Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το πρώτο αυτοκινητ(ιστ)ικό α/δυστύχημα

Posted by sarant στο 29 Ιανουαρίου, 2013


autoromios

Από τον Ρωμιό του Σουρή (φ. 982, 10.3.1907)

Διάβαζα τις προάλλες στη σελίδα του Δημοκίδη μια συζήτηση για έναν γνωστό δημοσιογράφο που παρέσυρε και σκότωσε με το αυτοκίνητό του «έναν ανθρωπάκο» (έτσι είπε) στη γειτονιά μου, Ποσειδώνος και Ζαΐμη -τον αντιστασιακό συγγραφέα Στάθη Μάρα, που το έργο του θα διαβάζεται κι όταν πια κανείς δεν θα θυμάται κάποιον δημοσιογράφο Δημήτρη Ρίζο, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μου. Χρησιμοποίησε λοιπόν ο αρθρογράφος τη λέξη «αυτοκινητιστικό δυστύχημα», και κάποιος σχολιαστής τον διόρθωσε έμμεσα: Μήπως ήθελες να πεις «αυτοκινητικό»; Οπότε ο Δημοκίδης παρέθεσε μια συζήτηση στη Λεξιλογία, στην οποία είχα πάρει κι εγώ μέρος, κι αφού λογάριαζα από καιρό να γράψω ένα άρθρο για το αν είναι σωστό να λέμε «αυτοκινητικός» ή «αυτοκινητιστικός» βρίσκω αφορμή για το σημερινό άρθρο.

Φυσικά, ο πολύς κόσμος λέει «αυτοκινητιστικός», π.χ. αυτοκινητιστικό ατύχημα ή δυστύχημα (περισσότερα γι’ αυτό, παρακάτω). Κι εγώ έτσι λέω. Το λεξικό Μπαμπινιώτη διαφωνεί. και μάλιστα σε ειδικό πλαίσιο υποστηρίζει ότι το σωστό δεν είναι το αυτοκινητιστικό αλλά το αυτοκινητικό δυστύχημα, δηλαδή δυστύχημα που προκαλείται από αυτοκίνητο ή αναφέρεται σε αυτοκίνητο, και όχι κατ’ ανάγκην στον οδηγό του αυτοκινήτου. Και επισημαίνει ότι «αυτοκινητιστής» δεν είναι κάθε οδηγός αυτοκινήτου, αλλά κυρίως ο επαγγελματίας οδηγός αυτοκινήτου ή φορτηγού.

Δεν συμφωνώ με τον Μπαμπινιώτη. Σε έναν φίλο που με είχε ρωτήσει ποιο από τα δύο (αυτοκινητικό ή αυτοκινητιστικό) είναι το σωστό, είχα απαντήσει: Το ΛΚΝ (λεξικό ιδρύματος Τριανταφυλλίδη) θεωρεί τις δυο λέξεις (αυτοκινητικό και αυτοκινητιστικό) συνώνυμες στην πράξη, αλλά λημματογραφεί ως κύριο λήμμα το «αυτοκινητιστικός». Προσωπικά συμφωνώ με το ΛΚΝ διότι η χρήση προκρίνει τον τύπο «αυτοκινητιστικό ατύχημα».

Πιθανόν στην αρχή του 20ού αιώνα, όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα αυτοκίνητα στην Ελλάδα, να εμφανίστηκε πρώτος ο τύπος «αυτοκινητικός» για κάθε τι που αναφέρεται στα αυτοκίνητα (δεν το έχω ψάξει), αλλά ερευνώντας τα σώματα κειμένων βρίσκω αφθονότατες ανευρέσεις του τύπου «αυτοκινητιστικός» από δόκιμους συγγραφείς (έως και ακαδημαϊκούς, δηλ. μέλη της Ακαδημίας Αθηνών) στις πρώτες δεκαετίες κιόλας του 20ού αιώνα.

Επομένως: δεν είναι λάθος το «αυτοκινητικό δυστύχημα» αλλά ούτε το «αυτοκινητιστικό» είναι λάθος. Αν δεχτούμε ότι ζούμε σε έναν μπαμπινιωτικό κόσμο αποκλειστικής διάζευξης, όπου μόνο το ένα είναι σωστό, θα διαλέξω το «αυτοκινητιστικό», αλλά μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα δέχομαι και τους δύο τύπους και θεωρώ ότι πρόκειται για θέμα προσωπικής προτίμησης. Κάποιοι άλλοι για να μη μπουν σε τέτοια διλήμματα προτιμούν να λένε «τροχαίο ατύχημα».

Πράγματι, από τη στιγμή που α) έγκυρα λεξικά (ΛΚΝ) και β) δόκιμοι συγγραφείς χρησιμοποιούν, από τη δεκαετία του 192ο τουλάχιστον, τον όρο «αυτοκινητιστικός», και από τη στιγμή που ο τύπος αυτός υπερτερεί σαφώς στη χρήση, είναι κωμικό να αποφασίζει ένα άλλο λεξικό ότι ο τύπος «αυτοκινητιστικός» δεν είναι σωστός. (Ποιο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών; Πιθανώς πολλοί, πάντως σίγουρα ο Σπύρος Μελάς, κορυφαίος δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας, στυλοβάτης κάθε καθεστώτος).

Στον τίτλο του άρθρου έβαλα και τις δυο παραλλαγές, παρόλο που η δική μου η προτίμηση βρίσκεται σαφώς στο «αυτοκινητιστικός». Έβαλα όμως και σε δύο παραλλαγές το ατύχημα και το δυστύχημα, διότι κι εδώ υπάρχει αβεβαιότητα, αν πρέπει να λέμε ατύχημα ή δυστύχημα. Φυσικά, εδώ δεν είναι θέμα προτίμησης -σε ορισμένες περιπτώσεις ταιριάζει μόνο το «ατύχημα» (π.χ. αν στραβώσεις τον προφυλακτήρα σου σε μια ελαφριά σύγκρουση). Από την άλλη, μια πολύνεκρη σύγκρουση δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί «δυστύχημα». Κάποιοι έλεγαν ότι αν υπάρχει νεκρός είναι δυστύχημα, αλλιώς ατύχημα. Πολύ περιοριστική αυτή η διάκριση: κι αν δεν ξέρουμε την ώρα που το γράφουμε αν υπάρχουν θύματα; αν είναι κάποιος βαριά τραυματίας; Μάλλον δυστύχημα θα πούμε κι όταν έχουμε βαριά τραυματίες. Από την άλλη, αυτή η διάκριση ισχύει κυρίως στα τροχαία α/δυστυχήματα. Ένα εργατικό ατύχημα, θαρρώ, μπορεί να είναι και θανατηφόρο. Σπανιότερα λέμε άλλωστε «εργατικό δυστύχημα».

Γκουγκλίζοντας για να δω τη συχνότητα χρήσης των διάφορων τύπων, έπεσα πάνω σ’ ένα δημοσίευμα του φίλου Γιώργου Δαμιανού στα 24 Γράμματα, για το πρώτο αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Ελλάδα. Πήρα λοιπόν την πάσα από τον Δαμιανό και σας παρουσιάζω το γεγονός αυτό, εμπλουτισμένο με αρκετά δικά μου από το αρχείο μου.

Λοιπόν, το πρώτο στην ιστορία αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη χώρα μας έγινε στις 4 Μαρτίου 1907, στη λεωφόρο Συγγρού, μεσημέρι Κυριακής, όταν μια γυναίκα 25 χρονών, η Ευφροσύνη Βαμβακά, προσπαθούσε να διασχίσει τη λεωφόρο, κρατώντας στο χέρι τον μικρό γιο ή προγονό της, για να καλέσει σε γεύμα μια φιλική της οικογένεια που έμενε απέναντι. Παρασύρθηκε από δύο αυτοκίνητα. Δύο, από τα εφτά όλα κι όλα αυτοκίνητα που υπήρχαν τότε στην Αθήνα, αν είναι σωστή η πληροφορία του Γ. Δαμιανού!

Πρώτα τη χτύπησε το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο βουλευτής Φθιώτιδας Νικ. Σιμόπουλος  και γιος υπουργού, και ύστερα πέρασε από πάνω της ένα δεύτερο, που το οδηγούσε ο πρίγκιπας Ανδρέας, τέταρτος γιος του βασιλιά Γεωργίου (και πατέρας του Φίλιππου, του μετέπειτα συζύγου της Ελισάβετ της Αγγλίας). Στο αυτοκίνητο επέβαιναν επίσης η πριγκίπισσα Αλίκη και ο υπασπιστής του Μεταξάς (ο μετέπειτα δικτάτορας, μάλλον). Η άτυχη γυναίκα κομματιάστηκε, λένε τα ρεπορτάζ, σε σημείο που η πριγκίπισσα Αλίκη παρά λίγο να λιποθυμήσει.

Με τόσα υψηλά πρόσωπα να εμπλέκονται στην υπόθεση, δεν είναι περίεργο που το ρεπορτάζ της εφημερίδας Εμπρός έμμεσα ρίχνει την ευθύνη στο θύμα που «ουδεμίαν είχεν αντίληψιν της ταχύτητος των αυτοκινήτων». Και ο διευθυντής της αστυνομίας κ. Δαμηλάτης, όμως, τόνισε ότι «δεν πρέπει να επιρριφθή όλη η ευθύνη εις τον κ. Σιμόπουλον, διότι δύναταί τις να είπη ότι η φονευθείσα μάλλον ηυτοκτόνησεν. Διότι αν επερίμενεν επί του πεζοδρομίου όπως ο μικρός υιός της, μόνον έν δευτερόλεπτον, τα αυτοκίνητα θα διήρχοντο και δεν θα συνέβαινε απολύτως τίποτε. Φαίνεται όμως ότι το μικρό παιδί είχε περισσότερο μυαλό από τη μητέρα του». Ο κ. αστυνομικός διευθυντής τόνισε επίσης ότι μέσα στην πόλη τηρείται αυστηρά το όριο ταχύτητας των 10 χιλιομέτρων την ώρα, αλλά εκτός πόλεως, όπως στη Λεωφόρο Συγγρού, τα αυτοκίνητα μπορούν να αναπτύσσουν όσην ταχύτητα θέλουν. Και μόνο στη λεωφ. Συγγρού μπορούν να τρέξουν όσο θέλουν τα αυτοκίνητα, κατέληξε.

Πάντως, το δυστύχημα έκανε μεγάλη αίσθηση, αφού ήταν το πρώτο. Βέβαια, δεν το είπαν «αυτοκινητιστικό» ή «αυτοκινητικό» αλλά «φόνον εξ αυτοκινήτου». Ο Σουρής το επόμενο Σάββατο στον Ρωμηό παρουσιάζει τα πράγματα από τη μεριά των πεζών:

Ήλθε κι η Σαρακοστή με την Καθαρά Δευτέρα
κι ανεφώνησε φωνή διατόρως εδώ πέρα:
Ευτυχείς οι συντριβόντες μ’ αυτοκίνητα τρανών
εις την γην των Αθηνών.
Μακαρία η γυναίκα, που σε μάζαν μετεβλήθη
μ’ αυτοκίνητον τοιούτον κι επευφήμησαν τα πλήθη.

Εις αυτό το νέον μνήμα
έξω των ματαιοτήτων
αναπαύετ’ ένα θύμα
σεβαστών αυτοκινήτων.

Πήγαινε να προσκαλέσει μια γειτόνισσα κι εκείνη
να περάσουν την βραδιά,
πλην ευτύχησε, παιδιά,
πτώμ’ αγνώριστον να γίνει.

Ας ανοίγει τα στραβά του κι ένας άλλος κεχηναίος
κι αυτοκίνητ’ αν δεν βλέπει να τραβά στον τοίχο πέρα…μήτε Πρίγκιπες δεν φταίνε, μήτε κι ο γνωστός ο νέος,
που’ναι και πατήρ του κράτους κι έχει κι Υπουργό πατέρα.

Τ’ αυτοκίνητα δεν φταίνε, μήτ’ εκείνοι που σημαίνουν,
φταιν εκείνοι, που κλεισμένοι μες στα σπίτια των δεν μένουν,
αλλά βρίσκονται στους δρόμους σε πολιτισμού καιρούς,
οπού κόσμος απειλείται με θανάτους τρομερούς.

Στο Βασίλειον των νόμων, των θεσμών, των παπαγάλων,
ευτυχείς οι συντριβέντες μ΄ αυτοκίνητα μεγάλων,
που περνούν αστραπηδόν
εν τω μέσω των οδών.

(….)

Χαίρετε, κεκοιμημένοι, και του χρόνου τέτοια μέρα
τ’ αυτοκίνητα λυσσώδη να χυμήξουν κι εδώ πέρα.

Στα επόμενα χρόνια, τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα έγιναν βέβαια κοινός τόπος -αλλά να σημειωθεί ότι και οι άμαξες παλιότερα παράσερναν (π.χ. τον Ροΐδη στην οδό Σταδίου) και κάποτε σκότωναν, φυσικά πολύ λιγότερους αναλογικά. Και οι νεαροί πρίγκιπες συνέχισαν να σκοτώνουν άσημους πεζούς. Παραθέτω από την εφημ. Πατρίς, σχόλιο που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 16ης Ιανουαρίου 1923:

Το επικίνδυνον σπορ. Προ ημερών εις την Λεωφόρον Συγγρού, αυτοκίνητον οδηγούμενον υπό του πρίγκιπος Παύλου [του μετέπειτα βασιλιά], παρέσυρε κι ετραυμάτισε θανασίμως νεαρόν πρόσφυγα. Η «Πατρίς» δεν ηθέλησε να προβεί εις οιαδήποτε επί του θλιβερού αυτού ατυχήματος σχόλια, αναμένουσα προηγουμένως τας εξηγήσεις των αρχών. Ημέραι μολαταύτα παρήλθον, και δεν είδομεν πουθενά μίαν σχετικήν ανακοίνωσιν. Σιωπή πανταχόθεν. Η ζωή προφανώς ενός πρόσφυγος αξίζει ολιγότερον από τρεις λέξεις επισήμων χειλέων. Δεν έχει ούτω; Η «Πατρίς» θα ήθελε μολαταύτα να μάθει: είναι εφοδιασμένος ο πρίγκιψ Παύλος με την νόμιμον άδειαν όπως οδηγεί αυτοκίνητον; Και την έλαβε κατόπιν της προβλεπομένης υπό του νόμου δοκιμασίας; … Ως προς το ατύχημα καθ’ εαυτό δεν σημειώνομεν τίποτε άλλο παρά ότι προ ετών εις το αυτό σχεδόν μέρος άλλο πριγκιπικόν αυτοκίνητον είχε φονεύσει άλλον ατυχή διαβάτην. Φρονούμεν, ότι το επικίνδυνον αυτό σπορ θα έπρεπε να υποβληθεί εις ορισμένους τινάς περιορισμούς.

Επικίνδυνο σπορ, βέβαια, για τους πεζούς. Και να σημειωθεί ότι η τόσο προστατευτική μεταχείριση του νεαρού πρίγκιπα έγινε σε καθεστώς επανάστασης, με τον Κωνσταντίνο διωγμένο, λίγο μετά την εκτέλεση των Έξι, ένα χρόνο πριν ανακηρυχθεί δημοκρατία, δηλαδή στην όσο το δυνατόν λιγότερο φιλική προς τη μοναρχία συγκυρία. Αλλά οι δυνατοί είχαν πάντα τον τρόπο να σκοτώνουν ανέξοδα τους φουκαράδες.

kaprosΠροσθήκη: Φίλος μού έστειλε με ηλεμήνυμα τη φωτογραφία ενός γλυπτού κοντά στην Έδεσσα που είναι, ίσως, η πρώτη απεικόνιση τροχαίου δυστυχήματος στην αρχαία όμως Ελλάδα, όταν ένας κάπρος προσπάθησε να περάσει την Εγνατία και διαμελίστηκε από μια διερχόμενη άμαξα.

Advertisements

187 Σχόλια to “Το πρώτο αυτοκινητ(ιστ)ικό α/δυστύχημα”

  1. Άρτεμη said

    Πάρα πολύ ενδιαφέρον όπως πάντα. Ακούραστος είστε 🙂
    Πού να φαντάζονται οι σχολιαστές – δημοσιογράφοι και τούτο http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=164300&catid=3 ή κάτι τέτοιο https://www.google.gr/search?hl=el&gs_rn=1&gs_ri=hp&tok=pUAh_3Ym055nkyp59GWBgQ&pq=%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1%2B%CF%8C%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%B1%2B%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7&cp=0&gs_id=2gz&xhr=t&q=%CF%8C%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%B1%2B%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7&safe=active&bav=on.2,or.r_gc.r_pw.r_cp.r_qf.&bvm=bv.41524429,d.Yms&biw=1280&bih=892&bs=1&um=1&ie=UTF-8&tbm=isch&source=og&sa=N&tab=wi&ei=Fn4HUZrCCsThtQay6IDQBg#um=1&hl=el&safe=active&tbo=d&tbm=isch&sa=1&q=%CF%8C%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%B1%2B%CE%B1%CF%84%CF%8D%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%B1%2B%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B1&oq=%CF%8C%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%B1%2B%CE%B1%CF%84%CF%8D%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%B1%2B%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B1&gs_l=img.3…158.13428.3.13858.26.23.3.0.0.1.205.2734.2j20j1.23.0…0.0…1c.1.sGo-1uwETj0&bav=on.2,or.r_gc.r_pw.r_cp.r_qf.&bvm=bv.41524429,d.bGE&fp=520453c8446897a1&biw=1280&bih=892

  2. Γς said

    Καλημέρα
    Αυτοκινητιστής ή αυτοκινητής.
    Το δεύτερο δεν υπάρχει.
    Σαφώς αυτοκινητιστικό ατύχημα

  3. Γς said

    1:
    Φοβερός ο Αίαντας. Τυς καθαρίθζει σαν το Αζαξ (το τελαμώνιον)

  4. Γς said

    >που το οδηγούσε ο πρίγκιπας Ανδρέας, τέταρτος γιος του βασιλιά Γεωργίου (και πατέρας του Φίλιππου, του μετέπειτα συζύγου της Ελισάβετ της Αγγλίας).

    Ισως σε κάτι τέτοιους φόβους να οφείλεται η προτίμηση του εγγονού του προς την καμήλα

  5. spiral architect said

    @2: Άιντε βρε παλιόπαιδο ΓουΣού, συμφωνώ με τη λογική σου.
    Και γω αυτοκινητιστικό θα πω και θα γράψω, αν και περισσότερο χρησιμοποιώ το (πιο γενικό) επίθετο «τροχαίο».
    Το «αυτοκινητικό» μού φέρνει λίγο σε γλωσσοδέτη.
    Καλημέρα σε όλους. 🙂

  6. Μαρία said

    Η μικρή των φαναριών βρίσκεται στα αζήτητα.
    http://www.madata.gr/epikairotita/social/250490.html

  7. Γς said

    >η τόσο προστατευτική μεταχείριση του νεαρού πρίγκιπα

    Υπήρξε και προστατευτικότερη: Η ετεροδικία που προστάτευε (=χάιδευε) τα μέλη των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ εν ελλάδι, σε θέματα αυτοκινητιστικών ατυχημάτων (ίσως και όχι μόνον).

  8. Γς said

    5:
    >Το “αυτοκινητικό” μού φέρνει λίγο σε γλωσσοδέτη.

    Εμένα μου φέρνει ατύχημα αυτοκινούμενον

  9. Αρκεσινεύς said

    Ο υπουργός του οποίου ο γιος σκότωσε πρέπει να είναι ο Ανάργυρος Σιμόπουλος, από τους διεκδικητές της αρχηγίας του Τρικουπικού κόμματος, μετά τον θάνατο του αρχηγού. Τελικά κέρδισε ο Θεοτόκης.

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%A3%CE%B9%CE%BC%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82

  10. Εγινα λιώμα με την υπογεγραμμένη στο ληώμα της γελοιογραφίας.

    Κόντρες έβλεπα στην Συγγρού στα νιάτα μου, μετά πήγαν στην παραλιακή,νομίζω

    Σε γενικές γραμμές το ατύχημα ή δυστύχημα είναι να μη σου λάχει, διότι…έλαχέ σου, τι σημασία θα έχει αν είναι αυτοκινητικό ή αυτοκινητιστικό

  11. Γς said

    Και παραλίγο να μιλούσαμε τώρα για αυτοκινηματικό και αυτοκινηματιστικό και δεν ξέρω τι άλλο αν είχαν κάνει λάθος στην επιλογή αρχαίων λέξεων όπως στο κινηματογράφο.

  12. Αρκεσινεύς said

    http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3728196&publDate=

  13. Την παρέσυραν δύο από τα επτά αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα…
    την δεκαετία του 60 είχα διαβάσει πως στην Τζια κυκλοφορούσανε μόνο ένα αυτοκίνητο και ένα λεωφορείο που όμως καταφέρανε να τρακάρουν μεταξύ τους !

  14. spiral architect said

    […] έναν γνωστό δημοσιογράφο που παρέσυρε και σκότωσε με το αυτοκίνητό του «έναν ανθρωπάκο» […]
    Όσοι εξ υμών οδηγείτε το όχημά σας ακόμα (λόγω κρίσης πολλοί τα έχουν παρκαρισμένα και τα καμαρώνουν, ή έχουν παραδώσει πινακίδες) να προσέχετε τους ηλικιωμένους και κυρίως τις μαυροφορεμένες γιαγιάδες, που έχουν την κακή συνήθεια να πετάγονται από τις πικροδάφνες των διαχωριστικών νησίδων στο οδόστρωμα, κάνοντας μάλιστα και νεύμα στο όχημα να σταματήσει. 😯
    Οι πικροδάφνες σε συνδυασμό με τα μαύρα ρούχα είναι η τέλεια παραλλαγή της γιαγιάς και ο οδηγός ξαφνικά βρίσκεται προ απροόπτου. 😐

  15. Νέο Kid Στο Block said

    Kαλημέρα σε όλους και κυρίως σ’αυτή που τρώει τα ρίφια!

    Κουίζ: Ποιος ευθύνεται που η Ευρώπη οδηγάει στα δεξιά , αντιθέτως με το καθιερωμένο πρότυπο από την αρχαιότητα (οι Ρωμαίοι οδηγούσαν αριστερά!) έως το μεσαίωνα και τα νεότερα χρόνια;
    Φυσικά ,η σωστή και ασφαλής οδήγηση ,που γίνεται στην αριστερή μεριά του δρόμου ,διατηρείται στη χώρα που σέβεται τας παραδόσεις..και στις αποικίες αυτής. 🙂

  16. j7n said

    Τα σχετικά φύλλα του Εμπρός:

    ΕΜΠΡΟΣ(1896-1969), Φύλλο: 6/3/1907
    http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=17995&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASKASJASUASKASJASSASJ&CropPDF=0

    ΕΜΠΡΟΣ(1896-1969), Φύλλο: 7/3/1907
    http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=18048&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASKASJASUASKASJASSASJ&CropPDF=0

  17. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    7: Πολύ σωστά, κι αυτοί φάγανε πολύ κόσμο, ιδίως στην παραλιακή (και τον Στέφανο Σαράφη).

    12: Δεν είναι ήτα υπογεγραμμένη, είναι ανάποδο ύψιλον! Και μπαίνει έτσι, για να δείξει τη συνίζηση (ότι δηλ., προφέρεται δισύλλαβο, όχι τρισύλλαβο). Συνηθιζόταν πολύ την εποχή εκείνη.

  18. spiral architect said

    @15: Κάτι με ιππότες, ασπίδες και δόρατα παίζει εδώ, θαρρώ … 🙄

  19. Πολλές καλημέρες (και χαρές, γιατί σε καμια ώρα δεν θα αναπνέω αιθαλομίχλη, αλλά περιβόλια κι αλμύρα!).

    Πολύ «ωραίο» κι αυτό το ατύχημα! 🙂

    Όμως, Νίκο μου, σα να θυμάμαι πως έχω συναντήσει πολύ-πολύ νωρίτερα από το 1907 ατυχήματα με τις πρώτες αυτοκίνητες άμαξες.
    Δεν έχω χρόνο να ψάξω, αλλά σα να θυμάμαι κάτι (γύρω στο 1902) σε αστυνομικά ρεπορτάζ, για καταπάτηση όνου από την φοβερήν ατμοκίνητον!!!

    Πρόχειρα, παραθέτω από το 1901, την ωραία φωτογραφία της ατμοκινήτου, στη γραμμή Αθήνα-Θήβα.


    * Βέβαια, αυτό το ατύχημα με τους υψηλούς εμπλεκόμενους, θα πήρε μεγάλες διαστάσεις.

  20. j7n said

    Oι σωστές διευθύνσεις:
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=18048&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASKASJASUASKASJASSASJ&CropPDF=0

    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=17995&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASKASJASUASKASJASSASJ&CropPDF=0

  21. TAK said

    Καλημέρα. Αυτοκινητιστικό βέβαια και όχι αυτοκινητικό – όπως άλλωστε και αεροπορικό και όχι αεροπλανικό!

  22. Γς said

    10:
    Αχ αυτές οι κόντρες της Συγγρού.

    Προσπαθούσα να κάνω μια αναστροφή αργά το βράδυ σε ένα σημείο που υπήρχε ακόμη η δυνατότητα να καβαλήσω τη νησίδα, αλλά είδα να έρχονται από μακριά μια ομάδα από μηχανές. Ετσι περίμενα να περάσουν πρώτα οι μηχανόβιοι. Αργούσαν όμως και έτσι προχώρησα σε αυτή την παράβαση.

    Σε μηδέν χρόνο βρέθηκα περικυκλωμένος από Ζητάδες(που τους είχα εκλάβει ως μηχανόβιους)
    -Τυπική παράβαση μπλα μπλά, τους έλεγε ο επικεφαλής εκπαιδευτής τους. Και συνέχισε: -Αφαίρεση διπλώματος και αυτόφωρο, σύλληψη και άμεση προσαγωγή κλπ κλπ.
    Κι εγώ ατάραχος:
    – Ρε παιδια ψάχνουμε να βρούμε την ανιψιά μας, 12 χρονών κοριτσάκι από την επαρχία. Είπε ότι θα περίμενε στη στάση του Αγιου Σώστη και δυο ώρες ανεβοκατεβαίνουμε τη Συγγρού και δεν την βρίσκουμε πουθενά.

    -Πως είναι; Τι φόραγε το κοριτσάκι;
    -Εσύ πήγαινε προς τα κεί, εσύ προς τα δώ, εσύ προς …
    Εφυγε κι αυτός (ο επικεφαλης) να ψάξει… και με αφήσανε μόνο.

    Αν σας πω ότι κάπου ένοιωσα σαν να με φτύσανε κιόλας, θα το πιστέψετε;

  23. Στο εργατικό «ατύχημα» πιστεύω ότι υπεισέρχονται και ιδεολογικοί παράγοντες της κυριαρχίας αυτού του λεκτικού τύπου που θέλει να αμβλύνει την δραματικότητα του γεγονότος για ευνόητους λόγους υπέρ της κυρίαρχης τάξης. Κατά τα άλλα συνήθως με τη λέξη «δυστύχημα» αναφερόμαστε σε κάτι τραγικό, κι ένα αρχικά αόριστα αναφερόμενο αυτοκινητιστικό ατύχημα ή απλώς τροχαίο), μετατρέπεται σε δυστύχημα όταν μάθουμε τις τραγικές λεπτομέρειες.

  24. Μαρία said

    17 Υφέν λέγεται το ανάποδο ύψιλον 🙂

  25. Νέο Kid Στο Block said

    Παρεμπιπ. Νικοκύρη, ξέρουμε πώς καθιερώθηκε το λάθος «κινητό» για τα κινητά τηλέφωνα,αντί του σωστού «φορητού» ;
    Το τηλ. φέρεται ,δεν κινείται μαναχό του. 🙂
    Έχω ακούσει κάποτε παλιά τον γίγαντα της προπονητικής Αλέφα να χρησιμοποιεί σε μια συνέντευξη τύπου (»δημοσιογραφική διάσκεψη» που λένε εν Κύπρω) τον »σωστό» όρο, απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους.
    »Κλείστε τα φορητά σας για ν’ακουγόμαστε!»

  26. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    15: Καλώς τον Κιντ! Όχι ο Ναπολέος, για να τη σπάσει στους Βρετανούς;

    19: Μισιρλού, καλό ταξίδι 🙂
    Δεν ξέρω αν έχει και νωρίτερα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, βασιζομαι στον Δαμιανό. Επίσης, σε όσα άρθρα της εποχής διάβασα, δεν γίνεται αναφορά
    σε προηγούμενα.

    20: Σωστά. Ένα περίεργο είναι ότι η εφημερίδα αναφέρει τη Συγγρού ως οδό Φαλήρου, ενώ στο μέσα ρεπορτάζ (στη 2η σελίδα, στις 6.3.1907) ο αστυνομικής διευθυντής μιλάει για Λεωφ. Συγγρού.

    21: Καλό επιχείρημα, Τάσο. Καλημέρα!

  27. Γς said

    24:
    Και ντάμπλουγιου το ανάποδο Μι (το κεφαλαίο)
    😉

  28. sarant said

    24: Και το ανάποδο γιώτα στην ίδια αράδα, πρώτη λέξη, πώς λέγεται;

  29. Νέο Kid Στο Block said

    26. O Nαπολέος ,σωστά! 🙂

  30. Μαρία said

    21
    >όπως άλλωστε και αεροπορικό και όχι αεροπλανικό!

    Εξαρτάται απο το πού θα σου συμβεί, αθώο παιδί.

  31. farfoulas said

    Στο έργο του Νικόλαου Κονεμένου (1832-1907) (Άπαντα αναστήλωσε ο Γιώργος Βαλέτας το 1965) υπάρχουν 2 κείμενα «Τα ποδήλατα» και «Και πάλε για τα ποδήλατα» όπου γίνεται αναφορά στα πολλά «ποδηλατικά» ατυχήματα που γίνονταν την εποχή εκείνη στην Κέρκυρα. Η αφορμή για το 2ο κείμενο ήταν ένα θανατηφόρο ατύχημα που δικαίωσε τον Ν.Κ. για τις προειδοποιήσεις του ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα για την κυκλοφορία των ποδηλάτων στην πόλη της Κέρκυρας. Θύμα, όπως πληροφορεί ο Ν.Κ., ήταν ένας Ρώσος αξιωματικός που είχε πάει στην Κέρκυρα για να βρει την υγειά του στο ωραίο κλίμα του νησιού!!!

    Φαρφουλάς

  32. sarant said

    31: Πολύ καλό, δεν το ήξερα!

  33. Γς said

    >Ποιος ευθύνεται που η Ευρώπη οδηγάει στα δεξιά

    Τι κάνει;
    Εχεις οδηγήσει στη Νάπολη;

  34. # 20
    στην δεύτερη παραπομπή, επάνω δεξιά έει την περιγραφή μιας μονομαχχίας δυο αξ/κων του ναυτικού. ξέρει κανείς μέχρι πότε ήταν νόμιμες τέτοιες πρακτικές ;

  35. # 26 γ
    προφανώς λεγότανε οδός Φαλλήρου-προς τα εκεί οδηγούσε- πριν της δοθεί το όνομα του Συγγρού για τα ευεργετήματά τιυ

  36. Raptakis Dimitrios said

    Nίκο, από μια πρόχειρη ματιά βλέπω ότι ο νόμος αποφεύγει το δίλημμα. Ομιλεί ήδη από το 1911 περί της εκ των αυτοκινήτων αστικής και ποινικής ευθύνης.
    Ο Αθαν. Γ. Κρητικός, Αντιπρόεδρος του ΑΠ ε.τ., στο αξιολογώτατο βιβλίο του προτιμά στο εξώφυλλο τον τύπο ‘αυτοκινητικός’ ενώ στο εσώφυλλο προσθέτει και το ‘τροχαίος’.

  37. Μαρία said

    28 Δεν ξέρω. Το υφέν (η σύζευξη), μια καμπύλη που μοιάζει με ύψιλον ή ανάποδο ύψιλον, το ξέρω απ’ τη βυζαντινή μουσική.

  38. # 28
    μάλλον…ιφέν !!!

    Και γιατί δεν τραβάγανε μια απόστροφο που αναποδογυρίζανε τα καϋμένα τα γραμματάκια και φαινότουσαν οι τόνοι σαν υπογεγραμμένες ;

    λυ’ώμα

  39. TAK said

    30: Λες ε; Καλημέρα, Μαρία!
    31: Πολύ ενδιαφέρον.
    33: Μα η Νάπολη στην οδήγηση είναι ΚΟΚ από μόνη της: ΚΟΚ χωρίς κανόνες…

    Γενικά, τα ατυχήματα/δυστυχήματα τα παθαίνουν οι άνθρωποι νομίζω και όχι τα μέσα: οι ναύτες ναυτικά, οι αεροπόροι αεροπορικά, οι ποδηλάτες ποδηλατικά, και οι αυτοκινητιστές αυτοκινητιστικά. Σε περιπτώσεις που το επίθετο θα γινόταν γλωσσοδέτης (μοτοσικλετιστικά λ.χ.), ε τότε οι μοτοσικλετιστές παθαίνουν τροχαία!

  40. Γς said

    Μια ασφαλής μέθοδος αποφυγής ατυχημάτων είναι ο αυστηρός έλεγχος της τροχαίας (αυτό)κινήσεως!
    Αν είχατε γνωρίσει τον τροχονόμο της Ιτέας που λέω εδώ στο Τζι Πόιντ θα καταλαβαίνατε τι εννοώ.

    Ζε Πουάν! Για πες μας για δαύτον.

    Ισως να μην ακούει τώρα. Θα έχει πάει να σερβίρει το πρωινό στα ψάρια (το λέει και ψάρεμα)

  41. Νέο Kid Στο Block said

    Aντώνης Γκαουντής (τον πάτησε το τραμ έξω από τη Σαγκράντα και τον είχαν στα αζήτητα για τρείς μέρες..)
    Ο Λώρενς της Αραπιάς
    Πριγκηπέσα Ντιάνα
    Στρατηγός Πάτον
    Τζάκσον »the fractal» Πόλοκ
    Θόδωρος Αγγελόπουλος

    Kαι λίγος ex-Koρνήλιος:

    Nonne vides? Cum praecipiti certamine campum,

    Corripuere, ruuntque effusi carcere currus

    Cum spes arrectae juvenum, exultantiaque haurit

    Corda pavor pulsans : illi instant verbere torto,

    Et proni dant lora : volat vi fervidus axis.

    Jamque humiles, jamque elati sublime videntur

    Aera per vacuum ferri, atque assurgere in auras.

    Nec mora nec requies : at fulvae numbus arenae

    Tollitur; jumescunt spumis flatuque sequentum :

    Tantus amor laudum, tantae est vitoria curae.

  42. Γς said

    41:
    >τον πάτησε το τραμ έξω από τη Σαγκράντα και τον είχαν στα αζήτητα για τρείς μέρες..

    Στα Λοστ εντ Φάουντ θες να πεις.

    Κι από άμαξες:
    Πιερ Κιουρί και Ισιδώρα Ντάκαν (που παίζαμε ποδοσφαιράκια και μπιλιάρδο στο σπίτι της στο Βύρωνα)

  43. Αυτοκινητιστικό άμα ευθύνεται ο αυτοκινητιστής.
    Αυτοκινητικό άμα ευθύνεται το όχημα.

  44. rogerios said

    Η διάκριση «ατύχημα»-«δυστύχημα» μου μοιάζει εντελώς επίπλαστη. Και πράγματι μόνο για εργατικό «ατύχημα» μιλάμε, ανεξαρτήτως συνεπειών.

    Παρεμπ., χρησιμοποιώ αποκλειστικά το «αυτοκινητικός» κι όχι μόνο για λόγους επαγγελματικής διαστροφής (ή ίσως για ευρύτερους λόγους επαγγελματικής διαστροφής απ’ ό,τι η απλή συνήθεια): είναι σημαντικό ο όρος να παραπέμπει στο μηχανοκίνητο όχημα ως αιτία του ατυχήματος και όχι στον οδηγό, μια και η υποκειμενική αστική ευθύνη στα ατυχήματα αυτού του είδους είναι ξεπερασμένη έννοια εδώ και δεκαετίες.

    Αρχιτέκτονα, πώς μπορεί να συνδέεται ο Μαύρος Ιππότης με την οδήγηση από τα δεξιά;

  45. gryphon said

    H συμπεριφορά τού Ρίζου ειναι αχαρακτήριστη αν και ταιριαζει με τήν ιδέα που είχα πάντα γι’αυτόν.
    Δέν μπορώ να πώ αν φταιει η τι εγινε ακριβώς αφου δέν ημουν μπροστά αλλα αρχικα ελεγε διαφορα τρελλα οτι καποιο αυτοκίνητο μπροστα απο το δικο του τον ειχε χτυπησει και τον πεταξε ελεγε πανω στο δικο του και το εσκασε μετα και συμβουλευε μαλιστα τους ανθρωπους της τροχαιας να δουνε λεει τις καμερες για να βρουνε τον ασυνειδητο οδηγο κλπ.Μεγας ψευτης και απατεωνας.Και για να κατασκευασει τετοιο παραμυθι πανα πει πως αυτος εφταιγε.Και ειναι και αυτο το απαξιωτικο «ενας ανθρωπακος».
    Ενα παρόμοιο περιστατικό είχε γίνει πριν αρκετα χρονια και συγγενικό μου προσωπο ηταν αυτοπτης μαρτυρας.
    Τοτε η αδερφη του ΓΑΠ και κορη του Ανδρεα και πρωην γυναικα του Κατσανεβα ειχε σκοτωσει μια μεσηλικη γυναικα λογω απροσεξιας η ασχετοσυνης .
    Και εκεινη δεν ειχε μαλλον κανεναν παιδια συγγενεις κλπ και ετσι ολες οι φυλλαδες τής εποχης οι Κακαουνακηδες και ολοι αυτοι το καλυψαν λεγοντας πως η ατυχη γυναικα επεσε μονη της στις ροδες του αυτοκινητου .Ουτε ο συγγενης μου εμφανιστηκε ποτε να πει τι εγινε γιατι ηταν ο Ανδρεας πρωθυπουργος τοτε και σιγουρα θα εμπλεκε ασχημα.

  46. Αρκεσινεύς said

    17. 24,28 Νομίζω πως κάνετε λάθος. Και στο κι και στο ληωμα έχουμε υφέν που είναι ένα ﬞ

  47. Η ταυτόχρονη παρουσία στην συγκέντρωση της 27 Οκτωβρίου 1961 στην πλατεία Κλαυθμώνος των συσσχολιαστών Γς και G. μπορεί να χρσιμοποιηθεί προσεχώς σαν κομμάτι στο στόρι της υπό (αιωνίαν) κατασκευήν οπερέττας μου

    Ενα δείγμα :

    Γουσού και Τζι, οι δυο παλιοί, μαλώνανανε του κάκου
    εκει στο ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου :

    Γς Φύγε από δω, βρε νιάνιαρο, ξέρεις σε ποιόν μιλάς
    από εμένα φιάχτηκε η χώρα η Ελλάς
    σαν πήγα στην συγκέντρωση, αρχή ήταν του χειμώνος
    κι όλο το πλήθος έσπευδε Σταδίου και Κλαυθμώνος
    G. ημουν και γω σε μια γωνιά, για γκόμενες βεβαίως
    τα πρώτα μόλις ένοιωθα σκιρτήματα στο πέος
    Γς Ναι σε θυμάμαι ήσουνα, φορούσες και σαλιάρα
    και την πιπίλα έγλειφες με πάθος και λαχτάρα
    κι αντί τον λόγο να ακούς την έκανες να φύγεις
    G. Μ’ αυτά τα λόγια στην ψυχή. πληγές βαθειές μου ανοίγεις
    πάντα ήσουνα άκαρδος και φαφλατάς μεγάλος
    Γς Τσαντίστηκα που μου’ φαγε την γκόμενα ένας άλλος
    G. Μπα, τώρα σου τελείωσε ο πατριωτισμός σου ;
    Γς Ακου να δεις ρε νιάνιαρο, για βγάλε τον σκασμό σου
    τι πατριωτικότερον από τις ελληνίδες
    και ομορφότερες ποτέ μεσ’ στην ζωή δεν είδες
    κι αν κάποτε ποτίζουμε ρεύμα τουριστικόν
    είναι για το συνάλλαγμα καθήκον εθνικόν !

  48. Μαρία said

    46 Υφέν υπάρχει αλλά πρόσεξε το ι του Περικλέτου και το ι στο κι.

  49. ππαν said

    Καλημέρα. Ωραίες ιστορίες με τους πρίγκιπες. Αυτό με τον Ρίζο -που δε είχε και λεφτά να βάλει βενζίνη- είναι αχαρακτήριστο. Καλά, δεν το έχουν βάρος στην συνείδησή τους που σκότωσαν άνθρωπο, μόνο βγαίνουν και μιλάνε κι από πάνω;

  50. Γς said

    Αν αρχίσουμε και λέμε για ατυχήματα…
    Είναι σαν τις ιστορίες από το στρατό. Τες πά.

    Κάποτε πρέπει να γράψω βιβλίο για τα αυτοκινητιστικά κατορθώματα της γιατρίνας μου (σας έχω ξαναμιλήσει γι αυτήν). Όμως τώρα με αυτά που αναφέρατε θυμήθηκα ένα θανατηφόρο της.
    Πηγαίνοντας στο Νοσοκομείο της ένα πρωί καθάρισε μια γριούλα στη Βουλιαγμένης.
    Από την πρώτη στιγμή έτρεξα και προσπαθούσα να δω τι θα κάνουμε. Δυσκολεύτηκα να βρω τους δικούς της. Τελικά εντοπίσαμε έναν σύζυγο που την είχε παρατήσει και συζούσε χρόνια με μια νεότερη.
    Προσπάθησα να του το φέρω με το μαλακό για να μην στεναχωρηθεί, αλλά τελικά δεν τα κατάφερα. Κόντεψε να του έρθει νταμπλάς από τη χαρά του, που γλύτωσε και την διατροφή που της έδινε.
    Τελικά μετά από πολύ καιρό, δικηγόρους, αναβολές κλπ κλπ. η δικιά μου αθωώθηκε (κάτι μήνες με αναστολή). Εφταιγε το θύμα! Τες πα.
    Περασμένα ξεχασμένα. Όχι όμως και ο ‘σύζυγος’. Ακόμα έχω στα αυτιά μου τις σπαρακτικές του κραυγές στο δικαστήριο:
    -Εχασα το κορίτσι μου κύριε πρόεδρε!

  51. Αρκεσινεύς said

    46. ΔΙΟΡΘΩΝΩ. Γράφει το γράμμα στο οποίο θα γίνει συνίζηση ανάποδα και βάζει αποκάτω το υφέν.

  52. Ηλεφούφουτος said

    Ωραίο και το σημερινό!

    Τη διάκριση ατύχημα-δυστύχημα την έμαθα από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού και προσπαθώ να την τηρώ με την επιφύλαξη βέβαια τυποποιημένων φράσεων όπως «εργατικό ατύχημα».

    Κανείς δεν σχολιάζει το

    «Στο Βασίλειον των νόμων, των θεσμών, των παπαγάλων…»;

    αυτό το παπαγάλων ταιριάζει εδώ άριστα με τη σημερινή σημασία του «παπαγαλάκι», η οποία δεν έχει και πολλά χρόνια που εμφανίστηκε.

  53. spiral architect said

    @44γ: Χμ, όταν θέλω να μιλήσω για ιππότες, ασυναίσθητα έρχεται στο νου μου ο Μαύρος Ιππότης. (αλλά και η Μαύρη Οχιά) 😆
    […] Μέχρι το 1700 οι άνθρωποι περπατούσαν στο αριστερό μέρος του δρόμου. Αυτό αιτιολογείται από το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι δεξιόχειρες, κι έτσι το καλό χέρι, που θα κράταγε το ξίφος σε περίπτωσης που χρειαζόταν, θα έπρεπε να είναι ανάμεσα στον αμυνόμενο και το επιτιθέμενο. Επίσημη οδηγία, στις μετακινήσεις οι άνθρωποι να βρίσκονται στο αριστερό μέρος του δρόμου δόθηκε από τον πάπα, στα 1300. Τίποτα δεν άλλαξε μέχρι το 1773, όταν η αύξηση της κυκλοφορίας των αλόγων αλλά και των αμαξών, οδήγησε την αγγλική κυβέρνηση να βγάλει οδηγία η οποία επέμενε στην κυκλοφορία στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Η οδηγία αυτή έγινε νόμος το 1835.
    Όλα αυτά εξηγούν το γιατί στην Αγγλία και τις αποικίες της οδηγούν στα αριστερά. […]

    (από εδώ)

  54. Γς said

    47:
    Να χαρώ εγώ το Μποστικό σου στυλάκι.
    Πολύ κολλημένος στου Σαραντάκου το σάιτ, ρε αδερφάκι μου…

  55. athinaika said

    Τα εξαιρετικότερα εξαιρετικά νεοελληνικά δήθεν τροχαία:
    1. Λαμπράκης με τρίκυκλο 1963, Σαλόνικα (αλλά λόγω ¨Τίγρη¨ δε φτούρησε για τροχαίο)
    2. Θάνου – Κεντέρης με δίκυκλο 2004, Αθήνα (αχαρακτήριστο).

    Δημήτρης Φύσσας

  56. π2 said

    26, 35: Στο ωραίο τούβλο που είχε βγάλει ο Δήμος Καλλιθέας δεν βρίσκω τίποτε για λεωφόρο Φαλήρου, ούτε για το πρώτο αυτοκινητιστικό δυστύχημα (παρεμπ, Νίκο, στα κεφάλαια για την πνευματική ζωή έχει διάφορα για την Αλεξίου, τον Κοτζιούλα και άλλους που έζησαν στον δήμο).

    21: Καθοριστικό επιχείρημα νομίζω.

  57. π2 said

    Επιπλέον, λεωφόρος Φαλήρου λεγόταν νομίζω τμήμα της παραλιακής, οπότε μου φαίνεται δύσκολο να λέγεται έτσι και η Συγγρού.

  58. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα! Έλειπα μερικές ώρες, να με συμπαθάτε!

    51: Ακριβώς, πέστα και στη Μαρία. Υφέν λέγεται αυτό που μπαίνει από κάτω. Το ανάποδο γράμμα (ι και υ) δεν νομίζω να το είπαν κάπως. Η παλιά τυπογραφία είχε τέτοια κόλπα.

    47: Μπράβο, ωραίο έπος!

  59. sarant said

    52: Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω που αναφέρονται οι παπαγάλοι.

    35: Μα, στο ίδιο φύλλο μιλάει και για Φαλήρου και για Συγγρού. Προφανώς το Φαλήρου ήταν το παλιότερο όνομα, όπως λες, και για ένα διάστημα θα συνυπήρχαν στη χρήση.

    34_ Για τις μονομαχίες στρατιωτικών, είμαι βέβαιος ότι γίνονταν τουλάχιστον ως το 1916.

  60. Γς said

    Από ένα παρόμοιο θανατηφόρο δυστύχημα δεν φτιάχτηκε ο Ρίζος;
    Ανέλαβε διευθυντής του Ελεύθερου Τύπου (μαζί με τον Γ. Κίρτσο) μετά από το θάνατο του Βουδούρη σε τροχαίο, στην Βουλιαγμένης θαρρώ κι αυτό.

  61. ο δείμος του πολίτη said

    Ως δυστύχημα διδάσκω πάντως το θανατηφόρο ατύχημα ή με σοβαρά τραυματισμένους (γιατι κι αυτό αποτελεί σοβαρή ατομική και κοινωνική δυστυχία), ενώ ατύχημα μόνο τις αμυχές και τις λαμαρινοδουλειές…
    Στη δε πράξη χρησιμοποιώ το αυτοκινητιστικό κι όχι το αυτοκινητικό, για΄τι πέρασε βαθύτερα στη γλώσσα μας.

  62. sarant said

    56: Θέλει μελέτη το καλλιθεάτικο τούβλο, έχει ψωμί.

  63. sarant said

    61: Ναι, αυτή είναι η πιο λογική διάκριση (αμυχές και λαμαρινοδουλειές = ατύχημα),

  64. spiral architect said

    @47: Τζι, εκπληκτική οπερέτα. Μπράβο!

  65. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα

    θλιβερή και πονεμένη η σημερινή ανάρτηση ειδικά για όσους έχουμε χάσει προσφιλείς ανθρώπους, τίποτα δεν μπορεί να μας γλυκάνει

    Το πρώτο αυτοκινητ(ιστ)ικό α/δυστύχημα και η πρώτη καταδίκη δημάρχου για θάνατο λόγω παράνομης διαφημιστικής πινακίδας
    Ένα στα δέκα αυτοκινητιστικά ατυχήματα οφείλεται στις Διαφημιστικές Πινακίδες…

    ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ – ΚΟΥΡΣΑΡΟΣ

    Ν.ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ – ΤΟ ΤΡΟΧΑΙΟ.

  66. sarant said

    65: Ωχ, συγνώμη, έχετε δίκιο…

  67. τυφλόμυγα said

    Γιατί παρά λίγο; Ως μία λέξη το ήξερα.

    Εδώ κι 100κάτι χρόνια οι ανακοινώσεις της αστυνομίας δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Χρησιμοποιούν τις ίδιες γελοίες δικαιολογίες για να αθωώσουν βασιλείς, συναδέλφους τους ή «γαλαζοαίματους» εθνοπατέρες και τα παιδιά αυτών. 😦

    Ωραία παρουσίαση, βαρύ το περιεχόμενο.

    Κρόνι μου @65, λυπάμαι.

  68. sarant said

    Πρόσθεσα στο τέλος μια εικόνα που δείχνει ένα τροχαίο στην αρχαία Ελλάδα

  69. spyroszer said

    Σε πολλές δικαστικές αποφάσεις γράφεται «ειδική διαδικασία αυτοκινητικών διαφορών». Το «αυτοκινητική» δεν μου βγαίνει εύκολα να το πω, μου φαίνεται ότι παραπέμπει πιο πολύ στην αυτοκίνηση ή κάτι τέτοιο και όχι στο αυτοκίνητο. Επίσης, παλιότερα θυμάμαι τους δικηγόρους που ασχολούνταν με αυτοκινιστικές (ή αυτοκινητικές) υποθέσεις τους έλεγαν λαμαρινάδες.

    Εδώ ένα ενδιάφερον λινκ για την ιστορία του αυτοκινήτου στην Ελλάδα.
    Ο πρώτος Έλληνας που αναφέρεται ότι απέκτησε αυτοκίνητο το 1896 ήταν ο Νικόλαος Κοντογιαννάκης, ένα Peugeot, μοντέλο μάλλον του 1891. Ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος, που λέγαμε προχθές, αναφέρεται ως ο δεύτερος κάτοχος αυτοκινήτου, συγκεκριμένα μιας μονοκύλινδρης De-Dion Bouton 3,5 ίππων.
    Επίσης λέει ότι ο Νίκος Σιμόπουλος, γιος του τότε υπουργού Οικονομικών και μετέπειτα ιδρυτικό μέλος της ΕΛΠΑ, έγινε ο πρώτος επιχειρηματίας-αντιπρόσωπος αυτοκινήτων στην Ελλάδα, θέτοντας σε κυκλοφορία τρία επιβατικά αυτοκίνητα και δύο ελβετικά φορτηγά Orion.
    http://greekcitroenclub.gr/viewtopic.php?f=5&t=143

  70. # 58&64

    Ευχαριστώ για το Bravo αλλά στον καφέ είμαι φανατικός του παπαγάλου !!!

    # 56γ

    Ευχαριστώ. υπάρχει μια φήμη για τον παπού μου που πέθανε νέος το 1910, η άλλη εκδοχή είναι οξεία περιτονίτιδα

    Οσον αφορά την οπερέττα, ενα δείγμα μελοποίησης

  71. Per aspera said

    41 Στα διάσημα θύματα να προσθέσω τον Αλμπέρ Καμύ (δε βάζω γιώτα με τίποτα).Ο καλός συγγραφέας θεωρούσε ότι το να πας από αυτοκινητιστικό είναι ο πιο ηλίθιος θάνατος.Κάνει κάτι πλάκες η ζωή…
    Η λέξη αυτοκινητικό, μάλλον λόγω του συνθετικού -κινητικό μου δίνει την αίσθηση ότι αναφέρεται στην αυτοκίνηση και όχι στο αυτοκίνητο.
    Προσοχή στους δρόμους! Έχω ζήσει τρεις φορές τη φρίκη με αυτοκίνητο και μοτοσυκλέτα.Ούτε στον εχθρό μου.

  72. Ηλεφούφουτος said

    68 Ενδιαφέρον, διότι άγνωστο και προφανώς αληθινό αλλά και ο Ιππόλυτος από τροχαίο πήγε και αυτού του δυστυχήματος παραστάσεις υπάρχουν πολλές.

  73. Per aspera said

    69 Μαζί γράφαμε…

  74. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  75. Αντιφασίστας said

    Καλημέρα!
    Υπάρχει σαφής και αναμφισβήτητος τρόπος να γίνει η διάκριση:
    Αν το θύμα είναι Παναθηναϊκός, λέμε δυστύχημα.
    Αν είναι οπαδός άλλης ομάδας, λέμε ατύχημα.
    Αν είναι Ολυμπιακός, λέμε ευτύχημα.
    Ξεκάθαρα πράγματα!

  76. Γς said

    Νικοκύρη, μάζεψέ τον!

  77. panavros said

    Πράγματι ως σωστό θεωρεί ο Μπαμπινιώτης το αυτοκινητικό και το δικαιολογεί με το επιχείρημα πως είναι κάτι που συμβαίνει απο αυτοκίνητο ή αναφέρεται σε αυτοκίνητο και όχι απαραίτητα απο οδηγό (θεωρεί το λεξικό και τον οδηγό αυτοκινητιστή αλλά καταχρηστικά). Αν δεχόμασταν ως σωστό αυτό το επιχείρημα θα έπρεπε να διακρίνουμε τα ατυχήματα με αυτοκίνητο σε αυτοκινητιστικά όταν τα προκαλεί ο οδηγός του οχήματος και σε αυτοκινητικά όταν προκαλούνται απο το ίδιο το όχημα/ατα (πχ τυχαία βλάβη). Ωστόσο επειδή νομίζω οτι στην συντριπτική τους πλειοψηφία τα ατυχήματα με αυτοκίνητο (τροχαία) τα προκαλούν οι οδηγοί και οι αντιδράσεις τους βλέπω ακραίο να υπάρξει τέτοια διάκριση, και άτοπο να μιλάμε μόνο για αυτοκινητικά ατυχήματα. Γλωσσοπλάστης και φιλόλογος δεν είμαι αλλά νομίζω οτι εκτός του κριτηρίου της ευρείας χρήσης του αυτοκινητιστικός τα παραπάνω είναι ένα ακόμα επιχείρημα υπέρ του «αυτοκινητιστικό δυστύχημα».

    Ήθελα επίσης να προσθέσω οτι το «αυτοκινητιστικό» το έχω χρησιμοποιήσει προσωπικά και ως ουσιαστικό (παραλείποντας το «δυστύχημα»).

  78. Γς said

    Βουλιαγμένης, Τροχαία κλπ. έχει εδώ.
    Πως ήταν η Βουλιαγμένη και οι τροχονόμοι που πρόλα
    Εχει ακόμα κι ένα γερμανικό πολεμικό φόλκςβάγκεν σαν αυτό του μπάρμπα μου που μου το είχε δώσει να παίζω. Γι αυτό θέλω να σας πω δυο λόγια:
    Μου το θύμισε το ‘Κερατο’ του Βρανόπουλου που λέγαμε χτες τη νύχτα. Η μάλλον ο ίδιος ο Βρανόπουλος που ήταν Διευθυντής της Αστυνομίας Πατρών και μετά Αθηνών.
    Αστυνομία μόνο εκεί υπήρχε. Στην Πάτρα, Κέρκυρα και σε μερικούς Δήμους της Αθήνας. Όλα τα άλλα ήταν Χωροφυλακή.
    Ε, σε έναν τέτοιο χωροφύλακα έπεσα μια νύχτα. Μόλις είχα κάνει κάτι ρυθμίσεις στη μηχανή του ένδοξου τζιπακίου της Βέρμαχτ, που το χρησιμοποιούσα φοιτητής. Χωρίς δίπλωμα κτλ εννοείται.
    Είχα φύγει από το Βύρωνα, πέρασα από τα χαμόσπιτα της Καισαριανής, πίσω από το Χίλτον που ήταν ακόμη στα μπετά και από κάτι γεφύρια πέρασα τα ρέματα του Ιλισού (σημερινή Μηχαλακοπούλου). Πριν το πεντάγωνο έκανα αριστερά και βγαίνω Κηφισίας στο Φάρο Ψυχικού.

    -Στοπ! Μου κάνει ένας χωροφύλακας.
    -Αδεια κυκλοφορίας.
    Αρχισα να ψάχνομαι…σαν να είχα
    -Δίπλωμα!
    Πάλι ψάξιμο …τίποτα
    -Ταυτότητα!
    Φτου κι απ την αρχή. Τζίφος.
    Γυρίζω τον κοιτάζω, να δω τι άλλο θα μου ζητήσει.
    Με κοιτάζει. Φουσκώνει, ξεφουσκώνει και μου λέει.
    -Αϊ στο διάολο ρε!
    Και μου έκανε νόημα να την κοπανίσω…

    Κι όσο σκέφτομαι τον μακαρίτη τον Πέτρο Αρτεμειάδη φίλο μου και συμ (μαθητή φοιτητή) από το νηπιαγωγείο πάντα μαζί. Και πάλι μαζί θα είμαστε οσονούπω.
    Αυτόν τον έκανε τρομερά κέφι μια αμερικάνα. Η Ντολόρες. Με την κιθάρα της. Σκέτη Μπαέζ. Αραχτή χρόνια γι αυτόν στην Ελλάδα. Είχε πάρει μάλιστα και μια μεγάλη μεταχειρισμένη Μπιούϊκ που την χρησιμοποιούσε ο Πέτρος. Τον θυμάμαι να λέει σε ένα χωροφύλακα που μας έλεγχε την άδεια:
    -Μιας στριμμένης αμερικάνας είναι το αμάξι. Δουλεύω οδηγός της.
    –Τι να κάνεις παιδί μου, κουράγιο..

  79. Αντιφασίστας said

    Να μην ξεχάσουμε και τον Αλέκο Παναγούλη, που σκοτώθηκε σε σκοτεινό τροχαίο δυστύχημα ή »δυστύχημα» την Πρωτομαγιά του ’76.
    Κι εδώ ένα ενδιαφέρον λινκ για τα πρώτα τροχαία δυστυχήματα:
    http://milokrasso.blogspot.gr/2005/11/blog-post_28.html

  80. Ο ακαλλιέργητος Τσίπρας που συνεχίζει την παράδοση του πολιτικού που δεν ξέρει ελληνικά και της ξύλινης γλώσσας, είπε στην Στάη
    εχθές.
    – Αν κ. Στάη άκουγα όσα «ειπώνονται» …

    Οσα λέγονται δεν του άρεσε, είναι πολύ απλό και δεν ταιριάζει σε κολλητάρι του Ομπάμα.

    Το ξέρω ότι με την βοήθεια της σύγχρονης γκουγλοθεριστικής μηχανής θα τον βγάλετε λάδι.
    Οι ξύλινοι πασόκοι καθιερώσανε το άμεσα στη θέση του αμέσως και οι νεοπασόκοι το ανύπαρκτο ρήμα ειπώνω .

  81. # 81
    νομίζω πως ότι θέλατε να πείτε…ειπώθηκε άμεσα !!!

  82. spiral architect said

    @80: Οφείλετε λοιπόν να πράξετε δεόντως: Να τον περάσετε μιά με το στούκας τρακτέρ σας, να τον σβαρνίσετε, έπειτα να τον οργώσετε και τέλος να τον καλλιεργήσετε.
    (ακούς εκεί …)

  83. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Καὶ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ «λεωφόρος Συγγροῦ», ἀρχικὰ ὀνομαζόταν «Συγκρού» κιὀνομάστηκε ἔτσι λόγω τῶν πολλῶν συγκρούσεων ποὺ συνέβησαν ἤδη ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς αὐτοκίνησης στὴ χώρα μας. Ἀργότερα γιὰ λόγους εὐφημισμοῦ μετεγράφη σὲ «Συγγροῦ» πρὸς τιμὴν τοῦ «εὐεργέτου» Ἀνδρέα Συγγροῦ. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ οἱ περισσότεροι λέμε «στὴ Συγγροῦ» κι ὄχι «στὴ λεωφόρο Συγγροῦ».

  84. τυφλόμυγα said

    Αχ Νικοκύρη, δε με διαβάζετε. Γράψατε

    Η άτυχη γυναίκα κομματιάστηκε, λένε τα ρεπορτάζ, σε σημείο που η πριγκίπισσα Αλίκη παρά λίγο να λιποθυμήσει.

    και ρωτάω αν η σχιζολεξία (παρά λίγο) ήταν κατά λάθος ή έτσι γραφόταν παλιότερα;

  85. nestanaios said

    Καλλίτερα τροχαίο. Τό «αυτοκίνητο» ποτέ δεν ήταν αυτοκίνητο.

    {{ Τ’ αυτοκίνητα δεν φταίνε, μήτ’ εκείνοι που σημαίνουν, φταιν εκείνοι, που κλεισμένοι μες στα σπίτια των δεν μένουν}}. Έχουν περάσει εκατό χρόνια και δεν έχει αλλάξει τίποτα.

  86. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    80: Το «ειπώθηκε» το δέχεστε ή πρέπει να λέμε «ελέχθη»; Αλλά σήμερα το ποστ είναι για τροχαία, οπότε δεχόμαστε μόνο τα μαργαριτάρια που λέγονται εν κινήσει.

    83: Πλάκα κάνεις, έτσι; Μύθος είναι αυτό που λες.

  87. Γς said

    83:
    Χωρατό είναι. Δεν είναι;

    Πάντως έτσι είναι γενικώς.
    Αλλάζουν. Ακόμα και το Λεωφόρος μια εποχή ακουγόταν Λεωφθόρος …
    Εφτιαξε καθόλου έκτοτε. Και δεν εννοώ λόγω Ν. Δημοκρατίας.

  88. varsamakos said

    Παντα εβλεπα (αβασιμα) παραξενη την επιλογη του «ατυχηματος» αντι του «δυστυχηματος». Οτι δηλαδη δεν υπαρχει γεγονος που οφειλεται σε α-τυχια (α στερητικο). Μια παρατηρηση εδω θα μου ‘ναι χρησιμη, τα φωτα σας!

  89. cronopiusa said

    «Ο συγγραφέας Σ. Μάρας το θύμα τροχαίου στο οποίο ενεπλάκη ο Δ.Ρίζος» μου φερε στο νου το Γιάννη Παπαιωαννου.
    τα»πολλαπλά κατάγματα» του Γιώργου Ιωάννου, το τραμ που παρέσυρε σε ένα κεντρικό δρόμο της Βαρκελώνης και σκότωσε τον Γκαουντί (.Ο οδηγός είπε ότι πέρασε τον Γκαουντί για ζητιάνο ),. τον πολυαγαπημένο και τόσο επίκαιρο Αλμπέρ Καμύ αλλά και τον Μανουέλ Σκόρσα, την Μαρτα Τράβα, τον Χόρχε Ιμπαργουενγκοιτία τον Άνχελ Ράμα σ’ εκείνο το αεροπλάνο της Avianca τον Νοέμβρη του1984

  90. sarant said

    84: Πέσανε πολλά σχόλια και έλειπα πρωτύτερα. Ναι, ασφαλώς γραφόταν έτσι πρωτύτερα («παρά λίγο»), τότε που η καθαρεύουσα είχε «παρ’ ολίγον». Ας πούμε, το γνωστό θεατρικό του Σκούρτη είχε τίτλο «Ο Καραγκιόζης παρά λίγο βεζίρης». Από περιέργεια κοίταξα και διαπίστωσα ότι χρησιμοποιώ αδιάφορα πότε το παρά λίγο και πότε το παραλίγο. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι σήμερα όλοι σχεδόν γράφουν «παραλίγο», που φυσικά έτσι προφέρεται.

  91. Γς said

    >οπότε δεχόμαστε μόνο τα μαργαριτάρια που λέγονται εν κινήσει

    Δεν τρώγονται μανδάμ,
    Γλυστρούσι ως χέλια
    Τι απαντούμε;

  92. sarant said

    88: Γιατί σας ενοχλεί η ατυχία; Στα ελληνικά, περισσότερο από τα αγγλικά, η λέξη τύχη δεν είναι ουδέτερη, σημαίνει ουσιαστικά «καλή τύχη».

  93. Β. said

    Μήπως ο άτυχος παππούς λεγόταν Στάθης Μάρας;;

    http://www.iefimerida.gr/news/86114/ο-ποιητής-που-παρέσυρε-και-σκότωσε-με-το-αυτοκίνητο-του-ο-δημήτρης-ρίζος

  94. Για να κυριολεκτούμε, το σημαδάκι κάτω από τα «κι» και «λυώμα» ΔΕΝ είναι υφέν — είναι περισπωμένη. Το υφέν, που είναι σαν οριζόντια παρένθεση ανοιχτή προς τα πάνω, πιάνει ΔΥΟ φωνήεντα
    Χρησιμοποιούσαν παλιά το ῖ (ι με περισπωμένη, για όσους δεν το βλέπουν) αναποδογυρισμένο για να παραστήσουν το ι που δεν προφέρεται και απλώς μαλακώνει το προηγούμενο σύμφωνο. Το αναποδογυρισμένο ῦ για τον ίδιο σκοπό πρώτη φορά το βλέπω. Υποθέτω ότι αυτή η χρήση ατόνησε όταν άρχισε να γράφεται συχνότερα η δημοτική, όπου το φαινόμενο αυτό είναι συχνότατο και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επισήμανση (αν και ο ξένος μπορεί να μπερδέψει το «σπάνιο» με το «μπάνιο», που βεβαίως δεν ομοιοκαταληκτούν!), και πάντως στις μέρες έχει εκλείψει σχεδόν τελείως, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καν το σχετικό σύμβολο στους χαρακτήρες Unicode.

  95. τυφλόμυγα said

    90, Ξέχασα εντελώς το «παρ’ ολίγον» παρότι και συνηθισμένο είναι σε παλιά κείμενα και πολλές φορές το έχω δει. 🙂 Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση. 😀

    Ψηφίζω αυτοκινητιστικό ατύχημα. Συμφωνώ με το σχολιαστή που έγραψε ότι η πρόταση Μπ. είναι σα γλωσσοδέτης.

    Στο σχολείο έμαθα τη διάκριση ατυχήματος /δυστυχήματος -όπως τα λέει το άρθρο. Τη λεπτή διάκριση του κειμένου παρέλειψαν να μας την πουν, δεν το σκέφτηκαν μάλλον. Τέλος πάντων. Τροχαίο ή ατύχημα θα πω, αλλά έτσι κι αλλιώς σπάνια θα μιλήσω για τέτοιο θέμα.

  96. sarant said

    93: Ωχ, έχετε δίκιο, μπερδεύτηκα!

    94: Και ο Καρυωτάκης, και ο Κοτζιούλας και άλλοι της εποχής τους κάνουν τέτοιες ρίμες, π.χ. ο Κοτζιούλας ριμάρειεναγώνια με χρόνια και αφέλεια με παιδαρέλια. Ο Καρυωτάκης πιο πολύ ακόμα, αλλά δεν έχω κανένα πρόχειρο. Τη «ρίμα» αυτή ο (πρόσφατα χαμένος) Κοκόλης στο περί ομοιοκαταληξίας βιβλίο του την αποκαλεί «οπτική», αν θυμάμαι καλά. Βέβαια, επί της ουσίας δίκιο έχεις.

  97. «Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι σήμερα όλοι σχεδόν γράφουν “παραλίγο”, που φυσικά έτσι προφέρεται.»

    Ευτυχώς πουγράφετε κάτι τέτοια και συνέρχονται οι ατυχείς πουνομίσανε ότι τοπαρόν ιστολόγιο ασχολείται με τηγλώσσα,
    (Γράφω μετονκανόνα του ιστολογίου, «όπως
    προφέρονται.»)

  98. Υπόψη κας Στούκα

    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B3%CE%BF&dq=

  99. sarant said

    97-98: Και ο Μπαμπινιώτης έτσι το έχει, παραλίγο. Και ο Τεγόπουλος-Φυτράκης. Και η πλάκα είναι ότι η συζήτηση ξεκίνησε επειδή *δεν* το έγραψα έτσι. Αλλά της κυρίας Στούκα μονό δεν της φτάνει, διπλό περισσεύει.

  100. panavros said

    ….και ο Κριαράς παραλίγο γράφει στο λεξικό του

  101. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Κι ἂν ὁ Κριαρᾶς, ὁ Φυτράκης κι ὁ Μπαμπινιώτης πᾶν νὰ πνιγοῦν θὰ πᾶτε κι ἐσεῖς;

  102. ππαν said

    Εγώ θα πέσω να σώσω τον Κριαρά, κι ας πνιγώ.

  103. christos k said

    Panavros=Christos k και δεν κατάλαβα γιατί πέρασε πάλι το παλιό όνομα.

  104. christos k said

    101 Ναι.

  105. Αντιφασίστας said

    Επί Επαναστάσεως λέγαμε παρ’ ολίγον. Στην επάρατο μεταπολίτευση, όμως, σκάρτεψε η γλώσσα, όπως κι όλα τ’ άλλα. Αφήστε τα, κυρία Στούκα μου, αφήστε τα! Πέθανε και ο Ντερτιλής, ανείπωτος ο πόνος, ορφανέψαμε.

  106. christos k said

    101, 102….θα βουτήξω να σώσω την Ππαν…και τον Κριαρά 🙂

  107. Είναι φοβερό αυτό το πράγμα που μας συμβαίνει αγαπητέ Παναγιώτη, αυτή η εισβολή στην γλώσσα ενός πομπώδους νεοταξικού κομπογιαννιτισμού.

    Ετσι στα γρήγορα δεν βρήκα άλλο παράδειγμα, όμως κι αυτό του Ορέστη Αλεξάκη αρκεί.
    Γράφει ο ποιητής.

    Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ
    σα να πιστεύω πως
    υπάρχω ακόμα

    Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
    Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα

    ————

    Αν γράψετε παραλίγο χώμα τότε προφανώς γράψατε άλλο ποίημα.
    Εκτός αν έχετε μετρήσει, με το μηχάνημα του Σαββόπουλου που κοπανάτε ειρωνικά κάθε τόσο, ότι το παρά λίγο της ποσότητας, προφέρεται διαφορετικά από το «παρά λίγο» του χρόνου.

  108. sarant said

    101: Λεξικά είναι, Αρχιμήδη, πώς θα δεις αν ένας τύπος είναι δόκιμος; Θα μυρίσεις τα νύχια σου;

  109. τυφλόμυγα said

    κ. Στούκα, καλό είναι να διαβάζετε προσεκτικά πρώτα το κείμενο και μετά όλα τα σχόλια, αν θέλετε να την πείτε σε κάποιον. Αν κοιτάξετε προσεκτικά το 67α και το 84 θα δείτε ότι ρώτησα το Νικοκύρη γιατί γράφει «παρά λίγο». Κι αν διαβάσετε ακόμα πιο προσεκτικά το 90 θα δείτε ότι ο κ.Σαραντάκος γράφει (…)διαπίστωσα ότι χρησιμοποιώ αδιάφορα πότε το παρά λίγο και πότε το παραλίγο.
    Καλό είναι να σκεφτόμαστε και λίγο πριν κατηγορήσουμε κάποιον. Κι όταν σκεφτείτε, κατηγορήστε εμένα. Ταμάμ;

  110. sarant said

    107: Μα φυσικά κυρία Στούκα, άλλο είναι το ένα και άλλο είναι το άλλο. Το «δεν έχω παρά λίγο χώμα», όπου το λίγο είναι επίθετο, σημαίνει «έχω μόνο λίγο χώμα» και μένει έτσι, σε δύο λέξεις, αυτό κανείς δεν διανοήθηκε να το γράψει ενωμένο.
    Το «παραλίγο να» που οι περισσότεροι το γράφουν ως μία λέξη, είναι επίρρημα, σημαίνει «λίγο έλειψε να».

    Αυτό το παράδειγμα που φέρατε συνηγορεί υπέρ του να γράφεται ενωμένο το «παραλίγο» όταν είναι επίρρημα, και χωριστά όταν το λίγο είναι επίθετο.
    Παράδειγμα φτιαχτό: «Τα έφαγαν όλα, παραλίγο να σκάσουν. Δεν άφησαν παρά λίγο ψωμί»

  111. Μιχαλιός said

    56-57: Ασφαλώς και λεγόταν «Φαλήρου» η Συγγρού, προτού ονομαστεί Συγγρού. Π.Χ. εδώ: http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:I1dMoj1R-KIJ:eleftheriadis.edu.gr/site/index.php/news-paper/artcles/60-church+%22%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CE%BD+%CE%A6%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%BF%CF%85%22+%22%CE%86%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CF%83%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82%22&cd=1&hl=el&ct=clnk&gl=gr

    Το όνομα διατηρείται και σήμερα για το πρώτο της τμήμα, που είναι συνέχεια της Μακρυγιάννη και ενώνεται με τη σημερινή Συγγρού κοντά στη γέφυρα του πρώην Ιλισσού. (Απ’ τη οδό Μακρυγιάννη ήταν άλλωστε μέχρι τότε η κυριότερη έξοδος της Αθήνας προς Φάληρο, απ’ τον καιρό που βρισκόταν εκεί η «Αρβανίτικη Πόρτα»).

    Σχετικό και το ακόλουθο:
    «Αλλ’ εις την αγάπην προς τα θαλάσσια λουτρά συνετέλεσε πολύ και το παράδειγμα της βασιλίσσης Αμαλίας, ήτις ηγάπα περιπαθώς το κολύμβημα (…),
    κατέβαινεν εις το Παλαιόν Φάληρον κατά τον βαθύν όρθρον και εκολύμβα.
    Αι οικογένειαι κατέβαιναν με τα κάρρα, οι δε νέοι με γαϊδούρια της
    Πλάκας, τα οποία συνηθροίζοντο είς τινα πλατείαν της συνοικίας
    Μακρυγιάννη και εδίδοντο αντί 50 λεπτών ή δραχμής. Κατά την πρωίαν
    της Κυριακής ιδίως απετελείτο μεγάλη και ευθυμοτάτη
    γαϊδουροκαβαλλαρία εις την οδόν Φαλήρου από τριακόσιους και
    πεντακόσιους νέους, οίτινες επλήρουν φαιδρού θορύβου και ασμάτων την
    πεδιάδα, συναντώντες δε την Βασίλισσαν επιστρέφουσαν παρετάσσοντο
    εκατέρωθεν της οδού» (Ι. Κονδυλάκης, http://www.gutenberg.org/files/32815/32815-0.txt).

  112. ππαν said

    106: Θα περάσουμε ωραία στα μπαιν-μιξτ!

  113. Αντιφασίστας said

    Μόνο κομπογιαννιτισμός; Και κομπογιωργισμός και κομποδημητρισμός και κομποπαναγιωτισμός και όλοι νεοταξικοί οι μασκαράδες! Finis Graeciae!

  114. Φυσικά είναι διαφορετικό, αλλά κάνετε πώς δεν καταλαβαίνετε κ. Σαραντάκο
    Γράψατε ότι το παραλίγο σωστά το γράφετε έτσι, γιατί έτσι προφέρεται.
    Το παρά λίγο που «κανείς δεν διανοήθηκε να το γράψει ενωμένο», προφέρεται διαφορετικά;

  115. sarant said

    114: Όχι αγαπητή μου, δεν έγραψα αυτό. Έγραψα: «Εγώ γράφω αδιάφορα πότε «παραλίγο» και πότε «παρά λίγο». Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως οι περισσότεροι γράφουν «παραλίγο» -που φυσικά έτσι προφέρεται». Το ότι έτσι προφέρεται, δεν το ανέφερα σαν αιτιολόγηση της ενιαίας γραφής αλλά σαν γεγονός.

    Δεν γράφουμε ακριβώς ό,τι προφέρουμε. Και το «δύο παρά πέντε» προφέρεται «παραπέντε» αλλά δεν γράφεται.

    Παρεμπιπτόντως, το «δεν έχω παρά λίγο κρασί» ΔΕΝ προφέρεται όπως το «παραλίγο να πέσεις». Εδώ το «παρά» (τουλάχιστο στα δικά μου αυτιά) τονίζεται, ενώ στο «παρά λίγο να πέσω» (αν το γράψω έτσι) ή στο «τρεις παρά δέκα» δεν τονίζεται.

  116. Γς said

    109:
    >Κι όταν σκεφτείτε, κατηγορήστε εμένα

    Την αγορανομικώς υπεύθυνη
    (αγορανομική υπεύθυνη;)
    του ιστολογίου
    😉

  117. Αντιφασίστας said

    Χάσαμε έναν καλό αξιωματικό και ο κατήφορος δεν έχει τελειωμό!
    http://www.alfavita.gr/arthra/%CE%BF-%CE%BA-%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%B5%CE%AF-%CE%B1%CE%BB%CE%AC-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%AE-%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BD-%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%AE

  118. τυφλόμυγα said

    116, Ούτε εσύ διαβάζεις προσεκτικά τα σχόλια, ε; Από τα δικά μου 67α και 84 ξεκίνησαν όλα. Ζητάω ειλικρινά συγγνώμη. Αν ήξερα, δε θα επέμενα. 👿

    117, Έχεις δει τα βίντεο στο γιουτιουμπ για τον Τέλλογλου; Αν όχι, δες:http://www.youtube.com/watch?v=8KXydZvaMgk

  119. spyroszer said

    Πατήρ και υιός: Την ίδια εποχή με το δυστύχημα (1907), είχε ξεσπάσει και σκάνδαλο με την εταιρεία αυτοκινήτων που είχε συστήσει ο Ανάργυρος Σιμόπουλος, υπουργός Οικονομικών, που ήταν και Πρόεδρος αυτής, με τον γιο του, που φαίνεται ότι έκαναν δουλειές με το δημόσιο. Είχαν ξεσηκωθεί και οι καραγωγείς. Μετά από λίγους μήνες εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω και μιας άλλης σύμβασης (για τη σταφίδα) που είχε εμπλακεί.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=123&pageid=-1&id=9359&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASbASRASUASXASYASXASdASTAAqAAgAAmAAgASJASdAScASXASSASRASVASPAScAAq&CropPDF=0

    Ο Κίτρινος Εχθρός: Σε επίσκεψη του αρχηγού της αντιπολιτεύσεως Ράλλη το 1908 στην Τρίπολη, οι αμαξηλάτες και καραγωγείς διαμαρτύρονται για τα αυτοκίνητα που τους έστειλε ο Σιμόπουλος: «Κύριε Ράλλη οι δρόμοι της πόλεως μας είναι στενοί και ακατάλληλοι δια τοιούτου είδους συγκοινωνίαν και δια τούτο εκτός του ότι καταστρέφονται τα συμφέροντα μας απειλείται και η ζωή μας. Το αυτοκίνητο είναι ο χάρος μας».
    Ο Ράλλης τους απαντά, δίνοντας διαχρονικά μαθήματα πολιτικής ευελιξίας: » Δυστυχώς είναι αδύνατον να εμποδισθή η δια των αυτοκινήτων συγκοινωνία, αλλ’ είναι βέβαιος ότι ένεκεν της ακαταλληλότητας τούτων θα συντριβώσι μόνα των και ας μη φοβούνται αυτά».
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=123&pageid=-1&id=18558&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASbASRASUASXASYASXASdASTAAqAAgAAmAAgASJASdAScASXASSASRASVASPAScAAq&CropPDF=0

    9.9.1910: Οι πρώτες κόντρες: » Και πάλιν ο λόγος δια τα ακρατήτως τρέχοντα αυτοκίνητα, τα οποία κατέστησαν η διαρκής των Αθηναίων απειλή. Προχθές την νύκτα περί ώραν 2αν μετά το μεσυνύκτιον εις την οδό Σταδίου τρία αυτοκίνητα ετέλουν αγώνα ταχύτητας. Και ευρέθησαν μερικοί απλοικοί να ερωτήσουν τον σκοπόν χωροφύλακα δια τί τους επιτρέπει να τρέχουν τόσο πολύ. – Μα αυτά δεν υπόκεινται εις τον νόμον, ήτο η απάντησις του χωροφύλακος. Βεβαίως η απάντησις αυτή δεν λέγει τίποτε νέον, διότι το βλέπομεν καθ’ ημέραν , ότι δεν τους πιάνη ο νόμος τους αυτοκινητούντας, λέγει όμως μιαν μεγάλην αλήθειαν, που αναγκάζει καθέναν να οικτίρη πάσαν περί κινήσεως ταχύτητας και κυκλοφορίας κλπ αστυνομικήν διάταξιν, ακόμα και την προχθές εκδοθείσαν».
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=123&pageid=-1&id=13983&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASJASdAScASXASSASRASVASPAScAAq&CropPDF=0

  120. sarant said

    119: Πολύ ωραία αποσπάσματα-ευρήματα! Γιατί κίτρινος όμως ο εχθρός; Είχαν από τότε κίτρινο χρώμα τα ταξί και συναφή;

  121. spyroszer said

    Ναι και μένα μου ‘κάνε εντύπωση, δεν το εξηγεί. Τόσο παλιά είναι η κίτρινη φυλή;

  122. Γς said

    118 α:
    Και φυσικά τα έχω διαβάσει. Απλώς έτσι όπως τελειώνεις το σκεπτικό σου με την απόλυτη προτροπή να κατηγορήσει εσένα (και μόνο, λέω εγώ) σπρώχνω ελαφρώς κάποιον άσχετο με το θέμα (ή κακόπιστο) να εδραιώσει την εντύπωση που του σίγουρα του γεννιέται. Ότι βάζεις το στήθος μπροστά για να καλύψεις άλλους.
    ώρα βέβαια το χάλασες.
    Αλλά ας περιμένουμε την ετυμηγορία.

  123. Ωραία κ,Σαραντάκο θα θυμόμαστε όλοι αυτή την απάντησή σας την επομένη φορά που θα γράψετε για μία «σχιζολεξία.»

    Θα συμμαχίσω και με τον διάβολο, είπε ο Τσίπρας. Αντε με το καλό και σύντομα να δούμε στο ιστολόγιο σας κείμενα για τους αεροψεκασμούς και για τις πτώσεις του ουσιαστικου ο τερενσκουΐκ.

  124. Αντιφασίστας said

    Με γιώτα το είπε το »συμμαχήσω» ο Τσίπρας; Πώς ακριβώς το πρόφερε; Ή το μένος που έχετε εναντίον του σας κάνει να του βρίσκετε ορθογραφικά λάθη και στον προφορικό λόγο, κυρία Στούκα μου;

  125. Γς said

    124:
    >κυρία Στούκα μου;

    Στούκα σου έ;
    Μετά θα φταίει αυτή άμα στην πέσει (σαν στούκας);

  126. Αρκεσινεύς said

    82. Έκανες λάθος στα τελευταία στάδια. Σπέρνουμε αλάτι για να μη φυτρώσει τίποτε πια και έτσι να είμαστε απόλυτα σίγουροι πως κανένας απόγονος δε θα δημιουργήσει και πάλι προβλήματα σε » νοικοκυραίους».

  127. Αντιφασίστας said

    Οι συμπάθειες δεν κρύβονται, Γς. Άλλωστε, τα ετερώνυμα έλκονται και οι ιστορικοί συμβιβασμοί δεν είναι και τίποτα το πρωτοφανές. 😉

  128. Ανδρέας «Κουπονιώτης» said

    Στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της 3ης Δεκεμβρίου του 1917, που έχω στο αρχείο μου (γιατί, μόνο ο Βενιζέλος έχει αρχείο;) υπάρχει δημοσιευμένη η παρακάτω είδηση:

    ΤΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

    Ας πάρη αφορμήν, η αστυνομία, από τον τραγικόν θάνατον του συμπολίτου μας Β. Μελά, ο οποίος εξέπνευσεν χθες εν μέσω οδύνων, τσαλαπατηθείς προχτές από ένα αυτοκίνητον εις την οδόν Πανεπιστημίου, και ας βάλη χαλινάρι εις τα μαινόμενα αυτοκίνητα των ταλαρούχων. Εάν πάλιν μεγάλοι γαλονάδες εννοούν να επιδεικνύωνται ανά την πόλιν δια μιας ταχύτητος 60 μιλίων, το Κράτος να βάλη και αυτούς εις την θέσιν των.
    Μας ταΐζουν σκόνην τα αυτοκίνητα. Δεν μιλούμεν. Αφαιρούν τον ήσυχον περίπατον του βιοπαλαιστού. Σιωπώμεν. Μας ξεκουφαίνουν με τις αφρικανικές τρομπέττες των. Υποκύπτωμεν. Τώρα μας σκοτώνουν, χωρίς κάν να συλλαμβάνωνται οι ανθρωποκτόνοι.
    Ασύδοτα λοιπόν και τα αυτοκίνητα, όσα ανήκουν εις το Κόμμα;

  129. Γς said

    127:
    Πάει τον χάνουμε αυτόν.
    😦

  130. sarant said

    123: Κυρία Στούκα μου, οι καθαυτό σχιζολεξίες είναι εκείνες που ποτέ δεν γράφονταν χωριστά οι λέξεις, π.χ. κατ’ επείγον.

    128: Αλλά δεν εννοούσε αυτό το κόμμα ο (όχι ακόμα κομμουνιστικός, έστω και μετά την παραίτηση Γιαννιού) Ριζοσπάστης.

  131. Μια από τις πιο αγαπημένες οικογενειακές μας ιστορίες έχει να κάνει με αυτό το θέμα (ή μέρος του θέματος, τις οδηγητικές δηλαδή ικανότητες των βασιλέων). Ο θείος μου ο Σαράντης (σύζυγος της αδελφής του παππού μου συγκεκριμένα) υπήρξε και είναι μέχρι σήμερα (ογδοηκονταετής γέρων πια) φανατικός βασιλικός, που περιμένει ακόμα την επάνοδο του βασιλέα μ’ όλα του τα σόγια και γι’ αυτό το λόγο αποτελούσε τον περίγελο της οικογενείας ανέκαθεν. Υπήρξε προ σύνταξης τροχονόμος και είναι από τις πλέον γραφικές φιγούρες, ευθυτενής, με τη μουστάκα του και τα μαλλιά πάντα γυαλισμένα με μπριγιαντίνη -ή κάτι το ανάλογο. Μας αφηγείται λοιπόν (πάντα κατόπιν παράκλησης) σε κάθε οικογενειακό τραπέζι για ένα περιστατικό που έλαβε χώρα δεν θυμάμαι πότε, αρκετά προ χούντας πάντως, όταν ο θείος είχε βάρδια στο βαρέλι στην Κηφισιά (εγώ δεν το έχω δει ποτέ, αλλά φαίνεται ότι είναι κοινός τόπος πως οι τροχονόμοι στέκονταν σ’ ένα «τροχονομικό» βαρέλι στις διασταυρώσεις και ρύθμιζαν την κυκλοφορία). Είναι στο βαρέλι λοιπόν και κάνει τη δουλειά του, όταν βλέπει από μακριά να έρχεται ένα φιγουράτο κάμπριο με το γκάζι πατημένο τέρμα, καρφωτό προς τα πάνω του. Σφυρίζει τη σφυρίχτρα του, κουνάει τα χέρια, φωνάζει, το αυτοκίνητο πλησιάζει, δίνει μια ο θείος, πηδάει έξω απ’ το βαρέλι, σαβουριάζεται στο δρόμο, το κάμπριο δίνει μια στο βαρέλι και το διαλύει και συνεχίζει ακάθεκτο την πορεία του. Το αυτοκίνητο οδηγούσε ο (τότε) διάδοχος Κωνσταντίνος με συνοδηγό την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το αστειότερο όλων είναι βέβαια ο διάλογος που παραδοσιακά ακολουθεί τη λήξη της αφήγησης:
    «Καλά ρε θείε, κι εσύ τί έκανες;»
    «Ε, τί να κάνω;»
    «Δεν το κατήγγειλες το περιστατικό;»
    «Μα πώς να το καταγγείλω, αφού ήταν ο Διάδοχος!» (προφανώς έχει δίκιο ότι και να το είχε καταγγείλει μόνο τον μπελά του υπήρχε πιθανότητα να έχει βρει -το κουκούλωσε ο αξιωματικός υπηρεσίας όταν γύρισε ο θείος στο τμήμα και όλα καλά).
    «Και καλά, μετά απ’ αυτά μπορείς να είσαι βασιλικός; Εδώ κόντεψε να σε σκοτώσει»
    (το επιστέγασμα, με γλυκό χαμόγελο και ναζιάρικο ύφος:) «Έλα μωρέ, παιδιά ήταν!»

  132. sarant said

    131: Απίθανη ιστορία, καλώς ήρθατε!

  133. Ανδρέας «Κουπονιώτης» said

    130. Οχι βέβαια. Το ΚΟΜΜΑ ιδρύθηκε ένα χρόνο μετά (17 Νοέμβρη 1918). Ο Ριζοσπάστης που έχω είναι Εφημερίς Δημοκρατικών Αρχών, με Διευθυντή και Ιδιοκτήτη τον Γ. Πετσόπουλο και Αρχισυντάκτη ακόμα τον Γιαννιό.

  134. Γς said

    131:
    Οσον αφορά τους τροχονόμους και τα βαρελκάκια τα ίδια γινόντουσαν 20 χρόνια χρόνια πίσω απο αυτά που λές. Εγιναν μπρος τα μάτια μου!

    Από το σάϊτ που σας έστειλα στο #78:

    «Είχε κι ένα ξύλινο βαρελάκι με μπλε και άσπρες γραμμές μέσα από το οποίο ρύθμιζε την κυκλοφορία. Ποια κυκλοφορία; Τρίχες! Που και που πέρναγε κανα αυτοκίνητο. Για να σκεφτείτε ήταν μονίμως έξω από αυτό το στρογγυλό κουβούκλιο, στο πεζοδρόμιο κι όταν έβλεπε να έρχεται κανένα όχημα, έμπαινε στο βαρέλι και έκανε νόημα στο αυτοκίνητο να σταματήσει. Κοίταζε δεξιά αριστερά μήπως τάχα μου έρχεται κανένα άλλο αυτοκίνητο και μετά με αργές τελετουργικές κινήσεις βραχιόνων και παλαμών διέταζε το όχημα να συνεχίσει την πορεία του. Είχε πολύ πλάκα κι ο μπάρμπας μου (25 χρονος οργισμένος νέος της συμφοράς) όταν τον πλησιάζαμε πάταγε γκάζι και προσποιούτανε ότι θα πέσει πάνω του. Μια φορά μάλιστα ο τροχονόμος πήδηξε έντρομος από το κουβούκλιο για να σωθεί.
    Πολύ πλάκα.»

  135. # 134

    Το Κατσιπόδι που λες λεγότανε και Κατσιποδού ; Γιατί εγώ ξέρω από τους αρχαίους ψαράδες (Καπταντρέας Ζέππος) πως λεβέρνανε την τράτα στην σπίθα της Κατσιποδούς, ακτή Τζιτζιφιές

  136. Γι’ αυτό και εγώ λέω «τροχαία» και καθαρίζω. Με αφορμή το σχόλιο του Σπύρου στο 69, στην αργκώ των δικαστηρίων την ειδική διαδικασία τη λένε «αυτοκίνητα». Τουλάχιστον εδώ χάμω. «Αυτοκίνητο» λένε και την αγωγή με τη οποία διεκδικείται η αποζημίωση από τροχαίο ατύχημα. Έχω ένα «αυτοκίνητο θανατηφόρο» δε σημαίνει το προφανές…

  137. Alfred E. Newman said

    115
    Κι όμως η σωστή γραφή είναι «παραπέντε» 😆

    http://fr.wikipedia.org/wiki/Parapente

  138. sarant said

    137: Αυτό κι εγώ έτσι το λέω 🙂

  139. @137 Μες το μυαλό μου είσαι! 😀

  140. spyroszer said

    136. Και εμείς εδώ πάνω έτσι το λέμε. Έχω ένα αυτοκινητάκι αύριο.

  141. MelidonisM said

    + την επιγραφή της επιτύμβιας στήλης

    Έδεσσα, 2ος/3ος μ.Χ. (SEG 25:711)

    Χοῖρος ὁ πᾶσι φίλος,
    τετράπους νέος,
    ἐνθάδε κεῖμαι
    Δαλματίης δάπεδον προλιπὼν
    δῶρον προσενεχθείς
    καὶ Δυρράχιν δὲ ἐπάτησα
    Ἀπολλωνίαν τε ποθήσας
    καὶ πᾶσαν γαίην διέβην
    ποσὶ μοῦνος ἄλιπτος
    νῦν δὲ τροχοῖο βίῃ
    τὸ φάος προλέλοιπα
    Ἠμαθίην δὲ ποθῶν
    κατιδεῖν φαλλοῖο δὲ ἅρμα
    ἐνθάδε νῦν κεῖμαι
    τῷ θανάτῳ μηκέτ’ ὀφειλόμενος.

    Ένα γουρούνι φίλος στον καθένα,
    τετράποδο άβγαλτο,
    κείτομαι εδώ.
    Δαλματίας το έδαφος άφησα,
    ως δώρο προσφέρθηκα,
    Δυρράχιο πάτησα,
    Απολλωνία πεθύμησα,
    και όλη τη διαδρομή πέρασα
    με τα πόδια μονάχο και πίσω δεν ξώμεινα.
    Και τώρα από τροχού αμάξης την βία
    της ζωής το φως μου έχασα.
    Τη Μακεδονία ποθούσα να δω
    και του φαλλού καρναβάλικο άρμα
    Εδώ τώρα κείτομαι,
    και στο θάνατο πια δεν χρωστώ τίποτα.

  142. sarant said

    141: Μιχάλη, μπράβο!

  143. Maria said

    Καλησπέρα!
    καταπληκτικό ως συνήθως.
    Εγώ όμως θέλω να ρωτήσω, γιατί γκουγκλίζοντας;; το ρήμα δεν είναι γκουγκλάρω
    κατά το σχηματισμό κατάληξης ξένων ρημάτων; -δη ιντερνετικών-

    Άρα γκουγκλάροντας; (απαίσιο το ξέρω, πολύ πιο εύηχο το γκουγκλίζοντας, αλλά έτσι δεν πάει;)

  144. sarant said

    Ρωτήσατε, αλλά απαντήσατε κιόλας. Ναι, τα δάνεια ρήματα σχηματίζονται με -άρω. Όμως, το βρίσκω κακόηχο. Οπότε, εγώ προτιμώ το «γκουγκλίζω».
    Δικολαβική δικαιολογία: το γκουγκλίζω δεν βγαίνει από το γκουγκλ+ίζω, αλλά υποχωρητικά από το ουσιαστικό «η γκουγκλιά». 🙂

  145. π2 said

    141: A, μπράβο! Και ωραία μετάφραση (έχει ένα λεπτό σημείο το επίγραμμα, το μοῦνος ἄλ(ε)ιπτος, το οποίο στην πραγματικότητα είναι λογοπαίγνιο: ἄλειπτος σημαίνει όντως «αυτός που δεν έχει μείνει πίσω», συνεκδοχικά όμως σημαίνει και «αήττητος» και είναι όρος συχνότατος στα πρωτοπρόσωπα επιγράμματα αθλητών· οπότε λειτουργεί λίγο και σαν κλείσιμο ματιού ο όρος, καθώς βάζει το γουρουνάκι να μιλάει με τη γλώσσα των ψηλομύτηδων επαγγελματιών αθλητών).

    Πρόκειται για μια από τις πιο πολυσυζητημένες επιγραφές της Έδεσσας. Στο ανάγλυφο παριστάνεται σ’ έναν έντονα κατηφορικό δρόμο ένα κάρο που σέρνουν μουλάρια. Πάνω στο κάρο παριστάνεται ένα αδιάγνωστο αντικείμενο και μπροστά του (αλλά και κάτω από τους τροχούς) το άτυχο γουρουνάκι, ο θάνατος του οποίου παριστάνεται δηλαδή σε δύο φάσεις που δηλώνουν τη χρονική εξέλιξη.

    Έχουν δοθεί ένα κάρο (pun intended) ερμηνείες. Άλλοι λένε ότι δεν πρόκειται για γουρουνάκι, αλλά για έναν νεκρό που ονομαζόταν Χοίρος, άλλοι ότι πρόκειται όντως για γουρουνάκι, άλλοι έχουν ακόμη πιο ευφάνταστες θεωρίες που δεν είναι της ώρας. Το αντικείμενο πάνω στο κάρο έχει ερμηνευτεί ως φαλλός -της φαλλοφορίας που υπαινίσσεται και το επίγραμμα και η οποία ταιριάζει με την οργιαστική λατρεία της Μητέρας των Θεών που μαρτυρείται καλά στην Έδεσσα- αλλά το σχήμα δεν πολυταιριάζει. Το βέβαιο είναι πως η διαδρομή που μαρτυρείται (Δυρράχιο, Απολλωνία, Έδεσσα) σχετίζεται με την Εγνατία, και δεν είναι τυχαίο ότι στην Έδεσσα και στην περιοχή της μαρτυρείται ο σύλλογος των μουλιώνων, δηλαδή των ημιονηγών. Όποιος έχει πάει στην Έδεσσα ξέρει ότι ο έντονα κατηφορικός δρόμος που πάει από την πάνω πόλη στον Λόγγο μοιάζει βασικός υποψήφιος για το σημείο του τροχηλατικού (sic ρε) δυστυχήματος.

  146. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    105 – Kουράγιο φίλε συναγωνιστή, ζεί ακόμη ο Παττακός, και φυλάττει ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΣ.

    115 – Και το αλεξίπτωτο πλαγιάς παραπέντε το λέμε, μάλλον έτσι γράφεται, όπως και το παραπόδα, όσοι έχουν πάει στον στρατό, θα θυμούνται το παράγγελμα, πααααραΠΟΔΑ Αρμ.

  147. π2 said

    [Α, βλέπω και τον Αλφρέδο. Σου κράτησα φωτογραφία αν ποτέ χρειαστείς αλλαγή άβαταρ]

  148. MelidonisM said

    Νίκο, ευχαριστώ
    Π2 το σχόλιο σου αναπληρώνει το ιντερνετικό κενό από το διαγραμμένο πεντέφι του αρχαιολόγου Φώτη Πέτσα
    http://www.ems.gr/ems/client/userfiles/file/EKDOSEIS/MAKEDONIKA/Makedonika_10/Symmikta.pdf

  149. spyroszer said

    141. 145 Πολύ ωραία.

    «Η Γερμανία «θυμίζει» τα 80 χρόνια από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία»
    Τα εισαγωγικά τους μάραναν.
    http://www.tovima.gr/world/article/?aid=495579

  150. Alfred E. Newman said

    147
    Πιδύε,
    Ευχαριστώ. Από το 1959 που τον γνώρισα έχω πλήρη σειρά φωτογραφιών! Εγώ όμως έχω αλλάξει πολύ οπτικά.

  151. @140 Εγώ έχω ένα σημειωματάκι αύριο 😉

    @141 Πολύ ωραίο!

  152. Γς said

    Ορίστε μας,
    πήγαν όλοι για ύπνο κι άφησαν ένα ιστολόγιο κεραμιδαριό.
    Τρακαρισμένα αυτοκίνητα, λάδια στο πάτωμα.
    Νικοκύρη τη μάπα!

    Και ζήταγε ένα χάρτη της Ρόδου η Αμερικάνα
    κι αμέσως της φέρανε μια μάπα,
    Δεν την άφησαν όμως να σφουγγαρίσει η ίδια

  153. salerosa said

    Πολύ καλό το άρθρο!!

  154. # 94, 96: Το σπάνιο δεν ομοιοκαταληκτεί με το μπάνιο και η αφέλεια με τα γέλια και τα παιδαρέλια θεωρούνται… οπτικές ομοιοκαταληξίες; Πάλι κάτι χάνω στην προφορά, έτσι; Είναι σαν το «διαφορά» και το «Βιέννη» που ποτέ δεν ξέρω πόσες συλλαβές έχουν;

  155. Και μια και λέμε για τροχαία, να πω άλλη μια φορά προς τους οδηγούς ότι υπάρχει μία στις χίλιες στατιστικά πιθανότητα ο πεζός που βλέπετε μπροστά σας να είναι κουφός. Δεν πατάμε κόρνα και εφορμάμε πάνω του… (την τρέμω αυτή την προοπτική και έχω κινδυνέψει πολλές φορές αν και πάω πολύ σιγά, ανάποδα στους μονοδρόμους και κάθε τρία βήματα κοιτάω και πίσω μπας και έρχεται μηχανάκι ανάποδα). Γιατί από πεζοδρόμια… (μένω και πολύ κοντά στο σημείο που έγινε το εν λόγω τροχαίο, ο Νικοκύρης ξέρει).

  156. Κι ο Ροίδης (να τα λέμε κι αυτά) κοπανήθηκε από την άμαξα επειδή είχε σοβαρό πρόβλημα ακοής και δεν άκουσε τα άλογα πίσω του.

  157. Το βρήκα το σπάνιο είναι σπάν-ι-ο όπως λέμε εις Ισπανίαν με σπανίαν μανίαν βρέχει; Και η αφέλεια, κύριε; τι έχει η αφέλεια; είναι αφέ-λει-α; και οι αφέλειες, στα μαλλιά, είναι το ίδιο ή είναι αλλιώς; Βρε προβληματισμοί πρωί πρωί..

  158. τυφλόμυγα said

    155, Αχ Σοφάκι μου, να ξερες πόσες φορές έχουν κορνάρει επειδή τόλμησα να περπατήσω στη μέση του πεζόδρομου. Πρώτα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου ένα περιπολικό (ναι!), κι εδώ στη κεντρική αγορά κάποιος βιαστικός έμπορος με 4×4.

    Είχαμε και το ατύχημα του βαρήκοου μπαμπά. Πήγαινε να διασχίσει ένα στενό δρομάκι (δεν έχουμε τις τεράστιες λεωφόρους στο Ηράκλειο) και τον χτύπησε μηχανάκι. Δεν έχω πολλές μνήμες γιατί ήμουνα στα μικράτα μου.

    Το 157 θυμίζει το γλωσσοδέτη οι σπανοί Ισπανοί εις πανί εζωγράφισαν ισπανικόν στρατόν εις πανικόν. 🙂

    Καλημέρα να έχουμε όλοι και όλες.

  159. sarant said

    156: Σωστά, δεν άκουσε τα άλογα, ίσως και τη φωνή του αμαξά.

    157: Η αφέλεια είναι τετρασύλλαβη, δεν είναι; Όχι όπως τα παστέλια.

  160. Γς said

    158:
    >ισπανικόν στρατόν εις πανικόν

    ‘ισπανικόν ιππικόν εις πανικόν’
    δεν είναι;

  161. τυφλόμυγα said

    160, Υπάρχει κι άλλη εκδοχή; Μόνο αυτή του @158γ ξέρω.

  162. sarant said

    Εγώ ξέρω «ιππικόν ισπανικόν εις πανικόν»

  163. Γς said

    161:
    Οι σπανοί Ισπανοί εις πανί εις πανικόν ισπανικόν ιππικόν εζωγράφιζαν

    Rare Spaniards in cloth in panic Spanish Riding paint

    Ετσι δεν έλεγε η Οντρει Χέπμπορν στο Ωραία μου Κυρία;

  164. Γς said

    Rare μάλλον είναι οι σπανοί που είναι και σπάνιοι

  165. τυφλόμυγα said

    162, 163 & 164, Το «ιππικό» δίνει περισσότερα ευρήματα και στο γκουγκλ από το «στρατό». Δίκιο έχετε. 😀

  166. π2 said

    148: Ο Πέτσας επέμενε πως πρόκειται για επιτύμβιο ζώου, κι όχι για μεταφορά, λογοπαίγνιο, συνεκδοχή κλπ. για άνθρωπο, όπως επέμεναν πολλοί άλλοι παλιότερα. Πιθανότατα είχε δίκιο, καθώς ξέρουμε πλέον πολλά επιτύμβια για ζώα.

  167. @15 Θα ορκιζόμουν ότι σε είχα αντικαλημερίσει …

  168. pipitopapi said

    Κύριο άρθρο και 39, 43, 44, 52, 61, 63, 77, 88, 92, 95 :

    Την διάκριση μεταξύ ατυχήματος και δυστυχήματος ανάλογα με το μέγεθος των συνεπειών τους, ομολογώ ότι δεν την ήξερα.

    Στην αεροπορική ορολογία υπάρχει το σοβαρό συμβάν (incident) και το ατύχημα (accident) ανάλογα με το μέγεθος των συνεπειών του συμβάντος (occurence).
    Στη ναυτική ορολογία, η ταξινόμηση είναι παραπλήσια: συμβάν (incident) και ατύχημα (accident) που χωρίζεται σε σοβαρό (serious marine casualty) ή πολύ σοβαρό (very serious marine casualty).
    Κοινό σημείο τους, ο χαρακτηρισμός ατύχημα, όταν οι συνέπειες είναι βαρύτερες.

    Το δυστύχημα -εσφαλμένα ίσως- θα το χρησιμοποιούσα σε όλες τις περιπτώσεις που φέρνουν στενoχώρια, δυστυχία όπως: θάνατος, τραυματισμός, ατύχημα, βλάβη, ζημιά, τρακάρισμα (και με την έννοια του κακού συναπαντήματος) κλπ.
    Άλλωστε υπάρχουν και ευχάριστα τρακαρίσματα (και συναπαντήματα). Όταν γίνονται με αυτοκίνητο προτείνω το αυτοκινητι(στι)κό ευτύχημα.

    Η ελαχιστοποίηση των πιθανοτήτων για σφάλμα ή αστοχία είναι το κλειδί για να μην έχουμε ατυχήματα. Απαιτεί-μεταξύ άλλων- γνώση, περίσκεψη, προνοητικότητα, σύνεση, μεθοδικότητα, αντίληψη, ψυχραιμία, ορθές δράσεις και αντιδράσεις και οπωσδήποτε απόλυτη συγκέντρωση. Όσο απομακρυνόμαστε από αυτές τις απαιτήσεις τόσο αυξάνουμε τις πιθανότητες για ατύχημα και αφηνόμαστε στην τύχη.

    Οταν δηλαδή οδηγούμε το σαράβαλό μας μέσα στα στενά της πόλης με 60+ ασχέτως αν ταυτόχρονα μιλάμε και στο κινητό, δηλώνουμε υποψήφιοι για ατύχημα γιατί έχουμε αφήσει την μοίρα μας (και κυρίως των γύρω) στην τύχη.

    Βρίσκω ενδιαφέρον ότι οι λέξεις incident, accident, chance και case έχουν κοινή ρίζα το cadere (=to fall).

    Η διάκριση στις λέξεις αυτοκινητικό/αυτοκινητιστικό ανάλογα με το ποιός ή/και τι ευθύνεται στο συμβάν δεν είναι κάπως αυθαίρετη, τουλάχιστον μέχρι την σοβαρή διερεύνησή του και την εξαγωγή κάποιου πορίσματος;
    Δεν προτείνω βέβαια να λέμε το «φερόμενο ως αυτοκινητι(στι)κό».

    119: Και μένα κόντρα μου μυρίζει.

    131,141,145: Πολύ ωραία!

  169. Γς said

    168:
    >δηλώνουμε υποψήφιοι για ατύχημα γιατί έχουμε αφήσει την μοίρα μας (και κυρίως των γύρω) στην τύχη.

    -Τον είδες; Πως οδηγούσε έτσι; Και δεν είχε και φώτα.
    -Ποιος;
    -Αυτός με το μηχανάκι που πέρασες δίπλα του.
    -Μηχανάκι; Ποιο μηχανάκι;

    Πριν δύο ώρες. Και ήθελα να φορέσω τα γυαλιά μου, αλλά δεν το έκρινα απαραίτητο.
    Παρά τρίχα γλύτωσε και σε λίγο θα πάει στο κρεβάτι. Σε κανονικό κρεβάτι.

  170. panayacht said

    169: Αυτό είναι σοβαρό συμβάν. Αν και περίμενα να σχολιάσετε πάνω στα ευχάριστα τρακαρίσματα (και συναπαντήματα).
    🙂

  171. Γς said

    170:
    Ε, να μη σου χαλάσουμε το χατίρι:
    Είχα δυό ευχάριστα τρακαρίσματα.

    Το ένα το προκάλεσε ένας πιτσιρικάς που τον είχε αφήσει μόνο του μέσα στο αυτοκίνητο ο πατέρας του. Κατά λάθος έλυσε το χειρόφρενο ή/και την ταχύτητα και άρχισε να τσουλάει. Ευτυχώς που σταμάτησε πάνω μου πριν πάρει μεγάλη φόρα στην κατηφόρα της οδού Εθνικής Αντίστασης στην Καισαριανή.

    Το άλλο το προκάλεσα εγώ με τον σκαραβαίο μου πριν 30 χρόνια στη διασταύρωση της Κωνσταντινουπόλεως με το τρένο. Ηταν φοβερή η κίνηση πρωί πρωί και μόλις άρχισαν να πέφτουν οι μπάρες έμεινε ένα Φίατ μπροστά μου πάνω στις ράγες. Είπα να ανοίξω την πόρτα για να γλυτώσω αλλά βλέποντας το τρένο να είναι ακόμα λίγο μακριά έβαλα την πρώτη και αργά αλλά σταθερά τσούλησα το καινούργιο Φίατ και φύγαμε από τις ράγες.
    Και πόσο όμορφα ακουγόντουσαν τα φανάρια που έσπαγαν!

  172. Tον Πέτρο Κιουρί, σὐζυγο της Μαρίας Σκοντόφσκα – Κιουρί, τον σκότωσε ιππήλατο κάρο

  173. Διόρθωση: Σκλοντόφσκα

  174. Γς said

    172:
    Σε πρόλαβα Λεώ.
    Στο #42 πιο πάνω.
    Βέβαια η Ντάκαν πήγε από τη ρόδα της άμαξας…

  175. panayacht said

    171: Διπλοευχαριστώ!
    Αυτή η ιστορία με το λύσιμο του χειρόφρενου μου θύμισε ένα γελοίο ατύχημα που με ανάγκασε να κάνω δήλωση υπαιτιότητας στην ασφαλιστική εταιρία.
    Προσπαθούσα να σπρώξω το χαλασμένο αυτοκίνητο μου 5 μέτρα πιο πίσω στο ελαφρά ανηφορικό ανοιχτό πάρκινγκ της πολυκατοικίας. Έλυσα το χειρόφρενο, το αμάξι άρχισε να τσουλάει, πετάχτηκα έξω, και βρέθηκα μπροστά του με τα χέρια στο καπό και τα πόδια μου να σέρνονται στο έδαφος προσπαθώντας να ανακόψουν την πορεία μας προς την ανοιχτή γκαραζόπορτα και τον δρόμο, φωνάζοντας πίσω από τον ώμο μου προς το παρκαρισμένο αυτοκίνητο απέναντι για βοήθεια (ήταν μέσα ο συνοδηγός).
    Η αναπόφευκτη σύγκρουση με βρήκε να έχω μόλις πηδήξει πάνω στο καπό (κάτι που ήταν απαραίτητο για να μην βρεθώ ανάμεσα στις λαμαρίνες) με χέρια-πόδια ανοιχτά προκειμένου να την αποσβέσουν(τόοοοοσο βλάκας). Ευτυχώς που δεν πέρασε κανείς από το δρόμο. Θα είχα δημιουργήσει καραμπόλα χωρίς καν να είμαι μέσα στο αυτοκίνητο!
    Κάποιος με φορτηγό που ήρθε αμέσως μετά, μου είπε ότι τα είδε όλα από μακρυά και φαινόταν σίγουρος ότι είμαι για δέσιμο. Την ίδια άποψη πρέπει να διαμόρφωσε και ο συνοδηγός που πρόλαβε ίσα-ίσα να με δει σε αυτή την απρεπή στάση να σκάω στο παράθυρο του οδηγού καβάλα στο κόκκινο αυτοκίνητο που θα τσαλάκωνε την πόρτα του. Και ο οδηγός μετά και ο ασφαλιστής, και όλοι!

    Στην ασφαλιστική εταιρία δηλωσα φυσικά ότι ήμουν στη θέση του οδηγού. Δεν είπα τίποτα για την λακούβα που έκανα στο καπό με τον κόκκυγά μου.

    174: Η Ντάνκαν οδηγούσε Amilcar ή κατά άλλους Bugatti (αυτό νόμιζα μέχρι τώρα).
    Βλέπω ότι και τα δύο είναι ανοιχτά, οι ρόδες εξέχουν από το αμάξωμα και το πίσω μέρος θυμίζει πλοίο.

    ΥΓ: pipitopapi είναι ο panayacht.

  176. sarant said

    175: Ένας άλλος που ξέρω τραυματίστηκε σοβαρά σε ανάλογο ατύχημα… πάλι καλά που εσύ μόνο λαμαρίνες….!

  177. panayacht said

    Ναι, ευτυχώς! Ασε, που αν πέσεις θα σε πατήσει το ίδιο το αυτοκίνητό σου.

    «προκαλέσει» είναι η λέξη που έψαχνα για την καραμπόλα…

  178. skol said

    Μια απ’ τις πρώτες προσπάθειες αντιμετώπισης των τροχαίων: Red Flag Acts

    The 1865 act required all road locomotives, which included automobiles, to travel at a maximum of 4 mph (6 km/h) in the country and 2 mph (3 km/h) in towns and have a crew of three travel, one of whom should carry a red flag walking 60 yards (55 m) ahead of each vehicle.

    Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήταν ακόμα πιο ευρηματικοί:

    The most infamous of the Red Flag Laws was enacted in Pennsylvania circa 1896, when legislators unanimously passed a bill through both houses of the state legislature, which would require all motorists piloting their «horseless carriages», upon chance encounters with cattle or livestock to (1) immediately stop the vehicle, (2) «immediately and as rapidly as possible… disassemble the automobile,» and (3) «conceal the various components out of sight, behind nearby bushes» until equestrian or livestock is sufficiently pacified. The bill did not become law, as Pennsylvania’s governor used an executive veto.
    (από εδώ)

  179. sarant said

    178: Να το ξεμοντάρει και να το κρύψει!!

  180. Ας βάλω, κάπως καθυστερημένα, το λιθαράκι μου…

    Η προσωπική μου άποψη είναι ότι στο ατύχημα δεν υπάρχει υπεύθυνος (έπεσε το δέντρο με τον τυφώνα και μου κατέστρεψε το αυτοκίνητο), ενώ για το δυστύχημα υπάρχει υπεύθυνος.

    @43 Συμφωνώ. Οι υπάλληλοι της τράπεζας και του τραπεζίτη είναι αντίστοιχα τραπεζικοί και τραπεζιτικοί.
    Το συμβάν που οφείλεται στο αυτοκίνητο είναι αυτοκινητικό, ενώ εκείνο που οφείλεται στον αυτοκινητιστή είναι αυτοκινητιστικό.
    Δεν είναι πολύ εύκολο να προσδιοριστεί ο υπεύθυνος για τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα (Φταίει η κακή κατασκευή του δρόμου, ο τεχνικός του συνεργείου που δεν έσφιξε τα μπουλόνια σε έναν τροχό, υπήρξε άγνωστος οδηγός που εγκατέλειψε τον μοτοσικλετιστή στην Συγγρού πρόσφατα ή μήπως έπεσε μόνος του;), πάντως την ευθύνη την φορτώνεται ο αυτοκινητιστής (ακόμη κι αν οδηγεί δίκυκλο).

    @20 Ο πρώτος σύνδεσμος μας στέλνει στο ΕΜΠΡΟΣ 07-03-1907. Κάτω από τον τίτλο ΜΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΣ μας λέει ότι η ψυχή ζυγίζει μεταξύ 14 και 28 γραμμαρίων, όπως ανακάλυψαν οι Αμερικανοί. Το 2003 προβλήθηκε μια κινηματογραφική ταινία με ενδιάμεσο τίτλο 21 γραμμάρια. Σχεδόν 100 χρόνια γραφόταν το σενάριο.

  181. Γς said

    189:
    >ο τεχνικός του συνεργείου που δεν έσφιξε τα μπουλόνια σε έναν τροχό

    «Μην ξεχάσεις να κοιτάξεις τα λάδια σου έλεγε».
    Του είχε στοιχίσει που είχε κάψει την μηχανή του αυτοκινήτου του.
    Μου είχε γίνει όμως και στενός κορσές που καραδοκούσε πότε θα φύγω από το Πυρηναοστάσιο της Αγίας Παρασκευής για να τον κατεβάσω στο Παγκράτι.
    Εκείνο το μεσημέρι όμως πάνω που ήταν έτοιμος να μου πεί ‘Τι ώρα φεύγουμε;’ τον πρόλαβα:
    -Γιάννη τι είναι τα μπουλόνια;
    -Γιατί ρωτάς;
    -Να μωρέ, μου είπε ο πιτσιρικάς στο βενζινάδικο ότι σε ένα τροχό λείπει το ένα μπουλόνι και δύο είναι κλωτσημένα.
    -Α, σήμερα θα κατέβω με το υπηρεσιακό αυτοκίνητο.
    Ετσι στη ψύχρα. Δεν το πίστευα. Πάντως βιαζόμουν εκείνη την ημέρα

  182. Emphyrio said

    Οι σπανοι εις πανι Ισπανη ζωγραφιζαν
    Οι σπανοι Ισπανη εις πανι ζωγραφιζαν
    Εις πανι Ισπανη οι σπανοι ζωγραφιζαν
    Εις πανι οι σπανοι Ισπανη ζωγραφιζαν
    Ισπανη εις πανι οι σπανοι ζωγραφιζαν
    Ισπανη οι σπανοι εις πανι ζωγραφιζαν

    Νομιζω πως το καλυψα το θεμα…

    Για τα φορητα και τα κινητα, και για να μιμηθω μια αγαπημενη συνηθεια συνσχολιαστων τινων και να περιαυτολογησω:

    Γυρω στο 1986, για τα περιφημα προς το ζην, μετεφραζα διαφορα κειμενα – απο ανθοκαλλιεργητικα (θυμηθηκα τα Jiffy 7 με συγκινηση) εως ηλεκτρονικοϋπολογιστικα (αποφευγοντας οπως ο διαβολος το λιβανι τα νομικα, λογω ακαταλαβιστικων ορολογιων – ζητω συγνωμη απο τις κυριες νομικοεπιστημονισες, αλλα ενας φρεσκος αποφοιτος της Αγγλικης Αθηνων ημουν τοτε – και τα ιατροφαρμακευτικα, φοβουμενος μην κανω κανενα λαθακι και καταληξει κανεις δυστυχης στα θυμαρακια). Ενα απο αυτα τα κειμενα, που θα επρεπε να εχω κρατησει το πρωτοτυπο, αλλα πού μυαλο στα 26 μου, ηταν ενα δεκαπεντασελιδο περιπου της Motorola, που ειχε ως θεμα την χρηση των μικροϋπολογιστων στην cellular telephony. Θα ξερετε ολοι τις δυσκολιες προσβασης σε εξειδικευμενα και συγχρονα τεχνικα λεξικα εκεινη την εποχη… Τηλεφωνα σε γνωστους, ασχετα λεξικα… Κατεληξα να μεταφρασω το cell/cellular σε κυψελη/κυψελικο, αν και ειχα σκεφτει το κυτταρο/κυτταρικο. Δυστυχως, ξαναλεω, δεν κρατησα φωτοτυπιες…

  183. Maria said

    @144. απολύτως δόκιμο! και πάρα πολύ αστείο!! 🙂

  184. sarant said

    Ε ναι…

  185. π2 said

    Κρίνοντας από έναν τίτλο άρθρου στον όποιο σκόνταψα κατά τύχη, η Κύπρος παίρνει τα χρονικά πρωτεία από την Ελλάδα:

    Δ. Καλογήρου και Γ. Καζαμίας, «Αυτοκινητιστικά τροχαία ατυχήματα στην Κύπρο, 1878-1939», Πρακτικά του Δ’ Διεθνούς Κυπρολογικού Συνεδρίου, IIΙ 1 (Λευκωσία 2012), 211-226.

    Αν έχει κανείς πρόσβαση, ας μας πει περί τίνος πρόκειται. Μα 1837;

  186. j7n said

    @185
    H πρώτη καταγραμμένη αναφορά για την παρουσία αυτοκινήτου στο νησί χρονολογείται στα τέλη του 1907.

    http://www.cypriotstudies.org/perilipseis/neotero.pdf
    σ.27

  187. π2 said

    Κοίτα μεγαλεία το γουρουνάκι της Έδεσσας (βλ. σχόλια 141, 145): http://www.huffingtonpost.gr/2017/03/16/a-world-of-emotions-ancient-greece_n_15401806.html?utm_hp_ref=greece

    (Πρόκειται για το τελευταίο εικονιζόμενο έκθεμα.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: