Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πριν από 50 χρόνια: Ο Μποστ για τη μεγάλη απεργία στου Καρέλλα στο Λαύριο

Posted by sarant στο 25 Ιουλίου, 2014


Ο Μποστ αρέσει στο ιστολόγιο και, ελπίζω, σε αρκετούς αναγνώστες και φίλους. Εδώ και λίγο καιρό ανεβάζω, πότε-πότε, σκίτσα του Μποστ που σχολιάζουν γεγονότα που συνέβηκαν πριν από 50 χρόνια. Τελευταία κάπως το παραμέλησα βέβαια, αν σκεφτεί κανείς ότι το προηγούμενο άρθρο της σειράς αυτής το είχα ανεβάσει στις αρχές του προηγούμενου μήνα. Καιρός είναι λοιπόν για την επόμενη συνέχεια.

Το σημερινό σκίτσο έχει θέμα μια απεργία ή μάλλον το άγριο χτύπημα των απεργών από την αστυνομία. Αυτό έγινε στο Λαύριο τον Ιούλιο του 1964.

avgilavmpost2

Στις 21 Ιουλίου 1964 οι εργάτες της κλωστοϋφαντουργίας Αιγαίον του Καρέλλα στο Λαύριο κήρυξαν απεργία ζητώντας την επαναπρόσληψη πέντε απολυμένων συνδικαλιστών. Τετρακόσιοι απεργοί κατέλαβαν το εργοστάσιο. Την επόμενη μέρα επενέβη η χωροφυλακή για να εκκενώσει το εργοστάσιο αλλά οι εργάτες πρόβαλαν αντίσταση και σύντομα οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την πόλη του Λαυρίου με συμμετοχή των οικογενειών των εργατών και άλλων πολιτών.

Την εποχή εκείνη το Λαύριο ήταν εργατούπολη, με όλη τη σημασία της λέξης, αφού η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων του ήταν εργάτες στις βιομηχανίες της περιοχής. Μάλιστα, το Λαύριο πρέπει να είναι και η πρώτη ιστορικά εργατούπολη της Ελλάδας, και μάλιστα «εταιρική πόλη» (company town) στο αμερικάνικο στιλ, αφού από τον 19ο κιόλας αιώνα η πόλη συγκροτήθηκε γύρω από τη μεταλλευτική εταιρεία του Σερπιέρι. Καθώς λοιπόν ολόκληρη η πόλη συμμετείχε στα επεισόδια, οι συγκρούσεις ήταν ιδιαίτερα σκληρές και έφτασαν μέσα στα σπίτια. (Διαβάζω σε συνεντεύξεις, ότι για να ειδοποιήσουν όλους τους κατοίκους να συγκεντρωθούν, οι απεργοί είχαν αναθέσει σε νέους να χτυπήσουν τις καμπάνες της εκκλησίας στις γειτονιές της πόλης).

Η χωροφυλακή άνοιξε πυρ, έκανε χρήση αντλιών της Πυροσβεστικής και δακρυγόνων. Η σύρραξη κράτησε ώρες· τραυματίστηκαν πολλοί, σοβαρότερα 7 χωροφύλακες και 17 πολίτες, ανάμεσά τους κι ένας ανάπηρος που τραυματίστηκε από σφαίρα χωροφύλακα στο πόδι ενώ παρακολουθούσε τα επεισόδια από την αυλή του σπιτιού του. Πενήντα εργάτες παραπέμφθηκαν σε δίκη. (Τελικά, ύστερα από το κύμα διαμαρτυρίας που σηκώθηκε μετά τις αιματηρές συγκρούσεις, η δίκη των απεργών αναβλήθηκε επ’ αόριστο).

 

avgilavrio2

Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου εξέφρασε τη λύπη του για τα γεγονότα, προσπαθώντας να κρατήσει ισορροπίες. Ήταν το χειρότερο περιστατικό αστυνομικής καταστολής επί κυβερνήσεως Ένωσης Κέντρου -μάλιστα, πολλοί είπαν ότι οι χωροφύλακες έδειξαν επίτηδες υπερβάλλουσα αγριότητα, για να εκθέσουν την κυβέρνηση. «Δημοκρατία δεν θέλατε; Να η Δημοκρατία!» καταγγέλθηκε ότι φώναζαν κάποιοι από αυτούς.

Αλλά ας δούμε το σκίτσο, που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 26 Ιουλίου 1964, τρεις-τέσσερις μέρες μετά τα γεγονότα.

Ο Μποστ παρουσιάζει ένα μουσκεμένο μωρό να διαμαρτύρεται που οι «χωροφυλάκοι» του βρέξαν «τα παπά του», ενώ στο φόντο βλέπουμε συγκρούσεις χωροφυλάκων και απεργών. Πράγματι, οι κάτοικοι είχαν καταγγείλει ότι οι χωροφύλακες πέταξαν δακρυγόνα και μέσα σε σπίτια όπου υπήρχαν μικρά παιδιά. Και ενώ ο Πειναλέων προσπαθεί να παρηγορήσει το «βρέφος νεοσσόν παιδάκι», που φοβάται πως η μαμά του θα πιστέψει πως βράχηκε μόνο του, η μαμα-Ελλάς μαλλώνει έναν χωροφύλακα, ο οποίος σέρνει μια γυναίκα από τα μαλλιά, ίσως και τη μητέρα του παιδιού -τα δύο τρίτα των απεργών ήταν γυναίκες άλλωστε και, όπως δείχνουν και οι φωτογραφίες, τραυματίστηκαν και αρκετές από αυτές.

Παρόλο που το σκίτσο είναι πολύ φορτωμένο και σε λεπτομέρειες και σε διάλογο (τρία πρόσωπα μιλούν, πράγμα σπάνιο), η εκφραστικότητα των προσώπων και το σπαρταριστό κείμενο κερδίζουν τον αναγνώστη.

Οι υπαινιγμοί σε άλλα γεγονότα της πολιτικής κατάστασης είναι λιγοστοί: τα ήπια μέτρα ήταν σύνθημα της κυβέρνησης της ΕΚ ενώ οι «διανομές δημοκρατίας» είναι υπαινιγμός στις διανομές συσσιτίου που είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Το κείμενο είναι γραμμένο με πολύ κέφι, με τις απαραίτητες ελληνικούρες, τις μετοχές και την κατάχρηση της γενικής πτώσης, και την εξαιρετική ρίμα «βρέφος νεοσσόν παιδάκι – βλέπων τους χωροφυλάκοι».  Πρόσεξα επίσης τους «δακρυγονείς» -αυτούς που ρίχνουν δακρυγόνα!

Για την ιστορία, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Λαυρίου εξακολουθεί να τιμά την απεργία του 1964 και να διοργανώνει σχετικές εκδηλώσεις μνήμης (ρεπορτάζ από την περυσινή).

 

 

Advertisements

76 Σχόλια to “Πριν από 50 χρόνια: Ο Μποστ για τη μεγάλη απεργία στου Καρέλλα στο Λαύριο”

  1. Λεώνικε, σε πρόλαβα!

  2. Νέο Κid said

    Δακρυγόνα! Συγκλονιστική εμπειρία για τα μάτια και το λαιμό. Ολοι εμείς οι ορθοπαιδικοί μηχανικοί οι παλαι πότε παρεπιδημούντες πέριξ της Στουρνάρη την έχουμε ζήσει. Για εκτεταμένη χρήση αντλιών θα μπορούσαμε να πούμε: Οι χωροφυλάκοι άνοιξαν πυρ και ύδωρ;

  3. nirevess said

    Ενδιαφέρον θέμα!
    Κάποια ερωτήματα, που ίσως κάποιος να ξέρει να απαντήσει: Τι κατάληξη είχε η απεργία; Επαναπροσλήθηκαν οι συνδικαλιστές; Την εποχή εκείνη υπήρχε αυξημένη νομική προστασία των συνδικαλιστικών εκπροσώπων από απολύσεις ή όχι; Ή μήπως δεν ήταν εκπρόσωποι;

  4. atheofobos said

    Στις 27-7-1964 άρχισε η δίκη των απεργών και στις 28-7-1964 το αυτόφωρο τριμελές Πλημμελειοδικείο αποφάσισε την αναβολή της εκδίκασης των συλληφθέντων για να συνεκδικαστούν στην τακτική διαδικασία μαζί με τους 14 που είχαν τραυματιστεί και νοσηλεύονταν.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=64&dc=29&db=7&da=1964
    Η δίκη τελικά των απεργών έγινε στις 5-12-1964 και καταδικάστηκαν 21.
    Οι κατηγορίες συνδυάστηκαν και με τον νόμο 4000 περί τεντυμποϊσμού!
    Το δικαστήριο απήλλαξε άλλους 14.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=64&dc=6&db=12&da=1964

  5. Gpoint said

    ε κ π λ η κ τ ι κ ό ς Μ π ο σ τ

  6. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Και να μην μπερδεύετε τον Καρέλλα της πάλαι ποτέ «Αιγαίον» με την περιοχή Καρελλά (έτσι την τονίζουν οι ντόπιοι) έξω απ’ το Κορωπί, άσχετα αν την διασχίζει η Λεωφόρος Λαυρίου.

  7. Νέο Κid said

    Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966 Σακελάριος) βασίζεται σ’αυτά τα γεγονότα (με λίγο Λαμπράκη-Μαραθώνα για ρίγανη..). Εκεί βεβαίως υπάρχει το καλό στοργικό Κεφάλαιο που κατανοεί το δίκαιον των εργατικών αιτημάτων και στο τέλος μάλιστα παντρεύεται τον Σπάρτακο εργάτη. Όπως στα παραμύθια…ή στις ταινίες.

  8. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ωραίος και καυστικότατος ο Μπόστ, αλλα αυτό που μου κάνει εντύπωση απο την εφηβεία μου μέχρι και σήμερα, είναι που ο Γ.Π ονομάστηκε (απο τον λαό;) ο γέρον της δημοκρατίας. Τι σχέση μπορεί να είχε αυτός ο άνθρωπος με την δημοκρατία; η πιο λογική εξήγηση που μπορώ να δώσω, είναι οτι ο λαός τότε έπασχε απο το
    σύνδρομο της Στοκχόλμης.

  9. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    3 – Την ίδια κατάληξη που έχουν όλες οι απεργίες μακροπρόθεσμα.

  10. atheofobos said

    3- Η λύση της απεργίας έγινε όταν το εργοστάσιο δέχτηκε το αίτημα των απεργών για την επαναπρόσληψη των 12 εργατών που είχε απολύσει.

  11. Γς said

    Ηρωικό Λαύριο. Κι ο Γς τοπικός ήρωας!
    Και η ηρωική μου πράξη;
    Απλώς έπεσα και κοιμήθηκα στη Ραφήνα, αντί να τρέχω στο Λαύριο που με περίμεναν.

    http://caktos.blogspot.gr/2014/05/blog-post_28.html

  12. spiral architect said

    @11: Ο ΓουΣού – Μαγκάιβερ βρίσκει λύσεις για όλα! 😀

  13. spiral architect said

    «Τα παπά» για τα παιδικά μας παπούτσια. 🙂

  14. BLOG_OTI_NANAI said

    «Λαύριον: Αίμα και Φόβος» (πρωτοσέλιδο «Μεσημβρινής», 23/7/1964)

    21 απεργοί θα δικαστούν και για παράβαση του νόμου 4000 περί τεντυμποϋσμού (Μεσημβρινή, 25/7/1964)

  15. spiral architect said

    @9: Άμα δεν βρέξεις κώλο, δεν τρως ψάρι! 😉

  16. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα (και τα δεύτερα) σχόλια και για τις ουσιαστικές πληροφορίες που προσθέσατε.

  17. Και ξαφνικά η πόρσε μας το γύρισε στα εγγλέζικα στα σχόλια…

  18. μυλοπέτρος said

    Δυστυχώς ξεχάσαμε την ιστορία μας. Ξεχάσαμε ότι το οκτάωρο πχ η Κυριακή αργία, οι άδειες κλπ κλπ κλπ δεν έπεσαν ως μάννα εξ ουρανού αλλά αποσπάστηκαν επειδή κάποια (πολλά) αγύριστα κεφάλια άνοιξαν.
    Η πάλη των τάξεων υπάρχει θέμε δε θεμε, φαίνεται δε φαίνεται. Ιδίως τότε.
    Το βασικότερο κριτήριο για να χαρακτηριστεί μια κοινωνία έχει να κάνει με τον τρόπο που διανέμεται ο παραγόμενος πλούτος ή για να το πω αλλιώς με το ποιος διαχειρίζεται ην υπεραξία. Έχει ειπωθεί ότι κάποιος συγκεκριμένος κοινωνικός παράγοντας είναι ικανός κλπ κλπ. Διαπιστώνουμε όμως ότι όλοι εμείς ο αντίποδας αυτού του παράγοντα αγοράζουμε συνεχώς το σκοινί με το οποίο μας κρεμούν καθημερινά….
    Γιαυτό φωνάζω:
    Study history.

  19. leonicos said

    Καλούτσικη θέση. Θα ήταν καλύτερη αν δεν μου έτρωγε την ώρα κάποιος από δω μέσα, δεν λέω όνομα, γιατί την προηγούμενη φορά με απείλησε ότι ‘θα κόψει’ και αλίμονό μου

    Αν είχα διαβάσει και το άρθρο να έλεγα κάτι σοφό… και ας μην είμαι, κατά δήλωσή μου, καλά θα ήταν.

    Αν δεν έχω κάτι σοφό… δεν θα επανέλθω, εκτός αν μ’ ενοχλήσει ο Γς, εννοείται. τότε… κι εγώ δεν ξέρω τι θα γίνει.

    Χαίρε Γς ομήλιξ (11/8 εγώ)

  20. sarant said

    19: Δεν είμαι σίγουρος τι εννοείς, αλλά τι θα γίνει με εκείνη τη φωτογραφία ή το σκαν; 🙂

  21. μυλοπέτρος said

    15. Το καλό ψάρι όμως το τρώνε εκείνοι που όχι μόνο δεν έχουν βρέξει γλουτούς (δεν λέω κώλος, μην το ξεφτιλίσουμε κιόλας), αλλά δεν ξέρουν ούτε κατά που πέφτει η θάλασσα.

  22. leonicos said

    Άσχετο με το θέμα, για τα προσεχή αυτομεζεδάκια…

    Συνέλαβα ένα διπλό λλ στο » μαλλώνει έναν χωροφύλακα». Το μαλώνω δεν είναι αυθαίρετη απλογραφή, είναι ετυμολογικά δικαιολογημένο εκ του ὁμαλώνω* (αμαρτυρητο όμως) με τη σημασία του ‘διορθώνω, προκαλώ διόρθωση’

  23. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    15 – Αν δεν μάθεις να ψαρεύεις, όσο και να τον βρέξεις τον κώλο σου, το φαϊ θα είναι προσωρινό, αυτό εννοώ και με τις απεργίες «μακροπρόθεσμα». Πού είναι σήμερα τα δικαιώματα των εργαζομένων που είχαν κατακτηθεί με απεργιακό αίμα παλαιότερα; Με την απεργία μπορεί να νικήσεις σε μια μάχη, που κι αυτή θα είναι πύρειος νίκη, αλλα αποκλείεται να κερδίσεις τον πόλεμο. Γι΄αυτόν χρειάζεται να μάθεις να ψαρεύεις, δηλαδή, στρατηγική, γνώση του αντιπάλου, προετοιμασία, μεθοδικότητα, (ρώτα και τον Gee, αλλα κι εγώ σαν ψαροντουφεκάς στο λέω) και στην προκειμένη περίπτωση (με τα ψάρια δεν χρειάζεται) γνώση των πραγματικών σου φίλων. Παραδόξως οι εργαζόμενοι δεν διδάσκονται ποτέ το μάθημα του ψαρέματος, απο τους υποτίθεται καθ ύλην αρμόδιους, δηλαδή τους λεγόμενους φίλους των εργατών, γιατί άραγε;

  24. μυλοπέτρος said

    23. Δυστυχώς όπως είπε κάποιος Γάλλος: Το μόνο που μας διδάσκει η Ιστορία είναι πως δεν διδασκόμαστε τίποτα από αυτήν. Στην αρχή γέλασα. Μετά… Άστα να πάνε μετά…

  25. leonicos said

    Εγώ δεν έχω σοφά να πω, αλλά επισημαίνω αυτά των άλλων

    @2 Νεο-κηδειος: Οι χωροφυλάκοι άνοιξαν πυρ και ύδωρ. ΕΥΡΗΜΑ
    @11 Βρε Γς, δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά τρέξε. Απειλείται σύρραξη μεταξύ Λαυρίου και Ραφήνας, ποιος θα σου στήσει τον ανδριάντα.
    @15 Σπειρ.Α Αυτό μοιάζει με περοιμία, αλλά δεν κατάλαβα ποιο είναι το επιθυμητό, να βρέξεις κώλο ήνα φας ψάρι;
    @19 Λεώνικος. Καλά, το ξέρουμε δα ότι δεν είναι και τίποτα από σένα! Μη μας σκοτίζεις! Και άσε τις σχολαστικούρες (@22)
    @20 Σερ Σαρ, δεν είσαι εσύ. Πλάκα κάνω αλλουνού. Με το άλλο, έκανα προσπάθειες, τίποτα. Μόνη λύση, να μου στείλεις μια πέτρινη διεύθυνση να σου στείλω το χάρτινο βιβλίο με πραγματικό ταχυδρομείο, και από κει και πέρα όπως νομίζεις δούλεψέ το. Το βιβλίο δεν χρειάζεται να επιστραφεί. Αυτ΄η ποιητική παραγωγή δεν με αφορά.
    @21 Μυλόπετρε… πολλά ξέρεις και πρόσεχε. Εγώ γλουτούς βρέχω αλλά ψάρι δεν τρώω.
    @22 καλά, εσένα στα έψαλα ήδη

  26. leonicos said

    @20 Βάζω τα γραμματόσημα, τον φάκελο και το βιβλίο. Κάνεις τα υπόλοιπα. Α! Έχω γράψει και κάτι! Απτά!

  27. sarant said

    Θα τα πούμε με μέιλ, Λεώνικε.

  28. Γς said

    Και σίγουρα εκείνο το βράδυ της 21 Ιουλίου 1964 στο βιβλίο συμβάντων του πλανήτη δεν ήταν πάνω πάνω το Λαύριο, αλλά η Σιγκαπούρη.
    Εκτός από τα αεροπλάνα της είχε και τότε τα προβλήματά της η Μαλαισία. Πριν 50 χρόνια.

    Πλακώθηκαν εκείνη την ημέρα οι μουσουλμάνοι με τους Κινέζους. Εκατοντάδες νεκροί και τραυματίες. Και η Σιγκαπούρη πήρε το δρόμο της εκτός της Μαλαισιανής Ομοσπονδίας, ανεξάρτητο κράτος.

  29. BLOG_OTI_NANAI said

    Έγραψα στο 14 περί τεντυμποϊσμού, αλλά τώρα είδα ότι το είχε γράψει ήδη στο 4 και μάλιστα από την ίδια εφημερίδα… «Ελεήστε τον αόματο»…

  30. BLOG_OTI_NANAI said

    20: Ποια φωτογραφία; Ποιο σκαν; Μήπως αυτών που «ζουν ανάμεσα μας»; Τι μυστικό σχέδιο υπάρχει εδώ;

  31. spiral architect said

    @21, 25δ: Με την έννοια ότι, αν δεν παλέψεις, θα σου φάνε ακόμα και το μικρότερο ψάρι.
    Ας δούλευε ο Καρέλλας (και ο κάθε καπιταλιστής Καρέλλας) το εργοστάσιο μόνος του. Τι τους ήθελε τους εργάτες; 😉

  32. sarant said

    30: Για ένα άρθρο είναι, αλλά θαργήσει λίγο.

  33. μυλοπέτρος said

    25. Μα δεν έγραψα και τίποτα άλλο.
    Όσον αφορά τώρα το άλλο εγώ να δεις τι γλουτούς έχω βρεμένους. Εν τούτοις αν φάγω μαριδούλα τηγανητή με κρεμμύδι να φτουρίσει θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο.

  34. Ιάκωβος said

    Βιβα Μποστ!

    Δε θέλω να προσβάλλω τον Spiral και άλλους φίλους, αλλά φοβάμαι ότι η πρωτοπορία του προλεταριάτου σαν τάξης για την ανατροπή αυτής της αστικής κwλοκοινωνίας και το χτίσιμο μιας άλλης, δεν μας προκύπτει από την Ιστορία.

    Και δε μιλάω για ζητήματα σοσιαλισμού και μέλλοντος και οραμάτων, αλλά και για θέματα απλής επιβίωσης. Αν τότε για πέντε συνδικαλιστές έφερναν το Λαύριο πάνω κάτω, τι κάνουν σήμερα που κόβουν το ρεύμα στους συνταξιούχους ανάπηρους και πεθαίνουν;
    Ναι, η ταξική πάλη συνεχίζεται με όλα τα μέσα αλλά μόνο από τη πλευρά των λεφτάδων και η πολιτική πάλη από όσους μπορούνε και θέλουν. Η εργατική τάξη; πούντηνα; Και μη μου πείτε πάλι ότι το ΚΚΕ είναι η εργατική τάξη γιατί ντεν είναι, είναι ένα κόμμα κάποιων μέχρις-ενός-σημείου-διανοουμένων, που μιλάνε στο όνομα της εργατικής τάξης.

    Δυστυχώς, αυτό που η αριστερά λέει εποικοδόμημα είναι τόσο συντριπτικά καθοριστικό, που συνήθως δεν αφήνει περιθώριο για ταξικές τοποθετήσεις. Άντε να πεις στον πιτσιρικά γαύρο και στο βάζελο να είναι τίποτα άλλο εκτός από γαύρος και βάζελος. (Οι παρόντες εξαιρούνται, άλλωστε δεν είναι κανείς μας προλετάριος εδώ). Υπάρχουν και χειρότερα. Άντε να πεις για ταξική πάλη στον τυπάκο που αφήνει το Λοντονιστάν και πάει στο Λεβάντε να σκοτωθεί, να σκοτώσει και να επιβάλλει τέσσερα εκατομύρια κλειτοριδεκτομές για να ανασυστήσει το Χαλιφάτο.

  35. Spiridione said

    Για τις απεργίες στο Λαύριο, όπου βεβαίως υπάρχει μεγάλη παράδοση, κάποια λινκ εδώ:
    http://archive.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=539781
    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=4682183&publDate=2008-08-24%2000:00:00.0

    Βάζω κι ένα άρθρο απ’ τον Ριζοσπάστη του 1929 του Πετρανού (Ορφέα Οικονομίδη), με διηγήσεις παλιών μεταλλωρύχων για μια απ’ τις πρώτες απεργίες στα ορυχεία του Λαυρίου, το 1889. Αυτή η απεργία δεν είναι τόσο γνωστή, και δεν ξέρω αν ολα τα στοιχεία είναι σωστά ή όχι, έχει ενδιαφέρον όμως νομίζω η διήγηση. Πιο γνωστή είναι η απεργία του 1896 που εξελίχθηκε σχεδόν σε εξέγερση, με εμπρησμό των γραφείων κλπ. Το άρθρο αυτό γράφτηκε με αφορμή μιαν άλλη μεγάλη κινητοποίηση στο Λαύριο το 1929, που στοίχισε τη ζωή του μεταλλωρύχου Γ.Δ. Συρίγου και τον τραυματισμό και συλλήψεις πολλών άλλων.

    «Ταξιδεύαμε με το τραίνο για συνάντηση των ηρωικών απεργών του Λαυρίου. Μέσα στο βαγόνι, ένας γέρος μεταλλωρύχος, που πήγαινε κι αυτός από την Κερατιά στο Λαύριο, μου ‘δειχνε τ’ άγνωστα σε μένα μέρη που διαβαίναμε.
    Έτσι μ’ αυτόν τον τρόπο έμαθα και το Δασκαλειό, ένα παλιό μεταλλείο της Εταιρείας, που δεν θα μου ‘κανε καμιά εντύπωση, αν δεν μου ‘λεγε πως τώρα ξαναρχίζοντας να σκάβουν βρίσκουν στις γκρεμισμένες γαλαρίες του μέσα σκελετούς, που ανήκουν στους σκοτωμένους εργάτες που δούλευαν πριν 40 χρόνια. Οι σκοτωμοί αυτοί απετέλεσαν τότε ένα λόγο γι να κηρυχτεί η αιματηρή απεργία του 1889. Σαν πήγα λοιπόν στο Λαύριο, βρήκα την ευκαιρία να ξεσκαλέψω τους γέρους μεταλλωρύχους και να βρω μια ιστορία άγνωστη στο προλεταριακό μας κίνημα, κι όμως γιομάτη από εγκλήματα από τη μια, ενώ από την άλλη σου δείχνει ένα αφάνταστο ηρωισμό.
    Με τη σημερινή ευκαιρία που μας δίνεται, τώρα που βλέπουμε τους ηρωικούς μεταλλωρύχους ριγμένους σ’ ένα σκληρό για το ψωμί αγώνα, δε μπορούμε παρά να φέρουμε σε δημοσιότητα την παλιά αυτή ιστορία που έχει τη συνέχειά της στους σημερινούς τους αγώνες.
    Μεταδίνω λοιπόν την ιστορία αυτή όπως μου την είπανε οι γέροι μεταλλωρύχοι.
    Ήταν η εποχή του 1889 που το μεροκάματο των εργατών του Λαυρίου αρχίναγε από τις 2.50 δραχμές για την πλειονότητα κι έφτανε ως τις 3.70 που παίρνε μια μικρή μειοψηφία. Οι βάρδιες της δουλειάς στη Καμάριζα που ‘τανε τρεις μονάχα, ξαφνικά ελαττώθηκαν στις δύο. Έτσι οι μεταλλωρύχοι δούλευαν από τις έξι το πρωί και σκόλναγαν στις 12, για να πιάσουν πάλε δουλειά στη μια και να τελειώσουν το βράδυ στις έξι.
    Μα δεν ήταν αυτό μονάχα. Κάτω βαθειά στη γης, στο 5’ πάτωμα του πηγαδιού της Καμάριζας, στη μαρμαρένια κάμαρα μέσα πλάι στη μηχανή της εξαγωγής, κλείνονταν τα πτώματα των σκοτωμένων από τα βουλιμέντα και τα φουρνέλα. Τη νύχτα τους έβγαζε ο καροτσέρης Κάλιος Μάνθος για να ταφούν στα πεύκα μέσα του ξωκλησιού του Άγιου Κωνσταντίνου, με τη βοήθεια του νεκροθάφτη Κώστα από την Κερατιά, γιατί έτσι μονάχα ο διευθυντής των μεταλλείων Σερπιέρης, γλύτωνε τις «αποζημιώσεις» που ‘πρεπε να πάρει η οικογένεια του σκοτωμένου. Κι όταν οι δικοί του τον ζητούσαν, έλεγε: Πήρες το μιστό του κι έφυγε …
    Η «Εφημερίς» του Κορομηλά της 8ης του Φλεβάρη 1896 έλεγε τα εξής για τη κατάσταση αυτή «εις πάντας γνωστά είναι τα ουχί σπανίως εν τοις διαφόροις μεταλλίοις του Κράτους συμβαίνοντα δυστυχήματα εις εργάτας ων σύζυγοι και τέκνα ή γυναίκες απορφανούνται, χωρίς, και τούτο συμβαίνει συχνά, να αποζημιούνται ένεκα διαφόρων λόγων, οι παθόντες».
    Αυτή ήταν η κατάσταση των μεταλλωρύχων στα 1889, απ’ την οποία ξαφνικά ξέσπασε μια απεργία, που πρώτη τους φορά γνώριζαν στα Μεταλλεία, με σκοπό την αύξηση του μεροκάματου και τη λήψη προφυλαχτικών μέτρων από τα βουλιμέντα.
    Όπως σήμερα, έτσι και τότε, το Κράτος, μια που οι σκλάβοι του Σερπιέρη τόλμησαν να σηκώσουν το κεφάλι, έστειλε το στρατό του, που σχηματίζοντας μια ζώνη στη μπούκα μπροστά, ανάγκαζε με τη βία τους εργάτες να δουλεύουν, φτάνοντας ως το σημείο να τους κατεβάζει ακόμα και με τους κουβάδες στη γαλαρία μέσα.
    Οι εργάτες όμως δεν υποχωρούν. Και σαν απάντηση στα τρομοκρατικά μέτρα βγάζουν μια τριμελή Επιτροπή από αποτελείτο από τον Ανδρέα Μπρεδολόγο, Απ. Αποστολίου και Χρήστο Μπαλωμένο που τίθεται επικεφαλής τους και κατευθύνει την απεργία.
    Από κείνη κυρίως τη στιγμή αρχίζει ο επαναστατικός αγώνας των μεταλλωρύχων.
    Ο στρατός επιτίθεται να συλλάβει την Επιτροπή, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπος μπροστά στην ηρωική και αναπάντεχη αντίσταση των απεργών. Και τότε αρχίζει κάτι που δεν το περίμενε κανείς. Οι φαντάροι με διαταγή των αξιωματικών τους και του Σερπιέρη πυροβολούν ενάντια στη μάζα σκοτώνουν τρεις απεργούς μέσα στους οποίους βρίσκονταν ο Λάμπρος Βονιάκος και τραυματίζουν σύγχρονα ένα σωρό.
    Αλλά και οι απεργοί δεν χωρατεύουν. Χωρίς να χάσουν καιρό τραβούν τα πιστόλια τους κι επιτίθενται κι αυτοί.
    Δυο ώρες συνεχίζεται μια αληθινή μάχη ως που ο στρατός αναγκάζεται να υποχωρήσει αφήνοντας κάπου 10 πληγωμένους. Και δεν θα ‘μενε κανείς τους ζωντανός αν μέσα στην καρδιά των μεταλλωρύχων δεν βρίσκονταν βαθειά ριζωμένο το ταξικό αίστημα. Γι’ αυτό κι όταν ένας τσολιάς λοχίας κυνηγούσε τον Μπρεδολόγο με το πιστόλι στο χέρι αυτός τραβώντας το δικό του, δεν τον σκοτώνει, αλλά, σαν καλός σκοπευτής που ‘τανε, τον τραυματίζει στην δεξιά παλάμη και του φωνάζει: εμείς αδελφικό αίμα δεν ζητούμε, θα σε σημαδέψω όμως για να μην μπορείς να σκοτώνεις …
    Και οι άλλοι απεργοί δεν πείραξαν φαντάρο. Το μόνο που τους κάνανε, ήτανε να τους αφοπλίζουν και να τους κλείνουνε στα σπίτια μέσα. Αυτό όμως δεν σήμαινε πως όμοια φέρθηκαν και στους αξιωματικούς κι ακόμα περισσότερο στα όργανα της εταιρείας που φύγανε από το φόβο τους ντυμένοι άλλοι με γυναικεία κι άλλοι με τα εσώρουχα.
    Έτσι με τέτοιο ηρωισμό η πρώτη αυτή απεργία των μεταλλωρύχων του Λαυρίου βαμμένη μέσα στο αίμα, βάσταξε εφτά ολόκληρα μερόνυχτα, χωρίς να χάσει κανείς από τους απεργούς το ηθικό του.
    Οι φαντάροι θες γιατί κατάλαβαν το ρόλο τους, θες πάλε από φόβο δεν ξαναχτύπησαν.
    Η ουσία ήταν όμως μια: Η απεργία κέρδισε και οι μεταλλωρύχοι πήραν δυο δεκάρες αύξηση!
    Ακόμα για να τους καθησυχάσει ο Σερπιέρης κατέβηκε ο ίδιος για πρώτη φορά μπροστά τους για να τους υποσχεθεί πως θα τους φκιάξει Ταμείο Προστασίας.
    Αυτό όμως έμεινε μονάχα υπόσχεση. Αλλά και οι μεταλλωρύχοι δεν σταμάτησαν ως αυτού χωρίς να ξανασηκωθούν. Η αρχή του ξυπνήματος είχε σφραγισθεί με το αίμα που χύθηκε και με τις δυο δεκάρες που ‘χαν κερδίσει. Κι αυτό τους έλεγε πως μόνο με τη δύναμή τους θα μπορέσουν να κερδίσουν το δίκιο τους. Γι’ αυτό δεν πέρασε πολύς καιρός για να ξεσηκωθούν για δεύτερη φορά πιο επαναστατημένοι τώρα και με περισσότερα διδάγματα».
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=65&pageid=14795&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARnASJASlASZASRASXAAgAAxABEABFABC&CropPDF=0

  36. sarant said

    Πολύ ωραίο, Σπύρο!

  37. Gpoint said

    #21

    Τι λες ρε φίλε, το ψάρι που τρώει ο ερασιτέχνης πσαράς δεν το τρώει ο βασιλιάς
    Ολο το κόλπο στο ψάρι ε΄ναι να καθαρισθεί α μ έ σ ω ς και να μη μπει στον πάγο. Τέτοια ψάρια μόνο ερσιτέχνης κι οι φίλοι του τρώνε.

    #34
    να μην επαναλαμβάνομαι, τάχω πει, ομάδα ελάχιστοι αλλάζουν, κομματική προτίμηση ελάχιστοι δ ε ν αλλάζουν…
    πολύ πιο σοβαρό το ποδόσφαιρο από την πολιτική
    όλοι ξέρουν τον Μέσι και τον Πάμπλο Γκαρσία και σχεδόν κανένας τους προέδρους Αργεντινής κι Ουρουγουάης
    στο κάτω-κάτω αυτοί ξ΄ρουνε μπάλλα, οι άλλοι μόνο ναπείθουν κοροϊδεύντας τον κόσμο να τους ψηφίσει

  38. tasos said

    Η «διανομή δημοκρατίας», τουτέστιν ο δημοκρατικότατος ξυλοδαρμός είναι για μένα το κορυφαίο εύρημα του σκίτσου.

  39. Ιάκωβος said

    37.
    Νομίζω, οτι τους ποδοσφαιριστές που ανέφερες τους ξέρουν ακριβώς για να ψηφίζουν τους προέδρους που ανέφερες.

    Αυτό όσο ζω δε θα το χωνέψω.Το πολύ πολύ να το βγάλω από το οπτικό μου πεδίο, δια της απόσυρσης από τα εγκόσμια. Εννοώ οτι οι εκατοντάδες χιλιάδες «προλετάριοι» κατεβαίνουν στους δρόμους για τον Μέσιή για τον μεγάλο τερματοφύλακα Χαρδατσουμπαλίδη, αλλά όχι για την ίδια τους την ποιότητα ζωής. Βέβαια, και το να βλέπεις καλό ποδόσφαιρο είναι κι αυτό άνοδος της ποιότητας της ζωής, ευχαρίστηση (όχι για μένα, αλλά δεν έχει σημασία αυτό). Υπάρχει όμως μια γραμμή που η ευχαρίστηση γίνεται αλκολίκι και πρέζα και νομίζω οτι οι κοινωνίες την έχουν ξεπεράσει προ πολλού.

  40. Νέο Kid Στο Block said

    39. Ρε σύ Ιάκωβε, τόχεις ξαναπεί αυτό,και είναι λάθος τελείως. Ποιος θα «κατέβει στους δρόμους» για το Μέσσι να πούμε;
    Άντε να κατέβουνε -ειδικά για το Μέσσι- καμιά 200αριά χιλιάδες Μπαρσίστας ,αλλά η Μπάρσα είναι μες και ουν κλουμπ. Είναι η Ρεπούμπλικα και η Καταλούνια Αουτόνομα αυτοπροσώπως. Δεν είναι τόσο χαζοί οι φιλάθλοι. Κόψε κάτι!

  41. atheofobos said

    Η σκληρότητα του Σερπιέρη προς τους μεταλλωρύχους είχε σαν αποτέλεσμα οι Λαυριώτες να τον μισούν.
    Παρ΄.ολα αυτά το 1899 οι διάδοχοι του ανάγκασαν τους μεταλλωρύχους με τα δικά τους λεφτά να φτιάξουν άγαλμα στον Σερπιέρη!
    Και αυτοί το περιποιήθηκαν δεόντως όπως γράφω στο ποστ μου
    Ο ΣΕΡΠΙΕΡΗΣ, Ο ΣΟΥΡΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΑΤΑ.
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2007/01/blog-post_17.html

    Επίσης οι μεταλλωρύχοι ήσαν πάντα ιδιαίτερα μαχητικοί και ήδη υπήρχε προηγούμενο αιματηρής απεργίας, με νεκρούς μάλιστα, πριν την απεργία που γράφει ο Spiridione, στην Σέριφο, για την οποία γράφω στο ποστ μου:
    Η ΠΟΛΥΝΕΚΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 8ΩΡΟ ΣΤΗΝ ΣΕΡΙΦΟ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ
    http://www.atheofobos2.blogspot.gr/2013/04/8-30.html

  42. sarant said

    41: Αθεόφοβε, έχεις κάποια πηγή για το επεισόδιο με τον Σουρή και τα σκατά;

  43. Νομίζω, Νικοκύρη, πως αυτή η σκατοΣουροιστορία έχει ξανασυζητηθεί εδώ πέρα. Ναι;

  44. sarant said

    43: Υπάρχει βέβαια κι ο Αλτσχάιμερ, αλλά νομίζω πως ένα άλλο σκατολόημα (που αποδίδεται επίσης στον Σουρή) έχουμε συζητήσει εδώ

  45. Α, ναι, το http://tvxs.gr/news/politismos/georgios-soyris-tipote-den-apomeine

    μα τι σκατά;

  46. Ιάκωβος said

    Εντάξει, δεν ξέρω λεπτομέρειες, (πχ …πού παίζει ο Μέσι 🙂 τα αγνοώ αυτά επιδειχτικά) για Ελλάδα λέω, και διαλέγω στην τύχη:

    Έχεις δει τέτοιον ενθουσιασμό για το ΚΚΕ; Τέτοιο πανζουρλισμό για κάποια νίκη στην περίφημη «ταξική πάλη των εργατών»(γιατί αυτό ήταν το θέμα μας). Η απάντηση απλή: όχι.

    Η άλλη ερώτηση κι η απάντησή της, όμως είναι κι αυτές απλές.

    -Τα δύο φαινόμενα, ο χουλιγκάνικος ενθουσιασμός και η πολιτική απραξία του πλήθους συνδέονται;

    Εγώ λέω, ναι, συνδέονται. Η ύπαρξη του πρώτου διασφαλίζει την ύπαρξη της δεύτερης.

    Θυμόμαστε και το «τιμημένο». Ήταν περίπου την εποχή που αν έλεγες ότι ήσουν κατά των Ολυμπιακών (που μας αφανίσανε) σε κοιτάζανε με μίσος, όπως παλιά τους «Εαμοβούλγαρους».

  47. Πάνος με πεζά said

    Η άσχετη πληροφορία της ημέρας : 31 χρόνια από το πάρτυ του Λουκιανού στη Βουλιαγμένη, στις 25 Ιουλίου του 1983…Ήμουν κι εγώ εκεί !

  48. Πάνος με πεζά said

    Εδώ το πάρτυ (σε εισαγωγικά για ναμην ενσωματωθεί λόγω βάρους) «http://www.youtube.com/watch?v=05w2Y8jKLL4»

  49. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ιάκωβε το άρτος και θεάματα χρονολογείται απο τότε που βγήκαν οι λάσπες, και δεν εμπόδισε τις κατα καιρούς ανατροπές των αξιωματούχων απο το πλήθος. Στα γήπεδα που δείχνεις στις φωτογραφίες, αν και σε διαφορετικές περιόδους, ζήτημα είνα να βρίσκονται 50,000 συνολικά. Ειδικά στο τελευταίο πρωτάθλημα αν εξαιρέσεις τον Ολυμπιακό, άντε και τον ΠΑΟΚ, ο μέσος όρος εισητηρίων δεν υπερέβαινε τα 1500 σε όλα τα υπόλοιπα γήπεδα, και όπως και αν το δείς, οι εργαζόμενοι είναι πολύ παραπάνω απο τόσοι. Μάλλον αλλού πρέπει να αναζητήσεις την αιτία για την απραξία των εργαζομένων (προλετάριοι δεν υπάρχουν πλέον, αλλα διόλου απίθανο να δημιουργηθούν πάλι). Η οικονομική ελίτ που έχει την εξουσία, είναι τουλάχιστον 20 χρόνια μπροστά απο την εργατική τάξη, δεν παίζει για να χάσει, για να στηρίζεται μόνο στα θεάματα, κάνει τους ίδιους τους εργαζομένους, ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΥΣ.

  50. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    47 – Αυτές είναι οι σχετικές πληροφορίες, ήμουν κι εγώ εκεί.

  51. atheofobos said

    42-Δεν μπορώ να θυμηθώ πλέον που το είχα βρει το 2007 και δεν είμαι και στο σπίτι μου να κοιτάξω στο αρχείο μου.
    Από μια πρόχειρη έρευνα που έκανα στο ιντερνέτ βρήκα να αναφέρεται το ποίημα στο ΠΟΝΤΙΚΙ τεύχος 1749 σε κείμενο του, που όπως γράφει τα στοιχεία του προέρχονται από ανακοίνωση του Γιώργου Π. Ιατρού με θέμα «1862-1866: Η αντίσταση των κατοίκων της Κερατέας στον Σερπιέρι – Ο ρόλος του δημάρχου Λουκά Παπαθανασίου», καθώς και από τα «Πρακτικά Επιστημονικής Συνάντησης ΝΑ. Αττικής», που έγινε στα Καλύβια το 2004.

  52. Spiridione said

    41. Αθεόφοβε, η απεργία που γράφεις στο πόστ σου έγινε το 1916, μετά απ’ αυτήν αναφέρω εγώ 🙂
    Ο Κορδάτος στην Ιστορία του Εργατικού Κινήματος λέει ότι η πρώτη απεργία στο Λαύριο έγινε το 1883, χωρίς να δίνει περισσότερες πληροφορίες. Επίσης λέει ότι στα 1882-1883 απεργήσανε και οι εργάτες στα μεταλλεία της Σέριφος με επιτυχία, αφού οι εργοδότες δεν μπόρεσαν να τη σπάσουν.
    Να πω επίσης ότι για την απεργία που ανέφερα παραπάνω στο σχόλιο 35, Ο Κορδ. λέει ότι ο Πετρανός κάνει λάθος στη χρονολογία, δεν έγινε το 1889, αλλά τον Ιούλη του 1887. Τα αιτήματά τους λέει ήταν: ανέβασμα των μεροκάματων, εξαναγκασμός της εταιρείας να φκιάσει έργα για να μην σκοτώνονται οι εργάτες και κατάργηση της δουλειάς της Κυριακής.

  53. sarant said

    51: Το βρήκα κι εγώ αυτό.
    Το Ποντίκι κρατάει κάποια απόσταση αφού λέει:
    Λέγεται μάλιστα ότι ο Γιώργος Σουρής, μετά το περιστατικό με τις ακαθαρσίες που βρέθηκαν το πρωί των εγκαινίων κάτω από το άγαλμα, έγραψε το παρακάτω ποίημα: «Τι μας θωρείς ακίνητος και δεν μας κατουράς / αφού και ανδριάντα σε αξίωσε η Ελλάς… / Δέξου λοιπόν, ω Βαπτιστά, ευγνωμοσύνης δώρο / ξερό σκατό κοπανιστο κι από Λαυριώτη κώλο»!…

    Το στιχούργημα αυτό πολύ δύσκολα θα μπορούσε να είναι του Σουρή, αφού έχει ψεγάδια στο μέτρο και τη ρίμα. Αλλά αν είναι του Σουρη. πώς το μάθαμε; Κάπου δεν θα πρέπει (σε αναμνήσεις συγκαιρινού, ας πούμε) να μαρτυρείται;

  54. Σοφία Ντοκατζή said

    Κύριε Σαραντάκο, επειδή είχα μιά διαφωνία με έναν οικογενειακό μας φίλο ιερέα επιτρέψτε μου να θέσω 3 ερωτήσεις για να τις απαντήσετε όποτε μπορείτε, εκτός αν τις έχετε απαντήσει σε παλαιότερες αναρτήσεις σας:

    1) Ο Μπαμπινιώτης ισχυρίζεται ότι το «κ.κ.» μπροστά από το όνομα Αρχιερέων, δεν πρέπει να διαβάζεται «κύριος κύριος», αλλά σκέτο «κύριος». Επίσης και μπροστά από πολλά ονόματα πρέπει να διαβάζεται «κύριοι» και όχι «κύριοι – κύριοι». Ο ιερέας μού είπε πως ο Μπαμπινιώτης κάνει λάθος.

    2) Το «κυρός» για τους κεκοιμημένους Ιεράρχες, πόθεν προέκυψε; Ο Μπαμπινιώτης δεν είναι καθόλου διαφωτιστικός στην σελ. 746 του Ετυμολογικού του.

    3) Η προσφώνηση «κύριε» τάδε είναι καθαρά χριστιανική με βεβαίωσε ο φίλος ιερέας και οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν τέτοια προσφώνηση. Ο Μπαμπινιώτης αφήνει να εννοηθεί ότι την ελληνιστική εποχή υπήρχε η προσφώνηση «κύριε» και δεν προέκυψε από τους χριστιανούς. Ποιά είναι η αλήθεια;

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων
    Σοφία

  55. Σοφία Ντοκατζή said

    Ξέχασα να πώ ότι βρήκα εδώ κάποιες απαντήσεις, αλλά μάλλον μπερδεύτηκα

    http://analogion.com/forum/showthread.php?t=8217

  56. Gpoint said

    # 53

    Με πρόλαβες, αποκλείεται να είναι αυτό Σουρής, έτσι από διαίσθηση. Νομίζω όποιος τον έχει διαβάσει συμφωνεί

    # 54
    εγώ από παλιά θυμάμαι όταν ήταν στην καθημερινότητα και οι προσφωνήσεις των εστεμένων πως η επανάληψη ήταν για να διαβάσουν στον πληθυντικό π.χ.\

    κ.Χ. = κύριος Χ

    κ.κ. Χ.Ψ.= κύριοι Χ και Ψ

    τώρα αν στα εκκλησιαστικά υπάρχει και κύριος κύριος κατά το άγιος, άγιος…καρέτα καρέτα !

  57. sarant said

    54:

    1) Για τους αρχιερείς, δεν είδα να λέει πουθενά ο Μπ. ότι δεν πρέπει να διαβάζεται, Αυτό που ασφαλώς λέει, είναι ότι το «κ.κ.» δεν πρέπει να διαβάζεται «κύριοι κύριοι» και καλό είναι να αποφεύγεται διότι είναι ξενισμός και να γράφεται «οι κ.» Νομίζω ότι έχει δίκιο.

    2) Στη σελίδα 747 στη δική μου έκδοση, αλλά το βρίσκω λογικό. Προήλθε (με δυο λόγια) από το κύρις, που είχε γενική «του κυρού».

    3) Ο Μπαμπινιώτης λέει ότι στα βιβλικά κείμενα χρησιμοποιείται η λέξη «κύριος» ως τίτλος του Θεού και ειδικότερα του Χριστού και ότι ήδη στην ελληνιστική εποχή χρησιμοποιείται το «κύριε» και ως προσφώνηση σε άγνωστο ή άνδρα με εξουσία -και παραθέτει ευαγγελική παραβολή όπου το Κύριε χρησιμοποιείται με αυτή την έννοια. Από αυτό δεν συνάγεται ότι «δεν προέκυψε από τους χριστιανούς». Από τους χριστιανούς προέκυψε αλλά γενικεύτηκε.

  58. spiral architect said

    @47: Έλα ρε! Ακόμα θυμάμαι την χορωδία του Φώτη Αλέπορου επάνω στην πλωτή εξέδρα που άνοιξε τη συναυλία. 🙂

  59. Καλά σας είχα δεί τότε αλλά ήμουν με παρεούλα και γι’ αυτό δεν σας μίλησα… Σόρρυ, ε;

  60. atheofobos said

    52- Έχεις δίκιο!

    53-Όπως είπα προηγουμένως δεν μπορώ να θυμηθώ που το είχα βρει τότε, αν και το 2007 είμαι σίγουρος ότι δεν το βρήκα στο ιντερνετ, αλλά μάλλον το είχα σε φυλαγμένο απόκομμα εφημερίδας πιθανώς από την εποχή που τα Λαυρεωτικά της ΕΡΤ (1982) είχαν προκαλέσει πολλά σχετικά δημοσιεύματα με αποτέλεσμα την αποκαθήλωση του ανδριάντα του Σερπιέρη για 24 χρόνια.
    Ίσως στοιχεία να υπάρχουν στο βιβλίο, που δεν το έχω, του Γιώργου Ν. Δερμάτη : Ο ανδριάντας του Jean Baptiste Serpieri (1832-1897) στο Λαύρειο : Το άγαλμα επιστρέφει στο βάθρο του μετά από 24 έτη / Έκδοση του Δήμου Λαυρίου 2006
    Μπορεί επίσης ο Σουρής, για να μην έχει μπλεξίματα με την ισχυρή οικογένεια των Σερπιέρι , να μην αποδεχόταν επισήμως την πατρότητα του.
    Πάντως όπως και να έχουν τα πράγματα το ποίημα αντανακλά την αγανάκτηση των κατοίκων του Λαυρίου για τον Σερπιέρι και αυτόματα μου έρχεται στο μυαλό το Se non è vero, è ben trovato!

  61. Πάνος με πεζά said

    @ 58 : Οι εφημερίδες έγραφαν για 50000 κόσμο τότε (αυτό το νούμερο το θυμάμαι σίγουρα στα «ΝΕΑ» : «50000 πήγαν βόλτα στη Βουλιαγμένη», σε μια γωνία του εξωφύλλου).. Μετά ο μύθος τους διπλασίασε, δικαιολογημένα ή μη.

    Έτσι, όταν πολύ λίγες μέρες μετά έγινε διάρρηξη στο σπίτι του Λουκιανού, ο συνθέτης είχε πει τότε «νομίζαν ότι βγάλαμε εκατομμύρια από το πάρτυ, και ότι τα έιχαμε σπίτι».

  62. Σοφία Ντοκατζή said

    @57: Σάς ευχαριστώ θερμότατα κ. Σαραντάκο, σάς είμαι καταϋποχρεωμένη. Επειδή αύριο ξημερώνει της Αγίας Παρασκευής και γιορτάζει η κόρη μου, έρριξα μιά ματιά στον Μέγα Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη (1749-1809)

    http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp?id=1189&search=3

    και μέ έκπληξη είδα ότι το εγκεκριμένο από την Εκκλησία αγιολόγιο της Αγίας «χρεώνει» την έναρξη του μαρτυρίου της στους Εβραίους!.. Γράφει ό Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Όθεν και πολλούς Έλληνας εγύρισεν εις την θεογνωσίαν. Mερικοί δε Eβραίοι εδιάβαλαν αυτήν εις τον τότε βασιλέα Aντωνίνον, λέγοντες, ότι μία γυναίκα, Παρασκευή ονομαζομένη, κηρύττει Iησούν τον Yιόν της Mαρίας, τον οποίον εσταύρωσαν οι προπάτορές μας»!..

    ΔΙΕΡΩΤΩΜΑΙ: Μήπως είναι καιρός η Ορθόδοξη Εκκλησία να κάνει κάποια «εκκαθάριση» στα αγιολόγιά της, για να μή συντηρείται αυτός ο χριστιανικός αντισημιτισμός; Με την ευκαιρία, θυμάμαι πρίν κάποιους μήνες στο ιστολόγιό σας που ο κ. Blog-oti-nanai είχε μιά διένεξη με κάποιον άλλο κύριο για το άν υπήρξαν μάρτυρες επί αυτοκράτορος Μεγάλου Αντωνίνου. Να που υπήρξαν. Το αγιολόγιο της Αγίας Παρασκευής το επιβεβαιώνει.

  63. Ιάκωβος said

    49,
    Λάμπρο, ίσως έχεις δίκιο με τα στοιχεία που φέρνεις, δεν έχω άποψη.Για να καταλάβεις, στο τελευταίο μουντιάλ δεν είδα κανέναν αγώνα, δεν έχουμε και τηλεόραση έτσι κι αλλιώς, κι ούτε ξέρω τα ονόματα των ποδοσφαιριστών ή τις φάτσες τους.

    Όμως, το σύστημα αυτό κάνει τους εργαζόμενους αυτοελεγχόμενους, όπως λες, χρησιμοποιώντας και τη μπάλα μαζί με τα μμε, την τηλεοπτική τρομοκρατία, την Τρέμη, τα πρωινάδικα για τις νοικοκυρές, κλπ.

    Ειδικά εδώ, οι παράγοντες του ποδόσφαιρου, οι πρόεδροι κι η παράγκα, με τις θύρες και τα γραφεία και τους φανατισμούς,και τις διαπλοκές με τους ναζί, είναι εξουσία. Στον Πειραιά και το Βόλο παραμέρισαν και τους μεσάζοντες και τώρα οι ίδιοι κ&άνουν στα έδρανα, που λέει ο Πανούσης για τους βουλευτές.

    Το γεγονός ότι ήταν πάντα έτσι τα πράματα, δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπήρχαν κι αυτοί που αντιδρούσαν. Παλιά ο ύπνος της κοινωνίας ήταν η θρησκεία. Τώρα είναι μαζί κι όλα αυτά, η πρέζα της τηλεόρασης, της κατανάλωσης και του χουλιγκανισμού. (Που είναι χειρότερη από θρησκεία, εκείνη είχε και κάποιο πνευματικό περιεχόμενο ενίοτε)

    Αν και έχω την εντύπωση ότι παλιότερα υπήρχαν παράλληλα νησίδες αυτορύθμισης στην κοινωνία, πχ η διασκέδαση, η μουσική, κλπ. Διάλεγες. Τώρα το σκουπιδαριό επιβάλλεται από πάνω. Με εξαίρεση τη μπάλα, που οι θεατές, οι πιο πολλοί, υποθέτω πως ξέρουν να βλέπουν, έχουν κριτήριο. (Καλύτερα όμως θα ήταν να παθιαζόντουσαν με άλλα πράματα, λέω εγώ με το μικρό μυαλό μου).

  64. Gpoint said

    Το ξέρω πως το θέμα πονάει τους βαθιά κομματικοποιημένους ώστε να μη μπορούν να δουν μερικά αυτονόητα για τους υπόλοιπους πράγματα.
    θα περιορισθώ στο μη αποδεχόμενο αμφισβήτηση γεγονός πως εδώ και 50 χρόνια η ποιότητα του Ελληνα ποδοσφαιριστή συνεχώς βελτιώνεται ενώ η ποιότητα του Ελληνα πολιτικού συνεχώς χειροτερεύει.
    Ακόμα κι ο Μητσοτάκης δεν είχε επαφή με Σαμαρά-Βενιζέλο-Τσίπρα για να μην αναφερθώ σε άλλους πολιτικούς παλαιότερων εποχών. Μόνο τυχαίο δεν είναι ποιοί βγαίνουν στην αφρόκρεμα της πολιτικής τώρα.

  65. μυλοπέτρος said

    64. Συμφωνώ ότι η ποιότητα των πολιτικών όσο πάει και κατεβαίνει.
    Όμως το να τα βάζουμε μόνο με αυτούς είναι σαν να προσπαθούμε να σβύσουμε τη φωτιά βρέχοντας, μόνο τη φλόγα. Το επίπεδο των πολιτικών απλώς αντανακλά το επίπεδο της κοινωνίας που τους (ξανά)ψηφίζει. Η πολιτική σε κάθε περίπτωση είναι αντανάκλαση της εκάστοτε κοινωνικής πραγματικότητας. Οι πολιτικοί συνεπώς μας δειπχνουν τα αδιέξοδα της Ελληνικής πραγματικότητας που τα δημιούργησε η ανικανοτατα μας να τα εντόπίσουμε και βεβαίως να τα ανιμετωπίσουμε εγκάιρως και σωστά.

  66. sarant said

    64: Τζι, λες να συνδέονται αυτά τα δύο; Δηλαδή η πτώση της ποιότητας των πολιτικών να οφείλεται στη βελτίωση των ποδοσφαιριστών;

  67. Νέο Kid Στο Block said

    Ναι, ο Τσίπρας δεν έχει προλάβει όντως να φτάσει στο επίπεδο Μητσοτάκη. Δεν έχει κλέψει ούτε το εν χιλιοστόν των αρχαίων που έχει «συλλέξει» ο επίτιμος και δεν έχει διορίσει ισόβιους νταβατζήδες θυγατέρες,γιους κι εγγόνους…
    Ωρες-ώρες οι πικραμένοι οπαδοί λέτε ό,τι νά’ναι μού φαίνεται.

  68. Εθνικάκιας said

    Παιδιά, επειδή είμαι μεγάλος και τα έζησα τα γεγονότα, θέλω να προσθέσω τα εξής στο άρθρο αυτό: Είμαι Εθνικάκιας από την εποχή του Χατζηϊωάννογλου και του Κρητικόπουλου (αρχές δεκαετίας 60), ενώ ο μακαρίτης πατέρας μου υπήρξε πολλά χρόνια αντιπρόεδρος του Εθνικού Πειραιώς και στενός συνεργάτης του αείμνηστου Δημήτρη Καρέλλα

    http://mlp-blo-g-spot.blogspot.gr/2010/07/KlwstoyfantourgiaAigaion.html

    που – όπως ξέρετε – ήταν ο «Γουλανδρής» του Εθνικού, ο μεγάλος χρηματοδότης της ένδοξης εκείνης ομάδας. Επειδή ξέρω τα πράγματα απο πρώτο χέρι, επιτρέψτε μου να συμπληρώσω τα εξής, ελπίζοντας πως δεν θα μού κάνετε Λογοκρισία. Δεν το ξέρω το Ιστολόγιό σας, αλλά εκείνοι που με ειδοποίησαν για το άρθρο αυτό, μού είπαν ότι είναι αριστερό ιστολόγιο, αν και ο ιδιοκτήτης του είναι έντιμος άνθρωπος και δέχεται την άλλη άποψη.

    1) Η απεργία που μνημονεύει το άρθρο είναι η πρώτη καθαρά κομμουνιστική απεργία στο «Αιγαίον» και η αρχή της διαλύσεως της μεγάλης εκείνης βιομηχανίας που έδωσε ψωμί σε χιλιάδες φτωχές οικογένειες.

    2) Ο μακαρίτης Νίκος Μουρκάκος (επί χρόνια πρόεδρος του Εθνικού και δεξί χέρι του Δημήτρη Καρέλλα) είχε πεί σε μένα προσωπικά πως τότε (1964) λέγανε οι εφημερίδες ότι την απεργία την είχε προκαλέσει ο Ολυμπιακός, ο οποίος αφενός ήταν πάντα στα μαχαίρια με τον συμπολίτη του Εθνικό, αφετέρου εθεωρείτο «ομάδα των κομμουνιστών», ενώ ο Εθνικός «ομάδα των εθνικοφρόνων». Ομάδα των εθνικοφρόνων θεωρούταν τότε και ο Παναθηναϊκός (πιστεύω πως ξέρετε τον αγώνα με τα Ές-Ές επί Κατοχής στην Λεωφόρο), εξ ού και η επί δεκαετίες στενή συνεργασία όλων των Διοικήσεων του Εθνικού με τις Διοικήσεις του Παναθηναϊκού, των Βαρδινογιάννηδων συμπεριλαμβανομένων.

    3) Όλοι οι παλιοί ξέρουν (ρωτήστε τους πατεράδες σας αν δεν με πιστεύετε) ότι ο Δημήτρης Καρέλλας θα έκανε Ρεάλ τον Εθνικό και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 είχε κλείσει να φέρει στην ομάδα τον Πούσκας, αλλά αντέδρασε ο Ολυμπιακός (πιάνοντας κάποιους βουλευτές της ΕΡΕ και της Ε.Κ.) και η μεταγραφή ναυάγησε

    Περισσότερα γι’ αυτό το θέμα, μπορείτε να βρείτε εδώ

    http://www.onsports.gr/Podosfairo/Podosfairo-Afierwmata/item/133653-O-anthropos-poy-den-afisan-na-kanei-Real-ton-Ethniko

    4) Όπως ίσως θυμάστε, αν είσαστε πάνω από 50 χρονών, επί 25 χρόνια (μέχρι το 1985 που έκανε κουμάντο ο Καρέλλας) ο Εθνικός χτυπούσε κάθε χρόνο Πρωτάθλημα και μάζευε στο Καραϊσκάκη πάνω από 20.000 φιλάθλους σε κάθε παιχνίδι

    5) Η βιομηχανία «Αιγαίον» έπεσε θύμα της Σοσιαλμανίας του «Εθνάρχη» Καραμανλή,΄όπως η Εμπορική του Ανδρεάδη, τα Ναυπηγεία του Νιάρχου, η Ιζόλα του Δράκου, και τόσες άλλες ανθούσες επιχειρήσεις που έκλεισαν μετά την Μεταπολίτευση και οδήγησαν την Ελλαδίτσα στην σημερινή της φτώχεια.

    5) Ο Δημήτρης Καρέλλας πέθανε πικραμένος στο Λονδίνο το 1993, επιβεβαιώνοντας την θρυλική φράση του Δικτάτορα Πάγκαλου: «Εις την Ελλάδα ουδεμία πατριωτική πράξις μένει ατιμώρητος».

    Ευχαριστώ που με ακούσατε και δεν ξανανενοχλώ

    Μιχάλης Κ.

  69. Το μόνο αρχαίο του Τσίπρα είναι τώρα ο γηραιότερος ευρωβουλευτής του Στρασβούργου και το αγαπάνε όλοι… εντάξει, σχεδόν όλοι.

  70. sarant said

    68: Πολύ σπάνια κόβουμε σχόλια εδώ και το δικό σας δεν έχει κάτι το επιλήψιμο, αν και δεν φαίνεται με ποιον τρόπο η απεργία του 1964 ήταν η αρχή του τέλους για το Αιγαίον.

    Τον Εθνικό τον έβλεπα κι εγώ πότε-πότε γύρω στο 1980 και η ιστορία για τον Καρέλλα που ήθελε να κάνει σούπερ μεταγραφές αλήθεια είναι.

    Ευχαριστούμε για το σχόλιο.

  71. μυλοπέτρος said

    68. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω τα γεγονότα.
    Εκείνο όμως που μου έκανε εντύπωση είναι το «αν και αριστερός». Οι καλοί και οι έντιμοι υπάρχουν παντού. Ανεξάρτητα απο τη σχέση που έχουμε μη την ιδεολογία, το επάγγελμα, την καταγωγή, τη θρησκεία και βεβαίως την ομάδα των συγκεκριμένων ανθρώπων. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με τους κακούς. Και μια και μιλήσανε ήδη για τα σκατά ας μου επιτραπεί να πω πως όσο πιο πολύ κοντά μας είναι οι κουράδες τόσο πιο πολύ βρωμάνε.
    Τώρα όσον αφορά τον Καρέλα, δεν είναι δυνατόν να κρίνω τις προθέσεις του. Η αντικειμενική πραγματικότητα όμως λέει ότι εφόσον η αμοιβή των εργαζομένων σε αυτόν ήταν και παραμένει ακόμα μικρότερη από την προσφερόμενη. εργασία κάθε συζήτηση για καλοσύνη του εργοδότη κλπ είναι άνευ αντικειμένου. Και ακόμα πόσοι πείνασαν όταν έκλεισε το Αιγαίον; ακομα και η κ.Τόλη πιστεύω δεν θα ένοιωσε ευτυχής.

  72. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    63 – Κοίτα, η μπάλα είναι το τελευταίο που χρησιμοποιεί, ίσως μέχρι την δεκαετία του 70, απο το ΠΑΣΟΚ και μετά, ήρθε η μεγάλη αλλαγή, κι αυτή είναι η εντελώς άθλια και ανούσια εκπαίδευση, με βασικό στόχο την έλειψη κριτικής σκέψης απο τους αποφοίτους. Και πρίν ήταν ελεγχόμενη, αλλα με την «σοσιαλιστική» αλλαγή, πήγε στο επίπεδο που αρμόζει σε κάθε προηγμένη χώρα, όσο πιο προηγμένη είναι μια χώρα, τόσο απολίτικοι είναι οι κάτοικοί της, με την έννοια οτι ακούνε ό,τι τους πούν η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, το βλέπουμε αυτό άλλωστε στην τεχνητή διαμάχη βορά νότου στην Ε.Ε, αλλα και στην μεγαλύτερη μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, που κατάπιαν αμάσητα, την πραξικοπηματική ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης στην Ουκρανία, απο τους εντεταλμένους ναζιστές. Φυσικά υπάρχουν άπειρα παραδείγματα της παθητικότητας των εργαζομένων των προηγμένων χωρών, σε παγκόσμια θέματα καταπάτησης των ανθρωπίνων και εργασιακών δικαιωμάτων απο τις πολυεθνικές των χωρών τους, και απο τις ίδιες τις χώρες τους. Η εργατική αλληλεγγύη, απλώς δεν υφίσταται, αν υπήρξε και ποτέ πραγματικά.

  73. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    68 – Είδες τι σου είναι αυτοί οι αλήτες κομουνιστές, ακούς εκεί να ζητάνε καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερες αμοιβές, και να καταστρέφουν τις περιουσίες των νοικοκυραίων, που έδιναν κι ένα κομάτι ψωμί στους φτωχούς που πεινάγανε.
    Θα ήθελα μια απάντηση στο εξής ερώτημα, γιατί υπάρχουν φτωχοί άνθρωποι;

    Υ.Γ – Αυτό με το αριστερό ιστολόγιο, που ο ιδιοκτήτης του είναι (αν και αριστερός) έντιμος άνθρωπος, ήταν όλα τα λεφτά του σχολίου, πιό πολλά κι απ΄του συγχωρεμένου και κατατρεγμένου απο του ανέντιμους αριστερούς, Καρέλλα.

  74. Φάνης said

    Και φέτος το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου συνεχίζει να τιμά την απεργία! Με αφορμή τα 50 χρόνια από την απεργία του Καρέλλα, αλλά και τα 85 χρόνια από την αιματηρή καταστολή της απεργίας των μεταλλωρύχων της Γαλλικής Εταιρείας, διοργανώνει σειρά προβολών ταινιών στο θεατράκι της Ρέμιζας από 31/7 ως 6/8.

  75. sarant said

    Δεν είχα αμφιβολία ότι και φέτος (που είναι και στρογγυλή επέτειος) θα είχε εκδηλώσεις για την απεργία -εν μέρει το άρθρο το έγραψα και γι΄αυτό.

  76. geobartz said

    Σε οσους αναφερονται στον συνδικαλισμο και τους συνδικαλιστες, θελω να πω οτι δεν νομιζω να υπαρχουν πολλοι που αμφισβητουν την συμβολη του στην καλλιτερευση της ζωης των εργαζομενων. Ομως και στον τομεα αυτον οι ακροτητες δινουν και παιρνουν. Πριν …δεκαδες χρονια καποιος φιλος κομμουνιστης μου εδειξε μια συλλογή που ειχε αποκτησει, με διαφορα τευχη αφιερωμενα σε προσωπα που σημαδεψαν την ιστορια του περασμενου αιωνα (Σταλιν, Τσωρτσιλ, Χιτλερ, Ρουσβελτ κλπ.). Του ζητησα να μου δανεισει το τευχος που ηταν αφιερωμενο στον Τροτσκι, επειδη …τον γνωριζα λιγοτερο από τους αλλους. Όταν το διαβασα του το επέστρεψα, επισημαινοντας δυο φρασεις του Τροτσκι, που ειχε πει οταν ηταν ο υπ’ αριθ. 2 στη Σοβιετικη ιεραρχια: Η μια έλεγε ότι. εγκαθιστώντας τον σοσιαλισμο δεν πρεπει να αρνηθουμε εντελως την ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ. Η άλλη έλεγε περίπου τα εξης: Ωραία, εγκαταστήσαμε τα σοβιετ κλπ, αλλα ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΊΣΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ. Αργοτερα διαβασα για τη δραση του κατα τη διαρκεια των Βαλκανικων πολεμων(ως απεσταλμενος καποιας αυστριακης εφημεριδας) και επισης καποιες αντιπαραθεσεις του με τον Μιλλιούκωφ. Το συμπερασμα μου ειναι οτι, περα από την ιδεολογικη του «ιδιαιτεροτητα» (που δεν την ξερω και πολυ καλα) ήταν ενας τιμιος και αμεροληπτος άνθρωπος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: