αυτό βέβαια προϋποθέτει όραμα, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, και συνεργασία, λέξεις παντελώς άγνωστες στην χώρα μας.

    Όσο για την συγγραφική ικανότητα της κάθε Δημουλίδου παγκοσμίως, θα πρέπει κατα την ταπεινή μου γνώμη, να την κρίνουμε απο την θεματολογία της, που είναι ίδια και με τα σήριαλ που κάνουν θραύση τηλεθεάσεως παγκοσμίως, με πιο απτό παράδειγμα τα τούρκικα. Και να δούμε σε ποιό κοινό απευθύνονται, και ποιές ανάγκες του καλύπτουν, ( αυτός ήταν και ο λόγος που κάποια κυρία εδω μέσα με έβγαλε μισογύνη) και όχι απο της πωλήσεις. Οι μεγάλες πωλήσεις δεν σε κάνουν αυτόματα και μεγάλο λογοτέχνη, σίγουρα όμως σε κάνουν πλούσιο. Αν το κοινό που απευθύνεσαι θέλει να καταναλώσει συγγραφικά σκουπίδια, τάϊσέ το, μην χάνεις το μέτρο μόνο για την ποιότητα του έργου σου. Και η κόκα κόλα, τα χάμπουργκερ, και τα τσίπς, έχουν τεράστιες πωλήσεις, αυτο δεν σημαίνει οτι είναι και καλή διατροφή, έχουν αποδειχθεί επικίνδυνες τροφές για την υγεία των καταναλωτών, παρ΄όλα αυτά οι άνθρωποι τα χλαπακιάζουν αλλόγιστα, και αφήνουν στα ΑΖΗΤΗΤΑ την μεσογειακή (Κρητική) διατροφή.

  457. cronopiusa said

    Αγαπητή Immortalité
    γνωρίζοντας προσωπικά την Βιβή

    «Εμπρός στο δρόμο του Χολς. Εμπρός στο δρόμο του Χολς. Εμπρός στο δρόμο του Χολς.
    Χόρχορν, φαεινέ Θεέ, φωσφόρε Θεέ, πέμψον ημίν ζωήν και καρπόν κοιλίας. Χόρχορν, φαεινέ Θεέ, φωσφόρε Θεέ, πέμψον ημίν ζωήν και καρπόν κοιλίας. Χόρχορν, φαεινέ Θεέ, φωσφόρε Θεέ, πέμψον ημίν ζωήν και καρπόν κοιλίας.
    Οπαλάκια, αγορίνα μου, οπαλάκια! Οπαλάκια, αγορίνα μου, οπαλάκια! Οπαλάκια, αγορίνα μου, οπαλάκια!»

    ξεχωρίζω τις ποταμογενείς προσχώσεις στο λόγο της, όταν αισθάνεται το ποτήρι της ανοχής να έχει ήδη ξεχειλίσει και τις παραβλέπω, λέω να τις πάρει το ποτάμι.

    Ξαναδιάβασα το 303 και συμφωνώ μαζί σας, σκαιότητα και τραχύτητα στο τρόπο της πλοκής των λέξεων και φράσεων, το ύφος ακατάσχετα ορμητικό και οι τόνοι υψηλοί
    » μα είναι άνθρωπος και του συμβαίνει κάτι φριχτό. Δεν πρέπει να τον αφήσουμε να πεθάνει σαν σκυλί. Πρέπει επιτέλους να του δείξουμε προσοχή.
    -Τον είπες τρελό.
    -Δεν το πίστευα.
    -Πολλοί πιστεύουν πως έχει χάσει την ισορροπία του, αλλά δεν χρειάζεται μυαλό για να δεις το πρόβλημά του. Έχει εξαντληθεί όπως εξαντλείται κι ένας σπουδαίος. Δουλεύει για την ίδια εταιρεία 36 χρόνια… Ανοίγει νέους ορίζοντες για την αγορά τους. Και τώρα στα γεράματα του κόβουν το μισθό του…»
    Death of a Salesman
    «Σειρά του βιβλιόφιλου βιβλιοπώλη τώρα να πει κι αυτός τα εδικά του.Λοιπόν,έχει δίκιο η συγγραφέας. Σοκαριστήκατε;
    Μα πλήττεται.Δεν μπορεί να μην αντιδρά στην μείωση του εισοδήματός της!…»

    Η βιβλιοπώλισσα, έλυσε το πρόβλημα. Αποδεικνύει με την Άλγεβρα ότι το φάντασμα του Σαίξπηρ είναι ο παππούς του Άμλετ… το ροζ φασόν συννυφάδα της ροζ μπριζόλας… η Χρυσηίδα Δημουλίδου φιλιότσα της Κάρεν Μπλίξεν

    Βernardina δεν είμαι δικηγόρος για να υπερασπιστώ τη Βιβή, δασκάλα της κιμωλίας είμαι, την αγαπάω όμως και συμπάσχω με τα παθήματά της, δεν θέλω να κατατροπώσω κανένα, αγαπάω τον Βάρναλη, αγαπάω και το περισπούδαστο βιβλιομπλόγκ του Ναυτίλου
    Concierto de Aranjuez

    Καληνύχτα

  458. Πες Πορτοκάλι said

    Αγαπητή Cronopiusa, προτιμώ χίλιες φορές ανθρώπους με τον πολιτικό λόγο της βιβλιοπώλισσας που κλείνει το μαγαζάκι της ,λόγο με σκαιότητα, όπως λέτε,και τραχύτητα στο τρόπο της πλοκής των λέξεων και φράσεων, το ύφος ακατάσχετα ορμητικό και τους τόνους υψηλούς.
    Της δίνω θερμά συγχαρητήρια γιατί δεν δίστασε να εκτεθεί,να τα χώσει όπως ειπώθηκε,να θίξει καταστάσεις που έχουν κάνει μεγάλη ζημιά στο βιβλίο.
    Χίλιες φορές να διαβάσω τα κείμενα ανθρώπων σαν την φίλη σας που κάνει μια αντικαπιταλιστική και δριμεία κριτική,πολύ σωστά όχι εστιάζοντας στην δήθεν συγγραφέα που θα αισθανθεί στο τέλος και επίκεντρο του κόσμου όλου και θα της γίνεται και διαφήμιση επιπλέον, αλλά στο σύστημα που την εξέθρεψε και την επέβαλε,αυτήν και τους ομοίους της.

  459. LandS said

    #457
    ξεχωρίζω τις ποταμογενείς προσχώσεις στο λόγο της, όταν αισθάνεται το ποτήρι της ανοχής να έχει ήδη ξεχειλίσει και τις παραβλέπω, λέω να τις πάρει το ποτάμι.

    Άμα είναι ποταμογενείς οι προσχώσεις, τότε τις έχει φέρει το ποτάμι. Βρίσκετε πιθανό να τις πάρει;

  460. Νέο Kid Στο Block said

    Μήπως όμως αγαπητέ(ή) μου Πες Πορτοκάλι, πέφτουμε σε λάθος εκτίμηση, λόγω του θυμικού μας και της διαδεδομένης αλλά σφαλερής θεωρώ θεώρησης «Τότε παλιά, ήταν αλλιώς και καλύτερα τα πράγματα..» Αλλιώς ήταν σίγουρα, το «καλύτερα» παίρνει πολύ νερό.
    Έχουμε την εντύπωση οτι -εκ των αρχαιοτάτων χρόνων που λένε- δεν υπήρχαν τα ελαφριά αναγνώσματα; Λάθος!
    Το «μ’ενα αρλεκιν ξεχνιέμαι» που είπε ωραία η Μπέρνη, δεν είναι εφεύρεση του 20ου αιώνα.
    Ο Αναξαγόρας πούλαγε σε προσφορά (1 δραχμή) το βιβλιο του στην Αγορά των Αθηνών. Τα Στοιχεία του Ευκλείδη ήταν στ’Αλεξανδρινά αζήτητα σε σχέση με το «Γλυκέ ρωμαλέε μου Άλουβι!» . Ο Όυλερ , ο Λάιμπνιτς και ο Ντεκάρτ κάναν τον καραγκιόζη στους Ευρωπαίους γαλαζοαίματους για να ζήσουν.
    Ο Νεύτωνας δέχτηκε ελεημοσύνη για να εκδώσει το έργο που άλλαξε τη φυσική θεώρηση του κόσμου. Ε, ΚΑΙ;
    Το «εύπεπτο» ήταν είναι και θα είναι εξ ορισμού πιο επιτυχημένο εμπορικά (τουλάχιστον στον καιρό του), αλλιώς δεν θα ήταν «εύπεπτο» αλλά «δύσπεπτο».

  461. ππαν said

    Γιατί Ο Μπαχ; Συγκρίνεις όμως ανόμοια, η ιδέα ότι ο διανοούμενος κι ο καλλιτέχνης ανήκουν στην ελίτ είναι καινούρια. Από την άλλη κακή λογοτεχνία υπήρχε πάντα, κι όχι μόνο Άρλεκιν.

  462. Immortalité said

    @457 Κρονοποιούσα, εγώ δεν ξέρω τη φίλη σου και όπως λέει και μια ψυχή I am what I publish; so you are to me. Το πρόβλημα όμως δεν είναι ότι ήταν μόνο ο τρόπος της απαράδεκτος. Ούτε το ότι επιτίθεται αφ’ υψηλού σε ανθρώπους που δεν ξέρει. Επί της ουσίας, αν πιστεύει ότι για το κλείσιμο των βιβλιοπωλείων φταίει που έβαλε το Καρφούρ βιβλία είναι πολύ βαθιά γελασμένη για να μην πω τίποτα άλλο. Και σε παρακαλώ μη μου μεταθέτεις την ευθύνη να τη βοηθήσω.

    @458 De gustibus αγαπητέ. Αν όμως θεωρείται τα εν λόγω σχόλια «πολιτικό και αντικαπιταλιστικό λόγο» σας συνιστώ να ξαναρίξετε μια ματιά στις έννοιες. Εκτός αν στις περιγραφές του 303 αναγνωρίζεται τον περίγυρό σας, και γιατί όχι, τον εαυτό σας και συγκινηθήκατε.

    @460 Ρε συ, υπάρχει βιβλίο «Γλυκέ ρωμαλέε μου Άλουβι»; Το θέλω! 🙂

  463. Ναυτίλος said

    Προς άρση κάθε παρεξηγήσεως, Κρονοποιούσα, δεν είμαι ο Ναυτίλος, ο σπουδαίος μπλόγκερ, αν και πολύ θα το ήθελα. Είμαι συνάδελφός σου, δασκαλος της κιμωλίας ( του μαρκαδόρου από φέτος) κι εγώ, αγαπάω τον Βάρναλη του »Ορέστη», των »Πόνων της Παναγιάς» και της »Μαγδαληνής», αλλά με ενοχλεί αφόρητα να χρησιμοποιούμε τους στίχους του προκειμένου να μειώσουμε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Πάντως λέω να σταματήσουμε εδώ την άγονη αντιπαράθεση και να πάμε γι’ άλλα, γονιμότερα.

  464. cronopiusa said

    Αγαπητέ Lands
    «Άμα είναι ποταμογενείς οι προσχώσεις, τότε τις έχει φέρει το ποτάμι. Βρίσκετε πιθανό να τις πάρει; »
    με πιάσατε αδιάβαστη, δεν έχω ιδέα από διαχείρισης των Υδατικών Πόρων της Ελλάδας», σκέφτηκα το εξασθενές χρώμιο και άλλα τοξικά λύματα, απόβλητα και βοθρολύματα του προφορικού λόγου που όταν γίνεται γραπτός όζει. Βλέπουμε τα επίθετα και λησμονάμε το περιεχόμενο
    Είμαι δασκάλα της κιμωλίας,
    της παραπαιδείας,
    «απασχολήσιμη» επί Σημίτη,
    «απολύσιμη», «ωφελούμενη» τώρα,
    περιορισμένων δυνατοτήτων είμαι,
    μ’ ένα αμάρτημα
    λάτρης των τεχνών και των γραμμάτων

    αναγνωρίζω τις κοτσάνες μου και ζητάω ταπεινά συγνώμη, πρόθεση μου δεν ήταν η χρήση των στίχων του Βάρναλη για να μειώσω ανθρώπους που δεν γνωρίζω, αν έτσι έγινε αντιληπτό και πάλι συγνώμη

    Τις προσχώσεις τις έχει φέρει το ποτάμι της κρίσης, δεν μπορεί να τις πάρει το ποτάμι του καπιταλισμού ούτε να γίνει εκτροπή.

    έχει δίκιο ο κύριος Σαραντάκος

    452: Νομίζω πάντως ότι και η Βιβή και ο Αεροζόλ και όλοι εσείς οι άλλοι από την ίδια μεριά του χαντακιού βρίσκεστε.

  465. Ναυτίλος said

    Μηδέν παρεξήγηση, συναδέλφισσα, όλα καλά.

  466. cronopiusa said

    465

    جمل موسيقى التي حصلت جوائز اوسكار Beautiful Music

  467. Νέο Kid Στο Block said

    Ιμμόρ, το είχα ρε σύ κι ευχαρίστως θα σου τόδινα, αλλά ήταν γραμμένο σε φτηνιάρικη περγαμηνή και εξαυλώθηκε γμτ.
    Ο Άλουβις ήταν ο αντι-Άνουβις της εποχής. Σώμα σκύλου και φάτσα Ομάρ Σαρίφ με ολίγη από Μάρλον Μπράντο και φιδίσια μάθκια σαν του αγαπημένου σου Ντάνιελ Μποντ.:lol:

    Από τις θρυλικές τρίγλωσσες εκδόσεις «Η στήλη της Αρλεκινέτας» 🙂

  468. Πες Πορτοκάλι said

    Νέο Kid Στο Block, ίσως έχω χάσει κάποια από τα σχόλια και δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε,πάντως δεν είχα την αίσθηση ότι η πέτρα του σκανδάλου υπερασπίστηκε την Δημουλίδου ,ακριβώς το αντίθετο έπραξε.

    Immortalité, μου απαντήσατε: Αν όμως θεωρείται τα εν λόγω σχόλια “πολιτικό και αντικαπιταλιστικό λόγο” σας συνιστώ να ξαναρίξετε μια ματιά στις έννοιες. Εκτός αν στις περιγραφές του 303 αναγνωρίζεται τον περίγυρό σας, και γιατί όχι, τον εαυτό σας και συγκινηθήκατε.
    1.για το β΄πληθυντικό, παρακαλώ,προτιμήστε -ε, (εσείς) αναγνωρίζετε επομένως και (εσείς) θεωρείτε.Γράφονται και τα δυό με έψιλον.
    2.ο τρόπος ο δικός σας,τουλάχιστον εδώ, θεωρείτε ότι διαφέρει πολύ από τον τρόπο που κατηγορείτε την Βιβή ότι επέδειξε;

    Τέλος ,αυτή η χωρίς σημαντικά ποιοτικά χαρακτηριστικά συζήτηση συνεχίζεται και σήμερα για έναν άνθρωπο χωρίς να συμμετέχει ο ίδιος.Αυτό δεν είναι ούτε δίκαιο,ούτε ευγενικό από μέρους μας.

    Όσο για μένα θα συνεχίσω να παρακολουθώ το ωραίο μπλογκ και εσας, όπως πάντα, αλλά επειδή ήδη έκανα κατάχρηση του χρόνου μου σε βάρος της δουελιάς μου,δεν θα επανέλθω.

    Σας ευχαριστώ για την κουβεντούλα.
    Νίκος Αγαπίου (Πες Πορτοκάλι)

  469. sarant said

    468: Συνονόματε, να επανέλθετε, έστω και άλλη φορά 🙂

  470. Immortalité said

    @468 Αγαπητέ κύριε Αγαπίου, ευχαριστώ για τις διορθώσεις, το κάνω συχνά αυτό το λάθος πληκτρολογώντας. Φαντάζομαι κι εσείς τη δουλειά σας δεν την γράφετε δουελία συνήθως. Σχετικά με την ερώτησή σας, ναι το θεωρώ και σας παρακαλώ αν διαφωνείτε να μου υποδείξετε σε πιο ακριβώς σημείο επιτέθηκα σε δικαίους και αδίκους υποθέτοντας πράγματα για τη ζωή τους χωρίς καν να τους γνωρίζω. Εφόσον το έκανα, ευχαρίστως να το παραδεχτώ. Θα σημείωνα επίσης ότι ναι μεν η συζήτηση συνεχίζεται αλλά κανείς δεν απέκλεισε τη σχολιάστρια από το να συμμετέχει και η απουσία της είναι επιλογή της. Εκτός αν θεωρείτε ότι δεν θα έπρεπε να σας απαντήσω επειδή δηλώσατε ότι δεν θα επανέλθετε. Οι καταλήξεις των ρημάτων είναι βαροπατημένες έτσι ώστε εάν παρ’ ελπίδα επανέλθετε σε αυτή τη μη ποιοτική συζήτηση, να επικεντρωθείτε στα επιχειρήματα και να μην χάσετε τον πολύτιμο χρόνο σας διορθώνοντας τα ορθογραφικά μου.

    @467 Μα και συ βρε παδί μου καθόλου δεν τα προσέχεις τα βιβλία σου! 😀

  471. aerosol said

    Η έκφραση οργής (ανθρώπινη και κατανοητή, κανείς μας δεν είναι πάντα υπεράνω) καθώς και το να μιλάς σε αγνώστους σαν να ήταν κάποιο φανταστικό κοινό από όλους όσους μισείς ή περιφρονείς, δεν έχει πρόβλημα την τραχύτητα του λόγου. Το πρόβλημα είναι πως δεν έχει σκοπό την επικοινωνία αλλά το να τα βγάλεις από μέσα σου να ξαλαφρώσεις. Κι αυτό ανθρώπινο -αλλά πολιτικό δεν είναι.

    Σχεδόν πάντα -απ’ όσο παρατηρώ στο ίντερνετ- τα χώνεις (το β’ ενικού είναι τρόπος του λέγειν) σε λάθος χώρους, σε λάθος ανθρώπους, ενίοτε και σε λάθος θέμα. Προσποιείσαι πως το κοινό σου είναι το κοινό στο οποίο θα ήθελες να απευθυνθείς. Τους αποπροσωποποιείς μια χαρά, προκειμένου να πετύχεις μια προσωπική κάθαρση, αγνοώντας την δική τους ανθρώπινη υπόσταση. Συμβαίνουν αυτά και δεν είναι τραγικά -ακόμα και στο φόνο η δικαιοσύνη αναγνωρίζει τον βρασμό ψυχής. Όμως αυτά τα ξεσπάσματα (συνήθως σε ομοιοπαθείς και συμφωνούντες) πολιτικά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, όποια ιδεολογία και να ενδύονται. Είναι το ηπιότερο ανάλογο του να βγεις στην πλατεία και να βρίζεις τον κόσμο. Δεν γίνεται πολιτικό επειδή βρίζεις τον καπιταλισμό (ας πούμε) ή την έλλειψη παιδείας. Δεν το κάνεις με συγκεκριμένο στόχο, ούτε ενώπιον ανθρώπων που θες να πληροφορηθούν κάτι ή αξίζουν να καυτηριαστούν για κάτι. Το κάνεις γιατί ξεχειλίζεις και το κάνεις όπου σε παίρνει -στους χώρους που θα άξιζαν τον καυτηριασμό συνήθως η… αστυνόμευση περισσεύει!

    Μια μικρή λεπτομέρεια:
    Όσο ξεχαρμανιάζεις, χρησιμοποιείς τους συνανθρώπους σου ως πτυελοδοχεία. Ανθρώπους με τη δική τους οργή, θλίψη, ανεργία, απόγνωση, αρρώστια, αδυναμία να πληρώσουν το νοίκι. Ανθρώπους που στέκονται στην ίδια πλευρά του χαντακιού, που κι αυτοί μπορεί να παρατηρούν χρόνια τα κακώς κείμενα όπως κι εσύ, με τα προσωπικά τους όνειρα και ελπίδες (τσακισμένα ή όχι). Τους μεταχειρίζεσαι για να εκτονωθείς, δεν έχεις την ψυχραιμία να δεις τη δικιά τους αλήθεια ή ανθρώπινη πλευρά, και δεν σε ενδιαφέρει καθόλου αυτό.

    Μπορεί κι εμείς όλοι να έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση. Η ζωή παίζει παιχνίδια και δεν παριστάνω τον ηθικά ανώτερο. Καταλαβαίνω αυτές τις εκρήξεις. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχουν το τίμημά τους, ούτε πως θα πρέπει να συνεχίζονται για πολύ.

    Αντίθετα, δεν καταλαβαίνω αυτούς που αντιλαμβάνονται τις οργισμένες εξάρσεις και τα γενικόλογα, τα επιθετικά μανιφέστα ως πολιτική, και χειροκροτούν αντί να συγκρατούν τον εξω φρενών. Που πετάνε τη σκούφια τους για «καταγγελτικούς» λόγους και τις ίδιες γενικότητες για «νοοτροπίες» που λέμε όλοι εδώ και δεκαετίες, που χαίρονται πολύ όταν κάποιος «τα λέει», που γουστάρουν τρελά το «χύμα και τσουβαλάτα», το «μπράβο, ρε μεγάλε, τους τά’ πες έξω απ’τα δόντια» -όπως σε παλιότερες εποχές αγαλλίαζαν οι φίλοι του Μένιου Κουτσόγιωργα ή του Πάγκαλου… Δεν παίζει ρόλο τι ακριβώς λέγεται ούτε σε ποιούς, φτάνει να μοιάζει με μαγκιά. ‘Οταν τίθεται θέμα ανταλλαγής πληροφοριών, ανεύρεσης αιτιών, αναζήτησης πρακτικών λύσεων και «εξοπλισμού» μας απέναντι στα προβλήματα που μας τσακίζουν, σφυρίζουν αδιάφορα.

  472. Χρήστος said

    470 ό,τι σε βολεύει,έτσι;Η διπλή ορθογραφική κοτσάνα έχει να κάνει με το πληκτρολόγημα.Το ακούσαμε κι αυτό.Σε άλλη περίπτωση δεν θα έτρεχε και τίποτα. Αλλά εσύ εκεί, να μη σου πέσει λέξη.Ο κόσμος καίγεται κι εσύ το χαβά σoυ.Αηδία γενικώς έχετε καταντήσει με το θέμα αυτό.

  473. Immortalité said

    @472 α) Μιλάμε για τη δική μου πληκτρολόγηση για το δικό σου πληκτρολόγημα δεν ξέρω. Και όσοι παρακολουθούν το ιστολόγιο ξέρουν. Η δική σου γνώμη περισσεύει.
    β) Δεν μ’ αρέσει να μου πέφτουν λέξεις. Χτυπάνε και στεναχωριέμαι.
    γ) Μ’ αρέσει να βλέπω τον κόσμο να καίγεται. Και ακόμα περισσότερο να βλέπω αυτούς που κατηγορούν όσους τον βλέπουν να καίγεται ό,τι τάχα δεν κάνουν τίποτα, ενώ οι ίδιοι δεν κάνουν επίσης τίποτα.
    Αλλά ξέχασα μωρέ, κάνουν· κουνάνε το δάχτυλο. Λίγο το ‘χεις;
    δ) Αν έχουμε καταντήσει αηδία, γούστο μας καπέλο μας και καουμποηλίκι μας· εσύ που αηδιάζεις τι ασχολείσαι;

  474. Γς said

    Γράφει η κυρία Δημουλίδου στη σελίδα της στο fb:

    Μετά τα τελευταία γεγονότα της δημόσιας διαπόμπευσης μου στο fb και γενικότερα, δεν θα αποδεχτώ άλλες προσκλήσεις φιλίας για ευνόητους λόγους και αποσύρω το υπό έκδοση βιβλίο μου «Το σπίτι των Σκιών».

  475. Ναυτίλος said

    Ευτυχώς! Ένα δίλημμα λιγότερο για τη σαββατιάτικη επιλογή βιβλίου.

  476. Γς said

    474, 475:
    Επ αυτού η φίλη μας η Γιάννα Αναστασοπούλου γράφει:

    Ε, τώρα, αυτό με την απόσυρση του βιβλίου της το λες και συμπαντική αποζημίωση για την είδηση ότι κατέβηκε η παράσταση στο Χυτήριο.

  477. Ναυτίλος said

    Το άρον-άρον κατέβασμα της παράστασης στο Χυτήριο να το βλέπουν όσοι υποτιμούν την εμφανή και την αφανή ισχύ του παπαδαριού και των νεοναζιστών.

  478. Dim.Theo said

    «Άσε μας κουκλίτσα μου»
    κλεμμένο αλλά…

  479. Σπύρος said

    «Βρέχει κατάρες και οργή,
    βρέχει θυμό και λάβα,
    μίσος, κατάντια και βροχή,
    βροχή που σε ματώνει,
    τον πόνο μεγαλώνει…»

    Αν δεν γνώριζα την ποιήτρια θα έλεγα Κώστας Πρέκας…..

  480. Ναυτίλος said

    Μη μιλάς άσχημα και χλευαστικά για την δημιουργό, γιατί κινδυνεύεις να θεωρηθείς σεξιστής, ακόμα και φαλλοκράτης, από τα πίτμπουλ του ιστότοπου. Πίστεψέ με, ξέρω τι σου λέω.

  481. sarant said

    480: Τώρα αδικείτε και τον εαυτό σας όμως.

  482. Ναυτίλος said

    482: Έχετε δίκιο. Δεν αξίζει(ουν) τον κόπο.

  483. Immortalité said

    @480 – 482 Κρίμα πάντως.

  484. ππαν said

    Κάτσε ρε Νικοκύρη, δεν τον «υποτιμούσε» όταν με έλεγε κότα και τον προγκάς τώρα που με λέει πίτμπουλ; 🙂 Περίεργο! ΕΣύ, ως Παναθηναϊκός, θα έπρεπε να αντιδράς πιο πολύ στην κότα, πιστεύω. Κάτι θυμάμαι με τις κότες που αμόλησαν στην Ριζούπολη (ή πιο μετά; ). Εξάλλου, κανείς δεν είναι τέλειςο και οι καυγάδες δεν βοηθούν!

    Μου θυμίζει ένα επεισόδιο του CSI Manhattan στο οποίο έπαιζε η πατριώτισά μας Μελίνα Κανακαρίντες, και μάλιστα έναν χαρακτήρα με ελληνική καταγωγή. Λοιπόν η Μελίνα, η ντεντέκτιβ Στέλλα Μπονασέρα, μπλέκει με κάτι Έλληνες αρχαιοκάπηλους, φονιάδες και αδίστακτους. Ο πιο αδίστακτος των αδιστάκτων την βρίσκει σε μια σκοτεινή γωνία και αφού την απειλήσει φριχτά, ίσως της ρίξει και καμιά, της πετάειτην βρισιά «Γαϊδούρα!». Ούτε στο Νηπιαγωγείο δεν τα λέγαμε αυτά, με τα ζώα εννοώ.
    Αυτά για την ζωολογία και τους ζωολόγους.

  485. spiral architect said

    Αναδουλειές η Χρυσηίδα κλείνει το βιβλιοπωλείο του ο Μπουμπούκος … πάει περίπατο η ανάπτυξη και αυξάνεται και η ανεργία.
    Ρε, τι τραβάμε και μεις οι διανοούμενοι! 😛

  486. sarant said

    484: Ωχ, τώρα το είδα.
    Με ενόχλησε επιπλέον ότι ανακίνησε το θέμα, όχι η ποιότητα του χαρακτηρισμού. Ο καβγάς μπορεί να συμβεί στον καθένα και να τελειωσει. Το να σέρνεται ο καβγάς, δεν υποφέρεται.

    485: Για την ανάπτυξη δεν ξέρω, αλλά ο πολιτισμός δοκιμάζεται σκληρά.

  487. Μαρια Φραγκ said

    Παρακολουθώ εδώ και πολύ καιρό μια άνιση μάχη προς έναν άνθρωπο, μια γυναίκα, μια καταξιωμένη συγγραφέας, να στήνεται στον τοίχο και ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλλέτω. Κι εσείς κύριε Σαραντάκο, ανήκετε σε αυτή τη φατρία. Των δήθεν. Ανοίξατε ένα μπλογκ και ανεβάζετε φύρδην μύρδην πιασάρικα θεματάκια. Αν δεν είστε γνώστης των έργων της, μη μιλάτε. Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε…! Γέμισε ο κόσμος, βρωμίσαμε πια απο δήθεν κουλτουριάρηδες μισογύνηδες κουλτουριάρηδες του κώλου! Ναι, είμαι αναγνώστρια και θαυμάστρια της Κυρίας Δημουλίδου, είναι και θα είναι πάντα στις πρώτες μου επιλογές, γιατί ο τρόπος γραφής της δεν είναι μονότονος, δεν επαναλαμβάνεται, είναι μοναδικός. Όπως μοναδικός είναι και ο χαρακτήρας της, το ήθος της, το τσαγανό της, ο χαρακτήρας της. Αντιθέτως με εσας, που μιά σας διάβασα ως «μπλόγκερ» και μια που σας φτύνω.

  488. sarant said

    Κυρία Φραγκ, ευχαριστώ για την άποψή σας. Με το ίνδαλμά σας, την κυρία Δημουλίδου εννοώ, ασχολήθηκα μία φορά πριν από 6 μήνες, και δεν θα είχα γράψει τίποτε αν εκείνη δεν είχε εκδώσει το αντιδανειστικό της διάγγελμα. Συνεχίστε να θαυμάζετε την καταξιωμένη συγγραφέα και αφήστε μας εμάς.

  489. Αντιφασίστας said

    Κύριε ελέησον! Αλλά ποιον (ποιαν) να πρωτοελεήσεις κι Εσύ!

  490. Μαρια Φραγκ said

    Σας είπα και πάλι, εντελώς τυχαία ανακάλυψα το βόθρο σας. Και το «διάγγελμα» που λέτε εσείς, επιτρέψτε μου να γνωρίζω απο πρώτο χέρι πόσο «βιάστηκε» απο τον γνωστό σας άγνωστο κι έδωσε τροφή σε όλους εσας. Για να σας αφήσω αγαπητέ, θα πρέπει να σας κρατάω, να σας πιάνω απο κάπου. Σκατά και βόθρους, δεν πιάνω ποτέ.

  491. sarant said

    Όταν λέω «αφήστε μας», εννοώ «αφήστε μας στην ησυχία μας», αυτό έλειπε να μας πιάνατε κιόλας. Πάντως, προσέξτε γιατί με τις βρισιές και την έλλειψη επιχειρημάτων εκθέτετε το ίνδαλμά σας, που εμφανίζεται να θαυμάζεται από σούργελα.

  492. Hi, Maria Frang.

    I love Chrisiis too! ♥ ♥ ♥
    I hate shit and sinks! 😛

    Yours faithfully
    Barbara C.

  493. cronopiusa said

    factures

  494. ΓΙΩΡΓΟΣ said

    Καλησπέρα και απο έμενα.Η κυρία Δημουλίδου σαν συγγραφέας(το ξεστόμισα) δεν μου λέει τίποτα.Λογικό να με ρωτήσετε….όχι.Που θέλω να καταλήξω…Προσπάθησα να δω τι είναιKάθε άνθρωπος έχει τα κουσούρια του.Ένα δίκο μου είναι να κοιτάω τις βίτρινες των βιβλιοπωλείων για νέες κυκλοφορίες και εκδόσεις.Άπο τη στιγμή που βλέπω ολα τα βιβλία της κυρίας Δημουλίδου εκεί και ελαχιστα αλλα αμέσως ξενερώνω(μένω επαρχία και είναι μικρά βιβλιοπωλεία) και καταλήγω στο οτι τα βάζουν εκεί πουλάει.Η επόμενη μου κίνηση είναι να την δω σε συνεντεύξεις της και μου προκάλεσε πολύ κακή εντύπωση.Παρολα αυτα εψαξα να δω την βιβλιογραφια της και βλεπω οτι απο το 1997 εχει κυκλοφορησει 25 βιβλια.Αρα σκουπιδαριο και μονο για την κονομα.Δεν ειναι δυνατον κατ εμε να δωσεις στο κοσμο τοσα πολλα βιβλια και ταυτοχρονα να ειναι καλα,Το κοινο της αποτελειται απο γυναικες οι οποιες βαθια μεσα τους θελουν κατι ρομαντικο ενω στην καθημερινοτητα τους λειτουργουν τελειως αντιθετα.Οχι μονο ερωτικα αλλα και σαν σταση ζωης

  495. 492 Kato ta cheria sas apo tous sinks.
    The Diver of Sinks.

  496. @495 Eisai theos Dyti! 😀

    Δε μας φτάνανε οι αναγνώστες υψηλού επιπέδου, ήρθε και η ψυχανάλυση του κοινού της και μας αποτέλειωσε.

  497. Μαρια Φραγκ said

    Που νομίζετε πως σας έβρισα αγαπητέ? Επειδή αναφέρθηκα στα σκατά και τους βόθρους? Εχετε αλήθεια τόσα κοινά που παρεξηγηθήκατε? Εσείς με αποκαλείτε σούργελο αν δε κάνω λάθος. Δεν την εκθέτω εγώ την Χρυσηΐδα, κάτι παράσιτα σαν εσάς την εκθέτουν. Βουτήξατε, στην ουσία κλέψατε ένα κείμενο απο ένα προσωπικό προφίλ, για να κάνετε ένα πιασάρικο θεματάκι. Γνωρίζετε φαντάζομαι πως αυτό επιφέρει κάποιες κυρώσεις ε? Οπότε δεν εκτίθεμαι εγώ αγαπητέ. Κοιταχτείτε στον καθρέφτη (αν έχετε) καλύτερα.

    Τώρα, όσον αφορά σχολιάκια όπως του Γιώργου και του Immortalite, ούτε να τα φτύσω.

  498. Στην εποχή μας λέγαμε: «Με ένα Αρλεκιν ξεχνιέμαι». 🙄

  499. Γς said

    Χρυσηίδα Δημουλίδου: »Η Έλενα Ακρίτα είναι ‘δημοσιογράφος-συγγραφέας του κώλου» Πηγή: http://www.lifo.gr

  500. Αντιφασίστας said

    Καλά με το υφάκι αυτής της κυριούλας μπορείς να κάνεις μπεστσέλερ; Εκτός αν πιστέψατε ότι είναι απλώς μια θαυμάστρια. 😉

  501. Ηλεφούφουτος said

    Το σωστό σωστό! Η κυρα-Χρύσα θεωρεί ότι την εξέθεσες, Νικοκύρη, άρα λογικό είναι να θέλει να την αποκαταστήσεις.

  502. sarant said

    500: Είμαι βέβαιος ότι η κυρία Φραγκ είναι θαυμάστρια της κ. Χρύσας και όχι η ίδια η κ. Χρύσα.

    499: Κάπου διάβασα διάψευση, ότι δηλαδή δεν αποκάλεσε την Ακρίτα «του κώλου» αλλά άλλον κι έγινε μπέρδεμα.

    497: Το ίνδαλμά σας λέει ότι παραποιήθηκε η ανακοίνωσή της σε κάποιες λεπτομέρειες (από κάποιον εχθρό της). αλλά έτσι κι αλλιώς η ουσία παραμένει: ήταν ένα άκομψο και άτοπο διάβημα. Αν πάντως έχετε την αυθεντική, μη παραποιημένη ανακοίνωση (αν υπάρχει) στείλτε να τη δημοσιεύσουμε.

  503. Αντιφασίστας said

    502: Ναι, κι εγώ ανακαλώ τις υποψίες μου. Οι πνευματικοί άνθρωποι όπως η κ. Δημουλίδου έχουν ήθος και ποτέ δεν ξεπέφτουν σε τέτοιες κατινιές. Κάποια θαυμάστρια παρεκτρέπεται κατά συρροήν λόγω υπερβάλλοντος ζήλου.

  504. papagalos said

    μου τελειωσε το κωλοχαρτο,παω στο μαγαζακι της γειτονιας μου λεει δεν εχει, συνεχιζω τρεχοντας στο super market ηταν κλειστο, εκει που εχω αρχισει να απελπιζομαι βλεπω στην βιτρινα ενος βιβλιοπωλειου το καινουργιο βιβλιο της μανταμιτσας και λεω αυτο ειναι με εσωσες,τελικα εχεσα σκουπιστικα αλλα το χαρτι του βιβλιου ηταν τοσο χαλια που ερεθισε τον κωλο μου

  505. Κλαίλια26 said

    Διαβαζω τα σχολια και δεν πιστευω στα ματια μου!Πραγματικα ομως!Οκ απολυτως δεκτο να μην σας αρεσει μια συγγραφεας ομως ειναι σωστο να τη χλευαζετε και να τη μειωνετε?Ή μηπως εσεις μπορειτε να γραψετε καλυτερα ποιηματα ή βιβλια?Η γυναικα εχει περιραματιστει με πολλα ειδη μυθιστορηματων οχι μονο τη λεγομενη »ροζ» λογοτεχνεια και δεν ενδιαφερεται τοσο για το προσωπικο της κερδος οσο για το να προσφερει στους αναγνωστες της.Και για να πουλαει τοσο ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν ειναι λιγοι!Οσο για το τι εκανε πριν γινει συγγραφεας αυτο δεν εχει καμια απολυτως σχεση με το εργο της και δεν νομιζω πως πρεπει να θιγεται…

  506. Αντιφασίστας said

    Καλώς τη Χρύσα!

  507. EΦΗ ΕΦΗ said

    505.βλ.409

  508. sarant said

    505: Κοιτάξτε, εικάζω πως αιτία της χλεύης δεν είναι το συγγραφικό έργο της κυρίας Χρύσας, που δεν αρέσει κι αυτό, αλλά οι άκομψες δηλώσεις της για τις δανειστικές βιβλιοθήκες και τα αζήτητα. Πάντως, για τα ποιήματα που λέτε, νομίζω ότι πάρα πολλοί μπορούν να γράψουν καλύτερα από της κυρίας Χρύσας. Εγώ όχι, αλλά μερικές δεκάδες χιλιάδες ναι.

  509. Αντιφασίστας said

    Και είναι ακόμη αρχή της νύχτας…

    Το πρωί δεν θαρθει,
    πριν οι δάδες
    την νέα Βαστίλη κάψουν,
    που είν χτισμένη πάνω σε αίμα
    πληβείων
    που ποτίσαν τα θεμέλια της
    απ άκρη σ άκρη…

    Μα κει πάνω
    λουλούδια δεν φυτρώσαν
    μονάχα χτίστηκαν
    οι θρόνοι
    και κάθισαν οι δήμιοι
    ανένοχοι από κρίματα
    με ένα μόνο φόβο.

    Πως κάποιος άλλος δήμιος
    κεφάλι θα τους θα πάρει…

    Όλα όσα θα φέρει η οργή
    στο ξέσπασμά της,
    θα είναι ο πόνος που δεν σταματά
    που εκδίκηση θα πάρει

    Και δεν είδατε ακόμη τίποτε…
    Τα στέμματα θα πέσουν
    απ τα κεφάλια,
    σε λάσπη θα κυλιστούν
    που θάχει χρώμα γαλάζιο

    Ο Βασιλιάς θα φοβηθεί .
    Η Βασίλισσα θα τρέμει.

    Τις δάδες
    θα τις κρατούν καρδιές,
    πληγωμένες από αλυσίδες
    που δέσμιες τις κράταγαν
    σε μπουντρούμια ανήλεα.

    Ο σταυρός θα αφανιστεί,
    θα το κάψουν μαζί με το ψέμα.
    Και τα σκουλήκια θα έρπονται
    ζητώντας έλεος….

    Μα το τέρας του θυμού
    θα είναι ανελέητο.

    Το παιδί που το πρωί φοβόταν
    το βράδυ θα ανδρώσει
    Και θα γίνει όμορφος νέος,
    δυνατός και δίκαιος.

    Οι σαπισμένος δάσκαλος,
    θα τρομάξει και θα λουφάξει
    μα λάθος δεν θα παραδεχτεί
    γιατί είναι εγωιστής..

    Και μετά ένας φωτεινός ήλιος
    θα σβήσει τις δάδες.
    Θα ξημερώσει για τα καλά.

    Ο νέος βασιλιάς
    θα γεννηθεί πάνω σε βιβλία
    θα είναι σοφός
    Δεν θα θέλει υπηκόους
    και ούτε θρόνο…

    Θα ζητήσει ειρήνη
    και θα κυβερνήσει δίκαια..

    Το ποίημα ανήκει στην συλλογή ποιημάτων μου ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ Η ΒΡΟΧΗ [ εκδόσεις Ψυχογιός] Χρυσηίς Δημουλίδου

  510. Αντιφασίστας said

    Πάθαμε την πλάκα μας; Νομίσαμε ότι είναι ποίημα της Λούξεμπουργκ γραμμένο στη φυλακή, ώσπου φτάσαμε κάτω-κάτω, είδαμε ότι είναι της Χρύσας »Πασιονάριας» Δημουλίδου και κατάπιαμε τη γλωσσίτσα μας;

  511. @510 Εμένα μ’ αρέσει πάντως…

  512. sarant said

    Και του Μπόγδανου;

  513. @512 Φυσικά. Δυσκολεύομαι ν’ αποφασίσω ποιο μ’ αγγίζει περισσότερο…

  514. sarant said

    Ε, δεν είναι και εύκολο να διαλέξεις 🙂

  515. @514 Το θέμα είναι ότι εγώ ήθελα να πειράξω τον Αντίφα και γι’ αυτό δεν έβαλα φατσούλα αλλά αυτός παίζει και να προβληματίστηκε 😀

  516. EΦΗ ΕΦΗ said

    509.Ποιός πήγε κι άπλωσε σεντόνι στην ταράτσα; (στο ιστολόγιο)

    Τα σκουλήκια (της) σ έφτιαξαν,τώρα το ξέρουμε!

  517. Αναδυομένη said

    Εμένα μ’ άρεσε πιο πολύ.

  518. @517 Ας μην παραβγούμε, θα χάσεις.

  519. Ἰμμόρ, σὲ τέτοιο στὺλ τὸ θέλεις τὸ ἔπος;

  520. Κορνήλιε μην παίζεις με την εφευρετικότητά μου, θα το μετανοιώσεις.

  521. Αναδυομένη said

    518 Δε γεννήθηκε πιο χρυσικιά από μένα!

  522. @521 Αυτά λέγανε και όλες οι προηγούμενες.

  523. #520 κι ἅμα μετανοιώσω ποὺ δὲν ἔπαιξα;

  524. Γς said

    512, 514:
    Τελικά πρέπει να είναι και λίγο μαζόχα ο Μπ.
    >“Ευχαριστώ πάρα πολύ τον εξαιρετικό Νίκο Σαραντάκο”

  525. Αντιφασίστας said

    515: Διάβασα τα σχόλια τώρα, οπότε δεν τσίμπησα. 🙂 Θα μπορούσα όμως, αν θυμηθούμε ότι και ο έτερος ποετάστρος Μπογδάνος βρήκε απρόσμενη υποστήριξη (καρφί για την Ππαν, μπας και το διαβάσει, οπότε θα τα πάρει στο κρανίο και θα επιστρέψει για να μου τα χώσει).

  526. […] προτεκτοράτο". Ο "πνευματικός κόσμο&sigm…" (και όχι μόνο) στα social media […]

  527. γωγω said

    μμμ δε ξερω …

  528. Δήμοτικός said

    Αν διαβάζεις Δημουλίδου και αντέχεις, πιθανότατα αντέχεις και καθημερινή σειρά στην τηλεόραση.

  529. spiral architect said

    Δεν υπάρχει πια καμιά ελπίδα:
    Luben | Όλα όσα -φριχτά- πρόκειται να σου συμβούν αν διαβάσεις το νέο βιβλίο της Δημουλίδου (PHOTOS)

  530. sarant said

    Αυτό είναι το τελευταίο; Όχι ο Επιβήτορας;

  531. ππαν said

    Ε ναι, για τον Επιβήτορα άξιζε να ζητήσει από το αναγνωστικό της κοινό φωτογραφίες σχετικές με το θέμα του βιβλίου

  532. Ιάκωβος said

    Δεν την ήξερα ούτε σαν όνομα.

    Πάντως από ότι λέει, μέσα στα «νεο-κυκλοφορηθέντα της βιβλία υπάρχει και ένα φιλοσοφικο-ιστορικό δοκίμιο».

    Και θα λέει κι ο πέπε οτι ασχολούμαστε με ανύπαρκτους, αλλά εντάξει ήδη την ξέχασα.

    Ευπώλητα, μουπόλητα:

  533. sarant said

    531-532: 😉

  534. ΧΡΗΣΤΟΣ said

    ΦΡΙΧΤΑ ΥΠΟΧΘΟΝΙΑ ΚΑΚΙΑ ΚΡΥΒΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΥΡΙΟΥΛΑ…

  535. spiral architect said

    Χρυσηίδα Δημουλίδου – Το ξέσπασμα στη Μενεγάκη: «Γιατί; Τι έκανα; Ποιον πείραξα;» 😥 😀

  536. sarant said

    Ωχ….

  537. Βάγια said

    Λοιπόν, η ατάκα αυτής της συγγραφέως για τις δημόσιες βιβλιοθήκες και το δανεισμό είναι αχαρακτήριστη! Εγώ ήξερα ότι οι βιβλιοθήκες θεωρούνται κέντρα διάδοσης φιλαναγνωσίας και άρα δημιουργώντας αναγνώστες και φίλους του βιβλίου ενθαρρύνεται, μακροπρόθεσμα, η αγορά βιβλίων. Επίσης, η απαξίωση σημαντικών συγγραφέων επειδή είναι παλιάς εποχής δείχνει μεγάλη ματαιοδοξία και έλλειψη πνεύματος.
    Αυτό που δεν μ’ άρεσε όμως στο άρθρο και τα σχόλια ήταν η απαξίωση κάποιων ειδών λογοτεχνίας και ο χαρακτηρισμός της ως παραλογοτεχνία. Τα είδη λογοτεχνίας δεν έχουν ντε και καλά να κάνουν με την ποιότητα της λογοτεχνίας ή με την έλλειψη της, σε όλα τα είδη υπάρχουν και καλά αλλά και κακά δείγματα του είδους. Το να διαβάζει κανείς εύπεπτη λογοτεχνία δεν είναι απαραιτήτως κακό, για άλλους λόγους διαβάζει κανείς Ντοστογιέβσκι π.χ. και για άλλους π.χ. Χρυσηίδα Δημουλίδου. Το να διαβάζει κανείς μόνο εύπεπτη λογοτεχνία δεν είναι καλό, γιατί μακροπρόθεσμα δεν του προσφέρει τόσα πολλά όσο η ποιοτικότερη λογοτεχνία, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς δεν μπορούμε να κατακρίνουμε κανέναν για τα γούστα του στη λογοτεχνία.

  538. […] Αποκορύφωμα; «Φτασμένη», πλέον, συγγραφεύς η Χρυσηίδα (μετονομάστηκε, αν δεν κάνω λάθος, όταν έκανε… μεταγραφή στον «Ψυχογιό»), εξεμάνη –τέτοιες μέρες, προ 2ετίας– με το… «θράσος» δανειστικών βιβλιοθηκών να της ζητούν βιβλία για τους αναγνώστες τους! (Εδώ που τα λέμε, δανειστική βιβλιοθήκη που –προτίθεται να– περιλαμβάνει Δημουλίδου, τα θέλει και τ’ ακούει!) Διότι η κυρία Χρύσα − Χρυσηίδα, βιοπορίζεται από τη συγγραφή. Διότι η κυρία Χρύσα − Χρυσηίδα δεν είναι καμιά τυχαία και «αζήτητη» σαν κάτι Καζαντζάκηδες και Ντοστογιέφσκιδες! Σημ.: Αν και η ίδια αφαίρεσε το κείμενο από τη σελίδα της στο Facebook, εντούτοις, όσοι δεν το έχετε ήδη διαβάσει, μπορείτε να το βρείτε εδώ. […]

  539. […] Αποκορύφωμα; «Φτασμένη», πλέον, συγγραφεύς η Χρυσηίδα (μετονομάστηκε, αν δεν κάνω λάθος, όταν έκανε… μεταγραφή στον «Ψυχογιό»), εξεμάνη –τέτοιες μέρες, προ 2ετίας– με το… «θράσος» δανειστικών βιβλιοθηκών να της ζητούν βιβλία για τους αναγνώστες τους! (Εδώ που τα λέμε, δανειστική βιβλιοθήκη που –προτίθεται να– περιλαμβάνει Δημουλίδου, τα θέλει και τ’ ακούει!) Διότι η κυρία Χρύσα − Χρυσηίδα, βιοπορίζεται από τη συγγραφή. Διότι η κυρία Χρύσα − Χρυσηίδα δεν είναι καμιά τυχαία και «αζήτητη» σαν κάτι Καζαντζάκηδες και Ντοστογιέφσκιδες! Σημ.: Αν και η ίδια αφαίρεσε το κείμενο από τη σελίδα της στο Facebook, εντούτοις, όσοι δεν το έχετε ήδη διαβάσει, μπορείτε να το βρείτε εδώ. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: